Posts Tagged ‘μεταναστευτικό’

του Σωκράτη Παπαχατζή

Το πολιτισμικό επίπεδο μιας χώρας μπορεί να γίνει αντιληπτό από διάφορους «δείκτες». Ως προς τα μουσικά πχ., δεν είναι τυχαίο, σε μια χώρα που κυβερνούν Τσίπρες και Καμμένοι, δεσπόζουσες φυσιογνωμίες του «ποιοτικού τραγουδιού» να είναι οι κ.κ. Μαραβέγιας, Μουζουράκης.

Αδιάψευστος δείκτης είναι και τα βιβλία που [δεν] κυκλοφορούν σ΄αυτήν. Στην Ελλάδα του 2019 υπάρχουν ελάχιστα βιβλία εμπεριστατωμένης κριτικής της νέας τεχνολογίας, της διαδικτυακής κουλτούρας και των επιδράσεών τους στην κοινωνία. Ανάμεσά τους, όπως η μύγα μέσα στο γάλα, ξεχωρίζει η «Τεχνοφεουδαρχία» του Θεφάνη Ράπτη. Όσο για ξένα βιβλία επί του θέματος…ο άνθρωπος που περνά την πύλη ελληνικού βιβιοπωλείου, θα πρέπει να ξεχάσει κάθε ελπίδα να αντικρύσει ονόματα όπως του Nicholas Carr, του Andrew Keen ή του Jaron Lanier. Τυχαίνει να γνωρίζω σωρία τίτλων που έχουν προταθεί σε εκδοτικούς οίκους –  κάποιοι από εμένα τον ίδιο. Ανταπόκριση; καμία – πράγμα αναμενόμενο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της χουάτς απ παρέας.

Η ίδια ένδεια βεβαίως, στο «αντιρατσιστικό» κρατίδιό μας, και ως προς ξένα βιβλία για το μεταναστευτικό, ε … συγνώμη, το προσφυγικό, οι μαρτυρίες – αναλύσεις των οποίων θα ήταν χρήσιμες, μια και αναφέρονται στο δικό μας μέλλον. Όπως το γλαφυρό, εμπεριστατωμένο «While Europe Slept» του συγγραφέα και gay ακτιβιστή Bruce Bawer ή το «No Go Zones: How Sharia Law Is Coming to a Neighborhood Near You» του Raheem Kassam, διευθυντή μέχρι πέρσι του βρετανικού τμήματος του Breitbart News.

«Απόλυτο» must-read ανάμεσά τους, το «The Strange Death Of Europe» του δημοσιογράφου Douglas Murray, το οποίο, τσεκάροντας τελευταία στιγμή, είδα ότιμόλις κυκλοφόρησε και εδώ [Μάρτιος ’19] με τίτλο «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί». Έχω την αγγλική έκδοση και θα το χαρακτήριζα από κάθε πλευρά μνημειώδες. Προτείνω να το διαβάσετε εγκαίρως – κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσει, ως δια μαγείας, να «εξαντληθεί». 

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Ο λόγος που η καταστροφή στη Notre Dame αποδίδεται εσπευσμένα, πριν ξεκινήσουν καν οι έρευνες, σε ατύχημα, με σκανδαλώδη αγνόηση ενός πλήθους επιθέσεων σε χριστιανικές εκκλησίες [και εβραϊκές συναγωγές] τα τελευταία χρόνια, είναι ακατανόητος μόνος για όσους αγνοούν την κατάσταση στη Γαλλία. Θα ήταν χρήσιμη, πέρα από αναλύσεις, η ανάγνωση του μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ με τίτλο «Υποταγή» [2011], στο πλαίσιο του οποίου, σε ένα κοντινό μέλλον, το ισλαμικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές, αποκτώντας νόμιμα τον έλεγχο της πολιτικής σκηνής.
Η διαδικασία εγκλωβισμού της δυτικής «κοινής γνώμης» κινείται ανάμεσα σε δυο αφηγηματικούς πόλους:
Από τη μια η «ανθρωπιστική» υποχρέωση υποδοχής ανθρώπων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χωρίς διάθεση ελέγχου του ποιοι είναι, από που προέρχονται, τι έρχονται να κάνουν, χωρίς μέριμνα για τη δυνατότητα ενσωμάτωσής τους στον κοινωνικό ιστό. Ενδιαφέρων είναι εδώ ο κυνισμός με τον οποίο συνδυάζεται ο «ανθρωπισμός» με τις επαγγελίες οικονομικής ανάπτυξης χάρη στους μετανάστες, αλλά και …αναζωογόνησης των γερασμένων δημογραφικά χωρών. Το απίστευτο σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου στη φράση του «Έλληνα πρωθυπουργού» Αλέξη Τσίπρα, περί …ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έρχονται πριν από τις διεθνείς συμφωνίες [Πάπας: «η φράση αυτή αξίζει το Νόμπελ»!] είναι ενδεικτική της τακτικής ωμού συναισθηματικού εκβιασμού, και του κλίματος που έχει δημιουργήσει: η ρετσινιά του «ρατσιστή», ο εξοστρακισμός από τα social media και όχι μόνο, είναι το τίμημα για όποιον τολμά να αμφισβητήσει τα περί ανεκτικότητας και εορτασμού της διαφορετικότητας. Συνδυασμός, παρεμπιπτόντως, που συνιστά ένα λογικό παράδοξο: τι είδους αγαθό είναι αυτό, η διαφορετικότητα, που η …ανεκτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την «απόλαυσή» του;
Από την άλλη, τα πράγματα είναι εφιαλτικά απλά: με την εκθετική αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δύσης, θα είναι σύντομα πολύ αργά για οποιαδήποτε συντονισμένη αντίδραση, μια και το αποτέλεσμά της θα ισοδυναμεί με «εμφύλιο» πόλεμο.
Για χώρες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, κάποιοι φοβούνται ότι το «πολύ αργά», είναι …τώρα.

του Σωκράτη Παπαχατζή

«

[δημοσιευμένο τον Φεβ. του 2019 στο περιοδικό ΗΧΟΣ]

Η ανάγκη κάποιων για προβολή του ειδησεογραφικού υποπροϊόντος τους, ολοένα πιο επιτακτική χάρη σε ένα ανταγωνισμό αφύσικα [= διαδικτυακά] διογκωμένο, καθορίζει τη ζωή όσων εξαρτούν την αίσθηση του ανήκειν από την τηλεοπτική ενημέρωση. Δηλαδή,  όλων. Το χονδρεμπόριο ανθρώπινης δυστυχίας λαμβάνει χώρα μέσα από διαρκή «σοκ», «συγκλονισμούς», και «διηγήσεις που κόβουν την ανάσα»

Ο εκφωνητής / η εκφωνήτρια με το κατά παραγγελίαν θλιμμένο βλέμμα και την προσποιητή φωνούλα, θέλει να μας βυθίσει στο πένθος, για γεγονότα που, οσοδήποτε τραγικά, δεν [θα ‘πρεπε να] μας επηρεάζουν, μια και αφορούν ανθρώπους άσχετους με μας και τη ζωή μας… Μεσ’ στον ορυμαγδό του «συναισθήματος» τείνει να ξεχαστεί ένα αυτοτονόητο ερώτημα: Πόσο με αφορά ο θάνατος κάποιου σε δυστύχημα, όταν μάλιστα είναι ο τέταρτος που ακούω στη διάρκεια μιας μέρας;  Πόσο …αυθεντικό συναίσθημα μπορώ να επιστρατεύσω, για να συμπάσχω με άγνωστούς μου ανθρώπους; τι τελικά κερδίζει, ποιός, από την «ενημέρωση»; 

Περνάει ποτέ ένα δευτερόλεπτο στον κόσμο μας, στη διάρκεια του οποίου να μην εκτυλίσσεται κάποια τραγωδία; Τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, κάπου στην επιφάνεια του πλανήτη, ένα συνάνθρωπός μαςυποφέρειΚαι κάποιος άλλος αφήνει την τελευταία του πνοή.  Έχω δικαίωμα να ξεχνάω;  Έχω δικαίωμα να ζήσω τη ζωή μου; Μήπως πρέπει, με το που νιώθω λίγο χαλαρός – ή και χαρούμενος, για κάποιο λόγο ρε αδερφέ μου… να αυτοανακαλούμαι αυτόματα στην τάξη; Πρέπει να αναλογίζομαι αδιάκοπα τους Ηνωμένους Αναξιοπαθούντες του Πλανήτη;  Γιατί αυτό το είδος θεατή τείνει να καλλιεργηθείεκείνου που σηκώνει τον κόσμο στους ώμους του,  μέσω πρόσβασης σε μια ροή εφιαλτικών ειδήσεων απ’ τα τέσερα σημεία του ορίζοντα. Οι επιλογές του οικουμενικά δικτυωμένου αυτού «πολίτη« είναι:

1. ακηδία, [έλλειψη κήδους, ενδιαφέροντος για οτιδήποτε] 

2. στεντόρεια έκφραση «απόψεων« επί παντός επιστητού και 

3. διπολική διαταραχή / εναλλαγή των δύο. 

«Το αψυχο κορμάκι», «οι τραγικοί γονείς» , «οι καρδιές που ράγισαν στην κηδεία», «τα ευρήματα που συγκλονίζουν»,  σκοπό έχουν να επιφέρουν ψυχικό στραγγαλισμό στο θεατή, ο οποίος, τη στιγμή που θα μπουχτίσει, μπορεί και να αρχίσει να αμφιβάλλει για τη δική του ευαισθησία, αντί να ριξει το ανάθεμα στα σαπρόφυτα της ενημέρωσης. Και η «έλλειψη ευαισθησίας», είναι το βαρύ πυροβολικό στο character assassination. 

Το επίπλαστο της υποθέσεως διαφαίνεται από την ευκολία με την οποία ο anchorman γλιστράει απ’ το δυστύχημα στον πολυβραβευμένο Γιώργο Λάνθιμο, τον Γιάννη Αντετοκούμπο που συγκινεί ψάλλοντας τον Εθνικό  Ύμνο, τη θριαμβευτική πορεία του Τσιτσιπά που μας κάνει εθνικά υπερήφανους [στάδιον δόξης λαμπρόν, για το παιδί που ο πατέρας του δεν έχει να του αγοράσει ένα μπαλάκι του τένις… ] τα κοάσματα των διαφημίσεων και τα μουγκανητά του Survivor

Ενοοείται ότι πρωταγωνιστές παντού είναι τα παιδιά, σε μια διαδικασίααντίστοιχη του kid porn, αν όχι και χειρότερη.  Η παγίδα είναι στημένηπάνω στην ταύτιση του γονέα – τηλεθεατή με τον γονέα  – ακούσιο [;] σταρ του θρίλερ των ειδήσεων, ενώ, λιγότερο άμεσα διακρίνονται άλλες πτυχές του θέματοςΌπως η πλεκτάνη στην οποία συμμετέχουν διεθνή media, human traffickers, ΜΚΟ, «αλληλέγγυοι», προβάλλοντας το μεταναστευτικό ως αποκλειστικά προσφυγικό, ζουμάροντας, που αλλού;  στα παιδάκια, εκβιάζοντας συναισθηματικά ολόκληρους λαούς, και απειλώντας τους με εθνική διαπόμπευση. 

Το εξώφυλλο του Time, με τον Trump να κοιτά αδιάφορος τη δίχρονη μετανάστρια που κλαίει γιατί «την χώρισαν απ’ τους γονείς της» αποκαλύφθηκε ως μια ακόμα χυδαιότητα της «δημοκρατικής» προπαγάνδας: το κοριτσάκι απολαμβάνει μαζί με τη μητέρα του τα προνόμια του αμερικάνικου welfare.  

Όταν τα παρατηρητήρια  επιθεώρησαν τη Μόρια, μίλησαν για παιδιά 6 χρόνων που σκέφτονται να αυτοκτονήσουν. Μπήκε άραγε κανείς στον κόπο να σκεφτεί [να …θυμηθεί ίσως] αν το μυαλό ενός 6χρονου μπορεί να συλλάβει καν την ιδέα του θανάτου; Ασφαλώς όχι. Γιατί η τακτική είναι πρόκληση ενοχών, κατατρομοκράτηση του «πολίτη» με το στίγμα του ρατσιστή και του αναίσθητου στον παιδικό πόνο. Και το τελευταίο που μπορεί να κάνει ο έντρομος «πολίτης» είναι να σκεφτεί λογικά… 

Σύντομα άλλωστε και εδώ, όπως συμβαίνει ήδη έξω, η λάθος άσκηση τουδικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση δεν [θα] σημαίνει απλώς κατακραυγή απ’ τα καρκατσουλιά των social media. Αλλά και απόλυση από τη δουλειά, καταστροφή καριέρας, ή και της ζωής ολόκληρης, του ανθρώπου που επέλεξε να την κάνει.






Αρέσει σε %d bloggers: