Posts Tagged ‘ανεκτικότητα’

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Ο λόγος που η καταστροφή στη Notre Dame αποδίδεται εσπευσμένα, πριν ξεκινήσουν καν οι έρευνες, σε ατύχημα, με σκανδαλώδη αγνόηση ενός πλήθους επιθέσεων σε χριστιανικές εκκλησίες [και εβραϊκές συναγωγές] τα τελευταία χρόνια, είναι ακατανόητος μόνος για όσους αγνοούν την κατάσταση στη Γαλλία. Θα ήταν χρήσιμη, πέρα από αναλύσεις, η ανάγνωση του μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ με τίτλο «Υποταγή» [2011], στο πλαίσιο του οποίου, σε ένα κοντινό μέλλον, το ισλαμικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές, αποκτώντας νόμιμα τον έλεγχο της πολιτικής σκηνής.
Η διαδικασία εγκλωβισμού της δυτικής «κοινής γνώμης» κινείται ανάμεσα σε δυο αφηγηματικούς πόλους:
Από τη μια η «ανθρωπιστική» υποχρέωση υποδοχής ανθρώπων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χωρίς διάθεση ελέγχου του ποιοι είναι, από που προέρχονται, τι έρχονται να κάνουν, χωρίς μέριμνα για τη δυνατότητα ενσωμάτωσής τους στον κοινωνικό ιστό. Ενδιαφέρων είναι εδώ ο κυνισμός με τον οποίο συνδυάζεται ο «ανθρωπισμός» με τις επαγγελίες οικονομικής ανάπτυξης χάρη στους μετανάστες, αλλά και …αναζωογόνησης των γερασμένων δημογραφικά χωρών. Το απίστευτο σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου στη φράση του «Έλληνα πρωθυπουργού» Αλέξη Τσίπρα, περί …ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έρχονται πριν από τις διεθνείς συμφωνίες [Πάπας: «η φράση αυτή αξίζει το Νόμπελ»!] είναι ενδεικτική της τακτικής ωμού συναισθηματικού εκβιασμού, και του κλίματος που έχει δημιουργήσει: η ρετσινιά του «ρατσιστή», ο εξοστρακισμός από τα social media και όχι μόνο, είναι το τίμημα για όποιον τολμά να αμφισβητήσει τα περί ανεκτικότητας και εορτασμού της διαφορετικότητας. Συνδυασμός, παρεμπιπτόντως, που συνιστά ένα λογικό παράδοξο: τι είδους αγαθό είναι αυτό, η διαφορετικότητα, που η …ανεκτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την «απόλαυσή» του;
Από την άλλη, τα πράγματα είναι εφιαλτικά απλά: με την εκθετική αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δύσης, θα είναι σύντομα πολύ αργά για οποιαδήποτε συντονισμένη αντίδραση, μια και το αποτέλεσμά της θα ισοδυναμεί με «εμφύλιο» πόλεμο.
Για χώρες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, κάποιοι φοβούνται ότι το «πολύ αργά», είναι …τώρα.





Αρέσει σε %d bloggers: