Posts Tagged ‘Επί προσωπικού’

Θυμάμαι ένα τσογλάνι…

Που ήταν Γενικός Διεθυντής σε τηλοπτικό κανάλι που ανήκει σε Μεγάλο Ερπετοειδές από αυτά που, τα τελευταία 40 χρόνια, κυβερνούν την Ελληνίτσα.
Ήταν τότε που, τα γνωστά (στους παλιούς αναγνώστες) λαμόγια οδήγησαν τις Τεχνικές Εκδόσεις στη, βάση σχεδίου, καταστροφή.
«Ούτε 300 χιλιάδες δεν δίνω για την εταιρία» είπε. «Μάλλον εσύ πρέπει να μου τα δώσεις»
Τον έστειλα στο διάβολο αλλά, μέχρι σήμερα θυμάμαι τα μούτρα του καθικιού και, ελπίζω να έλθει μία μέρα που να είμαι σε θέση να του χώσω 300 χιλιάδες στην οπή που χρησιμοποιεί περισσότερο.
Γιατί έτσι ξαφνικά;
Διότι ακούω στις ειδήσεις για ακόμα πιο άγρια μέτρα για τους απλούς ανθρώπους και, ανάμεσα σε αυτούς τοποθετώ και τον εαυτό μου που πλήρωσε το Σύστημα με την ίδια του τη ζωή

Advertisements

– Δάκρυσα! Καταργήθηκε η βίζα στα ταξίδια προς τις ΗΠΑ.
Το αντάλλαγμα είναι η ρύθμιση του ονόματος των Σκοπίων που σύντομα θα μάθουμε ποιο είναι…
– Έκλαψα. Γιατί άκουσα πως η πρότασή μου του 1987 για το «Πράσινο Νησί» είναι στις πρωτεραιότητες του ΓΑΠ. Όχι επειδή ξέρει ότι εγώ την έκανα αλλά επειδή την παρουσίασε κάποιος σαν δική του
– Ξαναδάκρυσα. Γιατί πληροφορτήθηκα ότι η Ελληνίτσα και οι ΗΠΑ έχουν «κοινές αξίες»
– Τσιμπήθηκα. Γιατί, δεν αποκλείεται να ακούσω ότι θα γίνει το «ΦΑΕΘΩΝ» αλλά, θα το έχει προτείνει κάποιο πράσινο τσουτσέκι όπως ένα γαλάζιο τζουτσέκι είχε προτείνει στην ΕΤ το ταξίδι στο Πεκίνο με υβριδικό όχημα και μοτοσικλέτες (και πήρε 1,5 εκατομμύριο ευρώ)

Η Πτώση!

Οι επισκέψεις έπεσαν από 12.000 στις 6.000. Μάλλον τα όσα λέμε δεν ενδιαφέρουν το κοινό snif, snif

No greeklish…

Δεν φτάνει ο βιασμός της γλώσσας από τους πολιτικούς μας ταγούς ορισμένοι γράφουν τα κείμενα τους σε greeklish.
Λυπάμαι αλλά, δεν μπορώ να τα αναρτήσω. Ελληνικά, αγγλικά, γαλικά, κινέζικα, κέλτικα ναι αλλά, greeklish όχι!

Μακάρι να τα καταφέρει…

Η αλήθεια είναι ότι έχω επηρεαστεί από τους συνεργάτες του ΓΑΠ αλλά, οφείλω να ομολογήσω, πως ο Τζέφρι προσπαθεί να σώσει τη παρτίδα.
Μακάρι να τα καταφέρει και, μόλις ανασάνει, να «στείλει» τα καρτούν που έχει συγκεντρώσει στο περιβάλλον του…

Μεταφορά επισκέψεων

Μήπως κάποιος από σας τους ειδικούς μπορεί να μου πει αν, ο αριθμός των επισκέψεβν στο kavvathas.blogspot.com μπορεί να «μεταφερθεί» στο kavvathas.wordpress.com; Ενώ στο πρώτο έχω πάνω από 120.000 στο δεύτερο

Double K WEBTV… Ίσως, κάποτε… Στη Δύση

Με έχω βαρεθεί πια. Όλο μεγάλα σχέδια κάνω και, στο τέλος, πέφτω κάτω και φαίνομαι και ανακόλουθος -για να μη χρησιμοποιήσω άλλον, βαρύτερο χαρακτηρισμό.
Είχα υποσχεθεί ότι, στο τέλος του μήνα θα «αν΄βαινε» στο Δύκτιο. Σιγά και μη.
Η αιτία; Εγώ και κανείς άλλος. Που πιστεύω ότι, η δουλειά και η παρουσία μου στον Τύπο επηρέασε κάποιους. Κανένα δεν επηρέασε εκτός ίσως από τις δικές μου φαντασιώσεις.
Αναλαμβάνω την ευθύνη για τη αθέτηση της υπόσχεσης όντας σίγουρος ότι, δεν πρόκειται να επηρεάσει τις συνομιλίες του ΓΑΠ με τον Ομπάμα πολλώ δε μάλλον με την Μέρκελ και τον Ερντοάν.

Πάλι τα ίδια…

Πως σας φαίνεται αυτή η εμφάνιση;

Ολυμπιακοί Κωφών, Αόματων, Μουγγών…

Δε ντρέπεστε λεω ‘γω να κερδοσκοπείτε με την ανθρώπινη αναπηρία; Αν ήταν στο χέρι μου θα σας μάζευα σ’ ένα γυάλινο δωμάτιο στη μέση της πλατείας Συντάγματος για να μπορεί ο κόσμος να σας πετάει μπανάνες και φυστίκια.
Όμως, δεν φταίτε εσείς. Φταίνε αυτοί που σας δίνουν τα λεπτά για να μπορείτε να περνάτε σαν «άρχοντες» εκμεταλλευόμενοι τήν ανθρώπινη δυστυχία.
Ούστ ρε!

Γράμμα αναγνώστη από το «Ινφογνώμων»
Σημ. Κ.Κ. Το αναδημοσιεύω επειδή, όπως όλοι γνωρίζετε, αγαπώ την πατρίδα μου την …Ιρλανδία

Γράφει ένας Έλληνας Αξιωματικός, που λοιδωρείται δεκαετίες τώρα από απάτριδες ‘δημοσιογράφους’ και ‘προοδευτικούς διανοούμενους’, μόνο και μόνο επειδή ήταν απέναντί τους όταν οι ομοϊδεάτες τους έστρεψαν τα όπλα εναντίον της πατρίδας και επειδή κάποιοι αξιωματικοί προδότες του όρκους τους κατέλυσαν τη Δημοκρατία. Ας τον διαβάσουμε και άς ακούσουμε την κραυγή του.

Αν μη τί άλλο, σε μια εποχή που ανθεί η φιλολογία για το αν γεννιέσαι ή γίνεσαι Έλληνας, αυτός ξέρει να πεθαίνει σαν Έλληνας

Είμαι ο ίδιος. Όταν πετάω στους αιθέρες του Αιγαίου, όταν βυθίζομαι στα καταγάλανα νερά του, όταν τρέμει το χώμα των συνόρων από το άρμα μου, όταν πάνω σε μια μηχανή ή σε ένα περιπολικό τριγυρίζω άγρυπνος τη νύχτα, όταν μπαίνω στη φωτιά, όταν παλεύω με το λιοπύρι και το αγιάζι στα λιμάνια. Πιλότος, Ναύτης, Στρατιώτης, Αστυνόμος, Πυροσβέστης, Λιμενικός. Μπήκα στις Ένοπλες Δυνάμεις σχεδόν 17 χρονών. Δεν δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα γιατί διάβαζα σαν σκυλί για να περάσω τις Πανελλήνιες, ήμουν αθλητικός και πέρασα τα αθλητικά τεστ εύκολα, κι ήμουν συνειδητοποιημένος κι έξυπνος αρκετά για να περάσω τα ψυχολογικά τεστ στα οποία υποβλήθηκα. Μα ένα πράγμα με δυσκόλεψε τότε. Πώς να καταφέρω να πείσω τον πατέρα μου να υπογράψει για να μπω στη Σχολή ? Πώς να καταφέρω να του κρύψω ότι από τους 80 που τελικά θα μπαίναμε στη Σχολή, στατιστικά οι 11 δεν θα ζούσαν μετά από μια 15ετία ! Σήμερα είμαι σχεδόν 40. Δεν ξέρω αν θα γυρίσω στην οικογένειά μου το μεσημέρι. Ποτέ δε ρωτάω αν θα γυρίσω πίσω απ’ όπου με στέλνεις.Με παλιά μηχανήματα, με κατεστραμμένα αυτοκίνητα, με ό,τι κι αν μου δώσεις. Με την μέση θρύψαλα από τα G, με τα χέρια γδαρμένα από τους ιμάντες του αλεξίπτωτου, με τη ματιά στη θάλασσα και το δάκρυ στη φωτογραφία της οικογένειας δίπλα απ’ την εικόνα του Αη Νικόλα κάπου στ’ ανοιχτά της Σομαλίας, με τις πληγές μου ανοιχτές έξω από το Τμήμα της Αγίας Παρασκευής, με τις παλάμες σάπιες απ’ την αρμύρα να βγάζω απ’ τα νερά τα παιδιά εκείνων που ξεβράζουν οι διακινητές στ’ ακρονήσια. Αχ αυτά τα μάτια όταν σώζονται πως σε κοιτάζουν. Σ’ απογοητεύω πολλές φορές. Το ξέρω. Αλλά κι εσύ δεν ήρθες στην κηδεία μου. Δεν μου άναψες ένα κερί. Δεν έκανες μια γιορτή για μένα στα σχολειά. Δεν κράτησες ένα δάκρυ για μένα όταν έπεφτα απ’ τα ουράνια, ούτε όταν μ’ ένα ελικόπτερο πάλευα εκείνη τη νύχτα μεσ’ στο σκοτάδι και στην αντάρα των Ιμίων, ούτε με έκρυψες για να μη με δει ο Τούρκος από τις τηλεοράσεις σου. Δεν ήρθες στο νοσοκομείο μου δίπλα στο κρεβάτι να μου κρατήσεις λίγη συντροφιά όταν με καίγανε οι σφαίρες και οι μολότωφ που σφηνώθηκαν πάνω μου.Τώρα ούτε σε παρέλαση δε θες να με βλέπεις. Και η σημαία μου έχει σταυρό πάνω και μπορεί να σε ενοχλεί. Δε νοιάστηκες όταν γκρεμιζόμουν, όταν πνιγόμουν, όταν με έλιωναν οι ερπύστριες, όταν καιγόμουν στη φωτιά. Ποτέ δε με ρώτησες τον καιρό της αφθονίας αν χρειάζομαι κάτι.Έδινες στους άλλους κι εγώ σε περίμενα.Μη μιλάς μου λες. Μη ζητάς. Είσαι Στρατιώτης. Αλλά κι εγώ ήμουν πολύ μακριά για να μ’ αφουγκραστείς. Στα σύνορα, στον ουρανό, στη θάλασσα. Μέσα στη φωτιά να παλεύω με τις μάνικες και τα Καναντέρ. Καμιά φορά από κει μακρυά άκουγα να με φωνάζεις «καραβανά» και «μπάτσο» και «ταβλαδόρο». Γελούσα και χαιρόμουν, γιατί κι εγώ αυτήν την ελευθερία υπερασπίζομαι. Να μου λες ό,τι θες κι εγώ να είμαι εκεί. Ακοίμητος και Άγνωστος.Τώρα με βγάζεις στα κανάλια και στα ραδιόφωνα. Μου λες βάλε πλάτη, βόηθα κι εσύ να περάσουμε τη φουρτούνα. Δώσε κι εσύ να καβατζάρουμε τη χρονιά. Μου λες ότι μ’ έχεις γεμίσει επιδόματα και σπίτια και νοσοκομεία και λέσχες, όλα δικά μου. Δε λες την αλήθεια, αλλά δεν με πειράζει.Όταν σου έχω δώσει τη ζωή μου, λες να με πειράξουν τα λίγα χρήματα; Όταν έχω σκοπό να μείνω με την Ελλάδα στην αιωνιότητα λες να με απασχολεί η 25ετία.Μου ‘χεις δώσει το μεγαλύτερο προνόμιο απ’ όλα, όταν μου είπες ότι με χρειάζεσαι διαθέσιμο 24 ώρες το 24ωρο, κάθε μέρα της ζωής μου: Όταν σκοτώνομαι είναι για την Πατρίδα. Όταν τραυματίζομαι είναι για την Πατρίδα. Δεν βγαίνω στη σύνταξη. Μπαίνω στην Εφεδρεία.Δεν πεθαίνω. Πάω να γίνω ένα με τον Ηλιάκη και το Σιαλμά. Τον Γιαλοψό, τον Καραθανάση και τον Βλαχάκο.Γιατί εγώ το ξέρω καλά. Ούτε γεννιέσαι ούτε γίνεσαι Έλληνας. Μόνο πεθαίνεις ως Έλληνας.





Αρέσει σε %d bloggers: