Posts Tagged ‘Ελληνική Οικονομία’

Επιμέλεια – Μετάφραση : e-FSW

Της Μatina Stevis (WJ)

Είναι νωρίς το απόγευμα και στο λιμάνι της Πάτρας που βρίσκεται 210 χλμ. από την Αθήνα, δύο Έλληνες αξιωματικοί του ναυτικού περιπολούν τις αποβάθρες, κρατώντας ο καθένας μπαστούνια με καθρέφτες για να ελέγχουν κάτω από φορτηγά. Μέχρι τώρα δεν έχουν δει κάτι.

Ξαφνικά, τρεις νεαροί το σκάνε πίσω από ένα τεράστιο δοχείο από μία αποβάθρα. Οι αξιωματικοί ξεκινάνε την καταδίωξη αλλά το δράμα έχει ήδη τελειώσει προτού καν ξεκινήσει. Μέσα σε ένα λεπτό, οι τρεις άνδρες, πιο γρήγοροι αλλά και πιο απελπισμένοι, έχουν δραπετεύσει σε ένα ερειπωμένο βιομηχανικό συγκρότημα.

Πρόκειται, λέει ένας αστυνομικός, για παράνομους μετανάστες, οι οποίοι προφανώς πέρασαν τη νύχτα στο εδώλιο του κατηγορουμένου με την ελπίδα να διαφύγουν με πλοίο στην Ιταλία. Είναι μόνο μερικοί από ένα ολόκληρο πλήθος παράνομων μεταναστών που προσπαθούν να φτάσουν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας, και ξεφεύγουν από την αστυνομία και τις αρχές που τους κυνηγάνε. «Κάθε μέρα, επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία», είπε ο αξιωματικός προσπαθώντας να κρατήσει την ανάσα του, μετά από άλλη μία καταδίωξη.

Αναμφίβολα, ο ρόλος της Ελλάδας στην κρίση της ευρωζώνης είναι πολύ γνωστός, έχοντας ένα τεράστιο φορτίο δημόσιου χρέους και μία αρτηριοσκληρωτική οικονομία, που απειλεί το ενιαίο νόμισμα. Όμως, από τις Βρυξέλλες έως το Όσλο, οι ηγέτες των κυβερνήσεων ανησυχούν και για ένα άλλο θέμα που θέτει σε κίνδυνο την ακεραιότητά τους διευκολύνοντας την ελεύθερη παράνομη πρόσβαση σε μια ολόκληρη ήπειρο: Τα «πορώδη» ελληνικά σύνορα.

 

Η χώρα έχει καταστεί ως ένα εφαλτήριο μεταναστευτικού κύματος από τη Μέση Ανατολή και τη Νότια Ασία καθώς ο κόσμος εγκαταλείπει τις πατρίδες του οι οποίες δοκιμάζονται από χρόνια πολιτικής κυβερνητικής αναταραχής. Το 2011 ήταν μία εξαιρετική χρονιά λόγω των εξεγέρσεων στη Βόρεια Αφρική. Συγκεκριμένα, 140.980 άνθρωποι εντοπίστηκαν να εισέρχονται παράνομα στην Ε.Ε. Σύμφωνα με τη Frontex την υπηρεσία ελέγχου των συνόρων της Ε.Ε., oαριθμός αυτός είναι αυξημένος κατά 35% σε σχέση με το προηγούμενο έτος. Από αυτούς, το 40% προήλθε από την Ελλάδα. Μέσα στον Ιούλιο του τρέχοντος έτους, 23.000 άτομα συνελήφθησαν να περνάνε παράνομα τα σύνορα, δηλαδή το +30% σε σχέση με το αντίστοιχο περυσινό νούμερο.

 

Ο έλεγχος των συνόρων στην Ελλάδα δεν είναι ένα νέο πρόβλημα. Ωστόσο, η οικονομική δυσπραγία της χώρας και οι περιορισμοί δαπανών στον προϋπολογισμό της, αποτελούν τροχοπέδη για πολλές από τις προσπάθειές της ώστε να μειωθεί η ροή της παράνομης μετανάστευσης. Ελπίζοντας να έρθει η χρηματική διάσωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή – το εκτελεστικό όργανο της Ε.Ε. – άρχισε να χρηματοδοτεί την προστασία των ελληνικών συνόρων εξασφαλίζοντας ένα ποσό της τάξης των € 255 εκατομμυρίων (ή των $ 331 εκατομμυρίων) κατά τη διάρκεια των τελευταίων δύο ετών. Αλλά αυτό το ποσό είναι ακόμα πολύ λιγότερο από το αντίστοιχο που δαπανούν κάποιες άλλες χώρες με λιγότερα προβλήματα παράνομης εισόδου μεταναστών. Η διογκωμένη γραφειοκρατία και οι τωρινοί περιορισμοί προσλήψεων δημοσίων υπαλλήλων στην Ελλάδα έχουν καθυστερήσει την υλοποίηση μερικών από τα καλύτερα σχέδια. Σύμφωνα με μία εμπιστευτική έκθεση της Ε.Ε., η χώρα έχει προσλάβει μόνο 11 επιτελικά στελέχη για να βοηθήσουν τις περιπτώσεις διαδικασίας ασύλου, παρά την περυσινή χρηματοδότηση για πλήρωση 700 θέσεων.

 

Σε απάντηση όλων των παραπάνω, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι λένε ότι κάνουν το καλύτερο που μπορούν κάτω από δύσκολες συνθήκες. Ο νέος Υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας, λέει η Ελλάδα παίρνει σοβαρά την προστασία των συνόρων, αλλά ότι η εισροή από το εξωτερικό έχει φθάσει τις διαστάσεις κρίσης. Ο ίδιος αποκαλεί την Ελλάδα ως «ουδέτερη ζώνη της Ευρώπης», που μεταφέρει «δυσανάλογη επιβάρυνση».

 

Η Ελλάδα είναι μέρος της λεγόμενης ζώνης «Σένγκεν» της Ευρώπης, η οποία επιτρέπει την ελεύθερη μετακίνηση των πολιτών χωρίς διαβατήριο μεταξύ των περισσότερων χωρών – μελών της Ε.Ε. καθώς και ορισμένων γειτονικών χωρών. Η αποτυχία της να προστατεύσει τα σύνορά της έχει αυξήσει τις πολιτικές εντάσεις σε χώρες που έχουν ήδη αγανακτήσει για τις επιπτώσεις της χώρας επάνω στο ευρώ, και ανησυχούν ότι οι δικές τους – ήδη στενές – αγορές εργασίας δε θα μπορέσουν να χειριστούν την αθρόα προσέλευση πολλών μεταναστών. Ο Hugo Brady του Κέντρου Ευρωπαϊκής Μεταρρύθμισης, ενός think tank με έδρα το Λονδίνο, λέει ότι απλά όλα αυτά αναζωπυρώνουν τη «δηλητηριώδη» πολιτική ατμόσφαιρα.

 

Ο Αυστριακός Υπουργός Εσωτερικών Johanna Mikl-Leitner έχει περιγράψει τα ελληνοτουρκικά σύνορα τόσο ανοιχτά «όσο είναι η πόρτα ενός αχυρώνα» υποστηρίζοντας τις επίσημες κυβερνητικές θέσεις της χώρας του ότι η έξοδος της Ελλάδας από τη Συνθήκη Σένγκεν, αποτελεί μία επιλογή. Η Γερμανία, η Φινλανδία και η Ολλανδία – τρεις χώρες που έχουν τηρήσει την πιο σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα για την κρίση του ευρώ – έχουν επίσης εκφράσει επανειλημμένα τις ανησυχίες τους σχετικά με τα ελληνικά σύνορα. Διπλωματικοί κύκλοι αναφέρουν ότι είναι πιθανό να υποστηρίξουν τα σχέδια για να επανέλθουν οι έλεγχοι διαβατηρίων για τους ταξιδιώτες που φθάνουν από την Ελλάδα, απομονώνοντας έτσι αποτελεσματικά τη χώρα από την υπόλοιπη ζώνη του Σένγκεν.

 

Μεγάλο μέρος του προβλήματος λαμβάνει χώρα στη βορειοανατολική Ελλάδα στα σύνορα με την Τουρκία, όπου εκεί υπάρχει ένα ρήγμα μήκους 80 μιλίων κατά μήκος του ποταμού Έβρου, έχοντας γίνει ένα από τα πιο «πορώδη» γεωπολιτικά σύνορα της Ευρώπης. Αλλά τα λιμάνια όπως εκείνο της Πάτρας έχουν γίνει μία από τους πιο «αγαπημένες» πύλες εξόδου των παράνομων μεταναστών από την Ελλάδα προς την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση. Από εδώ, ταξιδεύουν στο Ιόνιο και την Αδριατική θάλασσα στην Ιταλία, όπου θα μείνουν κρυφά ή σε περισσότερες χώρες. Στη ζώνη Σένγκεν, οι ταξιδιώτες δεν χρειάζεται να δείξουν έγγραφα, αλλά ορισμένες χώρες διεξάγουν επιτόπιους ελέγχους όλο και περισσότερο για τη σύλληψη παράνομων μεταναστών, όταν περνούν τα σύνορα.

 

Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία ελέγχου των συνόρων, σχεδόν το 60% των παράνομων μεταναστών στην Ελλάδα προέρχονται είτε από το Αφγανιστάν είτε από το Πακιστάν. Λίγο παραπάνω από 2.400 Σύριοι ζήτησαν πολιτικό άσυλο για να ξεφύγουν από τον εμφύλιο πόλεμο που έχει ξεσπάσει στη χώρας τους, μετά τη σύλληψή τους τον περασμένο Ιούνιο για παράνομη διέλευση των ελληνοτουρκικών συνόρων. Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία είναι νέοι άνδρες και οικογένειες που αναζητούν εργασία, διότι η αγορά εργασίας όπου ζούσαν ήταν κατεστραμμένη από τον πόλεμο και την τρομοκρατία. Σχεδόν όλοι πρέπει να πληρώνουν λαθρεμπόρους, οι οποίοι σε ορισμένες περιπτώσεις τους βάζουν σε μικρές πλαστικές βάρκες για να περάσουν τα δύσκολα νερά του ποταμού. Όσοι επιβιώσουν – η αστυνομία λέει ότι στο μεταξύ μερικές δεκάδες από αυτούς τους ανθρώπους θα έχει πνιγεί στα νερά του ποταμού – θα αντιμετωπίσουν φρικτές συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα προσπαθώντας να συνεχίσουν το υπόλοιπο μέρος του ταξιδιού τους στην υπόλοιπη Ευρώπη.

 

Όσον αφορά την Πάτρα, το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας, τα αποδεικτικά στοιχεία αυτής της δυσκολίας είναι εύκολο να βρεθούν. Αρκετά μέτρα από τα αγκυροβολημένα πλοία, στις παλιές γραμμές του τρένου, ένας χωματόδρομος οδηγεί σε μία εγκαταλελειμμένη βιομηχανική περιοχή. Σύμφωνα με Έλληνες αξιωματικούς, το εργοστάσιο της Πειραϊκής Πατραϊκής, της πάλαι ποτέ διάσημης ελληνικής επιχείρησης κλωστοϋφαντουργίας, ήταν τόπος διαμονής παράνομων μεταναστών από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, το Σουδάν, το Μαρόκο και τη Σομαλία και μερικών από την Ακτή Ελεφαντοστού. Αν και πρόσφατα είχε εκκαθαριστεί από επιχειρήσεις της αστυνομίας, περίπου 80 άτομα κοιμόντουσαν στα άδεια δωμάτια όπου κάποτε ήταν έτοιμα στοιβαγμένα βαμβακερά υφάσματα έτοιμα προς εξαγωγή.

 

«Η Ελλάδα δεν είναι Ευρώπη. Είναι Ασία, είναι Αφρική, αλλά Ευρώπη δεν είναι» δήλωσε ο 23χρονος μετανάστης Mohammed Ashar, στο εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο. Ο Μαροκινός λαθρομετανάστης πλήρωσε € 1,500 (σχεδόν $ 1,950) σε έναν Κούρδο έμπορο λαθρομεταναστών για να διασχίσει τον ποταμό Έβρο, αλλά συνελήφθη από τους Έλληνες και κατόπιν πήγε στο «Φυλάκιο», ένα κέντρο κράτησης λαθρομεταναστών εκεί κοντά. Εκεί έδωσε και τα δακτυλικά του αποτυπώματα και καταχωρήθηκε στη βάση δεδομένων των συνόρων της Ε.Ε. Στα έγγραφα, η ημερομηνία γέννησής του ήταν η εξής: Πρωτοχρονιά 1989. Όπως και οι περισσότεροι άνθρωποι που εισέρχονται στην Ελλάδα, καθώς δε γνωρίζουν πότε γεννήθηκαν, ως ημερομηνία γέννησής τους καταγράφεται η 1η Ιανουαρίου.

 

Το χαρτί του χρειάζεται, επίσης, για να του ανοίξει το δρόμο της επιστροφής προς την πατρίδα του και πάλι, ύστερα από ένα μήνα, αναδεικνύοντας μία άλλη πρόκληση για το μεταναστευτικό ζήτημα τόσο της Ελλάδας όσο και των εταίρων της στην Ε.Ε. Σε όλη την Ευρώπη, οι παράνομοι μετανάστες μπορούν να διατηρούνται σε οποιαδήποτε κέντρα κράτησης από λίγες ώρες έως λίγες εβδομάδες. Στη συνέχεια, δίνουν χαρτιά τους και είναι υποχρεωμένοι να εγκαταλείψουν τη χώρα που πήγαν μέσα σε ένα μήνα.

 

Όπως και τόσοι πολλοί πριν από αυτόν, ο Ashar δεν επιστρέφει στην πατρίδα του. Αντ ‘αυτού, ταξίδεψε στην Αλεξανδρούπολη και στην Αθήνα πριν έρθει στην Πάτρα και διαφεύγει της σύλληψής του κατά τη διάρκεια της εκκένωσης της αστυνομίας του εγκαταλελειμμένου εργοστασίου. Στα τέλη Ιουλίου, μετά από εννέα μήνες στην Ελλάδα, ο Ashar μπαίνει κρυφά σε ένα πλοίο για την Ιταλία, όπου ελπίζει να μείνει κι όλας εκεί. «Εδώ δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας για τους Έλληνες, πώς μπορεί να υπάρχουν για εμάς;» αναρωτιέται ο ίδιος.

 

Παρόλο που η Ελλάδα φέρει το κύριο βάρος της πολιτικής πίεσης, δεν είναι σαφές ότι η χώρα έχει το μεγαλύτερο πρόβλημα παράνομης μετανάστευσης στην Ευρώπη. Πέρυσι, περίπου 351.000 άνθρωποι παραβίασαν τη βίζα τους και εισήλθαν στην Ε.Ε., περισσότερο από το διπλάσιο του αριθμού των ατόμων που πέρασαν στην Ευρώπη, χωρίς έγγραφα, σύμφωνα με την “Frontex”. «Η προσοχή πρέπει να μετατοπιστεί και σε αυτό επίσης», είπε ο κ. Brady του Κέντρου για την Ευρωπαϊκή Μεταρρύθμιση, συνεχίζοντας:«Η Ελλάδα δεν είναι η αιτία της παράνομης μετανάστευσης, απλώς είναι ένα σοβαρό ευάλωτο κομμάτι της.»

 

Η προστασία των συνόρων είναι θέμα εθνικής κυριαρχίας των περισσότερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που δεν είναι πρόθυμες να εκχωρήσουν στις Βρυξέλλες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προσπαθεί να ενεργεί ως διαιτητής για να διατηρήσει τη ζώνη ελεύθερης μετακίνησης, αλλά η Cecilia Malmström, Επίτροπος της Ε.Ε. για Εσωτερικές Υποθέσεις, δήλωσε στις συζητήσεις για τη μετανάστευση έχει δύσκολα σημειωθεί πρόοδος υπό το τρέχον πολιτικό κλίμα των κρατών – μελών. «Λυπάμαι που η τρέχουσα κρίση έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης από λαϊκιστικά κόμματα που προσπαθούν να μεταθέσουν την ευθύνη από την κακή διαχείριση των εθνικών οικονομιών στους πληθυσμούς των μεταναστών», είπε σε μία συνέντευξη.

 

Τον Ιούνιο, οι Υπουργοί Εσωτερικών των κυβερνήσεων της Ε.Ε. επέμειναν ότι οι εθνικές αρχές θα πρέπει να έχουν νέες εξουσίες για να επαναφέρει τους ελέγχους διαβατηρίων έως και δύο χρόνια ώστε να απομονώσουν μία χώρα εκτός της ζώνης Σένγκεν στην περίπτωση που αυτή παρουσιάζει «σοβαρές ελλείψεις» στον έλεγχο των συνόρων τους. Η ψήφος τους έχει οδηγήσει σε μία πικρή και ακόμα άλυτη μάχη στις Βρυξέλλες, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο-το μόνο ευρέως εκλεγμένο θεσμικό όργανο της Ε.Ε. – να καταπολεμούν την όποια αρνητική απόφαση επάνω σε αυτό το θέμα.

 

Ο κ. Δένδιας, ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης της χώρας, έχει ξεκινήσει μία μεγάλης κλίμακας επιχείρηση για να συλλάβει και να απελάσει τους παράνομους μετανάστες στην Αθήνα. Σε συνέντευξη Τύπου, τον Αύγουστο, ο ίδιος παραλλήλισε την εισροή των λαθρομεταναστών με την εισβολή των Δωριέων πριν από 4.000 χρόνια. «Η χώρα χάνεται», είπε. Σε απάντηση, η Διεθνής Αμνηστία ζήτησε από την Ελλάδα να αναστείλει τη λειτουργία αυτών των επιχειρήσεων εκκαθάρισης , κατηγορώντας τις αρχές της χώρας για επιβολή ρατσιστικών διακρίσεων, μία κατηγορία την οποία ο Έλληνας Υπουργός αρνήθηκε σθεναρά.

 

Στα ελληνικά σύνορα, οι ίδιοι πόροι της ελληνικής οικονομίας για τη σύλληψη των παράνομων μεταναστών είναι δύσκολο να εκτιμηθούν, δεδομένου ότι η κυβέρνηση δεν θα αποκαλύψει στοιχεία σχετικά με την κάλυψη των στρατιωτικών ζωνών. Η ίδια δήλωσε ότι έχει ανατεθεί μία δύναμη από 2.500 αντρών με αποστολή την περιπολία των συνόρων της χώρας στην πλευρά των βορειοανατολικών συνόρων με την Τουρκία. Το περίφημο έργο περιφρούρησης των συνόρων έχει ξεκινήσει με την οριοθέτηση ενός φράχτη μήκους 6 μιλίων και κόστους € 3,2 εκατομμυρίων. Οι Βρυξέλλες έχουν ήδη δηλώσει ότι αυτό το σχέδιο δεν θα αποφέρει τα επιθυμητά αποτελέσματα και αρνήθηκε να το χρηματοδοτήσει.

 

Αν και είναι παραδεκτό από πλευράς Ε.Ε. ότι οι οικονομίες της Ιταλίας και της Ισπανίας μειονεκτούν από έναν ανελαστικό, μακροπρόθεσμο προϋπολογισμό, οι αξιωματούχοι της Ε.Ε. λένε ότι οι δύο αυτές χώρες λαμβάνουν από κοινού περισσότερα κοινοτικά κονδύλια, επειδή είναι καλύτερες στη διεκπεραίωση των αιτήσεων ασύλου. Στην Ελλάδα λειτουργεί μόνο μία υπηρεσία επεξεργασίας αυτών των αιτήσεων και είναι ανοιχτή μόνο για λίγες ώρες και μία φορά την εβδομάδα στην Αθήνα. «Όσον αφορά την παροχή ασύλου, η Ελλάδα δεν έχει σύστημα για να μιλήσουμε» είπε ένας υπάλληλος της Ε.Ε. ο οποίος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του.

 

Σε μία εσωτερική έκθεση τον περασμένο Απρίλιο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατηγόρησε επίσης τη θρυλική γραφειοκρατία της ελληνικής κυβέρνησης ότι είναι «υπέρβαρη» και ότι «εμποδίζει την ταχεία εκταμίευση» της χρηματοδότησης από την ΕΕ. Οι Έλληνες αξιωματούχοι της κυβέρνησης λένε ότι προσπαθούν να μεταρρυθμιστούν, αλλά ισχυρίζονται επίσης ότι έχουν παρεμποδιστεί από την απαγόρευση νέων προσλήψεων που επιβλήθηκε από τους διεθνείς πιστωτές της χώρας στην προσπάθεια περιορισμού των δαπανών. Είπαν ότι προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα πιο ολοκληρωμένο σύστημα για τη διεκπεραίωση των υποθέσεων ασύλου.

 

Τα κονδύλια της Ε.Ε. έχουν χρησιμοποιηθεί για να βοηθήσουν στην αναβάθμιση του κέντρου κράτησης του «Φυλακίου», ενός κίτρινου κτιρίου με οροφή από τούβλο που βρίσκεται στη βόρεια περιοχή της Ορεστιάδας, εννέα μίλια από τα τουρκικά σύνορα. Όμως, οι συνθήκες εκεί και σε άλλα κέντρα κράτησης έχουν επικριθεί ως εξαιρετικά φτωχές, με μετανάστες να αναφέρουν αφόρητο υπερπληθυσμό, περιορισμένη πρόσβαση σε τουαλέτες και λίγο φαγητό. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έκρινε πέρυσι ότι οι χώρες της Ε.Ε. θα πρέπει να σταματήσουν να στέλνουν τους λαθρομετανάστες πίσω στην Ελλάδα, λόγω των«θλιβερών» συνθηκών κράτησης. Η Ελλάδα δήλωσε ότι η απόφαση δεν ήταν δίκαιη, γιατί η χώρα βρίσκεται αντιμέτωπη με τέτοιες έκτακτες μεταναστευτικές πιέσεις.

 

Κατά τη διάρκεια μίας ζεστής μέρας το περασμένο καλοκαίρι, έξω από τις πύλες στου «Φυλακίου» ένας 26χρονος μετανάστης ο Monir Isam από το Μπαγκλαντές, χαμογελώντας, γιατί τα είχε καταφέρει και έφτασε στην Ελλάδα, είχε ωστόσο μία οδυνηρή ιστορία να μας διηγηθεί. Το ταξίδι του για την Αθήνα, διήρκησε δύο μήνες ταξιδεύοντας με αυτοκίνητο, λεωφορείο ή πλοίο, σταματώντας στο Ντουμπάι, στο Ιράν και στην Τουρκία. Είχε καταβάλει στους λαθρεμπόρους το ποσό των € 7.000 στο Μπαγκλαντές, και κατά την άφιξή του σε ένα ποτάμι στην Τουρκία, του είχαν πει ότι στην Ελλάδα θα πρέπει να πάει με ένα μικρό πλαστικό σκάφος, παρόμοιο με εκείνα που πωλούνται σε καταστήματα παιχνιδιών. Μέσα στη βάρκα αυτή μπήκε μαζί με άλλα δεκαέξι άτομα.

 

Ερωτηθείς τι θα κάνει αν ο ίδιος δεν μπορέσει να βρει δουλειά στην Αθήνα, μας είπε: «Πρέπει να βρω μία δουλειά, έχω πληρώσει πάρα πολλά χρήματα.» Σε μία τηλεφωνική συνομιλία που είχαμε στα τέλη Ιουλίου, ο ίδιος μας είπε ότι έμενε σε μία εγκαταλελειμμένη πολυκατοικία στο κέντρο της Αθήνας, κάνοντας διάφορες δουλειές χωρίς να έχει κάποιο σχέδιο ή κάποιο μέσο για να φύγει. «Πού να πάω;» είπε. «Δεν μπορώ να πάω πίσω στο Μπαγκλαντές. Θα ήταν ντροπή.»

 

Σε ένα καφενείο στο σιδηροδρομικό σταθμό της Αλεξανδρούπολης, κάποιος ο οποίος συστήθηκε ως λαθρέμπορος παράνομων μεταναστών από την Αλγερία, εξήγησε τα εξής: Οι Σύριοι είναι οι πλουσιότεροι λαθρομετανάστες και είναι πρόθυμοι να πληρώσουν έως και € 10.000 για να φτάσουν στη Νορβηγία, στη Φινλανδία και τη Σουηδία για να ζητήσουν άσυλο. Είπε ότι χρεώνει € 5.000 για ένα πλαστό ελληνικό διαβατήριο και € 1.500 μόνο για να διασχίσουν το ποτάμι.

 

Η κα Malmström, Επίτροπος της Ε.Ε. σε θέματα Εσωτερικών Υποθέσεων, δήλωσε ότι η λαθρεμπορία παράνομων μεταναστών στην Ευρώπη είναι μία αγορά με συνολικό ετήσιο τζίρο της τάξης των € 25 δισεκατομμυρίων και για αυτό το λόγο είναι δύσκολο να καταπολεμηθεί. Μεταξύ των ενεργειών, είπε, η Ευρώπη η Frontex στέλνει αξιωματικούς στα ελληνοτουρκικά σύνορα στα πλαίσια μηνιαίων τοπογραφικών αποστολών.

 

Μερικοί άλλοι αξιωματούχοι όπως ο Ολλανδός Ben Voermans, που είναι αποσπασμένος στην Ορεστιάδα, δηλώνει ότι η Ευρώπη θα πρέπει να ενεργήσει από κοινού και να διορθώσει το πρόβλημα. «Δεν μπορούμε να κατηγορήσουμε άλλες χώρες για ένα κοινό πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε ως Ευρώπη», είπε σε μία συνέντευξη.

 

Υπάρχουν, ωστόσο, και άλλα ζητήματα που συσσωρεύονται ως δυσεπίλυτα προβλήματα, εκ των οποίων κάποια είναι τα εξής: H κακή συνεργασία μεταξύ Ε.Ε. και Τουρκίας σχετικά με θέματα μετανάστευσης. Οι ελληνικές αρχές δεν μπορούν να επιστρέψουν τους παράνομους μετανάστες στην Τουρκία, διότι η Ε.Ε. και η Τουρκία δεν έχουν συνάψει καμία συμφωνία υποδοχής αυτών των ανθρώπων. Τον Ιούνιο, οι υπουργοί της ΕΕ συμφώνησαν να ξεκινήσουν συνομιλίες για μία τέτοια συμφωνία.

 

Ακόμη και στο εσωτερικό της Ε.Ε., η αλληλεγγύη δεν είναι ο κανόνας. Στην Ιταλία συχνά οι παράνομοι μετανάστες επιστρέφουν πίσω με τα ίδια πλοία που πήγαν. Δεν υφίστανται καμία επεξεργασία τα έγγραφά τους ούτε καταχωρείται η άφιξή τους στη χώρα, σύμφωνα με το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες που εδρεύει στη Ρώμη. Οι Ιταλοί αξιωματούχοι αρνήθηκαν να το σχολιάσουν, αλλά ο οργανισμός του Ο.Η.Ε. έχει εκδώσει επίσημη οδηγία ζητώντας από τις χώρες – μέλη του να μην επιστρέψουν τους αιτούντες άσυλο, στην Ελλάδα. Η Laura Boldrini, εκπρόσωπος του Οργανισμού, είπε ότι η εν λόγω οδηγία συχνά αγνοείται. «Υπάρχει ένα είδος πινγκ-πονγκ το οποίο βρίσκεται σε εξέλιξη μεταξύ Ιταλίας και Ελλάδας», είπε.

 

Advertisements

Κύριε Καββαθά καλησπέρα,

Στις 16/3/2011 ταξιδεύοντας για επαγγελματικό ταξίδι άκουγα την εκπομπή της Νετ 105,8 που παρουσίαζαν οι κκ Τσούτσιας και Σαράντης (αν δεν κάνω λάθος). Μια εκ των καλεσμένων ήταν η βουλευτής επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ.Παναρίτη (την οποία πρώτη φορά άκουγα) με θέμα την διαδικασία εκποίησης κρατικής ακίνητης περιουσίας αξίας 50 δισ. Η βουλευτής έδειχνε πολύ εξοικειωμένη με το αντικείμενο αλλά λόγω συνδυασμού  πολύ κακής διάρθρωσης  του λόγου της (προφανώς λόγω μακρόχρονης παραμονής της στο εξωτερικό) και χρήσης μη οικείων τεχνοκρατικών όρων, οι δύο δημοσιογράφοι θεώρησαν ότι αυτό που τους περιγράφηκε ότι θα γίνει με το fund των 50 δις είναι πολύπλοκο. Ρώτησε λοιπόν ο ένας «Δεν είναι πολύ δύσκολη αυτή η διαδικασία ?» Και τότε ήταν που πήγα να τρακάρω… Απάντησε η βουλευτής πάρα πολύ απλά και φυσικά «Όχι, όχι το έχω κάνει πολλές φορές» !!!!!!!!!!!!!!!!!!

Αναρωτήθηκα ποια είναι αυτή η κυρία που έχει πακετάρει κρατική περιουσία πολλές φορές ?? Όταν γύρισα από τη δουλειά μου «μπήκα» στον ιστότοπο της βουλής για να δω το βιογραφικό της. Ιδού λοιπόν ποια είναι η κυρία που σε μια περίοδο που «Λεφτά υπήρχαν» επιλέγεται από τον κ.Παπανδρέου να «μπει» στη βουλή χωρίς ψήφο. Τα σχόλια δικά σας…

http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Ana-Eklogiki-Perifereia/?MPId=2f0d6cdf-2a22-4be7-8ff4-69b85a34d0d3

«Είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.»

Με εκτίμηση,

Χρήστος Κάρλος

Πάτρα

Από Factorx | Παρ. 08 Οκτ 2010,

Μια βόμβα που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα για την Ελλάδα, αν υπήρχε κυβέρνηση με κότσια, έριξε ο επικεφαλής του Eurogroup Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, από την Ουάσιγκτον. Ο κ. Γιουνκέρ, αν και καθυστερημένα, διότι λίγο πολύ όλοι το ξέραμε, δήλωσε ότι τόσο ο ίδιος όσο και οι Ευρωπαίοι γνώριζαν για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας πολύ πριν έλθει η κρίση αλλά έκαναν τα στραβά μάτια διότι έτσι κάποιοι θησαύρισαν

Ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ο ίδιος, για τις προοπτικές για αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση“, δήλωσε ο επικεφαλής του Eurogroup. Προσθέτοντας όμως πως «δεν μπορούσε να το πει δημόσια»

Ανέφερε επίσης ότι «ήταν φανερό ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει κάποια μέρα αυτό το πρόβλημα. Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αν είχε αντιμετωπιστεί πριν από δύο ή τρεις δεκαετίες και όχι τον τελευταίο χρόνο.

Ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά από τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα, αλλά δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα” σημείωσε.

Η βόμβα Γιούνκερ έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και κυρίως η Γαλλία και η Γερμανία έπαιξαν ένα άσχημο παιχνίδια σε βάρος της Ελλάδας, χωρίς αυτό να μας αθωώνει για το χάλι που φέραμε οι ίδιοι την οικονομία μας.

Ωστόσο, οι εταίροι μας στην ΕΕ ενώ έβλεπαν ότι η οικονομία της Ελλάδας εκτροχιάζεται συνέχιζαν να τη δανείζουν ώστε να συνεχίζεται το καταναλωτικό πάρτι των πολιτών με τεράστια οφέλη φυσικά γι’ αυτούς. Σκεφτείτε πόσα δις. ευρώ είναι οι εισαγωγές μας από Γερμανία και Γαλλία. Σκεφτείτε πόσα όπλα και αεροπλάνα έχουμε αγοράσει ή πρόκειται να αγοράσουμε από αυτούς. Μας δάνειζαν λοιπόν για να μη μα χάσουν από πελάτες ενώ ήξεραν ότι πάμε για χρεοκοπία. Είναι σαν τις τράπεζες στην Ελλάδα οι οποίες την τελευταία δεκαετία έδιναν απίστευτα δάνεια ακόμη και στους πιο φαλιρισμένους Έλληνες, συνέχιζαν να τους δίνουν αν και γνώριζαν ότι τα οικονομικά των οικογενειών δεν πάνε καλά και έπειτα τους έκαναν και αγωγές ή τους έπαιρναν τα σπίτια.

Έτσι, και οι Ευρωπαίοι αφού μας δάνεισαν μέχρι τελικής πτώσεως απαίτησαν τα λεφτά τους βάζοντάς μας στην τρόικα και το Μνημόνιο και συνεχίζουν έτσι να μας δανείζουν για να συνεχίσουμε κι εμείς να αγοράζουμε τα προϊόντα τους.

Όταν πριν μερικές εβδομάδες ο Ντανιέλ Κον Μπετίντ κατηγορούσε με σφοδρότητα τους Γάλλους ότι κορόϊδεψαν τους Ελληνες και όλα αυτά τα χρόνια τους έβαλαν στο παιχνίδι για να αγοράσουν γαλλικά όπλα, όλοι τον είπαν γραφικό και φιλότουρκο διότι θέλει να βάλει την Τουρκία στην Ευρώπη.

Τώρα, ο Γιούνκερ με απόλυτη ψυχραιμία και κυνισμό μας λέει ότι είστε κορόιδα.

Τι θα κάνει η κυβέρνηση μετά από αυτό; Θα διεκδικήσει επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου με καλύτερους όρους; Θα χαλαρώσει τη θηλιά στο λαιμό των Ελλήνων; Έχει τα κότσια ο κ. Παπανδρέου να τραβήξει τ’ αυτιά των Ευρωπαίων. Ιδού μια πρόσκληση για μια περήφανη εξωτερική πολιτική.

 

Από το: Sofokleous 10

Όταν πριν από 200 χρόνια το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, βρισκόμενο σε απελπιστική οικονομική κατάσταση, στράφηκε στην Ευρώπη προς αναζήτηση δανεικών κεφαλαίων, οι έμποροι χρέους έθεσαν για πρώτη φορά σε λειτουργία έναν τύπο ομολόγων που είχαν κατασκευαστεί μερικές δεκαετίες νωρίτερα, τα οποία ονομάζονταν ʽκαλυμμέναʼ.  Επρόκειτο για δάνεια που διέπονταν από μία ειδική νομοθεσία εξαιρετικά ευνοϊκή για τους δανειστές, οι οποίοι, μεταξύ άλλων, καλύπτονταν επί του συνόλου του δανείου τους προς την Ελλάδα με εμπράγματες ασφάλειες επί της δημόσιας περιουσίας και είχαν την άδεια να εποπτεύουν την ελληνική οικονομία και να αποφασίζουν πώς θα γινόταν η διαχείριση των δημόσιων οικονομικών με τρόπο τέτοιο ώστε να εξασφαλίζονταν πρώτα η αποπληρωμή των δόσεων των δανείων και έπειτα οτιδήποτε άλλο, όπως δαπάνες για την άμυνα, για δημόσια έργα, για την υγεία κλπ.

Στην Ελλάδα του σήμερα συμβαίνει κάτι παρόμοιο, με το μηχανισμό στήριξης να αποτελεί στην ουσία του ένα μηχανισμό μεταφοράς του ελληνικού χρέους από τις τράπεζες προς το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και τα κράτη της ΕΕ με την παράλληλη μετατροπή του ελληνικού χρέους από διεπόμενο από το ελληνικό δίκαιο σε διεπόμενο από το αγγλικό και από ελεύθερο από εμπράγματες ασφάλειες επί του ελληνικού δημοσίου σε επιβαρυμένο με αυτές αλλά και με την άδεια στους νέους δανειστές της Ελλάδας να διαχειρίζονται τα οικονομικά της έτσι ώστε να εξασφαλίζουν ότι οι αποπληρωμές των δόσεων θα γίνονται κανονικά.

Αν οι δόσεις πληρώνονται στην ώρα τους η Ελλάδα θα μπορεί να παραμένει στην αγκαλιά του μηχανισμού στήριξης. Ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι δεδομένο ότι θα συμβεί καθώς το ελληνικό χρέος αυξάνεται αντί να μειώνεται και θα ανέρχεται στα 400 δις ευρώ μέχρι το 2012 (στοιχεία από το Bloomberg) ενώ, ήδη, σήμερα οι δόσεις της Ελλάδας ανέρχονται στα 4 δις ευρώ μηνιαίως, ποσό το οποίο είναι υπέρογκο. Επιπλέον και ως γνωστό, η Ελλάδα δεν ελέγχει το νόμισμα της ώστε να μπορεί να το υποτιμήσει, δεν έχει πρόσβαση στις αγορές κεφαλαίων ώστε να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της, ταλανίζεται από τον υψηλότερο πληθωρισμό στην Ευρώπη, το μεγαλύτερο αρνητικό ρυθμό ανάπτυξης, ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας ενώ τρέχει ένα δημοσιονομικό πρόγραμμα με τα σκληρότερα μέτρα που έχουν ληφθεί ποτέ σε χώρα εν καιρώ ειρήνης τουλάχιστον από το 1980 (σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ).

Έτσι, ένα σενάριο που δε μπορούμε σε καμία περίπτωση να αποκλείσουμε είναι αυτό που θέλει τις ανάγκες της Ελλάδας για δανεικά κεφάλαια να αυξάνονται στα επόμενα χρόνια την ώρα που η ικανότητα της για αποπληρωμή των δανειακών της υποχρεώσεων θα μειώνεται.

Όταν η Ρωσία είχε βρεθεί σε ένα λιγότερο ασφυκτικό οικονομικό και χρηματοπιστωτικό περιβάλλον από αυτό στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα, αναγκάστηκε να πουλήσει 20 από τις 27 χιλιάδες δημόσιες επιχειρήσεις της περίπου στο 10% της πραγματικής τους αξίας (μεταξύ του 1993 και 1995) αλλά ακόμη και έτσι δε μπόρεσε να αποτρέψει την χρηματοπιστωτική κρίση που τη χτύπησε λίγα χρόνια αργότερα, φτάνοντας την στα όρια της πτώχευσης. Μα ακόμη και αν η Ελλάδα αποφασίσει να πουλήσει σε τιμή ευκαιρίας όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις, τα χρήματα που θα συγκεντρώσει είναι ελάχιστα μπροστά σε αυτά που απαιτούνται για να βγει από την κρίση στην οποία έχει επέλθει.

Υπάρχει, όμως, κάτι άλλο το οποίο θα μπορούσε να βγάλει προς πώληση και σύμφωνα με πληθώρα στοιχείων που έχουν δει το φως της δημοσιότητας από το Νοέμβριο του 2009 μέχρι σήμερα αλλά και με στοιχεία από πρόσφατη έρευνα του Bloomberg αυτό είναι δημόσια γη και ελληνικά νησιά που ανήκουν στο κράτος, η συνολική αξία των οποίων φτάνει τα 300 δις ευρώ. Και πριν βιαστεί κανείς να σκεφτεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ η Ελλάδα να προβεί σε μία τέτοιου είδους πώληση είναι καλό να λάβει υπόψη του ότι, ήδη, από τον Ιανουάριο του 2010 έχουν γίνει σχετικές δηλώσεις από Έλληνες ιθύνοντες που επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τέτοιας πρόθεσης, ενώ μετά την υπογραφή της συμφωνίας για το μηχανισμό στήριξης οι δανειστές της Ελλάδας έχουν, πλέον, το δικαίωμα να βγάλουν μόνοι τους αυτήν την κρατική περιουσία προς πώληση προκειμένου να εισπράξουν τα χρήματα που της έχουν δανείσει, σε περίπτωση που η Ελλάδα καθυστερήσει στην αποπληρωμή των δόσεων των δανείων της.

Και αν τελικά το σενάριο αυτό επιβεβαιωθεί και η Ελλάδα αναγκαστεί να πουλήσει δημόσια γη και ελληνικά νησιά προκειμένου να ξεπληρώσει τους δανειστές της, το κακό που θα την έχει χτυπήσει θα είναι διπλό καθώς από τη μία θα έχει χάσει για πάντα εδάφη της και από την άλλη θα τα έχει δώσει σε τιμή ευκαιρίας μέσα σε ένα καθεστώς οικονομικής απελπισίας. Το χειρότερο όλων, ωστόσο, θα είναι αν μία τέτοια κίνηση βρει έρεισμα στο λαό, ο οποίος όντας σε κατάσταση εξαθλίωσης αποδεχτεί κάτι που μέχρι τότε θα θεωρούσε αδιανόητο.

Πάνος Παναγιώτου, Διευθυντής Ελληνικής Κοινότητας Τεχνικής Ανάλυσης,info@ekta1.gr

Γιούνκερ: Ξέραμε ότι η Ελλάδα θα έμπαινε σε κρίση
«Συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή και εγώ ό ίδιος, για τις προοπτικές της ελληνικής κρίσης», είπε από την Ουάσιγκτον ο επικεφαλής των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης.
Ο επικεφαλής των υπουργών οικονομικών της ευρωζώνης, Ζαν Κλόντ Γιούνκερ, δήλωσε στην Ουάσιγκτον ότι οι Ευρωπαίοι γνώριζαν «ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει» την δημοσιονομική κρίση που την έπληξε στις αρχές του έτους.
«Η ελληνική κρίση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, αλλά όχι με την αντιμετωπισή της το τελευταίο έτος, έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί πριν απο δυο ή τρεις δεκαετίες», δήλωσε ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου στο περιθώριο της ετήσιας συνόδου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
«Αλλά ήταν φανερό ότι κάποια μέρα η Ελλάδα θα έπρεπε να αντιμετωπίσει αυτό το είδος του προβλήματος, και ήξερα ότι το πρόβλημα αυτό θα έφθανε, διότι συζητούσαμε, οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, ο πρόεδρος Ζαν Κλοντ Τρισέ στην ΕΚΤ, η Επιτροπή (ευρωπαϊκή) και εγώ ό ίδιος, για τις προοπτικές γι’ αυτό που δεν ήταν τότε γνωστό, όπως αυτό που αποκαλούμε ελληνική κρίση», είπε.
«Ήξερα, ήξερα ακόμα ότι η Γαλλία και η Γερμανία κέρδιζαν τεράστια ποσά απο τις εξαγωγές τους προς την Ελλάδα», παραδέχτηκε ο κ. Γιούνκερ.
Αλλά «εγώ δεν θα μπορούσα να πω δημόσια αυτό που γνώριζα», σημείωσε.

Πολύ «ακριβό» το ευρώ
«Η ισοτιμία του ευρώ έχει διαμορφωθεί πάρα πολύ υψηλά, με τους Ευρωπαίους ηγέτες να μην είναι καθόλου ικανοποιημένοι από το επίπεδο ισοτιμίας του ευρώ με το γουάν», τόνισε σε άλλο σημείο της ομιλίας του.
«Πάρα πολύ ακριβό είναι σήμερα το ευρώ», υπογράμμισε. Σήμερα, το ευρώ, που χθες Πέμπτη ξεπέρασε και το 1,40 δολάριο, υποχώρησε πολύ ελαφρά κάτω από το 1,40 δολάριο στις διεθνείς αγορές του.
«Έχει δύναμη, λοιπόν, το ευρώ», σημείωσε επίσης ο κ. Γιούνκερ, που απέκλεισε να «κερδοσκοπήσει η ευρωζώνη σε βάρος του νομίσματός της».
«Οσον αφορά το γουάν, έχουμε ακριβώς το ίδιο μήνυμα να στείλουμε στο Πεκίνο με τους Αμερικανούς -ανατιμήστε το», δήλωσε τέλος στη συνέντευξη τύπου ο κ. Γιούνκερ.
http://www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

infognomonpolitics.blogspot.com/

 

Οι επενδύσεις και τ’ αδέλφια του

Της ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΣΙΟΥΤΗ, απο την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (http://www.enet/gr & Factorx

Εντονη δραστηριότητα επιδεικνύουν τους τελευταίους μήνες τα αδέλφια του πρωθυπουργού, Νίκος και Αντρίκος Παπανδρέου. Το ενδιαφέρον τους στρέφεται κυρίως στις επενδύσεις. Ο Νίκος Παπανδρέου ασχολείται κυρίως με το θέμα των επενδύσεων από το εξωτερικό, ενώ ο Αντρίκος με τις «πράσινες επενδύσεις».

Εδώ και λίγο καιρό ο Αντρίκος Παπανδρέου εργάζεται εντατικά για μία εκδήλωση που διοργανώνει στον «Αστέρα», στις 22 Οκτωβρίου, με θέμα «Mediterranean Climate Change Initiative», όπου θα τονιστεί η ανάγκη να περάσουμε από τα καύσιμα που παράγουν διοξείδιο του άνθρακα στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ταυτόχρονα οργανώνει ένα φόρουμ («Mediterranean Green Development Investors Forum») το οποίο παρουσιάζεται ως ένα «συναρπαστικό event δικτύωσης που θα εξετάσει τις ευκαιρίες για επενδύσεις σε περιβαλλοντικά έργα και θα αναδείξει τις δυνατότητες κερδών για τους επενδυτές». Οπως υποστηρίζει, στην προσπάθειά του για τη δημιουργία πράσινης οικονομίας, θα συγκεντρώσει πολιτικούς, υπουργούς Περιβάλλοντος και Ενέργειας, φορείς χάραξης πολιτικής, βιομήχανους, τραπεζίτες, και διεθνείς επενδυτές για να αναδείξουν τις αναπτυξιακές ευκαιρίες στη Μεσόγειο, καθώς έχει σχεδιαστεί η δυνατότητα τυπικής και άτυπης δικτύωσης μεταξύ των συμμετεχόντων.

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν η ΜΚΟ του Αντρίκου «Ι4cense» (Institute for Climate and Energy Security) ή αλλιώς Ινστιτούτο Κλιματικής Αλλαγής, η C&C που εξειδικεύεται στις δημόσιες σχέσεις και το σπόνσορινγκ, του Κυριάκου Γριβέα (επιχειρηματία γνωστού για τις διασυνδέσεις του στη Ν.Δ και το Δήμο Αθηναίων του Νικήτα Κακλαμάνη) και η European Investment Bank.

Ενα πράσινο fund

Ο Α. Παπανδρέου, μάλιστα, έχει έτοιμη εδώ και λίγο καιρό μία φιλόδοξη πρόταση για ένα πράσινο fund με σκοπό να συγκεντρώσει 200 εκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα τοποθετηθούν σε επενδύσεις που θα υλοποιήσουν αυτή την μετακίνηση των μεσογειακών χωρών σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Για την τεκμηρίωση της πρότασης του fund εργάστηκε ο φίλος του, καθηγητής στο Μάντσεστερ, Αιμίλιος Αυγουλέας, μαζί με την συνεργάτιδα του Αντρίκου, Alina Lazar, η οποία κάνει και τις δημόσιες σχέσεις στη ΜΚΟ του «Ι4cense». Σύμφωνα με το ίδιο το σχέδιο, για την υλοποίησή του χρειάζεται ένας υπερεθνικός χρηματοδότης, ο οποίος προτείνεται να είναι η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, αλλά θα συμμετέχουν με μικρότερα κεφάλαια και οι ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου.

Οπως αναφέρεται στην αγγλόφωνη ιστοσελίδα του Αντρίκου, η πρωτοβουλία υποστηρίζεται τόσο από τον πρωθυπουργό όσο και από τα υπουργεία Εξωτερικών και Περιβάλλοντος, ενώ βασικός χορηγός είναι το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο.

Οποιος θέλει να παραβρεθεί στην εκδήλωση μπορεί να το κάνει, καταβάλλοντας 370 ευρώ εάν σπεύσει εγκαίρως και 500 εάν το αποφασίσει την ίδια μέρα.

Μεταξύ των ομιλητών υπάρχουν τα ονόματα του Γ. Παπανδρέου, του Ταγίπ Ερντογάν, των πρωθυπουργών της Παλαιστίνης, του Μαυροβουνίου, της Μάλτας, καθώς και υπουργών από την Αλβανία, την ΠΓΔΜ, την Κύπρο και την Ελλάδα (Τίνα Μπιρμπίλη).

Στην εκδήλωση, σύμφωνα με το πρόγραμμα, θα μιλήσει και ο καθηγητής Διεθνών Οικονομικών του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ Αιμ. Αυγουλέας, ο οποίος θα αναδείξει την ανάγκη δημιουργίας ενός μεσογειακού fund κλιματικής αλλαγής.

Ο άλλος αδελφός του πρωθυπουργού, Νίκος Παπανδρέου, ασχολείται περισσότερο με τις ελληνοαραβικές επιχειρηματικές σχέσεις. Την περασμένη εβδομάδα εμφανίστηκε στο Καβούρι στο 3ο επιχειρηματικό ελληνοαραβικό φόρουμ, όπου συζήτησε για αρκετή ώρα με στελέχη της εταιρείας που δραστηριοποιούνται στην επένδυση του Κατάρ στον Αστακό.

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, ο πρωθυπουργός είχε αναθέσει το συντονισμό της συνεργασίας με το Κατάρ και το Αμπου Ντάμπι στον αδελφό του Νίκο, ο οποίος είχε προχωρήσει τις συνεννοήσεις. Μετά τη δημοσιοποίηση της συμμετοχής του όμως στην υπουργική αποστολή στο Αμπού Ντάμπι με το επίσημο κυβερνητικό αεροσκάφος και κάποια δυσάρεστα σχόλια που τη συνόδεψαν, αποφασίστηκε να αναλάβει το συντονισμό ο Σπύρος Κουβέλης, συνεπικουρούμενος από τον Νίκο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Ν. Παπανδρέου έχει κάνει το γραφείο του υφυπουργού Εξωτερικών Σπ. Κουβέλη δεύτερο γραφείο του (το οποίο εκτός από τον ίδιο, επισκέπτεται και ο διαχρονικός φίλος των Παπανδρέου Τζορτζ Χάλακ).

Το τελευταίο διάστημα ο αδελφός του πρωθυπουργού διευρύνει τους τομείς των ενδιαφερόντων του, αλλά και των προσωπικών του σχέσεων. Την περασμένη εβδομάδα ταξίδεψε μαζί με τη σύζυγό του στα Τίρανα, προσκεκλημένος του επιχειρηματία Ανδρέα Βγενόπουλου που εγκαινίαζε εκεί ιδιωτικό νοσοκομείο.

(Φωτό: Οι αδελφοί Παπανδρέου με τις συζύγους τους και την κόρη του Γιώργου, Μαργαρίτα)

Παρασκευή, 01 Οκτώβριος 2010 00:53

Από το «Σοφικλέους 10»

Την ώρα που γενικεύονται οι ανησυχίες για ενδεχόμενο αδιέξοδο του ελληνικού σταθεροποιητικού προγράμματος, ο Γιώργος Παπανδρέου εμφανίζεται έτοιμος για πρώτη φορά να έλθει σε αντιπαράθεση με την τρόικα, με επίκεντρο την πολιτική για τη σταθεροποίηση του τραπεζικού συστήματος!

Ο Πρωθυπουργός με αρκετή σαφήνεια, μιλώντας χθες σε δημοσιογράφους, έστειλε στην τρόικα και τους τραπεζίτες του ιδιωτικού τομέα ένα μήνυμα… ανυπακοής στις επιταγές των διεθνών δανειστών της χώρας: στο τραπεζικό σύστημα το Δημόσιο θα αναλάβει και πάλι τον πρώτο ρόλο, ήταν το μήνυμα του κ. Παπανδρέου, και η τρόικα θα πρέπει να το αποδεχθεί, παρότι μόλις πρόσφατα από την τελευταία έκθεση αξιολόγησης της οικονομίας από το ΔΝΤ διαφαινόταν καθαρά η επιθυμία της να περιορισθεί δραστικά ο ρόλος του κράτους.

Απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου,  ο κ. Παπανδρέου ανέφερε, ότι θα δημιουργηθεί σίγουρα ένας δημόσιος τραπεζικός πυλώνας, χωρίς να αποκλείεται να σχηματισθεί και δεύτερος, ενώ μόλις την περασμένη εβδομάδα ο Πρωθυπουργός δήλωνε από την Αμερική, ότι στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα θα μείνει μία ισχυρή κρατική τράπεζα και δύο-τρεις ιδιωτικές. Μάλιστα, δίνοντας προκαταβολικά απάντηση σε όσους θα έσπευδαν να σχολιάζουν, ότι αυτή η πολιτική είναι σαφώς αντίθετη με τις υποδείξεις της τρόικας για ελαχιστοποίηση της παρουσίας του Δημοσίου στο τραπεζικό σύστημα, ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι για τα θέματα των τραπεζών λαμβάνει αποφάσεις η κυβέρνηση, καθώς δεν περιλαμβάνονται συγκεκριμένες σχετικές δεσμεύσεις στο μνημόνιο.

Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί, ότι η κυβέρνηση δεν έχει στην πραγματικότητα τόσα περιθώρια ελιγμών, σε σχέση με την πολιτική για το τραπεζικό σύστημα, όσα άφησε να εννοηθεί ο Πρωθυπουργός. Στο μνημόνιο περιλαμβάνεται η δέσμευση της κυβέρνησης να μεριμνήσει για τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και η τρόικα θεωρητικά έχει το περιθώριο να μπλοκάρει κυβερνητικές αποφάσεις, αν κρίνει ότι αυτές οδηγούν στη δημιουργία πιστωτικών ιδρυμάτων με ασθενή κεφαλαιακή θέση.

Επιπλέον, στο μνημόνιο περιλαμβάνεται και η δέσμευση της κυβέρνησης να προχωρήσει στους χειρισμούς της για το τραπεζικό σύστημα, με απόλυτο σεβασμό στους κοινοτικούς κανόνες δικαίου για τον υγιή ανταγωνισμό και τις κρατικές ενισχύσεις, με την επιφύλαξη μάλιστα, ότι η Κομισιόν θα πρέπει να εγκρίνει σε αυτή τη βάση, κάθε μελλοντική κίνηση. Έτσι, η κυβέρνηση δεν έχει στην πραγματικότητα το περιθώριο να δημιουργήσει ένα κεφαλαιακά ασθενές κρατικό τραπεζικό σχήμα, το οποίο θα ενισχύεται αφειδώς από τον κρατικό προϋπολογισμό για να ασκεί ανταγωνισμό στις ιδιωτικές τράπεζες, που ήδη μάλιστα έχουν προσφύγει στην Επιτροπή με αναφορές για αθέμιτο ανταγωνισμό στις καταθέσεις από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων.

Έτσι, αν αποδειχθεί ότι ο Πρωθυπουργός είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει στην πράξη, με όποιο κόστος, όσα σαφώς άφησε να εννοηθούν χθες, η τρόικα έχει θεωρητικά τη δυνατότητα να «παγώσει» ακόμη και τις εκταμιεύσεις του διεθνούς δανείου, αν θεωρήσει ότι οι χειρισμοί της κυβέρνησης υπονομεύουν τη σταθερότητα του τραπεζικού συστήματος και τη λειτουργία του υγιούς ανταγωνισμού. Το ΔΝΤ, μάλιστα, στην τελευταία έκθεση αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας προειδοποιούσε ότι οι κινήσεις του Δημοσίου στην «τραπεζική σκακιέρα» θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί και να αξιολογηθούν πριν αποφασίσει η τρόικα για το αν θα εκταμιευθεί η επόμενη δόση του δανείου.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η πολιτική αυτή στροφή της κυβέρνησης στα θέματα που άπτονται της λειτουργίας του τραπεζικού συστήματος, σε μια γραμμή που θα μπορούσε να θεωρηθεί και «κρατικιστική» από τους θιασώτες των σκληρών φιλελεύθερων λύσεων, αντανακλά το βαθύ προβληματισμό του Μαξίμου για την κατεύθυνση που δίνει η τρόικα. Μια πολιτική δραστικής αποκρατικοποίησης αυτή την περίοδο, εκτιμούν στο πρωθυπουργικό περιβάλλον, αφενός θα κατέληγε σε επικρίσεις για «ξεπούλημα ασημικών», αφού είναι πρακτικά αδύνατο να πουληθούν σήμερα κρατικές τράπεζες με αξιοπρεπή τιμήματα, ενώ η κυβέρνηση θα έχανε σημαντικά εργαλεία άσκησης οικονομικής πολιτικής, αφήνοντας τεράστιο πεδίο ανεξέλεγκτης δράσης σε Έλληνες και ξένους τραπεζίτες.

Το ερώτημα πλέον είναι αν αυτό το πρώτο «ρήγμα» που άρχισε να διαφαίνεται στις σχέσεις κυβέρνησης – τρόικας θα οδηγήσει σε κάποιου είδους δραματικές εξελίξεις, που θα δημιουργήσουν αμφιβολίες για την εφαρμογή του μνημονίου, ή ακόμη και για τη δυνατότητα της χώρας να αποφύγει μια χρεοκοπία στο πολύ κοντινό μέλλον.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το ρίσκο που αναλαμβάνει ο κ. Παπανδρέου σε αυτή την αντιπαράθεση είναι μάλλον λελογισμένο, όπως αρμόζει σε έναν «παίκτη» με καλή αντίληψη των διεθνών συσχετισμών: στην παρούσα φάση, καθώς το ντόμινο των χρεοκοπιών απειλεί να εξαπλωθεί σε αρκετές χώρες της «περιφέρειας» της Ευρωζώνης, ενώ το διεθνές τραπεζικό σύστημα βρίσκεται σε δεινή θέση, το τελευταίο που θα επιδίωκε η τρόικα θα ήταν μια αντιπαράθεση με την Αθήνα, που θα απειλούσε με… φιτιλιές παγκόσμιας εμβέλειας. Αν ο κ. Παπανδρέου, λοιπόν, αποφάσισε να κρατήσει μια απόσταση ασφάλειας από ορισμένες επιλογές της τρόικας, ίσως αυτή είναι η καλύτερη στιγμή για να το πράξει…

Απεσύρθει το …ενδιαφέρον!

Κάναμε τη δουλίτσα; Ανεβάσαμε τη μετοχή μας; Δώσαμε τα δανειάκια μας στους κολλητούς;

Τα κάναμε και τώρα ….αποσύρουμε το ενδιαφέρον μας

Το νέο colpo grosso των τραπεζών

Από το Bank’s News

Όποιος έχει πιστέψει, ότι ο πραγματικός λόγος της χθεσινής επίσκεψης των επιφανών εκπροσώπων του τραπεζικού χώρου στον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Μ. Χρυσοχοϊδη ήταν για να βρεθεί ένας τρόπος να στηριχθεί με ρευστότητα η πραγματική οικονομία, μάλλον είναι έτοιμος να πιστέψει και ότι οι τράπεζες διοικούνται από… χερουβείμ. Ο πραγματικός λόγος της επίσκεψης, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του “B”  ήταν να τεθεί σε εφαρμογή το colpo grosso , να αρχίσει η ύστατη προσπάθεια των τραπεζών να δημιουργήσουν ποταμό κερδών από… αέρα κοπανιστό (out of thin air, κατά την αγγλική έκφραση που θα ταίριαζε στα τραπεζικάgolden boys).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του “B”, οι τραπεζίτες έφθασαν αποφασισμένοι στους δύο υπουργούς να τους δελεάσουν να γίνουν συμμέτοχοι στο τελευταίο τους petproject, κατά τη βρετανική έκφραση, που αναφέρεται στα σχέδια που προτιμά να προωθεί κανείς επειδή τον εξυπηρετούν και όχι επειδή είναι πραγματικά σημαντικά ή αναγκαία:

n  Το σχέδιο είναι απλό και θα μπορούσε να έχει την κωδική ονομασία «εξαφανίστε τα μετρητά»! Αντί να ταλαιπωρείται το υπουργείο Οικονομικών και οι πολίτες, με δύσκολα στην υλοποίησή τους σχέδια, όπως η καταγραφή όλων των αγορών σε μια ειδική, «έξυπνη κάρτα» που θα μοιράσει το υπουργείο Οικονομικών, ώστε να… θεριέψει το «κίνημα των αποδείξεων» (άλλη μια «ιερόσυλη» χρήση της λέξης «κίνημα»…), οι τραπεζίτες ευγενώς προσφέρθηκαν ευγενώς να εξαφανίσουν τις επάρατες συναλλαγές μετρητοίς, που διευκολύνουν την φοροδιαφυγή, με ένα σχεδόν «μαγικό» τρόπο.

n  Στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της τήρησης του μνημονίου και άλλων υψιπετών εθνικών στόχων, οι… καλοί τραπεζίτες προσφέρονται να εκδώσουν αυτοί, που έχουν και έτοιμες υποδομές, τις ειδικές «έξυπνες κάρτες», στις οποίες θα καταγράφονται όλες οι συναλλαγές στα σημεία πώλησης, μέσω της υποδομής P.O.S (Points of Sale) του υπουργείου Οικονομικών. Δηλαδή, σε όλα τα σημεία πώλησης θα εγκατασταθούν κάποιου είδους συστήματα ανάγνωσης καρτών, που θα πάρουν τη θέση των γνωστών ταμειακών μηχανών και αντί να εκδίδονται χάρτινες αποδείξεις, οι καταγραφές θα γίνονται ηλεκτρονικά. Το προϊόν αυτής της καταγραφής (τα δεδομένα) θα περνά προφανώς πρώτα από τα συστήματα πληροφορικής των τραπεζών και θα καταλήγει στην Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, ο γενικός γραμματέας της οποίας, καθηγητής Δ. Σπινέλλης, είναι αμφίβολο με πόσο «καλό μάτι» βλέπει αυτή την… ανθρωπιστική προσφορά των τραπεζών.

n  Μια ακόμη πιο… «προχώ» εκδοχή του ίδιου σεναρίου είναι να έχουν οι νέες «έξυπνες κάρτες» διπλή λειτουργία, να είναι δηλαδή και χρεωστικές κάρτες, συνδεδεμένες με το βασικό τραπεζικό λογαριασμό κάθε φορολογούμενου/καταναλωτή. Με τον τρόπο αυτό, οι τράπεζες είναι σαφές ότι επιδιώκουν να επιταχύνουν ακόμη περισσότερο την εξαφάνιση των εγχρήματων συναλλαγών, ακόμη και για μικρά ποσά, μεσολαβώντας με τα ηλεκτρονικά τους συστήματα στη συντριπτική πλειονότητα των συναλλαγών. Ουσιαστικά, ακόμη και οι κάτοχοι «μαύρου χρήματος», θα υποχρεωθούν σταδιακά αυτό το χρήμα να το περάσουν μέσα από το τραπεζικό σύστημα για να διευκολύνουν τις συναλλαγές τους, επιτρέποντας στο τραπεζικό σύστημα να «βάλει χέρι» για δεύτερη φορά σε μαζική κλίμακα στην ελληνική ακμάζουσα παραοικονομία (το πρώτο πείραμα έγινε βέβαια το 1999 με τη χρηματιστηριακή «φούσκα», αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση).

n  Η ευγενής προσφορά τών τραπεζών δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στις συναλλαγές των απλών καταναλωτών, αλλά επεκτείνεται στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων. Αφού ήδη με τον τελευταίο φορολογικό νόμο οι συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων πέρα από ένα όριο γίνονται υποχρεωτικά μέσω του τραπεζικού συστήματος, οι τραπεζίτες προτείνουν να γίνει ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση του «σφιχτότερου» ελέγχου των συναλλαγών με μετρητά, ενδεχομένως ακόμη και με τη διασύνδεση των συστημάτων των τραπεζών με την ΓΓΠΣ, ώστε το υπουργείο Οικονομικών να ενημερώνεται άμεσα για τις επαγγελματικές συναλλαγές.

Βοήθεια στο έθνος με το αζημίωτο…

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, βέβαια, δεν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά για την πάταξη της φοροδιαφυγής περισσότερο από όσο ενδιαφέρεται ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών –η βούληση των τραπεζών να συνεισφέρουν στην πάταξη της φοροδιαφυγής έχει φανεί, άλλωστε, ως τώρα σε πολλές περιπτώσεις: αρκεί κανείς να μετρήσει τις θυγατρικές τους σε φορολογικούς παραδείσους, ή να καταγράψει τις υπηρεσίες φοροαποφυγής που προσφέρουν στους καλούς πελάτες τους διαχρονικά, για να αντιληφθεί πόσο ενδιαφέρον έχουν οι τραπεζίτες για την… υγεία των δημόσιων ταμείων).

Στην πραγματικότητα, οι τραπεζίτες επιχειρούν να κάνουν πραγματικότητα το παλαιό όνειρό τους, να πετύχουν αυτό που πέτυχαν προ πολλού π.χ. οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους, δηλαδή να εισάγουν την τραπεζική διαμεσολάβηση στις περισσότερες συναλλαγές, ακόμη και στις πιο ασήμαντες. Στις ΗΠΑ, βέβαια, αυτό έγινε με «δέλεαρ» την ευκολία του πλαστικού και του ηλεκτρονικού χρήματος, ενώ στην «καθυστερημένη» Ελλάδα η τραπεζική μεσολάβηση επιχειρείται να επιβληθεί στους «απείθαρχους» καταναλωτές και επιχειρηματίες με τη «ράβδο» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού του κράτους.

Πόσο θα μας στοιχίσουν αυτές οι υπηρεσίες; Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα, αν αναλογισθεί κανείς τις πρακτικές του παρελθόντος που ακολούθησε το τραπεζικό συστημα  σε τέτοιες περιπτώσεις (αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις υποθέσεις που απασχόλησαν την Επιτροπή Ανταγωνισμού –υπέρογκες προμήθειες για συλλογή ασφαλιστικών εισφορών και για διατραπεζικές συναλλαγές- για να βγάλει συμπεράσματα για την τιμολογιακή πολιτική των ελληνικών τραπεζών, που δεν θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά…).

Ακόμη και ένα απειροελάχιστο (φαινομενικά…) ποσοστό προμήθειας που καταβάλλεται από το υπουργείο Οικονομικών στις τράπεζες για τη συμβολή τους στον… ιερό αγώνα κατά της φοροδιαφυγής, μπορεί να μετατρέψει σε ένα… ποταμό δισεκατομμυρίων τις προμήθειες που θα καταλήγουν στα ταμεία των τραπεζών, αν αναλογιστούμε ότι η βάση υπολογισμού των αμοιβών είναι χονδρικά το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών της εθνικής οικονομίας.

Αν το τραπεζικό σύστημα καταφέρει άλλη μια φορά να σχηματίσει κατά τις επιταγές του μια νέα «συμμαχία προθύμων πολιτικών», κάνοντας πράξη το σχέδιο εξαφάνισης των μετρητών, ίσως η σημερινή βαθιά οικονομική κρίση, που πιέζει αφόρητα την πολιτική ηγεσία να επιστρατεύσει κάθε μέσο για λίγα περισσότερα φορολογικά έσοδα, να αποτελεί τη μεγαλύτερη ευκαιρία των τραπεζών εδώ και πολλές δεκαετίες. Ένα… χιλιοστό προμήθειας από τις περισσότερες συναλλαγές είναι φανερό ότι μπορεί να δώσει αρκετά –και, το κυριότερο, άνευ ρίσκου- κέρδη στο τραπεζικό σύστημα, για να ισοφαρίσει –με το παραπάνω…- όλες τις απώλειες από το ελληνικό οικονομικό δράμα. Όλα αυτά δικαιώνουν, βεβαίως, τη γνωστή ρήση, κατά την οποία ο καλύτερος τρόπος για να προωθήσεις το ιδιωτικό συμφέρον είναι να το μετατρέψεις σε εθνική υπόθεση…

Άρθρο-ξυπνητήρι του Βασίλη Βιλιάρδου!

Μελετήστε το._Κ.Κ.

«Νομίζετε ότι ο πρωθυπουργός έχει την παραμικρή εξουσία; Ξυπνήστε, η αληθινή εξουσία είναι το Καρτέλ! Είναι η Microsoft, ηGoogle, η Nestle, η Coca Cola, η WalMart, η Monsanto, η Toyota, η Siemens, η ΑΒΒ, η Exxon, η Shukori, η Morgan Stanley, ηDeutsche Bank, η Royal Dutch Shell, η Astra Zeneca, η SanofiAventis και όλες οι άλλες πολυεθνικές. Ορίστε, αυτή είναι η αληθινή κυβέρνηση του πλανήτη. Όταν συγκεντρώνονται κάθε τρείς μήνες στο Μπίσκο Κέι, οι “προτάσεις συντονισμού”, στις οποίες συμφωνούν, είναι πολύ πιο σημαντικές από όλα τα κυβερνητικά διατάγματα. Προτάσεις…..Είναι για γέλια.

Πρόκειται για εκτελεστικές αποφάσεις, μπροστά στις οποίες όλοι υποκλίνονται – ακόμη και η Παγκόσμια Οργάνωση Εμπορίου, η Παγκόσμια Τράπεζα (ΔΝΤ), η ΕΕ, η Ιαπωνία και οι Η.Π.Α. Και εσύ το ξέρεις και εγώ το γνωρίζω…….είναι κοινό «μυστικό». Η Πολιτική; Ας γελάσω. Ξέρετε τι μου θυμίζουν όλοι αυτοί, όταν βγαίνουν από τα υπουργικά συμβούλια; Πιγκουίνους που χειροκροτούν άλλους πιγκουίνους, επάνω σε πάγο που λιώνει. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλει κανείς να συμμετάσχει σε αυτήν την απίστευτη παρωδία, επιλέγοντας την Πολιτική για να κάνει την καριέρα του».

Το παραπάνω χαρακτηριστικό, ελαφρά διαμορφωμένο κείμενο του Γάλλου συγγραφέα M.Crespy, αν και σε κάποιο βαθμό υπερβολικό, είναι αρκετά αποκαλυπτικό σε σχέση με την «σκιώδη» παγκόσμια διακυβέρνηση – ενώ περιγράφει σε ποιους ακριβώς χρωστάμε, σε τελική ανάλυση, όλοι εμείς: τα κράτη, οι ιδιώτες και οι επιχειρήσεις. Κατά τον ίδιο, χωρίς καμία αμφιβολία, η πραγματική εξουσία δεν ασκείται δυστυχώς από την Πολιτική, αλλά από τους διεθνείς τοκογλύφους δανειστές και τις πολυεθνικές επιχειρήσεις – κυρίως βέβαια, από αυτές που ανήκουν στις επτά ισχυρότερες χώρες του πλανήτη (G7). Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι αρκετά αποκαλυπτικός, σε σχέση με το ευρωπαϊκό Καρτέλ, τις αμοιβές των στελεχών του, καθώς επίσης τις χώρες εγκατάστασης του:

Πίνακας Ι: Οι αμοιβές των γενικών διευθυντών των 20 μεγαλυτέρων ευρωπαϊκών επιχειρήσεων – το 2009 σε εκ. €

Εταιρεία Χώρα Όνομα Ποσόν
Royal Dutch Shell Μ. Βρετανία Peter Voser 15,00
Astra Zeneca Μ. Βρετανία David Brennan 13,00
Credit Suisse Ελβετία Brady Dougan 12,50
BG Group (Energy) Μ. Βρετανία Frank Chapman 11,20
Novartis Ελβετία Daniel Vassela 11,00
Axel Springer (Spiegel) Γερμανία Mathias Doepfner 11,00
Vodafone Μ. Βρετανία Vittorio Colao 10,90
Deutsche Bank Investm. Γερμανία Anshu Jain 10,30
BP Μ. Βρετανία Tony Hayward 9,80
Deutsche Bank Γερμανία Josef Ackermann 9,40
Santander Ισπανία Alfredo Abad 9,30
HSBC Μ. Βρετανία Michael Geoghegan 8,60
RWE Γερμανία Juergen Grossmann 7,10
Adidas Γερμανία Jochen Zeitz 7,10
Sanofi-Aventis Γαλλία Chris Viehbacher 7,10
Siemens Γερμανία Peter Loescher 7,00
Glaxo Smith Klein Μ. Βρετανία Andrew Witty 6,70
Nestle Ελβετία Paul Bulcke 6,70
BHB Billiton Μ. Βρετανία Marius Kloppers 6,60
Volkswagen Γερμανία Martin Winterkorn 6,60

Πηγή: ΜΜ

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Όπως φαίνεται από τον Πίνακα Ι η Μεγάλη Βρετανία, ο «εκπρόσωπος» του αγγλοσαξονικού μονοπωλιακού καπιταλισμού στην Ευρώπη δηλαδή, παρά το ότι είναι ένα από τα περισσότερο χρεωμένα κράτη του πλανήτη (συνολικό χρέος άνω του 466% του ΑΕΠ ή περί τα 9 τρις $), διαθέτει επιχειρήσεις (8 από τις 20 του ευρωπαϊκού καρτέλ, το 40%), οι οποίες προσφέρουν τις υψηλότερες αμοιβές στα στελέχη τους. Επίσης φαίνεται πως, παρά το ότι οι παραπάνω αμοιβές ήταν μειωμένες, σε σχέση με το 2008, έως και -30%, παρέμειναν σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα (για μία περίοδο παγκόσμιας κρίσης, την οποία οι ίδιοι προκάλεσαν).

Για να κατανοήσουμε τα μεγέθη, οι ετήσιες αποδοχές του προέδρου της Shell, ήταν όσες περίπου αυτές 150 βουλευτών μαζί του Ελληνικού Κοινοβουλίου ή σχεδόν 100 Ευρωπαίων Πρωθυπουργών. Όσον αφορά δε την ισχύ των πολυεθνικών, ίσως να βοηθάει ο παρακάτω Πίνακας ΙΙ:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Μεγέθη πολυεθνικών εταιρειών το 2009, σε δις $

Μεγέθη/Εταιρείες Wal-Mart Shell Metro* Pfizer Microsoft
Τζίρος 405,04 280,15 85,15 50,01 62,48
Κέρδος π.φ. 22,01 21,02 1,36 8,63 25,01
Αριθ. Προσωπικού 2.100.000 101.000 286.091 116.500 89.000

* Μητρική της Makro

Σημείωση: Ο τζίρος της Wal-Mart είναι πολύ μεγαλύτερος από το Ελληνικό ΑΕΠ (το ελληνικό ΑΕΠ είναι περί τα 312 δις $, όσο και ο τζίρος της Exxon, ο οποίος ανέρχεται στα 310,5 δις $ – με μόλις 80.700 εργαζομένους, έναντι 5 εκ. Ελλήνων εργαζομένων)

Πηγή: Finance D.

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ολοκληρώνοντας τον πρόλογο μας οφείλουμε να σημειώσουμε πως, αν και οι κυριότεροι δανειστές του «συστήματος» είναι τα μεγάλα συνταξιοδοτικά ταμεία (διαχειρίζονται αποταμιεύσεις περί τα 20 τρις $, όταν το συνολικό παγκόσμιο χρέος ανέρχεται στα 58 τρις $) και οι μεγάλες πολυεθνικές (οι βασικοί μέτοχοι τους), πρέπει να συμπεριληφθούν επίσης εκείνες οι χώρες, τα ισοζύγια των οποίων είναι διαρκώς θετικά – ενώ ακολουθούν «εναλλακτικούς πολιτικούς δρόμους» (απολυταρχικός καπιταλισμός κλπ). ΟΠίνακας ΙΙΙ που ακολουθεί αναφέρεται στις σημαντικότερες από αυτές:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙIΙ: Πλεονασματικές χώρες (2007), με κριτήριο τα εμπορικά ισοζύγια

Μεγέθη Κίνα Γερμανία Ρωσία Ιαπωνία Βραζιλία
ΑΕΠ 2,879 τρις 3,030 τρις 1,251 τρις 5,103 τρις 1,269 τρις
Εργαζόμενοι 803,30 εκ. 43,63 εκ. 75,10 εκ. 66,07 εκ. 99,47 εκ.
Δημόσιο Χρέος 18,9% ΑΕΠ 65,3% 7,0% ΑΕΠ 182,4% 43,9% ΑΕΠ
Εξαγωγές 1,221 τρις 1,361 τρις 365,0 δις 665,7 δις 159,2 δις
Εισαγωγές 917,4 δις 1,121 τρις 260,4 δις 571,1 δις 115,6 δις
Εμπορ. Ισοζύγιο 303,6 δις 240 δις 104,6 δις 94,6 δις 43,6 δις

Πηγή: IQ 2007

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Οι παραπάνω πλεονασματικές χώρες, συντελώντας τα μέγιστα στην «ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση», λειτουργούν προσθετικά στον περιορισμό της ελευθερίας – ενώ δημιουργούν επίσης, σε συνεργασία (Γερμανία, Ιαπωνία) ή μη με τις δικές τους πολυεθνικές, ανάλογες προϋποθέσεις «κατάλυσης» της Δημοκρατίας. Κάποιες από αυτές (Κίνα Ρωσία) αποτελούν τη μοναδική απειλή για το Καρτέλ, γεγονός που φάνηκε από την τρομοκρατημένη αντίδραση της Παγκόσμιας Τράπεζας, όταν η Ρωσία ανακοίνωσε την απαγόρευση των εξαγωγών των σιτηρών της.

Ο πανικός της δεν οφείλεται φυσικά στο ενδεχόμενο έλλειψης σιτηρών (άλλωστε ένας από τα αποτελέσματα των «παράδοξων» πυρκαγιών ήταν η αύξηση της τιμής του σιταριού, η οποία προσέφερε τεράστια κέρδη σε όσους την «προέβλεψαν», ενώ συντελεί στην εξαθλίωση πολλών χωρών – επομένως στην χωρίς βία υποταγή τους στις πολυεθνικές), αλλά στο ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για το Καρτέλ δεν είναι άλλος από το κλείσιμο των συνόρων – από την επιστροφή στον προστατευτισμό δηλαδή, στην αυτάρκεια, στα τελωνεία, στους δασμούς και γενικότερα στο διασυνοριακό έλεγχο, τόσο των παγκοσμίων χρηματοπιστωτικών ροών, όσο και των εμπορευμάτων. Στην υποθετική αυτή περίπτωση, οι πολυεθνικές θα ήταν αδύνατον να διατηρήσουν τα μεγέθη τους – πόσο μάλλον να επιτύχουν τον τελικό στόχο τους: την ανάδειξη τους σε διαπλανητικά μονοπώλια.

Η ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΤΟΛΗ

Όπως φαίνεται καθαρά σήμερα, πλησιάζουμε γρήγορα στα τελευταία στάδια των «νεοφιλελεύθερων» ιδιωτικοποιήσεων, οι οποίες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 – με ηγέτη τις Η.Π.Α. και τη Μ. Βρετανία. Αφού προηγήθηκαν λοιπόν οι μεγάλες κρατικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων βέβαια οι κοινωφελείς, οι οποίες εξαγοράσθηκαν από τις υπερμεγέθεις πολυεθνικές (μόνο αυτές διαθέτουν τα απαιτούμενα κεφάλαια), η διαδικασία «τείνει» στο τέλος της – με την ολοκληρωτική κατάληψη της Πολιτείας.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα έχουμε την άποψη ότι, αυτά που διαδραματίζονται σήμερα, έχουν στόχο τον «εκμοντερνισμό» ενός κράτους με φεουδαρχικές δομές, με απώτερο σκοπό την υποδούλωση του – μέσω της υποταγής του στην 4η εντολή του διεθνούς κεφαλαίου, σύμφωνα με την οποία απαιτείται: η όσο το δυνατόν βαθύτερη διάσπαση, η κατάτμηση και η διαίρεση δηλαδή του Δημοσίου τομέα, με την ιδιωτικοποίηση όλων των επιχειρήσεων που βρίσκονται άμεσα ή έμμεσα στην ιδιοκτησία του. Όπως θα τεκμηριώσουμε δε παρακάτω, αυτοί που επωφελούνται από το «άνοιγμα» των αγορών δεν είναι σε καμία περίπτωση οι καταναλωτές, όπως συνήθως προσπαθεί να μας πείσει το «σύστημα», αλλά τα ισχυρότερα κράτη – κατ’ επέκταση βέβαια οι πραγματικές κυβερνήσεις τους: οι πολυεθνικές.

Θεωρώντας λοιπόν ότι, το σημαντικότερο μελλοντικό πρόβλημα της χώρας μας θα είναι η προσπάθεια ιδιωτικοποίησης των κερδοφόρων κοινωφελών επιχειρήσεων (ενέργεια και ύδρευση, αφού δυστυχώς «αλώθηκαν» οι τηλεπικοινωνίες), θα προσπαθήσουμε να αναλύσουμε εκτενέστερα το θέμα – χωρίς να παραγνωρίζουμε τη συμβολή του ΔΝΤ στις συγκεκριμένες προσπάθειες (επηρεασμός της κοινής γνώμης μέσω των ΜΜΕ, επιλογή της κατάλληλης χρονικής περιόδου για την επιβολή μέτρων κλπ). Ίσως δεν πρέπει να ξεχνάμε εδώ ότι, η μοναδική κρατική επιχείρηση που κατάφερε να διατηρήσει η Βραζιλία, είναι η Petrobras – χάρη στις συντονισμένες ενέργειες του έντιμου, μαχητικού και ικανότατου συνδικάτου της.

Η ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ

Τόσο οι ιδιωτικοποιήσεις, όσο και η «απελευθέρωση» των αγορών (το άνοιγμα των «κλειστών» επαγγελμάτων κλπ), ακολουθούν τον παρακάτω απλουστευμένο δρόμο:

(α)  Η «κοινή γνώμη» πείθεται έντεχνα ότι (κυρίως μέσω των ΜΜΕ, συνειδητά εκ μέρους τους ή όχι), το άνοιγμα των αγορών θα έχει θετικά αποτελέσματα στη διαμόρφωση των τιμών καταναλωτή – οι οποίες τότε θα ακολουθήσουν πτωτική πορεία. Έτσι, ο «λαός» τοποθετείται εχθρικά απέναντι σε όλους εκείνους, οι οποίοι «επαναστατούν», εκμηδενίζοντας δυστυχώς τις όποιες αντιδράσεις τους (απεργίες, διαδηλώσεις κλπ).

Σε κάποιες ειδικές περιπτώσεις, δημιουργούνται σκόπιμα οι προϋποθέσεις «λαϊκών αντιδράσεων» απέναντι στα κρατικά μονοπώλια («black out» κλπ), έτσι ώστε να αποδυναμωθούν εντελώς τα τυχόν δραστήρια συνδικαλιστικά κινήματα τους – να χάσουν την υποστήριξη της κοινής γνώμης δηλαδή και να βρεθούν αντιμέτωπα με εχθρικά ΜΜΕ, όπως έχει συμβεί σε κάποιες άλλες χώρες, στις οποίες «εισέβαλλε» το εξαιρετικά ικανό και έμπειρο ΔΝΤ.

(β)  Οι αγορές ανοίγουν «με εντολή των Θεσμών» (ΔΝΤ, κυβερνήσεις, διακρατικές ενώσεις κλπ) οπότε, στα πρώτα στάδια της διαδικασίας, εντείνεται ο ανταγωνισμός μεταξύ των επαγγελματιών ή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα πράγματι την «υποχώρηση» των τιμών – επομένως, τεκμηριώνεται απόλυτα το «αξίωμα», το βασικό «δόγμα» καλύτερα του διεθνούς κεφαλαίου.

(γ)  Η υποχώρηση των τιμών οδηγεί στη χρεοκοπία πολλούς επαγγελματίες ή μικρομεσαίες εταιρείες, οι οποίες δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν με το συνεχώς αυξανόμενο ανταγωνισμό – πόσο μάλλον όταν «υποδαυλίζουν» την αδυναμία τους οι τράπεζες, αρνούμενες «κατ’ εντολήν» να τους εγκρίνουν δάνεια. Εκτός αυτού, προβληματίζει τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις, κοινωφελείς ή μη (όπως για παράδειγμα τη ΔΕΗ, την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ κλπ) οι οποίες, μη έχοντας τη δυνατότητα να ανταγωνιστούν τις πολυεθνικές που «εισβάλλουν» στα εθνικά εδάφη τους, υποχρεώνονται στην εκποίηση τους – στην απορρόφηση τους δηλαδή από αυτές.

Προφανώς οι ίδιες σπάνια μπορούν να επεκταθούν στα «ξένα εδάφη», αφού η μικρή εσωτερική αγορά τους δεν επιτρέπει την ενίσχυση ενδεχομένων επεκτατικών προγραμμάτων – όπως συμβαίνει με τις πολυεθνικές των ισχυρών κρατών, δια των μεθόδων του damping (υψηλές τιμές στις εθνικές αγορές τους, χαμηλές στις εξωτερικές, επιδοτήσεις του εργατικού κόστους κ.α.) ή άλλων.

(δ)  Ο αριθμός των επιχειρήσεων που δραστηριοποιούνται πλέον στην εκάστοτε αγορά που απελευθερώνεται μειώνεται διαρκώς, με αποτέλεσμα το περιορισμό του ανταγωνισμού και την εγκαθίδρυση «ολιγοπωλιακών δομών» (ουσιαστικά, νέο-φεουδαρχικών). Η μισθοί μειώνονται και η ανεργία αυξάνεται – αφενός μεν από τις επιχειρήσεις που χρεοκοπούν, αφετέρου δε από τις απολύσεις, με τις οποίες οι πολυεθνικές τείνουν να εξορθολογήσουν τη λειτουργία τους και να μεγεθύνουν τα κέρδη τους. Οι σχετικά ελάχιστες επιχειρήσεις που απομένουν, δεν έχουν κανέναν αντικειμενικό λόγο να διατηρήσουν τον προϋπάρχοντα τιμολογιακό ή μισθολογικό ανταγωνισμό.

(ε)  Οι τιμές αρχίζουν να αυξάνονται, ενώ στη συνέχεια ξεπερνούν κατά πολύ τα επίπεδα πριν την «απελευθέρωση» – έτσι ώστε οι πολυεθνικές εταιρείες που έχουν πλέον κυριαρχήσει, να υπερκαλύψουν τις αρχικές τους «επενδύσεις», οι  οποίες είχαν απώτερο στόχο τη μόνιμη εγκατάσταση των «ολιγοπωλιακών δομών». Χωρίς καμία αμφιβολία, είναι πλέον πολύ αργά τότε να αντιδράσουν οι καταναλωτές.

Ολοκληρώνοντας, θεωρούμε σκόπιμη την τεκμηρίωση της παραπάνω ανάλυσης μας, ειδικά όσον αφορά την εξέλιξη των τιμών καταναλωτή σε μία αγορά που «απελευθερώνεται», με τη βοήθεια της πραγματικότητας σε μία ισχυρή χώρα, με σχετικάφτωχούς κατοίκους: στη Γερμανία, όπου το 20% των εργαζομένων της αμείβεται δυστυχώς με λιγότερα από 5 € την ώρα(μικτά, πηγή: Spiegel).

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΜΕΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ

“Σε σύγκριση με τον Απρίλιο του 1998, με το έτος δηλαδή που απελευθερώθηκε η αγορά του ηλεκτρικού ρεύματος”, διαβάζουμε στις γερμανικές εφημερίδες του 2006 (FAZ), όχι μόνο εκμηδενίσθηκαν τα αρχικά κέρδη της απελευθέρωσης για τους καταναλωτές αλλά, αντίθετα, επιβαρύνθηκαν πολύ περισσότερο. Τα γερμανικά νοικοκυριά είναι υποχρεωμένα σήμερα να πληρώνουν πάνω από 25% ακριβότερα το ρεύμα, ενώ η βιομηχανία γύρω στο 15%. Οι τιμές του φυσικού αερίου ευρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα της ΕΕ, ενώ οι βιομηχανικές επιχειρήσεις με περιορισμένη κατανάλωση ρεύματος, πληρώνουν τις ακριβότερες τιμές στην Ευρώπη. Ένα μέσο γερμανικό νοικοκυριό πληρώνει  19,83 σεντς την κιλοβατώρα, όταν ένα αντίστοιχο γαλλικό μόλις 12,20 σεντς – ένα ελβετικό 12,12 και ένα ελληνικό περί τα 10,00 σεντς”.

Παρά το υψηλό επίπεδο των τιμών”, συνεχίζει το άρθρο από τον Αύγουστο του 2006, “οι περισσότερες εταιρείες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος έχουν καταθέσει αιτήσεις αύξησης των τιμών τους για το 2007, μεταξύ 7% και 20%, στα υπεύθυνα τοπικά κοινοβούλια. Οι επιχειρήσεις αυτές αιτιολογούν τις αιτήσεις αύξησης των τιμών του ηλεκτρικού ρεύματος, στη βάση των αυξήσεων της τιμής αγοράς του – έτσι όπως αυτή διαμορφώνεται από το χρηματιστήριο ενέργειας της Λειψίας. Η εκμετάλλευση των καταναλωτών από το ολιγοπώλιο της ενέργειας, η οποία ευρίσκεται στα χέρια τεσσάρων μόλις επιχειρήσεων (Eon, RWE, Vattenfall και ENBW), θα πρέπει, σύμφωνα με την κυβέρνηση, να καταπολεμηθεί άμεσα”.

Ακριβώς τέσσερα χρόνια αργότερα (Αύγουστος του 2010), διαβάζουμε ξανά στις γερμανικές εφημερίδες (Zeit): “Σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη, οι ενεργειακοί όμιλοι αύξησαν υπερβολικά τις τιμές τους, «αφαιρώντας» από καταναλωτές πολλά εκατομμύρια Ευρώ. Οι τιμές αυξήθηκαν με απαράδεκτες δικαιολογίες, ενώ φαίνεται ότι εκμεταλλεύτηκαν τη μονοπωλιακή δομή τους εις βάρος των καταναλωτών. Κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι επικρατεί ανταγωνισμός μεταξύ τους. Η τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος ακολουθεί την ίδια πορεία εδώ και πολλά χρόνια – είναι μονοδρομημένα ανοδική”. Φυσικά, η τιμή αγοράς του ηλεκτρικού ρεύματος στη Γερμανία, διαμορφώνεται με τη βοήθεια του χρηματιστηρίου ενέργειας της Λειψίας – με τη συμμετοχή του χρηματοπιστωτικού κλάδου δηλαδή, έτσι ακριβώς όπως συνέβη με την Καλιφόρνια και την Enron.

Τα δύο παραπάνω άρθρα των γερμανικών εφημερίδων, με τέσσερα χρόνια διαφορά μεταξύ τους, είναι χαρακτηριστικά, σε σχέση με την απελευθέρωση των αγορών, καθώς επίσης με το κατά πόσο ωφέλιμες είναι γενικά (όχι μόνο για την Ελλάδα) οι ιδιωτικοποιήσεις των κοινωφελών επιχειρήσεων για τον καταναλωτή.

Είναι δε σε όλους γνωστή η ιστορία του μεγάλου αμερικανικού ενεργειακού ομίλου Enron, ο οποίος ουσιαστικά έφερε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας την 8η μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, την Καλιφόρνια – μεταξύ άλλων αυξάνοντας συνεχώς, με πλήρη αδιαφάνεια, τις τιμές πώλησης του ηλεκτρικού ρεύματος (η αγορά ενέργειας των Η.Π.Α. απελευθερώθηκε, παραδόθηκε δηλαδή στο Καρτέλ, το 1992). Επίσης γνωστή είναι και η τραγωδία των κατοίκων της Χιλής, μετά την ιδιωτικοποίηση όλων των εταιρειών ύδρευσης της χώρας τους (ξεραίνονται οι καλλιέργειες τους, λιμοκτονούν, έχουν τεράστιες ελλείψεις πόσιμου νερού κλπ).

Συμπληρωματικά, ίσως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι, οι τρείς μεγαλύτεροι κλάδοι της παγκόσμιας οικονομίας είναι το πετρέλαιο, ο ηλεκτρισμός και το νερό – γεγονός που καθιστά περιζήτητες από το Καρτέλ όλες εκείνες τις κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες δραστηριοποιούνται στους συγκεκριμένους, ουσιαστικά μονοπωλιακούς τομείς (επίσης στα τυχερά παιχνίδια, όπως ο ΟΠΑΠ). Προφανώς κάτι παραπάνω από εμάς θα γνωρίζει το Καρτέλ, έχοντας ανέκαθεν αυτές τις προτεραιότητες.

Η ΔΕΗ ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ

Επιθυμώντας κατ’ αρχήν να αποσαφηνίσουμε την κοινή γνώμη στη χώρα μας, έτσι όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί (αν και πιθανότατα «χειραγωγημένη»), θεωρούμε ότι συμφωνεί με την απαγόρευση των κρατικών μονοπωλίων, με το άνοιγμα των αγορών, καθώς επίσης με την κατάργηση των κλειστών επαγγελμάτων. Οι Έλληνες έχουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία την πεποίθηση ότι, μόνο έτσι θα καταπολεμηθούν οι απαράδεκτες «πελατειακές σχέσεις», η διαφθορά, η διαπλοκή και η «συντεχνιακή» νοοτροπία των επαγγελματιών συνδικαλιστών.

Περαιτέρω, πιστεύουν ότι «επιλέχθηκε» η ΔΕΗ για την κατάλυση των κρατικών μονοπωλίων (αν και θα έπρεπε λογικά να αναρωτηθούν, γιατί να προηγηθεί η κερδοφόρα ΔΕΗ, αντί ο ζημιογόνος ΟΣΕ), ενώ είναι σχεδόν σίγουροι ότι, μόνο μέσω της κατάργησης των κλειστών επαγγελμάτων θα αναπτυχθεί η Ελληνική Οικονομία (υπάρχουν άλλωστε πολλές «μελέτες», οι οποίες το «αποδεικνύουν» – από το ΙΟΒΕ κλπ). Τέλος, θεωρούν μονόδρομο τις αποκρατικοποιήσεις, σε σχέση με την έξοδο από την κρίση των κρίσεων, καθώς επίσης για την καταπολέμηση της ανεργίας.

Σχεδόν το σύνολο των απόψεων που έχουμε μελετήσει στον Τύπο και αλλού, ταυτίζονται σε γενικές γραμμές με τα παραπάνω, τα οποία εμφανίζουν μία «οργισμένη» κοινή γνώμη – μία ελληνική κοινωνία η οποία, έχοντας υποφέρει τα πάνδεινα στο παρελθόν, τόσο από τη διαπλοκή, όσο και από τη διαφθορά ενός κράτους με απίστευτες «φεουδαρχικές δομές», εξεγείρεται εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, των πολιτικών, των μεγάλων επιχειρηματιών, των επαγγελματιών συνδικαλιστών, των ιδιοκτητών φορτηγών και πολλών άλλων. Δυστυχώς, αυτός είναι ταυτόχρονα ο κύριος στόχος της (σκιώδους) κυβέρνησης: ο «εμφύλιος πόλεμος» δηλαδή, αφού γνωρίζει πολύ καλά να εκμεταλλεύεται τα συναισθήματα του «όχλου» – πόσο μάλλον όταν δεν είναι υποχρεωμένη να σπαταλήσει ενέργεια, για να καταπνίξει τυχόν αντιστάσεις του (Pareto).

Είναι όμως αλήθεια αυτή η ρεαλιστική «πραγματικότητα»; Δεν μας έχει γίνει καμία «πλύση εγκεφάλου» και είναι σωστές οι πεποιθήσεις μας ή μήπως απλά θα επιβαρυνθούν ακόμη περισσότερο οι καταναλωτές, θα υποφέρουν τα παιδιά μας, θα αυξηθεί η ανεργία, θα μειωθούν τα εισοδήματα όλων των Ελλήνων και θα αντικατασταθεί η εγχώρια από τη διεθνή «τυραννία»;

Μήπως ταυτόχρονα θα μεταφερθούν δια της «φοροαποφυγής» (απόλυτα νόμιμη πληρωμή ελάχιστων φόρων, μέσω της εκμετάλλευσης διαφόρων «φορολογικών παραδείσων» και λογιστικών «παραθύρων») αφορολόγητοι ελληνικοί πόροι στο εξωτερικό, εκεί δηλαδή που έχουν την έδρα τους οι πολυεθνικές;

Δεν είναι γνωστό το ότι, μόνο εκείνοι που (μεταφορικά) κατέχουν ένα πλεόνασμα τροφής, μπορούν να εξαναγκάσουν αυτούς που λιμοκτονούν σε μία «ελεύθερα» αποδεκτή δουλεία, χωρίς να χρησιμοποιήσουν βία;

ΟΙ ΥΠΟΨΗΦΙΟΙ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ

Κατ’ αρχήν, είναι πολύ σωστή η ελληνική κοινή γνώμη, όταν τάσσεται σχεδόν εξ ολοκλήρου υπέρ της καταπολέμησης της διαφθοράς – με τη βοήθεια και των ιδιωτικοποιήσεων. Εάν όμως τα «προϊόντα» της, η αύξηση των εσόδων και η μείωση των δαπανών δηλαδή, δεν παραμείνουν στη χώρα μας, αλλά διαφύγουν μέσω των πολυεθνικών στο εξωτερικό, τότε όχι μόνο δεν θα υπάρξει αντικειμενικό όφελος αλλά, αντίθετα, η ζημία θα διπλασιασθεί.

Αφενός μεν λοιπόν θα συνεχίσουν να επιβαρύνονται δυσανάλογα οι καταναλωτές, παρά την «απελευθέρωση» των αγορών, όπως αναφέραμε στο παραπάνω παράδειγμα της Γερμανίας, αφετέρου δε τα έσοδα από την καταπολέμηση της διαφθοράς μάλλον δεν θα καταναλώνονται στο εσωτερικό, αλλά στο εξωτερικό – αυξάνοντας εκεί το επίπεδο διαβίωσης και τις θέσεις εργασίας. Δυστυχώς για όλους μας, σπάνια η διαφθορά εξαφανίζεται – συνήθως, αλλάζει απλά «στρατόπεδο» (στην προκειμένη περίπτωση, μεταφέρεται στις ξένες πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες κάθε άλλο παρά σαν αδιάφθορες μπορούν να χαρακτηρισθούν).

Όσον αφορά ειδικά την παραγωγικότητα των εργαζομένων, εάν η βελτίωση της αυξήσει μόνο τα κέρδη των πολυεθνικώνκαι δεν συμβάλλει στη μείωση των τιμών καταναλωτή, στην παραγωγή εθνικού πλούτου ή στην αύξηση των θέσεων εργασίας, δεν θα έχει καμία ουσιαστική ωφέλεια για τους Πολίτες. Για παράδειγμα, όλοι είμαστε εναντίον της εικόνας κάποιων υπαλλήλων στις κρατικές επιχειρήσεις ή στο δημόσιο, οι οποίοι κάθε άλλο παρά εργάζονται – δεν παράγουν δηλαδή. Όμως, εάν οι επιχειρήσεις αυτές ιδιωτικοποιηθούν από το διεθνές Καρτέλ, μειώνοντας το προσωπικό τους και αυξάνοντας την παραγωγικότητα τους, αυτό που στην πραγματικότητα θα απομείνει στη χώρα μας θα είναι η ανεργία, ο περιορισμός των δημοσίων εσόδων, καθώς επίσης η πτώση των μέσων ελληνικών εισοδημάτων – με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται (μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης, χρεοκοπία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κλπ).

Δυστυχώς, οι μεγάλες κρατικές εταιρείες μίας μικρής χώρας, όπως η Ελλάδα, δεν είναι εύκολο να ιδιωτικοποιηθούν από δικούς της επιχειρηματίες – όπως συμβαίνει συνήθως στη Γερμανία, στις Η.Π.Α. ή στην Ιαπωνία. Αρκεί να δει κανείς τα μεγέθη τους, για να κατανοήσει τη θέση μας. Στον Πίνακα ΙV παραθέτουμε τα μεγέθη της ΔΕΗ, απέναντι στα αντίστοιχα υποθετικών αγοραστών της (η γερμανική RWE έχει δείξει ενδιαφέρον στο παρελθόν), έτσι ώστε να τεκμηριώσουμε την άποψη μας:

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙV: Μεγέθη εταιρειών ηλεκτρικής ενέργειας (κεφαλαιοποίηση με τιμή μετοχής στις 12.08.10)

Μεγέθη/Εταιρείες ΔΕΗ RWE ENEL ENDESA
Τζίρος 6,03 δις 47,74 δις 62,17 δις 22,8 δις
Κέρδος π.φ. 993 εκ. 5,6 δις 9,07 δις 4,31 δις
Κεφαλαιοποίηση 3,06 δις 30,10 δις 36,01 δις 20,10 δις
Αριθ. Προσωπικού 23.127 70.726 81.208 26.587
Τζίρος ανά άτομο 260.000 675.000 765.564 857.000
Κέρδος ανά άτομο 42.936 79.178 111.688 162.109
Ποσοστό κέρδους 16,46% 11,73% 14,59% 18,90%
Υποχρεώσεις 9,32 δις 79,72 δις 127,95 δις 41,46 δις
Υποχρεώσεις/Τζίρο 154,5% 166,98% 205,80% 181,84%

Μετοχική σύνθεση

ΔΕΗ: 51,49% Ελληνικό δημόσιο, 5,01% Silchester, 5% Fidelity, 38,5% free float

RWE: RWE & Co KG 16%, Ίδιες μετοχές 5,5%, Black Rock 4,57%, Capital Research 2,98%, free float 70,95%

ENEL: Casa Depositi e Prestiti 17,4%, Υπουργείο οικονομικών 13,9%, free float 68,7%

ENDESA: Enel 24,9%, Acciona 21,03%, Cajamadrit 9,9%, Sepi 2,9%, free float 41,2%

Σημείωση: Η κεφαλαιοποίηση της ΔΕΗ αντιστοιχεί στο 50% του τζίρου της, ενώ της γερμανικής RWE στο 156%, της ιταλικής Enel στο 172% και της ισπανικής Endesa στο 91%.

Πηγή: Finance Net

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Από τον Πίνακα ΙV είναι φανερή η εξαιρετικά χαμηλή παραγωγικότητα της ΔΕΗ (τζίρος και κέρδη ανά άτομο) – επομένως ο υψηλός αριθμός των εργαζομένων της, αν και δεν είναι απόλυτα συγκρίσιμος με τις υπόλοιπες, λόγω των γεωγραφικών «δυσχερειών» της χώρας μας (νησιά κλπ). Όμως, παραμένει εξαιρετικά κερδοφόρα, αφού το ποσοστό καθαρού κέρδους (προ φόρων) διαμορφώνεται στο 16,46% – υψηλότερο από τις δύο άλλες.

Επίσης, πουλάει ηλεκτρικό ρεύμα σε τιμές φθηνότερες από τους ανταγωνιστές της – ενώ ο πρόεδρος της δεν αμείβεται με 7 εκ. € το χρόνο, όπως ο συνάδελφος του της RWE (ποσόν δηλαδή, το οποίο αντιστοιχεί με τις αμοιβές άνω των 800ανειδίκευτων εργαζομένων). Εκτός αυτού, παρά το ότι οι υποχρεώσεις της είναι υψηλές, είναι χαμηλότερες από όλες τις άλλες – επίσης σε ποσοστά επί του τζίρου.

Επομένως, γιατί θα έπρεπε να προβεί σε απολύσεις, αυξάνοντας την ανεργία στη χώρα μας η οποία, μέσω των επιδομάτων, «εκβάλλει» τελικά στα ελλείμματα του προϋπολογισμού; Σε τι θα ωφελούσε την Ελλάδα η εκποίηση της – πόσο μάλλον όταν το κράτος εισπράττει μεγάλα μερίσματα (φορολογικά έσοδα επίσης) από τη συμμετοχή του; Ποιο θα ήταν το υλικό όφελος των καταναλωτών, από την κατάργηση του «μονοπωλιακού οχυρού», εάν εξαιρέσουμε την εύλογη ηθική ικανοποίηση τους από την «τιμωρία» κάποιων «διαπλεκομένων» συνδικαλιστών ή αντιπαραγωγικών εργαζομένων;

Τέλος, επειδή είναι φυσιολογικό να προσπαθεί ο αγοραστής ενός σπιτιού να αναδείξει πολλά ελαττώματα του, έτσι ώστε να μειώσει το δυνατόν περισσότερο την τιμή πώλησης του, μήπως ευρίσκεται σε εξέλιξη ένα αντίστοιχο γεγονός;

Κλείνοντας, ενδεχομένως η σημαντική συμμετοχή της ιταλικής Enel στην ισπανική Endesa, να εμφανίζει καθαρά την τάση εξαγοράς των μικρότερων κοινωφελών επιχειρήσεων από τις μεγαλύτερες και ισχυρότερες – όπως όμως τονίσαμε παραπάνω, σε καμία περίπτωση προς όφελος των καταναλωτών ή της εθνικής οικονομίας τους.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Δεν είμαστε προφανώς σε καμία περίπτωση αντίθετοι με την άμεση ανάγκη εξυγίανσης της ελληνικής οικονομίας, με την καταπολέμηση της διαφθοράς ή με τη ριζική αντιμετώπιση της διαπλοκής των πολιτικών, των ιδιοτελών ψηφοφόρων τους, των επιχειρηματιών και των συνδικάτων. Εν τούτοις, δεν συμφωνούμε με την κατάλυση της εθνικής μας κυριαρχίας, με την αδικαιολόγητη ιδιωτικοποίηση των κοινωφελών επιχειρήσεων, με την εγκληματική εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης με την επέλαση του Καρτέλ στη χώρα μας – με την απαράδεκτη ανοχή τόσο της ΕΕ, όσο και της Γερμανίας, η οποία συνεχίζει να μην εξοφλεί τις τεράστιες οφειλές της (αποζημιώσεις) απέναντι στην Ελλάδα, ενώ επωφελείται τα μέγιστα από την ελληνική κρίση.

Η Ελλάδα, μία χώρα πάμπλουτη από πολλές πλευρές, κυριολεκτικά προικισμένη από τη Φύση, οφείλει να ακολουθήσει το δικό της δημοκρατικό δρόμο – έτσι όπως τον έχουμε και εμείς, μεταξύ άλλων, περιγράψει, σε προηγούμενα κείμενα μας. Εάν όμως οι Πολίτες της δεν συνειδητοποιήσουν ούτε αυτή τη φορά τις τεράστιες ευθύνες τους, καθώς επίσης εάν τα ΜΜΕ της χώρας μας δεν συμβάλλουν θετικά στην αντικειμενική, σωστή ενημέρωση των Ελλήνων, συνεχίζοντας ενδεχομένως να «παραπληροφορούν», πόσο μάλλον να υπηρετούν ξένα συμφέροντα ή τις ανάγκες κερδοφορίας τους, ο πόλεμος θα χαθεί για τη χώρα μας – αυτή τη φορά οριστικά και αμετάκλητα. Δυστυχώς, τα διάφορα ανεξάρτητα «ιστολόγια» και οι ελεύθερες διαδικτυακές εφημερίδες δεν αρκούν – δεν έχουν την «εμβέλεια», αλλά ούτε και την εγκυρότητα των μεγάλων αστικών μέσων ενημέρωσης.

Κλείνοντας, είναι οφθαλμοφανές το ότι, με 5% επιτόκιο των κρατικών δανείων και -4% ύφεση, σε συνδυασμό με ένανφορολογικό πληθωρισμό ύψους 7%, είναι φύσει αδύνατον, εάν δεν αντιδράσουμε άμεσα (αναπτυξιακά μέτρα, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, θεσμική προστασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας μας κλπ), να αποφύγει η χώρα μας το μοιραίο –την ελεγχόμενη χρεοκοπία δηλαδή, η οποία δρομολογείται από τους «σωτήρες» της, με στόχο να λεηλατηθεί ο τεράστιος φυσικός πλούτος της.

Ελπίζοντας να μη χαθεί τελικά ο πόλεμος, παρά το ότι στο πρόσφατο παρελθόν, όταν ανακοινώθηκε επίσημα η εθνική μας συνθηκολόγηση, αναφερθήκαμε στο «Ρέκβιεμ της Δημοκρατίας», δεν θα πάψουμε να επιμένουμε στο ότι, «Ο Θεός είναι πράγματι Μεγάλος, αλλά εμείς είμαστε τα χέρια Του».

Σημείωση: Οι λέξεις με διαφορετικό χρώμα είναι και σύνδεσμοι (link), οι οποίοι παραπέμπουν σε προηγούμενα σχετικά άρθρα μας

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 15. Αυγούστου 2010

viliardos@kbanalysis.com

Facebook Twitter Netlog

Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, σύμβουλος επιχειρήσεων, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.





Αρέσει σε %d bloggers: