Posts Tagged ‘Uncategorized’

Από τα ΝΕΑ και τον «Άγρυπνο Φρουρό»
Του Ρούσσου Βρανά
rvranas@otenet.gr

Οι μεταπολεμικές εγγυήσεις για μια σχετική σταθερότητα και ευημερία στον δυτικό κόσμο δεν υπάρχουν πια. Οι πάλαι ποτέ πανίσχυρες ΗΠΑ βρίσκονται σε μία πορεία προϊούσας οικονομικής παρακμής. Το κοινό ψυχροπολεμικό μέτωπο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης δεν υπάρχει πια. Και αφού έζησε δεκαετίες χωρισμένη στα δύο, η Γερμανία είναι σήμερα ξανά ενωμένη και επιχειρεί να επιβληθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και των συμμαχικών κρατών της πριν από δύο δεκαετίες, τόσο οι Βρετανοί όσο και οι Γάλλοι ηγέτες είχαν εκφράσει έντονες ανησυχίες μπροστά στην προοπτική μιας ενιαίας Γερμανίας. Ο Χέλμουτ Κολ θυμάται στα απομνημονεύματά του τους ενδοιασμούς που είχε εκφράσει η Θάτσερ στους άλλους Ευρωπαίους ηγέτες σε ένα επίσημο δείπνο: «Νικήσαμε δύο φορές τους Γερμανούς και τώρα ξανάρχονται». Τους φόβους της Θάτσερ συμμεριζόταν και ο Μιτεράν. Σε γεύμα στο μέγαρο των Ηλυσίων, τον Ιανουάριο του 1990, ο Μιτεράν είχε προειδοποιήσει τη Θάτσερ ότι η επανένωση θα έδινε στη Γερμανία περισσότερη επιρροή στην Ευρώπη ακόμη και από όση είχε αποκτήσει με τον Χίτλερ.

Η ενιαία Γερμανία επιδίωξε να καθησυχάσει τους φόβους των Ευρωπαίων γειτόνων της κάνοντας μια μεγάλη παραχώρηση, γράφει ο Στέφαν Στάινμπεργκ στο «Γουέρλντ Σόσιαλιστ». Προθυμοποιήθηκε να εγκαταλείψει το εθνικό της νόμισμα, το μάρκο. Και συμφώνησε στη βαθύτερη ενσωμάτωση της ακμάζουσας οικονομίας της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, με την υιοθέτηση ενός ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος. Τον Ιανουάριο του 1999 υιοθετήθηκε το ευρώ, το οποίο είναι σήμερα το επίσημο νόμισμα 16 ευρωπαϊκών χωρών.
Ως όρο για την εγκατάλειψη του εθνικού της νομίσματος, λέει ο Στάινμπεργκ, η Γερμανία έθεσε αυστηρά δημοσιονομικά κριτήρια στη ζώνη του ευρώ: καμία χώρα δεν επιτρέπεται να έχει ετήσιο δημόσιο έλλειμμα που να υπερβαίνει το 3% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Σήμερα, μετά την εκδήλωση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, μετά την εκδήλωση της ελληνικής οικονομικής κρίσης, μετά την υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Πορτογαλίας και ενώ η Ισπανία και η Βρετανία περιμένουν κι αυτές τη σειρά τους, πολλοί στην Ευρώπη διαπιστώνουν πως η στρατηγική για την ανάσχεση της γερμανικής επιρροής με την υιοθέτηση του ευρώ αποδεικνύεται τρύπια. Η Γερμανία χρησιμοποιεί το ειδικό οικονομικό της βάρος ολοένα και πιο ασφυκτικά για να κυριαρχήσει οικονομικά και πολιτικά στην Ευρώπη.

Η τακτική της θυμίζει ζοφερούς καιρούς που όλοι θα προτιμούσαμε να είχαμε ξεχάσει. Όπως ο Χίτλερ έκλεισε πρώτα τους Γερμανούς αντιφρονούντες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης που αργότερα «φιλοξένησαν» εκατομμύρια αιχμαλώτους από τις κατακτημένες χώρες, έτσι και ο Σρέντερ και η Μέρκελ υπέβαλαν πρώτα τους Γερμανούς εργαζόμενους στη λιτότητα, στην οποία αργότερα υπέβαλαν τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Έτσι, πατώντας πρώτα πάνω στα δικά της πτώματα, η Γερμανία εξασφάλισε την οικονομική κυριαρχία της στην Ευρώπη. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί χωρίς το ευρώ. Αποδείχτηκε ένα σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης, στο οποίο βασανίζονται καθημερινά όλοι οι λαοί της ευρωζώνης.

Advertisements

Tου Σταυρου Λυγερου

Για μήνες, η Ευρωζώνη έκρυβε τις αντιφάσεις της πίσω από τις μεγάλες ελληνικές ευθύνες. Τώρα που δεν μπορεί να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι διχάζεται. Ενώ έχει θέσει την Ελλάδα σε καθεστώς άτυπου οικονομικού ελέγχου, είναι ανίκανη να της προσφέρει προστασία έναντι των κερδοσκοπικών επιθέσεων. Οσοι ισχυρίζονται ότι η Αθήνα δεν έχει ανάγκη βοήθειας επειδή βρίσκει χρήματα στις αγορές, την αφήνουν με περισσή υποκρισία στα νύχια των κερδοσκόπων. Εάν ο δανεισμός με τοκογλυφικό επιτόκιο συνεχιστεί, η Ελλάδα θα πέσει σε ένα φαύλο κύκλο που οδηγεί στη χρεοκοπία, με ό, τι αυτό συνεπάγεται και για το ευρώ.

Η Αθήνα έχει ξεκαθαρίσει ότι προτιμάει ευρωπαϊκή λύση. Εάν τελικώς δεν της δοθεί, υποχρεωτικά θα στραφεί σε εναλλακτικές λύσεις. Πριν προσφύγει στο ΔΝΤ θα ήταν λάθος να μη βολιδοσκοπήσει -απ’ ευθείας και όχι μέσω τρίτων- την Κίνα. Οταν κινδυνεύεις με χρεοκοπία και η «οικογένεια» δεν σε βοηθάει, χρειάζεται απύθμενο θράσος για να σε κατηγορήσει επειδή στράφηκες αλλού για βοήθεια.

Το ελληνικό πρόβλημα έπρεπε εξ αρχής να έχει λειτουργήσει ως ευκαιρία για βελτίωση του οικοδομήματος της Ευρωζώνης. Αντ’ αυτού, εκμεταλλευόμενοι τους αρχικά λανθασμένους χειρισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου, οι εταίροι προτίμησαν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε αποδιοπομπαίο τράγο.

Η έκρηξη της ελληνικής δημοσιονομικής βόμβας επιβεβαίωσε όσους εξ αρχής υποστήριζαν ότι νομισματική χωρίς δημοσιονομική ένωση, δηλαδή χωρίς πολιτική ένωση, είναι αντίφαση. Η Συνθήκη του Μάαστριχτ δεν έλυσε αυτήν την αντίφαση. Αντιθέτως, εγκλώβισε την Ευρωζώνη σε έναν ασφυκτικό κορσέ, στερώντας την από την πολύτιμη ευελιξία. Τώρα, διχάζεται όχι μόνο από διαφορετικές αντιλήψεις, αλλά και από τις εθνικές ιδιοτέλειες. Χωρίς αλληλεγγύη, όμως, δεν μπορεί να επιβιώσει.

Η ειρωνεία είναι ότι την πιο αρνητική στάση τηρεί η Γερμανία, ο μεγάλος κερδισμένος από το κοινό νόμισμα. Τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου οφείλονται σε σημαντικό βαθμό στο γεγονός ότι η παραγωγική τους βάση περισσότερο ή λιγότερο συρρικνώνεται λόγω της ανταγωνιστικότερης γερμανικής βιομηχανίας.

Στο Βερολίνο, όμως, δεν αρέσει να μιλάει γι’ αυτά. Ούτε για το άυλο αλλά καθόλου δευτερεύον κεφάλαιο της πολιτικής επιρροής που ασκεί στους κόλπους της Ε. Ε. και το οποίο προσεγγίζει τα όρια της ηγεμονίας. Του αρέσει να υπενθυμίζει ότι εισφέρει τα περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με το ίδιο πνεύμα, κραυγάζει ότι δεν μπορούν οι Γερμανοί εργαζόμενοι να πληρώνουν τους επιπόλαιους Ελληνες.

Στην πραγματικότητα, η κρίση έβγαλε στην επιφάνεια όχι μόνο τα κενά του ευρωπαϊκού νομισματικού οικοδομήματος, αλλά και το αβαθές του ενοποιητικού εγχειρήματος. Οσο οι πόροι λιγοστεύουν και η κατανομή τους γίνεται πιο δύσκολη τόσο θα ενισχύεται το διαλυτικό σύνδρομο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Δεν πρόκειται για συγκυριακό φαινόμενο. Η ανάδυση των νέων βιομηχανικών χωρών (Κίνα, Ινδία, Βραζιλία κ. ά.) μεσοπρόθεσμα θα συρρικνώσει τον πλούτο που εισρέει στην Ευρώπη.
kathimerini.gr

Read more: http://infognomonpolitics.blogspot.com/2010/03/blog-post_7652.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#ixzz0iQ4L5iPb

Για να επιτύχει ο κ. Γ.Α.Π

Από το «ΒΗΜΑ» και το «Ινφογνώμων»

Του Γ. Μαρίνου
Γράφω απουσιάζοντας στο εξωτερικό: Κατά τη σοσιαλίζουσα έγκυρη «Le Μonde» ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου: «Κληρονόμησε μια χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας,απαξιωμένη από τις αγορές,εκτεθειμένη στην κερδοσκοπία,πνιγμένη από κολοσσιαία χρέη και δημοσιονομικά ελλείμματα, μ΄ ένα δυσλειτουργικό κράτος και ένα γενικευμένο σύστημα διαφθοράς. Ξεκίνησε ήδη τον πόλεμο κατά του πληθωρικού κράτους,κατά της διαφθοράς και της παραοικονομίας. Η Ελλάδα δεν έχει πλέον επιλογή, ούτε και η ευρωζώνη. O Γιωργάκης είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία τους».

Ας υποθέσουμε ότι έτσι είναι. Υψώνονται όμως ως εμπόδια πολλά «όμως». Ξεκινούν από τη σοφή ρήση του μεγάλου Μακιαβέλι: «Τίποτε δεν είναι πιο δύσκολο, πιο αβέβαιο, πιο επικίνδυνο από το να πάρει κανείς την πρωτοβουλία της εισαγωγής νέων θεσμών και εθίμων. Γιατί ο μεταρρυθμιστής έχει εχθρούς όλους εκείνους που έχουν άμεσο και απόλυτο συμφέρον να διατηρούνται οι παλιοί θεσμοί.Και βρίσκει απρόθυμους φίλους εκείνους που θα ωφεληθούν από τους νέους». Αφού υπογραμμίσω την επιβεβαίωση της οξυδερκούς παρατήρησης, ότι δηλαδή αντιδρούν μαζί με τους θιγόμενους και οι ωφελούμενοι (απόδειξη ότι κατεβαίνουν στον δρόμο οι χαμηλόμισθοι και οι αφορολόγητοι για να υπεραμυνθούν των προνομίων των ρετιρέ), θα υπενθυμίσω και άλλα πιο εμφανή «όμως».

Πρώτα πρώτα, η προεκλογική υποσχεσιολογία στη βάση τού «υπάρχουν λεφτά» του ίδιου του κ. Παπανδρέου και ο ακραίος αντιπολιτευτικός λόγος του πριν από τις εκλογές. Δεν ήξερε; Ή δεν έλεγε την αλήθεια; Το ένα πιο ασυγχώρητο από το άλλο. Και το χειρότερο: Δεν μπορεί εύκολα να πείθει για την αξιοπιστία του και για την αναγκαιότητα των μεταρρυθμιστικών του προθέσεων. Ενα δεύτερο «όμως» προκύπτει και από το ότι συνδέει το σημερινό οικονομικό αδιέξοδο με τη δραματική οικονομική κατάσταση που κληρονόμησε και για την οποία ενοχοποιεί αποκλειστικά την κυβέρνηση της ΝΔ.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι όλα ξεκίνησαν από την ανεύθυνη οικονομική πολιτική της πρώτης οκταετίας του ΠαΣοΚ (από το 1981), η οποία αποδιάρθρωσε το κράτος, ανήγαγε τη διαφθορά σε δικαίωμα εντός «λογικών» πλαισίων (όχι και 500 εκατομμύρια!), πολέμησε την αξιοκρατία και ανέχθηκε την ανάδειξη της παρανομίας και της ασυδοσίας σε δημοκρατικές κατακτήσεις. Και φυσικά υπέθαλψε τη νοοτροπία των τεμπέληδων, που τρώνε, πίνουν, κατασπαταλούν ή κατακλέβουν τα κονδύλια της ΕΟΚ, δανείζονται για να κάνουν τουρισμό, να αγοράζουν θηριώδη τζιπ και να παίρνουν πτυχία χωρίς να σπουδάζουν και χωρίς γνώσεις που χρειάζεται η αγορά εργασίας.

Και αναπόφευκτα επέβαλε τον κομματισμό ως κύριο προσόν για πρόσληψη στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, αναδεικνύοντας σε επιστήμη τον λαϊκισμό της Αριστεράς και την ισοπέδωση των πολιτιστικών αξιών και των ηθικών αναστολών. Ετσι αναπόφευκτα εκτόξευσε το δημόσιο χρέος σε ύψη δυσθεώρητα, από τα οποία έκτοτε δεν μπορεί να ξεκολλήσει η χώρα μας. Οσες κυβερνήσεις ακολούθησαν, ΠαΣοΚ ή ΝΔ, δεν θέλησαν ή δεν μπόρεσαν να αλλάξουν αυτή την ολέθρια κληρονομιά και ευθύνονται λίγο έως πολύ για την άσωτη συμπεριφορά, την παγίωση της ατιμωρησίας, τις στατιστικές λαθροχειρίες, τους πελατειακούς διορισμούς, τη διόγκωση του κράτους.

Το καίριο «όμως» που καλείται να θέσει εκποδών ο κ. Γ. Παπανδρέου βρίσκεται μέσα στο κόμμα του, ανάμεσα στα στελέχη του και στον στρατό κατοχής στον οποίο έχουν αναδειχθεί οι συνδικαλιστές του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Και αυτό είναι το δυσκολότερο, καθώς θα πρέπει να έχει το θάρρος όχι μόνο να παραδεχθεί αλλά και να αποκηρύξει την κληρονομιά του βαθέος ΠαΣοΚ, δηλαδή να αποδοκιμάσει συμπεριφορές και πολιτικές που, ενώ έβλαψαν, υποτίθεται ότι θα ΄πρεπε να θεωρούνται τα ιερά και τα όσια της ιστορίας του κόμματός του. Συνεπώς, ο τρώσας και ιάσεται. Αλίμονο αν δεν ανταποκριθεί.

jmarinos@tovima.gr

Έμαθες υα νέα πατέρα; Κινδυνεύουν οι ελληνικές τράπεζες. Υποβαθμίστηκαν απ’ την Moody’s και ήδη εμφανίζουν σημάδια ασφυξίας. Από τι; Από έλλειψη Ferrari, Lamborghini, Hummer;
Είχα μία σκασίλα…

{Σημαντικ άρθρο του Νουριέλ Ρουμπινί από τους Financial Times και Euro2day}

μέσω FT: Το φάρμακο για τον ευρωπαϊκό νότο που βυθίζεται.

Εν Λευκώ, Αύγουστος 1975, τ.59

Από τα ωραιότερα μας. Αποτέλεσμα της συνεργασίας με τον Θανάση Κοσμίδη, τον καλλιτεχνικό διεθυντή του περιοδικού και καλό ζωγράφο. Σχόλιο για τα «καμένα» μυαλά της ελληνικής νεολαίας και όχι μόνο…

«Πώς αισθάνεσαι, να κάνεις το διευθυντή σ’ ένα αυτοκινητικό περιοδικό, έτσι που έγιναν τα πράγματα;» με ρώτησε ένας φίλος. «Tώρα που έγιναν τόσα πολλά, που σκοτώνουν τόσο κόσμο, που δηλητηριάζουν τον αέρα που αναπνέουμε, που ταράζουν τα ήδη κουρελιασμένα μας νεύρα; Tι έχεις να πεις για το κόστος της αγοράς και της συντηρήσεώς τους; Πού στέκεσαι, όταν ένα ψωρολίτρο βενζίνης στοιχίζει δυο φορές περισσότερο από όσο ένα κιλό ψωμί;

Tι έχεις να πεις -συνέχισε ξαναμμένος- για το χώρο που παίρνουν από τους ανθρώπους, για τις πολύτιμες πρώτες ύλες που σπαταλούν;

Tι έχεις να προτάξεις, όταν οι πόλεις έχουν μεταβληθεί σε θαλάμους αερίων, όπου αργοπεθαίνουν άνθρωποι, ζώα και φυτά;»

Oμολογώ πως τα ήξερε καλά ο φίλος μου. Στο μυαλό του είχε ταξινομήσει σωστά τους κινδύνους και η ερώτησή του πόνεσε…

«Πώς αισθάνεσαι, να κάνεις το διευθυντή σ’ ένα περιοδικό που θέμα του είναι ένα φονικό όπλο»… Πρέπει να ομολογήσω στο φίλο μου – και σ’ όσους μου κάνουν την τιμή να με διαβάζουν ότι δεν αισθάνομαι καλά. Ή μάλλον δεν αισθάνομαι πια τίποτα γιατί όλες μου οι αισθήσεις έχουν αμβλυνθεί.

Δε βλέπω πια καθαρά. Δε σκέπτομαι σωστά. Δε ακούω όπως πρίν. Oι βλάβες αυτές δεν προέρχονται από τα γεγονότα που μου εξέθεσε ο φίλος μου.

Δε με κούφαναν οι θόρυβοι των μηχανών και δε με στράβωσε το διοξείδιο του άνθρακα.

Tις ζημιές τις έπαθα από τις φωνές και την ηχώ της δ ι κ ή ς μου φωνής που γυρίζει πίσω ενισχυμένη από τόσες άδειες αίθουσες.

Eίναι πολλά χρόνια τώρα, μια ολόκληρη ζωή που φωνάζω για τους θανάτους στους δρόμους, για τα δηλητήρια στην ατμόσφαιρα, για τους θορύβους, τις τιμές, τα συνεργεία, τη συμπεριφορά των Nεοελλήνων στο «τιμόνι»…

Kαι δεν ακούω παρά μόνο τον ήχο της φωνής μου, που ’ρχεται πίσω με τα γράμματα λίγων αναγνωστών, που λένε «συμφωνούμε, συνεχίστε».

Eίναι μια ζωή που προσπαθώ να ταράξω το βούρκο και να κάνω το «κράτος» να θεσπίσει νόμους ενάντια στην Aσυδοσία που βασιλεύει σ’ αυτή τη χώρα στον τομέα που υποτίθεται ότι γνωρίζω καλύτερα… Kαι δεν ακούω παρά τις αντηχήσεις των γραπτών μου.

Έχω γράψει ίσα με 20.000 σελίδες για τα δυστυχήματα. Aνέλυσα όσο καλύτερα μπορούσα τα αίτιά τους και πρότεινα όσο μπορούσα καλύτερες λύσεις. Aποτέλεσμα Mηδέν. Άλλοι ξέρουν καλύτερα.

Bρίστηκα με τα συνεργεία, διέκοψα τις σχέσεις μου με αντιπροσώπους διότι το περιοδικό δημοσίευσε άρθρα που δεν τους άρεσαν αλλά που θεωρούσε απαραίτητα για τους αναγνώστες του. Έγινα στόχος επιθέσεων, όταν δημοσίευσα ένα άρθρο για τη σύμβαση Pενό Πεζό και κάθισα αρκετές φορές στο εδώλιο του κατηγορουμένου με μηνύσεις από συμφέροντα που «εθίγησαν».

Έγραψα καθαρά και ξάστερα τις γνώμες μου για τις αυξήσεις των τιμών των αυτοκινήτων, της βενζίνης, των ανταλλακτικών. Oι συντάκτες του περιοδικού δε δέχθηκαν ποτέ καμιά πίεση και τα κείμενά τους ήταν, πολλές φορές, δυναμίτες στα θεμέλια του ίδιου του περιοδικού. Kι όλα αυτά δεν οδήγησαν πουθενά! Ή, σχεδόν πουθενά, γιατί ο περιορισμένος κύκλος των ανθρώπων που κατάλαβαν τι σημαίνει το σήμα «4T» δεν αρκεί για να σώσει την κατάσταση. Πώς αισθάνομαι, λοιπόν, να βγάζω ένα περιοδικό «για αυτοκίνητα»;

Περήφανος από τη μια πλευρά γιατί πιστεύω ότι οι 4TPOXOI είναι το καλύτερο περιοδικό του είδους στην Eλλάδα, ακόμη πιο περήφανος, διότι τους διαβάζουν 17.000 άνθρωποι, αλλά και κουρασμένος, απογοητευμένος και γεμάτος πίκρα, αφού το αυτοκίνητο εξακολουθεί να είναι σ’ αυτή τη χώρα όργανο καταστροφής, αντί να είναι μέσο εξυπηρετήσεως και χαράς των εξίσου κουρασμένων, απογοητευμένων και γεμάτων πίκρα συνανθρώπων μου.

Kαι αν στην πίκρα αυτή προσθέστε και την ανελέητη οικονομική μάχη που δίνεται κάθε μήνα για να εκδοθεί το περιοδικό, αν προσθέσετε το κύμα της απάτης που καλύπτει τις συναλλαγές των «εμπόρων» αυτής της χώρας, τότε έχετε την πλήρη εικόνα του Kώστα Kαββαθά που κάποιος τον είπε Σάντσο και, ο γεροδιάβολος, δεν είχε, όπως φαίνεται, άδικο.

Aνεμόμυλοι!…

Φυλαχτείτε.

http://themotorcycleboy.blogspot.com/

Από το Κουρδιστό Πορτοκάλι. Μπείτε και διαβάστε το!

Η επίθεση στη Συναγωγή στα Χανιά

Δύο αμερικανάκια, δύο καποτήδες και ένας «έλληνας» που εργάζεται στην αμερικάνικη βάση συνελήφθησαν για την επίθεση στη Συναγωγή. Ο ένας αφέθηκε ελεύθεος, ο άλλος κάπου τον εξαφάνισαν αλλά…
Πριν προλάβει να καθίσει η σκόνη η Wall Street Journal δημοσιεύσε κατάπτυστο άρθρο εναντίον της χώρας μας. Δεν θα σας πω ποιος είναι ιδιοκτήτης της εφημερίδας ούτε ότι έχει σπίτι στην Πάτμο.
Στήνουν σκηνικό… Θυμηθείτε με

Από το EuroToday

FT: Η ελληνική τραγωδία αξίζει διεθνή προσοχή

Πόσες δεκαετίες γράφω πως, θα έλθει μία μέρα που η Ελλάδα θα πληρώσει σε χρήμα ή σε αίμα; Το πρώτο ήλθε. Το δεύτερο αναμένεται….

Καθημερινή, ANAΠANTHTA, 03-01-1999

Στο (ελληνικό) Iνστιτούτο Pόσλιν
Διαβάζοντας τα όσα θαυμαστά πρόκειται να συμβούν στο άμεσο μέλλον και για τις ανάγκες της στήλης σας προτείνω να φορέσουμε τις λευκή μπλούζα του γενετιστή-ερευνητή και να κάνουμε ένα φανταστικό «ταξίδι», σε ένα υποθετικό, ελληνικό ινστιτούτο «Pόσλιν». Σε αυτό και σε άλλα κέντρα έρευνας οι επιστήμονες χτίζουν τον θαυμαστό νέο κόσμο επιχειρώντας παρεμβάσεις στα έμβρυα για την αντιμετώπιση «ανιάτων» ασθενειών, κατασκευάζοντας «αντίγραφα» ανθρώπων και ζώων, ανθρώπινα ανταλλακτικά, παρατείνοντας τη ζωή και βελτιώνοντας τα είδη. Aκόμα, σαν καλοί μηχανικοί, σχεδιάζουν και κατασκευάζουν άτομα και τρόφιμα κατά παραγγελία, ψηλαφούν την «αθανασία» και, κάποια όχι τόσο μακρινή στιγμή, ετοιμάζονται να καταργήσουν τη μηχανική ατέλεια που αποκαλούμε «θάνατο». Mε λίγα λόγια οι επιστήμονες δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να ικανοποιούν μία φράση του Eυαγγελίου που λέει ότι ο θεός έπλασε τον άνθρωπο «κατ` εικόνα και καθ` ομοίωση» πράγμα που πρέπει να σημαίνει, ότι ο άνθρωπος είναι θεός και vice versa. Aν ούτως έχουν τα πράγματα φανταστείτε τι μπορεί να κάνει ένας «θεός» που είναι και …δημοσιογράφος! Xιουμοριστική αδεία, τα πάντα.

Nά ΄μαστε λοιπόν πάλι στο εργαστήριο. Στόχος, αυτή τη φορά, να αντιμετωπίσουμε την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση». Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όπως μπορούμε να δούμε και στα δελτία των 8 είναι ότι, τα τελευταία 40 χρόνια, το εκπαιδευτικό μας σύστημα έχει «φτιάξει» εκατοντάδες αντίγραφα εκπαιδευτικών ιδρυμάτων (σχολείων, TEI, AEI κλπ),  αλλά και, δεκάδες χιλιάδες αντίγραφα μαθητών και καθηγητών καθώς και, μερικές δεκάδες υπουργών.
Αποστολή, να ξανασχεδιάσουμε τον γενετικό κώδικα των βρεφών, που «αύριο» θα γίνουν μαθητές, δάσκαλοι, υπουργοί Παιδείας και, γιατί όχι, πρωθυπουργοί ώστε, το 2020 να αρχίσει μία νέα εποχή για τη Δημόσια εκπαίδευση. 
Το πρώτο πράγμα είναι να επέμβουμε στα βασικά συστατικά του νεοελληνικού εκπαιδευτικού γονιδιώματος ήτοι στη «κοπάνα», στο «δε βαριέσαι», στο «ξεπατίκωμα», στη «βατότητα», στο «ασεγιαύριο», στη «παρλαπίπα» και στο «αλλαντάλων», και να τα αντικαταστήσουμε με μόρια φιλότιμου, σοβαρότητας, συνέπειας, προσπάθειας και ευγένειας. 
Oι πιθανότητες να επιτύχουμε είναι μικρές κι` αυτό γιατί, οι γενετιστές ενός άλλου «ινστιτούτου» επενέβησαν στο συλλογικό υποσυνείδητο επί 400 ολόκληρα χρόνια, με αποτέλεσμα ο γενετικός μας κώδικας να έχει τσιφτετελιστεί. Παρ’ όλα αυτά επιμένουμε και, ω του θαύματος, στη θερμοκοιτίδα έχουμε το πρώτο μωρό, ο οργανισμός του οποίου αντέχει στα μικρόβια «ασεγιαύριο lycius» και «παρλαπίπα greacus». 
Οι επιστήμονες ανακοίνωσαν ότι αυτό κατέστη δυνατό με τη χρήση της κυτταρικής χειρουργικής που, έγκειται στην εισαγωγή μεταλλαγμένων γονιδίων στο DNA ανθρώπων που υποφέρουν από ανίατες ασθένειες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση εισήγαγαν γονίδια φιλότιμου και συνέπειας και, απ` ότι φαίνεται, το πείραμα πέτυχε. Τα ίδια εισήγαγαν και στους οργανισμούς μελλοντικών δασκάλων και καθηγητών, αλλά τα αποτελέσματα θα γίνουν ορατά το 2030 όταν, στα ελληνικά σχολεία πρώτη γλώσσα θα είναι τα greekglish. Oι επιστήμονες ελπίζουν ότι, το γεγονός θα «εξιτάρει» τους δασκάλους οι οποίοι, παρ` όλο «νταουνιασμένοι» από τη δουλειά στο φροντιστήριο και στα «ιδιαίτερα», υπάρχει ελπίδα να «ανεβούν», να «τα πάρουν στο κρανίο» και να διδάξουν στα παιδιά ακόμα και αρχαία ελληνικά. Εκεί που τα πειράματα απέτυχαν πλήρως, παρ` όλο ότι χρησιμοποιήθηκε γενετικό υλικό από τον Θουκυδίδη μέχρι τον Παπαδιαμάντη και από τον Aριστοφάνη μέχρι τον Ψαθά και τον Mποστ ήταν όταν επιχειρήσαμε να επέμβουμε στο γονιδίωμα ορισμένων από τους συνδικαλιστές. H επανάληψη (από το 1950 μέχρι το 2030) των ίδιων θέσεων και συνθημάτων είχε επιφέρει τόσο μεγάλες βλάβες που, ακόμα και η γονιδιακή χειρουργική, δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει. H μόνη ελπίδα για την δημιουργία πραγματικών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών, λένε οι ερευνητές, είναι η εισαγωγή του γονιδίου της Κοινής Λογικής. Προειδοποιούν όμως πως αν η εγχείρηση επιτύχει, υπάρχει κίνδυνος να πεθάνει (ο συνδικαλιστής) κι` αυτό λόγω της ασυμβατότητας του με τον φορέα.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, που ακόμα και η (αποτυχημένη;) χρήση του γονιδίου του χιούμορ δεν μπορεί να αντιμετωπίσει, είναι το τι θα γίνει αν, μέσω της γενετικής μηχανικής, καταφέρναμε να «κατασκευάσουμε» άριστους μαθητές, δασκάλους και αληθινά προοδευτικούς συνδικαλιστές. O κίνδυνος η Ελλάδα να αποκτήσει καλούς λειτουργούς και άριστους επαγγελματίες ήταν μεγάλος. Oι ερευνητές που εργάστηκαν και εργάζονται στο ινστιτούτο (Pαλώφ, Tριτσώφ, Φατούρ, Kοντογιάνοβιτς, Tζόρτζ Παπάντριου, Kακλαμάνωφ, Σουφλώφ και Aρσένοβιτς) δεν αναλάμβαναν την ευθύνη να κάνουν ένα τόσο μεγάλο κακό στη χώρα. Αντί λοιπόν να εισάγουν γονίδια φιλότιμου, σκληρής δουλειάς, προσωπικής (και εθνικής) αξιοπρέπειας και με το τρόπο αυτό να εμποδίσουν τα «παιδιά» να «πιουν ένα καφέ, να κάνουν μία βόλτα και να ερωτευτούν», αποφάσισαν να ακολουθήσουν τον δύσκολο δρόμο. Κατάργησαν τις εξετάσεις (για να μη δημιουργήσουν συνθήκες ανταγωνισμού και, κατά συνέπεια, «ψυχολογικά προβλήματα» στα παιδιά), τερμάτισαν τη διδασκαλία της νέας (και της αρχαίας) γλώσσας, ξαπόστειλαν τη γραμματική, «απλοποίησαν» τα μαθηματικά, «εκλογίκευσαν» τη φυσική, κατάργησαν τη γυμναστική και επέλεξαν θέματα «βατά». Από την άλλη οι μαθητές σκέφθηκαν ότι, αφού ζουν και μεγαλώνουν σε μια περιφερειακή υπερδύναμη σαν την Ελλάδα, κανείς δεν απειλεί αυτούς και τη πατρίδα τους άρα μπορεί και να είναι τελευταίοι στην Ενωμένη Ευρώπη. Όταν πάρθηκαν οι αποφάσεις και τέλειωσε η συνεδρίαση μαθητές, ερευνητές, υπουργοί και πρωθυπουργοί πήγαν για ύπνο._K.K.





Αρέσει σε %d bloggers: