του Σωκράτη Παπαχατζή

Το πολιτισμικό επίπεδο μιας χώρας μπορεί να γίνει αντιληπτό από διάφορους «δείκτες». Ως προς τα μουσικά πχ., δεν είναι τυχαίο, σε μια χώρα που κυβερνούν Τσίπρες και Καμμένοι, δεσπόζουσες φυσιογνωμίες του «ποιοτικού τραγουδιού» να είναι οι κ.κ. Μαραβέγιας, Μουζουράκης.

Αδιάψευστος δείκτης είναι και τα βιβλία που [δεν] κυκλοφορούν σ΄αυτήν. Στην Ελλάδα του 2019 υπάρχουν ελάχιστα βιβλία εμπεριστατωμένης κριτικής της νέας τεχνολογίας, της διαδικτυακής κουλτούρας και των επιδράσεών τους στην κοινωνία. Ανάμεσά τους, όπως η μύγα μέσα στο γάλα, ξεχωρίζει η «Τεχνοφεουδαρχία» του Θεφάνη Ράπτη. Όσο για ξένα βιβλία επί του θέματος…ο άνθρωπος που περνά την πύλη ελληνικού βιβιοπωλείου, θα πρέπει να ξεχάσει κάθε ελπίδα να αντικρύσει ονόματα όπως του Nicholas Carr, του Andrew Keen ή του Jaron Lanier. Τυχαίνει να γνωρίζω σωρία τίτλων που έχουν προταθεί σε εκδοτικούς οίκους –  κάποιοι από εμένα τον ίδιο. Ανταπόκριση; καμία – πράγμα αναμενόμενο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της χουάτς απ παρέας.

Η ίδια ένδεια βεβαίως, στο «αντιρατσιστικό» κρατίδιό μας, και ως προς ξένα βιβλία για το μεταναστευτικό, ε … συγνώμη, το προσφυγικό, οι μαρτυρίες – αναλύσεις των οποίων θα ήταν χρήσιμες, μια και αναφέρονται στο δικό μας μέλλον. Όπως το γλαφυρό, εμπεριστατωμένο «While Europe Slept» του συγγραφέα και gay ακτιβιστή Bruce Bawer ή το «No Go Zones: How Sharia Law Is Coming to a Neighborhood Near You» του Raheem Kassam, διευθυντή μέχρι πέρσι του βρετανικού τμήματος του Breitbart News.

«Απόλυτο» must-read ανάμεσά τους, το «The Strange Death Of Europe» του δημοσιογράφου Douglas Murray, το οποίο, τσεκάροντας τελευταία στιγμή, είδα ότιμόλις κυκλοφόρησε και εδώ [Μάρτιος ’19] με τίτλο «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί». Έχω την αγγλική έκδοση και θα το χαρακτήριζα από κάθε πλευρά μνημειώδες. Προτείνω να το διαβάσετε εγκαίρως – κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσει, ως δια μαγείας, να «εξαντληθεί». 

του Σωκράτη Παπαχατζή

Στα σχόλια που «δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο» για τον Jackson, το υιοθετημένο 7χρονο παιδί της Charlize Theron, το οποίο φωτογραφίζεται φορώντας περούκες και γυναικεία φορέματα, η ηθοποιός έδωσε την αφοπλιστική απάντηση: το αγόρι αναφέρεται στον εαυτό του ως σε κορίτσι, και μάλιστα δεν είναι σε τίποτα διαφορετικό από την τρίχρονη κόρη της, August.
«Ναι, κι εγώ πίστευα ότι είναι αγόρι » είπε η Charlize. «Μέχρι που με κοίταξε όταν ήταν 3 ετών και μου είπε: «Δεν είμαι αγόρι». Οπότε ορίστε! Έχω δύο όμορφες κόρες που όπως κάθε γονέας θέλω να προστατεύσω και θέλω να τις δω να θριαμβεύουν. Γεννήθηκαν αυτές που είναι, και δεν είναι στο δικό μου χέρι να αποφασίσω πώς να εξελιχθούν μεγαλώνοντας…».
Σκέπτεται κανείς ότι, αυτή η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού μπορεί να φτάσει μακρυά. Από το αγόρι της Σαρλίζ που αποφάσισε στα …τρία του ότι είναι κορίτσι [προφανώς η ίδια δεν μπήκε σε διαδικασία να το ρωτήσει πώς προέκυψε η εντύπωση, ή πόσο «ασήμαντη λεπτομέρεια» είναι η ανατομία του] μέχρι τη δυνατότητα του οποιουδήποτε να παρουσιάζεται ως οποιοσδήποτε, απλώς επειδή …έτσι αισθάνεται: ο λευκός μπορεί να αυτοπαρουσιάζεται ως μαύρος [white negro] ο ενενηντάχρονος μπορεί να παρουσιάζεται ως δεκαεξάχρονος, ο γήινος ως εξωγήινος, και ο τυφλός ως μονόφθαλμος. Παρεμπιπτόντως, ο «γυφτοσκοπιανός» μπορεί να αισθάνεται μια χαρά ως απόγονος του Μεγαλέξανδρου. Το ίδιο και ο φραπέλληνας που διεκδικεί από εκείνον την αποκλειστικότητα.
Θυμάμαι το αξιοθρήνητο σποτάκι του Athens Pride: «δήλωσε κι εσύ παρούσα». Και σκέφτομαι κάποιους φίλους μου, «παλαιάς κοπής» ομοφυλόφιλους. Οι άνθρωποι δεν ένιωσαν ποτέ, ούτε και δήλωσαν …γυναίκες. Αισθάνονταν άνδρες, που έλκονται ερωτικά από άλλους άνδρες. Όλος αυτός ο θόρυβος έχει σημεία αναφοράς την …έμφυλη κατηγοριοποίηση και τα στερεότυπα. Όμως με ποιον άραγε τρόπο τα γυναικεία γνωρίσματα παύουν να αποτελούν «στερεότυπα», όταν υιοθετούνται από άνδρες;… Και το ότι υπάρχουν, όντως, στερεότυπα, δηλ. επίπλαστες γενικεύσεις, σημαίνει ότι κάθε γενίκευση είναι και επίπλαστη;
Η σχετική παραφιλολογία βάλλει εναντίον της στατιστικής, σεβαστής καθόλα επιστήμης. Από πολιτική σκοπιά άλλωστε, υπάγεται στο πλαίσιο ενός «συναγερμού των δυσαρεστημένων» – πρακτικής αποσταθεροποίησης που ακολουθεί παντού μια εκφυλισμένη ιδεολογικά αριστερά [identity politics, σε ελεύθερη απόδοση: «διαίρει και κυβέρνα»]. Να θυμίζουμε τη συμμετοχή κυριών του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδηλώσεις – μνημεία γελοιότητας με κεντρικό σύνθημα «γυναίκα δεν γεννιέσαι , γίνεσαι»;
Λεπτομέρεια: αν οι ομοφυλόφιλοι άνδρες της σημερινής βιομηχανίας του θεάματος [= βιομηχανίας παραγωγής …στερεοτύπων] δίνουν εξετάσεις θηλυπρέπειας, δεν ισχύει το αντίστοιχο για τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Το «τυπικό» λεσβιακό ζευγάρι, όπου η μία από τις δυο έφερνε λίγο προς Γιαγκούλα, πάει περίπατο. Στη σύγχρονη βερσιόν, και οι δυο βρίθουν θηλυκότητας. Κόκκινο πανί για τη «showbiz» προκύπτει το κλασικό, «παρωχημένο» αρσενικό, που χάνει, όχι την πρωτοκαθεδρία, αλλά την ίδια θέση του σ’ ένα μέλλον που είναι …γυναίκα.
Η ίδια η Charlize δεν παραλείπει να μιλήσει για την παιδική της ηλικία και για την συστηματική κακοποίηση της μητέρας της [«μόνιμης πηγής της έμνπευσής της»] από ένα άθλιο, αλκοολικό πατέρα.

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Ο λόγος που η καταστροφή στη Notre Dame αποδίδεται εσπευσμένα, πριν ξεκινήσουν καν οι έρευνες, σε ατύχημα, με σκανδαλώδη αγνόηση ενός πλήθους επιθέσεων σε χριστιανικές εκκλησίες [και εβραϊκές συναγωγές] τα τελευταία χρόνια, είναι ακατανόητος μόνος για όσους αγνοούν την κατάσταση στη Γαλλία. Θα ήταν χρήσιμη, πέρα από αναλύσεις, η ανάγνωση του μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ με τίτλο «Υποταγή» [2011], στο πλαίσιο του οποίου, σε ένα κοντινό μέλλον, το ισλαμικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές, αποκτώντας νόμιμα τον έλεγχο της πολιτικής σκηνής.
Η διαδικασία εγκλωβισμού της δυτικής «κοινής γνώμης» κινείται ανάμεσα σε δυο αφηγηματικούς πόλους:
Από τη μια η «ανθρωπιστική» υποχρέωση υποδοχής ανθρώπων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χωρίς διάθεση ελέγχου του ποιοι είναι, από που προέρχονται, τι έρχονται να κάνουν, χωρίς μέριμνα για τη δυνατότητα ενσωμάτωσής τους στον κοινωνικό ιστό. Ενδιαφέρων είναι εδώ ο κυνισμός με τον οποίο συνδυάζεται ο «ανθρωπισμός» με τις επαγγελίες οικονομικής ανάπτυξης χάρη στους μετανάστες, αλλά και …αναζωογόνησης των γερασμένων δημογραφικά χωρών. Το απίστευτο σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου στη φράση του «Έλληνα πρωθυπουργού» Αλέξη Τσίπρα, περί …ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έρχονται πριν από τις διεθνείς συμφωνίες [Πάπας: «η φράση αυτή αξίζει το Νόμπελ»!] είναι ενδεικτική της τακτικής ωμού συναισθηματικού εκβιασμού, και του κλίματος που έχει δημιουργήσει: η ρετσινιά του «ρατσιστή», ο εξοστρακισμός από τα social media και όχι μόνο, είναι το τίμημα για όποιον τολμά να αμφισβητήσει τα περί ανεκτικότητας και εορτασμού της διαφορετικότητας. Συνδυασμός, παρεμπιπτόντως, που συνιστά ένα λογικό παράδοξο: τι είδους αγαθό είναι αυτό, η διαφορετικότητα, που η …ανεκτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την «απόλαυσή» του;
Από την άλλη, τα πράγματα είναι εφιαλτικά απλά: με την εκθετική αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δύσης, θα είναι σύντομα πολύ αργά για οποιαδήποτε συντονισμένη αντίδραση, μια και το αποτέλεσμά της θα ισοδυναμεί με «εμφύλιο» πόλεμο.
Για χώρες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, κάποιοι φοβούνται ότι το «πολύ αργά», είναι …τώρα.

του Σωκράτη Παπαχατζή

«

[δημοσιευμένο τον Φεβ. του 2019 στο περιοδικό ΗΧΟΣ]

Η ανάγκη κάποιων για προβολή του ειδησεογραφικού υποπροϊόντος τους, ολοένα πιο επιτακτική χάρη σε ένα ανταγωνισμό αφύσικα [= διαδικτυακά] διογκωμένο, καθορίζει τη ζωή όσων εξαρτούν την αίσθηση του ανήκειν από την τηλεοπτική ενημέρωση. Δηλαδή,  όλων. Το χονδρεμπόριο ανθρώπινης δυστυχίας λαμβάνει χώρα μέσα από διαρκή «σοκ», «συγκλονισμούς», και «διηγήσεις που κόβουν την ανάσα»

Ο εκφωνητής / η εκφωνήτρια με το κατά παραγγελίαν θλιμμένο βλέμμα και την προσποιητή φωνούλα, θέλει να μας βυθίσει στο πένθος, για γεγονότα που, οσοδήποτε τραγικά, δεν [θα ‘πρεπε να] μας επηρεάζουν, μια και αφορούν ανθρώπους άσχετους με μας και τη ζωή μας… Μεσ’ στον ορυμαγδό του «συναισθήματος» τείνει να ξεχαστεί ένα αυτοτονόητο ερώτημα: Πόσο με αφορά ο θάνατος κάποιου σε δυστύχημα, όταν μάλιστα είναι ο τέταρτος που ακούω στη διάρκεια μιας μέρας;  Πόσο …αυθεντικό συναίσθημα μπορώ να επιστρατεύσω, για να συμπάσχω με άγνωστούς μου ανθρώπους; τι τελικά κερδίζει, ποιός, από την «ενημέρωση»; 

Περνάει ποτέ ένα δευτερόλεπτο στον κόσμο μας, στη διάρκεια του οποίου να μην εκτυλίσσεται κάποια τραγωδία; Τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, κάπου στην επιφάνεια του πλανήτη, ένα συνάνθρωπός μαςυποφέρειΚαι κάποιος άλλος αφήνει την τελευταία του πνοή.  Έχω δικαίωμα να ξεχνάω;  Έχω δικαίωμα να ζήσω τη ζωή μου; Μήπως πρέπει, με το που νιώθω λίγο χαλαρός – ή και χαρούμενος, για κάποιο λόγο ρε αδερφέ μου… να αυτοανακαλούμαι αυτόματα στην τάξη; Πρέπει να αναλογίζομαι αδιάκοπα τους Ηνωμένους Αναξιοπαθούντες του Πλανήτη;  Γιατί αυτό το είδος θεατή τείνει να καλλιεργηθείεκείνου που σηκώνει τον κόσμο στους ώμους του,  μέσω πρόσβασης σε μια ροή εφιαλτικών ειδήσεων απ’ τα τέσερα σημεία του ορίζοντα. Οι επιλογές του οικουμενικά δικτυωμένου αυτού «πολίτη« είναι:

1. ακηδία, [έλλειψη κήδους, ενδιαφέροντος για οτιδήποτε] 

2. στεντόρεια έκφραση «απόψεων« επί παντός επιστητού και 

3. διπολική διαταραχή / εναλλαγή των δύο. 

«Το αψυχο κορμάκι», «οι τραγικοί γονείς» , «οι καρδιές που ράγισαν στην κηδεία», «τα ευρήματα που συγκλονίζουν»,  σκοπό έχουν να επιφέρουν ψυχικό στραγγαλισμό στο θεατή, ο οποίος, τη στιγμή που θα μπουχτίσει, μπορεί και να αρχίσει να αμφιβάλλει για τη δική του ευαισθησία, αντί να ριξει το ανάθεμα στα σαπρόφυτα της ενημέρωσης. Και η «έλλειψη ευαισθησίας», είναι το βαρύ πυροβολικό στο character assassination. 

Το επίπλαστο της υποθέσεως διαφαίνεται από την ευκολία με την οποία ο anchorman γλιστράει απ’ το δυστύχημα στον πολυβραβευμένο Γιώργο Λάνθιμο, τον Γιάννη Αντετοκούμπο που συγκινεί ψάλλοντας τον Εθνικό  Ύμνο, τη θριαμβευτική πορεία του Τσιτσιπά που μας κάνει εθνικά υπερήφανους [στάδιον δόξης λαμπρόν, για το παιδί που ο πατέρας του δεν έχει να του αγοράσει ένα μπαλάκι του τένις… ] τα κοάσματα των διαφημίσεων και τα μουγκανητά του Survivor

Ενοοείται ότι πρωταγωνιστές παντού είναι τα παιδιά, σε μια διαδικασίααντίστοιχη του kid porn, αν όχι και χειρότερη.  Η παγίδα είναι στημένηπάνω στην ταύτιση του γονέα – τηλεθεατή με τον γονέα  – ακούσιο [;] σταρ του θρίλερ των ειδήσεων, ενώ, λιγότερο άμεσα διακρίνονται άλλες πτυχές του θέματοςΌπως η πλεκτάνη στην οποία συμμετέχουν διεθνή media, human traffickers, ΜΚΟ, «αλληλέγγυοι», προβάλλοντας το μεταναστευτικό ως αποκλειστικά προσφυγικό, ζουμάροντας, που αλλού;  στα παιδάκια, εκβιάζοντας συναισθηματικά ολόκληρους λαούς, και απειλώντας τους με εθνική διαπόμπευση. 

Το εξώφυλλο του Time, με τον Trump να κοιτά αδιάφορος τη δίχρονη μετανάστρια που κλαίει γιατί «την χώρισαν απ’ τους γονείς της» αποκαλύφθηκε ως μια ακόμα χυδαιότητα της «δημοκρατικής» προπαγάνδας: το κοριτσάκι απολαμβάνει μαζί με τη μητέρα του τα προνόμια του αμερικάνικου welfare.  

Όταν τα παρατηρητήρια  επιθεώρησαν τη Μόρια, μίλησαν για παιδιά 6 χρόνων που σκέφτονται να αυτοκτονήσουν. Μπήκε άραγε κανείς στον κόπο να σκεφτεί [να …θυμηθεί ίσως] αν το μυαλό ενός 6χρονου μπορεί να συλλάβει καν την ιδέα του θανάτου; Ασφαλώς όχι. Γιατί η τακτική είναι πρόκληση ενοχών, κατατρομοκράτηση του «πολίτη» με το στίγμα του ρατσιστή και του αναίσθητου στον παιδικό πόνο. Και το τελευταίο που μπορεί να κάνει ο έντρομος «πολίτης» είναι να σκεφτεί λογικά… 

Σύντομα άλλωστε και εδώ, όπως συμβαίνει ήδη έξω, η λάθος άσκηση τουδικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση δεν [θα] σημαίνει απλώς κατακραυγή απ’ τα καρκατσουλιά των social media. Αλλά και απόλυση από τη δουλειά, καταστροφή καριέρας, ή και της ζωής ολόκληρης, του ανθρώπου που επέλεξε να την κάνει.


Ο κ. Μπόζον ντε Χιγκς επανέρχεται σε ένα παλαιό του ερώτημα

https://getpocket.com/explore/item/what-are-the-ethical-consequences-of-immortality-technology

Θέλω όλοι οι …μαθητές να μελετήσουν το θέμα!

Ray Kurzweil – The Singularity Is NearA documentary based on Ray Kurzweil’s book, The Singularity Is Near. Starring Pauley Perrette of CBS Network NCIS TV Series. Technological singularity, a…

Ακομα μια ομιλία στην οποία οι αναγνώστες θα ….δώσουν εξετάσεις-:)

Μετοχής ερωτημα «πιστεύετε οτι οι επιστήμονες προβλέπουν σωστά πρόκειται για ακόμα ένα ή «ελαμωρετώρα»YOUTUBE.COMOur Post-Human Future | David Simpson | TEDxSantoDomingo-In 15 years the human specie is going to develop super human level machine intelligence -What it means to…

Πάει καιρός που έχω να γράψω ένα (μεγάλο) άρθρο για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα που «ανθεί φαιδρά η πορτοκαλέα». Όπως παλιά που δημοσίευα άρθρα-ποταμούς που παρουσίαζαν τις «δράσεις» χαρακτήρων που εκλέχτηκαν από τον «Έλληνα Λαό» και κυβέρνησαν το περίεργο αυτό κράτος.

Όπως ίσως καταλαβαίνετε ο λόγος είναι ότι, έχω την εντύπωση πως τα έχω πει όλα και, αν γράψω κάτι, θα επαναληφθώ. Οι συνταξιδιώτες μιας κάποιας ηλικίας θα ενθυμούνται τις εποχές. Την επιστροφή του Κ. Καραμανλή μετά την πτώση της χούντας και την ίδρυση της Ν.Δ, τα χρόνια της «Αλλαγής» του Ανδρέα Παπανδρέου, την «Επανίδρυση του Κράτους» του Καραμανλή του νεότερου, την «Ισχυρή Ελλάδα» του Κ. Σημίτη, τα Ζάππεια του Αντώνη Σαμαρά, το «Ή Αλλάζουμε ή Βουλιάζουμε» του Γεωργίου Παπανδρέου ή ΓΑΠ ή Τζέφρυ ή Μεγάλου Στοχαστή» ή Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, την «1η Φορά Αριστερά».

Οι ίδιοι (συνταξιδιώτες) δεν έχουν (ελπίζω) ξεχάσει την κριτική(;) μου σε χίλιες δυό αποφάσεις, πράξεις και τοποθετήσεις όλων των σωτήρων που πέρασαν, από τον «εθνάρχη» και τις αντιπαροχές του μέχρι τον «Σιδερένιο» που έβαλε την κουτάλα στην κοινωνική χύτρα και έβγαλες στον αφρό τα κατακάθια, μέχρι το «δημοψήφισμα» που έκανε το «όχι» «ναι», τομ «αφύσικό» γάμο ενός ακροδεξιού με ένα, κατά δήλωση, αριστερό, όλο το ελεγχόμενο, κατευθυνόμενο, σχεδιασμένο από «ξένους δυνάστες» πολιτικό σκηνικό της Δημοκρατίας της Χαρτόβιας

Μετά από, σχεδόν 50 χρόνια προσπαθειών να «περάσω ένα μύθευμα»  (όπως λένε οι δημσιοκάφροι στη τηλεόραση) και την παταγώδη μου αποτυχία δηλώνω πως τέρμα τα άρθρα-ποταμοί, τέλος η αποστολή «μηνυμάτων», νεκρή (εντελώς) η διάθεση να μιλήσω με χαρακτήρες που, πρώτα και πάνω απ’ όλα, δεν με γνωρίζουν! Το μόνο που μπορώ να κάνω υποσημειώνοντας στους συνταξιδιώτες είναι, σύντομα σχόλια με χιούμορ και, σπάνια, νεοελληνική «πλάκα» . Γιατί, τι μπορεί να γράψω για το θέατρο του διαζυγίου Μπάνου-Αλέκση, το ύφος και την εκφορά λόγου του Κυριάκου, το παραλήρημα του Λεβέντη, την αλεπουδίστικη συμπεριφορά του Σταύρου ή την παρουσία της Φώφης; Ίσως πείτε «πολλά» αλλά, σας διαφεύγει κάτι. Η ηλικία και οι μειωμένες αντοχές. Δεν μπορώ πια αγαπητοί μου φίλοι! Κουράστηκα ίσως δικαιολογημένα

Και, εκτός απ’ ότι κουράστηκα διαπιστώνω ότι δεν υπάρχει πλέον ελπίδα. Το Δουκάτο διανύει τα τελευταία χρόνια ως ανεξάρτητου κράτους. Εκτός από την Μακεδονία οι εθνομηδενιστές θα παραδώσουν και άλλες περιοχές γιατί, αυτές είναι οι εντολές και κανείς, ου τε οι Αμερικανοί, δεν μπορούν να σταματήσουν και ίσως να μη θέλουν κι’ όλας

Σημ: ακολουθούν κάποιες, εντελώς ενδεικτικές φωτογραφίες από την συλλογή μου. Έχω κι άλλες αλλά, κάποια στιγμή, βαρέθηκα

Πρόλογος

Λυπάμαι που, στην αρχή αυτού του άρθρου θα «επαναληφθώ» αλλά, όποιος δεν διδάσκεται από την ιστορία επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λάθη . Το κείμενο λοιπόν που ακολουθεί είναι, όπως λέει ο τίτλος, χωρισμένο σε τρία μέρη. Στο τι έγραφα για το τι πρόκειται να συμβεί, στο τι πιστεύω για το παρόν και τι διαισθάνομαι (το προνόμιο της πρόβλεψης το έχει ο Κάλχας αλλά, εδώ έχω πάρει μόνο την …γνώμη του), ότι θα συμβεί στο μέλλον..

(τελευταία ανανέωση 12.09.18 11.29)

Παρελθόν

Εγραφα, τον Ιανουάριο του 2008, στο «Εν Λευκώ»….

«….Για να αρχίσω απ’ τα σοβαρά, μόνο μέσα στα τελευταία 10 χρόνια η Γη έχει μπει σε πορεία μη αναστρέψιμης καταστροφής, με τους πολίτες των αποκαλούμενων «αναπτυγμένων» χωρών να συνεχίζουν να σπαταλούν βασικά αγαθά με ρυθμούς που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ πριν στην ιστορία του πλανήτη.

Δισεκατομμύρια τόνοι σκουπιδιών από συσκευασίες κινητών τηλεφώνων μέχρι βουνά παλιών Η/Υ, που στέλνονται στις φτωχές χώρες, για να αποσυναρμολογηθούν από 10χρονα και 12χρονα παιδιά. Η κατανάλωση στο απόλυτο μεγαλείο της, καθώς ορδές διαφημισταράδων, διαφημιστικών εταιρειών και τύπων που κάνουν «δημόσιες σχέσεις» πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Τα εν λόγω σκουπίδια διατίθενται σε μια τάξη ανθρωποειδών που μιλάει με γρυλίσματα και αμερικανιές (executive manager, mgr premium, art director (γιατί όχι καλλιτεχνικός διευθυντής, ρε καραγκιόζηδες;) και σε μια κοινωνία που έχει αναγάγει το «γιωταχί» σε κάποιο είδος Mανιτού.

Συναντώ αναγνώστες σε καταστήματα, στο δρόμο που μου λένε τα ωραιότερα πράγματα που μπορεί να ακούσει κάποιος σήμερα. Τη θέση μας , λένε, πήραν αλλόκοτα cyborgs. Snobs, Αναγεννημένοι μπουρτζόβλαχοι, νεόβλαχοι που σταματάνε τη «Mερσεντέ» τους για να αδειάσουν το τασάκι στην άσφαλτο, καθίκια που διπλοπαρκάρουν «για ένα λεπτάκι», αμόρφωτοι πεινασμένοι για αναγνώριση από τα πρωινάδικα και τα περιοδικά που εκδίδονται και ασχολούνται από και για τα κοινωνικά κατακάθια. Τυπάκια που φοράνε παπούτσια με πατίνα χρώματος «σκατί» και επιδεικνύουν τη ματαιοδοξία τους στο Parasite Beach και στα αυτοκίνητα – που αγοράζουν με leasing σε καταχρεωμένες τους εταιρείες. Οι θέσεις που εκφράζω -ακόμη- σε αυτές τις σελίδες δεν έχουν πλέον καμία σημασία ή αξία. Έχω πέσει τόσο βαθιά στη λούμπα, ώστε η παραμικρή αντίδραση να συνιστά κακής ποιότητας αστείο….

…Οι καιροί αλλάζουν και τα νερά ανεβαίνουν όχι μόνο απ’ το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το λιώσιμο των πάγων και την άνοδο της στάθμης, που εξαφανίζει παραλιακές πόλεις και νησιά. Οι καιροί αλλάζουν και επειδή δημιουργείται ένας νέος τύπος οικονομικού μετανάστη: ο πρόσφυγας περιβάλλοντος.

Οι καιροί αλλάζουν, όμως το ερώτημα μένει ίδιο: Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Στους προηγούμενους αιώνες δεν υπήρχε σαφής απάντηση. Η ελπίδα για το καλύτερο βάδιζε δίπλα στις προβλέψεις για το χειρότερο.

Όχι πια. Τα πράγματα αλλάζουν προς το χειρότερο. Όπως έχω ξαναγράψει (κάποτε κάποιος ίσως έπρεπε να συγκεντρώσει τις προβλέψεις του Μαντείου των… Τροχών), ήλθε η ώρα της αποπληρωμής για τον αποκαλούμενο «αναπτυγμένο» κόσμο. Όλα, από την εισβολή στο Ιράκ μέχρι τις χιλιάδες των μεταναστών που εκβράζονται στις ακτές της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας και, τελευταία, της Πορτογαλίας, δείχνουν το δρόμο προς το μέλλον. Ζοφερό και άγριο, καθώς οι χορτασμένοι θα αρχίσουν να αισθάνονται την πίεση εκείνων που, έχοντας χάσει τα πάντα, θα στραφούν εναντίον των εκμεταλλευτών.

Είναι «γιορτές» και δε θέλω να σας στεναχωρώ και να δίνω το δικαίωμα στο μέγα πλήθος των «ειδικών» που ξεφύτρωσε από το 1970 και μετά να λέει ότι «επαναλαμβάνομαι». Οι καιροί αλλάζουν για όλους και για όλα, και βέβαια και για μένα, που, απ’ ό,τι βλέπω, αλλάζουν ταχύτερα απ’ ό,τι περίμενα. Ο κόσμος που αγαπούσα, θαύμαζα και τιμούσα δεν υπάρχει πια, εκτός από λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα των δύο χεριών περιπτώσεις…»

 

Το Παρόν

Έχοντας πάντα μείνει μακρυά απ’ το κομματικό (αλλά όχι το πολιτικό) παιχνίδι βλέπω μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ένα αριστερό, όπως δηλώνει, κόμμα να κυβερνάει την Χαρτόβια (οι χαρακτηρισμοί λόγω του συνεχούς χιουμοριστικού υποβάθρου), με την συνεργασία ενός δεξιού πολιτικού (δεν τομάω να αποκαλέσω του ΑΝ.ΕΛ «κόμμα¨), και την συμμετοχή χαρακτήρων που έπαιξαν πρωταγωνιστικόύς ρόλους στις κυβερνήσεις του Κ. Σημίτη και του Γεωργίου του Β Παπανδρέου του Γ

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας ότι, έτσι γίνεται σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και δεν διαφωνώ παρά μόνο σε ένα σημείο: στο χιουμοριστικό περιεχόμενο των συνεργασιών στο οποίο, όπως οι παλαιοί αναγνώστες γνωρίζουν, έδινα πάντα μεγάλη σημασία.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω… Τα ππρώτα πράγματα που παρατηρώ στα μέλη μίας νέας κυβέρνησης είναι (κατά σειρά προτεραιότητας), τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστιά, τις αισθητικές επιλογές (κουστούμια, κυνηγετικά γιλέκα, ανοιχτά σκέλη και χούφτες στα αχαμνά, φορέματα, ρολόγια (Rolex, Citizen, Garmin), T-Shirts, σανδάλια, γραβάτες, πουκάμισα, επενδύτες και, γενικά, τα στοιχεία που, (μου) επιτρέπουν να «διαβάσω» την ιστορία του κάθε δημόσιου προσώπου και τις απόψεις του χωρίς να χρειαστεί να τον γνωρίσω από κοντά

Για τις κυβερνήσεις ως το 2015 έχω γράψει πολλά τα οποία μάλλον δεν άρεσαν στους ενδιαφερόμενους αλλά, για την «1η Φορά Αριστερά» δεν έχω γράψει όσα ίσως έπρεπε επειδή όπως πολλοί, περιμένα «να δω τι θα γίνει¨. Έμεινα περίπου σιωπηλός ακούγωντας τον Αλέξη να δηλώνει όλα τα φοβερά και απίστευτα των πρώτων ημερών (κατάργηση μνημονίων μ’ ένα νόμο και μία πράξη, βασικός στα 751 ή κάτι, 13η σύνταξη και όλα όσα ειπώθηκαν τότε).

Εκείνο όμως που με «τρόμαξε» περισσότερο ήταν η εμφάνιση της αισθητικής που εξέπεμπαν ορισμένοι χαρακτήρες σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη, την Κα Κωνσταντοπούλου, τον κ. Λαφαζάνη και άλλους που «έτρωγαν» τα τελικά «ς», ξεχώριζαν για τα look (μπλουζάκια με «επαναστατικές» στάμπες, κομώσεις «αφάνα», πυκάμισα με διπλές μασέτες και χρυσά μανικετόκουμπα, σακάκια με σηκωμένους γιακάδες με κόκινα σιρίτια αλλά, και άλλους με backpaks «Mandarina Duck» και πανελόνια cargo

Ούπς, είπα! Τι έχουμε εδώ; Ποία η Αλλαγή; Αφήσαμε τα ιριδίζοντα κουστούμια και τις γούνες αλεπούς και αδράξαμε το Greenwitch Village;  Διαβήκαμε τις εποχές του «Μοστρού», των «Δειλινών»  και του Ντα Κάπο και φθάσαμε στην εποχή των suave nonchalant metrtosexuals; Και αν ούτως έχουν τα πράγματα ποίον το μέλλον αυτής της Αριστεράς; Είς την Νέα Ύόρκη; Εις την Βενεζουέλα; Εις τας Μπρουσέλς; Εις το ΝΑΤΟ; Εις το «ανήκωμεν εις την Δύσιν»; Εις το «Βλέπουμε και Κάνουμε»;

Τρία και μισό χρόνια μετά (give or take) και βλέποντας την παρουσία του Αμερικανικού παράγοντα στην ΔΕΘ (αλλά και άλλα που θα αναφέρω πιο κάτω) κατάληξα στο συμπέρασμα ότι, το μέλλον τηςΧαρτόβιας  είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πράγμα το οποίο, εμένα τουλάχιστον χαροποιεί διότι, υπάρχει η ελπίδα, κάποια στγμή  η Χαρτόβια να γίνει η 51η πολιτεία της υπερδύναμης και όλοι να αποκτήσουμε και Αμερικανικό διαβατήριο.

Για να σοβαρευτώ όμως η εξέλιξη αυτή θέτει τέρμα στις φιλοδοξίες της Κας Ζωής και του κ. Λαφαζάνη για εγκαθίδρυση Δημοκρατίας Μπολιβαριανού τύπου και επιστροφή στη δραχμή. Ακόμα η αριστερά Βρυξελλών προϋποθέτει το «come back Mrs Merkel», την πιστή τήρηση των μνημονιακών υποχρεώσεων και, το κυριότερο κατά την άποψη μου, το κλείσιμο τς πόρτας για μία κυβέρνηση της (νέας) Ν.Δ!

Τι είναι αυτά που γράφεις «λέει» ο αχός των αντιρρήσεων που φθάνει απ’ την οδό Πειραιώς. Είναι δυνατό ο Αλέξης να κερδίσει τς εκλογές μετά από όσα έχει υποσχεθεί και δεν «υλοποιήσει»; Απευθύνομαι πάλι εις τους αναγνώστες που διαβάζουν τα σχόλια μου στο φατσοβιβλίο και ερωτώ: πόσες φορές έχω γράψει ότι, αυτή η κυβέρνση θα παραμείνει τουλάχιστον ως το 2026; Πέντε; Δέκα; Αρκετές;

Παλαιός μου συνάδελφος ζήτησε να το «εξγήσω». Απάντησα με μία, μάλλον μεγάλη ερώτηση: ποιά «δεξιά» κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει περάσει όλα αυτά τα μέτρα που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο συνάδελφος έμεινε για λίγο σιωπηλός και είπε: καμία! Η εξηγηση του φαινομένου είναι (για μένα) απλή: οι περισσότεροι σκεπτόμενοι πολίτες νοιώθουν μέσα τους πως, αν κάποιος ΔΕΝ λάβαινε αυτά τα μέτρα η Χαρτόβια θα είχε καταστραφεί!

Ήταν όμως η ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο που σημάδεψε την, κατά την άποψη μου,  Οβιδιακή του μετάλλαξη! Απο Πρόεδρος 15μελους που κάνει στροφές 360 μοιρών και, έχει «αυταπάτες» εξελίσσεται σε Ευρωπαίο ηγέτη έτοιμο να καταλάβει τη θέση που διεκδικεί ο Γιάννης με το DiEM25!
Σε αυτό, για μένα ως παρατηρητή φυσιογνωμιών και γεγονοτων, συντελεί η παρουσια της ωραιότατης Κας Αχτσίογλου, του metrosexual κ. Τσακαλώτου (με το «Mandarina Duck» backpack του), η suaveness του κ. Κατρούγκαλου και το ορολόγιον Garmin εις τον αριστερο του καρπό
Αλλά σημεία που με κάνουν να αισιοδοξώ ειναι η επιβλητική παρουσία στην ΔΕΘ των «φονίαδων των λαών Αμερικάνων», το entourage των 7(😉 ο η λαγών με την προσωπική του φρουρά, η ύπαρξη νοσοκομειακού οχήματος αλά George W Bush, η παρουσία του Αμερικανού Υπουργού Εμπορίου (που μου θύμισε τον Waldorf του Muppet Show) και, μη ξεχάσω, η διαδρομή που έκανε το «Ασημένιο Βέλος» προς το λαμπρό μέλλον
Έχω ακόμα πολλά σημεία που μου δείχνουν οτι, η μετάλλαξη θα ενταθεί ώστε στο τέλος της 4ετίας να γίνει ένας Deadpool III, μπορεί και Iron Man!
Ας βρεθεί κάποιος να μου πει με ποιον τρόπο θα μπορέσει ο Κυριάκος να αντιμετωπίσει αυτό το θαύμα της Αριστεράς Βρυξελλων

Στο σημείο αυτό πρέπει, απαραίτητα, να αναφέρω και την άλλη άποψη που τυχαίνει να είναι και δική μου!

Αυτοί που δάνεισαν τόσα δισεκατοιμμύρα δραχμές και ευρώ ήξεραν ότι, το «κράτος» δεν ήταν ικανό να διαχειριστε τον τεράστιο πλούτο των  Α, Β και Γ πακέτων Στήριξης, Προγραμμάτων Ντελόρ και άλλων υποστηρικτικών δανείων. Το 80% των δισεκατομμυρίων ξοδεύτηκαν σε αγορές μερσεντέ , μπεμβέ και καγιέ, σε κατασκεύη ροζ μεζονετών, πλει ρουμ και, να μη ξεχνάμε, σε «διασκέδαση» στα «πολιτιστικά» κέντρα της παραλίας.

Η αφιονισμένη κατανάλωση γέννησε το life style όπου διακεκριμένοι «βλάχοι» έδειξαν στον «Έλληνα» πως να είναι μάγκας και καραμπουζουκλής, να καπνίζει Κοχίμπα και, γενικά, να συμπεριφέρεται σαν κατακτητής στην ίδια του τη χώρα. Η ίδια βέβαια (η κατανάλωση) στήριξε τις Ευρωπαϊκές, Ιαπωνικές, Κορεατικές και, τελευταία, Αμερικανικές επιχειρήσεις καθώς ο «υπερήφανος και ανεξάρτητος Ελληνικός λαός» ψώνιζε μανιασμένα τα προϊόντα τους στηρίζοντας έτσι τις οικονομίες των χωρών και εξασφαλίζοντας υψηλή ποιότητα ζωής στους εργαζόμενους των χωρών τους. Κάθε σκέψη, προσπάθεια, πράξη που είχε σαν στόχο «να φτιαχτεί κάτι στην Χαρτόβια» συνετρίβει στις μυλόπτρες της γραφειοκρατίας, του κρατισμού, του 3ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, της Αλλαγής, των Ακόμα Καλύτερων Μέρες, της  Επανίδρυσης του Κράτους και του Λεφτά Υπάρχουν

Λογικό ήταν  ο «λαός» να εκλέξει Αλέξη και να περιμένει ότι, ο 44χρονος ηγέτης θα βγάλει τη χώρα απ’ την κρίση. Η απογοήτευση του από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν τόσο μεγάλη ώστε έλαβε μέρος μαζικά ψηφίζοντας «όχι» σε ένα Δημοψήφισμα που, το πραγματικό ερώτημα ήταν: «ποία θέλετε να είναι η διάμετρος και το χρώμα του σχοινιού που επιθυμείτε να κρεμαστείτε»!

Όπως λέει το παλιό κλισέ, «τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές» βλέπω στην τηλεόραση την άφιξη του στο ξενοδεχείο «Μακεδόνία Παλάς» και θυμάμαι τις εικόνες από ανάλογες αφίξεις Αμερικανών  Προέδρων σε σημεία ενδιαφέροντος. Μία κουστωδία 10 οοχημάτων κινείται σε δρόμους που έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία και, κάπου 5000 αστυνομικοί «φυλάνε» ότι πρέπει να φυλαχτεί με την βοήθεια πρακτόρων των FBI, CIA, NSA κλπ για να μην αναφέρω την παρουσία της ναυαρχίδας του 6ου Στόλου και του κ. Σκουρλέτη.

Οι δημοσιογράφοι των καναλιών διαγωνίζονται ποιος θα κάνει την καλύτερη «πρόβλεψη» για τις «εξαγγελίες» του Πρωθυπ και του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Μητσοτάκη. Το μέγα ερώτημα είναι αν θα «κοπούν» ή όχι οι συντάξεις και το αμέσως επόμενο το όνομα της FYROM. Την οποία FYROM έχουν (ή πρόκειται να) επισκεφθεί οι μισοί ηγέτες των χωρών της Ε.Ε, ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ και βέβαια η Κα Μέρκελ -προετοιμάζοντας (κατά την διαίσθηση του Μάντη), το Προτεκτοράτο της (όλης) Μακεδονίας (κατά το Όλον ΠΑΣΟΚ).

Βέβαια ο γράφων (και ο Κάλχας) θα προτιμούσε οι εξαγγελίες αυτές να είχαν επικεντρωθεί σε μέτρα για ριζική αναδιάρθρωση των δομών της Παιδείας, σε άλλα για την δημιουργία πάρκων Έρευνας & Τεχνολογίας, στην ίδρυση βιοτεχνιών που θα κατασκευάζουν μικρά αεροπλάνα και λοιπών ονειρικών καταστάσεων για τις οποίες έγραφα και αγωνιζόμουν σε όλη μου τη ζωή αλλά, όπως πολλές φορές έχω πεί, ποίος είμαι εγώ για να αντιμετωπίσω έναν Χατζηδ άκη, έναν Σκανδαλίδη, μία Καρακώστα ή έναν Καραπίπα; Αντ’ αυτών η αλλαγή είναι τα μαθ΄ληματα να αρχίζουν στις 9 -αλλά οι γονείς να πηγαίνουν τα παιδιά στις 07.30

Το Μέλλον

Ορατό! Σταδιακή ένταξη των υπηρεσιών της Χαρτόβιας στην κομματική δομή του κυβερνώντος σχήματος, συνεχής έλεγχος από τις υπηρεσίες της Μπρουσέλς και της Γουοσινγκτώνος (όπως την αποκαλούσαν παλιά!) και, στο κοντινό μέλλον, δυνατό rapprochemant με την «φλίλη και σύμμαχο μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία» αν, στο μεσοδιάστημα, δεν έχει βομβαρδιστεί από τς ΗΠΑ πράγμα που «παίζει» την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές

Έαν οι ΗΠΑ δεν επιτεθούν τότε ο μόνος τρόπος να περιοριοστεί η Ρωσία είναι ο πλήρης έλεγχος των Στενών και της Μεσογείου από φιλο-αμερικανικές δυνάμεις μεταξύ των οποίων, oh yes, και η Χαρτόβια. Για να γίνει αυτό απαιτείται μία προσέγγιση Άγκυρας-Αθηνών, ένα rapprochemant δλδ το οποίο άρχισε να διαγράφεται στον ορίζοντα με τα εγκαίνεια του Ελληνικού προξενείου στη Σμύρνη και την επαναπροώθηση των Τοιύρκων στρατιωτών σε χρόνο dt.

Η «προσέγγηιση» θα περιλαμβάνει την «διευθέτηση» των προβλημάτων στο Αιγαίο, το μοίρασμα των ενεργειακών κοιτασμάτων και τον «χαρούμενη» συνύπαρξη των δύο αδεφφών λαών στο στυλ «εγώ Χριστό, εσύ Αλλάχ» με ισχυρη δόση «Ακμπάρ» λόγω της ύπαρξης στην Χαρτόβια 60.000 «παράτυπων» μεταναστών.

Με αυτά κλείνω αυτή την σύντομη παρουσίαση της Μορφής των Πραγμάτων που Θαρθουν ελπίζοντας ότι δεν κούρασα τους αναγνώστες σημειώντας ότι, το άρθρο θα δέχεται συνεχείς ενημερώσεις στα σημεία. Οιν ενμερώσεις θα εμφανίζονται με διαφορετική γραμματοσειρά ή χρώμα

 

 

 

 

σκιτσο: Κ.Κ)

 

Σημ  1:Επειδή πολλοί αναγνώστες ζήτησαν να μάθουν για το βιβλίο του Λεμπέση όπου ο Καθηγητής μιλάει για την σημασία των βλακών το αναδημοσιεύω για όσους χρειάζονται ένα εγχειρήδιο για να «μεταφρέζουν» σωστά τα όσα παρατηρούν από καουμπόϊκα καπέλα μέχρι μαγιό «στρινγκ» και από «this is a good question» μέχρι «πραματικά» γεγονότα.

Στο εγχειρίδιο περιλαμβάνονται οδηγίες για την ανακάλυψη χαρακτήρων από ταινίες των Monty Python, Muppet Show (Ms Piggy, Kermit κλπ), Μεγάλων Διανοητών, Ρασππούτιν, Μπέρια, αντίγραφα Τσαουσέσκου, Χόνεκερ, Χότζα, Golum και, b;ebaia, χαρακτήρωναπό ταινίες του «παλιού Ελληνικού κινηματογράφου». 

Σημ 2: Το κείμενο του κοινωνιολόγου Καθηγητή Ευάγγελου Λεμπέση (1906-1968) που δημοσιεύτηκε το 1941 στην «Εφημερίδα των Νομικών» -που είχα ανακλύψει πριν 40 χρόνια. Σε κάποιο τεύχος των παλαιών  4Τ είχα δημοσιεύσει κάποια ααποσπάσματα αλλά, η εποχή είναι κατάλληλη για ancore. Aναδημοσιεύω κάποια σημεία (όλο μπορείτε να το βρήτε στο Διαδίκτυο), στο προτότυπο, στην αποκαλούμενη «καθαρεύουσα», που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι των δικών μου Σχολείων και, ελπίζω να καταλαβαίνετε κι’ εσείς. Παρακαλώ να το διαβάσετε. Είναι σπουδαίο εργαλείο για να εξηγήσετε τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Σημ 3 Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι καθαρά συμπτωματική

Σημ 4: οι υπογραμμίσεις δικές μου

Πρόλογος

«…Ὀφείλομεν χάριτας εἰς τον Διευθυντή τῆς «Ἐφημερίδος τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», κ. Ν. Π. Θηβαίου, διὰ τὴν σύντομον ἐντρύφησιν εἰς τὸν χλοερὸν τοῦτον κόσμον μιᾶς κατηγορίας συνανθρώπων, τῶν ὁποίων ἡ κοινωνικὴ σημασία ἔχει δεινῶς ὑποτιμηθῆ καὶ τῶν ὁποίων τὰ δικαιώματα εἶναι ἐξησφαλισμένα οὐ μόνον -φεῦ!- ἐν τῷ βασιλείῳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ἔτι πλέον

I

….Εἰς τὴν πολυπληθῆ κατηγορίαν τῶν βλακῶν προσάπτεται ἀσφαλῶς ἄδικος καὶ ἐπιστημονικῶς ἐσφαλμένη μομφή, ὅταν οὗτοι χαρακτηρίζονται εἴτε ὡς ἄχρηστοι καὶ περιττὸν βάρος τῆς κοινωνίας, εἴτε ὡς παρασιτικοί, ἐκφράζεται δὲ συχνὰ ἡ ἀνόητος, ὡς θὰ ἴδωμεν, εὐχὴ ὅπως οὗτοι ἐκλείψουν. Τὸ πρόβλημα τῶν βλακῶν δὲν εἶναι ἐν τούτοις ἁπλοῦν ὅταν ληφθῆ πρώτον ὕπ᾿ ὄψιν ἡ στερεὰ καὶ ἀπολύτως ἀναγκαία θέσις, ἢν οὗτοι ἐπαξίως κατέχουν ἐν τῷ κοινωνικῷ διαφορισμῶ. Οἱ βλᾶκες διαιροῦνται οὕτως εἰς δυὸ ὅλως ἀντιθέτους μεταξὺ τῶν «ὁμάδας», διεπομένας ὅμως ἀμφοτέρας ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ νόμου, τοῦ διαφορισμοῦ Ἡ πρώτη ἐκ τούτων ὁμὰς καταλαμβάνει ὡς γνωστὸν τὰς ὑποδεεστέρας ἐν τὴ κοινωνία θέσεις, ἤτοι εὑρίσκεται εἰς τὰς κατωτάτας βαθμίδας τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ. Πόσον εὐεργετικὴ διὰ τὴν κοινωνίαν εἶναι ἡ ὁμὰς αὕτη εἶναι περιττὸν νὰ τονισθῆ, διότι ἄνευ αὐτῆς δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἐκμετάλλευσις καὶ ἄνευ ἐκμεταλλεύσεως δὲν θὰ ὑπῆρχε πολιτισμός. Εἰς δὲ τὴν γλῶσσαν τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ: Ἄνευ αὐτῆς δὲν θὰ ὑπῆρχε διαφορισμός, διότι ἀντὶ τῆς ἀνισότητος, θὰ ὑπῆρχεν ἰσότης, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὅλοι εὐφυεῖς, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ διαφορισμοῦ τὸ αὐτό: ὡς νὰ ἦσαν ὅλοι βλᾶκες· διότι ὁ διαφορισμὸς ἀπαιτεῖ ρητῶς καὶ εὐφυεῖς καὶ βλάκας, περικοπτωμένων δὲ οἱονδήποτε ἐκ τῶν δυὸ τούτων σκελῶν του, αἴρεται ὁλόκληρος. Ἄνευ δέ, κατ᾿ ἀκολουθίαν, τοῦ διαφορισμοῦ, καθισταμένου δυνατοῦ μόνον διὰ τῆς σοβαρᾶς συμβολῆς τῶν βλακῶν, δὲν ὑπάρχει κοινωνία. Τοιαύτη λοιπὸν ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν, ἤτις ἄλλως τὲ ὑπὸ πάντων ἀναγνωρίζεται, μολονότι μόνον εἰς τὸν κοινωνιολόγον εἶναι ἐπιστημονικῶς γνωστή.

Ἡ κατὰ τῶν βλακῶν καταφορὰ προκαλεῖται ἄλλως τε ὑπὸ τῆς δευτέρας ὁμάδος αὐτῶν, πλέον ἐνοχλητικῆς της πρώτης, ἀλλὰ καὶ ἐνταύθα ἡ καταφορὰ αὕτη, ἐφ᾿ ὅσον ἐμφανίζεται ὡς λογικὴ κρίσις, εἶναι ἀκοινωνιολόγητος, ἤτοι ἀντεπιστημονική. Κατηγοροῦνται δηλαδὴ οἱ βλᾶκες τῆς δευτέρας ταύτης κατηγορίας ὅτι παναξίως κατέχουν σπουδαίας ἐν τῇ κοινωνίᾳ θέσεις. Ἀλλ᾿ ἡ κρίσις αὕτη προδίδει πλήρη μίας ὠρισμένης μορφῆς τοῦ διαφορισμοῦ ἄγνοιαν. Ἡ μορφὴ αὕτη δεδομένη μὲ φυσικὴν ἀναγκαιότητα ὡς ὁ νόμος τοῦ διαφορισμοῦ εἶναι ὁ στοιχειώδης κανών: «δέκα βλᾶκες καθ᾿ ἑνὸς εὐφυοῦς· δέκα ἀνίκανοι καθ᾿ ἑνὸς ἱκανοῦ· δέκα ἀδύνατοι καθ᾿ ἑνὸς ἰσχυροῦ κ.ὁ.κ.». Τὸ φαινόμενον τοῦτο, κλασσικόν, τυπικὸν καὶ αἰώνιον ἀφ᾿ ἧς ὑπάρχει ἀνθρωπίνη κοινωνία, δι᾿ ὅλης της Ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος, δύνανται νὰ εἶναι «τυχαῖον»; Ἀλλὰ τυχαῖον εἶναι ὅ,τι ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβη ὁ ἀνθρώπινος νοῦς. Οὐδέποτε ὅμως ὅ,τι πρὸ πολλοῦ ἔχει συλληφθῆ εἰς τὸν θεμελειώδη νόμον τοῦ διαφορισμοῦ. Καὶ τὸ μὲν ψυχολογικὸν ἐλατήριον τοῦ συνασπισμοῦ τῶν ὁπωσδήποτε «κάτω» κατὰ τῶν ὁπωσδήποτε «ἄνω» εἶναι δεδομένη διὰ τοῦ ressentiment.

Ὁ συνασπισμὸς τῶν βλακῶν ἐνταύθα εἶναι μηχανικὴ ὀργάνωσις βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς «ἐλαχίστης προσπαθείας» πρὸς ἀντιμετώπισιν ἰσχυροτέρας δυνάμεως εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ὀλίγων ἢ τοῦ ἑνός. Ἡ ὀργάνωσις αὕτη περιωρισμένης ἐκτάσεως καλεῖται κοινωνιολογικῶς κλίκα (clique).

  1. ἔμφυτος τάσις τοῦ βλακός, ἐξικνουμένη συχνότατα εἰς ἀληθῆ μανίαν ὅπως ἀνήκῃ εἰς ἰσχυρὰς καὶ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας πάσης φύσεως ὀργανώσεις, ἐξηγεῖται πρώτον μὲν ἐκ τῆς εὐκολίας τῆς ἀγελοποιήσεως, εἰς ἢν μονίμως ὑπόκειται, λόγω ἐλλείψεως ἀτομικότητος (ἐξ οὗ καὶ τὸ μῖσος τοῦ κατὰ τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ ἀτομικισμοῦ), δεύτερον δὲ ἐκ τοῦ ἀτομικοῦ ζῳώδους πανικοῦ, ὑπὸ τοῦ ὁποίου μονίμως κατατρύχεται, ἐκ τοῦ δεδικαιολογημένου φόβου μήπως περιέλθη εἰς τὸ παντὸς εἴδους προλεταριάτον. Ἀποτελεῖ δὲ ἡ τάσις αὕτη ἀμάχητον σχεδὸν τεκμήριον περὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς πνευματικῆς του ἀναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργεῖται αὐτόματος συρροὴ βλακῶν εἰς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, αἴτινες, ἐὰν μὲν εἶναι συμφεροντολογικαί, διατηροῦν τουλάχιστον τὴν σοβαρότητα τῶν συμφερόντων των, ἐὰν ὅμως εἶναι «πνευματικαί» περιέρχονται σὺν τῷ χρόνῳ εἰς πλήρη βλακοκρατίαν. Εἰς τὸ φαινόμενον τοῦτο ὀφείλει τὸν ἐκφυλισμὸν τοῦ λ.χ. ὁ μασσωνισμός, oι ἁπανταχοῦ Ῥοταριανοὶ ὅμιλοι, ὅλοι oι «πνευματικοί» σύλλογοι, καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ… Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν (σ.σ. σήμερα Ο.Η.Ε). Ἑπόμενον εἶναι κατόπιν τούτων, ὅτι ὅπως ἡ λεγεὼν τῶν βλακῶν ὠθεῖται ἀκατανικήτως πρὸς τὴν ἀγέλην καὶ πρὸς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, οὕτω ὑφίσταται ἀκατανίκητον ἕλξιν ἀπὸ τὰς παντὸς εἴδους ἀγελαίας ἀντιατομικὰς καὶ ὁμαδιστικὰς θεωρίας, ἀπὸ τοῦ πάσης φύσεως παρεμβατισμοῦ ἢ διευθυνομένης οἰκονομίας ἢ 4ης Αὐγούστου μέχρι τοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ (Ἄλλοι εἶναι οἱ ἐκμεταλλευταὶ τῶν θεωριῶν αὐτῶν). Τούτων δεδομένων ἐξηγεῖται καὶ ἡ ἀτελεύτητος καὶ αὐστηροτάτη ἐπιλογὴ βλακῶν εἰς τὰ ὁμαδικὰ συστήματα ἡ ὁποία, τὴ βοηθεῖα μίας πολιτικῆς βίας, κατοχυρούται καὶ ὡς πολιτικὸν καὶ κοινωνικὸν καθεστὼς (4η Αὔγουστου), τόσω μᾶλλον, ὅσο ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψεως, χρήσιμος μόνον εἰς ἐκείνους, οἵτινες διαθέτουν σκέψιν, εἶναι μονίμως καὶ ἐξόχως ἀντιπαθητικὴ εἰς τοὺς βλᾶκας, διότι ἀσκουμένη ὑπὸ τῶν ἄλλων στρέφεται ἐναντίον των, ἴδια ὁσάκις οὗτοι κατέχουν ἐξουσιαστικὰς θέσεις, ἢ ἔχουν συνδέση συμφέροντα μὲ τοὺς κατέχοντας αὐτάς. Ἡ ἔλλειψις ἰδίας γνώμης, ἡ κολακεία καὶ ἡ ρᾳδιουργία (ἴδε κατωτέρω) τοὺς προορίζουν ἄλλως τὲ εἰδικῶς διὰ τὰς καταστάσεις ταύτας. Ἡ ἀκατανίκητος ἐπίσης τάσις τῶν βλακῶν πρὸς τὰς πάσης φύσεως ἀγελαίας ἐμφανίσεις (κοσμικαὶ συγκεντρώσεις καὶ causerie τρεφομένη ἐκ τῶν περιεχομένων τῶν ἐφημερίδων καὶ τῶν ραδιοφώνων, μόδα, κλπ.) καὶ διακρίσεις (τίτλοι, διπλώματα παράσημα) εἶναι κατόπιν τῶν ἀνωτέρω αὐτονόητος.

III

  1. Ἀλλὰ πόθεν εἶναι δεδομένη ἡ πραγματικὴ δυνατότης τῆς ἀποτελεσματικῆς δράσεως τῆς βλακικῆς ἀγέλης; Ἡ δυνατότης αὕτη εἶναι δεδομένη ἀπολύτως ἀντικειμενικῶς καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ ψυχολογικοῦ ἐλατηρίου (τοῦ ressentiment), τὸ ὁποῖον ἄλλως οὐδεμίαν θὰ εἶχε κοινωνικὴν δρᾶσιν καὶ ἀκολούθως κοινωνιολογικὴν σημασίαν. Εἶναι δεδομένη ἐκ τῆς μοιραίας θέσεως τὴν ὁποίαν κατέχουν εἰς τὴν κλίμακα τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ οἱ βλᾶκες, θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ἀναντικατάστατοι, διότι εἶναι θέσις ὑποδεεστέρα, ἀλλὰ καὶ ἀπολύτως ἀπαραίτητος διὰ τὸν ὅλον κοινωνικὸν μηχανισμόν, ὁ ὁποῖος βασίζεται ἀπολύτως εἰς τὰς κατωτέρας αὐτοῦ βαθμίδας. Εὐκρινέστατα διαφαίνεται ἡ ἐξάρτησις αὕτη τῶν ἀνωτέρω βαθμίδων καὶ προσώπων ἀπὸ τῶν κατωτέρων τοιούτων ὅπου αὕτη λαμβάνει μορφὰς καθαρῶς ἐκβιαστικάς, τὰς ὁποίας γνωρίζουν πάντες οἱ κοινωνικοὶ ἄνθρωποι. Ὡς παράδειγμα δύναται νὰ χρησιμεύση ἡ παρέλκυσις ἢ ὁ ἐνταφιασμὸς μίας ὑποθέσεως εἰς οἱανδήποτε ὑπηρεσίαν ὑπὸ κατωτέρων ὑπαλλήλων, ἡ ἔκδοσις ἐντάλματος συλλήψεως κατὰ καταζητουμένου ἐκληματίου, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ κατώτερα ἀστυνομικὰ ὄργανα εἶναι ἀλληλέγγυα πρὸς αὐτὸν κλπ
  2. Λαμβανομένης ἤδη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ἐπικαίρου ταύτης θέσεως τῶν κατωτέρων βαθμίδων καὶ προσώπων ἐν τῷ κοινωνικῷ διαφορισμῶ καθίσταται ἀπολύτως νοητὴ καὶ ἡ ἄνοδος αὐτῶν εἰς ἀνωτέρας βαθμίδας διὰ κοινοῦ μεταξὺ τῶν συνασπισμοῦ ἀναδεικνύοντος ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν δι᾿ ὀργανωμένης ἀντιστάσεως (boycotage) πρὸς τὰ ἄνω καὶ παραλύσεως τῶν τυχὸν ἀντιθέτων ἐνεργειῶν τῶν ὑπερκειμένων παραγόντων πρὸς ἀνάδειξιν ἄλλου πράγματι ἱκανοῦ, προσώπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ δι᾿ ὀργανωμένης προωθήσεως προσώπου ἐκ τῶν κόλπων αὐτῶν, πρὸς τὴν ἀνωτέραν βαθμίδα. Τὸ φαινόμενον τοῦτο καλεῖται κλίκα. Ὅτι τὴν ἐξέλιξιν ταύτην οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήση εἶναι φανερόν, ὅσον εἶναι φανερὰ ἡ νομοτελειακὴ συνάρτησις τῶν ὡς ἄνω δεδομένων. Κατὰ τὴν αὐτὴν συνάρτησιν τὸ φαινόμενον συνεχίζεται: «ἑνὸς βλακὸς προκειμένου μύριοι ἕπονται», ὁ δὲ οὕτω ἀνελθῶν βλὰξ θὰ προωθήση ὁ ἴδιος πρόσωπα μόνον κατώτερα ἑαυτοῦ, μέχρις ὅτου ἡ μία βίαια ἔξωθεν ἐπέμβασις, ὑπαγορευομένη ὑπὸ τῆς ἀνάγκης ἄλλου τινὸς κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ, ἢ ὁ φυσικὸς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς τοιούτου ὀργανισμοῦ ἐκ τῶν ἔσω, ἐπιφέρει θεμελιώδη τινὰ ἀνατροπὴν ἢ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν τερματισμὸν τοῦ βίου τοῦ ἐκφυλισθέντος ὀργανισμοῦ. Οὕτω λ.χ., εἰς παρομοίαν περίπτωσιν ἡ τὸ 1910 ἀνελθοῦσα κοινωνικὴ ὁμὰς ἀνέτρεψε τὴν ἱεραρχίαν τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν προσώπων καὶ ἐντὸς τοῦ παλαιοκομματισμοῦ, καταστήσασα δυνατὴν τὴν ὑπεφαλάγγισιν τῶν παλαιῶν αὐτοῦ ἀρχηγῶν ὑπὸ νέων (Γούναρη, Στράτου κλπ.)
  3. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνευ συνασπισμοῦ καὶ ὀργανώσεως, ἄνευ«κλίκας», ἀνερχόμενοι βλᾶκες ἢ ἀνίκανοι γενικῶς, ἀτομικῶς καὶ μόνον ἐπικρατοῦντες, εὑρίσκονται ἐν τούτοις δεσμευμένοι ὑπὸ τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ εἰς ἴσον βαθμὸν ὡς καὶ οἱ ὀργανωμένοι τοιοῦτοι. Διότι ἀντικειμενικῶς αἱ θέσεις τὰς ὁποίας λαμβάνουν εἶναι τοιαύται, ὥστε ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ἢ νὰ εἶναι πλεονεκτικὴ ἢ νὰ εἶναι ἀνεκτή, οὐδέποτε ὅμως θέσεις ἀπαιτούσαι πραγματικὰ προσόντα, ἐκ τῶν ὁποίων, καὶ ἂν ἀκόμη φθάνουν εἰς αὐτάς, ἀνατρέπονται καὶ κρημνίζονται εἰς τὴν πρώτην ἀντίξοον περίστασιν καὶ ὑπὸ μεγάλου τινὸς ἢ μικροῦ πνέοντος ἀνέμου. Οὕτω λ.χ. πολλοὶ ἐξ αὐτῶν κατέλαβον διαδοχικῶς πλεῖστα ἀξιώματα τῆς κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας, ἀπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, μέχρι τοῦ «Προέδρου τοῦ Συλλόγου Προστασίας Ἐγγύων Μυιῶν», τοῦ «Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Πωλητῶν Ποντικοπαγίδων» κ.ο.κ., ἀξιώματα βεβαίως, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε θὰ ἐπιδιώξη σοβαρῶς ἀπασχολούμενος ἄνθρωπος. Εἰς τὰ ἀξιώματα ταῦτα προστίθενται φυσικὰ καὶ διακρίσεις οἶον παράσημα, διπλώματα, δεξιώσεις κλπ

Ο causeur συνάδελφος τοῦ ἀνωτέρω ἀποτελεῖ ἀληθῆ κοινωνικὴν μάστιγα, διότι ὡς causerie ἐκλαμβάνει τὸ νὰ λέγῃ εἰς τοὺς χειμαζομένους συνανθρώπους τί ἀνέγνωσεν εἰς τὰς ἐφημερίδας, τί ἤκουσεν εἰς τὸ ραδιόφωνον καὶ τί τοῦ εἶπον διάφοροι καθ᾿ ὁδόν, ἐξικνούμενος ἔστιν ὅτε εἰς τὰ σχόλιά του, ὅταν ἀποφασίση νὰ σχολιάση εἰς δυσθεώρητα ὕψη ὀξυδερκείας καὶ πνευματικῆς χάριτος: ὅτι λ.χ. κατὰ τὴν νύκτα ἀναμφιβόλως ἐπικρατεῖ σκότος, τὴν δὲ βροχὴν ἀκολουθεῖ ὁπωσδήποτε ἡ ὑγρασία… Εἰς ταῦτα προστίθεται ἐνίοτε καὶ ἡ «προστατευτική» στάσις αὐτοῦ ἔναντι τῶν πνευματικῶς ἀνωτέρων του, σκοποῦσα τὴν ὑποτίμησιν αὐτῶν εἰς τὰ ὄμματα τοῦ κόσμου κλπ.

IV

  1. Ἐνδιαφέρον εἶναι τέλος ἐνταύθα τὸ φαινόμενον μερικῶν εὐφυῶν ἀνθρώπων, οἵτινες, ἐνστικτωδῶς διαισθανόμενοι τὸν κοινωνικῶς ἀνυπέρβλητον ρόλον τῶν βλακῶν καὶ τὴν λαμπρὰν κοινωνικὴν αὐτῶν σταδιοδρομίαν – ἐv τῇ «χρυσῇ» μέσῃ ὁδῷ τῆς μετριότητος ἐννοεῖται – ἀποφασίζουν νὰ ὑποδυθοῦν τὸν ρόλον αὐτόν, ὅπως ἀνέλθουν διὰ τῆς μεθόδου τῆς «νύσσης», ὡς αὕτη εὐφυέστατα ἀποκαλεῖται παρὰ τῷ λαῷ. Ἀλλ᾿ ὁ ρόλος οὗτος εἶναι ἐξαιρέτως δύσκολος ἐκ δυὸ λόγων: Πρῶτον ὑποκειμενικῶς ἡ ὕπαρξις πνευματικῆς καὶ ψυχικῆς ζωῆς ἔχει ὡς γνωστὸν ἀναποτρέπτους ἀντανακλάσεις ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς φυσιογνωμίας, αἴτινες μὲ τὴν τελειοτέραν ὑπόκρισιν, δύσκολον εἶναι ν᾿ ἀποκρυβοῦν, πλὴν τῆς περιπτώσεως καθ᾿ ἣν εἶναι δεδομένον τάλαντον μεγάλου ἠθοποιοῦ. Ἡ ἁπλὴ παρουσία τοῦ εὐφυοῦς ἀνθρώπου εἶναι κατὰ κανόνα διὰ τὸν βλᾶκα εἰς τὸ ἔπακρον προκλητική. Τὸ ψυχολογικὸν σύμπλεγμα τῶν συναισθημάτων, τὸ ὁποῖον αὕτη ἐξαπολύει πάρ᾿ αὐτῶ εἶναι τὸ αὐτὸ ἀκριβῶς μὲ ἐκεῖνο τοῦ καταδιωκομένου καὶ πανικοβλήτου ζῴου ἢ ἀνθρώπου, ἐν καταστάσει φυγῆς ἢ ἀμύνης. Τὸ μῖσος, ὁ φόβος, ὁ φθόνος μετὰ τοῦ θράσους συμπλέκονται κατὰ τρόπον, δηλοῦντα διὰ τὸν ἐξησκημένον ὀφθαλμὸν σαφῶς εἰς πᾶσαν φράσιν, ἴδια ὑποτιμητικὴν ἢ μειωτικήν, τὴν κατάστασιν ἀμύνης. Δεύτερον ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ βλακός, ἡ ἔνστικτος καχυποψία αὐτοῦ εἶναι τοιαύτη, ὥστε ἡ ὑπόκρισις τοῦ εὐφυοῦς ν᾿ ἀποβαίνῃ ματαία, ἡ δὲ πραγματικὴ εἰλικρίνεια αὐτοῦ νὰ ἐκλαμβάνεται ὡς ὑπόκρισις. Ὁ βλὰξ ὡς πλησιέστερος πρὸς τὸ ζωϊκὸν βασίλειον, ἔχει τὴν ἔνστικτον καχυποψίαν οὕτω ἀνεπτυγμένην, ὥστε ν᾿ ἀδυνατῇ νὰ διαγνώσῃ ἢ νὰ ἐννοήση συλλογισμοὺς καὶ λογικοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ εὐφυοῦς, βασιζομένους ὄχι εἰς τὸ ἔνστικτον ἀλλὰ εἰς τὴν διάνοιαν. Ἄοπλος καὶ ἀνυπεράσπιστος ἔναντι τῶν ψυχρῶν ὑπολογισμῶν τῆς ξένης διανοίας, ἢς ὁ μηχανισμὸς τυγχάνει εἰς αὐτὸν νοητικῶς ἀπροσπέλαστος, μίαν μόνην ἄμυναν διαθέτει, ἀκριβῶς ὅπως τὸ ζῷον καὶ ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος: τὴν ἔνστικτον καχυποψίαν. Οὕτω ἐξηγεῖται καὶ ἡ φυσικὴ καὶ πνευματικὴ κατωτερότης τῶν λαῶν, οἵτινες ἐμπνέονται βασικῶς ὑπὸ τῆς καχυποψίας, ἢν αὐταρέσκως ἐκλαμβάνουν ὡς εὐφυίαν. Ἔναντι τῶν Εὐρωπαίων οἵτινες οὐδεμίαν ἀνάγκην ἔχουν αὐτῆς, ὡς ἀντιλαμβανόμενοι νοητικῶς τὸν κόσμον. Ἐκ τούτων ἐπίσης φαίνεται σαφῶς, ὅτι ἡ καχυποψία καὶ ἡ ἀπότοκος αὐτῆς πονηρία εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετόν της εὐφυίας ὡς πρὸς τὸν ὅλον αὐτῆς ἐκτοπιζομένης πάντοτε ὑπὸ τῆς δευτέρας. Λέγομεν ἀντίθετος μόνον ὡς πρὸς τὸν ρόλον, διότι ἡ διάνοια δὲν εἶναι τί τὸ ἀνεξάρτητον ἢ ἀντίθετόν του ἐνστίκτου, ἀλλὰ τουναντίον ἡ ἀνάπτυξις καὶ ὁ διὰ λογικῶν μέσων πλουτισμὸς αὐτοῦ εἰς τὴν ἀρχικὴν αὐτοῦ πάντοτε κατεύθυνσιν.
  2. Πονηρία εἶναι ἡ ἐνεργητικὴ ὄψις τῆς καχυποψίας καὶ τὸ δεύτερον στάδιον αὐτῆς, ἤτοι ἡ δρᾶσις αὐτῆς, δρᾶσις ὅμως ζωϊκῶς ἀμυντικῆς φύσεως, διότι προϋποθέτει τὴν πνευματικὴν κατωτερότητα καὶ τὴν πνευματικὴν ἀμηχανίαν τοῦ βλακός, ὡς ζῴου ἐνστικτώδους καὶ πνευματικῶς πανικοβλήτου. Ἡ ἁπλὴ καχυποψία εἶναι ἄμυνα παθητικῆς φύσεως, καθ᾿ ὃ μὴ ἐνεργοῦσα ἐπὶ ἄλλων ἀτόμων. Ἡ πονηρία εἶναι ἄμυνα ἐνεργητικῆς φύσεως, διότι ἀποτελεῖ ἐγκεφαλικὴν ἐνέργειαν, σχηματισμὸν συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων, ἀγόντων εἰς πράξεις («τὸν ἐγέλασε» κ.λπ.) καὶ συνεπῶς ἐνεργεῖ ἐπὶ ἄλλων ἀτόμων. Ἄσχετον τὸ ζήτημα τῆς βλακώδους ποιότητος τῶν συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων. Ἡ χρησιμοποίησις ἤδη τῶν βλακωδῶν τούτων συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων, μὲ μιὰν λέξιν τῆς πονηρῖας, χρησιμοποίησις ὅμως γενικώτερον ψυχολογικῶς ἐπιδρώσα ἐπὶ τοῦ ἄλλου ἀτόμου, ἤτοι χρησιμοποίησις αὐτῆς ἐν συνδυασμῷ μὲ στοιχεῖα κατωτάτης πνευματικῆς ὑποστάθμης (κολακεία, ψεῦδος, ρᾳδιουργία, συκοφαντία, σωματεμπορία, συμπαθὴς μορφὴ τοῦ βλακὸς ἀκόμη, ἐπίκλησις τῆς πολυτεκνίας του, προσφορὰ ἀνηθίκων καὶ εὐκόλων ὑπηρεσιῶν εἰς τὸ κολακευόμενον πρόσωπον, χαφιεδισμός, ξεσκονίσματα, τὸ «ποιεῖν τὸν καραγκιόζην», ἢ τὸν gigolot, χειροφιλήματα πρὸς τὸν «Ἐθνικὸν Κυβερνήτην», ἐκφωνήσεις λόγων, συρραφὴ κολακευτικῶν στίχων, μεταφορὰ λαχανικῶν, κλπ.
  3. Ἂν ὁ βλὰξ καταφεύγει εἰς τὴν ἐπιτηδειότητα λόγω τῶν πενιχρῶν πνευματικῶν τοῦ μέσων ἐκ τῆς αὐτῆς ἐλλείψεως ἀνωτέρων πνευματικῶν μέσων ὠθεῖται καὶ πρὸς τὴν ἀπάτην. Ἀπάτη εἶναι ὡς γνωστὸν ἡ ἀποσιώπησις τῆς ἀληθείας ἢ ἡ παράστασις ψευδῶν πραγμάτων ὡς ἀληθῶν. Ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ ὁρισμοῦ αὐτῆς συνάγεται ὅτι ἡ ἀπάτη δὲν ἀνάγεται εἰς τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος, διότι πᾷς ἄνθρωπος δύναται νὰ παραστήση ψευδῶς πράγματα ὡς ἀληθῆ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ βλάξ, ἀλλ᾿ εἰς τὴν εὐπιστίαν τοῦ θύματος. Ὅτι λοιπὸν καταφεύγει εἰς αὐτήν, ὡς διανοητικῶς εὐκολώτερον μέσον ὁ βλὰξ ἐπειδή, στερούμενος εὐφυΐας, εἶναι ἀνίκανος νὰ μεταχειρισθῆ ἔντιμα μέσα, εἶναι αὐτονόητον, διότι ἔντιμα μέσα ὡς δυσκολώτερα, χρησιμοποιεῖ μόνον ὁ κεκτημένος πραγματικὴν ἀτομικὴν ἀξίαν. Πόθεν λοιπὸν προέρχεται ἡ εὐρέως διαδεδομένη ἀντίληψις, ὅτι ὁ ἀπατεὼν ὄχι μόνον ἀποκλείεται νὰ εἶναι βλάξ, ἀλλ᾿ ἀναγκαίως εἶναι εὐφυής, ἀντὶ τῆς ὡς ἄνω ἀναλύσεως, ἐξ ἢς ἀντιθέτως προκύπτει, ὅτι ὁ ἀπατεὼν ὄχι μόνον ἀποκλείεται νὰ εἶναι εὐφυής, ἀλλ᾿ εἶναι ἀναγκαίως βλάξ; Ἡ ἀντίληψις αὕτη προέρχεται ἐκ τῆς «θεωρίας» τοῦ βλακὸς περὶ τῆς εὐπιστίας. Εἰθισμένος ὁ βλὰξ νὰ «σκέπτεται» οὐχὶ διὰ τοῦ νοητικοῦ μηχανισμοῦ, ἀλλὰ διὰ χονδροειδῶν ἔξωθεν ἐντυπώσεων, δὲν ἐρευνᾷ τὰς αἰτιοκρατικὰς σχέσεις, ἀλλὰ περιορίζεται εἰς τὸ γεγονὸς μίας ἐπιτυχούσης ἀπάτης, γεγονὸς ἐξ οὗ καὶ μόνου συνάγει τὴν βλακείαν τοῦ θύματος καὶ τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος. Ὅτι ἡ ἀπάτη δὲν ὀφείλεται εἰς εὐφυίαν ἀνελύθη, νομίζομεν ἐπαρκῶς. Ὅτι ὅμως ἡ εὐπιστία τοῦ θύματος ἀποτελεῖ βλακείαν, τοῦτο εἶναι ἀληθὲς μνημεῖον βλακικὴς «διανοίας» καὶ πολιτιστικῆς ὑποστάθμης. Διότι ἡ εὐπιστία ἑνὸς ἀτόμου, ὡς προϋποθέτουσα τὰ ἄλλα ἄτομα ὡς ἔντιμα καὶ συνεπῶς ὡς εὐφυά, εἶναι ἀσφαλῶς τὸ μέγιστον τῶν τεκμηρίων τῆς πνευματικῆς του ἀναπτύξεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του. Ὅσον ὑψηλότερον ἐπὶ τῶν βαθμίδων τῆς εὐφυίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἵσταται ἐν ἄτομον ἢ εἷς λαός, (οἱ Εὐρωπαῖοι ἐν σχέσει πρὸς τοὺς Ἀνατολίτας) τόσον περισσότερον εὔπιστος εἶναι. Ὁ τελευταῖος τῶν βλακῶν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαπατήση ἕνα Κὰντ ἢ ἕνα Μπετόβεv καὶ ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων ἕνα Εὐρωπαῖον… Τὸ μειδίαμα τοῦ οἴκτου,τὸ ὁποῖον ρίπτουν οἱ «ἀφελεῖς κουτόφραγκοι», δημιουργοὶ τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν καὶ ἐξουσιασταὶ τοῦ κόσμου, ἐπὶ τῶν δυστυχῶν «ἔξυπνών» της Μεσογείου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἂς εἶναι καὶ ἡ τιμωρία τῶν βλακῶν καὶ διὰ τὴν «θεωρίαν» των ταύτην!

V

  1. «Ὅτι ὁ βλάξ, ἀκολουθῶν τὴν ἔνστικτον αὐτοῦ καχυποψίαν, εὑρίσκεται ἐντὸς τῆς πραγματικότητος, τοῦτο εἶναι ἀναμφισβήτητον, θέτει δὲ αὐτὸν ἐν τῷ Κοινωνικῷ βίω εἰς «ἀνωτέραν» μοῖραν λ.χ. τοῦ μεταφυσικοῦ, τοῦ ὁποίου ὁ ἐνστικτώδης κόσμος ἔχει ὑποστὴ νοσηρὰν ἀτροφίαν, ἔναντι τοῦ διανοητικοῦ αὐτοῦ κόσμου, ὅστις ἔχασε πᾶσαν ἐπαφὴν μετὰ τῆς πραγματικότητος. Ἐὰν δεχθῶμεν, ὡς ὑποχρεούμεθα, πρῶτον ὅτι τὸ ἔνστικτον εἶναι ἀλάθητον, καθ᾿ ὃ ἀνεξήγητον καὶ ἄφθαρτον, δεύτερον ὅτι ὁ κόσμος τῶν ἐνστίκτων εἶναι ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν φυσικῶς ὑγιὴς κόσμος, τρίτον ὅτι ἡ κοινωνία ὡς συνέχεια τῆς φύσεως εἶναι ὑγειῆς ὀργανισμός, ἀπαρτιζόμενος ὑπὸ ὑγειῶν ἀτόμων, τότε τὸ συμπέρασμα περὶ τῆς ὑπεροχῆς τοῦ βλακὸς ἐπὶ τοῦ μεταφυσικοῦ ἐν τῇ κοινωνίᾳ, εἶναι συμπέρασμα ἀναγκαστικὸν καὶ ἀνέκκλητον, ἐπαληθευόμενον ἄλλως τέ, κατὰ φυσικὴν ἀναγκαιότητα, ὑπ᾿ αὐτῆς ταύτης τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητος ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν λαῶν. Τὸ ὅτι οἱ μεταφυσικοὶ ἐπεκράτησαν (ὄχι ἤνθισαν) εἰς ἐποχὰς παρακμῆς τῶν κοινωνιῶν δὲν εἶναι τυχαῖον. Ὁ βλάξ, ὡς ἐλέχθη καὶ ἀνωτέρω, διαισθανόμενος ἐν τῇ καχυποψίᾳ του τὴν ἐπίθεσιν ἐκ μέρους τοῦ εὐφυοῦς, εἶναι θεμελιωδῶς ἐντὸς τῆς πραγματικότητος, διότι διαισθάνεται ὀρθῶς τὸν κίνδυνον νὰ περιέλθη κοινωνικῶς εἰς τὴν κάτω τάξιν. Ἐὰν διὰ τῆς καχυποψίας αὐτῆς καὶ μόνης προστατεύεται ἔναντι τοῦ φυσικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ του, τοῦτο εἶναι ἄλλο ζήτημα. Φανερὸν εἶναι, ὅτι τὸ ἔνστικτον ἀποτελεῖ μέσον προσανατολισμοῦ καὶ στοιχειώδους ἀμύνης εἰς τὸν πρωτόγονον ἄνθρωπον, ὄχι ὅμως μέσον κατισχύσεως καὶ ὑπεροχῆς ἐν προηγμένῃ κοινωνία μετὰ προηγουμένου κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ καὶ ἀναπτύξεως τῶν νοητικῶν του ἀνθρώπου μέσων, τῶν ὁποίων ἡ κατ᾿ ἄτομα ἀνισότης εἶναι ἐξ ἴσου φυσικῶς δεδομένη. Ὁ βλὰξ ὁμοιάζει ἐνταύθα τὸ ζῷον, τὸ ὁποῖον ἐξ ἐνστίκτου γνωρίζει νὰ διαφεύγῃ πάντα κίνδυνον, πλὴν ἀνωτέρας ὠμῆς βίας, εἰς τὴν ζοῦγκλαν, εἰσερχόμενον ὅμως εἰς κεντρικὴν ὁδὸν μεγαλουπόλεως, εὑρίσκεται αἰφνιδίως ὑπὸ τοὺς τροχοὺς αὐτοκινήτου. Τοῦτο εἶναι ἄγνωστος καὶ ἀκατανόητος εἰς αὐτὸ μηχανή, βασιζομένη βεβαίως κατὰ τελευταῖον λόγον εἰς τὸ ἔνστικτόν του ἀνθρώπου, κατασκευασθεῖσα ὅμως διὰ τῆς διανοίας του. Πῶς ἤδη οἱ πνευματικῶς κατώτεροι ἄνθρωποι εὑρίσκονται ὑπὸ τοὺς τροχοὺς διαφόρων κοινωνικῶν «αὐτοκινήτων», – τοῦτο δεικνύει ἡ θέσις αὐτῶν εἰς τὴν κάτω τάξιν. Τὴν «μηχανήν» αὐτὴν εἶναι βεβαίως ἀδύνατον νὰ διαφύγη καὶ ὁ βλάξ, τοῦ ὁποίου καὶ ἡ ἄνοδος εἶναι αὐστηρῶς ἐντὸς ὠρισμένων πλαισίων περιωρισμένη. Ὅτι δὲ τέλος ὁ μεταφυσικὸς οὐδὲ τὸ ζῷον, οὐδὲ τὸν βλᾶκα δύναται νὰ περιπλέξη εἰς τροχούς, τοῦτο εἶναι εὐνόητον ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι οὗτος φέρεται ἐπὶ τοῦ Πηγάσου…

VI

  1. Ὡς πρὸς τὴν κοινωνικὴν προέλευσιν τῶν βλακῶν διαπιστούται ὅτι ἡ παραγωγὴ βλακῶν δὲν εἶναι ταξική. Ἡ πονηρὰ φύσις δὲν ἔδωκεν εἰς ὠρισμένην τινὰ κοινωνικὴν τάξιν τὸ ἐπίζηλον τοῦτο προνόμιον. Ἐπεδαψίλευσεν ἴσως ὡς φαίνεται, εἰς τὴν ἑκάστοτε ἄνω τάξιν τοὺς διασκεδαστικωτέρους ἁπλῶς τύπους βλακῶν, ἀλλὰ δὲν ἐστέρησεν οὐδεμίαν ἄλλην κοινωνικὴν τάξιν τῆς σοβαρᾶς συμβολῆς των. Ὁ βλὰξ ὑπουργός, ὁ ἀγόμενος καὶ φερόμενος ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων του καὶ τὰ μέλη ἑνὸς ἐργατικοῦ σωματείου, τὰ ὁποῖα ἐκμεταλλεύεται ὁ πονηρὸς ἐργατοκάπηλος, ἀποτελοῦν δυὸ ἀντίθετα παραδείγματα τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ βλακεία δὲν ἔχει ταξικὴν τὴν πατρίδα.

Ψυχολογικὰ δὲ εἶναι κυρίως τὰ περιεχόμενα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν τὰς ποικιλίας καὶ παραλλαγὰς μεταξὺ τῶν βλακῶν. Ὁ fils a papa τῆς ἄνω τάξεως, ὁ ὁποῖος λόγω φυσικῆς ἀτροφίας τοῦ βουλητικοῦ του κόσμου, λαμβάνει σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν τὴν ἀτελεύτητον σειρὰν τῶν ἀπαγορεύσεων τῆς οἰκογενείας του, στερούμενος δὲ καὶ ἰδῖας πνευματικότητος, καταντᾷ εἰς τὸ τέλος τύπος χωρὶς τὴν ἐλαχίστην προσωπικότητα, ὀνομάζεται ὑπὸ τῆς τάξεώς του ἐπιεικέστατα «καλὸ παιδί», εἰς δὲ τὴν ἀντικειμενικὴν διάλεκτον θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποκληθῆ «εὐπρεπὴς βλάξ», ἐνῷ τὸ «τέκνον τοῦ λαοῦ» εἰς τὴν αὐτὴν περίπτωσιν ὀνομάζεται ὑπὸ τοῦ εὐφυεστέρου καὶ κυριολεκτοῦντος λαοῦ δραστικώτατα «κόπανος». Σημαντικῶς αὐστηροτέρα εἶναι ἑπομένως ἡ φυσικὴ ἐπιλογὴ ἐντὸς τῆς κάτω τάξεως: ἐνῷ λ.χ. ὁ fils a papa εἰς τὴν μαθητικὴν ἡλικίαν τυγχάνει τῆς ἀγωγῆς, τῶν μορφωτικῶν μέσων καὶ τῶν περιποιήσεων τῆς τάξεώς του καὶ παραμένει ψυχικῶς ἀμείωτος, ὅπερ ἐπαυξάνει τὴν γελοίαν αὐτοπεποίθησίν του εἰς πρεσβυτέραν ἡλικίαν, δυνάμενος νὰ φθάση ἀνενοχλήτως καὶ εἰς ὑψηλὰ ἀξιώματα, ἡ δὲ ἀτομική του ὕπαρξις ὡς μὴ ὤφειλε, εἶναι γνωστὴ ἐν τὴ κοινωvία. Ἀντιθέτως τὸ τέκνον τοῦ λαοῦ καὶ σκληρώτερον χειραγωγεῖται ὑπὸ τῶν γονέων του καὶ τῶν συμμαθητῶν τοῦ ἐν τῷ σχολείῳ μέχρι πλήρους ψυχικῆς ἐξουθενώσεως διὰ σκληρᾶς ὑποτιμήσεως, προπηλακισμῶν, φαρσῶν, ὕβρεων καὶ βιαιοπραγιῶν καὶ δυσκολώτερον εἶναι κατόπιν τούτων ν᾿ ἀνέλθῃ τὴν κοινωνικὴν κλίμακα, ὁ δὲ βλὰξ τῶν λαϊκῶν τάξεων οὕτως καὶ συμπαθέστερος εἶναι καὶ ἄγνωστος καὶ ἀκινδυνώτερος καὶ ὀλιγώτερον γελοῖος, καθ᾿ ὃ σεμνότερος καὶ ἐστερημένος τῆς αὐτοπεποιθήσεως ἢ ἐπάρσεως τοῦ βλακὸς τῶν ἄνω τάξεων, εἰς τὸν ὁποῖον λόγω ἀτροφίας τοῦ βουλητικοῦ του καὶ τῆς μαλθακότητος τοῦ οἰκογενειακοῦ του περιβάλλοντος προστίθεται ἔστιν ὅτε καὶ ἀηδὴς γυναικωτὸς χαρακτήρ. Ἑνιαῖον ὅμως εἶναι τὸ πνευματικὸν προλεταριάτον πάσης ταξικῆς καταγωγῆς.

VII

  1. Ἡ ἠθικὴ τέλος σχέσις μεταξὺ βλακὸς καὶ ἐπιτηδείου ἢ ἀπατεῶνος εἶναι ἀπροσδοκήτως διάφορός της ἢν ἐκλαμβάνει συνήθως ἡ «κοινὴ γνώμη». Ὁ συνήθης κοινωνικὸς ἄνθρωπος θεωρεῖ τὸν ἐπιτήδειον καὶ τὸν ἀπατεῶνα ὡς ἀνηθίκους μέν, ἀλλ᾿ ὡς ὑποδιαιρέσεις τοῦ εὐφυοῦς. Ὅλως τὸ ἀντίθετον ὅμως συμβαίνει: ὁ ἐπιτήδειος καὶ ὁ ἀπατεὼν εἶναι ἀκριβῶς ὑποδιαιρέσεις τοῦ βλακός. Καὶ ἰδοὺ πῶς. Εἴπομεν ἀνωτέρω ὅτι ἡ πονηρία, ἐκτὸς ἐὰν εἶναι μέσον ἀμύνης τῶν εὐφυῶν οὐχὶ κατὰ τῶν βλακῶν ἀλλὰ κατὰ τῆς πονηρίας των, ἀποτελεῖ φυσικὴν ἰδιότητα τῶν βλακῶν καὶ δὴ φυσικὴν συνέπειαν τοῦ γεγονότος, ὅτι, λόγω ἀτροφίας τοῦ νοητικοῦ τῶν μηχανισμοῦ, ἀποτελεῖ αὕτη τὴν μόνην ἄμυναν αὐτῶν κατὰ πάσης ἔξωθεν ἐπιθέσεως. Ἀπὸ τῆς διαπιστώσεως τῆς ἀληθείας ταύτης μέχρι τῆς ἀκολούθου ἀληθείας ὑπάρχει ἓv καὶ μόνον βῆμα: ὅτι μόνον ὁ πνευματικῶς ἀνάπηρος ἔχει ἀνάγκην τῆς ἐπιτηδειότητος καὶ τῆς ἀπάτης διὰ νὰ προωθηθῆ ἢ νὰ ἐπικρατήση. Οὐδεὶς ἄνθρωπος ἀξίας ἔχει ἀνάγκην νὰ γίνῃ ἐπιτήδειος ἢ ἀπατεών. Ἡ καθημερινὴ κοινωνικὴ πεῖρα διδάσκει ὅτι τὰ ἐπίθετα ταῦτα οὐδέποτε κατώρθωσαν νὰ «κολλήσουν» εἰς ἀνθρώπους πραγματικῆς ἀξίας, οἱ ὁποῖοι, ἐὰν ὑπῆρξαν μισητοί, ἐχαρακτηρίσθησαν ἴσως ὡς «κακοί», ὡς «καταχθόνιοι», ὡς «γόητες», ὡς «τορπιλληταί» ἢ ὡς «λιβελλογράφοι», οὐδέποτε ὅμως ὡς ἐπιτήδειοι ἢ ἀπατεῶνες, καὶ ὅταν ἀκόμη ὑπῆρξαν συντηρητικοὶ εἰς τὰς σχέσεις τῶν μετὰ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων καὶ κατώρθωσαν πάντοτε νὰ προωθηθοῦν ἢ νὰ ἐπικρατήσουν. Ἀπόλυτος ἐσωτερικὴ συνέπεια τῆς πνευματικῆς ἀναπηρίας τοῦ βλακὸς εἶναι ἄλλως τὲ ὄχι μόνον ἡ ἀγελαία του τάσις, ὄχι μόνον ἡ προώθησίς του «πλάτην μὲ πλάτην» μὲ τὴν λεγεῶνα τῶν ὁμοίων του, ὄχι μόνον ἡ προσφυγὴ εἰς τὰ εὐτελέστερα μέσα τῆς ἐπιτηδειότητος, τὴν ἔλλειψιν ἀντιθέτου γνώμης, τὴν προσφορὰν εὐκόλων καὶ ἀνηθίκων ἐκδουλεύσεων καὶ τὴν κολακείαν, ἀλλὰ καὶ ἡ συστηματικὴ ἀποφυγὴ πάσης συγκρούσεως καὶ πάσης μάχης. Καὶ ὅταν ἀκόμη ὁ βλάξ, ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ἐπιτηδείου ἢ τοῦ ἀπατεῶνος, ἐξαναγκασθῇ νὰ δώση μάχην, θὰ δώση αὐτὴν διὰ τῶν πνευματικῶς εὐκολοτέρων καὶ συνεπῶς τῶν ἀνηθικωτέρων «ὅπλων»: τοῦ ψεύδους, τῆς διαστροφῆς, τῆς ρᾳδιουργίας καὶ τῆς συκοφαντίας.

Ἐξ οὗ ἕπεται τὸ ἀκλόνητον δόγμα: καὶ ἡ ἀνηθικότης εἶναι ἀποκλειστικὸν προνόμιον τῶν βλακῶν!

Ανοίγω που και που τη τηλεόραση και βλέπω (όπως αυτή τη στιγμή) τον Sakis να ανακοινώνει ποιος θα φύγει απ’ το X-Factor. Φώτα, στρας, φτηνός εντυπωσιασμός μία παράσταση για νεαρά πρωτεύοντα σαν αυτά που τσιρίζουν υστερικά στο background. Η χώρα έχει γαμηθεί κι’ αυτοί το χαβά τους. Λες και δεν τρέχει τίποτα. Κλώνοι γονιών που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, μαζεύονται στις αρένες για να παρακολουθήσουν αυτό το απίθανο σκουπιδαριό. Δε ξέρω γιατί αλλά δεν αντέχω πια. Ούτε τον Sakis ούτε τα άτομα που, αντί να κόβουν τις φλέβες τους κάθε 10 λεπτά παρακολουθούν τα σκατά που επιπλέουν.

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »



Αρέσει σε %d bloggers: