Lacrimae Rerum

Tα δάκρυα των πραγμάτων… Το ποιήμα του Πορφύρα που απήγγελε η μακαρίτισα η μητέρα μου όταν, πτράγμα σπάνιο, αισθάνονταν καλά. Το θυμάμαι κι από το μάθημα των λατινικών στο παλιό σχολείο. Τότε που ακόμα υπήρχαν δάσκαλοι και μαθητές. Τα δάκρυα των κατεστραμμένων παιχνιδιών, των αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή, των εγκαταλειμμένων σπιτιών

Το θυμήθηκα σήμερα καθώς προσπαθούσα να συγυρίσω τογραφείο μου στο «Κωσταλεξι» που, με τα χρόνια, έχει γεμίσει με εκατοντάδες μικρά και μεγάλα αντικείμενα. Πένσες, κατσαβίδια, κοπίδια «100!», συνδετήρες, δοκιμαστικά, δεκάδες μολυβια, πένες μελάνης, μικροί και μεγάλοι μαρκαδόροι, φορτιστές από τις εκάδες συσκευές που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και που ακόμα φυλάω ελπίζοντας πως, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα τα χρειαστώ! Και να ήταν αυτά… Τα ράφια έχουν ακόμα βιβλία που περιμένουν (μάταια) να διαβαστούν, γάντια μοτοσικλέτας, κράνη, καπελάκια, εργαλεία (στα κουτιά τους) και αναμνηστικά από τις εκατοντάδες παρουσιάσεις αυτοκινήτων, αεροπλάνων, μοτοσυκλετιστών, ανεμοπτέρων, σκαφών απ’ ότι τέλος πάντων με ενδιάφερε εκείνα τα χρόνια

Δίπλα τοποθέτησα ένα μεγάλο χαρτόκουτο για ν’ αρχίσω να πετάω όσα δεν χρειάζονταν. Ύστερα από 3 ώρες το κουτί είχε 2 στραβούς συνδετήρες, ένα άδειο μπουκάλι και πολλά χαρτιά. Στα υπόλοιπα έδωσα …χάρη! Έμειναν στα συρτάρια για να τα πετάξει ο παλιατζής που θα μπει στο σπίτι όταναναχωρήσω για τη Χώρα του Ποτέ!

Αυτά για σήμερα…

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

17 σκέψεις σχετικά με το “Lacrimae Rerum

  1. Αξίζει τον κόπο να το απολαύσουμε στην πολυτονική του γραφή.
    Τους χαιρετισμούς μου
    Δημήτρης Αθανασιάδης / Citizen of the FGM (Former Greek Macedonia)
    Lacrimae rerum
    Ἄμοιρη! τὸ σπιτάκι μας ἐστοίχιωσεν
    ἀπὸ τὴν ὀμορφιά σου τὴν θλιμμένη·
    στοὺς τοίχους, στὸν καθρέφτη, στὰ εἰκονίσματα,
    ἀπὸ τὴν ὀμορφιά σου κάτι μένει.
    Κάτι σὰ μόσκου μυρωδιά, κι ἁπλώνεται
    καὶ τὸ φτωχὸ σπιτάκι πλημμυρίζει,
    κάτι σὰ φάντασμα, θολὸ κι ἀνέγγιχτο,
    κι ὅπου περνᾷ σιγὰ τὸ κάθε ἀγγίζει.
    Ὄξω, βαρύ, μονότονο ψιχάλισμα
    δέρνει τὴ στέγη μας· καὶ τότε ἀντάμα
    τὰ πράματα ποὺ ἁγιάσανε τὰ χέρια σου
    ἀρχίζουν ἕνα κλάμα… καὶ ἕνα κλάμα…
    Κι ἀπ᾿ τὴ γωνιὰ ὁ καλὸς τῆς Λήθης σύντροφος,
    τ᾿ ἀγαπημένο μας παλιὸ ρολόι,
    τραγουδιστὴς τοῦ χρόνου, κι αὐτὸς κλαίοντας
    ρυθμίζει ἀργά, φριχτά, τὸ μοιρολόι…

    Μου αρέσει!

    1. Αν ήμουν ο Γκράουτσο Μαρξ θα επανάφερα την πολυτονική γραφή σε χρόνο dt. Και μετά θα με παρακολουθούσα σαν ταινία του βωβού κινηματρογράφου

      Μου αρέσει!

  2. Κάνε ένα κόπι-πάστε του κειμένου σου για να καταλάβεις τι συμβαίνει στο σπίτι μας ! Η Αριάν αρνείται να πετάξει έστω και μια μπάλλα από τα στολίδια των χριστουγεννιάτικων δέντρων των τελευταίων …δεκαετιών!

    Για να πετάξω μια ψάθινη καρέκλα.. με μια τεράστια τρύπα στη μέση, περίμενα να κοιμηθεί και την έβγαλα ακροποδητί!

    Στο σπίτι συνυπάρχουμε με τα προικιά τριών νοικοκυριών (το δικό μας και των γονιών μας) και απορούμε γιατί δεν χωράμε ούτε όρθιοι να σταθούμε!

    Τρέλλα σου λέω, Αλέξης

    Μου αρέσει!

  3. ΔΑΣΚΑΛΕ, σε γνώρισα στα 14 και είμαι 57. Σου χρωστάω ολόκληρη την
    αυτοκινητική (και μοτοσυκλεττική) μου παιδεία την οποία φροντίζω να τηρώ
    όπως μου την δίδαξες ΕΣΥ και οι καλοί συνεργάτες σου τον παλιό καλό καιρό.
    ΣΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να σκέφτεσαι αρνητικά και πεσσιμιστικά. Εδώ και ένα χρόνο
    παλεύω και παίζω κρυφτούλι με τον καρκίνο. Μπορώ όμως( ακόμη) να οδηγώ το
    STi μου και τοCBR 1000 RR και να έχω πάντα στο μυαλό μου προτάσεις από το
    Εν λευκώ και το Οδηγώντας και από εκείνα τα editorials που θεωρώ ως
    ογκόλιθους της ειδικής και όχι μόνο δημοσιογραφίας. Δεν θέλω να σε
    κουράσω.Απλά να…σου κάνω παρέα. Γιατί είμαι σίγουρος οτι ξέρεις οτι
    διαμόρφωσες χιλιάδες «άλλους Έλληνες». Αυτό που ίσως δεν ξέρεις, είναι οτι
    έκανες καλή δουλειά. Οι προσπάθειές σου δεν πήγαν χαμένες.Από…καφρίλα,
    άφθονη.Υπάρχουν όμως και αρκετοί μαθητές σου στους δρόμους. Τους
    καταλαβαίνεις απότοόχημα που οδηγούνκαι την θέση που καταλαμβάνουν στον
    δρόμο. (Εσύ τα έγραφες αυτά, θυμάσαι;) Γι’ αυτό, κράτα γερά. ΣΕ
    ΣΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ.ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΜΗ ΠΟΛΛΑ ΜΑ ΜΑΣ ΔΩΣΕΙΣ.
    Γιάννης Σακαρέλλος.

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. Δάσκαλε, αν δεν ήσουν εσύ δε θα είχα το ήθος και την προσωπικότητα που έχω τώρα….σε παρακαλώ μη τα παρατάς τώρα…..ένα χαζό λάθος δε σε φοβίζει.. χαιρετίσματα από Λάρισα και τον μπέμπη μας που γεννήθηκε πριν 4 μέρες…..ήδη έχει τον γλάρο Ιωνάθαν στο κρεβάτι του….

    Λήψη του Outlook για Android

    ________________________________

    Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Καλέ μου Φίλε, Κύριε Κώστα Καββαθά,
    στην «Χώρα του Ποτέ», δεν θα πάμε, πριν να τελειώσει το «Ασημόσπιτο», Κι έχει δρόμο πολύ ακόμα, .
    Οι περιπλανήσεις του κ. Boson de Higgs, πρέπει, είναι ανάγκη, να συνεχιστούν, γιατί, » Αν κάποιος απ’ τους νεότερους κάνει τον κόπο να ρίξει μια ματιά σε παλιά κειμενα, θα δει τον «αγώνα» (εντός εισαγωγικών, μια και η λέξη έχει χάσει τη σημασία της), ενάντια στη σπατάλη, στη υπερκατανάλωση και στην οικονομική και κοινωνική χυδαιότητα», όπως γράφει ο Boson de Higgs, στον πρόλογο του «Ασημόσπιτου». Και συνεχίζει: «Μια θεωρία λέει ότι, καλός συγγραφέας γίνεται κανείς μετά τα πενήντα. Το γιατί το γνωρίζει εκείνος που έγραψε το λογισμικό που ελέγχει τις λειτουργίες του εγκέφαλου.» Και προσθέτω, ανθρώπινος συγγραφέας γίνεται κανείς μετά τα 75, όταν είναι ΠΑιΔΙΟΓΕΡΩΝ , παιδί στην καρδιά και άγηρος γεραρός, με νου και πείρα.

    Γι αυτό, Πολύτιμε Φίλε,

    έλα να ξαναρχίσουμε το ταξίδι για τη χώρα των ονείρων, «τοις δεινοίς ευέλπιδες, ξεχνώντας την χώρα του τότε.

    Θνητοί είμαστε, αλλά ζωντανοί. Όχι, εν ζωή, πεθαμένοι.

    ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ.

    Πάνα Φίλος σας
    Ελευθέριος και Ανευλαβής.

    Παραθέτω την αρχή του ΠΡΩΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ από το «Ασημόσπιτό», σας:

    Κεφάλαιο 1

    «Αποτελούμαι από δύο, μπορεί τρία σώματα! Ένα γήινο άλλο φτιαγμένο από αιθέρα που παρακολουθεί το πρώτο. Και τρίτο, που απορεί. Το πρώτο λέγεται Ιωνάθαν. Το άλλο Φλέτσερ ή μαθητευόμενος θεός που διδάσκει και διδάσκεται απ’ την επαφή με το πρώτο. Αναρωτιέμαι αν, η περίπτωση χρήζει θεραπείας
    Δε ξέρω. Χρείαζονται θεραπεία όσοι ονειρεύονται και διαιρούνται στα δύο ή στα τρία; Όσοι καίγονται απ’ αυτά που κάνουν στη ζωή;»

    Μου αρέσει!

    1. Γιατρέ!
      Σκέπτομαι αν, πραγματικά, αξίζω τους επαίνους σας. Κι’ αυτό γιατί, τα όσα έκανα και έγραψα φαίνεται ότι, δεν επηρέασαν τα ατομα που κυβέρνησαν την Χαρτόβια! Το ίδιο όμως ισχύει και για τα δικά σας καίμενα. Τους έχω ακούσει να σχλιάζουν με ένα «ελαμωρετώρα»…

      Μου αρέσει!

      1. Και κάποιοι σχολιάζουν: ελαμωρετώρα….
        Ε, ΚΑΙ;;;;
        Ο δάσκαλος, καπετάνιε, πρέπει να συνεχίζει, να καίγεται σαν κεράκι όπως είχες γράψει κάποτε. Καμμία δικαιολογία δεν δέχομαι από σένα, όσο θα μπορείς να σκέφτεσαι και να επικοινωνείς, μπορεί ΕΝΑΣ να τα ανακαλύψει , να χαράξει ρότα, ενώ θα έχει βρει φάρο. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ.

        Δύναμη και Υγεία

        Μου αρέσει!

  6. Δάσκαλε,
    Αν αυτό σε παρηγορεί, ΔΕΝ είσαι μόνος, σε αυτόν τον Ωκεανό, των πραγμάτων.
    Και στο δικό μου υπόγειο, γίνεται χαμός.

    Όποτε λέω να, ξεσκαρτάρω, να ξεκαθαρίσω, τι χρειάζομαι και τι όχι, καταλήγω στον ίδιο παρονομαστή.

    Άσε που μαζεύω και οτιδήποτε, που θα μπορεί να μου χρειαστεί, στον μοντελισμό. (πχ τα εσωτερικά σωληνάκια των άδειων στυλό, που αμα ζεσταθούν με κερί, και τεντωθούν, μπορούν να γίνουν σωληνώσεις ή καλωδιάκα κινητήρων).

    Σκέτος ρακοσυλλέκτης, (αναμνήσεων) έχω καταντήσει.

    Μια πρόταση:
    Να μεταφέρεις το πρόβλημα σε άλλους.
    Τι θέλω να πώ:

    Πρίν ο Σταθμάρχης, σφυρίξει για την αναχώρηση του τρένου, για την χώρα του Ποτέ, και πριν πέσουν σε άσχετα χέρια, μπορείς να δωρίσεις ότι κρίνεις οτι αξίζει να σωθεί.

    Πολλοί θα είναι εκείνοι, που θα ήθελαν, ένα αναμνηστικό, ένα διαφημιστικό, (οτιδήποτε που σηματοδοτεί άλλες καλύτερες εποχές, απο την σημερινή), από άλλες εποχές.

    Θα το σέβονταν, και θα το εκτιμούσαν.
    Θα καταλάβαιναν την αξία του και θα το κληρονομούσαν, στα παιδιά τους.

    σκεφτείτε το.

    Βαγγέλης – Χανιά

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: