Posts Tagged ‘Η γειτονιά μας’

Γίναμε περίγελως των πάντων ως χώρα, αφήνοντας και επιτρέποντας τον κάθε άθλιο σφετεριστή να απευθύνει απαράδεκτους χαρακτηρισμούς εναντίον της χώρας μας διεθνώς, χωρίς κανένα κόστος και χωρίς αιδώ. Έτσι αποδεικνύουμε ότι όσο δεν σεβόμαστε τον εαυτό μας ως χώρα, δεν θα μας σέβονται ούτε και οι άθλιοι και οι αδύναμοι.
«Η Ελλάδα συμπεριφέρεται παράλογα», είναι ο τίτλος συνέντευξης του υπουργού Εξωτερικών της ΠΓΔΜ Αντόνιο Μιλόσοσκι στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung του Μονάχου σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας.

Ερωτηθείς εάν άλλαξαν τώρα τα πράγματα με πρωθυπουργό της Ελλάδας τον Γ. Παπανδρέου, που θεωρείται μεταρρυθμιστής, ο κ. Μιλόσοσκι απαντά: «Με τον κ. Παπανδρέου έχουμε περισσότερες χειραψίες, χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, αλλά επί της ουσίας δεν υπάρχει καμία κινητικότητα. Η Ελλάδα κάνει λόγο για κόκκινες εθνικές γραμμές. Το κόκκινο όμως δεν είναι το χρώμα του συμβιβασμού. Η Αθήνα απαιτεί να αλλάξουμε ακόμη και τα διαβατήριά μας, το όνομά μας στο ίντερνετ, και το όνομα του κρασιού που εξάγουμε στη Γερμανία, γιατί δεν πρέπει να φέρει το όνομα ‘μακεδονικό κρασί’. Είναι παράλογο».
Απαντώντας σε ερώτηση για το τι μπορεί να κάνει η ΠΓΔΜ για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση δηλώνει: «Δεν έχουμε το ανάλογο πολιτικό βάρος για να πείσουμε την Ελλάδα. Έτσι η διαμάχη αυτή κρατάει όμηρο την ευρωπαϊκή μας προοπτική».
Στο σημείο αυτό ο κ. Μιλόσοσκι αναφέρεται ξανά στο βέτο της Ελλάδας το 2006 στη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι και στην προσφυγή της χώρας του στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, του οποίου η απόφαση αναμένεται μάλλον του χρόνου.
Στην ερώτηση ποιος θα ήταν ο συμβιβασμός, για τον οποίο κάνει λόγο, ο Αντόνιο Μιλόσοσκι σημειώνει πως «η ονομασία είναι και για μας ένα ζήτημα φορτισμένο συναισθηματικά. Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις το 67% των ερωτηθέντων απορρίπτει αλλαγή του ονόματος της χώρας και μόνον το 24% εμφανίζεται ευέλικτο».
«Η λύση είναι λοιπόν δύσκολη, αλλά όχι αδύνατη», υποστηρίζει ο κ. Μιλόσοσκι, «εάν είναι πεπεισμένες η πολιτική ελίτ, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση. Πληρώνουμε το τίμημα αυτής της διαμάχης και θέλουμε να τερματιστεί».
Σημειώνει επίσης ότι τα Σκόπια μπορεί να μην αναμένουν στην επόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το Νοέμβριο, κάποιο θετικό μήνυμα, αλλά: «Έχουμε μια πρόταση. Εάν θέλουμε να καταλήξουμε σε εθνική συναίνεση για να αρχίσουν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ, πρέπει να διασφαλίσουμε όχι μόνον την έναρξή τους, αλλά και την αποτροπή ενός μπλοκαρίσματος από την Ελλάδα μετά από το άνοιγμα των πρώτων κεφαλαίων. Γι’ αυτό θα πρέπει να δρομολογήσουμε παράλληλα τις δύο διαδικασίες, έτσι ώστε με την ένταξή μας στην ΕΕ να ισχύει η νέα ονομασία. Μόνον έτσι μπορεί να ξεπεραστεί η δυσπιστία της Ελλάδας».
Ερωτηθείς γιατί κατηγορεί την Ελλάδα για παράλογη συμπεριφορά, όταν τα Σκόπια επικαλούνται συνεχώς τον Μέγα Αλέξανδρο και τοποθετούν όλο και περισσότερα αγάλματά του, ο κ. Μιλόσοσκι απαντά: «Ήμουν παιδί όταν πριν από 20 χρόνια η ‘Μακεδονία’ έγινε ανεξάρτητη και τότε δεν ήταν τα πράγματα καθόλου επικεντρωμένα στην αρχαιότητα. Όσο όμως η Ελλάδα παρουσίαζε την ιστορία μας σαν απαγορευμένο φρούτο, τόσο εντονότερο ήταν το κίνητρο να πούμε ότι δεν είμαστε λαός χωρίς ρίζες. Ενδέχεται αυτό να είναι σύμπλεγμα των μικρών εθνών. Νομίζω όμως ότι ο εθνικισμός της μιας πλευράς μόνον εθνικισμό αφυπνίζει και στην άλλη».
Τέλος στην ερώτηση εάν τα σχολικά βιβλία και οι χάρτες κάνουν λόγο για τη «Μεγάλη Μακεδονία», ο υπουργός Εξωτερικών της ΠΓΔΜ δηλώνει ότι φοίτησε στην πατρίδα του σε σχολείο και δεν τον έμαθαν κάτι τέτοιο: «Η Ελλάδα προσπαθεί να προκαλέσει σύγχυση δημιουργώντας την εντύπωση ότι η ‘Μακεδονία’ έχει εδαφικές βλέψεις. Είναι γελοίο, είναι σαν να λέμε ότι το Λουξεμβούργο έχει εδαφικές βλέψεις έναντι της Γερμανίας. Διαθέτουμε μόνον 8.000 στρατιώτες και 8 ελικόπτερα και στα 20 χρόνια ανεξαρτησίας μας δεν είχαμε ποτέ πρόβλημα με την Ελλάδα στο πεδίο της ασφάλειας».
Πηγή: Deutsche Welle, Ναυτεμπορική

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

* Η Ελλάδα θα επεκτείνει (σε διαφορετικό μήκος) τα χωρικά ύδατά της, ενώ όλα δείχνουν ότι θα παραιτηθεί από το δικαίωμα να ορίσει Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες
* Σε δεύτερο γύρο διαπραγματεύσεων θα τεθεί το θέμα της υφαλοκρηπίδας, με το βλέμμα στην ενέργεια
Του Σωτήρη Σιδέρη

Τα δύο βήματα:

Πρώτο στάδιο
1. Επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων (σε διαφορετικό μήκος ανά περιοχή), αλλά όχι στα 12 μίλια, και αποφάσεις για τον εναέριο χώρο και το FIR.
2. Απόσυρση των τουρκικών θεωρών για «γκρίζες ζώνες».
3. Παραίτηση της Ελλάδας από το δικαίωμα να ορίσει Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ).
4. Σύνταξη Κειμένου Αρχών που θα δεσμεύει ας δύο χώρες για τήρηση των παραπάνω σημείων.

Δεύτερο στάδιο
1. 1 Συζητήσεις γ»α το καυτό θέμα της υφαλοκρηπίδας.
2. Διμερής συμφωνία ή προσφυγή στη Χάγη για το ίδιο θέμα.
3. Πιθανώς να ανοίξει ο δρόμος της Τουρκίας για εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων στην Ανατ. Μεσόγειο.

Η Ελλάδα θα επεκτείνει (σε διαφορετικό μήκος) τα χωρικά υδατά της, ενώ όλα δείχνουν ότι θα παραιτηθεί από το δικαίωμα να ορίσει Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες.
Πολιτική απόφαση για ραγδαία κλιμάκωση των μυστικών διαπραγματεύσεων Ελλάδας-Τουρκίας, με στόχο τη διευθέτηση των προβλημάτων στο Αιγαίο, έχουν πάρει οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών Γιώργος Παπανδρέου και Ταγίπ Ερντογάν και, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, έχουν συμφωνήσει ότι μέχρι το τέλος του χρόνου ο πρώτος πυλώνας της διμερούς συμφωνίας θα είναι έτοιμος προς δημοσιοποίηση.

Η συμφωνία θα περιλαμβάνει την -ασύμμετρη- επέκταση των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου της Ελλάδας με τη σύμφωνη γνώμη της Τουρκίας, ενώ όλα δείχνουν ότι η χώρα μας έχει παραιτηθεί από το δικαίωμα να ορίσει Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ). Το εύρος της επέκτασης θα ποικίλλει, καθώς στο Βόρειο Αιγαίο θα είναι μεγαλύτερη και στα Δωδεκάνησα πολύ μικρότερη, ενώ θα ταυτίζεται ο εναέριος χώρος με τα χωρικά μας ύδατα (σήμερα ο μεν εθνικός εναέριος χώρος είναι δέκα μίλια, τα δε χωρικά μας ύδατα 6 μίλια). Έχοντας υπόψη την εικόνα που επικρατεί στις δύο χώρες, είναι βέβαιο ότι οι συμφωνίες θα προκαλέσουν πολιτική θύελλα.

Ταυτόχρονα με τη δημοσιοποίηση της συμφωνίας, οι δύο πρωθυπουργοί θα δώσουν στη δημοσιότητα ένα Κείμενο Αρχών που θα υπογραμμίζει την επιτυχία της διπλωματίας, αλλά ταυτόχρονα θα δεσμεύει τις δύο χώρες τόσο όσον αφορά την τήρηση των συμφωνηθέντων όσο και για τις πολιτικές του μέλλοντος. Είναι πολιτική απόφαση να κλείσουν όλα τα προβλήματα και να μην υπάρξουν εκκρεμότητες για το μέλλον.

Έτσι, οι δύο κυβερνήσεις θα δεσμεύονται για την τήρηση των όσων συμφωνηθούν για τον εναέριο χώρο, το FIR και τα χωρικά ύδατα και θα δηλώνουν ότι κλείνει το κεφάλαιο αυτό. Δηλαδή αν π. χ. σε ορισμένες περιοχές του Αιγαίου τα χωρικά ύδατα και ο εναέριος χώρος θα είναι 7 ή 8 μίλια, η Ελλάδα θα δεσμευθεί ότι θα σεβαστεί τη συμφωνία και, παράλληλα, θα δεσμευθεί ότι παραιτείται από το δικαίωμα επέκτασης στα δώδεκα μίλια. Εννοείται ότι θα αποσυρθούν και οι θεωρίες περί «γκρίζων ζωνών» εκ μέρους της Άγκυρας.

Παράλληλα, το ντοκουμέντο της συμφωνίας θα προδιαγράφει τις επόμενες ενέργειες των δύο κυβερνήσεων στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων, πιθανότατα το διαδικαστικό πλαίσιο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Άλλωστε, η συμφωνία για τα χωρικά ύδατα και τον εναέριο χώρο είναι προαπαιτούμενο για την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ). Σημειώνεται ότι το συνυποσχετικό που απαιτείται για την προσφυγή στο ΔΔΧ πρέπει να ψηφιστεί από το Κοινοβούλιο.

Η δημοσιοποίηση του Κειμένου Αρχών θα σηματοδοτήσει την έναρξη του δεύτερου κύκλου διαπραγματεύσεων, οι οποίες θα αφορούν την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και θα είναι οι πλέον δύσκολες από πολιτική άποψη, λόγω των αντιδράσεων για την πρώτη συμφωνία. Οι διαπραγματεύσεις λοιπόν για την υφαλοκρηπίδα είτε θα οδηγήσουν σε διμερή συμφωνία είτε στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, κάτι που πλέον αντιμετωπίζουν θετικά και οι Τούρκοι. Ωστόσο, το θέμα της Χάγης δεν είναι τόσο απλό. Με λίγα λόγια, το ΔΔΧ δεν πρόκειται να αποφανθεί ότι το Αιγαίο ανήκει στην Ελλάδα ή ότι η Τουρκία δεν έχει συμφέροντα. Ειδικότερα στην ελληνική πολιτική σκηνή α διαφοροποιήσεις είναι δυνατόν να δυναμιτίσουν το κλίμα, αν οι πολιτικές δυνάμεις δεν είναι από. πριν ενημερωμένες για τα σχέδια Πα πανδρέου – Ερντογάν. Οι κοινωνικές και πολιτικές ισορροπίες στην Ελλάδα είναι εύθραυστες και η επίδραση του μνημονίου στην πολιτική συμπεριφορά ίσως επιδράσει καταλυτικά στα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής που οξύνονται μέρα με τη μέρα.

Το κατ’ αρχήν ζήτημα, που ήδη απασχολεί το στενό κύκλο των ενημερωμένων παραγόντων του υπουργείου Εξωτερικών, είναι ότι το Κείμενο Αρχών απαιτεί τεράστια προσοχή και υψηλού επιπέδου διαπραγματευτική ικανότητα, προκειμένου να μην οδηγήσει την Ελλάδα σε διπλωματική τραγωδία εν μέσω δεσμεύσεων και συμφωνιών που μπορεί με τη σειρά τους να οδηγήσουν σε ολοκληρωτική κηδεμονία της χώρας.

ΣΥΣΚΕΨΗ
Την περασμένη Πέμπτη (9 Σεπτεμβρίου) κορυφαίοι διπλωματικοί παράγοντες, εμπειρογνώμονες και εξωυπηρεσιακές προσωπικότητες πήραν μέρος σε πολύωρη κλειστή σύσκεψη κατά την οποία αναλύθηκαν κυρίως η τακτική, οι προθέσεις και οι δυνατότητες της Τουρκίας και οι ελληνικές απαντήσεις. Στο πλαίσιο αυτής της συζήτησης αναπτύχθηκε έντονος προβληματισμός για το γεγονός ότι η Άγκυρα βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση σε όλα τα επίπεδα, καθώς έχει ισχυρή διεθνή υποστήριξη, έχει ισχυρές συμμαχίες και ένα πολιτικό σκηνικό χωρίς προβλήματα, ενώ έχει επίσης πολιτικό και διαπραγματευτικό σχέδιο, σε αντίθεση με την Ελλάδα και το πολιτικό της προσωπικό, που βρίσκονται εγκλωβισμένοι στο μνημόνιο. Κυρίως αναλύθηκε η επιθετικότητα της Άγκυρας που ποιοτικά είναι κλιμακούμενη. Ταυτόχρονα στην ίδια σύσκεψη επισημάνθηκε η ανάγκη η πολιτική ηγεσία της χώρας να πει ορισμένες αλήθειες στο λαό, που συμπυκνώνονται στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για τα δίκαια και τα δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο. Σαφώς και ή Τουρκία έχει τα αδύνατα σημεία της, τα οποία και επισημάνθηκαν στη σύσκεψη.

Σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, η Τουρκία και προσωπικά ο κ. Ερντογάν είναι αυτός που πλέον θέτει τα χρονοδιαγράμματα. Όσον αφορά την κατ’ αρχήν συμφωνία και το
κών που τους πλαισιώνει εργάζονται πάνω σε χάρτες. Για παράδειγμα, υπογραμμίζουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί η ελληνική πλευρά ότι το Καστελόριζο δεν έχει υφαλοκρηπίδα. Το θέμα είναι πόση επήρεια έχει η υφαλοκρηπίδα του ελληνικού νησιού, δηλαδή πόσο εύρος έχει και προς ποια κατεύθυνση εκτείνεται ώστε να συμπεριλάβει πιθανούς ενεργειακούς κόρους. Η Τουρκία, από την πλευρά Γης, θεωρεί ότι τα δικά της παράλια έχουν την περισσότερη επήρεια και κατά συνέπεια το Καστελόριζο έχει ελάχιστα δικαιώματα. Ακόμη και το Δικαστήριο της Χάγης δεν είναι βέβαιο ότι θα πάρει μια απόφαση που θα είναι με σαφήνεια υπέρ της Ελλάδας ή της Τουρκίας. Αυτό αφορά σε μεγάλο ποσοστό και τα Δωδεκάνησα Σε κάθε περίπτωση, σημαντική επίδραση θα έχει η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων. Όσο περισσότερο τα επεκτείνει τόσο μικρότερη θα είναι η ζώνη των τουρκικών συμφερόντων.

Σύμφωνα με έγκυρους νομικούς κύκλους, η Ελλάδα μπορεί να κηρύξει μονομερώς ΑΟΖ σε συνεργασία με Κείμενο Αρχών, ο Τούρκος πρωθυπουργός είναι αυτός που υπογράμμισε την ανάγκη η πρώτη φάση των διαπραγματεύσεων να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του χρόνου ώστε να επικεντρωθεί στη συνέχεια στον προεκλογικό αγώνα εν όψει των εκλογών του επόμενου έτους.

Επίσης, ο κ. Ερντογάν είναι αυτός που έχει προτείνει και οι συνομιλίες για την υφαλοκρηπίδα να έχουν χρονικό ορίζοντα. Έλληνες διπλωμάτες έχουν διαμηνύσει στην κυβέρνηση ότι η Άγκυρα θα επιδιώξει το ταχύτερο δυνατό να υπάρξει ένα νέο καθεστώς στο Αιγαίο γιατί, όπως επισημαίνουν, η Τουρκία θεωρεί αυτή τη στιγμή αδύναμη την Ελλάδα και επειδή το μεγάλο πρόβλημα εστιάζεται στο Καστελόριζο θα επιδιώξει την παραίτηση ή την αδρανοποίηση της χώρας μας όσον αφορά την πρόσβαση στις ενεργειακές πηγές της Ανατολικής Μεσογείου.

ΑΣΚΗΣΕΙΣ ΕΠΙ ΧΑΡΤΟΥ
Είναι προφανές ότι οι Έλληνες διαπραγματευτές και η ομάδα των νομικών από
την Κύπρο ή και άλλες χώρες. Επισημαίνουν όμως ότι άλλο η κήρυξη και άλλο η οριοθέτηση. Γιατί η απόλαυση των δικαιωμάτων, δηλαδή των ενεργειακών πόρων, απαιτεί οριοθέτηση. Η Τουρκία αντιδρά ακριβώς στην οριοθέτηση και σημειώνει ότι σε διεθνές επίπεδο υπάρχει κοινή οριοθέτηση της ΑΟΖ, κατά συνέπεια δεν τίθεται θέμα να αποδεχθούν την άποψη ότι η Ελλάδα μπορεί και να κηρύξει και να οριοθετήσει μονομερώς την ΑΟΖ.

Η βεβαιότητα ότι στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχουν υδρογονάνθρακες έχει προκαλέσει το παγκόσμιο ενδιαφέρον και η ιδέα και μόνο ότι η Τουρκία μπορεί να έχει περιορισμένη πρόσβαση προκαλεί νευρική κρίση στην Άγκυρα.

Είναι λοιπόν πρωτίστως ζήτημα πολιτικής αυτοπεποίθησης και σχεδιασμού τι ακριβώς θα διεκδικήσει η Ελλάδα και υπάρχει απόλυτη βεβαιότητα ότι οι πρόσφατες επιτροπές κολεγιακού τύπου που επινοήθηκαν από τον πρωθυπουργό για το στρατηγικό σχεδιασμό της κυβέρνησης δεν αφορούν τα μεγάλα αυτά θέματα.

Πηγή: Εφημερίδα «VETO», http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Από την ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Στους βασικούς άξονες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αναφέρθηκαν τα μέλη της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών, ο υπουργός Δημήτρης Δρούτσας, η αναπληρώτρια υπουργός Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και οι υφυπουργοί Σπύρος Κουβέλης και Δημήτρης Δόλλης σε συνέντευξη Τύπου.
Υποδεχόμενος τους συνεργάτες του, ο κ. Δρούτσας ευχήθηκε «καλή δουλειά» και μεταξύ άλλων, μιλώντας για τις αλλαγές που συντελούνται στο διεθνές περιβάλλον, ανακοίνωσε τη συγκρότηση επιτροπής που θα επεξεργαστεί το νέο πολιτικό δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και στην οποία θα συμμετέχουν στελέχη του υπουργείου, ακαδημαϊκοί, ενώ ιδιαίτερο ρόλο θα διαδραματίσει το ΕΣΕΠ (Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής).

Ο κ. Δρούτσας αναφέρθηκε στα «απτά αποτελέσματα της πολιτικής των έντεκα τελευταίων μηνών», επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα είχε χάσει τη φωνή της στο διεθνές στερέωμα. Αναφέρθηκε στην πρωτοβουλία για την «ατζέντα 2014» για την ευρωπαϊκή προοπτική των χωρών της Βαλκανικής, ενώ σε ό,τι αφορά το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, σημείωσε ότι τώρα πλέον η Ελλάδα έχει δείξει την πολιτική της βούληση και γι’ αυτό οι πιέσεις δεν ασκούνται πλέον στη χώρα, γιατί το κλίμα έχει αντιστραφεί, εφ’ όσον έχει καθορίσει το σαφές πλαίσιο για την πολιτική που επιδιώκει.

Σχετικά με τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο υπουργός επανέλαβε ότι η Ελλάδα επιδιώκει στενή συνεργασία με την Τουρκία, με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει πλήρης σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο, την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Αποκάλεσε «παράθυρο ευκαιρίας» το δημοψήφισμα της Κυριακής για την τουρκική ηγεσία και τόνισε ότι «οφείλουμε να αξιοποιήσουμε αυτήν την ευκαιρία με προσεκτικά βήματα».

Ο Δημήτρης Δρούτσας τόνισε πως το Κυπριακό παραμένει προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αυτό, άλλωστε, σηματοδότησε με την πρόσφατη επίσκεψή του στη Λευκωσία, αμέσως με την ανάληψη των καθηκόντων του ως υπουργού. Αναφέρθηκε ακόμη στην αξιοποίηση των σχέσεων εμπιστοσύνης με τον αραβικό κόσμο και στην πολύ σημαντική συνεισφορά που μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα στην προώθηση μιας λύσης στο Μεσανατολικό, το οποίο τώρα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση.

Έκανε τέλος λόγο για τις επικείμενες αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία των υπηρεσιών του υπουργείου Εξωτερικών και ανακοίνωσε ότι πρόκειται να ιδρυθεί θέση Ειδικού Γραμματέα με χρονική διάρκεια ενός έτους, ο οποίος θα ασχοληθεί με τα διοικητικά υπό την εποπτεία του γενικού γραμματέα πρέσβη Ι. Ζέππου.

Η αναπληρώτρια υπουργός Μαριλίζα Ξενογιανακοπούλου τόνισε την «τιμή και την ευθύνη» που έχει για τη θέση που ανέλαβε, με αρμοδιότητα τις ευρωπαϊκές υποθέσεις. Αναφερόμενη στις προκλήσεις που θα απασχολήσουν την Ελλάδα, μίλησε για τη στρατηγική της διεύρυνσης με τη συμμετοχή της Ελλάδας, την στρατηγική του 2020 της ΕΕ – που θα αποτελέσει και τη μετεξέλιξη της στρατηγικής της Λισαβόνας- την αναθεώρηση των δημοσιονομικών, αλλά και την Λευκή Βίβλο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που αναμένεται να δοθεί στην δημοσιότητα μέσα στις επόμενες εβδομάδες, από την οποία εξαρτάται και το μέλλον των δημοσιονομικών προοπτικών, η Κοινή Αγροτική Πολιτική κλπ.

Από την πλευρά του, ο υφυπουργός Σπύρος Κουβέλης ανέφερε ότι το τελευταίο διάστημα η οικονομική διπλωματία έχει αναδειχθεί σε βασικό πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όπως είχε παρουσιασθεί στην ολοκληρωμένη στρατηγική, που στόχο έχει να «ανοίξει η ελληνική επιχειρηματικότητα προς τον έξω κόσμο», με έμφαση τις αραβικές χώρες, τις χώρες του Κόλπου, τα Βαλκάνια, τη Ρωσία και την Κίνα.
http://www.euro2day.gr

Νέο δόγμα για την ελληνική εξωτερική πολιτική
Τη συγκρότηση Επιτροπής η οποία θα επεξεργαστεί το νέο πολιτικό δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής ανακοίνωσε ο υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας, στο πλαίσιο συνέντευξης Τύπου της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου όπου παρουσιάστηκαν οι βασικοί άξονες της εξωτερικής πολιτικής της χώρας.

Στην Επιτροπή θα συμμετέχουν στελέχη του υπουργείου, ακαδημαϊκοί, ενώ ιδιαίτερο ρόλο θα διαδραματίσει το ΕΣΕΠ (Εθνικό Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής).

Αφού έκανε λόγο για απτά αποτελέσματα της πολιτικής των έντεκα τελευταίων μηνών, επισημαίνοντας οτι τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα είχε χάσει τη φωνή της στο διεθνές στερέωμα, ο κ. Δρούτσας αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην πρωτοβουλία για την «Ατζέντα 2014» για την ευρωπαϊκή προοπτική των χωρών της Βαλκανικής, καθώς και στις πρόσφατες επισκέψεις του στο Βελιγράδι και την Πρίστινα.

Στο θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ, ο υπουργός Εξωτερικών υποστήριξε ότι πλέον η Ελλαδα έχει δείξει την πολιτική της βούληση και γι’ αυτό οι πιέσεις δεν ασκούνται σε αυτή, καθώς το κλίμα έχει αντιστραφεί.

Σε ερώτηση σχετικά με το χρονικό ορόσημο της συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο κ. Δρούτσας παρατήρησε πως «πάντα υπάρχουν χρονικά ορόσημα, όμως εμείς δεν θέλουμε να μιλούμε με ορόσημα, αλλά με καθαρές θέσεις: αν οι γείτονές μας αποφασίσουν να εξετάσουν το πρόβλημα με ανοιχτό μυαλό, εδώ είμαστε με τις θέσεις μας».

Όπως έκανε γνωστό, ο ίδιος προτίθεται να συναντηθεί με τον Μάθιου Νίμιτς στη Νέα Υόρκη (στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ), χωρίς να αποκλείσει (σε περίπτωση που παραστεί στη Ν.Υόρκη και ο Ν.Γκρούεφσκι) και μια συνάντηση των δύο πρωθυπουργών των δύο χωρών. Κληθείς τέλος να σχολιάσει τις αρνητικές δηλώσεις αξιωματούχων της ΠΓΔΜ, αρκέστηκε να πει πως «δεν θα αφήσουμε καμιά δήλωση να μας επηρεάσει».

Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά ο υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε οτι η Ελλάδα επιδιώκει στενή συνεργασία με την Τουρκία, υπό την προϋπόθεση οτι θα υπάρχει πλήρης σεβασμός στο Διεθνές Δίκαιο, την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. «Στο πλαίσιο αυτό, είμαστε έτοιμοι, στηρίζουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας με στόχο την πλήρη ένταξη», δήλωσε ο κ. Δρούτσας με την επισήμανση ότι δεν είναι στα ενδιαφέροντα της Ελλάδας η προώθηση μιας άλλου είδους σχέσης Τουρκίας – ΕΕ.

«Κανείς εταίρος δεν υποστήριξε την “άνευ όρων ένταξη” της Τουρκίας στην Ε.Ε. … Αυτό που υποστηρίχθηκε από ορισμένους, είναι ότι “η Τουρκία δεν πρέπει να αποσυνδεθεί από την Ευρώπη” και ότι “πρέπει με κάποιο τρόπο να ενσωματώσουμε την Τουρκία στις πολιτικές της ΕΕ», σημείωσε, «όμως ένας είναι ο μόνος δρόμος: πλήρης ανταπόκριση στις υποχρεώσεις για την πλήρη ένταξη», συμπλήρωσε.

Χαρακτήρισε μάλιστα «παράθυρο ευκαιρίας» το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής για την τουρκική ηγεσία, καθώς όπως εκτίμησε, επιτρέπει στον Τούρκο πρωθυπουργό να προχωρήσει με πιο αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις, για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των σχέσεων καλής γειτονίας, αλλά και σε άλλα θέματα, όπως η επίλυση του Κυπριακού. «Οφείλουμε», τόνισε, «να αξιοποιήσουμε αυτήν την ευκαιρία με προσεκτικά βήματα».

Απαντώντας σε ερώτηση περί πιθανού χρονοδιαγράμματος για την εκδήλωση «θετικής εξέλιξης εκ μέρους της Άγκυρας», ο κ. Δρούτσας παρατήρησε πως «δεν είναι σκόπιμο σε αυτή τη φάση να τίθενται χρονικά ορόσημα», επισημαίνοντας πάντως ότι οι δύο κυβερνήσεις γνωρίζουν πόσο γρήγορα βήματα απαιτούνται.

Σε ερώτηση για το «casus belli» επανέλαβε πως πρόκειται για μια απαράδεκτη αναφορά – τόσο στο επίπεδο των γενικών αρχών και της καλής γειτονίας, όσο και στο επίπεδο των προδιαγραφών που πρέπει να τηρούνται από μια υποψήφια χώρα.

Τέλος, αναφορικά με την πρόθεση της Ελλαδας να διερευνήσει πιθανά κοιτάσματα φυσικού αερίου σε περιοχές όπου δεν εμπλέκεται η Τουρκία, ο κ. Δρούτσας απάντησε ότι η Ελλάδα θα αξιοποιήσει όλα τα δικαιώματα που της αντιστοιχούν και προκύπτουν από το διεθνές δίκαιο.

Ο υπουργός Εξωτερικών επανέλαβε για μία ακόμη φορά ότι το Κυπριακό παραμένει προτεραιότητα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και αυτό, άλλωστε -είπε- σημαδοτότησε με την πρόσφατη επίσκεψή του στη Λευκωσία, αμέσως με την ανάληψη των καθηκόντων του ως υπουργού. Όπως εκτίμησε, το Κυπριακό δεν περνά μια εύκολη φάση, κάνοντας ωστόσο αναφορά στη στενή συνεργασία και το συντονισμό που υπάρχει με την κυπριακή ηγεσία και τον πρόεδρο Χριστόφια.

Ο κ. Δρούτσας έκανε ιδιαίτερη μνεία στην πρόταση για την επιστροφή των Βαρωσίων και το άνοιγμα του λιμανιού της Αμμοχώστου και εξέφρασε την ελπίδα οτι η τουρκοκυπριακή πλευρά θα ανταποκριθεί θετικά, τονίζοντας πως «είναι ευκαιρία να δείξει η Τουρκία ότι δεν μένει μόνο στα λόγια, αλλά τα κάνει και πράξεις με αποτελέσματα».

Κατά τη συνέντευξη Τύπου ο υπουργός αναφέρθηκε ακόμη στην αξιοποίηση των σχέσεων εμπιστοσύνης με τον αραβικό κόσμο και στην πολυ σημαντική συνεισφορά που μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα στην προώθηση μιας λύσης στο Μεσανατολικό, το οποίο -όπως είπε- τώρα έχει εισέλθει σε μια νέα φάση.

Τέλος, ο κ. Δρούτσας έκανε λόγο για τις επικείμενες αλλαγές στη δομή και τη λειτουργία των υπηρεσιών του υπουργείου Εξωτερικών, η οποία όπως διαβεβαίωσε, θα γίνει ακόμη πιο αποτελεσματική με το νέο σύστημα της ηλεκτρονικής διαχείρισης εγγράφων, τον εξορθολογισμό της οικονομικής διαχείρισης και τη μείωση της σπατάλης και την εξωστρέφεια των υπηρεσιών του υπουργείου στην ελληνική κοινωνία. Στο πλαίσιο αυτό ανακοίνωσε ότι πρόκειται να ιδρυθεί θέση ειδικού γραμματέα με χρονική διάρκεια ενός έτους, ο οποίος θα ασχοληθεί με τα διοικητικά υπο την εποπτεία του γενικού γραμματέα, πρέσβη Ι. Ζέππου.

Ερωτηθείς αν το ΥΠΕΞ προτίθεται να αναμείξει τον ιδιωτικό τομέα στην αναδιάταξη των υπηρεσιών του, ο κ. Δρούτσας απάντησε πως έχει παρακαλέσει όλους τους συλλόγους να υποβάλουν τις προτάσεις τους και επανέλαβε πως το όλο εγχείρημα βρίσκεται υπό την εποπτεία της υπηρεσιακής ηγεσίας του υπουργείου Εξωτερικών.

Σημείωσε εξάλλου, πως με την αποφασιστική συμβολή της διπλωματικής υπηρεσίας, αλλά και όλων των εργαζομένων στο υπουργείο Εξωτερικών, έχει υπάρξει σημαντική συμβολή στην εξοικονόμηση πόρων.

Ο υπουργός των Εξωτερικών δέχθηκε ερωτήσεις και για το θέμα των μεταναστών. Όπως επεσήμανε, πέραν των διμερών εργαλείων, η Ελλάδα θα αξιοποιήσει όλα τα εργαλεία που προσφέρει η Ε.Ε. στα θέματα μετανάστευσης, ενώ ήδη ανέπτυξε σημαντικές πρωτοβουλίες στην κατεύθυνση εκπόνησης συμφωνιών άμεσης επαναπροώθησης. Ειδικά για τους Ρομ -και τον κίνδυνο μεταφοράς τους από την Γαλλία και την Ιταλία- διαβεβαίωσε ότι η Ελλάδα είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε ενδεχόμενο μετεγκατάστασής τους.

Παρόντες στη συνέντευξη Τύπου ήταν επίσης η αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Μαριλίζα Ξενογιανακοπούλου και οι υφυπουργοί Σπύρος Κουβέλης και Δημήτρης Δόλλης.

Μεταξύ άλλων ο κ. Κουβέλης τόνισε ότι το τελευταίο διάστημα η οικονομική διπλωματία έχει αναδειχθεί σε βασικό πυλώνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, όπως είχε παρουσιαστεί στην ολοκληρωμένη στρατηγική, που ως στόχο έχει να ανοίξει η ελληνική επιχειρηματικότητα προς τον έξω κόσμο, με έμφαση τις αραβικές χώρες, τις χώρες του Κόλπου, τα Βαλκανια, τη Ρωσία και την Κίνα.

Μεταξύ άλλων ο υφυπουργός Εξωτερικών αναφέρθηκε στην σύσταση Κοινής Επιτροπής με το Κατάρ για την επένδυση του Αστακού και στις σημαντικές επαφές με τη Λιβύη και τις χώρες του Ευξείνου Πόντου, στο Ελληνοαραβικό Επιχειρηματικό Φόρουμ που θα γίνει στις 24 Σεπτεμβρίου, με τη συμμετοχή πολιτικών και επιχειρηματιών, ενώ εκτίμησε πως οι επαφές με τους Αμερικανούς «ξανάφεραν την Ελλάδα στη θέση του σημαντικού οικονομικού εταίρου για τις ΗΠΑ». Στόχος τώρα, πρόσθεσε, είναι «να ξεδιπλωθεί η ελληνική παρουσία και η οικονομική διπλωματία σε άλλες περιοχές, όπως στα Βαλκάνια (που συντάσσεται με το στόχο για το 2014), την Ιαπωνία, την Κορέα, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Καταλήγοντας, ο κ.Κουβέλης αναφέρθηκε στην αλλαγή της υπηρεσίας της ΥΔΑΣ, με τον διαχωρισμό της αναπτυξιακής συνεργασίας απο την ανθρωπιστική βοήθεια.

Ο κ. Δημήτρης Δόλλης ανέλαβε καθήκοντα υφυπουργού Εξωτερικών με αρμοδιότητα τα θέματα που αφορούν τον Απόδημο Ελληνισμό και τις Εκκλησιαστικές Υποθέσεις. «Χαίρομαι», είπε αναφερόμενος στον ελληνισμό της διασποράς, «γιατί επιστρέφω σε ένα χώρο μέσα απο τον οποίο ξεκίνησα μετά την επιστροφή μου στην Ελλάδα το 1999 -έναν τομέα, μια άλλη Ελλάδα, που όχι μόνο έχει μεγαλουργήσει, αλλά ζει σε διαφορετικά κομμάτια του κόσμου».

Όσον αφορά το θέμα της επιστολικής ψήφου, ο υφυπουργός Εξωτερικών σημείωσε πως το θέμα θα αντιμετωπιστεί στον νέο εκλογικό νόμο που θα συζητηθεί σύντομα στη Βουλή.

Μεταξύ άλλων σημείωσε επίσης ότι «το εκκλησιαστικό και ιδιαίτερα τα Πατριαρχεία είναι ένα σοβαρό κομμάτι του τρίπτυχου γλώσσας – πολιτισμός – πίστη, του Ελληνα της Διασποράς και θα έχουν την ανάλογη προσοχή απο το ελληνικό κράτος».

Κληθείς να σχολιάσει την αναγγελθείσα ιδιωτική πρωτοβουλία για την πραγματοποίηση λειτουργίας στην Αγ.Σοφία, ο υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας ανέφερε ότι τα θέματα εκκλησιαστικής τάξης είναι αρμοδιότητα του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

σ.σ Πρέπει να ομολογήσω ότι , αισθάνομαι ένα δέος όταν διαβάζω τις θέσεις δύο γιγάντων της Εξωτερικής Πολιτικής σαν τον τον φον Ντιτριχ Δρούτσα και την Κα Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου. Μου θυμίζουν τη «διπλωματία» του πηδηχτού ζεϊμπέκικου του ΓΑΠ και τα έργα και τις ημέρες του Μαρκησίου Αντουάν ντε Σαμάρ-Κ.Κ

Ετοιμος να εκραγεί ο Καύκασος

ΤΡΊΤΗ, 7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΊΟΥ 2010

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
Αίμα ρέει πάλι στον Καύκασο. Οχι ποτάμια αυτή τη φορά, όπως τόσο συχνά σε αυτή την «καταραμένη» περιοχή την τελευταία εικοσαετία, αλλά αυτό δεν είναι δυστυχώς τόσο παρήγορο όσο ακούγεται. Οι πολιτικά στοχευμένες δολοφονίες απλών στρατιωτών υποδηλώνουν ότι εκτυλίσσονται σχέδια πρόκλησης εντάσεων σε πολλαπλές εστίες που δεν είναι καθόλου δύσκολο να οδηγήσουν σε πολεμικές αναφλέξεις.

Η διαρκής κλιμάκωση της έντασης μεταξύ της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και η ραγδαία αποσταθεροποίηση της στρατηγικής σημασίας ρωσικής δημοκρατίας του Νταγκεστάν, στα παράλια της Κασπίας, βρίσκονται το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο των ανησυχητικών εξελίξεων.

Προ δύο εβδομάδων, αυτό που κυριαρχούσε στον διεθνή Τύπο ήταν οι θεαματικές κινήσεις του Κρεμλίνου με στόχο την αποκατάσταση της πολιτικοστρατιωτικής επιρροής του στον νότιο Καύκασο – δηλαδή στις χώρες του Καυκάσου που βρίσκονται εκτός των ρωσικών συνόρων (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Γεωργία).

Ο Ρώσος πρόεδρος Ντμίτρι Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Ερεβάν, την πρωτεύουσα της Αρμενίας, στις 19 και 20 Αυγούστου. Εκεί υπέγραψε με τον Σερζ Σαρκισιάν, τον Αρμένιο ομόλογό του, μια εντυπωσιακή συμφωνία παράτασης της παραμονής της μεγάλης ρωσικής στρατιωτικής βάσης στο Γκούμρι, σε αρμενικό έδαφος που απέχει μόλις 20 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τουρκία, μέχρι το… 2044 (!) από το 2020 που ήταν μέχρι τώρα. Πρόκειται για βάση – κλειδί που επανδρώνεται με 5.000 Ρώσους στρατιώτες. Αυτό το Σαββατοκύριακο ο Μεντβέντεφ επισκέφθηκε το Μπακού, την πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν.

Πριν από τη μετάβασή του εκεί, είχε προκαλέσει αίσθηση η είδηση ότι η Μόσχα πρόσφατα πούλησε πυραύλους S-300 στο Αζερμπαϊτζάν, ορκισμένο εχθρό της Αρμενίας, έναντι 300 εκατομμυρίων δολαρίων.

Την περασμένη Τρίτη προκλήθηκαν ένοπλα επεισόδια με νεκρούς στρατιώτες στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, ορεινή περιοχή που επί σοβιετικής εποχής ανήκε στο Αζερμπαϊτζάν, παρόλο που κατοικείται αποκλειστικά από Αρμένιους και ήδη έχει ντε φάκτο ανεξαρτητοποιηθεί από το Αζερμπαϊτζάν μετά από έναν αιματηρό πόλεμο με την Αρμενία που στοίχισε περίπου 30.000 ζωές.

Οσο ο Μεντβέντεφ βρισκόταν στο Μπακού, σημειώθηκε νέα ένοπλη συμπλοκή, με νεκρούς δύο Αζέρους στρατιώτες.

Η γνώμη των αναλυτών είναι ότι τα επεισόδια τα προκάλεσε το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο αγωνιά να διαπιστώσει ποιες είναι οι πολιτικές συνέπειες της συμφωνίας Ρωσίας – Αρμενίας για τη διαιώνιση της ρωσικής στρατιωτικής παρουσίας στην Αρμενία: θα καταστήσει πιο ευέλικτη την αρμενική ηγεσία στο Ναγκόρνο Καραμπάχ επιτρέποντάς της να κάνει υποχωρήσεις που μέχρι τώρα αρνιόταν ή θα οδηγήσει σε σκλήρυνση της στάσης των Αρμενίων;

Τα τελευταία χρόνια το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο ηττήθηκε κατά κράτος στον πόλεμο με την Αρμενία στις αρχές της δεκαετίας του 1990 για το Ναγκόρνο Καραμπάχ, εξοπλίζεται πυρετωδώς αξιοποιώντας τα έσοδά του από το πετρέλαιο. Φέτος έχουν αρχίσει και δηλώσεις Αζέρων αξιωματούχων που δεν αποκλείουν την εξαπόλυση επίθεσης ανακατάληψης με στρατιωτικά μέσα του Ναγκόρνο Καραμπάχ και των καθαρά αζερινών εδαφών που έχουν καταλάβει οι Αρμένιοι. Σημαίνει άραγε η νέα συμφωνία ότι ρωσικά στρατεύματα θα υπερασπιστούν τους Αρμένιους σε περίπτωση αζερινής επίθεσης;

Στις 11 Αυγούστου η ρωσική ηγεσία αποκάλυψε ότι εγκατέστησε αντιαεροπορικούς πυραύλους S-300 στη στρατηγικής σημασίας Αμπχαζία, την αποσχισθείσα από τη Γεωργία περιοχή που το Κρεμλίνο έχει αναγνωρίσει ως ανεξάρτητη χώρα μετά τον ρωσογεωργιανό πόλεμο του 2008. Πυραύλους ανακοίνωσε η Μόσχα ότι έχει εγκαταστήσει και στη Νότια Οσετία που αποτελεί ανάλογη περίπτωση.

Και ενώ αυτές οι κινήσεις δείχνουν ότι το Κρεμλίνο επιδιώκει την επιβολή στον Καύκασο μιας ρωσικής τάξης πραγμάτων, τα γεγονότα στο Νταγκεστάν έρχονται να αποδείξουν πόσο ασταθής είναι η κατάσταση εντός των ρωσικών συνόρων στον Καύκασο.

Η απόπειρα δολοφονίας το Σάββατο του υπουργού Θρησκευμάτων και Εθνοτήτων του Νταγκεστάν, Μπεκμουρσά Μπεκμουρσάγεφ, ο οποίος γλίτωσε με ελαφρά τραύματα ενώ σκοτώθηκε ο οδηγός του και η επίθεση αυτοκτονίας λίγες ώρες αργότερα σε ρωσικό πεδίο βολής επίσης στο Νταγκεστάν, με 5 νεκρούς και 39 τραυματίες, δεν αφήνουν περιθώρια ψευδαισθήσεων. Οι πόλεμοι στον Καύκασο δεν θα τελειώσουν ποτέ…

ΚΡΕΜΛΙΝΟ
Δεν ελέγχει την περιοχή
Χάος στο Νταγκεστάν – μια δημοκρατία που αν τη χάσει η Ρωσία, θα χάσει το μεγαλύτερο μέρος των ακτών που της έχουν απομείνει στην Κασπία και θα διακοπεί η χερσαία επικοινωνία Ρωσίας – Αζερμπαϊτζάν. Προηγουμένως χάος στην Τσετσενία, στην Ινγκουσετία και πάει λέγοντας. Πόλεμος με τη Γεωργία, απειλή νέου πολέμου Αρμενίας – Αζερμπαϊτζάν. Απόσχιση Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας από τη Γεωργία. Δίπλα η Τουρκία που καιροφυλακτεί και διακριτικά ενισχύει με έμμεσο τρόπο ισλαμιστικά αποσχιστικά κινήματα, όπως και η Σαουδική Αραβία. Μια περιοχή που απειλείται με έκρηξη, αν οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιτεθούν κατά του Ιράν. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ενωσης, ο ρωσικός έλεγχος στον Καύκασο είναι άκρως αμφισβητήσιμος σε πολλές περιπτώσεις.
ΕΘΝΟΣ

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ -Τέλος σε ανωμαλίες δεκαετιών

Του Μάριου Ευρυβιάδη

Από τον «Φιλευθερο» και το «Ινφογνώμον-Πολιτικά»

Οταν την Άνοιξη του 2009 ο Πρόεδρος Ομπάμα επισκέφτηκε επίσημα την Τουρκία και μίλησε στη Μεγάλη Τουρκική Εθνοσυνέλευση, το γεγονός παρουσιάστηκε ως κοσμοϊστορικό τόσο για τη σχέση των δύο χωρών όσο και για τη σχέση του Δυτικού με τον μη Δυτικό κόσμο.

Το κατεστημένο εξουσίας στην Ουάσιγκτον -η στρατογραφειοκρατία (Πεντάγωνο και Υπουργείο Εξωτερικών) και συγκεκριμένα thinktanks- επένδυσαν σχεδόν αποκλειστικά στην «αναθέρμανση» των σχέσεων με την Τουρκία. Το «πολιτικό σκεπτικό» τους ήταν ότι η κυβέρνηση Μπους «κακοδιαχειρίστηκε» την Τουρκία από το 2003, δεν την κατανόησε, δεν την αντάμειψε κ.λπ., και ως αποτέλεσμα η «προδομένη» από την Ουάσιγκτον Τουρκία βγήκε να «βοσκήσει» αλλού

Η επίσκεψη του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα, η οποία άρχισε να οργανώνεται από την επόμενη μέρα της εκλογής του από το προαναφερθέν σύστημα εξουσίας (βλέπε ενδεικτικά τις εισηγήσεις των S. Βoyer και Β. Κatulis, «Τhe Νeglected Αlliance: Restoring US- Τurkish Relationsto Μeet21stCenturyChallenges» December 2008, του thinktankτου δημοκρατικού κόμματος Center for Αmerican Ρrogress, http://www.americanprogress.org) αποσκοπούσε ακριβώς στην αποκατάσταση της «παραμελημένης συμμαχίας» με την Τουρκία και την προώθηση αμοιβαίας στρατηγικής μεταξύ ΗΠΑ Τουρκίας (και εμμέσως με το Ισραήλ) στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής.

Για την κεφαλοποίηση της επίσκεψης του Προέδρου Ομπάμα στην Τουρκία το κατεστημένο εξουσίας της Ουάσιγκτον οργάνωσε μέσα στο Αμερικανικό Κογκρέσο και σχετική ακροαματική διαδικασία (Ηearings) στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής αμέσως μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης Ομπάμα. Ο τίτλος της ακρόασης τα έλεγε όλα. «Οι ΗΠΑ και η Τουρκία: Μία υποδειγματική συνεταιρική σχέση».

Όσοι παρακολουθούν στοιχειωδώς τις σχέσεις Ουάσιγκτον και Άγκυρας (και Άγκυρας και Ιερουσαλήμ) γνωρίζουν τι έλαβε χώρα τον τελευταίο χρόνο, με αποκορύφωμα τη μέχρι στιγμής άρνηση της σχετικής επιτροπής της Γερουσίας να συναινέσει στην αποστολή νέου Αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα, και το «τελεσίγραφο» Ομπάμα προς Ερντογάν για αλλαγή της στάσης της Τουρκίας στο ζωτικής σημασίας για ΗΠΑ και Ισραήλ ζήτημα του Ιράν. Και πάλιν η φετινή ακροαματική διαδικασία στο Κογκρέσο μάς διαφωτίζει επαρκώς. Τίτλος των φετινών ακροάσεων για την Τουρκία στην προαναφερθείσα επιτροπή ήταν: «Ο νέος προσανατολισμός της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής: Επιπτώσεις στις σχέσεις ΗΠΑ – Τουρκίας». Μέσα σε ένα χρόνο δηλαδή, όλη η επένδυση όλων των τουρκολάγνων της Τουρκίας «τούμπαρε». Και όσο «πυροτεχνικά» και να προσπαθούν οι θιασώτες της τουρκο-αμερικανικής φιλίας αδυνατούν πλέον να κρύψουν κάτω από το χαλί την ανταγωνιστική ακόμη και συγκρουσιακή σχέση Ουάσιγκτον Άγκυρας (και Άγκυρας – Ιερουσαλήμ). Το παραμύθι ότι οι ΗΠΑ «παραμελεί» τη σύμμαχό της Τουρκία, ότι δεν της παρέχει ωφελήματα, ότι δεν την κατανοεί και δεν την υποστηρίζει όπως πρέπει, έχει πλέον καταρρεύσει. Τα προβλήματα μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας δεν είναι «ατμοσφαιρικά» αλλά δομικά (όπως και με το Ισραήλ).

Το καταθλιπτικό για τις κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου είναι η ανεπάρκεια και η ανικανότητα των ταγών τους να διαγνώσουν ορθά την ουσία του αμερικανο-τουρκικού ανταγωνισμού και να λειτουργήσουν ανάλογα και οργανωμένα. Τους λείπουν οι γνώσεις η αυτογνωσία και η αυτοπεποίθηση. Έναντι των δυτικών κέντρων εξουσίας, κυρίως των αγγλοαμερικανικών αλλά και τα τελευταία χρόνια έναντι της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, έχουν συνηθίσει στη χαμέρπεια. Η Λευκωσία ειδικά, έναντι των Βρυξελλών έχει μπει στη διαδικασία αυτοκατάργησης της κρατικής της ύπαρξης. Επιτρέπει, για παράδειγμα, στον επίτροπο Stephen Fule να συμπεριφέρεται ως Ρωμαίος Εκατόνταρχος.

Ή πιο ορθά ως Κομισάριος του Σοβιετικού Σταλινισμού. Αλήθεια, έχει κανείς μελετήσει στο Υπουργείο Εξωτερικών και στην κυπριακή πρεσβεία στις Βρυξέλλες το βιογραφικό του κ. Fule πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης; Αν ήθελαν και αν τολμούσαν να μάθουν ποιοι του «έμαθαν γράμματα» και ποιους δαίμονες υπηρετούσε πριν το 1989, ίσως και να μπορούσαν να τον αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά. Αλλά δεν τολμούν. Όσο για την Τουρκία, ισχύει και γι’ αυτήν η ρήση του Γερμανού Καγκελάριου Μπίσμαρκ για την τσαρική Ρωσία: Δεν είναι τόσο δυνατή όσο φαίνεται, ούτε τόσο αδύναμη όσο νομίζεται. Ωστόσο, η αδυναμία της Τουρκίας στις σχέσεις της με τις ΗΠΑ (και το Ισραήλ) δεν μπορεί να αγνοηθεί και το τεκμηριώνω με ένα απλό παράδειγμα. Μετά από 40 χρόνια ο μεγαλύτερος Νατοϊκός στρατός της Ευρώπης αδυνατεί να ελέγξει ένα εσωτερικό του πρόβλημα, το Κουρδικό. Ούτε ξέρουν πού βρίσκονται οι Κούρδοι αντάρτες και πότε θα τους χτυπήσουν. Γι’ αυτό εξαρτώνται σχεδόν απόλυτα από τους Αμερικανούς. Και κάθε φορά που οι τελευταίοι αργοπορούν να τους προμηθεύσουν με realtime intelligence για τις κινήσεις των Κούρδων, δηλαδή «αμέσου χρόνου πληροφόρηση», οι Τούρκοι επιτελείς αρχίζουν να κτυπιούνται σαν μικρά παιδιά που δεν τους δίνουν καραμέλες.

ΑΝ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΕΤΩΠΟ
Στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις (όπως και στις σχέσεις Τουρκίας- Ισραήλ) πίσω έχει η αχλάδα την ουρά. Εάν η κρίση με το Ιράν δεν εκτονωθεί και το αμερικανικό σύστημα (γραφειοκρατικό και χρηματοπιστωτικό) ανοίξει πόλεμο με τους μουλάδες (όχι κατ’ ανάγκην στρατιωτικό) τότε είναι που θα δούμε πόσο στρατηγικό βάθος έχουν τα οπίσθια των ισλαμοπασάδων και αυτά του μεγάλου μάγιστρου Νταβούτογλου

Πιόνι του Ισραήλ η Ελλάδα

Άρθρο άξιο προσοχής

Από το Ποντικι

Όποιος θεωρεί ότι η επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου στην Αθήνα είχε στόχο τη σύσφιγξη των σχέσεων των δύο λαών, ας το ξανασκεφτεί. Η μετατροπή της Ελλάδας σε πιόνι στον διπλωματικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει εδώ και δύο μήνες μεταξύ ΗΠΑ – Ισραήλ – Τουρκίας είναι κάτι παραπάνω από εμφανής:
● Το Ισραήλ επιθυμεί να χρησιμοποιήσει τον εναέριο χώρο της Ελλάδας επειδή έκλεισε τον δικό της η Τουρκία.

● Το ισχυρό εβραϊκό λόμπι στην Ουάσιγκτον άσκησε ασφυκτικές πιέσεις στον Λευκό Οίκο να σκληρύνει τη στάση του προς την Τουρκία και το έκανε.

Όμως ας μην ξεχνάει κανείς ότι η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο αναγκαίος – αν και όχι πάντα αγαπημένος – σύμμαχος τόσο του Ισραήλ όσο και των ΗΠΑ: συνορεύει με τον μισό αραβικό κόσμο και οι βάσεις του Ιντσιρλίκ παραμένουν πολύτιμο εργαλείο ανεφοδιασμού και αντικατασκοπίας.

Όπως ανέφεραν χαρακτηριστικά Δυτικοί διπλωμάτες με τους οποίους επικοινώνησε το «Π», «μόλις οι τρεις τους τα βρουν – και θα τα βρουν, είτε με την πτώση του Ερντογάν είτε όχι –, η Ελλάδα θα μείνει με τις συμφωνίες στα χέρια». Και με τη ρετσινιά ότι άλλαξε διπλωματικό προσανατολισμό και έριξε γέφυρες προς το Ισραήλ σε μια χρονικά έκρυθμη περίοδο, δυσαρεστώντας έντονα τον αραβικό κόσμο, τον οποίο παρεμπιπτόντως εδώ και μήνες… εκλιπαρούμε να ρίξει χρήμα στην ελληνική οικονομία για να μας «σώσει».

Πολλές «συμπτώσεις»
Όσο κι αν προσπάθησε το Μαξίμου να υποβαθμίσει την άφιξη του Νετανιάχου, δεν το κατάφερε. Μπορεί να την όρισε για τις 16 Αυγούστου, όταν παραδοσιακά οι Έλληνες δεν βλέπουν, δεν διαβάζουν και δεν ακούνε ειδήσεις, όμως λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο. Διότι το Ισραήλ, τρεις ημέρες πριν από την άφιξη του Νετανιάχου, οργάνωσε τέτοια ενημέρωση, ώστε η είδηση «έπαιζε» πρώτη σε όλα τα διεθνή μέσα, με εκτενείς αναφορές και αναλύσεις για τη «σημασία της επίσκεψης».

Ο στόχος των Ισραηλινών ήταν να πετάξουν το μπαλάκι στην Τουρκία. Και το πέτυχαν. Οι ίδιοι διπλωμάτες που μίλησαν στο «Π» ανέφεραν τρία κρίσιμα γεγονότα που εξελίχθηκαν παράλληλα με την επίσκεψη Νετανιάχου, είναι αλληλένδετα μεταξύ τους και δείχνουν την κρισιμότητα της κατάστασης:

1. Τρεις μέρες πριν από την άφιξη του πρωθυπουργού του Ισραήλ, όταν το Τελ Αβίβ αναβάθμισε το ταξίδι στην Ελλάδα σε μια από τις σημαντικότερες πολιτικές εξελίξεις διεθνώς, η τουρκική κυβέρνηση:

● Διέρρευσε την πρόθεσή της να επανεξετάσει το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Πάγιο ελληνικό αίτημα.

● Ανήγαγε τη θεία λειτουργία στην Τραπεζούντα σε σημαντική υποχώρηση και δείγμα καλής θέλησης προς τη χώρα μας και την Ε.Ε. Ζήτησε ωστόσο ως αντάλλαγμα την όσο πιο σύντομη λειτουργία μουσουλμανικού τεμένους στην Αθήνα.

● Την ίδια στιγμή, όμως, έδωσε εντολή στον ηγέτη των Τουρκοκυπρίων Ντερβίς Έρογλου να σκληρύνει τη στάση του στις συνομιλίες με την κυπριακή κυβέρνηση αποσύροντας όλες τις προτάσεις από το τραπέζι και αφήνοντας εμβρόντητο όχι μόνο τον Χριστόφια, αλλά και τον ειδικό διαμεσολαβητή του ΟΗΕ.

Μαστίγιο, καρότο και διαχείριση των ελληνοκυπριακών συμφερόντων. Η Τουρκία επιχείρησε να μας δείξει ότι έχουμε μεγαλύτερο συμφέρον να τα βρούμε με αυτήν παρά με το Ισραήλ.

2. Την ημέρα της άφιξης Νετανιάχου η εφημερίδα «Financial Times» δημοσίευσε την «προειδοποίηση» που απηύθυνε ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα στον Ερντογάν, ότι αν δεν αλλάξει στάση προς το Ισραήλ και το Ιράν, θα παγώσουν οι αγορές όπλων. Η διαρροή ήρθε από τον Λευκό Οίκο, ωστόσο τα πράγματα δεν αποτιμήθηκαν σωστά από τα ελληνικά ΜΜΕ, τα οποία έδωσαν έμφαση κυρίως σε κουτοπόνηρες ατάκες περί Τουρκίας ως «πρώην συμμάχου» των ΗΠΑ. Η κατάσταση ήταν λίγο διαφορετική:

● Η διαρροή από τους «Financial Times» αφορούσε συνομιλία Ομπάμα – Ερντογάν που έγινε στις… 20 Ιουνίου, στο πλαίσιο της συνόδου των G20. Πριν από δύο μήνες δηλαδή.

● Ο χρόνος της διαρροής δεν είναι καθόλου τυχαίος, καθώς έστελνε διπλό και ταυτόχρονο μήνυμα από Ισραήλ και ΗΠΑ προς την Τουρκία. Η Ελλάδα έπαιξε τον ρόλο του δολώματος – αν όχι του πρόθυμου ατζέντη.

● Η… «απειλή» προς την Τουρκία δεν αφορούσε τους θηριώδεις εξοπλισμούς της που απειλούν να τινάξουν στον αέρα κάθε είδους ισορροπία στο Αιγαίο (το ρεπορτάζ στη Σελ. 3), αλλά κάτι μη επανδρωμένα αεροπλανάκια, χρήσιμα στον πόλεμο κατά των Κούρδων ανταρτών.

3. Την ημέρα της επίσκεψης Νετανιάχου (Δευτέρα) το Ιράν, λίγες μέρες μετά την απόπειρα δολοφονίας του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ στις 4 Αυγούστου, ανακοίνωσε ότι θα ανοίξει και τρίτο εργοστάσιο εμπλουτισμού ουρανίου.

Ελάχιστες ώρες μετά ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Τζον Μπόλτον δήλωσε ότι το Ισραήλ έχει ελάχιστες μέρες (21 Αυγούστου) μέχρι να βομβαρδίσει το Ιράν. Παραδόξως η συνέντευξη του πρώην αξιωματούχου μαγνητοσκοπήθηκε από τις 13 Αυγούστου, αλλά βγήκε στον αέρα… τη Δευτέρα.

Επίσης βγήκε στον αέρα – στην Ελλάδα τη Δευτέρα από «Τα Νέα» – ως προδημοσίευση από το τεύχος Σεπτεμβρίου του περιοδικού «Αtlantic Μonthly», το κείμενο ενός αναλυτή ονόματι Τζέφρι Γκόλντμπεργκ, ο οποίος, εν όψει του ότι το Ιράν ετοιμάζεται να λειτουργήσει τον πρώτο πυρηνικό σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με ρωσικό καύσιμο, πιθανολογεί ότι εντός μηνών είναι πολύ πιθανό «να δεχθεί και αυτός, όπως και όλες οι ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις, αιφνίδιο ισραηλινό βομβαρδισμό».

Λίγες μέρες νωρίτερα γινόταν γνωστό από τον πρώτο αντιπρόεδρο της ιρανικής κυβέρνησης Μοχαμάντ – Ρεζά Ραχίμι η πρόθεση του Ιράν, εξ αιτίας των διεθνών κυρώσεων προς τη χώρα του, την προσεχή περίοδο να πάψει να συναλλάσσεται σε δολάρια και ευρώ (δύο «βρόμικα νομίσματα»). Αντί των δύο αυτών νομισμάτων, θα χρησιμοποιεί το ιρανικό ριάλ και άλλα νομίσματα χωρών που θα συναλλάσσονται με τη χώρα αυτή.

Μεσοπρόθεσμα δε σκοπεύει να περιορίσει μέχρι εξαλείψεως τις εισαγωγές του από την Ε.Ε., από την οποία το Ιράν εισάγει το 27% των προϊόντων του. Κλίμα από κάθε άποψη ψυχροπολεμικό, το οποίο κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν και πότε θα υπερθερμανθεί. Σε κάθε περίπτωση όμως είναι προφανές ότι οι ελληνικοί τυχοδιωκτισμοί στο… τετράγωνο ΗΠΑ – Ισραήλ – Ιράν – Τουρκία είναι κάτι περισσότερο από επικίνδυνοι!

Ο… «ρόλος» της Ελλάδας
Και η Ελλάδα; Πού βρίσκεται σε αυτή τη διπλωματική εξίσωση; Τι ρόλο θα παίξει σε περίπτωση βομβαρδισμού του Ιράν από το Ισραήλ; Σε ποιον άξονα ανήκουμε, αφού αποξενώσαμε τη Ρωσία (με ακύρωση παραγγελίας στρατιωτικού εξοπλισμού), όλο τον αραβικό κόσμο και προκαλούμε άνευ οφέλους την Τουρκία; Αναγκαστικά μένει ο άξονας ΗΠΑ – Ισραήλ – Βρετανίας, που ουδέποτε έδειξε την παραμικρή διάθεση να προασπίσει τα ελληνικά συμφέροντα. Το αντίθετο μάλιστα. Και, ακόμη χειρότερα, έχει παράδοση να μας εγκαταλείπει στα χέρια της… Τουρκίας, της οποίας τα συμφέροντα παγίως εξυπηρετεί!

● Αυτή τη στιγμή μόνο το πιόνι καλούμαστε να παίξουμε σε μια παρτίδα σκάκι με απρόβλεπτες συνέπειες. Και εάν – κατά το ακραίο σενάριο – αρχίσουν οι καμικάζι αυτοκτονίας να βαράνε την πόρτα μας, λόγω των επιλογών μας, ποιος θα μας «προστατεύσει»;

● Αυτή τη στιγμή είμαστε μια χώρα που αιμορραγεί οικονομικά. Που βασιζόμαστε εξ ολοκλήρου στην ξένη βοήθεια. Εάν παραδώσουμε και το σκέλος άσκησης της εξωτερικής μας πολιτικής, τότε δεν θα μας μείνει τίποτα…

Κωφεύει το Μαξίμου, που γέμισε από ξένους συμβούλους παντός καιρού. Κωφεύει και το ΠΑΣΟΚ; Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, πλην Αριστεράς, τι κάνουν;


Ισραηλινό μάτι στο Αιγαίο

Και ερχόμαστε στο ζουμί. Δηλαδή στις συμφωνίες που υπογράφτηκαν υπό τον γενικό τίτλο «ασφάλεια». Κάτι οι κοινές στρατιωτικές ασκήσεις Ελλάδας – Ισραήλ που ανακοινώθηκαν (γίνονταν και παλιά, αλλά τουλάχιστον τις καμουφλάραμε), κάτι η τεχνολογική και ηλεκτρονική «αναβάθμιση» της αστυνομίας μας και άλλων μονάδων παρακολούθησης από τους εξπέρ Ισραηλινούς, που δεν ανακοινώθηκε, δημιουργούν νέα δεδομένα, τα οποία προκαλούν σύγχυση ακόμα και στους πιο έμπειρους διπλωμάτες.

● Διότι πάμε να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας και φαίνεται ότι οι κυβερνώντες το αντιμετωπίζουν με αβάστακτη ελαφρότητα που τείνει να γίνει επικίνδυνη.

● Διότι δεν είναι δυνατόν να λέμε ότι όλοι είναι φίλοι μας. Και οι Ισραηλινοί και οι Τούρκοι και οι Άραβες. Με τα σημερινά δεδομένα είναι αδύνατον.

● Δεν γίνεται, για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός, κάνοντας χρήση των προσωπικών σχέσεων του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, να μεταβαίνει στη Λιβύη (και στις πλείστες πλούσιες αραβικές χώρες) και με την ιδιότητα «γιος του Ανδρέα Παπανδρέου» να ζητάει από τον Καντάφι χρηματική βοήθεια για να σώσει την Ελλάδα από την πτώχευση.

● Δεν γίνεται πριν από δύο μήνες να κάνει επίθεση φιλίας στην Τουρκία και να φέρνει τον Ερντογάν στην Αθήνα.

● Δεν γίνεται τον Ιούνιο να εξαγγέλλει μαζί με τον Κύπριο πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια κοινή πρωτοβουλία για επίλυση του Παλαιστινιακού υπό μορφή Camp David (που αγνοήθηκε επιδεικτικά από τους Ισραηλινούς) και τώρα να καλεί τον Νετανιάχου – που στηρίζεται από τα κόμματα της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς και έχει παγιωμένες θέσεις περί εξαφάνισης των Παλαιστινίων – να έρθει στην Αθήνα ως ο πρώτος Ισραηλινός πρωθυπουργός.

Να πει κανείς ότι ήταν ο μακαρίτης ο Γιτζάκ Ράμπιν, άντε. Ή να ερχόταν ο κάπως πιο μετριοπαθής Σιμόν Πέρες, και αυτό χωνεύεται. Αλλά ο… Νετανιάχου; Που πριν από χρόνια έχασε την εξουσία καθώς κατηγορήθηκε επισήμως για σκάνδαλα διαφθοράς και για υπόγειες συμφωνίες με τα ακροδεξιά κόμματα για να απωθηθούν οι Παλαιστίνιοι προς Ιορδανία και Συρία, ώστε να απορροφηθούν εκεί και να «καθαρίσουν» τα κατεχόμενα εδάφη; Που έχτισε το τείχος της ντροπής; Που ήγειρε οικισμούς Εβραίων εποίκων με ταχύτατους ρυθμούς;

Όλα αυτά στέλνουν αντιφατικά μηνύματα στο εξωτερικό και δείχνουν ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε σύγχυση. Όχι μόνο στο θέμα της οικονομίας, την οποία παραδώσαμε άνευ όρων στο ΔΝΤ. Αλλά και στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, την οποία ο πρωθυπουργός υπηρέτησε για χρόνια και θα έπρεπε μέχρι τώρα να κατέχει… ντοκτορά. Είμαστε έτοιμοι να ανοίξουμε το κουτί της Πανδώρας; Ο Θεός να βάλει το χέρι του…

Συμφωνίες και πράσινα άλογα
Τι μπορεί η Ελλάδα να κερδίσει από το Ισραήλ, μια χώρα η οποία συντηρείται κατά το 80% από τον αμερικανικό προϋπολογισμό και δαπανά σχεδόν όλα της τα έσοδα για τον στρατό της και την τεχνολογία που τον περιβάλλει; Τα ελληνικά μέσα παπαγάλισαν με μεγάλη ευκολία τη γραμμή του Μαξίμου και μας βομβάρδισαν με μια σειρά από τομείς στους οποίους οι δύο χώρες θα συνεργαστούν.

Να σημειωθεί ότι:

● Η οικονομία του Ισραήλ – κατά τον ΟΟΣΑ η πραγματική οικονομία της χώρας θα βρίσκεται σε ύφεση μέχρι το 2011 – βασίζεται κατά 40% σε εξαγωγές κυρίως στρατιωτικού εξοπλισμού, άρα μάλλον θα αγοράσουμε παρά θα πουλήσουμε…

● Το δημόσιο χρέος ανέρχεται στο 78,8% και σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της CIA (!) το μισό αντιστοιχεί σε οφειλές προς τις ΗΠΑ.

● Το 23,6% των Ισραηλινών ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας αλλά παραδόξως τα συναλλαγματικά αποθέματα του Ισραήλ σε ξένα νομίσματα και χρυσό ανήλθαν στο τέλος του 2009 στα 60,2 δισ. δολάρια από 42 δισ. έναν χρόνο πριν! Δυσθεώρητο ποσό για μια τόσο μικρή χώρα και παράλογο για το ύψος του δημοσίου χρέους της.


To σύνδρομο της «στυμμένης λεμονόκουπας»

Στις αρχές Ιουλίου δημοσιεύθηκε μια έκθεση του αμερικάνικου ινστιτούτου αναλύσεων και «προβλέψεων» Stratfor, το οποίο απηχεί μια από τις πολλές «φράξιες» του Πενταγώνου, η οποία συχνά ασχολείται με τη χώρα μας και μάλιστα με εξαιρετικά δυσμενή για τα συμφέροντά μας τρόπο.

Η έκθεση εκείνη, αφού προεξοφλούσε τη χρεοκοπία της Ελλάδας και την έξοδό της από το ευρώ, τόνιζε ότι είμαστε διπλωματικά πιο μόνοι και από την τελευταία προεπαναστατική περίοδο (1820) και μας προέτρεπε να αναζητήσουμε «προστάτη» για να επιβιώσουμε. Τότε (8.7) το «Π», σε αντίθεση με πολλούς άλλους που «έβλεπαν» προτροπή για υπαγωγή στη σκέπη της Τουρκίας, βασιζόμενο σε έγκυρη πληροφόρηση, είχε γράψει ότι το Stratfor μας προέτρεπε σε σφιχτό εναγκαλισμό με το Ισραήλ.

Λίγες μέρες αργότερα (22.7) ο Γ. Παπανδρέου βρισκόταν στο Ισραήλ – πρώτη επίσημη επίσκεψη πρωθυπουργού της Ελλάδας ύστερα από την αναγνώριση της χώρας αυτής από τον… Μητσοτάκη.

Τώρα όλοι, θέλοντας και μη, αντιλαμβάνονται ότι η οικονομική και πολιτική αδυναμία της Ελλάδας τη μετατρέπει, εξ αιτίας μιας παραζαλισμένης ηγεσίας, η οποία συνεχώς εκχωρεί δυνατότητες άσκησης πολιτικής χάριν των μεγάλων αφεντικών του πλανήτη, σε άθυρμα και πιόνι σε μια σκακιέρα στην οποία παίζονται όλο και πιο μεγάλα παιχνίδια.

● Χθες κουβαλούσε τον Ερντογάν και το ασκέρι των 100 και βάλε επιχειρηματιών, οι οποίοι θα «επενδύσουν» και θα βοηθήσουν τη χώρα στη δύσκολη οικονομική κατάσταση που βρίσκεται.

● Σήμερα μας καθιστά πρόθυμο πιόνι για την άσκηση πίεσης, ώστε η Τουρκία να σταματήσει ή να περιορίσει το φλερτ με τον «άξονα του κακού» (Ιράν και Ρωσία πρωτίστως). Το αντάλλαγμα είναι μια (αδύνατον να δοθεί) οικονομική βοήθεια και μια απραγματοποίητη διαμόρφωση ελληνοϊσραηλινού «άξονα», στον οποίο, ακόμη κι αν βρεθούμε, δεν θα είμαστε παρά η πρόθυμη θεραπαινίδα που θα προσφέρει έναντι πινακίου φακής τις πολύτιμες υπηρεσίες της εκτιθέμενη σε ασύμμετρους κινδύνους.

● Παράλληλα μας κάνει πιθανό στόχο της διεθνούς τρομοκρατίας, η οποία μπορεί μόνο να μας οδηγήσει ακόμη πιο βαθιά στην υποτέλεια και τον ασφυκτικότερο κοινωνικό έλεγχο – και μάλιστα από δυνάμεις εκτός της χώρας.

Για το… φιλότιμο και την παραδοσιακή στήριξη του ελληνικού λαού στους μονίμως σφαγιαζόμενους Παλαιστινίους να κάνουμε άραγε λόγο ή είναι περιττή… πολυτέλεια;

Δυστυχώς τίποτε δεν δείχνει ότι η Ελλάδα ασκεί εξωτερική πολιτική βασισμένη σε κάποια – έστω στρεβλή – αντίληψη περί εθνικού συμφέροντος. Συμπεριφερόμενη ως υπηρέτρια, το πιθανότερο είναι να καταλήξει στυμμένη λεμονόκουπα. Το αντέχει (και) αυτό ο λαός της; Ο καιρός θα δείξει…

TO PONTIKI.GR

Πού πας, ρε Καραμήτρο;…

Στην εξωτερική πολιτική κάθε χώρα (ακόμη και κατά πολύ ισχυρότερες από την Ελλάδα) απαιτείται να έχει σχέδιο και μέτρο. Αν το «σχέδιο» δεν υπάρχει ή αν είναι τόσο «μεγάλο» που ξεπερνά κατά πολύ τις δυνατότητές της, μια χώρα εμφανίζεται να κινείται στο διεθνές σκηνικό σαν καρικατούρα. Όπως, καλή ώρα, η πτωχευμένη Ελλάδα σήμερα. Δεν φέρνει άραγε γέλιο μέχρι δακρύων η εικόνα του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών Δ. Δρούτσα να περιοδεύει στα Βαλκάνια και να παρουσιάζει τις ελληνικές πρωτοβουλίες; Ποιες πρωτοβουλίες, ρε… Καραμήτρο;

Σαν να μην έχουν πάρει χαμπάρι, η κυβέρνηση συνολικά και ο Δρούτσας ειδικότερα, ότι μας έχουν πάρει (φίλοι και εχθροί, σύμμαχοι και εταίροι, συνεργάτες και αντίπαλοι) φαλάγγι, ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών στο τέλος της περασμένης βδομάδας ανέλαβε την αποστολή να είναι ο πρώτος πολιτικός που θα ταξιδέψει σε Βελιγράδι και Πρίστινα, προκειμένου να ξεκινήσει η διαδικασία «εφαρμογής» της απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου, η οποία αναγνωρίζει τη νομιμοποίηση της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου.

Με πιο απλά λόγια, ο Έλληνας αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών ανέλαβε (από τους Αμερικάνους) την αποστολή να σπεύσει στο Βελιγράδι για να κλιμακώσει την πίεση που ασκείται προκειμένου να αναγνωριστούν τα τετελεσμένα της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου. Η αποστολή που με περηφάνια ανέλαβε η ελληνική κυβέρνηση και έφερε σε πέρας ο Δ. Δρούτσας ταξιδεύοντας σε Βελιγράδι και Πρίστινα μοιάζει με τις επισκέψεις των «μικρών για όλες τις δουλειές» που στέλνουν τα μεγάλα αφεντικά για να εισπράξουν το νταβατζιλίκι. Προφανώς οι Αμερικάνοι μπορούν να ζητούν απευθείας ό,τι έχουν να ζητήσουν από τη σερβική πολιτική ηγεσία. Άλλωστε η νέα σερβική ηγεσία αμερικανοτραφής και αμερικανοσπουδασμένη είναι. Ο Δρούτσας απλώς ανέλαβε να «πάει το γράμμα» προκειμένου να υπογραμμιστεί ότι η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου θα επιταχύνει και τις διαδικασίες αναγνώρισης του Κοσσυφοπεδίου από την πλειοψηφία των κρατών της διεθνούς κοινότητας.

Τοπ γελοίο στην περίπτωση των ελληνικών εμφανίσεων στην περιοχή είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο πλασάρονται κυρίως στα ελληνικά ΜΜΕ: Πως η Ελλάδα, η ισχυρή χώρα της περιοχής, θα βοηθήσει τους αναξιοπαθούντες γείτονές της να αναζητήσουν στήριγμα και αποκούμπι στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.

Το τι θα σκέφτονται οι ηγέτες των χωρών της περιοχής ακούγοντας τον Δ Δρούτσα να υπόσχεται ότι «αν κάνετε αυτό, η Ελλάδα θα σας βοηθήσει να μπείτε στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε.», μόνο αυτοί το ξέρουν. Κοιτώντας τις πόζες πάντως από τις επίσημες φωτογραφίσεις για τις δηλώσεις, μάλλον διακρίνει κανείς ένα αδιόρατο χαμόγελο ειρωνείας, το οποίο συνοψίζεται στη φράση: Πού πας, ρε Καραμήτρο;… Οι Σέρβοι γνωρίζουν πως δεν έχουν να διαπραγματευτούν τίποτε με την Ελλάδα. Γνωρίζουν πολύ καλά… αγγλικά και οι ίδιοι. Όπως γνωρίζουν επίσης ότι, ειδικά στην παρούσα φάση, η Ελλάδα δεν μπορεί να αναλάβει καμιά δουλειά (πρωτοβουλία) δική της. Είναι, απλώς, ο μικρός για τις εισπράξεις… Κάποιοι, λιγότερο ευγενείς, όπως η ηγεσία του Κοσσυφοπεδίου, το είπαν και δημόσια…

Όταν ο Δ. Δρούτσας έκανε λόγο για τα ελληνικά – υποτίθεται – σχέδια για ένταξη όλης της περιοχής των Δυτικών Βαλκανίων σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε. και για την ανάγκη διαλόγου μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου, ο πρωθυπουργός του Κοσόβου Χασίμ Θάτσι κατέστησε σαφές ότι μετά την ξεκάθαρη γνωμοδοτική απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης που νομιμοποιεί την ανεξαρτησία του Κοσόβου, ο διάλογος θα μπορούσε ενδεχομένως να αφορά ζητήματα δύο γειτονικών κρατών, αλλά όχι το καθεστώς του Κοσόβου. Με πιο απλά λόγια, ο Θάτσι είπε στον Δρούτσα να παίξει με τα… κουβαδάκια του.

Το… μεγάλο αφεντικό
Την ίδια ώρα που ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών έπαιζε στην Πρίστινα και το Βελιγράδι, στην περιοχή (τυχαίο;) βρισκόταν ο υπεύθυνος του αμερικάνικου ΥΠΕΞ για θέματα ενέργειας στη Νοτιανατολική Ευρώπη. Ο Richard Morningstar, Αμερικάνος αξιωματούχος, πέρασε από την Αθήνα και από την Άγκυρα. Στην Αθήνα, μάλιστα, φρόντισε να κάνει γνωστή δημόσια, με συνέντευξη που παραχώρησε (ναι, το μαντέψατε) στην «Καθημερινή», την αμερικάνικη απαίτηση για ελληνοτουρκική συνεργασία για τη συνεκμετάλλευση των όποιων κοιτασμάτων στο Αιγαίο.

Ο Αμερικάνος διπλωμάτης αδιαφορώντας για τις ελληνοτουρκικές διαφορές είπε:
«Εάν υπάρχουν φυσικές πηγές ενέργειας στο Αιγαίο ή σε οποιαδήποτε άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, αυτές να βοηθήσουν στην επίλυση του ζητήματος των συνόρων. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνει αυτό. Ο πρώτος είναι να υπάρξει, επιτέλους, συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για τα σύνορα. Αν αυτό δεν είναι δυνατόν, υπήρξαν περιπτώσεις όπου χώρες κατέληξαν σε “εμπορικές διευθετήσεις” και άφησαν το θέμα της οριοθέτησης των συνόρων για το μέλλον. Μπορώ να φανταστώ μια περίπτωση, στο Αιγαίο ή σε κάποια άλλη αμφισβητούμενη περιοχή, όπου το οικονομικό όφελος είναι και για τις δύο χώρες τόσο μεγάλο, που τις συμφέρει να καταλήξουν σε μια επιχειρηματική λύση, ακόμη και εάν δεν συμφωνούν στα συγκεκριμένα σύνορα».

Συμπέρασμα; Πού πας, ρε… Καραμήτρο;
http://infognomonpolitics.blogspot.com

Εθνικιστική ζάλη στην Αλβανία

Από το «ΕΘΝΟΣ»

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ
«E» 20/8

Ξενίζει η ταχύτητα με την οποία εξαφανίστηκε από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης η σοβαρότατη υπόθεση της στυγερής δολοφονίας του ομογενούς Αριστοτέλη Γκούμα στη Χειμάρρα από Αλβανούς επειδή μιλούσε ελληνικά (!). Δεν αναφερόμαστε, βεβαίως, σε κάποια διαρκή αναπαραγωγή αποτρόπαιων λεπτομερειών της φρικτής πράξης με στόχο την καλλιέργεια βίαιων αντιαλβανικών αισθημάτων στον ελληνικό λαό. Μας εκπλήσσει δυσάρεστα όμως το γεγονός ότι με εξαίρεση μία – δύο περιπτώσεις ουδείς φαίνεται να αισθάνεται την ανάγκη να προσεγγίσει βαθύτερα τις κοινωνικές και πολιτικές αιτίες ενός εγκλήματος που σε καμιά περίπτωση δεν περικλείεται στο πλαίσιο του αστυνομικού ρεπορτάζ.

Aλλο πράγμα ο εγκρατής και νηφάλιος χειρισμός του θέματος προκειμένου να μην τροφοδοτηθούν εθνικιστικές εξάρσεις που κανείς δεν γνωρίζει πού θα μπορούσαν να οδηγήσουν και εντελώς άλλο πράγμα ο εν συνεχεία πολιτικός στρουθοκαμηλισμός της αποφυγής ενασχόλησης με την υπόθεση, σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι οι ασυνήθιστα σώφρονες θέσεις του συχνότατα εμπρηστικού Αλβανού πρωθυπουργού Σαλί Μπερίσα και η προφυλάκιση των δολοφόνων με βαρύτατες κατηγορίες, ικανοποίησαν καταρχάς το περί δικαίου αίσθημα και απομάκρυναν τον κίνδυνο αλυσιδωτών αντιδράσεων. Η δημόσια υπενθύμιση εκ μέρους του σε αυτή την εξαιρετικά λεπτή συγκυρία του διττού εθνοτικού χαρακτήρα της Χειμάρρας («Δεν πιστεύω ότι υπάρχει Αλβανός που να μη γνωρίζει ότι η κοινότητα που ζει σε αυτή την πόλη είναι δίγλωσση και αυτό όχι σήμερα, αλλά από εκατό και διακόσια χρόνια πριν», δήλωσε) συνέτεινε στην εκτόνωση της κατάστασης. Η υπεύθυνη στάση όμως της αλβανικής πολιτικής ηγεσίας δεν είναι καθόλου εναρμονισμένη με το κλίμα που επικρατεί στον αλβανικό πληθυσμό.

Προχθές, άγνωστοι που επέβαιναν δύο αυτοκινήτων έριξαν τουλάχιστον τρεις πυροβολισμούς (!) στο σπίτι του θύματος. Αλβανικές ιστοσελίδες αποκαλούν… «ήρωες» τους δολοφόνους! Εχει αρχίσει η συλλογή υπογραφών σε κείμενα που ζητούν την απελευθέρωση του δολοφόνου Ιλίρ Μούκα. Τα αλβανικά μέσα ενημέρωσης καλλιεργούν βίαιο ανθελληνικό κλίμα…

Μόνο γραφειοκράτες έσχατης αποστέωσης δεν αντιλαμβάνονται ότι όλα αυτά τα φαινόμενα σε επίπεδο κοινωνίας δεν προοιωνίζονται τίποτα καλό για τις ελληνοαλβανικές σχέσεις και χρήζουν οπωσδήποτε ανάλυσης και δράσης για να αποτραπούν τα χειρότερα.

Η κυβέρνηση και ο ελληνικός πολιτικός κόσμος δεν δείχνουν να αντιλαμβάνονται ότι η Αλβανία ζει σε παρατεταμένη εθνικιστική παραζάλη. Βρίσκεται σε πορεία εθνικής ολοκλήρωσης, σταδιακής συσπείρωσης σε ενιαίο κράτος των γειτονικών αλβανικών πληθυσμών.

Η πρόσφατη απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, μια απόφαση προκλητικής πολιτικής σκοπιμότητας, η οποία δικαίωσε πανηγυρικά την απόσπαση του Κοσόβου από τη Σερβία με τη χρήση στρατιωτικής βίας, οδηγεί σε εθνικιστικό παροξυσμό τους Αλβανούς. Τους υποδεικνύει εμπράκτως να πάρουν τα όπλα και να προσαρτήσουν βιαίως τα εδάφη γειτονικών χωρών που κατοικούν αλβανικοί πληθυσμοί.

Τα πολλαπλασιαζόμενα επεισόδια αναίτιων επιθέσεων εναντίον ομογενών ενθαρρύνονται πρωτίστως από αυτό το κλίμα έξαρσης του αλβανικού εθνικισμού. Οι πάμπολλες ιστορίες κακομεταχείρισης Αλβανών μεταναστών στη χώρα μας από Ελληνες υποβοηθούν την εκδήλωση τέτοιων επιθέσεων.

Το χειρότερο είναι πως ο «αυτοτελής» αλβανικός εθνικισμός διαπλέκεται όλο και περισσότερο και με οικονομικά συμφέροντα. Καθώς στην Αλβανία λαμβάνει χώρα η διαδικασία επιστροφής της κρατικοποιημένης από το καθεστώς του Εμβέρ Χότζα γης, το 1945, γίνεται παράλληλα ένα απερίγραπτο πλιάτσικο: με όπλο μια βιομηχανία παραγωγής πλαστών προπολεμικών τίτλων ιδιοκτησίας, ο καθένας προσπαθεί να αρπάξει με όλα τα μέσα κτίρια, οικόπεδα, χωράφια, οτιδήποτε μπορέσει.

Οι Ελληνες της Αλβανίας όμως έχουν σχεδόν όλοι εγκαταλείψει τα σπίτια τους, τα χωράφια τους, τα χωριά τους και έχουν μεταναστεύσει στην Ελλάδα για να δουλέψουν. Αναπότρεπτο είναι οι μισοεγκαταλειμμένες περιουσίες τους να αποτελούν τον πρώτο στόχο αυτού του κύματος λεηλασίας – και φυσικά η άσκηση βίας κατά των Ελλήνων επιταχύνει την εγκατάλειψη των ιδιοκτησιών τους και το πέρασμά τους σε Αλβανούς.

ΧΕΙΜΑΡΡΑ
Τουριστικά «φιλέτα» γης

Οι μαγευτικές παραλίες της Χειμάρρας την καθιστούν το «τουριστικό φιλέτο» της Αλβανίας. Παραδοσιακά οι Ελληνες κατείχαν τις παραθαλάσσιες περιουσίες γης, καθώς οι Αλβανοί ουδέποτε είχαν καλή σχέση με τη θάλασσα. Αυτές τις ελληνικές παράκτιες ιδιοκτησίες τις εποφθαλμιούν σήμερα ισχυρότατα οικονομικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στον τουρισμό – όχι μόνο αλβανικά, αλλά και ιταλικά. Με απάτες, εκβιασμούς και κάθε μέσο προσπαθούν να τις αποκτήσουν. Δυστυχώς, καθώς περίπου το 80% των Ελλήνων της περιοχής της Χειμάρρας έχουν κι αυτοί μεταναστεύσει στην Ελλάδα, οι μισοπαρατημένες περιουσίες τους δεν αποτελούν μόνο ελκυστική, αλλά και εύκολη λεία.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Την ενεργό, άμεση εμπλοκή της Ελλάδας (όπως και της Βουλγαρίας) στον Μεγάλο Πόλεμο κατά του Ιράν για την κατάκτηση της Μέσης Ανατολής (και προοπτικά την παγκόσμια κυριαρχία), που σχεδιάζει εδώ και χρόνια η ισραηλινή και αμερικανική ακροδεξιά, επιδιώκει από τον Γιώργο Παπανδρέου ο Πρωθυπουργός του Ισραήλ Βενιαμίν Νετανιάχου.
Αυτό υποστηρίζουν άριστα ενημερωμένες διπλωματικές πηγές. Λόγω της φύσεως του θέματος, λόγω επίσης του ότι οι μακρότατες, διάρκειας χωρίς προηγούμενο στα διεθνή διπλωματικά χρονικά, συνομιλίες Παπανδρέου-Νετανιάχου, διεξάγονται χωρίς την παρουσία Ελλήνων διπλωματών και ούτε καν των στενότερων συνεργατών των δύο ανδρών, δεν κατέστη δυνατόν να επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες αυτές από τρίτες, ανεξάρτητες πηγές.
Εκτιμήσαμε όμως ότι η ουδέποτε μέχρι τώρα διαψευσθείσα αξιοπιστία των πηγών μας και λόγοι εθνικού συμφέροντος επιβάλουν την δημοσιοποίηση των πληροφοριών που μας έδωσαν. Ελπίζουμε, χωρίς να το πιστεύουμε, ότι οι πληροφορίες μας είναι ανακριβείς, κυρίως όμως αυτό που ελπίζουμε είναι ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας δεν θα δώσει στον κ. Νετανιάχου όσα επίμονα του απαιτεί. (Δεν θέλουμε άλλωστε να ξεχάσουμε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι γιος του Ανδρέα Παπανδρέου, στο όνομα του οποίου πίνουν ακόμα νερό σε όλη την Ανατολή, και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο κ. Νετανιάχου είναι, αντίθετα, ο ηγέτης της ισραηλινής άκρας δεξιάς, ο χρηματοδότης του νεοσυντηρητικού σχεδίου για την Αμερική του 21ου αιώνα και των μελετών Περλ και Βούλφοβιτς που οδήγησαν στο δεκαετές ματοκύλισμα της Μέσης Ανατολής)

Μέσω Ελλάδας ο βομβαρδισμός της Τεχεράνης!
Σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, αυτό που ζητάει το Ισραήλ από την Ελλάδα και τη Βουλγαρία είναι να επιτρέψουν στην πολεμική του αεροπορία να στήσει αερογέφυρα στον ελληνικό και βουλγαρικό εναέριο χώρο, προκειμένου να επιτεθεί στο Βόρειο Ιράν και την Τεχεράνη, μέσω Μαύρης Θάλασσας και Γεωργίας. Επιθυμεί επίσης να έχει και χερσαίες διευκολύνσεις, τεχνικές και ανεφοδιασμού, για το άνοιγμα του βορείου αεροπορικού μετώπου που σχεδιάζει.
Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε φυσικά αν θα πραγματοποιηθεί τελικά η επίθεση κατά του Ιράν. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι προετοιμάζεται επίμονα και μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια. Αλλά και ότι τυχόν ικανοποίηση των ισραηλινών αιτημάτων από την κυβέρνηση Παπανδρέου θα ισοδυναμεί νομικά και ουσιαστικά, εφόσον γίνει η επίθεση, με κήρυξη πολέμου της Ελλάδας κατά του Ιράν, όπως υπογραμμίζουν έγκριτοι νομικοί. Η Αθήνα θα καθίστατο, σε μια τέτοια περίπτωση, συνένοχος ενός από τα μεγαλύτερα διεθνή πολιτικά εγκλήματα της Ιστορίας, παραβιάζοντας κατάφωρα τη διεθνή έννομη τάξη, τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το ελληνικό Σύνταγμα, και μεταβαλλόμενη σε ενδεχόμενο στόχο αντιποίνων.
Η περίπτωση του Ιράν, αξίζει να σημειωθεί, είναι πολύ διαφορετική και πολύ σοβαρότερη ακόμα και από τις περιπτώσεις του Ιράκ, του Αφγανιστάν ή της Γιουγκοσλαβίας. Μια ενδεχόμενη επίθεση κατά του Ιράν, μετά από τις εισβολές στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τον Λίβανο και τη Γάζα, κινδυνεύει να αποδειχθεί η σταγόνα που θα ξεχειλίσει οριστικά το ποτήρι οποιασδήποτε εναπομένουσας σταθερότητας στη Μέση Ανατολή και διεθνώς. Θα έχει ανυπολόγιστες παγκόσμιες συνέπειες, κινδυνεύοντας να εξελιχθεί σε ιδιότυπη παγκόσμια σύρραξη, που μπορεί να πάρει τη μορφή γενικευμένης σύγκρουσης Δυτικών και Μουσουλμάνων.
Αν πιστέψουμε εξάλλου τον μεγάλο αμερικανικό τύπο, στα επιχειρησιακά σχέδια της επίθεσης κατά του Ιράν, περιλαμβάνεται και η πιθανή χρήση τακτικών ατομικών όπλων για πρώτη φορά μετά τη Χιροσίμα. Αυτό, αν γίνει, θα σημάνει το πέρασμα ενός ηθικο-πολιτικού και στρατιωτικού κατωφλίου για ολόκληρο τον κόσμο. Μια τέτοια χρήση θα απαλλάξει εκατομμύρια ανθρώπων από κάθε είδους ηθικό φραγμό και αναστολή για την χρήση μεθόδων τρομοκρατίας, ακόμα και με μέσα μαζικής καταστροφής και, αν δεν οδηγήσει στο τέλος του κόσμου, μπορεί πάντως να οδηγήσει στο τέλος της αμερικανικής και της ισραηλινής υπερδύναμης, με τον τρόπο που η Σικελική Εκστρατεία τερμάτισε την Αθηναϊκή Ηγεμονία. Αυτοί ακριβώς είναι και οι λόγοι που οδήγησαν τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες και ένα σημαντικό τμήμα όχι μόνο του αμερικανικού, αλλά και του διεθνούς εβραϊκού κατεστημένου, να συμμαχήσουν και να αποτρέψουν τον πόλεμο που ετοιμάζονταν να εξαπολύσουν Τζωρτζ Μπους και Ντικ Τσένευ.
Στο σενάριο ειδικά που θέλει να ενεργοποιήσει ο κ. Νετανιάχου για επίθεση μέσω Ελλάδας, δεν θα είναι μια μεγάλη συμμαχία, όπως το ΝΑΤΟ, που θα επιτεθεί συνολικά κατά του Ιράν. Ελλάδα, Βουλγαρία και Γεωργία θα θεωρηθούν από την Τεχεράνη, από το ενάμισυ δισεκατομμύριο Μουσουλμάνων και από την παγκόσμια κοινή γνώμη ως οι κύριοι συναυτουργοί του ισραηλινού εγκλήματος, με ότι αυτό συνεπάγεται για την ασφάλεια του ελληνικού λαού και τη διεθνή εικόνα της Ελλάδας.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΡΟΜΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΕΡΑΝΗ
H ισραηλινή αεροπορία έχει τέσσερις διαδρομές για να προσεγγίσει και να βομβαρδίσει το Ιράν:
Α. μέσω του Ιράκ, ο εναέριος χώρος του οποίου ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Στην περίπτωση αυτή, η Ουάσιγκτον θα είναι αυτόχρημα συνεργός στην επίθεση, κάτι που δεν επιθυμεί για πολιτικούς λόγους
Β. μέσω της Σαουδικής Αραβίας, η ηγεσία της οποίας γνωρίζει ότι διακινδυνεύει την ίδια την επιβίωσή της αν δώσει τον εναέριο χώρο της για επίθεση κατά του Ιράν
Γ. μέσω της Τουρκίας, κάτι που αποκλείει όμως η σημερινή στάση της ‘Aγκυρας
Δ. μέσω της Γεωργίας, μιας χώρας που ελέγχεται απολύτως από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ και βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το βόρειο Ιράν. Μόνο που η ισραηλινή αεροπορία πρέπει να μπορεί να φτάσει στη Γεωργία κι αυτό μπορεί να γίνει είτε μέσω της Τουρκίας, είτε μέσω της Ελλάδας και της Βουλγαρίας.
Αυτός ακριβώς είναι ο παράγων που εξηγεί τις ασυνήθιστα πυκνές επαφές του κ. Παπανδρέου με τον κ. Νετανιάχου. Οι δύο Πρωθυπουργοί συναντήθηκαν τρεις φορές σε διάστημα έξη μηνών, ενώ ο κ. Παπανδρέου δεν έκανε παρά μόνο από ένα ταξίδι στο Παρίσι και το Βερολίνο, παρόλο που η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής κρίσης! Ο ’Ελληνας Πρωθυπουργόις ταξίδεψε πρόσφατα και στη Σόφια, στην οποία πήγε αυγουστιάτικα και ο Πρόεδρος του Ισραήλ Σιμόν Πέρες. Επισήμως, για να συζητήσει με τους Βούλγαρους, αν πιστέψουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, για το πως οι δύο χώρες θα συνεργασθούν καλλιεργώντας βιολογικά ραπανάκια και πως η Σόφια του Μπόικο Μπορίσωφ, της Μαφίας και των καμπαρέ, θα … πρωταγωνιστήσει στην … επίλυση του μεσανατολικού και τη συμφιλίωση Εβραίων και Παλαιστινίων!

ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ, ΣΑΑΚΑΣΒΙΛΙ ΚΑΙ ΡΟΝΤΟΣ
Δεινοί έμποροι και διαπραγματευτές, με ασυνήθιστες ικανότητες παραπλάνησης και μεγάλη συλλογικότητα που δεν διαθέτουμε εμείς οι ‘Eλληνες, οι Εβραίοι είναι, μαζί με τους Κύπριους, από τους πλέον επίφοβους διαπραγματευτές στον κόσμο. Ο ίδιος ο Νετανιάχου καυχήθηκε δημόσια ότι έχει περίπου στο τσεπάκι του τους Αμερικανούς Προέδρους. Είναι φανερό ότι θέλει, προτού φύγει από το πολιτικό προσκήνιο, να έχει καταστρέψει ολοσχερώς το Ιράν (δεν προκάλεσε βέβαια κοτζάμ εισβολή στο Ιράκ μόνο και μόνο για να δυναμώσει την Τεχεράνη) και να έχει μπλέξει για τα καλά τις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια φλεγόμενη από άκρου εις άκρο Μέση Ανατολή.
Μαιτρ στην παραπλάνηση, οι Ισραηλινοί έχουν στήσει και μερικές από τις πιο αριστοτεχνικές παγίδες της ιστορίας, ιδίως όταν έχουν να κάνουν με χώρες και ελίτ σε κατάσταση γενικευμένης αποσύνθεσης.
Ορισμένες μαρτυρίες τους εμπλέκουν μάλιστα και στην παραπλάνηση, που θεωρείται κυρίως βέβαια αμερικανικό έργο, το 1974, του Ιωαννίδη, που επείσθη ότι επρόκειτο να ενώσει την Κύπρο με την Ελλάδα. Σήμερα η ημισέληνος κυματίζει περίπου στο μισό νησί. Οι υπερπατριώτες της ΕΟΚΑ Β’ που στρατολόγησε η Μοσσάντ και η CIA στο νησί όχι μόνο κατάφεραν να φέρουν τους Τούρκους στην Κύπρο, αλλά και παραμένουν ακόμα αδιόρθωτοι, στην καλύτερη περίπτωση, νεροκουβαλητές των ίδιων ξένων συμφερόντων, εκστρατεύοντας τώρα υπέρ μιας κυπρο-ισραηλινής συμμαχίας και επικρίνοντας αναδρομικά τον Μακάριο. Μερικές φορές αναρωτιέται κανένας αν είναι η βλακεία ή η προδοσία ο χειρότερος εχθρός των Ελλήνων.
Πριν από δύο χρόνια και αφού έκαναν τη Γεωργία προτεκτοράτο τους, οι Ισραηλινοί έσπρωξαν τον Σαακασβίλι σε μια αυτοκτονική επίθεση εναντίον της Ρωσίας. Το αποτέλεσμα ήταν η απολύτως προβλέψιμη από όλους, πλην του ίδιου του Γεωργιανού ηγέτη, καταστροφή της Γεωργίας, οι ίδιοι πέτυχαν όμως δύο σημαντικά πράγματα:
– έδωσαν ένα απτό παράδειγμα στη Μόσχα για τις δυνατότητες που έχουν να αποσταθεροποιήσουν ενόπλως την πρώην ΕΣΣΔ, αν όχι να προκαλέσουν νέο ψυχρό πόλεμο και επομένως ένα εξ αντιδιαστολής κίνητρο στη ρωσική διπλωματία να είναι πιο προσεκτική στις συναλλαγές και την υποστήριξή της προς την Τεχεράνη
– έσπρωξαν τη Ρωσία στην αναγνώριση Οσσετίας και Αμπχαζίας, αναγνώριση που παγίωσε την ισραηλινή επιρροή στην υπόλοιπη Γεωργία και αφαίρεσε από τη Μόσχα το μόνο μοχλό πίεσης επί της Τιφλίδας, την απειλή δηλαδή ότι θα αναγνωρίσει τις δύο αυτόνομες περιοχές.
Σε αυτό το σατανικό, παγκόσμιας σημασίας και εμβέλειας σχέδιο, φαίνεται ότι έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο ο κ. ‘Αλεξ Ρόντος, εξ απορρήτων του … Γιώργου Παπανδρέου, που δείχνει να τον περιβάλλει με την απεριόριστη εμπιστοσύνη του, κατά τρόπο που εμείς τουλάχιστο δυσκολευόμαστε να ερμηνεύσουμε. Να σημειώσουμε ότι ο κ. Ρόντος πρωταγωνίστησε σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις αμερικανικών και ισραηλινών συμφερόντων στα Βαλκάνια, εναντίον της Ρωσίας, στον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή την τελευταία δεκαετία, χρησιμοποιώντας ευρέως το όνομα Παπανδρέου. Τρεις μήνες πριν από τον πόλεμο στη Γεωργία, τον … προέβλεψε (!!!), από τις στήλες της Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν. Τέτοια οξυδέρκεια!
Καμιά φάκα δεν θάπιανε ποντίκια, αν δεν είχε και κάποιο τυρί. Στην τωρινή περίπτωση, το “τυρί” που μας προτείνουν είναι η σύμπηξη μιας στρατηγικής συμμαχίας με το Ισραήλ κατά της Τουρκίας. Είναι όμως καλό αυτό το τυρί, ή μήπως είναι δηλητηριασμένο και πεθάνουμε αν το φάμε;

Ο ΑΞΟΝΑΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ
Η τελευταία “μεγάλη ιδέα” που διατρέχει το ελληνικό εκσυγχρονιστικό κατεστημένο, αλλά επίσης σημαντικούς κύκλους της ελληνικής και κυπριακής δεξιάς και ακροδεξιάς, είναι η σύμπηξη μιας συμμαχίας με το “πανίσχυρο” Ισραήλ, που θα μας λύσει όλα τα προβλήματα με την Τουρκία! Mόνο που βέβαια ουδέποτε οι ευφάνταστοι προπαγανδιστές αυτής της ιδέας δεν μπορούν να αποδείξουν τον ισχυρισμό τους, να μας δείξουν δηλαδή τα ανταλλάγματα που παίρνει η Ελλάδα για την πολιτική της.
Πολύ ωραία. Επί μιάμισυ δεκαετία, το νέο, εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ υποστήριξε ότι η λύση των εθνικών προβλημάτων μας είναι να τα βρούμε με την Τουρκία κι ότι η άνοδος των ισλαμιστών του Ερντογάν, εις βάρος των κεμαλιστών, θα οδηγούσε σε αδιατάρακτη φιλία, ειρήνη και συνεργασία Ελλάδα και Τουρκία. Στη βάση αυτού του θεωρήματος, το κυβερνών νέο ΠΑΣΟΚ μεταξύ άλλων:
α) συμμετείχε σε ένα μεγάλο, διεθνές πολιτικό έγκλημα, την σύλληψη και παράδοση του ηγέτη της κουρδικής επανάστασης στην Τουρκία, υπό την άμεση καθοδήγηση των αμερικανικών και ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών,
β) αναγνώρισε υπό την πίεση Ολμπράιτ ζωτικά συμφέροντα στο Αιγαίο στην ‘Αγκυρα,
γ) υποχρέωσε την Κύπρο να ακυρώσει την αγορά ρωσικών αντιαεροπορικών όπλων,
δ) υποστήριξε ενθουσιωδώς την ένταξη στην ΕΕ της απειλούσης στο Αιγαίο και κατέχουσας στην Κύπρο Τουρκίας.
Η πολιτική αυτή κατέληξε στη σύνταξη του σχεδίου Ανάν, που προέβλεπε τη διάλυση του κυπριακού κράτους και τη μετατροπή του σε είδος μεταμοντέρνου προτεκτοράτου, υπό τη διοίκηση ξένων δικαστών. Τις βασικές ιδέες για τη δομή αυτού του σχεδίου εισηγούνται για πρώτη φορά οι Ισραηλινοί ειδικοί που συμμετέχουν σε ειδικό φόρουμ για τα ελληνοτουρκικά που συνέρχεται τρεις φορές το 2001, στην Ουάσιγκτον, την Αθήνα και το Ισραήλ, οργανωμένο από το ίδρυμα Κόκκαλη. Η βασική ιδέα των Ισραηλινών ήταν, υπογραμμίζει ο Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής στο Πάντειο Αλέξανδρος Κούτσης, που συμμετείχε σε ένα από αυτά τα συνέδρια, το πώς, δια των ρυθμίσεων του σχεδίου θα κρατήσουν υπό δυτικό-ισραηλινό έλεγχο την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου αποτρέποντας την είσοδο τρίτων δυνάμεων.
Είναι λοιπόν δυνατό οι ‘Eλληνες πολιτικοί που, αποδεχόμενοι τις εισηγήσεις και συμβουλές αυτές, έκαναν και μέχρι τώρα κάνουν αυτή την πολιτική φιλίας και συμφιλίωσης με τους ισλαμιστές του Ερντογάν, να μας λένε τώρα ξαφνικά ότι θέλουν να κάνουν συμμαχία με το Ισραήλ εναντίον του Ερντογάν; Είναι αυτό εθνική πολιτική, ή είναι, αντίθετα, εθνική προσαρμογή στις μεταβαλλόμενες ανάγκες του αμερικανοεβραϊκού κατεστημένου της Ουάσιγκτον; Που το 2001 ήθελε να στηρίξει τον Ερντογάν και την ελληνοτουρκική φιλία, ενώ τώρα θέλει να στριμώξει τον Ερντογάν και δια της Ελλάδος. ‘Exουν την παραμικρή σχέση με οποιαδήποτε ελληνική, εθνική στρατηγική, αυτές οι επιλογές;
Ασφαλώς δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι πιο παλαιστίνια από τους παλαιστινίους. Μια εξισορρόπηση της μεσανατολικής της πολιτικής επιβαλλόταν εδώ και πολύ καιρό. Αλλά αυτό που έγινε μετά το 1996 δεν ήταν εξισορρόπηση, ήταν η επιστροφή της ελληνικής ελίτ από τη σχετική ανεξαρτησία του Ανδρέα Παπανδρέου στη “συνήθη” κατάσταση υποτέλειας και εξάρτησης προς τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τις Βρυξέλλες, η επιστροφή στα γνωστά “φαναριώτικα” ρεφλέξ του συμβιβασμού και του κατευνασμού κάθε αφεντικού, ρεφλέξ που διαφοροποιούν τις ελίτ του πρώην οθωμανικού χώρου, από τις γνήσια ευρωπαϊκές, κυρίαρχες ελίτ.
Επί Κώστα Καραμανλή, η ελληνοισραηλινή συνεργασία παίρνει ποιοτικά ανώτερο χαρακτήρα, με τη μυστική συμφωνία που επέτρεπε στην ισραηλινή αεροπορία να πραγματοποιεί ασκήσεις προσομοίωσης βομβαρδισμού του Ιράν στον ελληνικό χώρο δοκιμάζοντας μάλιστα τα ρωσικά αντιαεροπορικά ΤΟΡ και Ες 300 που διαθέτουμε. Το κέρδος του Ισραήλ από τη συνεργασία ήταν κολοσσιαίο. Κανείς αντίθετα, δεν εξήγησε ποτέ τι κέρδισε η Ελλάδα από αυτή την ιστορία, εκτός του να αρχίσει να μπαίνει στο “κάδρο” του μουσουλμανικού κόσμου ως εχθρική χώρα. Στη διετία που μεσολάβησε από τις πρώτες ασκήσεις των Ισραηλινών στο Αιγαίο, οι τελευταίοι παρέδωσαν στην Τουρκία τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη, πολύ επικίνδυνα για τα ελληνικά νησιά!
Βεβαίως κάθε χώρα έχει ανάγκη συμμάχων. Γιατί όμως Αθήνα και Λευκωσία απέρριψαν διαρρήδην τις προσπάθειες Βιλπέν, Σαρκοζί, Μέρκελ και άλλων να προτάξουν τα ελληνικού και κυπριακού ενδιαφέροντος θέματα για να αρθρώσουν το όχι που θέλουν να πουν στην τουρκική ένταξη; Να μια πολύ πιο φυσιολογική συμμαχία, με τις κεντρικές ευρωπαϊκές δυνάμεις, που δεν τη θέλει όμως η Ελλάδα και η Κύπρος! ‘Oπως δεν θέλει και πολλά πάρε-δώσε με τη Ρωσία του Πούτιν, πολύ πιο φυσιολογικό σύμμαχο της Ελλάδας.
Μας λένε ότι τι αμερικανοϊσραηλίνό λόμπυ θα κινητοποιηθεί τώρα υπέρ των εθνικών μας δικαίων. Μάλιστα.
Εχουν όμως εθνικές επιδιώξεις η Ελλάδα και η Κύπρος, για να έχει νόημα αυτή η κινητοποίηση;
Η Αθήνα θέλει να ρωτήσει τη Χάγη αν είναι ελληνικό το Φαρμακονήσι και το Αγαθονήσι.
Ο κ. Χριστόφιας προτείνει ένα εκ περιτροπής κράτος στο νησί, που απορρίπτουν τα υπόλοιπα κόμματα και ο πληθυσμός του!
Χρειαζόμαστε πραγματικά συμμάχους για τέτοιους είδους επιδιώξεις;
Υπάρχουν βεβαίως και διάφοροι ανεγκέφαλοι, που προφητεύουν κάθε τόσο ότι είμαστε στα πρόθυρα της διάλυσης της Τουρκίας, με τη βοήθεια ασφαλώς της συμμαχίας με το Ισραήλ. Αυτό που έχει σίγουρα διαλυθεί εδώ και πολύ καιρό είναι το μυαλό μας και οποιοδήποτε εθνικό σχέδιο, γι’ αυτό και καταλήξαμε πρόσφατα στην αγκάλη του ΔΝΤ.
Ας δοκιμάσουμε όμως προς στιγμήν να πάρουμε στα σοβαρά τα λεγόμενα.
Αν αύριο, επιστρέψουν στην εξουσία οι κεμαλιστές, και τα ξαναφτιάξουν με το Ισραήλ, τι θα κάνουν οι Ναπολέοντες και οι Μέτερνιχ;
Αν στο μεταξύ ο Ερντογάν με το κύρος που τώρα διαθέτει στον μουσουλμανικό κόσμο πείσει είκοσι ή τριάντα χώρες να αναγνωρίσουν την ΤΔΒΚ, τι θα κάνουν τότε οι κουτοπόνηροι, ιδιοτελείς φωστήρες της Λευκωσίας;
Αν αντίθετα, ο μουσουλμανικός κόσμος πιάσει φωτιά και γίνει η Τουρκία Ιράν, θα επιθυμούσαμε να είμαστε στην πρώτη γραμμή μιας τέτοιας σύγκρουσης;
Ρωτήστε τους οπαδούς του ελληνοϊσραηλινού άξονα και περιμένετε απαντήσεις.
Δεν υπάρχουν.
Δεν υπάρχει καμιά συζήτηση, υπάρχει μόνο πρωτογονισμός και ιδιοτέλεια, υπάρχει η έλξη της δύναμης και η συνήθεια της υποτέλειας.
Ο γράφων δεν έχει καμία αντίρρηση για την ανάπτυξη των ελληνοισραηλινών σχέσεων, αρκεί να μην είναι λεόντεια η βάση τους, να είναι ισορροπημένες και να μη διαταράσσουν βάναυσα την διεθνή εικόνα και ακτινοβολία της Ελλάδας.
Γιατί εκτός από τον ρεαλισμό της δύναμης, υπάρχει επίσης στη διεθνή πολιτική η δύναμη της ηθικής και η σοφία της ιστορίας, αλλοιώς οι Αμερικανοί θα κέρδιζαν, δεν θα έφευγαν ντροπιασμένοι από το Βιετνάμ, το Ιράκ, το Αφγανιστάν αύριο. Οι ‘Eλληνες δεν είμαστε Σταυροφόροι, ζούμε χιλιάδες χρόνια εδώ και θέλουμε να ζήσουμε άλλα τόσα. Δεν μπορούμε να αντέξουμε τη συσπείρωση πίσω από την Τουρκία όλου του Ισλάμ και αυτό θα καταφέρουμε στο τέλος όπως πάμε κι αφού θα έχουμε διασπαθίσει όλο το τεράστιο αυτό κεφάλαιο που δημιούργησε ιδίως ο Ανδρέας Παπανδρέου με την πολιτική του, μια πολιτική που μιμείται τώρα ο Ταγίπ Ερντογάν!
Αλλά δεν ήταν μόνο ο Ανδρέας. Αν υπάρχει ένα ζήτημα που συσπείρωσε τους περισσότερους Ελληνες πολιτικούς, πολύ διαφορετικούς κατά τα άλλα μεταξύ τους, ήταν η ανάγκη εξισορρόπησης, καλών σχέσεων με τον αραβομουσουλμανικό κόσμο. Καραμανλής, Γρίβας, Μακάριος, Λυσσαρίδης, Μιχάλης Ράπτης, ακόμα και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κατάλαβαν, ένοιωσαν τη σημασία του αραβικού κόσμου, κατάλαβαν ότι για την Ελλάδα η Ανατολή είναι η πολιτιστική ενδοχώρα της, η ήπια ισχύς της, το δικό της στρατηγικό βάθος.
Δεν έχουμε πυραύλους, δεν είμαστε δισεκατομμύρια, δεν έχουμε υψηλή τεχνολογία. Είμαστε όμως η χώρα του Παρθενώνα και του Περικλή, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πρωταγόρα, που γέννησε την ελευθερία και τη δημοκρατία, ο λαός του 1821, του 1941-44, του 1955-59. Αυτό είναι το κεφάλαιό μας και καλό είναι, στα πλαίσια ασφαλώς κάποιου ρεαλισμού που η ζώη επιβάλλει, να κυττάμε να μη το βρωμίσουμε, να το παραδώσουμε αλώβητο στις επόμενες γεννιές των Ελλήνων
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Eπίκαιρα, στις 12.8.2010
Konstantakopoulos.blogspot.com.

http://infognomonpolitics.blogspot.com/

Πολιτική λεπτών ισορροπιών

Από το ΕΘΝΟΣ και τον Άγρυπνο Φρουρό»

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Η αμοιβαία πολιτική έλξη που αισθάνονται οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και του Ισραήλ δείχνει να είναι ακατανίκητη, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο.
Πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στο Ισραήλ μετά την αναγνώρισή του από την Ελλάδα και πρώτη επίσκεψη Ισραηλινού πρωθυπουργού στη χώρα μας μέσα σε μόλις έναν μήνα (!) συνιστούν πρωτοφανές γεγονός. Είναι προφανές ότι σηματοδοτεί αλλαγή στρατηγικής εκ μέρους της Αθήνας το ότι σε έναν μήνα έγιναν όσα δεν είχαν γίνει σε… εξήντα και πλέον ολόκληρα χρόνια!
Πέρα από τις υποκριτικές ωραιοποιήσεις, η ουσία είναι πως η κυβέρνηση Παπανδρέου αποφάσισε ότι τη συμφέρει να εγκαταλείψει τους Παλαιστινίους και τους Αραβες και να εναγκαλιστεί πολιτικά τους Ισραηλινούς. Εμβρόντητος είδε χθες ο κάθε ενημερωμένος παρατηρητήςτον Γιώργο Παπανδρέου να υιοθετεί πλήρως τη γραμμή του Νετανιάχου και των Ισραηλινών κατακτητών στο Παλαιστινιακό: ενώ ακόμη και οι Αμερικανοί απαιτούν από τον Νετανιάχου να παγώσει τουλάχιστον προσωρινά η επέκταση των παράνομων ισραηλινών εποικισμών στην Παλαιστίνη, προκειμένου να διευκολυνθεί ο άκρως ενδοτικός πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς στο να προσέλθει στο τραπέζι των συνομιλιών και της συνθηκολόγησης, ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανέφερε ούτε λέξη γι’ αυτό! Ούτε λέξη για τους εποικισμούς και την αρπαγή της γης των Παλαιστινίων!
Αυτή η παρά φύση πλήρης εναρμόνιση του Γ. Παπανδρέου, προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με τον ακροδεξιό Μπέντζαμιν Νετανιάχου προκαλεί σοβαρές ανησυχίες, λαμβανομένων ιδίως υπόψη των συνθηκών στο πλαίσιο των οποίων συντελείται.
Δεν είναι μυστικό ότι το Ισραήλ έχει «λυσσάξει» να πείσει τον Ομπάμα να εξαπολύσει επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.Ακόμη και χθες, όπως έγραψε η γερμανική έκδοση των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» σε σχετικό άρθρο της, «ένας υψηλόβαθμος Ισραηλινός στρατιωτικός εκπρόσωπος είπε ότι η Ουάσιγκτον πρέπει να δείξει την ετοιμότητά της για μια αεροπορική επίθεση, αν η Τεχεράνη δεν υποκύψει στην ατομική διαμάχη».
Είναι τέτοιο το κλίμα που ένα ακραίο «γεράκι» των νεοσυντηρητικών της κυβέρνησης Μπους, ο πρώην πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, Τζον Μπόλτον, εξέχων ακροδεξιός, δήλωσε στον αμερικανικό τηλεοπτικό σταθμό Φοξ Μπίζνες Νέτγουορκ ότι «αν το Ισραήλ επιχειρήσει επίθεση κατά του ιρανικού πυρηνικού σταθμού στο Μπουσέρ, πρέπει να το κάνει μέσα στις οκτώ επόμενες μέρες!». Ο Μπόλτον δεν έχει πλέον καμία υπεύθυνη θέση στην αμερικανική κυβέρνηση, αλλά οι έξαλλες δηλώσεις του αντανακλούν την υστερική προσπάθεια εξαπόλυσης επίθεσης κατά του Ιράν, που καλλιεργούν οι φιλοϊσραηλινοί ακροδεξιοί Αμερικανοί.
Οι ανησυχίες επιτείνονται από την πολύ παράξενη βιασύνη του Γ. Παπανδρέου να μεταβεί στο Ισραήλ την ώρα που είχε ξεσηκωθεί παγκόσμια κατακραυγή εναντίον του Νετανιάχου, κατ’ εντολήν του οποίου οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις είχαν δολοφονήσει εν ψυχρώ εννέα άοπλους Τούρκους ειρηνιστές που συμμετείχαν στον στολίσκο μεταφοράς φαρμάκων και τροφίμων στην αποκλεισμένη από τους Ισραηλινούς Λωρίδα της Γάζας.
Ποιος ήταν, άραγε, ο λόγος που ώθησε τον Γ. Παπανδρέου να πάει στο Ισραήλ την ώρα που οι Ισραηλινοί είχαν απαγάγει σε διεθνή ύδατα, δεκάδες και δεκάδες μίλια μακριά από τις ακτές του Ισραήλ, περίπου σαράντα Ελληνες πολίτες που συμμετείχαν στην ίδια ανθρωπιστική αποστολή; Τι είναι αυτό που παρακίνησε τον Γ. Παπανδρέου να μας κουβαλήσει στην Αθήνα τον… απαγωγέα (!) των Ελλήνων πολιτών, τον Νετανιάχου;
Αυτές οι σπασμωδικές κινήσεις του Γ. Παπανδρέου δείχνουν να εντάσσονται σε κάποιο πολύ σοβαρότερο και επείγον πολιτικό σχέδιο, το οποίο αγνοούμεΤο μόνο βέβαιο είναι ότι αυτό το υποτιθέμενο σχέδιο δεν έχει σε καμία περίπτωση ως κίνητρο την απλή βελτίωση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων ή τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα της χώρας μας.
ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΑντιτουρκικές φαντασιώσειςΣτερούνται πολιτικής σοβαρότητας οι ισχυρισμοί κυβερνητικών, πατριωτικών αλλά και ακροδεξιών κύκλων ότι δήθεν ο πολιτικός εναγκαλισμός του Γ. Παπανδρέου με τον Μπ. Νετανιάχου θα… «τσακίσει» την Τουρκία και θα την υποχρεώσει σε υποχωρήσεις στο Αιγαίο και στο Κυπριακό! Εν πρώτοις είναι διασκεδαστικό να ακούει κανείς αυτή την άποψη από άτομα που ήταν… υπέρ του σχεδίου Ανάν και που γενικά υποστηρίζουν άκρως ενδοτικές θέσεις στα Ελληνοτουρκικά. Επιπλέον, προφανώς υποκρίνονται ότι αγνοούν πως το Ισραήλ είναι αυτό που έχει απεγνωσμένα ανάγκη την Τουρκία και γι’ αυτό ο Νετανιάχου θα προστρέξει γονατιστός προς τον Ερντογάν, αν ο τελευταίος του κάνει νεύμα προσέγγισης!
ΠΗΓΗ ΕΘΝΟΣ





Αρέσει σε %d bloggers: