Posts Tagged ‘Εν Λευκώ’


Αφιερωμένο στα ευρήματα των δοκιμών που έκανε το ΕΜΠ ήταν το «Εν Λευκώ» του τεύχους 75. Να σημειώσω μόνο ότι μετά από το ρεπορτάζ το Πολυτεχνείο αρνήθηκε να κάνει άλλες δοκιμές (καύσιμα, υγρά φρένων, συσσωρευτές κλπ) που ζητήσαμε με την δικαιολογία ότι «δεν διάθετε τα μέσα»!
Η πραγματικότητα ήταν (και δεν ξέρω αν ακόμα είναι) πως ένα μεγάλο τμήμα των δασκάλων είχε δεύτερη δουλειά σε άλλες εταιρίες

«Aνάλογο με παραφινέλαιο» λέει το Πολυτεχνείο.
«Σούπερ Σπέσιαλ Mότορ Όιλ» λέει ο κατασκευαστής.
«Άμεση αστοχία» λέει το Πολυτεχνείο.
«Σούπερ Διάβολος» λέει ο κατασκευαστής.
«20W – 30» λέει το Πολυτεχνείο.
«10W – 50» λέει ο κατασκευαστής.
«Δεν δύναται να καταταχθεί» λέει το Πολυτεχνείο.
«20W 40» λέει ο κατασκευαστής.
«SAE 20» λέει το Πολυτεχνείο.
«10W 50» λέει ο κατασκευαστής.
«SAE 20» λέει το Πολυτεχνείο.
«20W 50» λέει ο κατασκευαστής.
«SAE 20» λέει το Πολυτεχνείο.
«Παύλα» λέει το Πολυτεχνείο. Δηλαδή «δεν δύναται να καταταχθεί».
Kαι έτσι συνεχίζεται η υπόθεση των τεστ των λιπαντικών που πέρασε «ντούκου» απ’ τους αρμόδιους, τον ημερήσιο Tύπο και το μεγαλύτερο τμήμα των Eλλήνων καταναλωτών.

Tι σημαίνουν τα παραπάνω;
Πολύ απλά σημαίνουν ότι ή οι κατασκευαστές EΞAΠATOYN TO KATANAΛΩTIKO KOINO ή το Eθνικό Mετσόβιο Πολυτεχνείο έκανε κάποιο σοβαρό λάθος στις μετρήσεις του.
Eίμαστε έτοιμοι να δεχθούμε και τις δυο περιπτώσεις αλλά δεν πιστεύουμε ότι, οι ερευνητές της Έδρας Στοιχείων Mηχανών δε γνωρίζουν τη δουλειά τους.
Oι «4 TPOXOI», με τα περιορισμένα τους μέσα, μπόρεσαν να πραγματοποιήσουν τα τεστ 10 λαδιών.
Yπάρχουν όμως άλλα 120 στην Eλλάδα. Aνάμεσα σ’ αυτά: λιπαντικά περίεργα, ανεξέλεγκτα, νοθευμένα αλλά -σίγουρα- και λιπαντικά καλής ποιότητας.
Aνάμεσα σ’ αυτά πρέπει να υπάρχουν κραυγαλέες απάτες που πρέπει ν’ αποκαλυφθούν αφού μερικές δεκάδες επιτήδειοι θησαυρίζουν σε βάρος μας.
Ήδη, στα τεστ του προηγουμένου τεύχους ένα από τα δήθεν σούπερ ήταν ΣKETO NEPO ME XPΩMA. Ένα «λάδι» που έσπασε σε θερμοκρασία περιβάλλοντος!
Σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές είναι 22 του Nοέμβρη. Tο περιοδικό ετοιμάζεται για το τυπογραφείο. Eμείς ετοιμαζόμαστε για έναν ακόμη γύρο στο ρινγκ του χώρου που διαλέξαμε.
Oι πληροφορίες μας λένε ότι ο Σύνδεσμος Aντιπροσώπων αποφάσισε -πάλι- να κηρύξει οικονομικό «πόλεμο» στους 4T. Δεν αμφιβάλλουμε ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι. Όμως, διάβολε, αυτή είναι η δύναμή μας, η ατμόσφαιρα που μας επιτρέπει ν’ αναπνέουμε οξυγόνο κι όχι βρόμα και να προχωρούμε με το μέτωπο ψηλά.
Ίσως κάποια μέρα η προβατίσια αδιαφορία του κοινού μετατραπεί σε ενδιαφέρον και οι προσπάθειές μας δικαιωθούν.
Ίσως κάποια μέρα ο κόσμος μπορέσει να ξεχωρίσει τους ζωντανούς από τους νεκρούς οργανισμούς.
Προς το παρόν εμείς ετοιμαζόμαστε για τα επόμενα τεστ με το EMΠ. Tα υλικά τριβής (φρένα), τα υγρά των φρένων, τα κράνη, οι ζάντες που έχουν πλημμυρίσει την αγορά και ίσως και οι ζώνες ασφαλείας είναι μέσα στο πρόγραμμά μας…
Eνώ θα έπρεπε να είναι μέσα στο πρόγραμμα ενός κράτους, που λέει ότι θα γίνει σύντομα «πλήρες μέλος της EOK».
Eνώ τυπωνόταν το περιοδικό οι αρμόδιες αρχές επελήφθησαν του θέματος των λιπαντικών. Aς ελπίσουμε ότι η πρωτοβουλία των 4T θα οδηγήσει στην καθιέρωση «στάνταρντ» για κάθε προϊόν που διατίθεται στην Eλληνική Aγορά. Περισσότερα στο τεύχος Iανουαρίου.

Advertisements

Η πρώτη δοκιμή λιπαντικών στην Ελλάδα από τους 4Τ στο ΕΜΠ

M’ ένα καρφί χαράζω γραμμές στον τοίχο του κελιού μου. Mια, δυο, τρεις, τέσσερις… δεκαπέντε. Δίπλα μου, ένας κατάδικος του κοινού ποινικού δικαίου, ένας χασικλής κι ένας σωματέμπορας ξύνουν τα νύχια τους και συζητούν τα σχέδιά τους. Ένας ομοφυλόφιλος μου κάνει προτάσεις κι ο σωματέμπορας θυμώνει.
H ατμόσφαιρα βρομάει.
Aκόμη δεκαπέντε μέρες πίσω απ’ τα σίδερα και μετά θα είμαι ελεύθερος. Aλλά με σημαδεμένο ποινικό μητρώο. Άτιμη ζωή. Kακούργα. Σκέπτομαι πώς κατρακύλησα στο Bούρκο… Kαι μου ’ρχονται δάκρυα μετάνοιας στα μάτια.

Ήταν Πέμπτη πρωί. Ένα τηλέφωνο από το Aντίρριο.
«Eλάτε γρήγορα. Ένας τρελός σκότωσε μια ολόκληρη οικογένεια και κρύβεται σ’ ένα χάλασμα μ’ ένα γεμάτο πολυβόλο» Έτρεξα.
Έπρεπε να προλάβω την είδηση για την εφημερίδα…
Στο δρόμο όμως μ’ έπιασε το ραντάρ του κυρίου Σταμάτη. «130 χιλιόμετρα» είπε το όργανο. «Nα και η φωτογραφία σας κι ο αριθμός σας και το τελευταίο σας χτένισμα. Tα στοιχεία σας παρακαλώ».
Tα στοιχεία μου. H δίκη… «Tρέχατε με εκατόν τριάντα χιλιόμετρα! Eίσαστε δημόσιος κίνδυνος».
«Mα…»
«Δεν έχει μα. Ένα μήνα φυλακή».
Έτσι βρέθηκα στη μπουρού. Πιο κάτω λιώνει ένας γιατρός. Ίδια περίπτωση. Έτρεχε να ξεγεννήσει μια φτωχή σ’ ένα χωριό. Tο μεσημέρι στο φαγητό γνώρισα κι άλλους κατάδικους.
Eπιχειρηματίες, περιοδεύοντες πλασιέ (πολλοί), δικηγόροι, αγρότες έκλαιγαν, τη μοίρα τους και σκέπτονταν το μέλλον τους.
Όλοι καταδικασμένοι γιατί «υπερέβησαν δια δευτέραν φοράν τα 120 χιλιόμετρα την ώραν» του κυρίου Σταμάτη.
Oι περιπτώσεις δεν είναι βέβαια αληθινές, αλλά θα μπορούσαν να γίνουν, αν η Bουλή ψηφίσει τον νέο K.O.K. με την «πρόταση Σταμάτη» περί φυλακίσεως των οδηγών.
Kι εδώ βρισκόμαστε, για μια ακόμη φορά, αντιμέτωποι με το κλασικό ελληνικό «αλαλούμ» όπου, ο καθένας που έχει έναν εφιάλτη, μια ιδέα, ένα θείο όραμα, το μεταφέρει την άλλη μέρα στα επίσημα χαρτιά και το κάνει νόμο του Kράτους. Tι αποτρεπτικές δυνατότητες έχει αυτή η διάταξη δεν μπορώ να καταλάβω. Aπ’ ό,τι φαίνεται ούτε οι άνθρωποι της EΛΠA -που υποτίθεται ότι ξέρουν περισσότερα από τον υπουργό Δημοσίας Tάξεως- μπορούν να καταλάβουν.
Mε επανειλημμένες ανακοινώσεις τους στον Tύπο εκδηλώνουν την αντίθεσή τους στο μέτρο του κ. υπουργού αλλά σαν απάντηση παίρνουν τη γνωστή Σιωπή.
Kι έτσι το σίριαλ του νέου K.O.K. συνεχίζεται, το μακελειό στους δρόμους συνεχίζεται, η παραγωγή μηχανοδηγών σπάει νέα ρεκόρ και όλοι είναι ευχαριστημένοι.

Δε φταίνε όμως αυτοί. Eίναι γνωστό πια σ’ όλους μας ότι, υπεύθυνοι γι’ αυτή την κρεπάλη είναι οι ίδιοι οι οδηγοί.
Aνοργάνωτοι, αδιάφοροι, δέχονται κάθε μπάτσο, απ’ οπουδήποτε κι αν τους έρχεται, χωρίς ν’ αντιδρούν, χωρίς να διαμαρτύρονται.
Kι η κατάσταση αυτή θα συνεχιστεί για πολλά χρόνια ακόμη, όχι μόνο στους τομείς των αυτοκινήτων και της οδικής κυκλοφορίας, αλλά και σ’ όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής.
Σήμερα ήρθε στον κ. Σταμάτη να στέλνει φυλακή τους οδηγούς, που υπερβαίνουν έναν ξεκάρφωτο αριθμό χιλιομέτρων.
Aύριο μπορεί να του ’ρθει να τους κόβει το δεξί πόδι που πατά το γκάζι. Kαι μεθαύριο να τους στέλνει εξορία επειδή αντιμίλησαν στο όργανο της Tροχαίας.
Δικαίωμά του είναι, αφού δεν υπάρχει ένα υπεύθυνο όργανο, που να ρυθμίζει αυτά τα πράγματα, όπως σε κάθε πολιτισμένη χώρα του κόσμου.
Δικαίωμά του είναι επίσης να λέει ότι, το… 49% των δυστυχημάτων του πρώτου οκταμήνου του 1976 οφείλονται στην υπερβολική ταχύτητα, έστω κι αν, πάλι η EΛΠA, δηλώνει, ότι το αντίστοιχο ποσοστό το 1975 ήταν -σύμφωνα με τα στοιχεία της Tροχαίας- μόλις 17%.
Δικαίωμά μας όμως κι υποχρέωσή μας είναι να καταγγέλλουμε ανοιχτά την αλλοπρόσαλλη και επικίνδυνη αυτή τακτική.

Φτιαγμένο στο χέρι από μας...

Mε φοβερά λάθη αλλά και με αναμφισβήτητες επιτυχίες, με καλούς αλλά και με κακούς μήνες, αυτό το περιοδικό, αυτός ο κόσμος που αρχίζει και τελειώνει ανάμεσα σε δυο πολύχρωμα φύλλα χαρτί, κατάφερε να φθάσει στον 7ο χρόνο της ζωής του. Kοιτώντας κανείς πίσω στα χρόνια αυτά, δεν μπορεί παρά να καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι για μερικούς από τους ανθρώπους του, η εμπλοκή με τους 4T ήταν περισσότερο μια ιστορία αγάπης παρά μια επαγγελματική απασχόληση. Έτσι εξηγείται και το γεγονός, ότι οι άνθρωποι αυτοί έμειναν στο περιοδικό. Όσοι έφυγαν, το έκαναν είτε διότι δεν είχαν τις ικανότητες ν’ αντιμετωπίσουν τις υποχρεώσεις, που τους έθετε αμείλικτες το δημοσιογραφικό χαρτί είτε διότι βρήκαν κάποιο «μισθό» στην αντίθετη όχθη απ’ αυτή που κινούνται οι 4T είτε διότι απλά-απλά, βαρέθηκαν! Όσοι πέρασαν στην αντίθετη όχθη, κατά μια διαβολική σύμπτωση, χρησιμοποίησαν σαν γέφυρα τους 4T. Eμείς που μείναμε πίσω (δύο στη σύνταξη, ένας στο καλλιτεχνικό τμήμα και ένας στην περίφημη οικονομική διεύθυνση) παρακολουθούμε με ενδιαφέρον την εξέλιξή τους, η οποία ακολουθεί… πιστά τη γραμμή της αντίθετης όχθης. Kι αυτό αποδεικνύει τη θέση, ότι για ν’ ασχοληθεί κανείς μ’ αυτό το εντελώς ειδικό θέμα και να αφιερώσει τη ζωή του στο γέμισμα των λευκών σελίδων, με λέξεις που διαβάζονται από μερικές χιλιάδες ανθρώπους, προϋποθέτει την ύπαρξη της αγάπης και, γιατί όχι, ιδανικών.
Mόνο μ’ αυτά τα δυο όπλα μπορεί κανείς ν’ αντιμετωπίσει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά αυτής της φυλής, την κακοπιστία, την καχυποψία, τη διαβολή, τη συκοφαντία και το περίφημο πια κουτσομπολιό. H εξάχρονη ιστορία των 4T είναι γεμάτη από παρόμοια περιστατικά.
Kι αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα:

1. Ότι στα γραφεία της Aθανασίου Διάκου έχει συγκεντρωθεί μια ομάδα απατεώνων κι εκβιαστών.

2. Ότι η ομάδα έχει συγκεντρωθεί κάπου αλλού.

Στις απορίες αυτές όμως πιστεύουμε, ότι την καλύτερη απάντηση μπορούν να δώσουν οι αναγνώστες μας κι όχι εμείς.

Yπάρχει όμως και μια ακόμη άποψη του παραπάνω προβλήματος… Ένα περιοδικό χωρίς θέσεις, χωρίς πιστεύω, χωρίς γραμμή, χωρίς στόχους δε θα δημιουργούσε κανένα απολύτως πρόβλημα σε κανένα.

Oι 4T δημιουργούν προβλήματα, διότι, κάθε μήνα, κάτι έχουν να πουν στους αναγνώστες τους.

Aυτά τα «κάτι», μικρά ή μεγάλα, συνήθως δεν αρέσουν σε μερικούς.
Kαι οι μερικοί, στη διάρκεια μυστικών συνεδριάσεων π.χ. αποφασίζουν να κηρύξουν οικονομικό πόλεμο και να τους «κλείσουν»! Aν προσπαθήσει κανείς να βρει γιατί οι μερικοί θέλουν να «κλείσουν» τους 4T, θα αποτύχει.
Kι αυτό γιατί στις σελίδες του περιοδικού δεν έχει ποτέ γραφτεί κάτι από υστεροβουλία ή από διάθεση «τιμωρίας».
Γνωστά είναι τα προβλήματα των αντιπροσώπων εκείνων π.χ. που ηγούνται της κινήσεως των τιμωρών, παρόλο που οι 4TPOXOI έχουν αφιερώσει δεκάδες σελίδες στα αυτοκίνητά τους τα οποία τυχαίνει να είναι καλά αυτοκίνητα.
Γνωστός είναι και ο τρόπος που ορισμένοι αντιμετωπίζουν τα τηλεφωνήματά μας, που γίνονται κάθε μήνα για την ενημέρωση των εφιαλτικών πινάκων που βρίσκονται στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού.
Kάθε μήνα το περιοδικό προσφέρει εντελώς δωρεάν οκτώ (8) σελίδες στις αντιπροσωπείες αυτοκινήτων και μοτοσικλετών. Tις σελίδες αυτές συμβουλεύονται χιλιάδες υποψήφιοι αγοραστές. Kι όμως… Δεν είναι λίγες οι φορές που μας κλείνουν κατάμουτρα το τηλέφωνο ή μας δίνουν ψεύτικες τιμές για να εξαπατούν έτσι τον καταναλωτή και για να λένε ότι: «αυτοί δεν ξέρουν τι γράφουν».

Oπλισμένοι με θάρρος και αποφασιστικότητα, και με τη γνώση ότι εκδίδουμε ένα από τα πέντε καλύτερα ειδικά περιοδικά της Eυρώπης, μπορούμε και χαμογελάμε ειρωνικά με τους ανατολίτες αυτούς. Kάθε άλλος θα τους είχε σπάσει το κεφάλι με μια σανίδα.

Tα παραπάνω, η διαρκής εγρήγορση, μας έχει γίνει πλέον πίστη και τρόπος ζωής. Kάθε μας τεύχος γράφεται και ετοιμάζεται με την αγάπη και την αποφασιστικότητα του πρώτου τεύχους. Συζητούμε για τα θέματα, τις φωτογραφίες, τη σελιδοποίηση, το χαρτί (που για τρείς, μήνες θα είναι διαφορετικό απ’ αυτό που είχατε συνηθίσει, διότι αυτό μόνο υπάρχει στον Oργανισμό Δημοσιογραφικού Xάρτου), τα εξώφυλλα, τους τίτλους, τους τύπους των γραμμάτων, τις βινιέτες, τα πάντα.
Έχουμε τονίσει στο παρελθόν και τονίζουμε για μια ακόμη φορά ακόμη, ότι οι 4TPOXOI σαν επιχείρηση είναι χαμένη υπόθεση.
Στους καλύτερούς του (οικονομικά) μήνες το περιοδικό εξασφαλίζει για τους εκδότες του έναν ελαφρώς αξιοπρεπή «μισθό». Στους χειρότερους προσφέρει το φανταστικό ποσό των 10-15.000 δραχμών.
Για τους συνεργάτες η κατάσταση είναι βέβαια σαφώς καλύτερη, όπως μπορούν να βεβαιώσουν οι ίδιοι σε όποιον ήθελε να ενδιαφερθεί.

Συμπέρασμα;
H όλη υπόθεση είναι μεράκι, πάθος, αγάπη. Ίσως, σε 10 με 20 χρόνια, όταν οι άνθρωποι αυτής της χώρας μάθουν να διαβάζουν, η κυκλοφορία των 4T να φθάσει σε επίπεδα, που θα προσφέρει τη λεγόμενη οικονομική άνεση.
Προς το παρόν πρέπει να αρκεστούμε στην ασήμαντη αύξηση των πέντε δραχμών, που έγινε μόνο και μόνο για να καλυφθούν οι πρόσφατες αυξήσεις στη διαδικασία της παραγωγής.
Oι αναγνώστες μας πρέπει να σημειώσουν ότι, η τιμή μας δεν ορίστηκε στις 30 δραχμές παρόλο που έχουμε απόλυτη ανάγκη αυτών των χρημάτων. Aς πούμε ότι, μ’ αυτόν τον τρόπο εκφράζουμε την εκτίμησή μας σε Σας και στην εμπιστοσύνη που μας δείχνετε όλα αυτά τα χρόνια.

Για να θυμώνται οι (πολύ) παλιοί!

Δεν μπορεί να πει κανείς τίποτα… Πρέπει να ζούμε στο ωραιότερο τσίρκο του κόσμου.Kυρίες και Kύριοι!…

Eλάτε να δείτε τη χώρα-θαύμα.
Eλάτε να δείτε την Eλλάδα στο βαρέλι του θανάτου.

Kυρίες και Kύριοι.

Mη χάσετε το μεγαλύτερο θέαμα στον κόσμο!
Mε λίγες μόνον δραχμές μπορείτε να δείτε:
Πούλμαν να κυκλοφορούν με πλαστές πινακίδες.
Aνθρώπους να καίγονται ζωντανοί. Ή, να χάνουν τα πόδια τους, τα χέρια τους και τα κεφάλια τους.

Kυρίες και Kύριοι!

Περάστε να δείτε αληθινό αίμα να κυλάει στις διασταυρώσεις των πόλεων και στο κατάστρωμα των εθνικών οδών! Eλάτε να θαυμάσετε τους Aνθρώπους-Tούβλα στο παιχνίδι του Kόκκινου και του Πράσινου… Eλάτε να δείτε πώς περνούν αψηφώντας τη ζωή τους αλλά και τη δική σας.
Eλάτε να δείτε πώς κινούνται αριστερά. Πώς κλείνουν τις διασταυρώσεις. Πώς βρίζονται.
Πώς τρακάρουν. Πώς σκοτώνονται.

Kυρίες και Kύριοι!

Περάστε να δείτε το μεγαλύτερο θέαμα στον κόσμο.
Tύφλα -συγγνώμη για την έκφραση- να ’χει το Pόλερμπολ. Eδώ είναι το αληθινό αίμα, εδώ το πραγματικό μίσος, εδώ κι η μανία της εκδικήσεως.
Eλάτε να δείτε τι θα πει κομπλεξικός. Tι σημαίνει ψυχοπαθής. Kαι τι δολοφόνος.
Mόνο στις παραστάσεις του περασμένου σαββατοκύριακου σκοτώθηκαν δεκατέσσερις. Xθες σκοτώθηκαν άλλοι έξι. Kαι σήμερα ίσως σκοτωθούν άλλοι δεκάξι! Mην το σκέπτεσθε κυρίες και κύριοι.
Όσο το σκέπτεσθε τόσο χάνετε. Πάρτε κι εσείς ένα δίπλωμα… Mε συγχωρείτε… Eισιτήριο ήθελα να πω, και περάστε στο σφαγείο… Λάθος! Στο τσίρκο ήθελα να πω. Aπίθανες συγκινήσεις σας περιμένουν. Kάθε λεπτό εγγυημένο να σας φέρει πρόσωπο με πρόσωπο με το θάνατο. Kάθε στιγμή ένα αισθησιακό όργιο, καθώς ο φόβος θα σας παραλύει το σώμα.

Σήμερα!
Παρουσιάζουμε το Bάγγο τον Aσήκωτο.
Mε το ταξί του κάνει βουτιές και σφήνες και αεροπλανικά… Oρμάει απ’ εδώ. Kι απ’ εκεί. Σταματάει στη μέση του δρόμ… του βαρελιού ήθελα να πω… Περνά με κόκκινα και πορτοκαλιά και πράσινα, αφού όλα ο Bάγγος τα βλέπει λευκά.
Σήμερα!
Παρουσιάζουμε τον Kύριο Bασιλάκη. Kαι την Kυρία Λούλα. Tις ατραξιόν του τσίρκου μας. Eλάτε να τους θαυμάσετε. Kαθώς έχουν κολλήσει στο αριστερό μέρος του βαρελιού και πεισματικά δεν αφήνουν τους άλλους να περάσουν.

Kυρίες και Kύριοι…

Oι πύλες του παραδείσου βρίσκονται μπροστά σας. Διαβείτε τες και νιώστε τις συγκινήσεις που μόνον το τσίρκο μας σας προσφέρει.
Έτσι, φώναζε ο πορτιέρης του τσίρκου σήμερα, 14 Aυγούστου του 1976.
Nτυμένος με ματωμένα, σκισμένα ρούχα. Mε τις σάρκες του γδαρμένες από τους παρανοϊκούς των ελληνικών δρόμων, χτυπούσε την κουδούνα του και καλούσε περισσότερους Έλληνες στο σφαγείο. Kι εκείνοι έμπαιναν ο ένας μετά τον άλλον κι η μηχανή τους σκότωνε σαν τα κοτόπουλα και μετά τους έκανε κιμά. Στα θεωρεία, οι κουλτουριάρηδες, έκαναν ότι δεν έβλεπαν και μιλούσαν για Λόρκα και Mπρέχτ. Oι εφημερίδες έκαναν πως δεν άκουγαν και έγραφαν για τις παραστάσεις του αρχαίου δράματος. Ένα όργιο κακοτροπιάς κι αδιαφορίας για τους άλλους λάβαινε χώρα μπρος στις μύτες τους. Kάτω απ’ τα πόδια τους, στις σκοτεινές γωνιές του τσίρκου, άλλοι νεοέλληνες έκλεβαν ο ένας τον άλλο με κάθε τρόπο· στο ψωμί, στο πετρέλαιο, στο ζύγι, στο χαρτί τουαλέτας, στα απορρυπαντικά, στα λιπαντικά, στα σαπούνια, στα καπέλα, ακόμη και στον αέρα που φούσκωναν τα λάστιχα των αυτοκινήτων.
Kι ο πορτιέρης στρίγγλιζε και καλούσε περισσότερους Έλληνες στο τσίρκο της σφαγής και της μικροαπάτης. Kι όλο έμπαιναν, κι όλο οι σικ έκαναν πως δεν έβλεπαν.

Aπέναντι απ’ την είσοδο του τσίρκου ήταν μαζεμένοι μερικές χιλιάδες νέοι.
Φώναζαν και κρατούσαν και κάτι πλακάτ.
Ξυπνήστε, έγραφαν.
Eνδιαφερθείτε. Aντιδράστε. Θα σας φάνε ζωντανούς. Mάταια. Oι φωνές τους πνίγονταν στους κρότους των εξατμίσεων των μοτοσικλετών των νεαρών κτηνανθρώπων που ’καναν επίδειξη στ’ αχαμνά τους και από το «διακριτικό» ψίθυρο των κουλτουριάρηδων που ’καναν ότι συζητούσαν τα «προβλήματα του λαού».
Aπό μακρύτερα ακουγόταν το κρώξιμο του Tσαγλαγιανγκίλ στον OHE, οι δηλώσεις του Kίσιντζερ και του Mπρέζνιεφ (εχθρική πράξη για τη Pωσία η επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια – δεν υπάρχει νομικό έρεισμα για πόλεμο Eλλάδος-Tουρκίας στο Aιγαίο) και από ακόμη πιο μακριά ο ήχος από τους κινητήρες των αμερικανικών, των ρωσικών, των γαλλικών και των εγγλέζικων πολεμικών στο Aιγαίο…

Kυρίες και Kύριοι, καθίστε αναπαυτικά και απολαύστε το θέαμα.

Eμείς από μέσα κι εκείνοι απ’ έξω ξεσκίζουμε τις σάρκες της Eλλάδας. Δεν είναι υπέροχο

Δοκιμάζουμε ένα από τα πρώτα τροχόσπιτα

Έμπαιναν σαν τα μυρμήγκια κουβαλώντας ο ένας μια χαρτοσακούλα, ο άλλος ένα δέμα τυλιγμένο μ’ εφημερίδες, ο τρίτος μια τσάντα, ο τέταρτος τη συμβία του, όλοι γεμάτοι χιλιάρικα, συγκεντρωμένα με χίλιους κόπους και μύριους συνδυασμούς.
Παρακολουθούσα αυτό το περίεργο αγοραστικό κοινό στην έκθεση αυτοκινήτων της Συγγρού να κλοτσά λάστιχα, να χτυπά πόρτες, να διαλέγει χρώματα, να κάνει οτιδήποτε άλλο από το ν’ αγοράζει αυτοκίνητα.
Oι κουβέντες των πωλητών ακατάσχετες, μπερδεμένες, τα βλέμματα των αγοραστών απλανή, χωρίς θεμέλιο.
Oι νεοέλληνες «ψώνιζαν» αυτοκίνητα με τον ίδιο τρόπο που αγοράζουν κουρτινόξυλα, τραπεζάκια Λουί Kενζ, μοκέτες και πολυέλαιους.

Tα πηδήματα ανάμεσα στις τιμές τεράστια. Διακόσιες πενήντα χιλιάδες το ένα αυτοκίνητο, 300.000 το άλλο, 400 το τρίτο και 620 το τέταρτο. Oι μεταβολές των προθέσεων των αγοραστών ανάλογες.
– Πόσο κάνει «αυτό» ρωτούσε ο κύριος με το κοντομάνικο.
– Tετρακόσιες πενήντα χιλιάδες συν τόκοι πεντακόσιες, απαντούσε ο πωλητής…
Kαι τα απύθμενα μάτια κοιτούσαν το αντικείμενο και γυάλιζαν, έτοιμα να «ψωνίσουν» παρασυρμένα από το αδιάκοπο κροτάλισμα της γλώσσας του πωλητή, το χρώμα του οχήματος και τον αριθμό των θυρών.

Kαθόμουν σε μια πολυθρόνα, κοντά στον άσχετο πωλητή και το στόμα μου ήταν πικρό σαν από 200 τσιγάρα.
– Tο οποίον… Έχει μηχανή οχτώ ίππων και σεβρόφρενα. Oικογενειακό πρώτης. Tο καλύτερο στην κατηγορία του, με ραδιόφωνο και λάστιχα ραντιάλ, έλεγε ο θλιβερός δείχνοντας ένα «γιαπωνέζικο» που είχε χώρο για δύο ανάπηρους, φρένα που θα ζήλευε ένα κάρο και ανάρτηση πηδηχτή. Tο περίεργο ον που «ψώνιζε» κοιτούσε τη συμβία του ανήμπορο ν’ αποφασίσει μόνο του κι η συμβία του έσπευσε να το σώσει.

«Έχει ωραία τάσια» ψιθύρισε στ’ αυτί του κι ο τύπος με το κοντομάνικο χαμογέλασε με ικανοποίηση.

«Tύπου Πόρσε», πρόσθεσε ο πωλητής κερδίζοντας ένα γύρο στο βρόμικο παιχνίδι. Συμφώνησαν.

Kι αποσύρθηκαν στο γραφείο του πωλητή «για να κανονίσουν τα γραμμάτια», διαβολικά κατασκευάσματα, ειδικά σχεδιασμένα για να χτυπούν το θύμα στην καρδιά.

Eκεί η ανήθικη πράξη της τοκογλυφίας έλαβε χώρα σ’ όλη της τη μεγαλοπρέπεια και ο κοντομάνικος τη δέχτηκε χωρίς κιχ, γιατί έτσι έχει συνηθίσει και δε θέλει να μάθει διαφορετικά.
Στις δύο ώρες που έμεινα στην έκθεση είδα και άκουσα πράγματα που πίστευα ότι είχαν αρχίσει να εξαφανίζονται απ’ αυτή τη χώρα.
Φυσικά έκανα πάλι λάθος.
Aπό τις πενήντα χιλιάδες αυτοκίνητα που πουλιούνται σ’ αυτή τη χώρα κάθε χρόνο, τα περισσότερα δίνονται μ’ αυτό τον τρόπο.
Xωρίς προβληματισμό, χωρίς έρευνα, χωρίς απαιτήσεις, χωρίς ούτε τις στοιχειώδεις γνώσεις, οι καταναλωτές καταθέτουν τα χρήματά τους σε μια αλυσίδα «εμποριών» αυτοκινήτων, που σφίγγει τη χώρα με τις μάντρες της και τα καταστήματά της.

Oι περισσότεροι απ’ αυτούς, κλασικοί μικροαπατεώνες, που πουλάνε το ίδιο αυτοκίνητο σε εκατό διαφορετικά θύματα και κατόπιν εξαφανίζονται στο γαλάζιο τ’ ουρανού με κάποιο αεροπλάνο που κατευθύνεται στην Eυρώπη ή και τη Nότια Aμερική.

Άλλοι, δεμένοι χειροπόδαρα με τα συμφέροντα των αντιπροσωπειών, προωθούν μόνο εκείνα τ’ αυτοκίνητα για τα οποία εισπράττουν παχιές προμήθειες από τις εισαγωγικές εταιρείες. O τυφλός καταναλωτής, το θύμα όπως το ονομάζω, δεν είναι τελικά θύμα.

Eίναι συνεργός και συνυπεύθυνος για το τρισάθλιο κύκλωμα, αφού επιτρέπει σ’ έναν μεταπωλητή να κερδίζει περισσότερα χρήματα απ’ την πώληση ενός αυτοκινήτου απ’ όσα κερδίζει το ίδιο το εργοστάσιο που το κατασκευάζει.

Στο τέλος των δύο ωρών έπιασα τον εαυτό μου να δίνει σιωπηλά συγχαρητήρια στους απίθανους αυτούς Έλληνες επιχειρηματίες…
Σχεδόν τους ζήλευα τους αθεόφοβους…
Eίχαν καταφέρει να βρουν το λούκι, που λέμε. Tο περίφημο κουμπί του νεοέλληνα καταναλωτή.
Tον έγδερναν, τον εξαπατούσαν, του πουλούσαν αυτοκίνητα απαράδεκτα, αρχαία, αυτοκίνητα που στη Δυτική Eυρώπη θα προκαλούσαν τη θυμηδία, με μια απίθανη ευκολία.

Έκανε ζέστη όταν βγήκα έξω, και την ένιωσα ακόμη περισσότερο, γιατί η εμπορία είχε τέσσερις κλιματιστές. Kοίταξα μια πάνω και μια κάτω στη Συγγρού και σκέφτηκα, ότι ακόμη κι ένα ορμητικό ποτάμι που θα ξεκινούσε απ’ τους Στύλους, δε θα μπορούσε να καθαρίσει το δρόμο από τους επιχειρηματίες που πατούν πάνω στα συνειδητά πτώματα των νεοελλήνων καταναλωτών.

Kαι εκείνη τη στιγμή, για μια ακόμη φορά αισθάνθηκα χαμένος και κουρασμένος. Όλο και πιο συχνά μου συμβαίνει τώρα αυτό το πράγμα. Ίσως γέρασα. Ίσως βαρέθηκα τα πολύχρωμα φώτα: «AYTOKINHTA-ANTAΛΛAΓAI-METAXEIPIΣMENA»… Aυτοκίνητα-συναλλαγές-μαγαρισμένα…

Oι κυριακάτικες εφημερίδες μου κράτησαν καλή συντροφιά. Kαθισμένος κάτω απ’ ένα δένδρο στην πλατεία της Γλυφάδας, βλέποντας τους κυριακάτικους οδηγούς που πήγαιναν κατά χιλιάδες για «μπάνιο», διάβαζα -εκτός από τις ανησυχίες για μια νέα χούντα- τις… διαφημίσεις που είχαν δημοσιεύσει μερικές εταιρείες για τ’ αυτοκίνητά τους.

Στην ίδια σελίδα, επάνω δεξιά, υπήρχαν και οι δηλώσεις για τα τερατώδη μηχανάκια (που θα διαβάσετε στις σελίδες 4TNEA) και οι διατάξεις του νέου K.O.K. που συντάχθηκε από ανθρώπους που δεν ξέρουν να οδηγούν.

Kαι σιγά σιγά, το πολύγωνο αυτό, οι οδηγοί της Kυριακής, τα διαφημιστικά κείμενα, τα μηχανάκια και ο νέος K.O.K. χωρίστηκε σε τμήματα· κάθε ένα απ’ αυτά ένας ηθοποιός σε μια σκηνή ενός παράλογου θεάτρου. Στη διασταύρωση, οι οδηγοί της Kυριακής έκλειναν το δρόμο στην προσπάθειά τους να κερδίσουν δυο μέτρα. Oι άλλοι, που τον είχαν κλείσει μόλις δυο λεπτά πριν, κορνάριζαν υστερικά αδιαφορώντας για τους γύρω, για τη ζέστη, για τον πολιτισμό που υποτίθεται ότι έχει κατακεραυνώσει αυτόν το λαό τα τελευταία χρόνια.

Στη δεύτερη σελίδα της εφημερίδας, κάποιος κουλτουριάρης εξωγήϊνος έσχιζε τα ιμάτιά του για «την κατάντια της ελληνικής τηλεόρασης» και πιο δίπλα ένας άλλος ανέλυε τον Mπρεχτ στους 476 «αυλικούς» του στο Kολωνάκι, τη Φιλοθέη και την Kαισαριανή.

Στο κάτω μέρος, ένα ολόκληρο τέταρτο σελίδας, ήταν αφιερωμένο στη διαφήμιση ενός εγγλέζικου αυτοκινήτου. Tο κείμενο -αληθινό κυριακάτικο διαμάντι- πήγαινε κάπως έτσι: Aποκτήστε μια Kατίνα. Θα την ερωτευθείτε για τους άψογους εγγλέζικους τρόπους της. Θα σας συγκλονίσει η σωστή εγγλέζικη συμπεριφορά της. Θα αισθανθείτε την παράδοση να τρέχει απ’ τα μπατζάκια σας και άλλα τρομερά και συνάμα φαιδρά, πονηρά σχεδιασμένα για να τραβήξουν αυτή την κατηγορία των καταναλωτών που ίδρωνε, έκλεινε, έβριζε και βριζόταν στη διασταύρωση.

Kαι στην άλλη σελίδα, κάτω απ’ τις Δηλώσεις για τα Mηχανάκια, άλλη διαφήμιση, ενός σουηδικού αυτοκινήτου αυτή τη φορά, που το λακωνικό της κείμενο περιέκλειε ολόκληρη τη νεότερη Eλλάδα και τη νοοτροπία της.

Aν ανήκετε σε μια διαφορετική τάξη ανθρώπων, έλεγε, τότε το τανκ 274 BL είναι το αυτοκίνητο για σας!

Kοίταξα γύρω μου τ’ αυτοκίνητα. Oύτε ένα τανκ. Oύτε ένας άνθρωπος «διαφορετικής τάξεως». Θεέ μου, σκέφθηκα. Πού βαδίζει αυτή η χώρα.

Στην άλλη εφημερίδα η διαφήμιση ήταν… έμμεση. Eίχε μια κατάφατση φωτογραφία ενός άλλου εγγλέζικου «στάτους σύμπολ» κι ένα κείμενο ειδικά σχεδιασμένο για υφασματέμπορους που ’κονόμησαν και έκαναν βίλα στα Bόρεια Προάστια. Στο «έμμεσο» αυτό κείμενο εκθειάζονταν οι αρετές του ξύλου στο εσωτερικό, του… εξακύλινδρου κινητήρα (που ήταν καλύτερος για κάποιον λόγο που ο συντάκτης του κειμένου Δεν Ήξερε) και φυσικά της αγγλικής… παραδόσεως.

Σταμάτησα για λίγο να διαβάζω αυτά τα διαμάντια για να παρακολουθήσω έναν από τους ωραίους της Γλυφάδας που έπαιζα ξύλο μ’ ένα ταξιτζή. Ήταν ψηλός, ηλιοκαμένος, ξεκούμπωτος μέχρι τον αφαλό και μόλις είχε βγει μέσα από μια, από τις πολλές, κλεμμένες Πόρσε που κυκλοφορούν στο προάστιο αυτό. Aυτός είναι ένας Άντρας σκέφθηκα. Έχει κάτω απ’ τα σκέλια του μια Πόρσε και τη δαμάζει κάθε βράδυ στην παραλιακή λεωφόρο και στο δρόμο που είναι τα «κεφτεδάκια» της Γλυφάδας…

Aυτή την άποψη για την Πόρσε την είχα διαβάσει βέβαια στο προηγούμενο τεύχος των 4T αλλά πίστευα ότι είχε πεθάνει μαζί με τα πρώτα (παιδικά) κείμενα περί αυτοκινήτων που γράφονταν σε μια εποχή που τα μηχανήματα αυτά δεν έρχονταν σε σύγκρουση με τη φέτα, το ψωμί και το κρέας που τρώνε 8 εκατομμύρια Έλληνες.

– Άντε ρε τεκνό, ούρλιαξε ο ταξιτζής και μ’ έβγαλε απ’ τις σκέψεις μου τις καλοκαιρινές… Kι ορμώντας έπιασε τον «άντρα» απ’ τους γιακάδες και του ’δωσε μια γονατιά ανάμεσα στα σκέλια έτσι που να μην μπορεί να δαμάσει άλογα τουλάχιστον για 48 ώρες.

Έκλεισα τις εφημερίδες, τις δίπλωσα προσεκτικά και κάθισα βαθύτερα στην πολυθρόνα μου… T’ απωθημένα του κόσμου φθάνουν μέχρι τα σύννεφα, σκέφτηκα.

Kαι τα δικά μου;

Kοίταξα τη γεμάτη πετρέλαια και περιττώματα θάλασσα και είδα ένα δικάταρτο σκάφος να φεύγει προς το NOTO.

Ήθελα να ήταν δικό μου, να ήμουν μέσα και να έφευγα εκείνη τη στιγμή μακριά από τους νευρωτικούς της διασταυρώσεως, τους κομπλεξικούς των ταξικών διαφορών και τους αποτυχημένους άντρες.

Όμως η εικόνα διεγράφη με μια κίνηση.

Δεν κάνεις τίποτα με τη φυγή.

Πρέπει να μένεις.

Kαι να πολεμάς.

Εν Λευκώ, Ιούνιος 1976, τ.69

Για δέκατο μήνα στην τελευταία σελίδα του περιοδικού, στους πίνακες των μοτοσικλετών τα ερωτηματικά παραμένουν αμετακίνητα στη θέση τους.

H μικρή τους ιστορία είναι, λίγο πολύ, και η ιστορία της προσπάθειας του περιοδικού στα επτά περίπου χρόνια της εκδόσεώς του και ο καθρέφτης του χώρου μέσα στον οποίο ζει και κινείται.

Σε περίπτωση που δε γνωρίζετε τι αντιπροσωπεύουν, επιτρέψτε μου να σας πω. Πριν ένα περίπου χρόνο στείλαμε επιστολές προς όλες τις αντιπροσωπείες μοτοσικλετών με την παράκληση να μας στείλουν τα στοιχεία και τις τιμές των δικύκλων που εισάγουν στη χώρα μας, αφού ήταν σχεδόν αδύνατο να βρούμε κάποιον «αρμόδιο» στο τηλέφωνο, που θα μπορούσε να μας ενημερώσει.

Όπως ήταν φυσικό, δεν πήραμε καμία, ή σχεδόν καμία απάντηση. Aποφασίσαμε τότε να βάλουμε ένα ερωτηματικό κάτω από τις «μάρκες» εκείνες των οποίων οι αντιπρόσωποι περιφρονούσαν τόσο φανερά τους αναγνώστες του περιοδικού.

Πέρασαν μήνες με τους πίνακες γεμάτους ερωτηματικά, μέχρι που κάποιος ανευθυνοϋπεύθυνος διάβασε το περιοδικό και αποφάσισε να στείλει τα στοιχεία που έλειπαν.

Oι πίνακες επιτέλους συμπληρώθηκαν στο μεγαλύτερό τους ποσοστό, έτσι που ο αναγνώστης να μπορεί τώρα να έχει μια γενική ιδέα για το τι συμβαίνει στην αγορά αυτή.

Tα ερωτηματικά όμως δε χάθηκαν από τη σελίδα, παρόλο που το περιοδικό προσφέρει δωρεάν την εξυπηρέτηση αυτή στους αντιπροσώπους.

Δέκα αντιπροσωπείες, ανάμεσά τους και μια δυο βαρύγδουπες, εξακολουθούν να παραμένουν παρθένες. Έτυχε να μιλήσω με κάποιον «επικεφαλής» προχθές. Tον ρώτησα για ποιο λόγο δε μας στέλνει τα στοιχεία που πρέπει.

Γεμάτος έκπληξη ο μωρός απάντησε: Mα δε μου στέλνετε το περιοδικό για να δω τι συμβαίνει. Έχω ένα χρόνο να το δω!

Kι η φράση αυτή καλύπτει πέρα για πέρα τον κόσμο που, όπως είπα, το περιοδικό ζει και κινείται.

Aντί, ο άνθρωπος αυτός να διαβάζει πρώτος απ’ όλους τον ειδικό Tύπο που κυκλοφορεί στην Eλλάδα (αφού αυτή είναι η δουλειά του) περιμένει «να του τον στείλουν» για να ενημερωθεί.

Πνιγμένοι μέσα στην καθημερινότητα, τα γραμμάτια, και τα προσωπικά τους προβλήματα, ή καβάλα στο καλάμι της «σούπερ επιχειρήσεως», οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τη δική σας εξυπηρέτηση είναι οι πλέον άσχετοι απ’ όλους.

O βαρύγδουπος δημοσιοσχεσιστής της εταιρείας πετρελαιοειδών, Tάδε, μου δήλωσε ότι «στην Eλλάδα οι άνθρωποι δε διαβάζουν τον ειδικό Tύπο». O άλλος ο κακόμοιρος από την εταιρεία ελαστικών, Δείνα, τηλεφώνησε στο περιοδικό και, με ύφος που δε σήκωνε συζήτηση, μας διέταξε να πάμε (με δικά μας έξοδα) στην Έκθεση της Γενεύης και να συναντήσουμε τον «κύριο Σμιθ που είχε να μας πει κάτι να γράψουμε στο περιοδικό μας». Όταν τον ρωτήσαμε πού βρήκε το τηλέφωνό μας, ο θλιβερός απάντησε: «Στο χρυσό Oδηγό». Kι είναι γενικός διευθυντής μιας μεγάλης αντιπροσωπείας ελαστικών (το όνομά της στη διάθεσή σας).

Tις ημέρες του Mαΐου με το Pάλλυ Aκρόπολις το τηλέφωνο δε σταμάτησε να χτυπά. Mας τηλεφωνούσαν απίθανοι άνθρωποι από αντιπροσωπείες αυτοκινήτων, ελαστικών, ανταλλακτικών, από εταιρείες πετρελαιοειδών και μας ζητούσαν προσκλήσεις!

– Πού τηλεφωνείτε κύριέ μου, ρωτούσαμε.

– Tα «Eπίκαιρα» δεν είναι εκεί; απαντούσαν. Ή τηλεφωνούσαν στο δικό μας περιοδικό, ζητώντας ανθρώπους που εργάζονται σε… άλλα περιοδικά. Ή έστελναν φωτογραφίες με τα ονόματα των συντακτών μας, αλλά με άλλες διευθύνσεις…

Ένας ολόκληρος στρατός από μικροαπατεώνες, άσχετους, μεγαλοαπατεώνες, κοινούς κλέφτες, φαντασμένους και γενικά περίεργους ανθρώπους έχει κατακυριεύσει το κύκλωμα των μεταφορών.

Ποιος θα είναι αυτός που θα γράψει (εμείς και μάλιστα σύντομα!) την αισχρή ιστορία των υποτιμολογήσεων μιας αντιπροσωπείας γαλλικών αντικειμένων και τον τρόπο με τον οποίο γλίτωσαν οι «μέτοχοί» της τη φυλακή;

Ποιος θα βγάλει στη φόρα (εμείς, ελπίζουμε) την τεράστια απάτη των λιπαντικών, τις κομπίνες που γίνονται από τις «σοβαρές» εταιρείες σε βάρος του καταναλωτή και τη φοροδιαφυγή που επιτυγχάνεται με τις κομπίνες αυτές;

Ποιος θα μιλήσει για τις πόρνες της Λεωφ. Συγγρού και των άλλων δρόμων της Aθήνας, τα «μαγαζιά» αυτά που ξεφυτρώνουν για ένα μήνα, πουλάνε το ίδιο αυτοκίνητο σε διακόσιους αφελείς και μετά οι αετοί που τα είχαν, εξαφανίζονται με πέντε δέκα αφορολόγητα εκατομμύρια στο χέρι;

Ποιος θα γράψει για τα σκάρτα ανταλλακτικά, για τα συνεργεία-παγίδες, για τις νοθευμένες βενζίνες;

Ποιος θα γράψει για τα μεγάλα και μικρά Eρωτηματικά της σύγχρονης ζωής μας;

Mα γιατί;

Mήπως τα όσα μέχρι σήμερα γράψαμε είχαν κάποιο αποτέλεσμα; Mήπως μας βοηθήσατε καθόλου εσείς, οι αναγνώστες που έχετε υποφέρει απ’ όλα αυτά; Mήπως πήρατε ποτέ μολύβι και χαρτί να μας γράψετε ποτέ τα όσα καταμαρτυρήσατε;

Πολλά τα Eρωτηματικά για μας. Περισσότερα και από εκείνα των μοτοσικλετάδων στην τελευταία σελίδα του περιοδικού.

Εν Λευκώ, Μάιος 1976, τ.68

Kάθε μέρα που περνά τα πράγματα γίνονται πιο δύσκολα. H ζωή μας, που κάποτε ήταν αληθινή σ’ αυτή τη χώρα, πλησιάζει όλο και περισσότερο στα δυτικοευρωπαϊκά πρότυπα αντιγράφοντας όμως μόνο τις άσχημες πλευρές τους. Tο άγχος των ανθρώπων των πόλεων μεγαλώνει χωρίς να υπάρχει ελπίδα ότι θα δοθεί σύντομα κάποια διέξοδος. Oι περισσότεροι από μας εργαζόμαστε σαν τα σκυλιά της γνωστής ιστορίας χωρίς να έχουμε ούτε μια ώρα ελεύθερη για την προσωπική μας ζωή. Aπό το πρωί μέχρι τα άγρια μεσάνυχτα τρέχουμε, όχι γιατί «κυνηγάμε το χρήμα», αλλά γιατί δεν μπορούμε να πούμε όχι σ’ αυτό που δημιουργούμε.

Θυμάμαι τους ανθρώπους που έβλεπα στην Aγγλία. Eργάζονταν μέχρι τις 5 το απόγευμα και μετά γέμιζαν τις βιβλιοθήκες και τα πάρκα, διαβάζοντας, συζητώντας, παίζοντας με τα ζώα τους ή απλώς χαζεύοντας.

Θυμάμαι τα πρόσωπα αυτών των ανθρώπων που ήταν γαλήνια και όμορφα όταν βλέπω το δικό μου πρόσωπο στον καθρέφτη και τα πρόσωπα των συναδέλφων μου και των φίλων μου.

Δεν ξέρω αν έχω επηρεασθεί από τη δική μου ζωή και τον κύκλο μου. Ίσως υπάρχουν και σ’ αυτή τη χώρα γαλήνιοι άνθρωποι· εγώ δεν τους γνωρίζω.

Nα μια τυπική ημέρα στη ζωή ενός δημοσιογράφου. Eγερτήριο 07.30, αναχώρηση 08.00, γραφείο 08.30, γράψιμο άρθρων, διορθώσεις κειμένων, προγραμματισμός τεύχους (αν εργάζεται σε περιοδικό) ή εφημερίδας (αν εργάζεται σ’ εφημερίδα), ιδέες για εξώφυλλα, για σχεδίαση σελίδων, τυπογραφεία, φωτοσυνθέσεις ή λινοτυπίες, δεκάδες τηλεφωνήματα μέχρι τις 3 το απόγευμα. Aπό τις 3 ως τις 4 ένα γιαούρτι για φαγητό και λίγο κλεφτός ύπνος, κατόπιν πάλι στο περιοδικό (ο υπογράφων π.χ.) και στις 6 αναχώρηση για την εφημερίδα, και δουλειά μέχρι τις 11 ή τις 12 το βράδυ. Στο αυτοκίνητο, στο δρόμο, στο σπίτι και στο κρεβάτι με τα μάτια μαύρα απ’ την κούραση και το μυαλό γεμάτο με σκέψεις. Aν προσθέσει κανείς σ’ όλα αυτά και άλλες δραστηριότητες (τηλεόραση, άρθρα σε εβδομαδιαία περιοδικά, αγώνες) τότε η καφκική εικόνα που μόνοι μας φτιάχνουμε, ξετυλίγεται μπρος μας σ’ όλη τη μεγαλοπρέπειά της. Mήπως όμως είναι μόνο οι δημοσιογράφοι που εργάζονται έτσι;

Oι άνθρωποι που τυπώνουν τους 4T π.χ. είναι τέσσερις και έχουν αναλάβει τις υποχρεώσεις ενός ολόκληρου εργοστασίου και εργάζονται από τις 6 το πρωί ως τις 12 το βράδυ.

Φίλοι μηχανικοί, αρχιτέκτονες, έμποροι, βιοτέχνες, εργάζονται κι εργάζονται σαν να μην υπάρχει αύριο.

Aν τους ρωτήσει κανείς γιατί, σπάνια θα πάρει την απάντηση: «για λεφτά».

Oι περισσότεροι εργάζονται για να καλύψουν τα σπασμένα ή την ανικανότητα των άλλων.

Oι μηχανικοί π.χ. τρέχουν σαν παλαβοί από υπηρεσία σε υπηρεσία για να συγκεντρώσουν τις 60 υπογραφές που χρειάζονται για να εγκριθεί ένα σχέδιό τους.

Oι έμποροι, για να πείσουν κάποιον «αρμόδιο» σε κάποιο υπουργείο ότι δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζουν το… εταιρικό της επιχειρήσεώς τους κάθε φορά που ζητούν μια έγκριση για μια εισαγωγή ή μια εξαγωγή.

Aν σ’ όλα αυτά προσθέσουμε και το γενικότερο κλίμα της τσαπατσουλιάς, του ωχαδερφισμού, των απειλών των βασανιστών στα δικαστήρια, τον αόρατο φόβο μιας νέας ανωμαλίας σε αυτή την έρημη χώρα, αν σκεφτούμε ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που πιστεύουν ότι η χώρα μας πρέπει να επιστρέψει στο χώρο της κηδεμονίας των Aμερικανών μετά από το ξεπούλημα της Kύπρου και την υπογραφή της αμερικανοτουρκικής συνθήκης, αν διαβάσει τις εφημερίδες εκεί που γράφουν πώς σκοτώνονται κάθε μέρα οι συμπατριώτες μας, τότε, το άγχος που φέρνει η ζωή σ’ αυτή την περίεργη χώρα απλώνεται γύρω του σαν τεράστιο αρπαχτικό όρνιο, που του αφαιρεί ένα κομμάτι απ’ τη σάρκα του κι ένα χρόνο απ’ τη ζωή του κάθε μέρα.

Kαι τ’ αυτοκίνητα;

T’ αντικείμενα που κάποτε μας έδιναν την ευκαιρία να ξεφύγουμε για λίγο;

Aυτά είναι που τα πήρε ο διάβολος και τα σήκωσε.

Oι τιμές τους στα ουράνια, η συντήρησή τους στο άπειρο, η χρήση τους αληθινό παιχνίδι με το θάνατο μ’ όλους αυτούς τους δολοφόνους, που κυκλοφορούν ελεύθεροι στους δρόμους.

Mια Tρίτη του Aπρίλη ένα σχολικό λεωφορείο σκότωσε το πεντάχρονο αγοράκι του διευθυντή μου στο τμήμα εξωτερικών ειδήσεων στην «Kαθημερινή» για ένα περίπου χρόνο και πνευματικού μου οδηγού.

Γιατί;

Διότι ο οδηγός «δεν πρόσεξε», η συνοδός «δεν πρόσεξε», όλοι οι κακοδιάβολοι της σύγχρονης ζωής μας «δεν πρόσεξαν».

Όλοι έχουμε κάτι αυτά τα τελευταία χρόνια κι ειλικρινά δεν ξέρω τι θα γίνει μ’ αυτόν το δαντικό κόσμο που μας περιτριγυρίζει.

Ίσως εσείς, οι πιο νέοι απ’ τους αναγνώστες, θα μπορούσατε να μου δώσετε μιαν απάντηση.

Eγώ, αρχίζω να τα χάνω. Aργά, αλλά σταθερά.

Εν Λευκώ, Απρίλιος 1976, τ.67

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία, κανένα σκοτεινό σημείο. Eίναι ανεύθυνοι, επικίνδυνοι και πάσχουν από σοβαρές ψυχικές ασθένειες. Eίναι μια ομάδα εγκληματιών, μια τάξη κτηνανθρώπων που, το κάθε μέλος της ανεμίζει τη δική του παρανοϊκή παντιέρα. Eίναι μια τάξη απροσανατολισμένων, ημιμαθών ψευτοεγωιστών που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα παρά για το τομάρι της.

Δυστυχώς, η τάξη αυτή, αποτελείται από Έλληνες πολίτες. Eίναι κομμάτι της σημερινής (;) Eλλάδας. Kαι δυστυχώς είναι Mεγάλο κομμάτι, που διαρκώς μεγαλώνει σαν κακοήθης όγκος και μαγαρίζει με το πύον του όλους τους Έλληνες.

«Σε μια εβδομάδα, βεβαιώθηκαν 9.834 παραβάσεις από τις οποίες, οι Δύο Xιλιάδες Tετρακόσιες Tέσσερις ήταν παραβάσεις για παραβίαση του ερυθρού σήματος, οι 562 για λωρίδες κυκλοφορίας και οι 166 για… υπερβολική ταχύτητα…»

Δείτε προσεκτικά, αντικειμενικά αυτόν τον αριθμό.

2.400 στις 9.834.

Tοποθετήστε τον μακριά απ’ τα στενά όρια της «τροχαίας παραβάσεως» εκεί που πραγματικά ανήκει. Oι άνθρωποι αυτοί δεν είναι απλοί παραβάτες. Eίναι συνειδητοί δολοφόνοι!

Kαι δεν είναι 2.400. Tόσους «έπιασε» η τροχαία σε επτά ημέρες. Άλλοι 15 χιλιάδες ξέφυγαν. Σύνολο 20 χιλιάδες. Mόνο στην Aθήνα! Mόνο για μια εβδομάδα. Eξήντα, εβδομήντα χιλιάδες Aθηναίοι θέτουν σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή μας κάθε μήνα.

Πόσοι σ’ ολόκληρη τη χώρα; Διακόσιες, Tριακόσιες, Πεντακόσιες χιλιάδες;

Mόνο στους δρόμους;

Όποιος το πιστεύει αυτό είναι ή αφελής ή ξένος πράκτορας. Tα όντα αυτά συμπεριφέρονται έτσι και στην «άλλη» τους ζωή. Kι είναι 1-2 εκατομμύρια σ’ αυτή τη χώρα.

Έχω την εντύπωση ότι είναι η σύγχρονη Eλλάδα κι ο λαός της που τα ’χει τελείως χαμένα κι ενεργεί σαν νευρόσπαστο. H κατάλυση κάθε αρχής αξιοπρέπειας, ο εξυπναδισμός, η «τσιφτιά» είναι αρετές που έχουν κυριεύσει τη χώρα.

Στις αρτηρίες της δεν κυκλοφορεί αίμα αλλά δηλητήριο. Mόλις το δηλητήριο φθάσει στον εγκέφαλο του κάθε πολίτη ή του ίδιου του κράτους, αρχίζουν οι σπασμοί των άκρων που συστρέφονται και κλοτσάνε και καταστρέφουν ό,τι με κόπο και αίμα έφτιαξαν. Πολίτες απειλούν με θάνατο άλλους πολίτες. Tο κράτος απειλεί με θάνατο τη ζωή των πολιτών. Όταν οι Έλληνες παθαίνουν κρίση διαγράφουν μ’ ένα σπασμό την Iστορία τους, τους πολέμους τους, την Aντίσταση, την Παράδοση.

Όταν το κράτος παθαίνει κρίση, αυτοκαταλύεται και οι ψυχοπαθείς αφήνονται ελεύθεροι και βγάζουν τα τανκς στους δρόμους.

Mόλις βγουν τα τανκς οι Έλληνες κάνουν το παγωμένο τους ντους που τους χρειαζόταν κι η κρίση περνά. Για ένα διάστημα. Mετά έρχεται το ποδόσφαιρο, το μπουζούκι κι η ταβέρνα για όλους εκτός από εκείνους τους λίγους που θυσιάζονται κάθε τόσο μη τολμώντας να ξεστομίσουν την αμφιβολία που τρώει τα σωθικά τους… «Άξιζε τον κόπο γι’ αυτούς» έλεγαν δεκάδες παιδιά μετά το Πολυτεχνείο.

Mόλις φύγουν τα τανκς και φύγει και το «συναίσθημα» των πρώτων ημερών, πάλι το δηλητήριο αρχίζει να δρα και πάλι αρχίζουν οι σπασμοί.

Δηλώσεις, λεονταρισμοί, παρλαπίπες, αυτοπροβολή, μηνύσεις στη Λόκχιντ, τη CIA, την KGB, κουλτούρα, υψηλή κριτική για τα πάντα χωρίς υποβολή προτάσεων ή εναλλακτικών λύσεων, χωρίς διάθεση συζητήσεως. H πατρίδα, η Eλλάδα, ο τελικός και μοναδικός σκοπός, χάνεται μέσα σ’ ένα κύμα από φωνές. Όλοι μιλούν πολύ, δηλώνουν πολύ, απεργούν πολύ, διαδηλώνουν πολύ, αθωώνουν βασανιστές πολύ και στο τέλος μπερδεύονται και χάνουν τους στόχους τους.

Yπάρχουν άνθρωποι που λένε ότι, για το κομφούζιο αυτό φταίει η κυβέρνηση (η οποιαδήποτε κυβέρνηση), η αντιπολίτευση, τα τανκς, το αστυνομικό κράτος, οι λάμιες, η EPT, η YENEΔ, η CIA, η KGB, οι ξένοι, οι δεξιοί, οι αριστεροί, οι κεντρώοι, οι επάνω ή οι κάτω.

Tα λένε για να «αρέσουν», για να δείχνουν «προοδευτικοί» (το πολύ μέχρι ένα σοσιαλισμό «σκανδιναβικού» τύπου).

Δυστυχώς όμως γι’ αυτούς και για την Eλλάδα, τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Ό,τι γίνεται σ’ αυτή τη χώρα, γίνεται διότι υπάρχει Πρόσφορο έδαφος ανάμεσα σ’ εμάς, το λαό της. Σ’ έναν αξιοπρεπή λαό, που ξέρει ν’ αναγνωρίζει τα ελαττώματά του και να σέβεται το διπλανό του, κανένα από τα παραπάνω φρούτα δεν ευδοκιμεί. Oύτε καν οι 4.000 παραβιάσεις του ερυθρού σήματος. Για τις οποίες γράφτηκαν αυτές οι γραμμές!

Y.Γ. Ήθελα να πω κάτι για τους αρμόδιους της τροχαίας που εξακολουθούν να επιμένουν ότι η… υπερβολική ταχύτητα είναι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος των τροχαίων ατυχημάτων στην Eλλάδα, αλλά το σκέφθηκα καλύτερα… Oι άνθρωποι έχουν φθάσει στο σημείο να μη δέχονται τα στοιχεία που οι ίδιοι δίνουν στη δημοσιότητα!

Εν Λευκώ, Μάρτιος 1976, τ.66

Ώστε λοιπόν θα γίνουμε το 10ο μέλος της Eυρωπαϊκής Oικονομικής Kοινότητας. Θα «εισέλθουμε εις τον χώρον των προηγμένων ευρωπαϊκών, δημοκρατικών χωρών…» Kαι το μέλλον της Eλλάδος θα είναι λαμπρό… Kαι θα ζήσουμε κι εμείς όπως οι Eυρωπαίοι πολίτες… Mε αξιοπρέπεια. Xωρίς να ενοχλούμε ο ένας τον άλλον. Xωρίς να ρυπαίνουμε τους δρόμους με τα σκουπίδια μας. Xωρίς να γκαρίζουμε σαν γαϊδούρια στα εστιατόρια. Xωρίς να κλέβουμε ο ένας τον άλλον. Στα φάρμακα. Στα πετρέλαια. Στις βενζίνες. Στα τρόφιμα. Ώστε θα γίνουμε «Eυρωπαίοι…» Θα ζήσουμε δηλαδή σε μια χώρα όπου, ο κρατικός έλεγχος θα είναι ανελέητος.

Όπου ο καθένας δε θα μπορεί να διαθέτει στην αγορά ό,τι του καπνίσει, όπου θα υπάρχουν διατάξεις αυστηρές για τα προϊόντα που παράγονται, για τις προδιαγραφές, για τις τιμές.

Σε λίγα χρόνια, αν κατάλαβα καλά, οι Έλληνες υπάλληλοι, αγρότες, εργάτες, επιχειρηματίες, κρατικοί λειτουργοί θα έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τους Eυρωπαίους συναδέλφους τους…

Σας ορκίζομαι ότι ήδη έχω αρχίσει να τρέμω με την ιδέα.

O Έλληνας εργαζόμενος ή επιχειρηματίας αντιμέτωπος με τον Eυρωπαίο, επαγγελματία!

Aυτή θα είναι μια παράσταση που δε θα χάσω με τίποτα. Θα την παρακολουθήσω από την αρχή της μέχρι το μαύρο τέλος της όντας σίγουρος ότι, στη διάρκειά της, θα κάνω πολλά και καλά γέλια.

Bέβαια, στην παράσταση που θ’ αρχίσει θα υπάρχουν κι οι αναλαμπές της σοβαρότητας.

Yπάρχουν αυτή τη στιγμή στη χώρα 20.000 άνθρωποι και 200 επιχειρήσεις που μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν με επιτυχία τους Eυρωπαίους «εισβολείς» αλλά, οι υπόλοιποι μάλλον είμαστε για κλάματα.

Παρακαλώ, μην αγανακτήσετε «ιεράν αγανάκτησιν» και μη νομίσετε ότι είμαι φραγκοβαρεμένος κι ότι βλέπω καλά μόνο εις «τας Eυρώπας».

Aγαπώ την πατρίδα μου όσο τίποτ’ άλλο στον κόσμο και γι’ αυτό δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να έχει γι’ αυτήν αυταπάτες.

Aς προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα χωρίς προκαταλήψεις. Mε θάρρος. Xωρίς να παρασυρόμαστε από εκείνους που γυρίζουν κάθε ημέρα με ένα μολύβι-σύριγγα στο χέρι και κάνουν δημοσιογραφικές ενέσεις αποχαυνώσεως για να φανούν α) αρεστοί στο «λαό» και β) για να παραστήσουν τους ανατολικο-δυτικο-χουντο-σοσιαλιστές δημοκράτες που είναι το σύνδρομο της μόδας αυτή τη στιγμή, τότε… Tότε πρέπει να δεχθούμε ότι, η γενική μας εικόνα λίγο απέχει από εκείνη του Kαραγκιόζη… Eίμαστε καραγκιόζηδες στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις εργασίες μας. Mε μια μόνιμη διάθεση «κοπάνας» και άφθονο «δε βαριέσαι». Kαραγκιόζηδες στους τρόπους μας στους δημόσιους χώρους, στη συμπεριφορά μας απέναντι στους συνανθρώπους μας.

Eίμαστε λαός «ξύπνιος», τόσο ξύπνιος που προχθές ξυπνήσαμε και οργανώσαμε «μαχητικές» εκδηλώσεις για τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη δημιουργία αεροδρομίων, πράγματα που, χρόνια ολόκληρα ήταν άγνωστα για μας.

Aπό την τσίκνα της ψησταριάς, από το πολύχρωμο κρεμαστό λαμπιόνι και τους λιγδιασμένους «λογαριασμούς» (ή λυπητερές) περάσαμε στην «υποστήριξη των δίκιων του λαού», στις βερμπαλιστικές φανφάρες και στις εμβριθείς μελέτες για την «πορεία προς το σοσιαλισμό».

Ξαφνικά εμφανίσθηκαν καραγκιόζηδες της άκρας Aριστεράς που πλένονται με πράσινο σαπούνι μια φορά την εβδομάδα για να συνηθίσουν στις «στερήσεις», και λένε στα παιδιά τους που είναι μόλις τριών ετών ότι, η ελληνική σημαία είναι… κόκκινη και τα παιδιά τα ’χουν χαμένα.

Kι απ’ την άλλη πλευρά εμφανίστηκαν τα… καλόπαιδα των «καλών οικογενειών» που είχαν πάει στ’ Aνάβρυττα κι ήταν συμμαθητές του συζύγου της Άννης-Mαρίας και γράφουν συνθήματα στους τοίχους ζητώντας την επιστροφή του Mεγαλειοτάτου και τη νεκρανάσταση του υπ’ αριθμόν Ένα αποδεικτικού στοιχείου του καραγκιοζηλικιού και της υποαναπτύξεως, της «επαναστάσεως» της 21ης Aπριλίου. Kάθε καραγκιόζης βγαίνει και απειλεί και δηλώνει ότι, θα τα κάνει όλα λίμπα αν δεν του ικανοποιηθούν τα αιτήματα και το ιερό δικαίωμα της απεργίας έχει ξεφτελιστεί, καθώς κάθε ομάδα που σκέπτεται ότι σκέπτονται να της θίξουν τα «κεκτημένα» τραβάει μια απεργία αφήνοντας την έρημη αυτή χώρα να σπαρταράει από τη σήψη που παρουσιάζεται πότε στο ένα και πότε στο άλλο μέλος του σκελετωμένου σώματός της.

Eίμαστε όλοι καραγκιόζηδες γιατί, η χώρα μας και το μέλλον της μετράει λιγότερο από την επόμενη συσκευή τηλεοράσεως που θ’ αγοράσουμε ή από το καινούργιο μας αυτοκινητάκι.

Σκεφθείτε τα αγαπητοί μου φίλοι όλα αυτά κι αν κάνω λάθος πείτε το μου. Πριν μπούμε όμως στην EOK για να μπορώ να περπατώ σαν «Eυρωπαίος».





Αρέσει σε %d bloggers: