Posts Tagged ‘mark zuckerberg’

                  του Σωκράτη Παπαχατζή

Μετά τον Sean Parker [θα επανέλθουμε σ΄αυτόν] ο Chris Hughes [φωτό] ένας ακόμα από τους συνιδρυτές της Facebook, «σπάει τη σιωπή του» και μιλά για την «χωρίς προηγούμενο» ισχύ που συγκεντρώνει πλέον ο πρώην συνεταίρος του, Mark Zuckerberg, καθώς και για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το FB για την ίδια τη δημοκρατία. Η λύση που προτείνει είναι η …διάσπαση της εταιρίας [στην οποία ανήκουν το Instagram και το Whatsapp] και μια σειρά από αυστηρότερες διατάξεις για τον έλεγχο των hi-tech εταιριών.
Οι αναγνώστες περιοδικών όπως οι original 4Τ και ο ΗΧΟΣ θυμούνται ίσως, πόσες φορές [πολύ πριν γίνει της μόδας η κριτική στα social media] έχουμε μιλήσει για την απειλή που αποτελεί μια διαδικτυακή πλατφόρμα με δισεκατομμύρια χρήστες, οποία λειτουργεί υπό νομικό καθεστώς ιδιωτικής εταιρίας [μπορεί δηλ. να έχει έλεγχο της δραστηριότητας των χρηστών της …κατά το δοκούν] ενώ στην ουσία διαθέτει εξουσία μεγαλύτερη από κρατικό μονοπώλιο. Τα τελευταία χρόνια αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό [σκάνδαλο Cambridge Analytica, διαγραφή πλήθους συντηρητικών σελίδων, την στιγμή που εκείνες διαφόρων τζιχαντιστών και μελών της …Antifa παραμένουν άθικτες κλπ. κλπ.]. Αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει τον MZ να κάνει αστειάκια, όπως αυτό σε πρόσφατη συνέντευξή του: «δεν έχουμε την καλύτερη φήμη στον τομέα της προστασίας της ιδιωτικότητας, για να τον θέσω ελαφρά!!!, πιστεύω όμως ότι μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα…».
Το πρόβλημα με το νέο ξεκίνημα, και την επιστροφή στην …εποχή της αθωότητας που υπονοείται, μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση του Chris Hughes : «από τις πρώτες κιόλας μέρες του Facebook ο, ομολογημένος σε στενό κύκλο, τελικός στόχος του MZ ήταν η …κυριαρχία».
Και αυτό μας φέρνει στον Sean Parker, με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει.
40 χρόνων σήμερα και πολυεκατομμυριούχος, ο SP υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τον Mark Zuckerberg, και πρώτος πρόεδρος του Facebook. Σήμερα ασχολείται με φιλανθρωπικό έργο.
Σε συνέντευξη στην Washington Post, προ διετίας, είχε προβεί σε σαρωτική κριτική της διαδικτυακής πλατφόρμας.
Μερικά από αυτά που είχε αισθανθεί την ανάγκη να δηλώσει:
«Το Social Network σχεδιάστηκε για την εκμετάλλευση των πιο ευάλωτων πτυχών της ανθρώπινης ψυχολογίας, με σκοπό να δημιουργήσει εθισμό στους χρήστες του. Οι ιδρυτές του, εγώ, ο Mark, o Kevin Systrom του Instagram κλπ., όλοι εμείς, κάναμε ότι κάναμε συνειδητά, γνωρίζοντας εξ αρχής τις παραμέτρους και τις συνέπειές τους». Ο Parker εξηγούσε ότι το Facebook χρησιμοποιεί τα likes και τα shares για να δημιουργήσει ένα «social-validation feedback loop” το οποίο εθίζει τον χρήστη, κάνοντάς τον να επιστρέφει ακατάπαυστα.
«Διοχετεύουμε μια δόση ντοπαμίνης κάθε λίγο και λιγάκι, με τη μορφή ενός σχολίου ή ενός like που κάποιος κάνει σ’ ένα βίντεο ή μια φωτογραφία σου. Αυτό σε κάνει να γίνεσαι πιο …συνεργάσιμος και, ως εκ τούτου, να έχεις …ακόμα περισσότερα σχόλια και likes”.
Και η φράση του που έδινε τον τίτλο της συνέντευξης:
«Ένας Θεός ξέρει τι κάνει το Facebook στα μυαλά των παιδιών μας…»

του Σωκράτη Παπαχατζή
«Δεν τον έχουμε ξαναδεί τον Mark έτσι… κανονικά ντύνεται πιο casual», γουργουρίζει η παρουσιάστρια της κρατικής TV… «Ε, μια και πάει στο Κογκρέσσο, χρειάζεται το σχετικό κοστούμι και γραββάτα «, έρχεται η απάντηση απ’ τον τσακπίνη δημοσιογραφικό της παρτενέρ.
Ήταν οι μέρες, ένα χρόνο πριν, που ο Mark Zuckerberg προσερχόταν στην επιτροπή του Κογκρέσου για το σκάνδαλο της Cambridge Analytica. Ακούγοντας τους παρουσιαστές, βεβαιωνόσουν ότι οι υποβολείς των δελτίων ειδήσεων είναι ακριβώς οι ίδιοι, για ιδιωτικά και κρατικά κανάλια. Η κεντρική ιδέα ήταν / είναι να μας παρουσιάσουν MZ σαν ένα χαριτωμένο, αντισυμβατικό νεαρό* ταλαιπωρούμενο στα δίχτυα ενός αρτηριοσκληρωτικού συστήματος. Οι δημοσιογράφοι-απολογητές ολοκλήρωναν το ρεπορτάζ ως ακολούθως:
«Ε, τι να γίνει…Όταν διευθύνεις ένα χώρο όπου τα πάντα είναι αχαρτογράφητα νερά, …δεν μπορεί, θα κάνεις και λάθη!»
Ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιήθηκαν πολιτικά από την καμπάνια του Trump, αλλά και τους Ρώσους, τα προφίλ 87 εκατομμυρίων χρηστών του FB, παράνομα αποκτημένα από την Cambridge Analytica, παραμένει ομιχλώδης, με τον απροκατάληπτο θεατή να ταλαντεύεται μεταξύ καχυποψίας και θυμηδίας… Ως προς το ίδιο το Facebook, το μόνο σκάνδαλο μ’ αυτό παραμένει …η συνέχιση της ύπαρξής του. Ο Mark Zuckerberg ξεκίνησε την καριέρα του ως κοινός ρουφιάνος, δημοσιεύοντας προσωπικά δεδομένα συμφοιτητών του και μηνυόμενος γι’ αυτό, για ν’ αποκτήσει στη συνέχεια «υψηλού επιπέδου» [βλ. NSA] πλάτες…
Η εμπιστοσύνη της «παγκόσμιας κοινότητας» θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ πολλού απ’ το FB. Αλλά και συνολικά, πιστεύω, απ’ την υπόθεση των social media.
Ότι «μας φέρει πιο κοντά», θα πρέπει πρώτα να μας απομακρύνει.
Το καθιερωμένο από τα Social Media μοντέλο ευνοεί την επικοινωνία εξ αποστάσεως. Όταν επικοινωνείς με την απέναντι ραχούλα, ας πούμε, καλό είναι να ‘χεις ένα τηλεβόα. Αυτόν ακριβώς σου προμηθεύει η «μιντιακή πλατφόρμα», βάζοντάς σε να [γράφεις σαν να] κραυγάζεις, προτρέποντάς σε να «αγαπάς» και να «μισείς». Οι λεπτομέρειες, οι αναβαθμοί, οι εύφορες εκτάσεις μεταξύ μίσους και αγάπης, είναι καταδικασμένες σε εξαφάνιση.
Η απόσταση απελευθερώνει τα ταπεινότερα ένστικτα, με τον ίδιο τρόπο που η ανωνυμία μετατρέπει τον «λαό» σε όχλο. Και το εντεινόμενο κύμα ασυναρτησίας και μίσους που κατακλύζει τον «πολιτισμένο κόσμο», θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τη διαπίδυση / διάχυση της διαδικτυακής κουλτούρας στην αληθινή ζωή – ότι απομένει τέλος πάντων από αυτήν.

* Δοκιμασμένο πρότυπο μιας συστημικά εκπορευόμενης τάσης, του «young, rich and famous», είναι ο ροκ σταρ. Έτσι άλλωστε προσφωνούνται οι, νεαροί κατά κανόνα, φιλόδοξοι επιχειρηματίες που, χάρη στην αντισυμβατική τους σκέψη, παρέκαμψαν πρωτόκολλα, αγγίζοντας την κορυφή πριν τα τριάντα. Κεντρική ιδέα είναι ο προσεταιρισμός των μικρότερων ηλικιακά στρωμάτων, η επένδυση του νεανικού ενθουσιασμού σε «καινοτόμες» υποθέσεις, εξυπηρετικές συγκεκριμένων σχεδίων / συμφερόντων. Το δόλωμα είναι η υπόσχεση του πλούτου και της διασημότητας, με συνθήματα του τύπου «παλιό vs καινούργιο», «κάνε το δικό σου», «άλλαξε τον κόσμο για πάντα».
«We want the world and we want it now»… Να μια εκδοχή του στίχου του, που ο Morrison δεν είχε φανταστεί.





Αρέσει σε %d bloggers: