Η παρουσίαση έγινε το 2011 και αφορά στην «ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Ε». Σκοπός είναι να γνωστοποιήσει την ιστορία, από την ίδρυση της το 1970 μέχρι το 2006 όταν, για λόγους που αναφέρονται πιο κάτω, οι άνθρωποι που την δημιούργησαν απώλεσαν τον έλεγχο με αποτέλεσμα να «πεθάνει» και, μαζί της και οι ημιουργοί της Διαβάστε τη συνέχεια, κατεβάζοντας το συνημμένο αρχείο: ΤεχνικέςΕκδόσεις-PDFFile

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Το να παρακολουθείς τις τελετές για την επέτειο της D-Day χωρίς ρωσική συμμετοχή είναι πολύ ενδιαφέρον, δεδομένου του ότι ο άνθρωπος που κυριολεκτικά ικέτευε για το άνοιγμα του Δυτικού Mετώπου ήταν ο …Ιωσήφ Στάλιν. Η ανάγκη του γι΄ αυτό, ανάγκη επιβίωσης, βρισκόταν πίσω από τη διάλυση της Κομιντέρν τον Μάιο του 1943: με την οριστική νίκη των Σοβιετικών στο Στάλινγκραντ 3 μήνες πριν, και τη διαφαινόμενη ήττα του Άξονα, οι ανησυχίες των “συμμάχων” για “επαναστατικού τύπου” δραστηριότητες στην Ευρώπη, υποκινημένες απ’ τη Μόσχα, έπρεπε να διασκεδαστούν. Δεν είναι σύμπτωση το ότι, 6 μήνες από την “αυτοδιάλυση” της Κομιντέρν [Νοέμβριος του 1943], οι “σύμμαχοι” αποφάσιζαν επιτέλους για την ημερομηνία της D-Day στη διάσκεψη της Τεχεράνης. Τα αποτελέσματα της “αυτοδιάλυσης” για τα κομμουνιστικά κόμματα της δυτικής Ευρώπης, βεβαίως και για το δικό μας, παρουσίασαν ποικιλία ανάλογη με τις επί μέρους συνθήκες και την ωριμότητα των ηγετικών ομάδων [βλ. δυνατότητα να επεξεργαστούν τα δεδομένα και να ελέγξουν τις αντίρροπες δυνάμεις]. Αφήνοντας αυτή την συζήτηση για άλλη στιγμή, ας θυμηθούμε απλώς ότι: ο συσχετισμός δυνάμεων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου [αστοί/κομμουνιστές από τη μια, φασίστες/ναζί απ’ την άλλη] ρίχνει τη σκιά του και στη σημερινή ιδεολογική αντιπαράθεση. Kοινός παρονομαστής του “δημοκρατικού” μπλοκ ήταν τότε ο διεθνισμός, κεφαλαιοκρατικός ή …προλεταριακός, σε αντιπαράθεση με το “αντιδιεθνιστικό” πνεύμα του Άξονα. Στο ίδιο πλαίσιο είναι χαραγμένες οι διαχωριστικές γραμμές και σήμερα, με τα στρατόπεδα βέβαια τελείως διεθνοποιημένα: ας ρίξουμε μια ματιά στο δικό μας “δημοκρατικό τόξο”, αποτελούμενο από τα αστικά κόμματια και το …τιμημένο ΚΚΕ, στο καταστατικό του οποίου αναρωτιέται κανείς πόσοι από τους “συμμάχους” του έχουν εγκύψει. Η ανορθόδοξη συνύπαρξη λαμβάνει χώρα εν ονόματι της [θεμιτότατης] εξάλειψης, ως στίγματος, της Χρυσής Αυγής αλλά και, “παρεμπιπτόντως” της a priori ακύρωσης όλων όσων δεν μας αρέσουν, μέσω της εκβιαστικής τους ταύτισης με το φασιστικό μόρφωμα.

αναδημοσίευση από το blog του Oannes, πηγή: https://oannes.gr/d-day-return/

                                          Του Σωκράτη Παπαχατζή
Στο πλαίσιο μιας «οικουμενικά» διευρυμένης πραγματικότητας, η εποπτεία γίνεται a priori ανέφικτη, και ο ρόλος του ΜΜΕ στη συγκρότηση του πολίτη ως φαντασιακής οντότητας, ακόμα πιο καθοριστικός. Ο τελευταίος έχει να επιλέξει ανάμεσα στο χάος της πολυφωνίας και την φιλτραρισμένη από το «μέσο» οπτική – εκδοχή των γεγονότων. Όμως το πρώτο για το οποίο μεριμνά ένας οργανισμός, είναι η ίδια του η επιβίωση. Κι αυτό δεν θα μπορούσε να μην ισχύει για το ίδιο το «μέσο».
Αποστολή της τηλεόρασης δεν είναι η ενημέρωση, πολλώ δε μάλλον  …με άποψη. Είναι η διαφήμιση της πανταχού παρουσίας της, της δυνατότητας για κάλυψη συνολικά της επιφάνειας του πλανήτη. Ένα αδιάκοπο μπαράζ από ασήμαντες, έως γελοίες λεπτομέρειες, συντηρεί αυτή την ψευδαίσθηση.
Τη μέρα των εκλογών, κάμερες φυτεμένες σε εκλογικά κέντρα καταγράφουν …ιστορία εν τη γενέσει, απαθανατίζοντας «τη στιγμή» που ο Παυλόπουλος, ο Τσίπρας, οι βουλευτές, οι υποψήφιοι δήμαρχοι / περιφερειάρχες, προσέρχονται, απέρχονται, και φυσικά ψηφίζουν. Με πάσαν σοβαρότητα αναγγέλλεται ότι στις 6:30 θα έχουμε τα πρώτα exit poll, τα οποία θα ανακοινώσει ο διευθυντής της MRB αυτοπροσώπως.
Η ακρίβεια αποτελεί top priority [«ο πρωθυπουργός έφτασε στις 10:35, με πέντε λεπτών καθυστέρηση»…] καθότι λειτουργεί σαν τίτλος ιδιοκτησίας, πιστοποιώντας το αδιαμφισβήτητο της κατοχής του γεγονότος, και την ισχύ που συνεπάγεται. Το ίδιο το γεγονός είναι ελάσσονος σημασίας, όπως και οι «τάσεις» στις οποίες εκπαιδεύεται ο πολίτης [στην παρούσα συγκυρία, ο …εφιαλτικός κίνδυνος για την άνοδο της ακροδεξιάς…]. Ανακοινώσεις, ρεπορτάζ, σχόλια, αναλύσεις και αντιπαραθέσεις, συνθέτουν απλώς τον ύμνο στον θρίαμβο της τηλεοπτικής πραγματικότητας.
Και το ρεφρέν του ύμνου: «εδώ και τώρα, και πάντα, και παντού, θα βρίσκομαι κοντά σου».

EUROVISION ’19

                                    του Σωκράτη Παπαχατζή
Ας λησμονήσουμε τη μουσική. Στην Eurovision όπως και παντού, έχει εκπέσει από «βασίλισσα των τεχνών» σε ταπεινή παραδουλεύτρα. Ο ρόλος της, ειδικά εδώ, είναι ο του μακράς διάρκειας jingle στο διαφημιστικό Ben-Hur της συναδέλφωσης. Η ίδια η λέξη «Eurovision» αναφέρεται σε θέαμα. Βεβαίως και στο «ευρωπαϊκό» όραμα, με την ατζέντα περιστρεφόμενη γύρω απ’ το ρεφρέν: ανοχή στη διαφορετικότητα. Η τελευταία αφορά …ιδιαιτερότητες όπως, κυρίως, η σεξουαλική προτίμηση, οι ενδυματολογικές επιλογές, η παχυσαρκία, η αναπηρία…
Είσαι ελεύθερος να ντύνεσαι όπως θέλεις, να παντρεύεσαι τον/την ομόφυλο/-η αγαπημένο/-η σου, να είσαι ένας άνδρας που παριστάνει τη γυναίκα που παριστάνει τον άνδρα (Conchita) κοκ. Βεβαίως η ανοχή σταματά απότομα, αν το όραμά σου είναι …άλλο από εκείνο των Βρυξελλών για την Ευρώπη. Σε τέτοια περίπτωση, είναι καλό να το σκεφτείς ξανά, και να δηλώσεις «παρών» στο πανηγύρι της συναδέλφωσης.
Η συνδυασμένη προβολή διαφορετικότητας και ανοχής είναι αρκετά περίεργη. Η διαφορετικότητα, για να είναι όντως τέτοια, οφείλει κάπου-κάπου να σημαίνει διαφορά ιδεών και συμφερόντων, μια κάποια, ήπια έστω! αντιπαράθεση. Η πλήρης απουσία τους, περιγράφει το ευρωπαϊκό όραμα, Eurovision-style: ένας κόσμος-σούπερ-μάρκετ, ομογενοποιημένων, μέσα απ’ την ανταλλακτική αξία τους …διαφορετικών προϊόντων.
Η Eurovision είναι ευρωπαϊκό αντίστοιχο της κεντρικά σχεδιασμένης αμερικάνικης “showbiz”, ρυθμίστριας των ηθών του πλανήτη. Στο πλαίσιο εκείνης, στο σενάριο μιας τυπικής χολιγουντιανής ταινίας ας πούμε, δεν έχει σημασία αν είσαι το καλό ανθρωπάκι, ο γοητευτικός παράνομος, ή ο hitman του homeland security… Είναι ο Έρωτας που έχει τη δύναμη, που καταλύει τα πάντα, εξιλεώνει και εξομοιώνει.
Παρόμοια, δεν έχει σημασία αν είσαι η Ρούλα – Hulk – Κορομηλά εκ «Βορείου Μακεδονίας», η Africans only …Swedish team ή η «αισθησιακή» διάδοχος της «αισθησιακής» Φουρέιρα. Αρκεί ο Έρωτας και οι παρενέργειές του να είναι το αποκλειστικό σου θέμα. Iδεολογικό φόντο είναι ο ορθολογικοποιημένος αντιορθολογισμός, και κεντρικό σύνθημα το: brake all the rules. Κανείς απ’ τους παλιούς κανόνες δεν μπορεί να ισχύει. …Γιατί αυτός είναι ο Νέος Κανόνας της Ευρωπαϊκής – Παγκόσμιας Τάξης.
Βεβαίως ο Duncan Laurence και το «Arcade» ήταν μακράν ό,τι καλύτερο ακούστηκε φέτος. Ο άνθρωπος έχει σπάνια φωνή, το τραγούδι ήταν αυθεντικά συγκινητικό και όμορφο. Αλλά και γενικότερα, τα τελευταία χρόνια, δίπλα στα r’n’b κλισέ και τις τσιγκολελέτες του νηπιαγωγείου ευδοκιμούν και κάποιοι καλλιτέχνες με υπόσταση: με την οριστική, λόγω του free downloading, κατάρρευση της δισκογραφίας, οι μουσικοί αναζητούν διέξοδο, δοκιμάζοντας εκεί που πριν δεν θα διανοούνταν να το κάνουν …Ακόμα και στην Eurovision.
Αυτό σε βάθος χρόνου δεν είναι οπωσδήποτε καλό, καθώς συνάδει με μια κουλτούρα αποενοχοποίησης. Με τα σύνορα «ποιότητας» και «μη» όπως και κάθε σύνορα, βαίνοντα προς απόσυρση, το σύμπαν της Eurovision γίνεται άπειρα εκτατό, απορροφώντας, απονευρώνοντας και ενσωματώνοντας. Τα πάντα γίνονται «μουσική του κράτους», συνθήκη επιβίωσης γίνεται η υπαγωγή στο κυρίαρχο παράδειγμα, που εξακολουθεί να είναι η τσιγκολελέτα.

                                                             του Σωκράτη Παπαχατζή
Το σίριαλ της επικαιρότητας είναι μια σουρεαλιστική science fiction κωμωδία, από αυτές που δεν θα δεις στο Netflix: η Looney Town βρίσκεται σε αναβρασμό. Riots ξεσπούν στους δρόμους. Επίβουλα cartoons ξεχύνονται, διαπερνούν το φράγμα της εικονικής πραγματικότητας, εισβάλλουν στoν «δικό μας» κόσμο, και επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. Όποιος δεν τους αποδέχεται, μετατρέπεται ο ίδιος σε γελοιογραφία …ipso facto.
Στο τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ, και ενώ «εναγωνίως» αναμένουμε τον τελικό της Eurovision [περισσότερα, ίσως μεθαύριο] είχαμε τη συνέντευξη του Αλβανού «ράπερ» Sin Boy, στον άνθρωπο του οποίου η πνευματική ακτινοβολία καταυγάζει τη νυχτερινή τηλεοπτική ζώνη, Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Το ρεπορτάζ,

https://www.in.gr/2019/05/16/life/sin-boy-ti-apokalyptei-o-raper-gia-ton-antoni-kanaki/

υπογραμμίζει εν πλήρι σοβαρότητι ότι ο «ράπερ» υπήρξε όχι μόνο ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στη διάρκεια της συνέντευξης, μα και αφοπλιστικά ειλικρινής.
Ο SB μίλησε για τις περιπέτειες του με τις Αρχές, οι οποίες τον συνελάμβαναν συχνά στο παρελθόν. Οι λόγοι των συλλήψεων παραμένουν απροσδιόριστοι – αφήνοντας μια οσμή αληθινής παρανομίας – μιλάμε για Sin Boy, όχι για κάποιον άγιο… Σήμερα βεβαίως που είναι πλέον διάσημος, οι μπάτσοι εξακολουθούν να τον συλλαμβάνουν …ακριβώς γι΄αυτό: για να ‘χουνε να λένε ότι συνέλαβαν μια διασημότητα. Παρεμπιπτόντως, θα πάρουν κι ένα αυτόγραφο για την κόρη τους…
Ο SB δεν παραλείπει να μιλήσει για τον «ρατσισμό» που βίωσε ως Αλβανός: οι γονείς των συμμαθητών του στο σχολείο έλεγαν στα παιδιά να μην τον κάνουν παρέα, ένεκα της αλβανικής καταγωγής του. Επιδεικνύοντας άλλωστε την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, αποκαλύπτει ποιο άτομο μισεί πολύ και απεχθάνεται: όχι κάποιον από τους ρατσιστές – εθνικιστές τυράννους, αλλά τον …Αντώνη Κανάκη. Γιατί, λέει, το σατιρικό βίντεο του εν λόγω για την επιτυχία του SB «Μαμά»…δεν ήταν καθόλου αστείο…
Μια άλλη συνομιλία που έκανε αίσθηση στο διαδίκτυο, ήταν εκείνη του Αλέξη Τσίπρα με τον Υποχθόνιο, τον «γνωστό ράπερ» που συμμετέχει στο «Μαμά» του Sin Boy. Ο …Ypo, εξήγησε στον πρωθυπουργό το βαθύτερο νόημα της λέξης»μαμά»: «Το Μαμά που άκουσες είναι η οικογενειοκρατία. Το “δεν είναι Μαμά” σημαίνει δεν είναι φτιαγμένος»…
Όσο για τα αρνητικά σχόλια που πολλαπλασιάζονται εσχάτως στο διαδίκτυο εναντίον του SB, δεν βγάζουν περισσότερο νόημα από τα …19.000.000 κλικ που έχει εξασφαλίσει το γελοίο τραγουδάκι του.
Στο παρακάτω link: η ρίζα, η γενεσιουργός αιτία του μίσους του Sin Boy για τους Ράδιο Αρβύλα: το βίντεο – σάτιρα της επιτυχίας του. Το οποίο κατ’ αυτόν …δεν είναι αστείο. Προσωπικά, κάποια στιγμή τα χρειάστηκα απ’ τα γέλια, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό ζήτημα.
https://www.youtube.com/watch?v=ySq94xZD_F0
Και το original masterpiece στη εκδοχή του με τον …Ypo.
https://www.youtube.com/watch?v=DL9X5u-wDgw

                          Του Σωκράτη Παπαχατζή
Ο εστιασμός του προεκλογικού διαλόγου σε ζητήματα όπως το κότερο και η εξ αυτού στοιχειοθέτηση της …σχέσης του πρωθυπουργού με τις ελίτ, μαρτυρά το επίπεδο επαφής με την πραγματικότητα ενός «λαού» που εκπαιδεύεται στην πολιτική σαν γνήσιος καψούρης: πρώτα πιστεύει τα απίστευτα, έπειτα κλαίει και οδύρεται και, τέλος …εκδικείται στην κάλπη.
Βεβαίως το θέμα αφορά και το χυδαίο επίπεδο εντυπωσιοθηρίας στο οποίο λειτουργούν οι «ταγοί» του – εδώ οι της ΝΔ, για να μην ξεχνιόμαστε απ’ το αντι-ΣΥΡΙΖΑϊκό μας μένος.
Έχει υπάρξει άραγε ποτέ, στην αληθινή ζωή – όχι στη «χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου» – …Επαναστάτης Ποπολάρος;
Μπορεί να νοηθεί καν, πολιτικός που ασκεί, ή διεκδικεί βάσιμα την εξουσία, χωρίς υποστήριξη από ισχυρούς του χρήματος, εκείνους δηλ. που όντως την ασκούν ή την διεκδικούνε;
Χρειάζεται η παρουσία του σε κάποιο …κότερο για να γίνει αντιληπτό αυτό;

https://getpocket.com/explore/item/what-are-the-ethical-consequences-of-immortality-technology

Ένας ενεργός δημοσιογράφος δεν έχει δικαίωμα να εξαφανίζεται. Τα προσωπικά και επαγγελματικά προβλήματα δεν πρέπει να επηρεάζουν τη δουλειά του. Να όμως που, για μένα το έκαναν. Γι’ αυτό ένα είδος «επιστροφή

Σχολιάζοντας στο φατσοβιβλίο τις διακοπές του Π/Υ στο σκάφος επιφανούς κληρονόμου έγραψα πως όταν είχα τις Τ.Ε και τα περιοδικά ήταν πολλοί οι εφοπλιστές, οι διευθύνοντες σύμβουλοι πολυεθνικών και οι αντιπρόσωποι οπλιτικών συστημάτων και αυτοκινήτων που με καλούσαν στα σκάφη τους για «διακοπές» συμπληρώνοντας ότι δεν αποδέχτηκα καμία πρόσκληση

Το κείμενο μου προκάλεσε την (ειρωνική) αντίδραση παλαιού φίλου που έγραψε «μπράβο Κώστα, είσαι βράχος ηθικής». Χωρίς, τα όσα γράφω στη συνέχεια, να σημαίνουν τίποτα για τους φριχτούς μικρομεσαίους που τρώνε κοψίδια με πλαστικά πιρούνια σε πλαστικά πιάτα σε γραφείο με πορτρέτο του … Άρη Βελουχιώτη αλλά, και στα κίβδηλα ορκ της γιαλαντζί δεξιάς, θέλω να πω μερικά πράγματα με βάση το χιούμορ που πρέπει να διατρέχει ένα ετοιμοθάνατο κράτος. Θυμάμαι λοιπόν μια βραδιά σε εστιατόριο της Βουλιαγμένης με δύο πρόσωπα της εποχής. Τον Δ. Δ και τον Μ. Χ. Ο πρώτος είχε μία εταιρία μελετών που, μετά από δική μου πρόταση στεγάστηκε στο κτήριο γραφείων της «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε» στην οδό Πραξιτέλους στον Άλιμο. Η ιδέα ήταν η εταιρία μου να δημιουργήσει με τον Δ.Δ την ‘Ελληνική Τεχνολογία ΕΠΕ», μία εταιρία που θα μπορούσε να προχωρήσει τις δικές φαντασιώσεις για το μέλλον της Τζουτζίας. Ένα από τα «προγράμματα» που προσπαθούσαμε να «υλοποιήσουμε» ήταν ένα ελαφρό, τετρακίνητο όχημα για τον Ελληνικό Στρατό (ένα είδος buggy) που θα έφερε ένα 50άρι πολυβόλο και θα μπορούσε να κινηθεί σε κάθε είδους έδαφος. Ένα άλλο σχέδιο ήταν ο «Πιλότος του Αιγαίου», στην ουσία ένα CD (το 1993-94;) που θα περιείχε όλες τις πληροφορίες για τα νησιά του Αιγαίου (ιστορία, αξιοθέατα, λιμεναρχεία, τηλέφωνα υπηρεσιών, πρατήρια καυσίμων, τα πάντα όλα) που θα μπορούσε να συνδεθεί με το Σύστημα Εντοπισμού της εποχής κλπ, κλπ

Η «Ελληνική Τεχνολογία ΕΠΕ» δεν προχώρησε ή, αν, δεν θυμάμαι τι απόγινε σαν ιδέα όμως ήταν καλή. Στα πλαίσια αυτής της συγκατοίκησης/συνεργασίας λοιπόν με ο Δ.Ε με κάλεσε σε δείπνο με τον Μ.Χ. Στη συζήτησε μου προτάθηκε να αγοράσω ένα κτήμα στη Τήνο δίπλα στις ιδιοκτησίες των δύο διότι «ήταν μία πολύ καλή ευκαιρία». Απάντησα «ευχαριστώ δεν θα πάρω» σκεπτόμενος ότι, ο χαρακτήρας και η αισθητική μου δεν ταίριαζε με τον κόσμο τους. Το γεγονός φαίνεται ότι με απέκλεισε απ’ το Σύστημα Ζίμενς» με αποτέλεσμα να μη μπορώ να προμηθευτώ ούτε ένα τηλεφωνικό κέντρο για τις Τ.Ε και, το φοβερότερο, να μη με καλεί στο Γερμανικό Γκράν Πρι όπου πήγαιναν άλλοι, διακεκριμένοι γιαλαντζί αριστεροί που, ακόμα και σήμερα, είναι «πρώτο τραπέζι» στα τηλεοπτικά πάνελ. Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας: Ε, και; Σιγά το μέγα γεγονός και θα συμφωνήσω μαζί σας! Είπα. Το κείμενο πρέπει να αντιμετωπιστεί με την δέουσα απαξία που, για τη ζωή ενός ανθρώπου που, στα 60 χρόνια της επαγγελματικής του ζωής δεν έχει προσφέρει τίποτα στην πατρίδα του σε σύγκριση με ένα «εκλεγμένο Πρωθυπουργό» -όπως λέει ο φίλος μου- ο οποίος διαβίωσε λάθρα στα στα Βουλγάρικα «Πολυτεχνεία», στις καταλήψεις και στα 15μελή συμβούλια ή, σε ένα εν αναμονή Πρωθυπ ο οποίος σπούδασε στο «Κολόμπια». Με λίγα λόγια έναν αποτυχημένο, έναν looser, ένα άτομο που δεν κατανοεί το μεγαλείο ενός Feretti 100 ή την πραματική αξία ενός Mr Bean

Θυμάμαι μία άλλη φορά που, στα γραφεία της Αρδηττού κατέπλευσε θωρακισμένη Μερσεντές 600 με «πετρελαιά» (που ξεκίνησε πουλώντας Μόσκβιτς στην Μιχαλακοπούλου) ο οποίος είχε πάρει την αντιπροσωπεία Βρετανικού εκπαιδευτικού αεροπλάνου και ήθελε να «να το πετάξω και γράψω κάτι γι’ αυτό». Σαν κανονικός looser είπα «ευχαριστώ δεν θα πάρω» και εκεί τέλειωσε η σχέση με ακόμα ένα πανίσχυρο παράγοντα της Τζουτζιακής Δημοκρατίας.

Δεκάδες τα παραδείγματα που δείχνουν ότι, έπαθα ότι έπαθα εξ αιτίας του κεφαλιού μου το οποίο κεφάλι αρνείται να συμπαραταχθεί με την αριστερά Βρυξελλών και την αρχαία δεξιά που επιχειρεί (μάταια;) να κερδίσει τις εκλογές. Σε απλά Ελληνικά, δεν μου πάει η αισθητική των Αναγεννημένων Ταγαριών και των Ιριδίζοντων Κουστουμιών. Επίσης δεν μου πάει ο λόγος των Πιστών του Μακρόν που λένε «όλη η Ευρώπη ένα Ποτάμι» ανίκανοι να «δουν» το μέλλον, πιστεύοντας ότι, ακόμα ζούμε στη 10ετία του 70

Πάμε παρακάτω… Παρακολούθησα τη συζήτηση για την Παροχή Ψήφου Εμπιστοσύνης μεταξύ του Του Ηγέτη και του Εν Αναμονή. Χωρίς, επαναλαμβάνω, η γνώμη μου να έχει την παραμικρή αξία οφείλω να πω ότι, δεν έχω γελάσει τόσο στη ζωή μου, ούτε όταν είδα τις τρεις ταινίες των αγαπημένων μου Monty Python. Δύο μη-προσωπικότητες να ανταλλάσσουν ύβρεις και χαρακτηρισμούς που, καμία σχέση δεν είχαν με το μέλλον της χώρας (που έχει απομείνει), με τα όσα έρχονται στο άμεσο μέλλον και την μετα-ανθρώπινη εποχή. Δύο πολιτικές καρικατούρες εντελώς αποκομένες απ’ το μέλλον να απευθύνονται σ’ ένα λαό που, κυριολεκτικά, έχει «χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια» στο οικονομικό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό και επαγγελματικό επίπεδο και, στον μόνο τομέα που πάει καλά είναι στην ίδρυση μπαρ και ταχυφαγείων

Ούτε λέξη δεν είπαν οι φωστήρες για το μισό εκατομμύριο Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό και τους 2 εκατ «παράτυπους» μετανάστες που πλημμήρισαν τη χώρα. Για τους περιπάτους που επιχειρεί η «φίλη και σύμμαχός μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία στην ΑΟΖ της Κύπρου και στη Μεσόγειο. Μούγκα στη στρούγκα οι Επιφανείς. Στροφή 360 μοιρών ο ένας, Πραματικά ο άλλος. Σας πήραμε-σας πήραμε βαρέλι δίχως πάτο. Μας πήρατε-μας πήρατε φλουρί κωνσταντινάτο» ο άλλος

Κατεστραμμένα μαγαζιά, πορείες ηλιθίων, δολοφονίες κρατουμένων στις φυλακές, 102 νεκροί στις πυρκαγιές, 46(;) στις πλημμύρες, δώστε πόνο, θα σας περάσω έξω, διάτρητοι πολιτικοί, απόφοιτου του Κολόμπια, αναρχοκομουνιστές, μετοχές της Aplle, μπάφοι, θυγατέρες υπάλληλοι του Σόρος, ένας θανατηφόρος για τη χώρα παλαιολιθικός αχταρμάς με την άκρα δεξιά να παίρνει 8%! Και να μη ξεχάσω. Τελικός Πρωταθλήματος σε ΆΔΕΙΟ γήπεδο! Αυτό που το πάτε;

Συνεχίζεται…

                  του Σωκράτη Παπαχατζή

Μετά τον Sean Parker [θα επανέλθουμε σ΄αυτόν] ο Chris Hughes [φωτό] ένας ακόμα από τους συνιδρυτές της Facebook, «σπάει τη σιωπή του» και μιλά για την «χωρίς προηγούμενο» ισχύ που συγκεντρώνει πλέον ο πρώην συνεταίρος του, Mark Zuckerberg, καθώς και για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το FB για την ίδια τη δημοκρατία. Η λύση που προτείνει είναι η …διάσπαση της εταιρίας [στην οποία ανήκουν το Instagram και το Whatsapp] και μια σειρά από αυστηρότερες διατάξεις για τον έλεγχο των hi-tech εταιριών.
Οι αναγνώστες περιοδικών όπως οι original 4Τ και ο ΗΧΟΣ θυμούνται ίσως, πόσες φορές [πολύ πριν γίνει της μόδας η κριτική στα social media] έχουμε μιλήσει για την απειλή που αποτελεί μια διαδικτυακή πλατφόρμα με δισεκατομμύρια χρήστες, οποία λειτουργεί υπό νομικό καθεστώς ιδιωτικής εταιρίας [μπορεί δηλ. να έχει έλεγχο της δραστηριότητας των χρηστών της …κατά το δοκούν] ενώ στην ουσία διαθέτει εξουσία μεγαλύτερη από κρατικό μονοπώλιο. Τα τελευταία χρόνια αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό [σκάνδαλο Cambridge Analytica, διαγραφή πλήθους συντηρητικών σελίδων, την στιγμή που εκείνες διαφόρων τζιχαντιστών και μελών της …Antifa παραμένουν άθικτες κλπ. κλπ.]. Αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει τον MZ να κάνει αστειάκια, όπως αυτό σε πρόσφατη συνέντευξή του: «δεν έχουμε την καλύτερη φήμη στον τομέα της προστασίας της ιδιωτικότητας, για να τον θέσω ελαφρά!!!, πιστεύω όμως ότι μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα…».
Το πρόβλημα με το νέο ξεκίνημα, και την επιστροφή στην …εποχή της αθωότητας που υπονοείται, μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση του Chris Hughes : «από τις πρώτες κιόλας μέρες του Facebook ο, ομολογημένος σε στενό κύκλο, τελικός στόχος του MZ ήταν η …κυριαρχία».
Και αυτό μας φέρνει στον Sean Parker, με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει.
40 χρόνων σήμερα και πολυεκατομμυριούχος, ο SP υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τον Mark Zuckerberg, και πρώτος πρόεδρος του Facebook. Σήμερα ασχολείται με φιλανθρωπικό έργο.
Σε συνέντευξη στην Washington Post, προ διετίας, είχε προβεί σε σαρωτική κριτική της διαδικτυακής πλατφόρμας.
Μερικά από αυτά που είχε αισθανθεί την ανάγκη να δηλώσει:
«Το Social Network σχεδιάστηκε για την εκμετάλλευση των πιο ευάλωτων πτυχών της ανθρώπινης ψυχολογίας, με σκοπό να δημιουργήσει εθισμό στους χρήστες του. Οι ιδρυτές του, εγώ, ο Mark, o Kevin Systrom του Instagram κλπ., όλοι εμείς, κάναμε ότι κάναμε συνειδητά, γνωρίζοντας εξ αρχής τις παραμέτρους και τις συνέπειές τους». Ο Parker εξηγούσε ότι το Facebook χρησιμοποιεί τα likes και τα shares για να δημιουργήσει ένα «social-validation feedback loop” το οποίο εθίζει τον χρήστη, κάνοντάς τον να επιστρέφει ακατάπαυστα.
«Διοχετεύουμε μια δόση ντοπαμίνης κάθε λίγο και λιγάκι, με τη μορφή ενός σχολίου ή ενός like που κάποιος κάνει σ’ ένα βίντεο ή μια φωτογραφία σου. Αυτό σε κάνει να γίνεσαι πιο …συνεργάσιμος και, ως εκ τούτου, να έχεις …ακόμα περισσότερα σχόλια και likes”.
Και η φράση του που έδινε τον τίτλο της συνέντευξης:
«Ένας Θεός ξέρει τι κάνει το Facebook στα μυαλά των παιδιών μας…»

του Σωκράτη Παπαχατζή
«Δεν τον έχουμε ξαναδεί τον Mark έτσι… κανονικά ντύνεται πιο casual», γουργουρίζει η παρουσιάστρια της κρατικής TV… «Ε, μια και πάει στο Κογκρέσσο, χρειάζεται το σχετικό κοστούμι και γραββάτα «, έρχεται η απάντηση απ’ τον τσακπίνη δημοσιογραφικό της παρτενέρ.
Ήταν οι μέρες, ένα χρόνο πριν, που ο Mark Zuckerberg προσερχόταν στην επιτροπή του Κογκρέσου για το σκάνδαλο της Cambridge Analytica. Ακούγοντας τους παρουσιαστές, βεβαιωνόσουν ότι οι υποβολείς των δελτίων ειδήσεων είναι ακριβώς οι ίδιοι, για ιδιωτικά και κρατικά κανάλια. Η κεντρική ιδέα ήταν / είναι να μας παρουσιάσουν MZ σαν ένα χαριτωμένο, αντισυμβατικό νεαρό* ταλαιπωρούμενο στα δίχτυα ενός αρτηριοσκληρωτικού συστήματος. Οι δημοσιογράφοι-απολογητές ολοκλήρωναν το ρεπορτάζ ως ακολούθως:
«Ε, τι να γίνει…Όταν διευθύνεις ένα χώρο όπου τα πάντα είναι αχαρτογράφητα νερά, …δεν μπορεί, θα κάνεις και λάθη!»
Ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιήθηκαν πολιτικά από την καμπάνια του Trump, αλλά και τους Ρώσους, τα προφίλ 87 εκατομμυρίων χρηστών του FB, παράνομα αποκτημένα από την Cambridge Analytica, παραμένει ομιχλώδης, με τον απροκατάληπτο θεατή να ταλαντεύεται μεταξύ καχυποψίας και θυμηδίας… Ως προς το ίδιο το Facebook, το μόνο σκάνδαλο μ’ αυτό παραμένει …η συνέχιση της ύπαρξής του. Ο Mark Zuckerberg ξεκίνησε την καριέρα του ως κοινός ρουφιάνος, δημοσιεύοντας προσωπικά δεδομένα συμφοιτητών του και μηνυόμενος γι’ αυτό, για ν’ αποκτήσει στη συνέχεια «υψηλού επιπέδου» [βλ. NSA] πλάτες…
Η εμπιστοσύνη της «παγκόσμιας κοινότητας» θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ πολλού απ’ το FB. Αλλά και συνολικά, πιστεύω, απ’ την υπόθεση των social media.
Ότι «μας φέρει πιο κοντά», θα πρέπει πρώτα να μας απομακρύνει.
Το καθιερωμένο από τα Social Media μοντέλο ευνοεί την επικοινωνία εξ αποστάσεως. Όταν επικοινωνείς με την απέναντι ραχούλα, ας πούμε, καλό είναι να ‘χεις ένα τηλεβόα. Αυτόν ακριβώς σου προμηθεύει η «μιντιακή πλατφόρμα», βάζοντάς σε να [γράφεις σαν να] κραυγάζεις, προτρέποντάς σε να «αγαπάς» και να «μισείς». Οι λεπτομέρειες, οι αναβαθμοί, οι εύφορες εκτάσεις μεταξύ μίσους και αγάπης, είναι καταδικασμένες σε εξαφάνιση.
Η απόσταση απελευθερώνει τα ταπεινότερα ένστικτα, με τον ίδιο τρόπο που η ανωνυμία μετατρέπει τον «λαό» σε όχλο. Και το εντεινόμενο κύμα ασυναρτησίας και μίσους που κατακλύζει τον «πολιτισμένο κόσμο», θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τη διαπίδυση / διάχυση της διαδικτυακής κουλτούρας στην αληθινή ζωή – ότι απομένει τέλος πάντων από αυτήν.

* Δοκιμασμένο πρότυπο μιας συστημικά εκπορευόμενης τάσης, του «young, rich and famous», είναι ο ροκ σταρ. Έτσι άλλωστε προσφωνούνται οι, νεαροί κατά κανόνα, φιλόδοξοι επιχειρηματίες που, χάρη στην αντισυμβατική τους σκέψη, παρέκαμψαν πρωτόκολλα, αγγίζοντας την κορυφή πριν τα τριάντα. Κεντρική ιδέα είναι ο προσεταιρισμός των μικρότερων ηλικιακά στρωμάτων, η επένδυση του νεανικού ενθουσιασμού σε «καινοτόμες» υποθέσεις, εξυπηρετικές συγκεκριμένων σχεδίων / συμφερόντων. Το δόλωμα είναι η υπόσχεση του πλούτου και της διασημότητας, με συνθήματα του τύπου «παλιό vs καινούργιο», «κάνε το δικό σου», «άλλαξε τον κόσμο για πάντα».
«We want the world and we want it now»… Να μια εκδοχή του στίχου του, που ο Morrison δεν είχε φανταστεί.

του Σωκράτη Παπαχατζή
Είχε προηγηθεί περίοδος ημιαποκλεισμού του από τον προηγούμενο Αύγουστο. Σήμερα όμως, η Facebook και η θυγατρική αυτής Instagram αποφασίζουν να αποκλείσουν οριστικά από τις πλατφόρμες τους προσωπικότητες του χώρου της εναλλακτικής πληροφόρησης, όπως οι Alex Jones, Laura Loomer, Paul Joseph Watson, Milo Yiannopoulos, με την κατηγορία του …hate speech. «Όλως συμπτωματικά» οι ανωτέρω είναι αποκλειστικά υποστηρικτές του Donald Trump, προ τριετίας στυλοβάτες ενός «απρόσμενου» [για τους αδαείς περί τα της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής] θριάμβου.
Δεν ξέρει κανείς με τι να πρωτοαηδιάσει: από τη μια η απροσχημάτιστη, χωρίς ίχνος ντροπής, επιλεκτική λογοκρισία σε βάρος εκπρόσωπων της αμερικανικής Νέας Δεξιάς, η οποία βαφτίζεται «άκρα δεξιά» με το έτσι θέλω [θυμίζει τίποτα αυτό;] ενώ για λόγους αληθοφάνειας, στη λίστα των αποκλεισμένων προστίθενται νοσηρές φυσιογνωμίες τύπου Louis Farrakhan, επικεφαλής του «Έθνους του Ισλάμ» – έχει προβεί στο παρελθόν σε δηλώσεις όπως «ο Χίτλερ ήταν μεγάλος άνδρας» κλπ.
Από την άλλη η, ακόμα πιο αποκρουστική, ανοχή ή και επιδοκιμασία της Facebook από μιντιακούς προμαχώνες των «liberals» – από NY Times και Washington Post μέχρι CNN, MSNBC κλπ.. Να υποθέσει κανείς ότι δεν αναλογίζονται ότι θα είναι οι επόμενοι; να υποθέσει ότι …ορθώς δεν το αναλογίζονται, μια και από καιρό έχουν μεταμορφωθεί από δίαυλοι πληροφόρησης σε δίαυλους της γκεμπελικής anti-Trump προπαγάνδας;
Σημειωτέον ότι το Facebook ανακοίνωσε ότι …ο χρήστης που θα προβαίνει σε υποστηρικτικές αναρτήσεις για τον Alex Jones θα τίθεται ο ίδιος υπό απαγόρευση, ως promoter του hate speech, του οποίου σε «αρχιερέα» πλέον αναγορεύεται ο παρουσιαστής.
Παρακολουθώ τον AJ εδώ και 15 χρόνια, με το ίδιο ενδιαφέρον και συνέπεια που παρακολουθώ τους μιντιακούς του αντιπάλους. Μπορώ να πω μετά λόγου γνώσεως ότι οι όποιες «σκηνικού τύπου» υπερβολές του, ουδεμία σχέση είχαν ποτέ με …προτροπές στη βία, …αντισημιτισμό και άλλες γελοιότητες που του καταλογίζουν. Ο τύπος είναι θεατρικός εκ φύσεως, αυτό ήταν πάντα το δυνατό – αποδείχτηκε ταυτόχρονα και το αδύναμο – χαρτί του. Όσο για την ετικέτα του «συνωμοσιολόγου» αφήνει ανοικτά πολλά και διάφορα ερωτήματα, ως προς προβλέψεις του, οι οποίες έχουν επαληθευτεί χρόνια τώρα.
Η τελευταία «συνωμοσιολογική θεωρία» του άλλωστε, από τριετίας τουλάχιστον, αφορούσε …την σημερινή απαγόρευση.

Επόμενη σελίδα: »



Αρέσει σε %d bloggers: