Posts Tagged ‘Τα Πάγματα που Λένε και Γράφουν’

«Τράπεζα αίματος και αιμοπεταλίων ΜΟΝΟ για Ελληνες» 
Κεντρικό μήνυμα αφίσας του κόμματος Χρυσή Αυγή
Κείμενο επτά λέξεων (!) λιτό και απέριττο! Ούτε καν  πρόταση , αφού το ρήμα όχι μόνο απουσιάζει  παντελώς αλλά ούτε καν υπονοείται.   Σαν έκφραση μαϊμούς ή καλύτερα γορίλλα,  με νοημοσύνη ολίγον ανώτερη του μέσου όρου του IQ της ζωικής συνομοταξίας του.
«Δημιουργούμε»  διευκρινίζει στον τηλεοπτικό φακό το ανθρωπόμορφο γοριλλοειδές που έγινε διάσημο για την επίθεσή του εντός «ζωντανού» τηλεοπτικού πάνελ, ενάντια σε λοβοτομημένο δια σφυροδρεπάνου θύμα θηλυκού γένους και υποπολλαπλάσιας φυσικής μυϊκής δύναμης.
Άρση λοιπόν πάσης ασάφειας. Η «Τράπεζα» αίματος ΜΟΝΟ για Ελληνες δεν προϋπάρχει. Την «δημιουργούν» τα μαυροφορεμένα φασιστοειδή  τα ασπαζόμενα την θεωρία της «δημιουργικής καταστροφής» και του «δημιουργικού  πλιάτσικου» που απουσία κράτους  αναγνωρίζει ως νόμο τα «μπουνίδια του τραμπούκου»   για το καλό του περιούσιου λαού που αν και ο «εξυπνότερος» του κόσμου υπήρξε και παραμένει ο καλύτερος και ο διαχρονικότερος  ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΣ ΠΕΛΑΤΗΣ της ασπόνδυλης συνομοταξίας των Μαυρογιαλούρων,  Αντωνοκωστογιωργάκιδων, Βαγγελοκουβέληδων, και Τσιπροκαμμένων  !!!
Και φυσικά όταν τα μαυροφορεμένα Βαμπιρ «δημιουργούν» είναι δικαιολογημένος κάθε είδους πάταγος γύρω απο το «δημιούργημά» τους
Δικαιολογημένος ο πάταγος στα ΜΜΕ της επικράτειας που έκαναν πρώτο θέμα την στερούμενη ρήματος, μη-πρόταση των επτά λέξεων, δικαιολογημένοι και οι πύρινοι λόγοι της πλειοψηφίας των τηλεαστέρων στα τηλεοπτικά παράθυρα.
Από τις πύρινες μάλιστα τηλεοπτικές εκρήξεις  μέχρι και η μουγκή μπροστά σε άλλου είδους αισχη του δικού της συναφιού ιατρική κοινότητα    (Εκκωφαντική είναι για παράδειγμα η «επιστημονική»  μουγκα στην στρούγκα για τα εκλεκτά φρούτα εποχής, με τις άσπρες ποδιές που στην Λέσβο βαφτίστηκαν ΟΜΑΔΙΚΑ παραπληγικοί για να τσιμπάνε το επίδομα παραπληγίας (!!!)  ως αντιστάθμισμα του επιδόματος τροφής των 35 ευρώ που αδίκως τους είχε κοπεί)  επαναστάτησε με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας  η οποία μας διαφωτίζει πως «Το αίμα δεν έχει εθνική ή φυλετική σύνθεση» απαιτώντας ταυτόχρονα από «το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και το Υπουργείο Υγείας  να παρέμβουν  άμεσα για την προστασία της ιερής πράξης της αιμοδοσίας από τον επιχειρούμενο διασυρμό τους και να ακυρώσουν την προγραμματισμένη αιμοδοσία της Χρυσής Αυγης…»
Τωρα πως γίνεται η Ιατρική επιστημονική κοινότητα  να αποδέχεται την πρόοδο την βασισμένη σε πειράματα επι όλων σχεδών των ειδών του ΖΩΪΚΟΥ βασιλείου και να απορρίπτει την εθελοντική διάθεση ενός υπερπολύτιμου αγαθού που σώζει ζωές επειδή ως ορμητήριο αυτής της εθελοντικής διάθεσης  είναι οι ΖΩΩΔΕΙΣ αντιλήψεις περί ανθρώπινης ζωής κάποιων φασιστών,   την στιγμή μάλιστα που γνωρίζει πως το αγαθό που λέγεται αίμα διατίθεται με  βάση το Δίκαιο της πολιτείας και όχι το «δίκαιο» του τραμπούκου, ειναι κάτι που ειλικρινά δεν κατάλαβα.
Στην πυρά λοιπόν τα βαμπίρ, στην πυρά και το αίμα τους
Και τι έγινε? ΓΛΥΤΩΣΑΜΕ?
 
ΠΡΙΝ βιαστείτε να απαντήσετε ξεχάστε την μη-πρόταση των 7 λέξεων και ΔΕΙΤΕ ένα «κουλτουριάρικο» γραμματικώς ολοκληρωμένο κείμενο κάποιων άλλων βαμπιρ που έχοντας  μακιγιάρει τον κοινωνικό φασισμό με βαθύ κοκκινο χρώμα  έχουν μασκαρέψει «το δίκιο του τραμπούκου» σε «δίκιο του τσαμπουκά εργάτη» :
«Το αίμα μας το διαθέτουμε για τις ανάγκες της τάξης μας.Δημιουργούμε τράπεζα αίματος. Γνωρίζουμε τις ανάγκες. Αγωνιζόμαστε για την πλήρη και δωρεάν κάλυψη των αναγκών όλης της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αντιπαλεύουμε τη λογική της μετατροπής σε εμπόρευμα όλων των αγαθών και τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους που προωθούν τα επιτελεία της κυβέρνησης, της ΕΕ και του κεφαλαίου.
Το αίμα της εργατικής τάξης το διαθέτουμε για τις ανάγκες των συναδέλφων μας όπου και όποτε απαιτείται, δεν το χαρίζουμε στην κερδοφορία του κεφαλαίου.
Η αιμοδοσία θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 11/3/2012 από τις 10 το πρωί μέχρι τις 4.00 το απόγευμα στα γραφεία του ΠΑΜΕ (Αγ. Φιλοθέης 5β).
Καλούμε τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους να δηλώσουν συμμετοχή στα τηλέφωνα του ΠΑΜΕ, να συμβάλουν στην προσπάθεια αυτή του ΠΑΜΕ».
Η Εκτελεστική Γραμματεία ΠΑΜΕ !!!
Κι εγώ ρωτάω τώρα:
Αιμα «Εθνικής» και «Φυλετικής» σύνθεσης  ΔΕΝ υπάρχει (και ευτυχώς που δεν υπάρχει)  και μάλιστα με τη βούλα της Ιατρικής και της κάθε είδους «πνευματικής» κοινότητας.   Αίμα ΤΑΞΙΚΗΣ σύνθεσης  μάγκες υπάρχει???
Και αν δεν υπάρχει ώστε να δώσει Νόμπελ Ιατρικής  στο ΠΑΜΕ τότε  αυτό το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ έκτρωμα που εμπνεύστηκαν τα Σταλινολάγνα Γιουσουφάκια του Περισσού  ΠΟΙΟ  κανάλι  το έπαιξε?
Αυτό το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ έκτρωμα ΠΟΙΟΣ τηλεαστέρας  και σε ποιό παράθυρο  το σχολίασε?
Αυτό το ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ έκτρωμα ΠΟΙΟΣ σύλλογος Νοσοκομειακών Ιατρων το καυτηρίασε    ζητώντας  απο «το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας και το Υπουργείο Υγείας  να παρέμβουν  άμεσα για την προστασία της ιερής πράξης της αιμοδοσίας από τον επιχειρούμενο διασυρμό τους και να ακυρώσουν την προγραμματισμένη αιμοδοσία» ?
ΑΚΡΑ του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει!   Πλην ελαχίστων διαδικτυακών μέσων το παραπάνω έκτρωμα τα περισσότερα ΜΜΕ το έθαψαν με παπά και με ψαλτάδες!
Αναμενόμενο. Μια θεσμικά Σοβιετοποιημένη και ηθικά «καγενοποιημένη – μερσεντοποιημένη»  κοινωνία-πελάτης τυχάρπαστων Μαυρογιαλούρων ,  λογικό είναι να αντιδρά στη θέα των Μαύρων Φιδιών  που την έχουν ζώσει, να θεωρεί άκακους «Διαμαντήδες» τα κόκκινα  βροντοφωνάζοντας «δεν είναι βόας δεν είναι κροταλίας» , και φυσικά να αδιαφορεί πλήρως  για τους κόκκινους γητευτές τους!
Σε τουτο τον τόπο της απόλυτης ισοπέδωσης ακόμη και η επί ισοις οροις αντιμετώπιση  των βαμπιρ του φασισμού αποτελεί ανέκδοτο!
Ελπίζω αν ποτέ η κοινωνία μας αντιληφθεί πως η ουσια δεν βρίσκεται στη «εθνική» ή «ταξική» σύσταση του αίματος που ρέει στις φλέβες της αλλά στις μικρές σταγονίτσες που χρωματίζουν διακριτικά  τους κυνόδοντες των μαύρων και κόκκινων βρυκολάκων που την έχουν κατακλύσει,  να μην διαπιστώσει ταυτόχρονα πως η φλέβα στο λαιμό της είναι ήδη «γλυκά» δαγκωμένη…
ΥΓ: Προς τεκμηρίωση των παραπάνω ανατρέξτε για να δείτε μα τα ίδια τα μάτια σας
α) Την κατάπτυστη αφίσα της Χρυσής Αυγής στον διαδικτυακό της χώρο δηλ ΕΔΩ
β) Την κατάπτυστη ανακοίνωση του ΠΑΜΕ στον «πατερούλη» Ριζοσπάστη ΕΔΩ
γ) Την ανακοίνωση των επαναστατημένων Ιατρών που ενώ σταματούν αιμοδοσίες αίματος «εθνικής» σύνθεσης  ξέχασαν να μας πουν αν υπάρχει ταξικό αίμα ΕΔΩ
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΉ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 16, 2012
 

Ο βουλευτής του ΔΗΚΟ, ανέγνωσε ενώπιον της Ολομέλειας έγγραφο το οποίο εμπλέκει τον Χρ. Λαμπράκη στο εγχείρημα ανατροπής του Μακαρίου.

Τον ιδιοκτήτη του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη και εκδότη των εφημερίδων «Το Βήμα» και «Τα Νέα» Χρήστο Λαμπράκη, κατονόμασε ως ιθύνοντα νου του πραξικοπήματος εναντίον του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου 1974, ο βουλευτής του ΔΗΚΟ Ζαχαρίας Κουλίας. 

Μιλώντας στην Ολομέλεια της Βουλής  στο πλαίσιο συζήτησης για το Φάκελο της Κύπρου, ο Ζαχαρίας Κουλίας ανέγνωσε έγγραφο που κατέθεσε στην at hoc Επιτροπή για τον Φάκελο της Κύπρου, ο Χάρης Βωβίδης, γραμματέας του τότε προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, σύμφωνα με το οποίο, τρεις μέρες πριν το πραξικόπημα στην Κύπρο πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα σύσκεψη των ηγετών του εγχειρήματος ανατροπής του Μακαρίου.

Συγκεκριμένα η σύσκεψη πραγματοποιήθηκε, στην εξοχική έπαυλη του Χρήστου Λαμπράκη στον Πόρο. Επικεφαλής της συσκέψεως, σύμφωνα με το έγγραφο, ήταν ο εκδότης Χρήστος Λαμπράκης, τον οποίον ο κ. Κουλίας χαρακτήρισε ως πολιτικό νου του πραξικοπήματος και σε αυτή μετείχαν ο δικτάτορας Δημήτρης Ιωαννίδης και επιτελείς του, o εφοπλιστής Ποταμιάνος, ενώ από την Κύπρο πήγε στον Πόρο και συμμετείχε στη σύναξη ο Νίκος Σαμψών, ο οποίος ανέλαβε «πρόεδρος» της πραξικοπηματικής κυβέρνησης μετά την ανατροπή του Μακαρίου στις 15 Ιουλίου του 1974.

Ο Χρήστος Λαμπράκης πέθανε στις 21 Δεκεμβρίου του 2009 στην Αθήνα, σε ηλικία 75 ετών.

Εκτός από ιδιοκτήτης του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη με δύο εφημερίδες και είκοσι και πλέον εβδομαδιαία και μηνιαία έντυπα, ο Λαμπράκης δημιούργησε και το Μέγαρο Μουσικής, που ήταν αποτέλεσμα των προσπαθειών της ομάδας των Φίλων της μουσικής στην ίδρυση της οποίας πρωτοστάτησε.

Ο Χρήστος Λαμπράκης θεωρείτο ως παράγοντας δημοκρατικών πεποιθήσεων και πνεύμα ανήσυχο και είναι χαρακτηριστικό ένα απόσπασμα, που γράφτηκε για τον ίδιο την ημέρα του θανάτου του από το ειδησιογραφικό site “in.gr”, για τον Λαμπράκη: «Οι πολιτικές περιπέτειες της Ελλάδας, η καθημερινή μάχη για τα δημοκρατικά ιδεώδη και για την αλήθεια, που σάλπιζαν τα έντυπά του και πρόβαλλε ο ίδιος, δεν τον άφησαν άτρωτο. Η χούντα των συνταγματαρχών τον φυλάκισε και κυριολεκτικά στραγγάλισε την κυκλοφορία των εφημερίδων και των περιοδικών του».

www.kathimerini.com.cy (μέσω Άγρυπνου Φρουρού»)

» Κύριε Διευθυντά,
Φτάνει πια! Οι εβδομαδιαίες -όπως η προ ημερών- εκρήξεις αρλουμπολογίας του κληρονόμου της «θείας Αγλαΐας»αντιπροέδρου της κυβέρνησης κ. Πάγκαλου έφθασαν στα όρια της συκοφαντικής δυσφήμησης δια του Τύπου και απειλούν να ολοκληρώσουν την απαξίωση της πολιτικής στην πιο κρίσιμη περίοδο που διέρχεται η χώρα μας , όταν και άλλοι συνάδελφοι σπεύδουν να ενστερνιστούν τις συκοφαντίες του.

Ο κ, Πάγκαλος ανατρέπει και το δικαιικό μας σύστημα και προσφεύγει σε μεθόδους της Ιεράς Εξέτασης καλώντας τα θύματα των συκοφαντιών του να αποδείξουν την αθωότητα τους.

Παρά αυτά θα τον ακολουθήσω. Του απαντώ :
-Ουδέποτε έκανα ή επεχείρησα να κάνω οποιονδήποτε διορισμό στο Δημόσιο ή
στις αμαρτωλές δημοτικές επιχειρήσεις.

-Υπερασπίστηκα με σθένος τον λεγόμενο «νόμο Πεπονή», δηλαδή τη διαδικασία του ΑΣΕΠ, τη σπουδαιότερη ίσως κοινωνική αλλαγή της οκταετίας του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, και ουδέποτε επιχείρησα να ρίξω σε αυτόν ευθύνη για την ανεργία.

-Πολέμησα την νοοτροπία των «δικών μας παιδιών». Και υπερασπίστηκα το δικαίωμα όλων, ανεξαρτήτως κομματικής προέλευσης, να έχουν πρόσβαση στην
εργασία.

Είναι αλήθεια ότι είχαμε πάντοτε διαφορά νοοτροπίας με το συντονιζόμενο από τον κ. Ραγκούση αντιπρόεδρο όσον αφορά την λειτουργία ενός πολιτικού.

«Εσένα ποιος σε χρηματοδοτεί;» με είχε ρωτήσει λίγο πριν από τις τελευταίες εκλογές που πήρα μέρος.

«Κανείς», του είχα απαντήσει.

«Ε τότε δεν θα εκλεγείς». Και δεν εξελέγην. Εκείνος ήρθε πρώτος…

Απειλείται δε και η εκλογή της συζύγου του.

Και για να τελειώνουμε: Ο Πάγκαλος υποστηρίζει ότι υπήρξε φαύλος. Δεν θα τον διαψεύσω. Για να το λέει. Αρνούμαι όμως αυτήν την κατηγορία για τον εαυτό μου. Στην πολιτική έδωσα, δεν πήρα. Αναγκάστηκα να πουλήσω ένα κτήμα στο Διόνυσο, ένα διαμέρισμα στην Ιπποκράτους (της συζύγου μου) και ένα εξοχικό στο Σοφικό (της συζύγου μου) και αυτή τη στιγμή η μόνη ιδιοκτησία που έχω είναι το σκάφος μου (12 μέτρα) και ένα αυτοκίνητο που αγόρασα μεταχειρισμένο. Και δεν προσδοκώ καμία κληρονομιά. [Σημείωση: Προς αποφυγή παρανοήσεων. Δεν αμφισβητώ επ’ουδενί την νομιμότητα των κτήσεων του κ. Πάγκαλου και όπως, δε, είπε ο κ. Βουλγαράκης, παν το νόμιμο είναι και ηθικόν. Μόνον που ο κ. Βουλγαράκης δεν έκανε ποτέ τον Σοσιαλιστή.]

Ελπίζω ο κ. Πάγκαλος να μην μου απαντήσει. Θα το θεωρήσω σαν αίτηση συγγνώμης. Διαφορετικά θα ήταν δυσάρεστο να ανεβοκατεβαίνουμε στα κτήρια
της τέως Σχολής Ευελπίδων.

Γιάννης Καψής »
http://online-pressblog.blogspot.com

 

 

Στο σύστημα που οικοδομήθηκε τις τελευταίες δεκαετίες και όχι σε δόλο αποδίδει ο υπουργός Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελος Βενιζέλος, τις υπέρογκες εξοπλιστικές δαπάνες. «Αν σήμερα το ξαναφτιάχναμε, θα κάναμε άλλες επιλογές», σημείωσε κατά τη διάρκεια απολογιστικής συνέντευξης τύπου για τη συμπλήρωση ενός έτους από τις εθνικές εκλογές.

Από την Ελευθεροτυπία

Πρόκειται για μία εκτίμηση με την οποία ο υπουργός διαφοροποίησε τη θέση του από εκείνη του αναπληρωτή υπουργού, Πάνου Μπεγλίτη, περί «κατασκευασμένων αναγκών» στους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Δεν απέρριψε όμως την εκτίμηση Μπεγλίτη, ότι κάποιοι έκαναν πολιτικές καριέρες και ενδεχομένως και περιουσίες εξαιτίας των εξοπλιστικών προγραμμάτων.

Ο Ευαγ. Βενιζέλος ανέφερε, πάντως, ότι έκανε «δωρεά» ύψους ενός δισ. ευρώ στο υπουργείο Οικονομικών, προχωρώντας στην αναθεώρηση του εξοπλιστικού προγράμματος. Σημειώνεται, όμως, ότι ουσιαστικά πρόκειται για μετακύλιση πληρωμών στο μέλλον και όχι για την οριστική εξοικονόμηση του παραπάνω ποσού.

Μιλώντας για τις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές, ο υπουργός χαρακτήρισε ψευδοδίλημμα την ψήφο με βάση τον άξονα «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» υποψηφίων. Υποστήριξε ότι η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά τις θυσίες που κάνουν οι πολίτες και σημείωσε ότι τις δέχονται με την προοπτική ότι η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει. Όπως τόνισε, περιμένουν  από την κυβέρνηση να τους δείξει ένα φως στην άκρη του τούνελ

του Γιώργου Δελαστίκ, ΕΘΝΟΣ

Πρωτοφανή πράγματα συμβαίνουν συνεχώς στην Ισλανδία. Οι σχέσεις πολιτικών και λαού έχουν αλλάξει θεαματικά μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και η κατάσταση είναι πλέον εκτός ελέγχου του πολιτικού κατεστημένου. Αλλεπάλληλα κύματα διαδηλώσεων καθορίζουν από πέρυσι τις πολιτικές και τις οικονομικές εξελίξεις, με τα κόμματα, τους βουλευτές και την κυβέρνηση της χώρας να υποχρεώνονται κάθε τόσο σε βίαιες αναπροσαρμογές της πολιτικής τους για να μην έλθουν σε ευθεία αντιπαράθεση με τους οργισμένους πολίτες, οι οποίοι αψηφώντας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες αυτής της αφιλόξενης νησιωτικής χώρας του μακρινού Βορρά βρίσκονται διαρκώς στους δρόμους.

Πάνω από 8.000 διαδηλωτές περικύκλωσαν με άγριες διαθέσεις το κοινοβούλιο τη Δευτέρα το βράδυ. Αβγά, μπογιές, ρολά χαρτιού υγείας, ντομάτες, μπουκάλια νερού και πάσης φύσεως αντικείμενα εκσφενδονίζονταν εναντίον του Αλθινγκι, όπως αποκαλείται το ισλανδικό κοινοβούλιο.

Το Ρέικιαβικ, η πρωτεύουσα της χώρας που έχει μόλις 190.000 κατοίκους και φυσιολογικά έχει την ηρεμία μιας μικρής επαρχιακής πόλης της Ευρώπης, ζούσε στιγμές έντασης που ξεπερνούσαν κάθε φαντασία για την Ισλανδία μέχρι τώρα.

Η αστυνομία είχε στήσει μεταλλικά οδοφράγματα για να αποτρέψει την έφοδο του κόσμου στο κτίριο της Βουλής. Μονάδες σιδηρόφρακτων αστυνομικών με εξοπλισμό δακρυγόνων, ασπίδων και χημικών για την αποκατάσταση της τάξης είχαν κυκλώσει το κοινοβούλιο, σε μια χώρα όπου πριν από την παρούσα κρίση οι προηγούμενες συγκρούσεις αστυνομίας – διαδηλωτών είχαν γίνει πριν από… εξήντα (!) χρόνια, με αφορμή την απόφαση της τότε κυβέρνησης να εντάξει την Ισλανδία στο ΝΑΤΟ.

Ο αστυνομικός κλοιός προστασίας στους υπουργούς και βουλευτές είχε στόχο επίσης να αποτρέψει την εκ νέου γελοιοποίηση της πρωθυπουργού Γιοχάνα Σίγκουρδουρντόουτιρ, η οποία την περασμένη εβδομάδα παρήλαυνε στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου αηδιαστικά περιχυμένη με αβγά και χρώματα που είχαν εκσφενδονίσει εναντίον της διαδηλωτές, όπως και εναντίον υπουργών και βουλευτών που τη συνόδευαν.

Πέρυσι τον Ιανουάριο, μετά από ασταμάτητες διαδηλώσεις επί μήνες οι Ισλανδοί ανέτρεψαν τον δεξιό πρωθυπουργό Γκέιρ Χόρντε, ο οποίος αρνιόταν πεισματικά να παραιτηθεί. Στις εκλογές που ακολούθησαν μετά από ένα τρίμηνο έδιωξαν τη Δεξιά και ανέδειξαν κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατών, με τη στήριξη των Πράσινων και της Αριστεράς.

Λίγους μήνες αργότερα, η νεοεκλεγείσα κεντροαριστερή κυβέρνηση υπέκυψε στις πιέσεις του ΔΝΤ, των Αγγλων και της ΕΕ. Ταπεινωμένη υποχρεώθηκε να υπογράψει μια επαίσχυντη συμφωνία υποταγής στις απαιτήσεις των Βρετανών τραπεζιτών, η οποία μετέφερε στις πλάτες των φορολογούμενων πολιτών τα χρέη των τυχοδιωκτών Ισλανδών τραπεζιτών. Οι Ισλανδοί πολίτες θύμωσαν με την ψοφοδεή κυβέρνησή τους και ξαναβγήκαν στους δρόμους, αρνούμενοι να αποδεχθούν νέα βάρη για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνοι.

Νέος κύκλος μαχητικών διαδηλώσεων, νέα νίκη: πειθανάγκασαν τον δεξιό πρόεδρο της χώρας Ολαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον να προβεί στην πρωτοφανή επίσης κίνηση της άρνησης να υπογράψει την απόφαση της κυβέρνησης και της Βουλής υπέρ της συμφωνίας, οδηγώντας έτσι το θέμα σε δημοψήφισμα τον Μάρτιο.

Εκεί έγινε το απίστευτο: οι Ισλανδοί κατεξευτέλισαν την κεντροαριστερή κυβέρνηση που είχαν φέρει στην εξουσία ως «σωτήρα» πριν από λιγότερο από έναν χρόνο! Με το απίστευτο για δημοκρατική χώρα ποσοστό του… 93,2% είπαν «Οχι» στη συμφωνία που είχε υπογράψει η κυβέρνηση, ενώ «Ναι» είπε μόνο το… 1,8%! Ετσι η Ισλανδία δεν πληρώνει αυτή τη στιγμή τίποτα για τα χρέη των τραπεζών, καθώς νέα συμφωνία δεν έχει γίνει και οι ξένοι δανειστές ή καταθέτες των ισλανδικών τραπεζών το παίρνουν σιγά σιγά απόφαση ότι θα χάσουν σχεδόν όλα τα λεφτά τους.

Οι οργισμένοι Βίκινγκ δεν σταμάτησαν εκεί. Αφενός τώρα με τις αλλεπάλληλες διαδηλώσεις τους και τις ενέργειες εξευτελισμού των πολιτικών αποδομούν σιγά σιγά όλο το πολιτικό ισλανδικό κατεστημένο και αφετέρου ώθησαν τους κεντροαριστερούς βουλευτές να παραπέμψουν σε δίκη σε ειδικό δικαστήριο τον ανατραπέντα δεξιό πρωθυπουργό Χόρντε, μήπως και διασωθούν πολιτικά οι ίδιοι από τη λαϊκή οργή, πράγμα απίθανο.

ΟΙ ΤΡΑΠΕΖΕΣ
Τους παίρνουν και τα σπίτια

Οι διαδηλώσεις έπιασαν τόπο: η κυβέρνηση έδωσε εντολή στις κρατικοποιημένες τράπεζες να δώσουν και νέα παράταση σε πολίτες που αδυνατούν να εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους για στεγαστικά δάνεια, προχωρώντας παράλληλα σε νέα αναδιάρθρωση των δανείων τους. Υπολογίζεται ότι 14.000 ιδιοκτήτες σπιτιών δεν είναι σε θέση να πληρώνουν κανονικά τις δόσεις των δανείων τους (αφορά το 14% των νοικοκυριών της χώρας). Το 20% των 7.900 μονογονεϊκών νοικοκυριών δεν μπορούν να τα φέρουν βόλτα. Επιπροσθέτως, καθώς το εισόδημα των Ισλανδών μειώθηκε κατά μέσο όρο 20% το 2009, η κεντρική τράπεζα υπολογίζει ότι περίπου το 40% των ισλανδικών νοικοκυριών είναι από τεχνική σκοπιά χρεοκοπημένο!

 

Τα μυστικά του βάλτου

Θραξ Αναρμόδιος & FactorX

Η πατρίδα μας είναι στο βάλτο. Όλοι είμαστε στο βάλτο. Η ελληνική κοινωνία, και όχι μόνον, είναι χωμένη σε έναν βρωμερό και σκοτεινιασμένο βάλτο. Μέχρι το λαιμό. Έναν βάλτο με πολλά μυστικά.

Τα μυστικά αυτά τα γνωρίζουν οι πολιτικοί και οι κομματικοί άρχοντες. Οι θρησκευτικοί άρχοντες. Οι πανεπιστημιακοί και οι ακαδημαϊκοί σοφοί. Οι διαβασμένοι δημοσιογράφοι. Οι επιχειρηματίες των πάνω ορόφων και οι οικονομικοί μεγαλοπαράγοντες. Οι μεγαλοϋπάλληλοι του δημοσίου.

Τα γνωρίζει επίσης και το πιο μορφωμένο και ενημερωμένο τμήμα του λαού.

Ο πολύς λαός όμως δεν τα γνωρίζει. Ο πολύς λαός ζει μέσα στον βούρκο του βάλτου. Μέσα στο σκοτάδι και την υγρή καταχνιά. Και τα μυστικά αυτά είναι τα μεγάλα βαρίδια. Που κρατούν τον λαό κολλημένο στη λάσπη. Στον δυσώδη αυτόν βάλτο με τα μυστικά.

Τα μυστικά αυτά δεν συζητώνται ευρέως. Αλλιώς δεν θα ‘ταν και μυστικά δηλαδή. Ο απλός πολίτης δεν έχει εύκολη πρόσβαση στην γνώση που καλύπτουν αυτά τα μεγάλα μυστικά. Τα κατ’ εξοχήν μέσα γνώσης και πληροφόρησης του λαού, το δημόσιο σχολείο και τα ΜΜΕ, σιωπούν. Εκκωφαντικά.

Αν το δημόσιο σχολείο έχει ως στόχους τον εξοπλισμό του λαού με κριτική σκέψη και κριτικά εργαλεία, καθώς και την διαφώτιση του λαού σε μια σειρά από σοβαρά ζητήματα, τότε εύκολα μπορεί κανείς να διαπιστώσει ότι το δημόσιο σχολείο είναι πολύ μακριά από τους στόχους του. Το δημόσιο σχολείο έχει υποστεί πολλές «επαναστάσεις» και «μεταρρυθμίσεις» ώστε να φτάσει εδώ που έφτασε. Να εξυπηρετεί δηλαδή συμφέροντα άλλα από αυτά του λαού και του συνόλου της κοινωνίας.

Τα ΜΜΕ παραλαμβάνουν τον άνθρωπο από κει που τον αφήνει το δημόσιο σχολείο. Και τον διαμορφώνουν σταθερά και αδιάλειπτα για όλη την υπόλοιπη ζωή του. Τον σμιλεύουν χωρίς σταματημό. Την αισθητική του, το πολιτικό του κριτήριο, τις ελλιπείς του γνώσεις, τον εθισμό του ή μη σε κοινωνικά πρότυπα και συμπεριφορές. Και τα κάνουν όλα αυτά ακολουθώντας το παράδειγμα του δημόσιου σχολείου. Καταδιώκοντας την κριτική σκέψη και προβάλλοντας την δική τους αυθεντία. Τα ΜΜΕ παρότι βρίσκονται σε κάποιου τύπου επιτήρηση από την πλευρά του δημοσίου, αντιπροσωπεύουν συμφέροντα που είναι ευθέως αντίθετα με τα συμφέροντα της κοινωνίας και του λαού.

Οι δύο παραπάνω διαπιστώσεις ίσως δικαιούνται την κατάταξη στα μεγάλα μυστικά, σαν τα υπόλοιπα. Ομως οι μηχανισμοί τους και η λειτουργία τους έχουν αποκαλυφθεί πια σε ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας. Η πτώση της αξίας του δημόσιου σχολείου και των ΜΜΕ, ως αξιόπιστων μηχανισμών διαφώτισης, είναι ραγδαία και προς το παρόν μη αναστρέψιμη.

Το δημόσιο σχολείο και τα ΜΜΕ κάνουν ότι μπορούν για να αποκρύψουν πως

  • δεν έχουμε δημοκρατία αλλά ολιγαρχία
  • ο λαός δεν είναι κυρίαρχος και δεν έχει καμμιά εξουσία
  • η πραγματική εξουσία δεν ασκείται από τους εκλεγμένους από το λαό άρχοντες
  • η εξουσία δεν ασκείται για την προκοπή και την ευημερία του λαού και του συνόλου της κοινωνίας
  • το πολιτειακό μοντέλο είναι πάντα ο κοινοβουλευτισμός, ανεξάρτητα από το οικονομικό σύστημα
  • τα κοινοβουλευτικά κόμματα είναι εταίροι και όχι αντίπαλοι
  • ο άνθρωπος είναι ιστορικά ο απόλυτος οικονομικός πόρος

Το μυστικό των μυστικών: Η θέση καθορίζει τις ιδέες και όχι οι ιδέες την θέση.

Η θέση, δηλαδή η ένταξη, ακυρώνει την κριτική σκέψη. Μπορεί να ακούγεται πολύ θεωρητικό και διανοουμενίστικο. Ισως είναι. Από την άλλη όμως εκφράζει με ακρίβεια αυτό που ζούμε. Ότι η θέση μας, η ένταξή μας, μας εμποδίζει να σκεφτούμε κριτικά. Κι αυτό γίνεται ο πρώτος κρίκος στην χοντρή αλυσίδα της πολιτικής και οικονομικής υποδούλωσης.

Η ένταξη, η θέση, είναι μια οχυρή …θέση. Και δεν πέφτει. Το κύριο υλικό της οχύρωσης είναι η άγνοια. Ακολουθεί η έλλειψη κριτικής σκέψης. Έπειτα τα συναισθήματα, τα βιώματα και οι ιερές πεποιθήσεις. Και στο τέλος τα ινδάλματα και τα είδωλα. Εν τέλει η θέση είναι μια καθαρή ιδεοληψία.

Όλα τα άλλα μυστικά του βάλτου είναι παράγωγα αυτού του μεγάλου μυστικού. Που είναι η γενεσιουργός αιτία των άλλων μεγάλων μυστικών. Η αιτία που μένουν μυστικά και όλα τα υπόλοιπα μυστικά.

Αν γεννηθείς από χριστιανούς ή αριστερούς γονείς το πιθανότερο είναι πως θα γίνεις χριστιανός ή αριστερός. Αυτή είναι μια θέση, μια ένταξη. Αν είσαι χριστιανός ή αριστερός ή οτιδήποτε, θα σκέφτεσαι μέσα στα όρια που σου βάζει αυτή σου η ιδιότητα. Θα αναλύεις την πραγματικότητα από την θέση ενός χριστιανού ή ενός αριστερού.

Η θέση και η ένταξη του καθενός μας καθορίζει τα όρια της κριτικής του σκέψης. Τα όρια μέσα στα οποία ασκεί κριτική. Και τα αντικείμενα της κριτικής του. Οπως και αυτά που αφήνει στο απυρόβλητο. Και αξιώνει και από τους άλλους να τα αφήνουν στο απυρόβλητο.

Μεγάλο μυστικό: Δεν έχουμε δημοκρατία, ολιγαρχία έχουμε

Η δημοκρατία είναι συγκεκριμένη διαδικασία λήψης, εφαρμογής και επιτήρησης αποφάσεων και απονομής δικαιοσύνης, με συμμετοχή όλων και άμεσα χωρίς αντιπροσώπους.
Στην δημοκρατία

  • ο λαός διοικεί, νομοθετεί και δικάζει. Άμεσα και χωρίς αντιπροσώπους-βουλευτές, επαγγελματίες δικαστές ή επαγγελματίες πολιτικούς.
  • οι άρχοντες αναδεικνύονται με κλήρωση και όχι εκλογή. Με εκλογή αναδεικνύονται οι λίγοι εκείνοι των οποίων το αξίωμα απαιτεί μια κάποια κατάρτιση.
  • οι άρχοντες μπορούν να ανακληθούν πριν λήξει η θητεία τους. Κανείς δυο φορές στο ίδιο αξίωμα. Δεν υπάρχουν αναντικατάστατοι.
  • η θητεία των αρχόντων δεν διαρκείπάνω από ένα έτος.
  • οι άρχοντες λογοδοτούν για τα πεπραγμένα τους, σε επιτροπή πολιτών που συγκροτήθηκε με κλήρωση.
  • οι περιουσίες των αρχόντων καταγράφονται πριν και μετά την ανάληψη του αξιώματος. Και των συγγενών τους, ακόμη και μακρινών.
  • οποιος ζημιώσει το δημόσιο συμφέρον, δημόσιος άρχοντας ή απλός πολίτης, είτε από δόλο είτε από ανικανότητα, «αυθημερόν τελευτησάτω».

Επίσης η Δημοκρατία εγγυάται

  • την ελευθερία έκφρασης και δημοσίευσης της γνώμης, της διαφωνίας
  • την ισονομία και την ίση κατανομή των βαρών (φόροι)
  • τις ίσες ευκαιρίες σε όλους (εξ ου και η κλήρωση, αλλά όχι μόνο γι’ αυτό)
  • τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων
  • την ασφάλεια, τη περιουσία, την τιμή και την αξιοπρέπεια όλων

Επίσης η Δημοκρατία φροντίζει

  • να μην υπάρχουν πολύ πλούσιοι και πολύ φτωχοί, κυρίως διότι αυτό την θέτει σε μεγάλο κίνδυνο
  • να μην υπάρχουν, άρα, αναξιοπαθούντες που αναγκάζονται να ζητιανέψουν
  • την παιδεία των νέων
  • την κρατική θρησκεία
  • την προπαγάνδα των αξιών της δημοκρατίας σε όλους. Προπαγάνδα. Όπως κάνουν με το life-style τώρα

Έχουμε πάνω κάτω 35 αιώνες καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας. Σε όλο αυτό το αχανές χρονικό διάστημα δημοκρατίες είχαμε μόνο για μια περίοδο 2 περίπου αιώνων σε ορισμένες, και όχι όλες, από τις ελληνικές πόλεις της αρχαιότητας στην Μεσόγειο. Δημοκρατίες που δεν πρόλαβαν ούτε να ολοκληρωθούν αλλά ούτε και κατάφεραν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Και τελικά υπέκυψαν στην ολιγαρχία και την απολυταρχία που τους επιβλήθηκε από την αριστοκρατική τάξη των πόλεων της αρχαιότητας.

Η δημοκρατία βέβαια δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Είναι ένα δυναμικό σύστημα. Που διαρκώς αυτοθεσμίζεται. Δημοκρατία σημαίνει αυτονομία, με την έννοια ότι οι νόμοι του κράτους προέρχονται από τον λαό. Όχι τον θεό ή τους αρχόντους.

Δεν ξέρουμε λοιπόν τι είναι δημοκρατία. Νομίζουμε ότι δημοκρατία είναι αντιπρόσωποι-βουλευτές με 4-ετείς θητείες και κόμματα και βουλή που νομοθετεί και ηγεσία της δικαιοσύνης διορισμένη από την κυβέρνηση. Αλλά κάνουμε λάθος. Μεγάλο. Και το πληρώνουμε καθημερινά. Για γενεές επί γενεών.

Ο κοινοβουλευτισμός δεν είναι δημοκρατία. Είναι ολιγαρχία ελαφρώς καλυμμένη.
Στην δημοκρατία οι πολίτες διοικούν, νομοθετούν και δικάζουν άμεσα. Αν είχαμε δημοκρατία, τότε οι πολίτες

  • δεν θα άφηναν το χρέος να φτάσει στα 300 δις, με δάνεια επί δανείων
  • δεν θα παράγγελναν υποβρύχια που γέρνουν και Απάτσι που πέφτουν
  • δεν θα ψήφιζαν νόμους υπέρ των πανωτοκίων των τραπεζών
  • δεν θα ψήφιζαν νόμο που εξαιρεί υπουργούς από την απονομή δικαιοσύνης
  • δεν θα επέτρεπαν ΦΠΑ στο… πόσο είναι τώρα ρε παιδιά;
  • δεν θα έπαιζαν τα αποθεματικά των δανείων σε τοξικά ομόλογα
  • δεν θα πουλούσαν αντί πινακίου φακής κερδοφόρες δημόσιες επιχειρήσεις στρατηγικής μάλιστα σημασίας
  • δεν θα….

Το μεγάλο στήριγμα της δημοκρατίας είναι η μικρή ελεύθερη ιδιοκτησία. Η μικρή επιχείρηση δηλαδή. Είτε πρόκειται για αγρότη ή αυτο-απασχολούμενο επαγγελματία είτε πρόκειται για αυτό που λέμε μικρο-μεσαία επιχείρηση. Η σχέση της δημοκρατίας με την μικρή ελεύθερη ιδιοκτησία και επιχείρηση είναι ζήτημα επιβίωσης της ίδιας της δημοκρατίας. Ζωής και θανάτου. Της δημοκρατίας.

Μεγάλο μυστικό: Δεν είναι κυρίαρχος ο λαός ούτε έχει κάποια εξουσία.

Τρεις είναι οι εξουσίες

  • εκτελεστική (κυβέρνηση, αστυνομία, κλπ)
  • νομοθετική (βουλή)
  • δικαστική

Όταν έχεις την εξουσία πρέπει να έχεις και την ισχύ να επιβάλλεις την θέλησή σου. Ο λαός δεν έχει καμία τέτοια δυνατότητα. Σε κανένα πολιτικό ή οικονομικό σύστημα δεν έχει ο λαός την ισχύ, την εξουσία, να επιβάλλει την θέλησή του.

Στα απολυταρχικά καθεστώτα, ναζισμοί, φασισμοί, κομμουνισμοί και σοσιαλισμοί, δεν τίθεται καν τέτοιο ζήτημα. Στα συστήματα αυτά ο λαός είναι στη γραμμή. Ζυγισμένος-στοιχισμένος. Παίρνει εντολές και τις εκτελεί. Απαρέγκλιτα. Μία εξουσιαστική ελίτ, ολίγων προσώπων, που έχει καταλάβει την εξουσία, συνήθως εξ εφόδου, και με την βοήθεια σε μερικές περιπτώσεις του λαού παραπλανώντας τον, την ασκεί προς δικό της αποκλειστικά όφελος. Ξεκάθαρα πράματα.

Στον κοινοβουλευτισμό η υφαρπαγή της λαϊκής εξουσίας γίνεται με περίτεχνη δολιότητα. Πρόκειται σχεδόν για κομψοτέχνημα.

Στον κοινοβουλευτισμό το πολιτικό σύστημα αφήνει τον λαό να πιστεύει πως έχει την εξουσία να επιλέξει

  • τους κυβερνήτες του, δηλαδή τον πρωθυπουργό
  • τους νομοθέτες του, δηλαδή τους αντιπροσώπους-βουλευτές.

Μεγίστη πλάνη βέβαια.

Για να φτάσει κάποιος να είναι υποψήφιος για πρωθυπουργία, δηλαδή αρχηγός κόμματος, πρέπει να έχει περάσει με επιτυχία πολλές «εξετάσεις». Τις οποίες εξετάσεις δεν τις δίνει βέβαια στον λαό. Αλλά σε πάτρωνες που παραμένουν στην σκιά. Δηλαδή σε εθνικά και εξω-εθνικά οικονομικά κέντρα και κέντρα εξουσίας. Σε εξω-θεσμικά κέντρα. Κανείς δεν αναδεικνύεται σε τέτοιες θέσεις εξουσίας αν δεν έχει εξασφαλίσει την συναίνεση αυτών των ισχυρών κέντρων και παραγόντων.

Οσο για τους βουλευτές-νομοθέτες, αυτούς τους επιλέγει ο αρχηγός του κόμματος με το επιτελείο του. Ο αρχηγός τους κόμματος καταρτίζει την λίστα των υποψηφίων από όπου θα προέλθουν οι βουλευτές-νομοθέτες. Και αρκετές φορές η επιλογή αυτή πρέπει να πάρει επίσης και την συγκατάθεση από τους παραπάνω εξω-θεσμικούς πάτρωνες  Κυρίως από ορισμένα μεγάλα εθνικά οικονομικά συμφέροντα. Όπως φυσικά και ο ορισμός των υπουργών αργότερα, όταν γίνεται η συγκρότηση της κυβέρνησης.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι «δημοκρατία»-ξεπέτα. One night stand. Μια φορά στα τέσσερα χρόνια. Ενα και στα γρήγορα. Κι αυτό κάλπικο.

Το Σύνταγμα μπορεί να λέει ότι θέλει. Η «πολιτική πεπατημένη» είναι ισχυρότερη και από το Σύνταγμα και όλες τις παραγράφους του μαζί. Το Σύνταγμα είναι απλώς ένας νόμος. Και για να εφαρμόσεις έναν νόμο, πρέπει να έχεις την δύναμη να το κάνεις. Ο λαός δεν έχει καμμιά ισχύ μέσω της οποίας να επιβλέπει πραγματικά την τήρηση του συντάγματος.

Έτσι η κυβέρνηση κυβερνάει σχεδόν όπως θέλει. Περνάει ότι νόμο θέλει. Η νομοθετική εξουσία είναι υποτακτική σκλάβα της εκτελεστικής εξουσίας, δηλαδή της κυβέρνησης. Η νομοθετική διαδικασία είναι μιαπαρωδία. Η κοινοβουλευτική ομάδα της κυβερνητικής πλειοψηφίας είναι μια αυτοματοποιημένη γραμμή παραγωγής νόμων. Λειτουργεί σαν μια καλά πειθαρχημένη διμοιρία πεζοναυτών, που παίρνει και εκτελεί εντολές χωρίς γκρίνιες. Ακριβώς το αντίθετο δηλαδή από αυτό που προβλέπει το Σύνταγμα.

Ο λαός

  • δεν συμμετέχει, εννοείται, στην κατάστρωση των νόμων.
  • δεν μπορεί να ακυρώσει κανέναν από αυτούς τους νόμους που νομοθετεί, με την διαδικασία διμοιρίας, η κυβέρνηση
  • οι νόμοι αυτοί όλοι είναι εγκυρότατοι ακόμη κι όταν είναι αντίθετοι με τις προεκλογικές υποσχέσεις της κυβερνητικής πλειοψηφίας.

Η κυβέρνηση επίσης διορίζει και την κεφαλή της δικαιοσύνης. Ούτως ή άλλως στον κοινοβουλευτισμό έχουμεεπαγγελματίες δικαστές. Πράγμα καθόλου καλό για την υγεία και την ποιότητα της δικαιοσύνης φυσικά. Σε συνδυασμό με την πολυνομία, τις ποικίλες διοικητικές και πολιτικές πιέσεις και τους διορισμένους ανώτατους δικαστές, καθώς επίσης και με το όπλο των μεταθέσεων και των προαγωγών, η δικαιοσύνη, άλλο ένα κάστρο της λαϊκής εξουσίας, έχει αλωθεί από την διαφθορά την πολιτική και όχι μόνο, και είναι πολύ μακριά από τον διακηρυγμένο στόχο. Ακόμη και για καθαρά ποινικές αποφάσεις καμιά φορά διαφαίνεται μια σκανδαλώδης μεροληψία.

Ο λαός δεν έχει την παραμικρή παρέμβαση και εξουσία σε όλο αυτό το σύστημα. Δεν μπορεί να τιμωρήσει ούτε τους πολιτικούς που του είπαν καταφανώς ψέματα για να αναρριχηθούν στην εξουσία. Αληθινή τιμωρία. Με φυλάκιση, πρόστιμο και τα παρόμοια. Οχι με την ανώδυνη ανάληψη της «πολιτικής ευθύνης».

Ο λαός δεν έχει καμμία απολύτως ισχύ. Ο εξευτελισμός της έννοιας της ισχύος του είναι πλήρης και διαρκής.

Ο «κυρίαρχος λαός» δεν είναι καθόλου κυρίαρχος. Είναι ο βαστάζος της υπόθεσης.

Μεγάλο μυστικό: Η πραγματική εξουσία δεν ασκείται από τους άρχοντες που εκλέγει ο λαός

Στον κοινοβουλευτισμό, η κυβέρνηση που εκλέγει ο λαός στις εκλογές, δεν κυβερνά. Διαχειρίζεται απλώς τα ζητήματα. Ενας απλός διαχειριστής.

Οι επιλογές της κυβέρνησης σε αυτή την διαχείριση είναι περιορισμένες. Οχι τόσο από το Σύνταγμα και τους νόμους. Η κυβέρνηση μπορεί να επιστρατεύσει συνταγματολόγους που θα ερμηνεύσουν το Σύνταγμα κατά τα συμφέροντά της. Στο παρελθόν το πρόσφατο, αλλά και το πιο μακρινό, θα βρει κανείς στην ελληνική ιστορία πλείστα όσα επεισόδια όπου το Σύνταγμα έγινε λάστιχο. Πάντα με την «επιστημονική» συμβολή και την σοφή γνωμοδότηση έγκριτων συνταγματολόγων.

Το ρεπερτόριο των επιλογών που έχει μια κυβέρνηση στον κοινοβουλευτισμό, ως διαχειριστής, περιορίζεται και υποτάσσεται στην θέληση των εξω-θεσμικών κέντρων για λογαριασμό των οποίων η κυβέρνηση ασκεί την εξουσία της. Λιγώτερο ή περισσότερο κάθε κυβέρνηση στον κοινοβουλευτισμό έχει «υπογράψει» γραμμάτια. Αλλιώς δεν θα γινόταν ποτέ κυβέρνηση. Δεν θα μπορούσε εν ολίγοις να σταθεί στην εξουσία περισσότερο από μερικές εβδομάδες.

Με τα εξω-θεσμικά κέντρα και τα πρόσωπα αυτά, οι κορυφαίοι της κυβέρνησης, και της πολιτικής εξουσίας γενικά, κάνουν συχνά και προσωπικές συμφωνίες. Διάφορες συμφωνίες. Ολες αυτές οι συμφωνίες και τα γραμμάτια πρέπει μετά να εξαργυρωθούν κατά την διάρκεια της άσκησης της εξουσίας.
Ουσιαστικά η πραγματική εξουσία είναι στα χέρια προσώπων που δεν είναι ευρέως γνωστά.  Ετσι η κυβέρνηση υποδύεται πως κυβερνά. Πως έχει πρόγραμμα να εφαρμόσει. Ενώ το μόνο που έχει να εφαρμόσει είναι η θέληση και τα συμφέροντα των ελεγκτών της.

Αν όμως η κυβέρνηση δεν τηρήσει τις συμφωνίες της με τα εξω-θεσμικά κέντρα αυτά, θα την βρουν πολλές συμφορές. Και την κυβέρνηση αλλά και την χώρα την ίδια καμμιά φορά. Από πυρκαγιές απ’ άκρου εις άκρον μέχρι ναυτικούς αποκλεισμούς και δικτατορίες.  Αν ένας υπουργός ή άλλος άρχοντας δεν τηρήσει τις τις προσωπικές του συμφωνίες με τα ίδια κέντρα, θα τον βρουν επίσης πολλά δεινά.

Η πιο συχνή ποινή είναι φυσικά η απλή απομάκρυνση από την εξουσία, με κάποιον τρόπο. Και η απομάκρυνση από την εξουσία είναι πολύ ισχυρό μέτρο, καθώς η άσκηση της εξουσίας συνεπάγεται αμύθητο πλουτισμό και οικονομικά γενικώς οφέλη, για τους ασκούντες την εξουσία. Η εξουσία έχει ψωμί.

Τα μέσα για τον συνετισμό των αρχόντων εκ μέρους των εξω-θεσμικών κέντρων, είναι πολλά και ισχυρά. Από την απλή πολιτική φθορά μέσω των ΜΜΕ μέχρι την φυσική εξόντωση, σε ακραίες περιπτώσεις. Το αγαπημένο τους είναι το προσωπικό ξεμπρόστιασμα των ανομιών και ο συνακόλουθος εξευτελισμός του πολιτικού. Και έχουν ορισμένοι διαπράξει τόσες πολλές ανομίες που είναι ευκολώτατοι στόχοι για τα εξω-θεσμικά κέντρα εξουσίας.

Υπήρξε αφελής υπουργός στο πρόσφατο παρελθόν που, πέρνοντας μάλλον τοις μετρητοίς τις προεκλογικές εξαγγελίες του κόμματός του, επιχείρησε να περάσει ένα νομοσχέδιο που θα εφάρμοζε ορισμένες από αυτές τις εξαγγελίες. Το αποτέλεσμα ήταν να απομακρυνθεί τηλεφωνικά από τον πρόεδρο της κυβέρνησης, να χάσει την κυβερνητική του θέση, και να μην επανέλθει ποτέ σε θέση εξουσίας έκτοτε. Ισχυρό μάθημα για όλους.

Μεγάλο μυστικό: Η εξουσία δεν ασκείται για την προκοπή και την ευημερία του λαού.

Περιστασιακά ένα μέρος από τα φορολογικά έσοδα ξαναγυρίζουν στον λαό ως παροχές. Ενα πολύ μικρό μόνο μέρος. Το μεγαλύτερο μέρος των φορολογικών εσόδων ξοδεύεται για αιτίες που καθόλου δεν έχουν να κάνουν με το λαϊκό συμφέρον, την γενική προκοπή και την ευημερία. Τα φορολογικά  έσοδα του δημοσίου, φυσικά και είναι υπέρογκα. Παρόλα αυτά δεν φτάνουν να καλύψουν τις ανάγκες και τα έξοδα του υδροκέφαλου κράτους που χρησιμοποιεί το παλιό και δοκιμασμένο ρωμαϊκό σύστημα της πατρωνίας-πελατείας για να υπάρχει και να αναπαράγεται.

Ενα πολύ μεγάλο μέρος των εσόδων της κυβέρνησης πηγαίνουν στις προμήθειες του δημοσίου. Εννοείται πως πολλές φορές γίνονται προμήθειες χωρίς πραγματικό λόγο ή ανάγκη. Και όχι μόνο αυτό. Το δημόσιο δανείζεται ώστε να έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει να κάνει προμήθειες που δεν χρειάζεται.

Ουσιαστικά τα ποσά αυτά που ξοδεύονται για προμήθειες του δημοσίου και τα δάνειαπου συνεπάγονται αυτές οι προμήθειες, καταλήγουν στις τσέπες των εξω-θεσμικών κέντρων που ελέγχουν την κυβέρνηση. Και των ευνοουμένων αυτών των κέντρων. Δάνεια για προμήθειες και προμήθειες από στρατιωτικό υλικό και φάρμακα μέχρι κατασκευές δημοσίων έργων και μελέτες. Πολλές μελέτες. Ολα αυτά πάντα με το αζημίωτο για τους ασκούντες την εξουσία. Την γνωστή μίζα.

Για το πως μπορεί να κερδίσει ένας κυβερνητικός παράγοντας από ένα δάνειο του δημοσίου, μπορεί κάποιος να ρωτήσει τον Ιωάννη Ορλάνδο και τον Ανδρέα Ζαϊμη που πήγαν στο Λονδίνο για να πάρουν το πρώτο δάνειο της πρώτης, από συστάσεως ελληνικού κράτους, ελληνικής κυβέρνησης. Το αρχείο Κουντουριώτη περιέχει μερικές πολύ διαφωτιστικές επιστολές πάνω στο ζήτημα.

Μα δεν είναι μόνο τα φορολογικά έσοδα και τα δάνεια που ούτως ή άλλως προορίζονται για κατασπατάλιση. Το σημαντικώτερο είναι αυτό που λέμε ανάπτυξη. Οικονομική ανάπτυξη. Οι κυβερνήσεις στην πατρίδα μας έχουν μόνιμη εντολή από το λαό να αναπτύξουν επιτέλους την …ανάπτυξη. Αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Παρά την μονιμότητα και την επιμονή της λαϊκής εντολής.

Ο λόγος είναι απλός. Η χώρα μας δεν επιτρέπεται να αποκτήσει αυτόνομη ανάπτυξη. Πρέπει να παραμείνει καταναλωτής προϊόντων που παράγονται σε άλλες χώρες. Είναι φανερό πως ορισμένα από αυτά τα εξω-θεσμικά κέντρα που ελέγχουν την κυβερνητική εξουσία βρίσκονται στο εξωτερικό. Διαθέτουν φυσικά και εντόπιους «ανταποκριτές» που φροντίζουν εκ του σύνεγγυς για την εφαρμογή των εντολών τους. Και η βασική τους εντολή είναι μία: η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει καταναλώτρια χώρα. Χωρίς δική της αυτόνομη οικονομική ανάπτυξη.

Η εντολή αυτή είναι σε εφαρμογή για περίπου 2 αιώνες τώρα. Και είναι αυστηρή. Και ισχυρή. Είναι τόσο ισχυρή εντολή που καμμία κυβέρνηση, στην κυριολεξία, δεν τόλμησε να την αγνοήσει.
Με μια κουβέντα, ούτε τα υπέρογκα φορολογικά έσοδα, ούτε τα δυσβάστακτα δάνεια, συμβάλλουν σημαντικά  στην λαϊκή προκοπή και ευημερία αλλά ούτε και παίρνονται κυβερνητικά, νομοθετικά ή διοικητικά μέτρα που να έχουν παρόμοια συμβολή, όπως για την ανάπτυξη για παράδειγμα. Δεν είναι η προκοπή και η ευημερία του λαού ο στόχος και η προτεραιότητα της κυβερνητικής εξουσίας.

Μεγάλο μυστικό: Το πολιτειακό μοντέλο είναι πάντα το ίδιο, ανεξάρτητα από το οικονομικό σύστημα.

Ο κομμουνισμός-σοσιαλισμός, ο καπιταλισμός-φιλελευθερισμός είναι οικονομικά συστήματα. Είναι οικονομικά συστήματα και μόνο. Τίποτε άλλο. Είναι οικονομικά συστήματα που μασκαρεύονται σε πολιτεύματα.

Τα οικονομικά συστήματα αυτά διαθέτουν και ιερές γραφές. Ιερά βιβλία που γεμίζουν βιβλιοθήκες ολόκληρες. Στις γραφές αυτές είναι όλα μια χαρά. Και οι μεν και οι δε, μας τα λένε μια χαρά. Αριστεροί και δεξιοί. Ολοι. Ισορροπία των δυνάμεων της αγοράς και υγιής ανταγωνισμός ο ένας. Κεντρικός σχεδιασμός και έλεγχος των παραγωγικών δυνάμεων από την κοινωνία ο άλλος. Ολα για το καλό της κοινωνίας και των μελών της.

Αυτό που δεν μας λένε τα ιερά αυτά βιβλία είναι πως για να εφαρμοστούν τα οικονομικά συστήματα αυτά, ή σωστότερα για να μην εφαρμοστούν, απαιτούν πάντα το ένα, το ίδιο και το αυτό, πολιτικό σύστημα: κοινοβουλευτισμό. Δηλαδή αντιπροσώπους με μακρές θητείες.

Παντού αντιπρόσωποι με μακρές θητείες.

Αντιπροσώποι με μακρές θητείες στην Βουλή. Αντιπροσώποι με μακρές θητείες στα κόμματα ή στο κόμμα, αν τυχαίνει να είναι μονοκομματικά συστήματα. Δηλαδή ακόμη και οι Κεντρικές ή Πολιτικές Επιτροπές τους, τα Πολιτικά Γραφεία τους και τα παρόμοια, στελεχώνονται με αντιπροσώπους με μακρές θητείες.

Αντιπροσώποι με μακρές θητείες στους Δήμους, στα Σωματεία-Συνδικάτα.

Τα οικονομικά συστήματα χρησιμοποιούν αντιπροσώπους μακράς θητείας για να κάνουν την δουλειά τους οι επικεφαλής. Πρόεδροι, Δήμαρχοι, Γενικοί Γραμματείς, Πρωθυπουργοί. Οι κεφαλές κάνουν κουμάντο και ελέγχουν τους “αντιπροσώπους του λαού” όπως θέλουν. Οι κεφαλές υποδύονται τους δημοκράτες. Ελέγχουν τους «αντιπροσώπους του λαού» με ένα σωρό τρόπους. Ανάλογα με το καθεστώς, τους υποχρεώνουν, τους τρομοκρατούν, τους διαφθείρουν… Και τους καθιστούν συντεταγμένη διμοιρία έγκρισης προ-ειλημμένων αποφάσεων. Γραμμή παραγωγής κανονική.

Παντού αντιπρόσωποι. Πουθενά άμεση συμμετοχή του λαού. Πουθενά. Ωστε να μπορούν ελεύθερα να εξουσιάζουν και να εξουσιάζονται, μακριά από τον άμεσο λαϊκό έλεγχο.

Τα οικονομικά συστήματα αυτά, όλαόμως, διατείνονται ότι εφαρμόζουν την δημοκρατία. Αλλά φυσικά και δεν εφαρμόζουν δημοκρατία. Στην καλύτερη περίπτωση εμφανίζουν ένα σύστημα ως δημοκρατία ενώ δεν είναι.. Η έστω έχει κάποια “δευτερεύντα στοιχεία δημοκρατικού πολιτεύματος” (τύπος, ελευθερία έκφρασης, εντάλματα, κλπ) ίσα-ίσα για τα προσχήματα και μόνο.

Τα οικονομικά συστήματα δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά τους άμα υπάρχει δημοκρατία. Γι’αυτό ρέπουν προς την απολυταρχία και τον δεσποτισμό. Προς τον ολοκληρωτισμό. Είναι όλα ολιγαρχίες.

Για να κάνουν την δουλειά τους τα οικονομικά συστήματα αυτά πρέπει να απουσιάζει η δημοκρατία. Μόνο μέσω του εξουσιασμού κάνουν την δουλειά τους. Εχουν αλλεργία στη δημοκρατία. Τα οικονομικά συστήματα λοιπόν, όλα, μασκαρεύονται σε πολιτεύματα. Και μάλιστα «δημοκρατικά». Και υποστηρίζουν ότι τάχαμου έχουν και διαφορές μεταξύ τους. Δεν έχουν διαφορές. Δημιουργούν όλα δούλους και βαστάζους. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Ολα τα οικονομικά συστήματα, τα μασκαρεμένα σε πολιτεύματα, καθιστούν τον λαό δούλο και βαστάζο.

ΗΠΑ, Καναδάς, Αγγλία, Γερμανία, Γαλλία, Σκανδιναβία, πρώην ΕΣΣΔ, τώρα Ρωσία, Κίνα, Ινδία, Ιαπωνία, Κούβα, Βιετνάμ, Ιταλία, Ισπανία, Ελλάδα. Παντού. Το ίδιο παντού: Δεν έχουν δημοκρατία.
Δημοκρατία παντού και πουθενά δημοκρατία.

[Σε αντίθεση η δημοκρατία δεν είναι οικονομικό σύστημα. Είναι πολιτικό σύστημα ελεύθερων και αυτόνομων ανθρώπων με δυναμική, συνεχή, αυτο-θέσμιση. Δεν έχει ευθύς εξαρχής κάποιο οικονομικό σχέδιο να εφαρμόσει. Το βρίσκει στην πορεία. Η διαρκώς αυτο-καθοριζόμενη δημοκρατία, διαρκώς διαμορφώνει το οικονομικό της σύστημα.

Η Δημοκρατία είναι πολιτικό σύστημα. Είναι μηχανισμός. Μηχάνημα, μηχανάκι.

Η δημοκρατία είναι συγκεκριμένη διαδικασία λήψης, εφαρμογής και επιτήρησης αποφάσεων και απονομής δικαιοσύνης, με συμμετοχή όλων και άμεσα χωρίς αντιπροσώπους.

Ενας τέτοιος μηχανισμός σαφώς και θα διαρρυθμίσει και τα οικονομικά ζητήματα της κοινωνίας στην οποία θα εφαρμοστεί με κάποιον τρόπο. Ποιον; Αυτόν που όλοι φανταζόμαστε. Τι οικονομικά μέτρα θα ψήφιζαν οι περισσότεροι έλληνες σήμερα ή και χτες, αν είχαν την δυνατότητα να το κάνουν; Θα ενέκριναν οι πολίτες όλα αυτά τα δάνεια του παρελθόντος; Οχι φυσικά]

Μεγάλο μυστικό: Τα κόμματα δεν είναι αντίπαλοι.

Στον κοινοβουλευτισμό τα κόμματα εμφανίζονται στον λαό περίπου ως αδυσώπητοι αντίπαλοι.
Φυσικά και δεν είναι αντίπαλοι. Τα κόμματα είναι οι εταίροι που μετέχουν σε μια επικερδή επιχείρηση που λέγεται κοινοβουλευτικό σύστημα.  Στην πραγματικότητα τα κόμματα μεταξύ τους είναι οι καλύτεροι συνεργάτες.

Στο μόνο πράγμα που πραγματικά διαφωνούν τα κόμματα, είναι ως προς το ποιο θα έχει την εξουσία. Δηλαδή για την θέση του διευθύνοντος συμβούλου κάπως. Εκεί και μόνο περιορίζονται οι πραγματικές διαφορές τους. Διεκδικούν όλα την εξουσία για λογαριασμό τους. Διότι η εξουσία μεταφράζεται σε οικονομικό όφελος. Πάντα.

Τα κόμματα θέλουν αδιάκοπα ένα και μόνο πράγμα. Την εξουσία. Θέλουν πάντα και μόνο την εξουσία. Ακόμη κι όταν δεν έχουν στελέχη, πρόγραμμα και πραγματικό λόγο για να κυβερνήσουν. Συνεχίζουν να θέλουν την εξουσία. Διότι η εξουσία έχει ψωμί.

Πέρα από αυτή την, για εμάς, επουσιώδη διαφωνία τους, τα κόμματα δεν έχουν αληθινές διαφορές. Οσες διαφορές φαίνεται να έχουν, απλώς τις κατασκευάζουν. Στο κάτω κάτω θα πρέπει να βρουν κάποιους λόγους ώστε να προτιμήσουμε το ένα από το άλλο κόμμα.

Αν μείνεις 10 χρόνια σε μια χώρα και δεν σου πουν τι κυβέρνηση έχει, σοσιαλίζουσα-εργατική ή φιλελεύθερη, και δεν διαβάσεις εφημερίδες ή ενημερωθείς αλλιώς, θα δυσκολευτείς να καταλάβεις κάποια ουσιαστική διαφορά όταν τα κόμματα διαδέχονται το ένα το άλλο στην εξουσία. Ακόμη κι αν πληρώνεις φόρους κανονικά. Τόσες μεγάλες διαφορές έχουν τα κόμματα στον κοινοβουλευτισμό.

Επειδή λοιπόν δεν βρίσκουν πραγματικές διαφορές καταφεύγουν σε άλλους τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή μας. Και συμφωνούν και πάνω και σ’ αυτό. Για παράδειγμα μισθώνουν image makers για τα πρωτοκλασάτα στελέχη τους και εταιρίες δημοσίων σχέσεων για να συντάξουν τα προγράμματα και τα συνθήματά τους. Συμφωνούν και σ’ αυτό.

Συμφωνούν επίσης στο να επιλέγουν σε αρκετές περιπτώσεις νέους και όμορφους πολιτευτές. Τελευταία επιλέγουν νέες και όμορφες κοπέλλες. Χωρίς ιδιαίτερα άλλα προσόντα ή εμπειρίες. Ακριβώς σαν το πλήρωμα πίστας μαγαζιού μαζικής λαϊκής διασκέδασης. Εξάλλου οι πολιτευτές τους προορίζονται για να γίνουν βουλευτές-νομοθέτες. Και λίγο ρόλο παίζει αν ένας τέτοιος βουλευτής-νομοθέτης είναι μορφωμένος ή ικανός. Δεν πρόκειται να πάρει καμμιά σημαντική απόφαση από μόνος του. Το μόνο το οποίο χρειάζεται να διαθέτει, είναι αφοσίωση στον «αρχηγό». Που στο κάτω κάτω του έκανε την τιμή να τον επιλέξει για υποψήφιο. Διότι φυσικά και δεν επιλέγει ο λαός τους υποψηφίους βουλευτές-νομοθέτες. Ούτε οι κομματικές οργανώσεις βάσης. Και πάνω σε όλα αυτά, όλα τα κόμματα φυσικά και συμφωνούν.

Έκτός λοιπόν από αυτή την μικρή διαφωνία τους, στο ποιο δηλαδή θα έχει την εξουσία, τα κόμματα, όλα τα κόμματα, συμφωνούν σε όλα τα πραγματικά σοβαρά ζητήματα. Οχι σε εκείνα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την διαχείριση και τα μέτρα που πρέπει να παρθούν για το ένα ή το άλλο. Αυτά είναι δευτερεύοντα. Σ’ αυτά τα θέματα είναι υποχρεωμένα να «διαφωνήσουν» στο κάτω κάτω. Για τα μάτια μας και μόνο φυσικά.

Στα σοβαρά ζητήματα, στα οποία όλα τα κόμματα συμφωνούν, μπορούμε να κατατάξουμε

  • την μορφή του πολιτεύματος
  • την ανυπαρξία δημοψηφισμάτων
  • την εκλογή αντί της κλήρωσης
  • την διάρκεια της θητείας του αντιπροσώπου-βουλευτή-νομοθέτη και φυσικά της κυβέρνησης
  • την μη-λογοδοσία τους
  • στο ότι οι «πρωθυπουργοί δεν πάνε φυλακή»
  • τον διορισμό των υπουργών από τον πρωθυπουργό
  • τον διορισμό της κεφαλής της δικαιοσύνης από τον πρωθυπουργό
  • τον μισθό τους, ολουνών. Αυτό που ονομάζουν «βουλευτική αποζημίωση» για το κακό που έπαθαν
  • την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων
  • την ατιμωρησία τους την νομοθετημένη
  • τον διορισμό των διοικητικών συμβουλίων στις επιχειρήσεις του δημόσιου τομέα
  • το βόλεμα των «δικών τους παιδιών», προώθηση ημετέρων σε θέσεις και εξυπηρέτηση «κουμπάρων»
  • στο ότι όλοι οι δικοί τους είναι καθαροί και καθόλου διεφθαρμένοι
  • στο ότι όλοι παραλαμβάνουν καμμένη γη από τους προκατόχους τους
  • στο ότι οι αντίπαλοί τους είναι ψεύτες και λαϊκιστές
  • στο ότι θέλουν μεν να έχουν κομματικές οργανώσεις βάσεις αλλά χωρίς να τις επισκέπτονται πολύ συχνά τα μέλη και πάρουν τα μυαλά τους αέρα
  • στο ότι είναι δυνατόν να υπάρχουν νόμοι που ρυθμίζουν θέματα όπως την χρηματοδότησή τους για παράδειγμα, χωρίς τα ίδια να έχουν νομική υπόσταση
  • στο ότι το κράτος και το δημόσιο είναι ιδιοκτησία τους
  • στο ότι φόρους πρέπει να πληρώνει μόνο ο λαός
  • και μια σειρά άλλα τέτοια παρόμοια και πρωτευούσης σημασίας.

Τα κόμματα συμφωνούν επίσης και στον τρόπο της εσωκομματικής τους λειτουργίας. Ολα τα κόμματα έχουν σε ισχύ, εσωτερικά, έναν ολιγαρχικό κοινοβουλευτισμό. Από την επιλογή των αντιπροσώπων για τα περίφημα συνέδριά τους, επιλογή που γίνεται με εντελώς όρους φατριών, διμοιριών και λόχων, μέχρι την ανάδειξη στο Πολιτικό τους Γραφείο. Παντού κοινοβουλευτισμός. Δηλαδή δι’ αντιπροσώπων μακράς θητείας. Και μάλιστα άκρως δεσποτικός και απολυταρχικός. Πουθενά ο κομματικός λαός να αποφασίσει άμεσα για κάτι. Συμφωνούν και σ’ αυτό.

Επίσης συμφωνούν, όλα τα κόμματα συμφωνούν, στο να μην έχουν νομική υπόσταση. Τα κόμματα δεν είναι για παράδειγμα νομικά πρόσωπα ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου ή οτιδήποτε άλλο. Δηλαδή τα κόμματα δεν είναι υποκείμενα δικαιοπραξίας, για τους νομικούς. Τα κόμματα είναι «οιονεί» νομικά πρόσωπα. Σαν να ήταν δηλαδή, ενώ δεν είναι. Ουσιαστικά τα κόμματα δεν υπάρχουν. Δεν είναι ούτε φυσικά πρόσωπα βέβαια, αλλά ούτε και νομικά πρόσωπα θέλουν να είναι. Τα κόμματα δεν είναι τίποτε. Δεν μπορεί να επιβληθεί στα κόμματα ούτε καν το παραμικρό πρόστιμο για παράδειγμα. Και συμφωνούν όλα τα κόμματα σε αυτή τη «ρύθμιση».

Επίσης όλα τα κόμματα συμφωνούν στο ότι η ύπαρξη και η λειτουργία τους δεν πρέπει να προβλέπεται και κυρίως δεν πρέπει να ρυθμίζεται από κανέναν νόμο. Συμφωνούν, τι να κάνουμε;

Α, ναι συμφωνούν και στο να μην έχουν ΑΦΜ.

Αλλά εκεί που βασικά καρα-συμφωνούν είναι στο ότι αυτό το κακό όνειρο, αυτός ο εφιάλτης στον οποίο ζούμε, είναι δημοκρατία. Η ύψιστη μορφή της μάλιστα.

Που στο καλό είναι αντίπαλοι λοιπόν;

Μεγάλο μυστικό: Ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος.

Human resources το λένε οι αγγλοσάξωνες. Ανθρώπινοι πόροι. Κυνισμός μαζί και ακριβολογία.

Ο άνθρωπος είναι πόρος. Με την οικονομική έννοια. Μάλιστα είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος. Χωρίς την παρέμβαση του ανθρώπου κανένας φυσικός πόρος δεν μπορεί να έχει ή να αποκτήσει αξία. Ο άνθρωπος και η ανθρώπινη εργασία είναι ο απαραίτητος όρος και ο καταλύτης που μεταμορφώνει τους φυσικούς πόρους, όπως τα μεταλλεύματα και τα ορυκτά, τα χωράφια και τις σοδειές, την ξυλεία των δασών, το νερό των ποταμών, την πέτρα την ίδια, σε κάτι με αξία. Σε πλούτο.

Οι πόλεμοι, μικροί και μεγάλοι, δεν γίνονται μόνο για τους φυσικούς πόρους. Γίνονται βασικά για την κυριαρχία πάνω σε μεγάλους πληθυσμούς ανθρώπων. Ουσιαστικά όλη η παγκόσμια διαμάχη ιστορικά έχει μία και μόνη επιδίωξη. Την κυριαρχία επί ανθρώπων. Ολα τα άλλα είναι άχρηστα και ασήμαντα χωρίς τους ανθρώπους που μεταβάλλουν την πέτρα ή το ορυκτό σε κάτι χρήσιμο. Σε αξία και πλούτο.

Το ίδιο το χρήμα, ιδίως στις νεότερες μεταλλάξεις του σε ένα απλό χαρτονόμισμα χωρίς αντίκρυσμα σε κάτι άλλο, έχει ελάχιστη αξία χωρίς ανθρώπους που να μοχθούν για να δώσουν πραγματική αξία σε φυσικούς πόρους. Για τον λόγο αυτό, στο παγκόσμιο σύστημα, το χρήμα είναι κάτι που έρχεται δεύτερο. Το πρωτεύον είναι η κυριαρχία. Ο έλεγχος. Ο έλεγχος μεγάλων πληθυσμών. Διότι μόνο ο άνθρωπος είναι ο απόλυτος οικονομικός πόρος.

Αυτό που λέμε κράτος, με την σύγχρονη αλλά και την πολύ παλιά του έννοια, δεν είναι παρά ένας μηχανισμός εξουσίας στον οποίο ανήκουν οι άνθρωποι που κατοικούν μια συγκεκριμένη περιοχή. Το κράτος χρειάζεται ανθρώπους να το υπακούν. Υπηκόους. Οι άνθρωποι παράγουν τον πλούτο που το κράτος συλλέγει και διανέμει σύμφωνα με δικά του κριτήρια και λογικές.

Μέσα από αυτό το πρίσμα μπορούμε να δούμε το κράτος, από το πρώτο και αρχέγονο μεγάλο γεωργικό κράτος της αρχαιότητας ως το σύγχρονο κράτος, ως ένα αγρόκτημα εκτροφής ανθρώπων. Σαν την «Φάρμα των ζώων» του Τζωρτζ Οργουελ. Τα αγροκτήματα και οι φάρμες έχουν βέβαια ιδιοκτήτες. Το ίδιο και το κράτος. Εχει και αυτό ιδιοκτήτες. Το σύγχρονο κράτος δεν είναι μια κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία φυσικά.

Ιστορικά ο άνθρωπος ως οικονομικός πόρος και η σχέση του με την παραγωγή δεν παρέμεινε βέβαια σταθερή και χωρίς αλλαγές. Ούτε οι μορφές συλλογής του παραγόμενου πλούτου. Αυτό που παρέμεινε ίδιο είναι ηδιανομή του πλούτου. Τον πλούτο που παράγει ο άνθρωπος ως οικονομικός πόρος βασικά νέμονται οι ιδιοκτήτες του κράτους και οι βοηθοί τους. Οι ιδιοκτήτες του κράτους δεν είναι αναγκαστικά και οι κυβερνήτες του. Συχνά παραχωρούν αυτή την κοπιαστική και δευτερεύουσα εργασία σε πρόθυμους υπαλλήλους τους.

Αρχικά οι περισσότεροι ανθρώπινοι πόροι, οι άνθρωποι, ήταν δούλοι. Πρόσωπα χωρίς καμμία ελευθερία. Με ιδιοκτήτη. Ο οποίος είχε σε κάποιες περιπτώσεις δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω στους δούλους του. Οι δούλοι αυτοί, στα μεγάλα κράτη της αρχαιότητας αλλά και στην προχωρημένη αυτοκρατορική εποχή αγοράζονταν και πωλούνταν σε μεγάλες ποσότητες. Στην Μεσόγειο υπήρχαν τεράστιες υπεραγορές δούλων.

Υπήρχε όμως πάντα ένα πρόβλημα. Η απόδοση των δούλων. Οι δούλοι δεν είχαν κάποιο σοβαρό κίνητρο ώστε να εργαστούν αποδοτικά πέρα από ένα όριο. Αλλά και σε κάποιες ιστορικές περιπτώσεις, όπως μετά το τέλος των ρωμαϊκών κατακτήσεων, οι μεγάλοι αριθμοί δούλων που έγιναν διαθέσιμοι, δημιούργησαν και άλλα προβλήματα. Οι δούλοι ήταν τόσοι πολλοί και τόσο φτηνοί που οι ιδιοκτήτες γης τους αγόραζαν σε μεγάλες ποσότητες για την καλλιέργεια στα αγροκτήματά τους, παραμελώντας την ανάπτυξη και των εκσυγχρονισμό των γεωργικών εργαλείων. Δηλαδή η υπερπληθώρα δούλων καθυστέρησε την τεχνολογική ανάπτυξη.

Ετσι πορεύτηκε πάνω κάτω η ανθρωπότητα μέχρι τον μεσαίωνα. Αγροκτήματα εκτροφής ανθρώπων χωρίς καμμία ελευθερία και κανένα δικαίωμα.

Μα το σημαντικώτερο παρέμενε πάντα η μικρή απόδοση των δούλων. Επρεπε να βρεθεί ένα κίνητρο ώστε η φάρμα των ανθρώπων να αποδώσει καλύτερα. Το κίνητρο που επιλέχτηκε ήταν να δοθεί στον δούλο περιορισμένη ελευθερία και ιδιοκτησία. Ετσι ο δούλος και η οικογένειά του συνδέθηκε με το χωράφι αναπόσπαστα. Θεωρήθηκε μέρος του κτήματος που ορίστηκε να καλλιεργεί. Πώληση και αγορά του κτήματος περιλάμβανε και τους δούλους που το καλλιεργούσαν. Ο δούλος έγινε δουλοπάροικος. Παρήγαγε από μόνος του και με δικά του τεχνικά και οικονομικά μέσα, χρησιμοποιώντας ένα κτήμα που του «ανήκε» τύποις μόνο. Απόκτησε όμως την υποχρέωση να πληρώνει βαρύ φόρο στον πραγματικό ιδιοκτήτη του κτήματος. Εναν αναλογικό φόρο πάντα. Αλλά τώρα είχε τουλάχιστον κίνητρο να γίνει πιο αποδοτικός. Οσο πιο πολύ παρήγαγε τόσο περισσότερο του έμενε. Θεωρητικά πάντα.

Αυτό το σύστημα διαχείρισης των ανθρώπινων πόρων έμεινε σε ισχύ μέχρι το τέλος του μεσαίωνα και το έμπα στην βιομηχανική εποχή. Οι τελευταίοι δουλοπάροικοι στην ευρωπαϊκή ήπειρο υπήρχαν στην τσαρική Ρωσία και «απελευθερώθηκαν» με την επανάσταση των μπολσεβίκων.

Η μικρή απόδοση των δουλοπάροικων συνέχιζε να παραμένει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα. Πέρα από αυτό οι αλλαγές στις συνθήκες παραγωγής από την αγροτική στην βιομηχανική οικονομία, δεν βοηθούσε στο να διατηρηθεί το παλιό σύστημα. Επρεπε να γίνει μια νέα διαρρύθμιση. Μια διαρρύθμιση που θα συνέχιζε να αποδίδει τουλάχιστον το ίδιο καλά με το παλιό σύστημα. Κρατώντας πάντα τον ανθρώπινο πόρο στην θέση του δούλου με κάποιον τρόπο. Οπως και έγινε.

Ο ανθρώπινος πόρος «απελευθερώθηκε». Απόκτησε την ιδιότητα του πολίτη στο εθνικό κράτος. Το δε κράτος μεταμορφώθηκε και αυτό για να ταιριάζει στις νέες συνθήκες. Από την απολυταρχία πέρασε στον κοινοβουλευτισμό.

Στον ανθρώπινο πόρο δόθηκε η δυνατότητα του να έχει ιδιοκτησία πραγματικά δική του αλλά και αυτόνομη οικονομική δράση και παρουσία μέσα στην οικονομική διαδικασία. Να παράγει και να κερδίζει για τον εαυτό του και μόνο. Ελεύθερος πια από τα παλιά δεσμά. Αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό κίνητρο. Το οποίο κινητοποίησε τον ανθρώπινο πόρο στο να αυξήσει την αποδοτικότητα της παραγωγής του. Σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, όπως την ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία και την τεχνολογία, την δυνατότητα σύστασης επιχειρήσεων, ο πλούτος που ο ανθρώπινος πόρος παράγει, είναι για πρώτη φορά τέτοιας μεγάλης έκτασης και υψηλής ποιότητας.

Οι ιδιοκτήτες του κράτους παρέμειναν οι ίδιοι. Οχι μόνοι οι ίδιοι ως οικονομική τάξη αλλά σε πολλές περιπτώσεις είναι οι ίδιες οικογένειες που υπήρξαν ιδιοκτήτες κρατών κατά των μεσαίωνα που συνεχίζουν, με επιγαμίες φυσικά, από την ίδια κοινωνική θέση ισχύος. Υπάρχουν υποψίες, στη σφαίρα της συνωμοσιολογίας βέβαια μέχρι να βρεθούν ιστορικές αποδείξεις, ότι η διαδοχή αυτή των ιδιοκτητών συνεχίζεται βιολογικά από την αρχαιότητα.

Αυτές οι κοσμογονικές αλλαγές της θέσης του ανθρώπινου πόρου στο σύγχρονο εθνικό κράτος καθώς και οι αναγκαίες πολιτειακές αλλαγές, έφεραν και μεγάλες αλλαγές στην συλλογή του παραγόμενου πλούτου εκ μέρους των ιδιοκτητών του κράτους. Η συγκομιδή του παραγόμενου πλούτου έγινε πιο εκλεπτυσμένη και γι’ αυτό πιο δυσδιάκριτη.

Κύριο μέσο έγινε τώρα ο άμεσος φόρος και γενικά ο φόρος. Πολύ αποδοτική συγκομιδή, και από παλιά δοκιμασμένη. Τώρα όμως μπήκε σε εφαρμογή μια πολύ μοντέρνα τεχνολογία συλλογής του παραγόμενου πλούτου. Η χρηματοπιστωτική οικονομία. Βασικά ο μισθός ως αντίτιμο για μια ορισμένη ποσότητα εργασίας. Η εργασία του ανθρώπινου πόρου έγινε και αυτή εμπόρευμα. Και καθώς οι ιδιοκτήτες του κράτους έχουν την ισχύ, καθορίζουν και την τιμή της.

Ομως το υπερόπλο της συλλογής είναι άλλο. Η πίστωση. Οι τράπεζες και τα δάνεια δηλαδή. Οι τράπεζες, ιδιωτικές (όλες οι τράπεζες είναι ιδιωτικές) και κάτω από δήθεν κοινωνικό-κρατικό έλεγχο, είναι η κατάληξη του μεγαλύτερου μέρους του παραγόμενου πλούτου των κοινωνιών, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Οι ίδιες οι τράπεζες δεν παράγουν τίποτε. Απλώς ενεργούν ως μεσάζοντες στην αναγκαία για μια χρηματοπιστωτική κοινωνία, ροή του χρήματος. Στην πίστωση. Και φυσικά πίσω από τις τράπεζες βρίσκονται οι παλιοί και οι νέοι ιδιοκτήτες του κράτους.

Αυτοί που από την αρχαιότητα καρπώνονται τον πλούτο που παράγει ο ανθρώπινος πόρος.

Συνοψίζοντας, η οικονομική διαδικασία δεν αποκαλύπτει τα μυστικά της με την πρώτη ματιά. Ο ανθρώπινος πόρος είναι ο πιο πολύτιμος οικονομικός πόρος. Η βασική διαμάχη, ιστορικά και παγκόσμια, δεν είναι για την οικονομία και τους φυσικού πόρους έτσι γενικά και αόριστα. Αλλά είναι για την κυριαρχία και τον έλεγχο του μόνου οικονομικού πόρου που έχει αληθινή αξία. Του ανθρώπινου πόρου. Του ανθρώπου. Που συνεχίζει να ζει στο «Αγρόκτημα εκτροφής ανθρώπων».
Η κυριαρχία επί των ανθρώπων είναι το παντοτεινό ζητούμενο.

Μεγάλο μυστικό: Οι τράπεζες δανείζουν λεφτά που δεν έχουν

Τα σημερινά χαρτονομίσματα είναι το παραπροϊόν μιας ιστορικής απάτης.

Στον μεσαίωνα υπήρχε στην ευρώπη ένα είδος τεχνίτη που στην αγγλοσαξωνική είναι γνωστός με την λέξη goldsmith. Σιδεράς του χρυσού. Χρυσοχόος. Ο τεχνίτης αυτός κατασκεύαζε και εμπορευόταν κοσμήματα. Εμπορευόταν επίσης χρυσά ή ασημένια νομίσματα. Εχοντας ανάγκη να φυλάει τα πολύτιμα υλικά της δουλειάς του, κατασκεύασε στην κατοικία του κάτι παρόμοιο με αυτό που σήμερα λέμε θησαυροφυλάκιο. Ωστε να τα αποθηκεύει εκεί με ασφάλεια.

Διάφοροι άλλοι που είχαν στην κατοχή τους μεγάλες ποσότητες χρυσών νομισμάτων και γύρευαν να τα ασφαλίσουν από διαρρήξεις και κλοπές, κατέφυγαν στην ασφάλεια του θησαυροφυλακίου του χρυσοχόου. Κατέθεταν τα νομίσματά τους και έπαιρναν μια απόδειξη «πληρωτέα επί τη εμφανίσει».

Δηλαδή μπορούσαν να προσκομίσουν την απόδειξη αυτή, που ανέγραφε φυσικά και το ποσό της κατάθεσης, και να την εξαργυρώσουν, κάνοντας ανάληψη των χρυσών τους νομισμάτων.
Οι αποδείξεις αυτές αποτέλεσαν το πρώτο χαρτονόμισμα. Το γνωστό και ως τραπεζογραμμάτιο.

Είναι πιο ασφαλές και βολικό να μεταφέρεις ένα χαρτί παρά ένα πουγγί με χρυσά νομίσματα. Σύντομα οι αποδείξεις αυτές άρχισαν να γίνονται δεκτές στις οικονομικές συναλλαγές στη θέση των χρυσών νομισμάτων. Και ως έναν βαθμό εκτόπισαν μάλιστα τα βαρειά μεταλλικά νομίσματα.

Ο χρυσοχόος ασκούσε επίσης και το αρχαιότατο επάγγελμα του δανειστή. Δάνειζε. Χρυσά νομίσματα. Με τόκο φυσικά. Από κάποιο χρονικό σημείο και μετά οι δανειζόμενοι ελάμβαναν αντί χρυσών νομισμάτων, την γνωστή πια χάρτινη απόδειξη, όπως και με τις καταθέσεις. Η χρήση των αποδείξεων αυτών γενικεύθηκε.

Ολα αυτά τα χαρτιά που κυκλοφορούσαν έναντι των χρυσών νομισμάτων προϋπέθεταν κάτι. Πως ο χρυσοχόος είχε πράγματι στο θησαυροφυλάκιό του το σύνολο που αντιπροσώπευε η αξία των αποδείξεων σε χρυσά νομίσματα. Φυσικά ο χρυσοχόος δεν είχε όλα αυτά τα χρυσά νομίσματα, τα χρήματα που δάνεισε. Και αυτό στην απολίτιστη εκείνη εποχή εθεωρείτο απάτη.

Ο έξυπνος χρυσοχόος όμως προέβη σε ορισμένες έξυπνες παρατηρήσεις. Πρώτον ότι ήταν ο μοναδικός επι γης άνθρωπος που γνώριζε το ακριβές περιεχόμενο του θησαυροφυλακίου του. Και δεύτερον ότι δεν είχε τύχει ποτέ να εμφανιστούν όλοι μαζί, οι καταθέτες και οι δανειζόμενοι από αυτόν, απαιτώντας την άμεση εξαργύρωση των αποδείξεων. Ετσι, κατέχοντας πλέον το όπλο της έκδοσης χάρτινων αποδείξεων, αποφάσισε πως μπορούσε να δανείσει όσο τραβάει η ψυχή του. Ανεξάρτητα από τις καταθέσεις σε χρυσά νομίσματα που είχε. Και αυτό έπραξε.

Ο χρυσοχόος δάνεισε πολλές φορές το περιεχόμενο του θησαυροφυλακίου του. Κατέληξε να έχει δανείσει υπερ-πολλαπλάσια αξία από τα το σύνολο των νομισμάτων του θησαυροφυλακίου του. Ουσιαστικά στο θησαυροφυλάκιό του διέθετε ένα μικρό μόνο κλάσμα της αξίας που είχε συνολικά δανείσει. Εννοείται πως ο χρυσοχόος θησαύρισε.

Αυτό το σύστημα δανεισμού είναι γνωστό ως σύστημα των κλασματικών αποθεματικών. Fractional reserve banking, αγγλοσαξωνιστί.

Ο έξυπνος όμως χρυσοχόος προέβη και σε άλλες έξυπνες παρατηρήσεις. Ανακάλυψε πως εάν μείωνε το ποσό των δανείων που χορηγούσε, το χρήμα στην αγορά λιγόστευε. Εως εξαφανίσεως. Αυτό συνέβαινε γιατί οι αποπληρωμές των παλαιών δανείων έπρεπε να συνεχιστούν, χωρίς όμως να υπάρχει νέα ροή χρήματος στην αγορά από καινούρια δάνεια. Η αγορά έτσι πάθαινε ασφυξία. Στράγγιζε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα απανωτές πτωχεύσεις. Ο χρυσοχόος βρέθηκε στην ευχάριστη θέση να αγοράζει έναντι πινακίου φακής τις περιουσίες των δύστυχων πτωχευμένων που τις εκποιούσαν για να σωθούν.

Ο έξυπνος χρυσοχόος ανακάλυψε επίσης πως αν μέσα σε αυτή την περίοδο της κρίσης, που είχε προκαλέσει ο ίδιος, αύξαινε το επιτόκιο δανεισμού, οι πτωχεύσεις επιτείνονταν και επιταχύνονταν. Τρελλά κέρδη.

Ο χρυσοχόος μας ανακάλυψε διάφορα τέτοια χρήσιμα πράγματα. Μέχρι που κάποιοι ανακάλυψαν την απάτη του.

Θα περίμενε κανείς ότι μετά την ανακάλυψη της απάτης, μια και ο χρυσοχόος είχε δανείσει χρήματα που δεν είχε, πως ο πέλεκυς της τιμωρίας θα έπεφτε βαρύς επί της κεφαλής του. Δεν συνέβη τίποτε τέτοιο. Αντίθετα αναγνωρίστηκε η προσφορά του χρυσοχόου στην ανάπτυξη της οικονομίας με τις πιστώσεις που παρείχε, και ο χρυσοχόος αναβαθμίστηκε. Εγινε τράπεζα. Και πλέον μπορούσε να κάνει νόμιμα ότι πριν έκαμνε παράνομα.

Το σύστημα των κλασματικών αποθεματικών νομιμοποιήθηκε και παρέμεινε σε ισχύ ακριβώς όπως και πριν. Και φυσικά ισχύει μέχρι σήμερα και εφαρμόζεται καθημερινά από όλες τις τράπεζες, σε όλες τις χώρες του κόσμου. Μια τράπεζα μπορεί να δανείσει  περίπου 9 φορές πάνω, το ύψος των καταθέσεων που διαθέτει. Να δανείσει δηλαδή χωρίς να έχει. Νόμιμα και με τόκο.

Α, ναι, επιβλήθηκε μια μικρή τιμωρία στον χρυσοχόο. Να δίνει κι αυτός έναν ελάχιστο τόκο στους καταθέτες του. Μικρό το κακό. Διότι η κατάθεση γίνεται μια και μόνη φορά, ενώ γεννάει υπερ-πολλαπλάσια πίστωση. Σήμερα για ένα χιλιάρικο ο χρυσοχόος-τραπεζίτης θα δώσει ετήσιο τόκο γύρω στα 20 ευρώ στον καταθέτη του. Το χιλιάρικο όμως της κατάθεσης του δίνει την δυνατότητα να δανείσει οκτώμισυ (ναι, 8,5) χιλιάρικα. Που φυσικά και δεν έχει.

Συμπέρασμα: Οι τράπεζες δανείζουν λεφτά που δεν έχουν. Τα «δημιουργούν», λογιστικά και μόνο, την ώρα που κάποιος παίρνει το δάνειο, από αέρα κοπανιστό.

της Ελίνας Γαληνού
Με την αναδιαμόρφωση του σχολικού προγράμματος μαθημάτων στο Λύκειο, η διδασκαλία της Ελληνικής Ιστορίας δείχνει να πέφτει στο περιθώριο. Το πρόγραμμα προβλέπει ένα μάθημα επιλογής υπό τον τίτλο «Ευρωπαική Ιστορία». Υποθέτουμε βέβαια ότι μέσα στην Ευρωπαική Ιστορία θα εντάσσεται και η ..Ελλάδα, εφ΄όσον η χώρα μας ανήκει στην Ευρωπαική Ηπειρο…Η απόφαση αυτή, πιθανόν να χαιρετίζεται από τους υποστηριχτές και οπαδούς της «εκσυγχρονιστικής σκέψης» που επιδιώκουν να πλάσουν νέες νοοτροπίες, εναρμονισμένες στην σύγχρονη πραγματικότητα. Και φυσικά, ο χώρος της Παιδείας αποτελεί μια σημαντική δίαυλο για την διαμόρφωση νοοτροπιών.
Μάθημα Ιστορίας λοιπόν στο Λύκειο, θα σημαίνει μια γενική εικόνα της Ευρωπαικής Ιστορίας όπου θα συμπεριλαμβάνονται κάποια χτυπητά γεγονότα που θα χαρακτηρίζονται κρίσιμοι σταθμοί, κάποιες προσωπικότητες που συνδέονται με αυτά και βεβαίως, κάποια συμπεράσματα για να βοηθήσουν τον προσανατολισμό του μαθητή. Ολα αυτά θα έχουν επιλεγεί βάσει ορισμένων κριτηρίων, ώστε να εξυπηρετούν (υποτίθεται) την καλύτερη αφομοίωση του μαθήματος και να μην κουράζουν το μυαλό. Μέχρι στιγμής, δεν ακούστηκε άλλο συγκεκριμένο επιχείρημα εκ μέρους εκείνων που πήραν αυτήν την απόφαση, εκτός από την πρόθεσή τους να κάνουν τη ζωή των μαθητών ευκολότερη, ελαφραίνοντας το σχολικό πρόγραμμα από «περιττά βάρη»…
Ισως βέβαια, να έχει προβλεφθεί η απάντηση προς τις όποιες ενστάσεις ακουστούν. «Το μάθημα της Ιστορίας δεν ενδιαφέρει όλους τους μαθητές. Για όσους δεν ενδιαφέρονται, είναι μια επιβάρυνση στο ήδη βεβαρημένο σχολικό πρόγραμμα.» θα ισχυριστούν οι αρμόδιοι. Ασφαλώς είναι ευνόητη η οργή και η πικρία πολλών μορφωμένων και συνειδητοποιημένων Ελλήνων -και δεν εννοούμε αποκλειστικά μόνο τους φιλίστορες και ιστορικούς. Διότι υπάρχουν ευτυχώς πολλοί Ελληνες πολίτες, που ενδιαφέρονται για την Ιστορία πέρα από επιστημονική δράση, φιλοδοξίες ή διάθεση αυτοπροβολής. Το ενδιαφέρον προς την Ιστορία, πηγάζει από την ανάγκη αυτογνωσίας ενός λαού
Αν δεν γνωρίσουν οι άνθρωποι το παρελθόν τους, η εικόνα τους ως το ποιοί είναι σήμερα, θα είναι ασφαλώς ελλιπής. Και ο άνθρωπος, αν δεν γνωρίσει τις ρίζες του, δεν θα μπορέσει ποτέ του να τις υπερασπιστεί.. Δεν θα μάθει ποτέ ποιοί ήταν οι πρόγονοί του, ούτε σε ποιούς αγώνες αντιστοιχούν τα σύνορα που έχει η χώρα του. Δεν θα έχει την ευκαιρία να διδαχτεί από τα σφάλματα, τις ολιγωρίες, ή τις επιτυχημένες περιόδους, δεν θα μπορεί να συσχετίσει γεγονότα ή να κρίνει αποτελέσματα. Η επίδραση του πολιτισμού της χώρας του στην εξέλιξη των άλλων πολιτισμών, θα του σερβίρεται επιλεκτικά μέσα από το νέο σχολικό εγχειρίδιο. Μπορεί ίσως να πληροφορηθεί κάποτε τη σημασία του ελληνικού πολιτισμού και των αξιών του στον κόσμο, από κάποιους ξένους…Και τότε, εκείνοι θα λένε δικαίως ότι «οι Ελληνες δεν αξίζουν τους προγόνους που είχαν, διότι τους αγνοούν..»
Η αλήθεια είναι ότι τέτοια συμπτώματα παραγκωνισμού του μαθήματος της Ιστορίας, (δήθεν) με την αιτιολογία μιας απλοποίησης που θα το καταστούσε πιό ελκυστικό και λιγότερο βαρετό, έχουν εμφανιστεί εδώ και κάποια χρόνια. Σύμπτώματα όπως η αναφορά της Μικρασιατικής καταστροφής σαν «συνωστισμός», ή η σύμπτυξη του έπους του 40 σε μια παράγραφο και ορισμένα περίεργα θέματα εκθέσεων στις εισαγωγικές εξετάσεις, είχαν θορυβήσει πολλούς ανήσυχους. Δυστυχώς τώρα, οι ανησυχίες αυτές επαληθεύονται με βήμα ταχύ. Ενδεχομένως να μας δοθούν επιχειρήματα εκ μέρους των αρμοδίων ότι «Μείωση της ύλης, σημαίνει καλύτερη αφομοίωση». Ας γινόταν μείωση της ύλης όσον αφορά πολλές λεπτομέρειες, χρονολογίες και ονόματα που φορτώνουν το μυαλό και θολώνουν την ουσία του μαθήματος. Ας γινόταν μια αναθεώρηση του τρόπου διδασκαλίας, ως προς την μεταδοτικότητα και το ερέθισμα του ενδιαφέροντος των μαθητών. Η Ιστορία γενικά, αποτελεί μια ανεξάντλητη πηγή διδαγμάτων που αναπτύσσουν την κριτική σκέψη, αλλά η Ιστορία του δικού μας τόπου, είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ύπαρξη και την τύχη του λαού μας. Και είναι πολύ μεγάλη για να χωρέσει μόνο σε λίγες σελίδες…

infognomonpolitics.blogspot.com/

Από Factorx

Ο ένας χρόνος που  από τις περυσινές εκλογές ήταν ίσως ο πλέον πυκνός πολιτικά χρόνος που ζήσαμε μετά τη μεταπολίτευση. Σχεδόν τίποτε δεν είναι πια ίδιο. Από την εκλογή Σαμαρά στην αρχηγία της ΝΔ και την αποχώρηση Μπακογιάννη, την κατάρρευση της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας, την επιβολή του Μνημονίου, την πολυδιάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ, τη γελοιοποίηση του ΛΑΟΣ, τη διαρκώς εντεινόμενη συνειδητοποίηση μιας μεγάλης μερίδας οπαδών του ΠΑΣΟΚ για την εξαπάτηση που υπέστησαν από τον ΓΑΠ και άλλα πολλά.

Το σημαντικότερο όμως, ιδεολογικό γεγονός ήταν αναμφίβολα η επιτάχυνση της συγκρότησης μιας ήδη προϋπάρχουσας αντινεοταξικής πολιτικής αυτοσυνειδησίας.

Ψήγματα συγκροτημένης αντινεοταξικότητας είχαμε δει στο πρόσφατο παρελθόν μόνον από το ΚΚΕ, στα αριστερά του πολιτικού συστήματος, ενώ στο αστικό πολιτικό κόσμο κάποια αντινεοταξική πνοή έδιδε μόνον η περιορισμένη παρουσία του Στ. Παπαθεμελή στα πολιτικά πράγματα.

Στη σημερινή συγκυρία, όμως, όλα είναι διαφορετικά. Κι αυτό, όχι μόνον επειδή η ολοένα εντεινόμενη αντινεοταξική αντίσταση βρήκε εκφραστή στην κεντρική πολιτική σκηνή στο πρόσωπο του Αντ. Σαμαρά.

Πρώτα από όλα, αυτό που άλλαξε κυρίως είναι η συνειδητοποίηση από ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού ότι η επιβολή του Μνημονίου δεν μπορεί να ήταν τυχαία και να οφείλεται μόνον στην κακή οικονομική κατάσταση – που άλλωστε, δεν ήταν αποκλειστικό ελληνικό φαινόμενο. Ο κόσμος διαισθάνεται ότι εδώ κάτι περισσότερο παιζόταν από την αντιμετώπιση των ελληνικών ελλειμμάτων.

Η διαίσθηση αυτή, μάλιστα, συνδυάζεται με ορισμένες προφανής διαπιστώσεις, όπως το σκάνδαλο Τ+10 και τους αδιανόητους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης στο ζήτημα της ελληνικής πιστοληπτικής ικανότητας κατά τη διάρκεια του καταστροφικού επτάμηνου που μας έφερε στο Μνημόνιο. Παράλληλα, δεν έλειψαν και τα ρεπορτάζ που μιλούσαν για οργανωμένο σχέδιο κατά του ευρώ με αιχμή την Ελλάδα και στόχο να προστατευθεί η παγκόσμια ηγεμονία του δολαρίου. Όλα αυτά ενισχύουν την ήδη υπάρχουσα καχυποψία έναντι των λόγων επιβολής του Μνημονίου.

Ο κόσμος έκπληκτος βλέπει τον «αντιεξουσιαστικό χώρο» που, δήθεν ως «αγανακτισμένη γενιά των 700 ευρώ», έκαψε την Αθήνα με αφορμή το θάνατο ενός δεκαπεντάχρονου, να μην λέει κουβέντα εναντίον του ΔΝΤ και να μη ρίχνει ούτε μια μολότωφ βρε αδερφέ, έτσι για την τιμή των όπλων, κατά τα εγκαίνια της ΔΕΘ από τον πρωθυπουργό του Μνημονίου!

Ο κόσμος έκπληκτος βλέπει μια υποτιθέμενη «Σέχτα Επαναστατών» να ασχολείται στην τελευταία της δολοφονική προκήρυξη με ο,τιδήποτε άλλο εκτός από την κατοχή της χώρας από τους εκπροσώπους του πιο στυγνού καπιταλισμού!

Ο κόσμος βλέπει, τέλος, την ίδια μέθοδο κατατρομοκράτησης της κοινής γνώμης, που εφαρμόστηκε σε σειρά θεμάτων με έντονο νεοταξικό άρωμα κατά το παρελθόν, από το Σχέδιο Ανάν, μέχρι τη Νέα Γρίπη, το βιβλίο Ιστορίας και την αντιρατσιστική-φιλολαθρομεταναστευτική υστερία και αντιλαμβάνεται ότι, δεν μπορεί, όλα αυτά έχουν κοινό παρονομαστή: Υπάρχει σχέδιο κατά της χώρας! Στο πλαίσιο του οποίου, η τελευταία πράξη ελέγχου του μαγαζιού-γωνία που λέγεται Ελλάδα, παίζεται με την επιβολή του Μνημονίου και το σταδιακό εξαναγκασμό της χώρας σε χρεωκοπία.

Πολιτικές ανακατατάξεις

Η επιβολή του Μνημονίου ήδη έφερε τις πρώτες πολιτικές ανακατατάξεις υπέρ των νεοταξικών δυνάμεων. Οι πολιτικοί σχηματισμοί που αρνήθηκαν να δεχθούν τη νεοταξική επέλαση, (ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), επιχειρήθηκε να αποδυναμωθούν με τις αποχωρήσεις νεοταξικών πυρήνων τους, όπως η Ντόρα και ο Κουβέλης, που πλέον στηρίζουν εκ του μακρόθεν την κυβέρνηση του Μνημονίου. Χαρακτηριστικό είναι και το παράδειγμα του ΛΑΟΣ, που από ακροδεξιό νεοταξικό δεκανίκι του συστήματος με αποστολή τη συκοφάντηση του πατριωτισμού, μετατράπηκε πλέον σε επίσημο νεοταξικό δεκανίκι.

Αντιθέτως, στην αντίπερα όχθη του «αντινεοταξικού» στρατοπέδου δεν έχουν λάβει ακόμη σάρκα και οστά κινήσεις πολιτικής συγκρότησης της ιδεολογικής συνειδητοποίησης που επέρχεται με το Μνημόνιο.

Πέρα από την απουσία συντονιστικού κέντρου στον αντιμνημονιακό – αντινεοταξικό χώρο, σημαντικό ρόλο στην καθυστέρηση εξελίξεων παίζουν και δύο άλλοι παράγοντες.

Ο πρώτος είναι η συνεχιζόμενη – αν και σε μεγάλο βαθμό ξεπερασμένη πια – διαίρεση των πολιτών σε δεξιά και αριστερά. Ιδίως οι αριστερής προελεύσεως πολίτες, που λόγω πολιτικής παιδείας είναι πολύ πιο διατεθειμένοι για αγώνες και αντισυστημική δράση, διστάζουν να εμπιστευτούν τις αντινεοταξικές δυνάμεις της δεξιάς. Το σύστημα ΠΑΣΟΚ-ΔΝΤ, γνωρίζοντας τους δισταγμούς αυτούς, φροντίζει με κάθε ευκαιρία να τους ενισχύει, συκοφαντώντας και σπιλώνοντας με κάθε δυνατό τρόπο την «αντιμνημονιακή ειλικρίνεια» του Σαμαρά. Χαρακτηριστική ήταν π.χ. η εκμετάλλευση των ατυχών δηλώσεων του Θ. Βάρδα, ακόμη και από τα πρωθυπουργικά χείλη.

Ο δεύτερος είναι η σοβαρή ιδεολογική έλξη που ασκούν σε δεξιάς προελεύσεως πολίτες οι πολιτικές τύπου «βούρδουλα» και «νόμου και τάξης», που ασκεί το ΔΝΤ και ο ΓΑΠ στην Ελλάδα. Ο πολιτικός «βούρδουλας» βρίσκεται μέσα στο πολιτικό DNA των δεξιών, όπως η επαναστατική γυμναστική βρίσκεται μέσα στο πολιτικό DNA των αριστερών. Τηρουμένων των αναλογικών, μπορούμε να πούμε ότι οι δεξιοί που υποστηρίζουν το ΔΝΤ, την πάτησαν με τον ίδιο τρόπο που την πάτησαν οι αριστεροί που υποστήριζαν το «Δεκέμβρη». Ο ψεύτικος, ως «επανάσταση», Δεκέμβρης, χαροποίησε τα επαναστατικά αντανακλαστικά πολλών αριστερών, που επειδή είδαν καταστροφές στους δρόμους, φαντασιώθηκαν την προλεταριακή επανάσταση. Έτσι και τώρα: Η ψεύτικη εντύπωση ότι «μπαίνει τάξη στη χώρα» δημιουργεί μια ικανοποίηση στην πολιτική ψυχή πολλών δεξιών, που βλέπουν «επιτέλους, το κράτος να επιβάλλεται».

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι ούτε το Δεκέμβρη είχαμε οποιασδήποτε μορφής πραγματική επανάσταση, ούτε τώρα μπαίνει οποιουδήποτε είδους τάξη. Αλλά η πολιτική μένει πολλές φορές στο επίπεδο των εντυπώσεων.

Και τώρα και τότε, δεν έχουμε τίποτε άλλο από νεοταξική επέλαση, διαφορετικής μορφής κάθε φορά. Την πρώτη φορά αναζητούσε έρεισμα στους αριστερούς, τη δεύτερη αναζητεί έρεισμα τους δεξιούς. Ο σκοπός, ίδιος και τις δύο φορές: Ο οριστικός έλεγχος της χώρας από τη χρηματοπιστωτική και πετρελαϊκή διεθνή («Νέα Τάξη»), που θέτει ως πολιτικό της πρόγραμμα την αποδυνάμωση του κράτους-έθνους, ώστε να πετυχαίνει τους στόχους της χωρίς εμπόδια από πολιτικές που θα στόχευαν στην προστασία των συμφερόντων της κάθε χώρας…

Ανάγκη ιδεολογικοποίησης του αγώνα

Όσο και αν προσωπικά είμαι αντίθετος με τις ιδεολογίες γενικότερα, αυτή τη στιγμή είναι αναγκαίο να ιδεολογικοποιηθεί ο αντινεοταξικός αγώνας, με την έννοια ότι χρειάζεται ανάδειξη και εδραίωση κάποιων κεντρικών μηνυμάτων που θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ενοποιητικά για τον υπερβολικά πολυσυλλεκτικό, σήμερα, αντινεοταξικό χώρο.

Καλή, δηλαδή, η αντίθεση στο Μνημόνιο, αλλά δεν αρκεί για να δώσει μακρά πνοή στη διαρκώς εδραιωνόμενη αντινεοταξική αυτοσυνειδησία μας.

Η στόχευση του αντινεοταξικού αγώνα συνοψίζεται, τελικά, στην ανάγκη να λειτουργήσει, επιτέλους, η Ελλάδα ως πραγματικά ανεξάρτητο κράτος. Ως κράτος που θα στηρίζεται στα πόδια του και στις δυνάμεις του, και όχι στις πλάτες ξένων.

Το νέο ελληνικό κράτος ήταν εξαρχής η συνωμοσία κάποιων ανίκανων, που βάλθηκαν να ζουν εις βάρος των υπολοίπων και σκληρά εργαζόμενων, βασιζόμενοι στην «υψηλή προστασία» του ξένου παράγοντα.

Αυτός είναι και ο βαθύτερος λόγος που η αναξιοκρατία είναι θεσμική υπόθεση στην Ελλάδα: Ο ικανότερος και ηθικότερος, που θα έπρεπε να έχει και αυξημένο ρόλο και ευθύνη στα κοινά, είναι επικίνδυνος για τους ανίκανους που ζουν εις βάρος των άλλων.

Η κοινωνική αναξιοκρατία είναι τελικά η κοινωνική έκφραση του κράτους-προτεκτοράτου.

Το ότι δεν ενταχθήκαμε από πολύ νωρίτερα σε κάποιο «Μνημόνιο» ήταν καθαρά ζήτημα καλής τύχης. Μια χώρα χωρίς κοινωνικούς και πνευματικούς θεσμούς αποδείχθηκε ότι ήταν ανά πάσα στιγμή στο έλεος του κάθε ΓΑΠ.

Τι πρέπει, λοιπόν, να γίνει τώρα πια;

1. Να αναδειχθεί η πλήρης εθνική ανεξαρτησία ως πρώτη και κύρια καθαρή στόχευση των αντινεοταξικών δυνάμεων. Να προσεχθούν ιδιαίτερα τα λάθη που έγιναν στην αντίστοιχη συγκυρία μετά το 1974, όταν ένα ισχυρό αίτημα εθνικής ανεξαρτησίας καπελώθηκε από τον λαοπλάνο Ανδρέα Παπανδρέου και εκφυλίστηκε.

2 Να παραμεριστούν οι «ιδεολογικές» διαφορές αριστεράς-δεξιάς εντός του αντινεοταξικού μετώπου. Όχι όπως πήγε να γίνει καιροσκοπικά και με λάθος μεθόδευση το 1989, αλλά με βαθιά συνειδητοποίηση όλων, ότι τελικά όλοι το σωστό αναζητούμε – απλώς ο καθένας μας έχει διαφορετικές πολιτικές προτεραιότητες.

3. Να δημιουργηθούν αυτοτελείς, συνειδητοποιημένοι και μαχητικοί αντινεοταξικοί πυρήνες μεταξύ των πολιτών, όχι αναγκαστικά μέσα από τα υπάρχοντα κόμματα, έτσι ώστε κανένας ηγέτης (ούτε και ο Σαμαράς ακόμα) να μην έχει λευκή επιταγή για τη διαχείριση του αγώνα. Δεν χρειάζεται κεντρική οργάνωση, αυτό που χρειάζεται είναι κάποιες βασικές κοινές θέσεις και ένας κοινός στόχος: Η αυτοκυβέρνηση της χώρας.

4. Να τολμήσουν οι αντινεοταξικές δυνάμεις που βρίσκονται σήμερα εγκλωβισμένες στο ΠΑΣΟΚ να κάνουν τη δική τους υπέρβαση εναντίον του ΓΑΠ. Δεν τους ζητούμε να γίνουν Νεοδημοκράτες ή, έστω, να στηρίξουν το Σαμαρά. Είναι όμως ανάγκη να διαχωρίσουν οριστικά τη θέση τους έναντι της κυβέρνησης και του κατεξοχήν κόμματος του Μνημονίου. Όπως οι νεοταξικές δυνάμεις φρόντισαν να ξεχωρίσουν νωρίς τους ανθρώπους τους από τη ΝΔ του Σαμαρά και τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι και οι αντινεοταξικές δυνάμεις οφείλουν να κάνουν το δικό τους διαχωρισμό, στην υπέρ πάντων μάχη εναντίον της διάλυσης της χώρας.

5. Το κυριότερο: Αφού συνειδητοποιηθεί ο κοινός αντινεοταξικός στόχος – κοινός όχι μόνον για σήμερα, αλλά και για το μέλλον, για όσον καιρό κάποια Νέα Τάξη θα έχει στο στόχαστρό της τον έλεγχο της Ελλάδας – να συνασπιστούν, στη συνέχεια, πολιτικά και προγραμματικά, οι αντινεοταξικές δυνάμεις, οδηγώντας τη χώρα σε πλήρη εθνική ανεξαρτησία.

Όσο αργεί η πολιτική δραστηριοποίηση μέσα σε ένα ενιαίο αντινεοταξικό ιδεολογικό πλαίσιο, τόσο περισσότερο θα κινδυνεύει να φτάσει η χώρα στο point of no return.

Το πολιτικό ξεδίπλωμα της αυξανόμενης αντινεοταξικής αυτοσυνειδησίας είναι κάτι παραπάνω από επείγον!

Επώνυμος

Αφιερωμένο σε όσους παρκάρουν κλείνοντας τις ράμπες για αναπήρους, στα πεζοδρόμια!

του Κώστα Μπετινάκη

Από το Styx.gr

Όπως την «ιστορία την γράφουν οι παρέες», έτσι και την ανακούφιση στα άτομα με αναπηρία, την δίνουν – σ΄αυτή την χώρα- μόνον οι εθελοντές.

Έτυχε να γνωρίζω τον Γιώργο, από παιδάκι. Ο Γιώργος έπαθε το 2003 ατύχημα που τον κατέστησε τετραπληγικό. Από τότε τη μέρα του, την περνάει καθισμένος σε αναπηρικό κάθισμα (καροτσάκι). Κάτι που σήμανε τρομαχτική αλλαγή για τη ζωή του και την ζωή της οικογένειάς του.

Κι όμως, και γι΄αυτούς τους ανθρώπους υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να σημάνουν, μικρές αλλά σημαντικές αλλαγές στην δύσκολη καθημερινότητά τους.

Τον Ιούλιο του 2007 μια παρέα νέων από τη Θεσσαλονίκη ίδρυσε, με πρότυπο τον σουηδικό οργανισμό Rekryteringsgruppen, το μη κερδοσκοπικό σωματείο«Άλλη Όψη», το οποίο οργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα για ανθρώπους με κινητική αναπηρία (κυρίως τετραπληγία, παραπληγία ή ακρωτηριασμό). Έτσι στον Κολινδρό Πιερίας, λειτουργεί από τότε, ένα καλοκαιρινό camp – όπως το ονομάζουν- δηλαδή ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο οποίο μπορεί να συμμετέχει κάποιος –α, ανεξαρτήτως από το πότε απέκτησε την αναπηρία του.
Βασική προϋπόθεση είναι οι συμμετέχοντες να χρησιμοποιούν χειροκίνητο αναπηρικό κάθισμα. Ο αριθμός των συμμετεχόντων κυμαίνεται από 15 ως και 30.

Ο Γιώργος, συμμετείχε στο 4ο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα «Άλλη Όψη». Στο πρόγραμμα αυτό συμμετείχαν 21 άτομα, με βλάβη στο Νωτιαίο Μυελό, 10 εκπαιδευτές με αντίστοιχες αναπηρίες, 16 άτομα υποστηρικτικό προσωπικό και δύο υπεύθυνοι του προγράμματος.

Οι συμμετέχοντες εκπαιδεύτηκαν κυρίως σε τεχνικές χειρισμού αναπηρικού καθίσματος, τεχνικές μεταφοράς από και προς το κάθισμα, τεχνικές ντυσίματος και άλλων δραστηριοτήτων καθημερινής ζωής, συμμετείχαν σε πρόγραμμα ενδυνάμωσης και σε πολλές δραστηριότητες με μπάλες. Όπως κάθε χρόνο, το πρόγραμμα ήταν πλούσιο και σε απογευματινές δραστηριότες, όπως χειρήλατο, γιόγκα με την Έφη Καλογιάννη (δασκάλα γιόγκα), τοξοβολία με τον Στέφανο Τσερκέζη (αθλητής Εθνικής ομάδας και προπονητή τοξοβολίας), ιππασία με τη Σταυρούλα Κυριακοπούλου και τον Γιώργο Μερτζιμέκη από το Κέντρο Θεραπευτικής Ιππασίας στο Νέο Σκοπό Σερρών (ιπποθεραπευτές – φυσικοθεραπευτές), πινγκ-πονγκ με την Όλγα Κυριακίδου (πρώην αθλήτρια εθνικής ομάδας), γουρούνες, χορό με τον Γιώργο Σουζουγγέλη και την παρέα του από την Πορεία, στίβο με τον Γρηγόρη Αϊβαζίδη (αθλητή), κανό στο φράγμα της Βέροιας στους χώρους της Οικολογικής Ομάδα Βέροιας και άλλα.

Όι δραστηριότητες που πραγματοποιούνται στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα Άλλη Όψη χρησιμοποιούνται ως εναλλακτικό μέσο εκπαίδευσης για τη βελτίωση την αυτονομίας του συμμετέχοντα. Επιπλέον, δίνουν στο συμμετέχοντα τη δυνατότητα να δοκιμάσει νέες δραστηριότητες που πιθανόν να θέλει να συνεχίσει όταν επιστρέψει στο σπίτι του.

Η τέχνη πια, μπαίνει άμεσα στο συνολικό πρόγραμμα, του κάθε ενός που έχει να αντιμετωπίσει μια κατάσταση αναπηρίας και έρχεται να δώσει νέα ερεθίσματα και προοπτικές στην πληρότητα του ψυχοκινητικού του επιπέδου.

Στο πλαίσιο του Εκπαιδευτικού Προγράμματος, οι συμμετέχοντες συμπεριελήφθησαν σε επιστημονική έρευνα με θέμα «Επιδράσεις του εκπαιδευτικού προγράμματος “Άλλη Όψη” στην αυτονομία και στο βαθμό παρακίνησης για άσκηση σε ανθρώπους με βλάβη στο νωτιαίο μυελό». Μεταξύ άλλων, όλοι εξετάστηκαν με ειδική μέθοδο για τον προσδιορισμό του Νευρολογικού επιπέδου της βλάβης τους και ενημερώθηκαν για το αναμενόμενο λειτουργικό επίπεδο που μπορούν να κατακτήσουν.

Ο Γιώργος είναι και καταπληκτικός μάγειρας

Όπως μου περιέγραψε ο Γιώργος, για πρώτη φορά μετά από εφτά χρόνια, «απογαλακτίστηκε»  από τους δικούς του και ένοιωσε ότι μπορεί να καταφέρει μερικά βασικά πράγματα και μόνος του. (Όπως να ντύνεται και να γδύνεται και να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της τουαλέτας).

«Το κλίμα ήταν παρεΐστικο, μια και οι εκπαιδευτές μοιράζονταν τις εμπειρίες τους αφού και οι ίδιοι είναι άτομα με παρόμοιες αναπηρίες.

Μου ανέβηκε η αυτοπεποίθηση. Δεν διστάζω να δοκιμάσω πράγματα που πριν τα φοβόμουν. Οι εκπαιδευτές έχουν να σου δώσουν τόσα πράγματα που κάποιο απ’ όλα θα σου ταιριάζει!»

Μιλάει για την «Άλλη Όψη» με ενθουσιασμό: «Μου ξύπνησαν συναισθήματα. Ένοιωσα ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα»!

ΟΛΟΙ  ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ

Μίλησα τηλεφωνικά με τον Ανέστη Διβάνογλου –τον εμπνευστή της «Άλλης όψης» -που τώρα διδάσκει ως λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.

«Είμαστε όλοι εθελοντές. Σπούδασα  τέσσερα χρόνια φυσικοθεραπευτής στην Σουηδία, και ειδικεύτηκα στο νοσοκομείο Καρολίνσκα. Η πολιτεία ενδιαφέρθηκε για το έργο μας, μόνο μία φορά, όταν ήταν στο υπουργείο Υγείας ο κ. Κωνσταντόπουλος, ο οποίος μας επισκέφτηκε ακάλεστος, μας ζήτησε να του υποβάλλουμε πλήρη αναφορά, αλλά δεν πρόλαβε ούτε να μας απαντήσει, αφού σε λίγο αντικαταστάθηκε στον ανασχηματισμό της τότε κυβέρνησης. Ύστερα ουδέν.

Τότε, ο κ. Κωνσταντόπουλος είχε προτείνει να εντάξει το εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Άλης Όψης σε ένα ευρύτερο πλαίσιο λειτουργίας του Κέντρου Αποκατάστασης Βορείου Ελλάδος που εδώ και πολλά χρόνια είναι προγραμματισμένο να δημιουργηθεί στο Αιγίνιο Πιερίας. Μάλιστα, είχε προτείνει η Άλλη Όψη να πραγματοποιεί 10 προγράμματα το χρόνο ώστε οι ασθενείς με βλάβη στο νωτιαίο μυελό αφού ολοκληρώσουν το προγραμματισμένο πρόγραμμα αποκατάστασης στο κέντρο του Αιγινίου, να συμμετείχαν στο πρόγραμμα της Αλλης Όψης πριν να επιστρέψουν στο σπίτι τους. Βέβαια, η δημιουργία του κέντρου αποκατάστασης Βορείου Ελλάδος είναι για άλλη μια φορά μόνο στα χαρτιά…

Επί τρία χρόνια ερχόντουσαν από τη Σουηδία εκπαιδευτές, αλλά φέτος σταθήκαμε στα πόδια μας μονάχοι. Και τα πήγαμε μια χαρά».

Μου εξέφρασε τη λύπη του, επειδή μπορεί να λειτουργήσει μόνο ένα camp το χρόνο, αφού όλοι όσοι συμμετέχουν είναι εθελοντές, και οι οποίοι δεν μπορούν να διαθέσουν άλλο χρόνο, επειδή έχουν τις εργασίες τους.

Η Κατερίνα, ανήκει στο εκπαιδευτικό προσωπικό της «Άλλης Όψης». Είχε ένα ατύχημα πριν οκτώ χρόνια, καθώς ήταν συνοδηγός σε μηχανή, και από τότε έχει μείνει παραπληγική.

Δεν την γνωρίζω προσωπικά, αλλά ακούγοντάς την από το τηλέφωνο, κατόρθωσε να μου μεταδώσει έναν ενθουσιασμό για τη ζωή, που μου έδωσε να καταλάβω τους λόγους που ο Γιώργος αναφέρθηκε με τόσο θερμά λόγια για την εκπαιδευτή του.

«Μετά την Άλλη Όψη ένοιωσα ότι είχα χάσει εφτά χρόνια από τη ζωή μου. Όσοι από μας δεν είναι τυχεροί και δεν πήγαν για «αποκατάσταση» στο εξωτερικό, δεν έμαθαν ουσιώδη πράγματα που διευκολύνουν την καθημερινή μας ζωή. «Αποκατάσταση» στην Ελλάδα θεωρούν ότι είναι να περπατήσεις ξανά. Κι όχι να μάθεις -για παράδειγμα- να μπαίνεις στο αυτοκίνητο χωρίς τη βοήθεια μιας σανίδας. Στο camp, μάθαμε να προσαρμόζουμε τη ζωή μας στα νέα δεδομένα. Να αντιμετωπίζουμε βασικές ανάγκες. Εκεί ένοιωσα ότι αυτά που έμαθα πρέπει να τα μοιραστώ και με άλλους. Να ανταλλάξουμε εμπειρίες. Να προσαρμόσει αυτά που λέει ο ένας στον σωματότυπο του άλλου, στην ιδιοσυγκρασία του. Απαλλάχτηκα από τους φόβους μου. Πραγματοποίησα το όνειρό μου κι απόκτησα το δικό μου τζιπ, χωρίς να φοβάμαι πως ποτέ δεν θα καταφέρω ν’ ανέβω εκεί πάνω. Βρήκα τον δικό μου δρόμο, με τον δικό μου τρόπο. Επειδή ο καθένας έχει τον δικό του τρόπο. Ένα τέτοιο camp χρειάζεται να περάσουν κι οι γονείς μας. Αλλιώς, εμείς προσπαθούμε να εκπαιδεύσουμε εκείνους που ζουν δίπλα μας. Έχει αλλάξει πια η ζωή μου. Έμαθα τα όριά μου, αλλά και ότι στην πραγματικότητα μπορώ να κυνηγήσω τα όριά μου. Εκπαιδεύεις και τον εαυτός σου όταν εκπαιδεύσεις τους γύρω σου».

Η Ρία, ανήκει στο εθελοντικό προσωπικό υποστήριξης της Άλλης Όψης. Είναι δασκάλα σε παιδιά με ειδικές ανάγκες. Πήρε ειδική εκπαίδευση και πηγαίνει τέσσερα χρόνια τώρα, εθελοντικά προσφέροντας υπηρεσία σε εκείνους που θέλοντας να σπάσουν την απομόνωση και το περιθώριο προσπαθούν να επανενταχθούν μέσα από την δύναμη που τους προσφέρουν τα μαθήματα στην άλλη Όψη.

«Πήρα μαθήματα από τα παιδιά αυτά, για να βοηθήσω τους δικούς μου μαθητές με κινητικές δυσκολίες. Τις τέσσερις φορές που πήγα εθελόντρια στην Άλλη Όψη, ήταν μοναδική εμπειρία. Είδα τα παιδιά να έρχονται φοβισμένα και να φεύγουν ανεξάρτητα και αυτόνομα. Άλλαξα κοσμοθεωρία. Διαβεβαίωνα τα παιδιά, ότι εγώ δεν έχω να δώσω, αλλά μόνο να πάρω από εκείνα, που ζουν καθηλωμένα στο κάθισμα εφτά και οκτώ χρόνια… Όπως είπε κι ένας άλλος εθελοντής ο Μαθιός, από ένα σημείο κι έπειτα δενόμαστε τόσο πολύ όλοι, ώστε δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τελικά ποιος είναι καθηλωμένος στο κάθισμα και ποιος περπατάει. Το πρόγραμμα τους μαθαίνει ότι η αναπηρία είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητάς τους και όχι η προσωπικότητά τους».

Ο Γιώργος επέστρεψε από το camp της Άλλης Όψης ένας άλλος άνθρωπος. «Και που να δεις σε λίγο», μου είπε η Κατερίνα. Με όλα τα παιδιά είμαστε πια μια οικογένεια. Ο ένας δίνει στον άλλο ψυχολογική υποστήριξη».

Καθώς για την ανάγκη του ρεπορτάζ επικοινωνούσα μαζί τους, δέχτηκα μια νότα αισιοδοξίας που είχα πολύ καιρό να νοιώσω, ζώντας ανάμεσα σ΄εμάς τους «κανονικούς» ανθρώπους. Η άλλη Όψη κατάφερε να δείξει την πραγματική όψη της ζωής. Ακόμα και ομάδα ράγκμπι έχουν και παίζουν με «τεθωρακισμένα τροχήλατα αμαξίδια»…

Αλλά το λυπηρό αλλά και αισιόδοξο ταυτόχρονα είναι, πως την κρατική απουσία συμπληρώνουν οι εθελοντές.

Της ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ
Να εγκαταστήσουν την απαραίτητη τεχνολογία, που θα επιτρέπει την άμεση ανταπόκριση σε αίτημα για παγίδευση των επικοινωνιών, θα απαιτεί από όλους τους παρόχους υπηρεσιών Ιντερνετ η αμερικανική κυβέρνηση, με νόμο που θα προωθήσει στο Κογκρέσο τον επόμενο χρόνο.

Αντιμέτωποι με τη βεβαιότητα των υπέρμαχων της προστασίας του προσωπικού απορρήτου ότι δεν θα υπάρχει πια τίποτα που να μην ελέγχεται από τον «Μεγάλο Αδελφό», αξιωματούχοι του FBI σπεύδουν να… διευκρινίσουν ότι οφείλουν να διασφαλίσουν άμεση ενεργοποίηση συστήματος υποκλοπών στο όνομα της εθνικής ασφάλειας.

Ισχυριζόμενες ότι αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο υπονόμευσης της ικανότητάς τους να ερευνούν υποθέσεις, εξαιτίας του γεγονότος ότι οι κακοποιοί εγκαταλείπουν τα τηλέφωνα και καταφεύγουν στο δίκτυο για τις επικοινωνίες τους, οι αμερικανικές αρχές προωθούν ακόμη μία αμφιλεγόμενη νομοθεσία. Σύμφωνα με πληροφορίες των «Νιου Γιορκ Τάιμς», αυτή θα υποχρεώνει παρόχους κρυπτογραφημένων e-mails -όπως η καναδική εταιρεία Research in Motion, που φτιάχνει τα BlackBerry- ιστοτόπους κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook, και λογισμικό που επιτρέπει απ’ευθείας επικοινωνία, όπως το Skype, να δημιουργήσουν υποδομή που θα επιτρέπει τις υποκλοπές.

Το νομοσχέδιο θα περιλαμβάνει διάταξη και για τις εταιρείες που έχουν βάση στο εξωτερικό, αλλά παρέχουν υπηρεσίες στις ΗΠΑ. Αυτές θα πρέπει να διατηρούν παράρτημα στις ΗΠΑ, που θα μπορεί να παγιδεύει και να αποκρυπτογραφεί επικοινωνίες. Ακόμη ένα συντριπτικό πλήγμα στην ελευθερία των επικοινωνιών.

Απορρίπτει τέτοιες αιτιάσεις το FBI. Η νομική σύμβουλός του, Βάλερι Καπρόνι, λέει: «Δεν μιλάμε για παράνομες παγιδεύσεις. Ούτε για επέκταση των εξουσιών μας. Μιλάμε για προσπάθεια διασφάλισης της ικανότητάς μας να ασκούμε τις υφιστάμενες εξουσίες μας, προκειμένου να προστατεύσουμε τη δημόσια και εθνική ασφάλεια».

«Παράδειγμα» η Ελλάδα
Στο σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας, ο Τζέιμς Μπέμπζι, αντιπρόεδρος του Κέντρου για τη Δημοκρατία και την Τεχνολογία (οργάνωση που ασχολείται με την πολιτική περί το Ιντερνετ), δήλωσε ότι μια τέτοια κίνηση «θα έχει τεράστιες συνέπειες», καθώς αμφισβητεί «θεμελιώδη στοιχεία της επανάστασης του Ιντερνετ» -ανάμεσά τους και αυτό της αποκέντρωσης. Ουσιαστικά, οι εταιρείες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να εγκαθιστούν σύστημα υποκλοπής κεντρικά. Μια τέτοια αναδιάρθρωση θα σημάνει «καταστροφή», προβλέπει ο καθηγητής της Επιστήμης των Υπολογιστών στο Κολούμπια, Στίβεν Μπέλοβιν, ο οποίος θυμίζει την υπόθεση των υποκλοπών στην Ελλάδα το 2005, όταν οι χάκερ επωφελήθηκαν από το σύστημα των κοριών και παγίδευσαν τηλέφωνααξιωματούχων, μεταξύ των οποίων και ο πρωθυπουργός.
(Πηγή: http://www.nytimes.com)
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ





Αρέσει σε %d bloggers: