(α. Η στήλη επενέρχεται μετά από απαίτηση των αναγνωστών β. το κείμενο δημοσιεύτηκε σην προσωπική μου σελία στο φατσοβιβλίο)

Πολλά χρόνια πριν έγραφα ότι, ο κόσμος που ξέρουμε πλησιάζει στο τέλος, προσθέτωντας ότι δεν γνωρίζω, δεν έχω την ικανότητα να προβλέψω ή (πιο κοντά στην αλήθεια), δεν έχω το θάρρος να περιγράψω

Θα κάνω μία προσπάθεια να πω τι νομίζω ότι συμβαίνει και τι πρόκειται να ακολουθήσει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, οι απόψεις μου αποτελούν την μοναδική αλήθεια

Οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι, παρ’ ότι υπήρξα εκδότης μιας πλειάδας «καταναλωτικών» περιοδικών από τη πρώτη στιγμή έγραφα ότι, αργά ή γρήγορα ο τρόπος που ζούμε ή μας έχουν μάθει να ζούμε θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο

Παρουσίαζα τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, της αεροπορικής και διαστημικής τεχνολογίας αλλά πάντα (και αυτό ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να αμφισβητήσει), έγραφα ότι, έχουν αξία μόνο όταν τα σχεδιάζεις και κατασκεύαζεις στη χώρα σου αλλιώς μοιάζουν με τα καθρεφτάκια που οι εξερευνητές του 18ου αιώνα κουνούσαν στο πρόσωπο των ιθαγενών

Το τι άκουγα δεν περιγράφεται… Γκρινιάρης, απαισιόδοξος, μίζερος που λέω «τα ίδια και τα ίδια» κλπ, κπλ. Τα έχω γράψει τόσες φορές που ντρέπομαι να τα επαναλάβω

Παρά τους χαρακτηρισμούς από τους παρακοιμώμενους της mega-δαιπλοκής, τους «ευλογημένους» κονδυλοφόρους, τους «δυσαρεστημένους» συνεργάτες και τους «Τέσσερις Κομπλεξικούς» του «χώρου», μέσα μου ήξερα πως είχα δίκιο.

Έγραφα πως, θα έλθει η ημέρα που, πρώτα η ελληνίτσα και μετά οι χώρες του αποκαλούμενου Αναπτυγμένου Κόσμου (ή Διεθνούς Κοινότητας), θα πληρώσουν την Ύβρη σε χρήμα, αίμα ή και στα δύο

Ποία η Ύβρης;

Μα, οτιδήποτε ανάμεσα στη «μερσεντέ» 500 τζι ελ αϊ και στον Πέτρο Κουκλεντέ και τα δύο έννοιες που ορίζουν την χυδαιότητα, την υπερκατάλωση, το ξεπάτωμα του περιβάλλοντα χώρου, την απληστία, το πέρα για πέρα ξευτιλισμένο Life Style.

Οι νεότεροι δεν το γνώρισαν στην χειρότερη, τσίπικη και «επαρχιακή» του μορφή όπως οι άνθρωποι της γενιάς μου και των δύο επόμενων οι παλαιότεροι όμως το έζησαν και, το βλέπετε, οι «εκπρόσωποι» του, τα κοινωνικά και μορφωτικά «σκουπίδια» που έμαθαν τη νεολαία να γρυλίζει greeklish μασώντας τσίχλα και λέγοντας ν το πιστεύω», εξακολουθούν να κατάχουν «πρώτο τραπέζι» στα πάνελ των Ντερμπεντέρηδων και των Τρεμοειδών

Αν,στους Κουκλεντέδες προσθέσουμε το κοινωνικό σκηνικό που γεννήθηκαν, άνθισαν και επέβαλαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων 45 ετών τότε, έχουμε ανάγλυφο το περιβάλλον που μεγάλωσε η Ύβρης -που οδήγησε στα «μνημόνια» και στις γελοιότητες που παρακολουθούμε τον τελευταίο χρόνο

Τα πράγματα δεν ήταν/είναι τόσο άσχημα στον αναπτυγμένο κόσμο ακιβώς επειδή ήταν …αναπτυγμένος. Εκεί η Ύβρης καλυπτώταν (και καλύπεται) απ’ την παρουσία εκατοντάδων σοβαρών ΑΕΙ, από την Έρευνα και την Εξέλιξη, τα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας

Όμως, νομίζω πως η στιγμή έφτασε που, η Καλή πλευρά αυτού του  κόσμου πρέπει να αντιμετωπίσει την Άσχημη γιατί, αν δεν το κάνει,η πρώτη θα τον παρασύρει στην καταστροφή

Με άλλα λόγια ο αναπτυγμένος κόσμος πρέπει (γρήγορα) να βρεί ένα αφήγημα (τι απαίσια λέξη!) που θα «πουλάει» στα δισεκατμμύρια των παριών αλλιώς θα τον καταπιπιούν «της γης οι πεινασμένοι»

Οι επιθέσεις των «Τρελών του Θεού» (έτσι τους αποκαλούν οι Γάλλοι) στο «Σαρλί Εμπντό», στο ρωσσικό Ερμπας, οι εκρήξεις με τους δεκάδες νεκρούς στην Βυρητό και, την Παρασκευή, στο Παρίσι νομίζω ότι σηματοδοτούν την αρχή του τέλους αν και, κανείς δεν πρέπει να υποτιμάει «the beauty of our weapons» (θυμηθείτε το τραγούδι του L. Cohen), tα οπoιία μπορούν να εξαφανίσουν όποιον που αμφισβητεί «our way of life»

Υπάρχει άραγε έστω ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που πιστεύει πως, αν μία νέα Συμμαχία Προθύμων βομβαρδίσει τις θέσεις του ISIS στη Συρία και στο Ιράκ, το πρόβλημα θα λυθεί; Τι ακολουθεί μετά; Ο βομβαρδισμός της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία; Της Αλ Νούσρα στην Υεμένη; Της Αλ Κάϊντα στην Μαγκρέμπ κ.ο.κ

Να είμαστε ρεαλιστές…

Η ιδεολογία του Χαλιφάτου δεν περιορίζεται εκεί αλλά, απλώνεται σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και, μακάρι να κάνω λάθος, να λέω βλακείες, και να μην είμαι διορατικός και έξυπνος σαν τους «φιλόσοφους» που παρουσιάζονται στο Mini Chanel και τους κήρυκες των Νέων Σταυροφοριών

Με το πέρασμα των μηνών το καρκίνωμα θα μεγαλώνει αναγκάζοντας τον αναπτυγμένο κόσμο να επιτεθεί ή, έστω, να πάψει να ψωνίζει «μπεμεβέ» ή, να κάνει μερικά κλικ πίσω στα play rooms, στα ροζ  μποτάκια και στα Concour de Elegance

Ή, μπορεί και όχι και η ζωή να εξακολουθήσει να Γελάει Ευτυχισμένα. 25 Πόρσε πουλήθηκαν μέχρι στιγμής πράγμα που σημαίνει ως, μάλλον εγώ κάνω λάθος και η Ισχυρή Ελλάδα ζει και μεγαλώνει



 

(συνεχίζεται -με προσθέσεις, αφαιρέσεις ή και σιπωπή)

Εξτρα!!!
Μόλις διάβασα στο ιστοόγιο «Αντικλείδι» ένα άρθρο του Μεγάλου στοχαστή Ian McEwan

Το παραθέτω ώστε, οι αναγνώστες να έχουν πρόσβαση σε όλες τις απόψεις

***************************************

Μήνυμα από το Παρίσι

του Ian McEwan
Ο βρετανός συγγραφέας Ίαν Μακ Γιούαν, που αυτήν την περίοδο ζει στο Παρίσι, έστειλε στο Edge το ακόλουθο μέιλ σχετικά με τα χθεσινά τρομοκρατικά χτυπήματα.

Η αίρεση του θανάτου διάλεξε την πόλη της σωστά — το Παρίσι, την κοσμική πρωτεύουσα της υφηλίου, την πιο φιλόξενη και πολύχρωμη και σαγηνευτική μητρόπολη που φτιάχτηκε ποτέ. Και διάλεξε η αίρεση του θανάτου τους στόχους της στην πόλη με δαιμονική, αυτοκαταστροφική ακρίβεια — όλα όσα μισούσαν βρίσκονταν μπροστά στα μάτια τους εκείνη τη βραδιά της Παρασκευής: άνδρες και γυναίκες παρέα χαλαρά, κρασί, ελεύθερη σκέψη, γέλιο ανεκτικότητα, μουσική — άγριες και σατιρικές ροκιές και μπλουζ. Οι οπαδοί της αίρεσης ήρθαν εξοπλισμένοι με έναν πρωτόγονο μηδενισμό και ένα μίσος πέρα από οτιδήποτε μπορούμε να κατανοήσουμε. Πανοπλία τους, η ζώνη αυτοκτονίας, άποψή τους περί ιδανικής κρυψώνας, μια ενάρετη μετέπειτα ζωή, όπου δεν θα μπορεί να πάει η αστυνομία. (Ο παράδεισος των τζιχαντιστών αποδεικνύεται μια από τις χειρότερες επινοήσεις στην ιστορία του ανθρώπου: να σφάζεις και να καις σ’ αυτή τη ζωή, να αναπαύεσαι μες στο κιτς στην άλλη.)

main_900Το Παρίσι, κατάπληκτο και παραζαλισμένο, ξύπνησε σήμερα για να αναλογιστεί τις νέες συνθήκες. Όσοι χτες το βράδυ είχαμε βγει, δεν μπορούμε παρά να αναρωτιόμαστε για τα καπρίτσια της τύχης που άφησε εμάς να ζήσουμε και άλλους να πεθάνουν. Όταν ξεκινούσε το μακελειό, η γυναίκα μου κι εγώ βρισκόμασταν σε ένα αξιοπρεπές παριζιάνικο κατάστημα — μια από τις κοινοτοπίες της σχετικά καλής ζωής, από το 1845 και μετά. Στο γοητευτικό αυτό εστιατόριο στο έκτο διαμέρισμα, οι πελάτες μοιράζονται τα τραπέζια με καλοπροαίρετους αγνώστους, ντόπιους και επισκέπτες σε έναν φιλικό συνωστισμό. Κι εμείς με τα Pouilly Fume και τα filets d’hareng μας, ήμασταν μια χαρά στόχος. Η αίρεση απλώς επέλεξε το δέκατο και το ενδέκατο διαμέρισμα, ούτε δύο χιλιόμετρα πιο πέρα, κι εμείς δεν καταλάβαμε το παραμικρό.

parisΤώρα όμως ξέρουμε. Ποιες είναι αυτές οι διαφορετικές συνθήκες; Τα μέτρα ασφαλείας θα γίνουν πιο αυστηρά και το Παρίσι λιγότερο σαγηνευτικό. Η αναγκαστική διάσταση ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία θα παραμένει πρόκληση. Οι σφαίρες και οι βόμβες της αίρεσης του θανάτου θα ξανάρθουν, μπορεί εδώ, μπορεί κάπου αλλού, αυτό είναι βέβαιο. Οι πολίτες του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, του Βερολίνου παρακολουθούν στενά, με προσοχή και ανησυχία. Τον Ιανουάριο ήμασταν όλοι μας Charlie Hebdo. Τώρα, είμαστε όλοι Παριζιάνοι, κι αυτό τουλάχιστον σε μια τόσο σκοτεινή εποχή, είναι παράγοντας περηφάνιας.

* * *

—μετάφραση για το dim/art: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου—

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ένα ακόμα άρθρο από τις 22.03.09

Όλα πήγαιναν καλά στο «Robin in the Hood Medieval Festival» που γίνεται κάθε χρόνο στη πόλη Ελμίρα του Οντάριο μέχρι που, η ελληνική κυβέρνηση, ποινικοποίησε τη χρήση της κουκούλας. Αφού, είπαν οι πολιτικά ορθοί ντενεκέδες, το έκανε η πρώτη στον νομικό πολιτισμό Τζουτζία γιατί όχι εμείς;

Καναδοί πραίτορες εισέβαλαν στο Gibson Park και συνέλαβαν τον ηθοποιό που έπαιζε το ρόλο του Ρομπέν. Μετά στράφηκαν κατά των θεατών που ήταν ξαπλωμένοι στο γρασίδι καπνίζοντας ήρεμα τους μπάφους τους. Συνέλαβαν μουσουλμάνες με μαντήλες, ράπερς με χαμηλωμένα σκουφάκια και πιτσιρικάδες απ’ τη Φιλοθέη (η αποστάσεις είναι ενδεικτικές για την ευκολία του πονήματος) που φορούσαν hoodies πιστεύοντας ότι, το όνομά τους δεν είναι Ρούλης αλλά Eminem και 50 Cent

Η απόφαση της Τζουτζιακής κυβέρνησης δεν έφτασε μόνο μέχρι το Οντάριο αλλά και τις Βρυξέλες. Ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλιστα δήλωσε πως, αυτές οι προοδευτικές πολιτικές είναι απαραίτητες για να εφαρμοστούν οι νόμοι και οι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς στην ανασφάλεια τους

Βέβαια, ο Τζουτζιακός νόμος πρόβλεπε πως, δεν θα συλλαμβάνονταν ό λ ο ι όσοι φορούσαν κουκούλα αλλά μόνο εκείνοι που πρόβαιναν σε καταστροφές, έσπαζαν τα κεφάλαια αθώων ή χτυπούσαν το κάστρο του σερίφη του Νότινγχαμ.

Ως εκ τούτου πρώτα στην Αθήνα και μετά στην Ελμίρα δημιουργήθηκαν ομάδες ταχείας επέμβασης που είχαν σκοπό να παρατηρούν (ασκαρδαμυκτί) πολίτες, καλλιτέχνες, μειράκια και σπουδαστές που φορούσαν κουκούλες

Η εντολές ήταν σαφείς: θα κάθονται δίπλα τους και, μόλις αντιληφθούν ότι πάνε να σπάσουν το κρύσταλλο της «μερσεντέ» να επεμβαίνουν

Οι διατάξεις του νόμο Μαρκοπουλογιαννάκη «έπιαναν» παράνομους σαν τον Ρομπέν και τους αναβάτες «παπιών» αλλά, δεν είχαν εφαρμογή στους χασισοκαλλιεργητές των Ζωνιανών, στους λωποδύτες του Χρηματιστηρίου, στους πωλητές λαθραίου πετρελαίου και, το χειρότερο: δεν έλεγε τίποτα για τους υπουργούς που έφαγαν τον αγλέουρα από τα εξοπλιστικά, το Ελ. Βεν, τα τρένα, τον «εθνικό μας αερομεταφορέα» (πριν ιδιωτικοποιηθεί), τον ΟΣΕ, το Βατοπέδιο, τη Siemens και, χίλια-δυό άλλα σκάνδαλα κι’ αυτό παρ’ όλο ότι όλοι φορούσαν κουκούλα! Η πρόταση του ΚΚΛ πάντως είναι να συλλαμβάνονται όλοι όσοι φοράνε φούτερ και μοντγκόμερι γιατί, ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει ο τρομοκράτης στη κούτρα του._Κ.Κ.

Ο τίτλος σε εισαγωγικά γιατί, οι επιστήμονες γνώριζαν ότι, υπάρχει «νερό» στον Άρη. Υφάλμυρο μεν, «νερό» δε που, όταν με το καλό άνθρωποι πατήσουν στην επιφάνεια του πλανήτη, θα μπορούν να το εκμεταλλευτούν -με τρόπο που, δεν είναι της παρούσης

Περίεργη εισαγωγή μετά από 2(;) μήνες απουσίας αν και, κάθε μέρα σχεδόν, ανεβάζω κάτι στο φατσοβιβλίο και στο τουίτερ. Έπεσα κι’ εγώ στην ανάγκη τους αφού είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να δηλώσεις πως ΔΕΝ λαβαίνεις μέρος στην παράσταση

Ποια; Μα εκείνη που παίζεται 24/30 στις τηλεοράσεις όπου, κλώνοι του ιδίου γένους επαναλαμβάνουν τα πράγματα που έλεγαν τα προηγούμενα 50 χρόνια

Η χώρα οδεύει προς την ανάπτυξη, η κυβέρνηση λαβαίνει μέτρα για την φοροδιαφυγή, ο Υπουργός Παιδείας αλλάζει το ωρολόγιο πρόγραμμα, ο ΥΠ. ΟΙΚ υπόσχεται ανάκαμψη κ.ο.κ

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν που άκουσα κάποιον απ’ αυτούς να λέει κάτι για την πραγματική ζωή, τις τεχνικές και τις σύγχρονες μεθόδους στην εκπαίδευση και στην οικονομία που, οδηγούν μία χώρα στο μέλλον. Μάταια!

Ίδιες λέξεις, φράσεις, μανιέρες, τσιτάτα ίδιες οι γραβάτες, οι (ανοιχτοί) γιακάδες, οι τρίχες και οι «ελιές» στους (ιδρωμένους) λαιμούς των καρτουνικών χαρακτήρων

Εντάξει! Το τελευταίο χρόνο άλλαξαν με την «1η Φορά Αριστερά». Είδαμε «κυνηγετικά|» γιλέκα και ξεκούμπωτα «πόλο», μανικετόκουμπα σε πουκάμισα με ανοικτούς γιακάδες, είδαμε θηλυκά Γκόλουμ με «επαναστατικά» T-Shirts, όλη την γκάμα του κακού γούστου που καλύπτει την έλλειψη ευγένειας, παράδοσης και, βέβαια, αισθητικής

Επιμένω στην Αισθητική γιατί, δεν φεύγει απ’ το νου μία φράση, θαρρώ, του Oscar Wilde. Είπε: «τζέντλεμαν (σ.σ. και  lady) είναι εκείνος που διασχίζει την Oxford Street  χωρίς να τον προσέξει κανείς»

Θα πείτε… Εδώ ο κόσμος καίγεται, η χώρα ξάνα-μάτα καταρρέει  κι’ εσύ ομιλείς για Αισθητική;

Ναι, διότι όταν βλέπεις μία, ας πούμε γυναίκα, με μαύρο παντελόνι και καναρινί σακάκι (ή vice versa) είσαι 98% βέβαιος ότι, ο σωματότυπος που εμπεριέχουν, πάσχει από κάποια μορφής διαταραχής προσωπικότητας. Όταν, λίγο μέρες μετά, από ενέργειες, πράξεις και, κυρίως, εκφορά λόγου διαπιστώνεις ότι, έχεις δίκιο σε κυριεύει μία άγρια χαρά  και αναζητάς περισσότερα δείγματα -για ανάλυση

Από δείγματα άλλο τίποτα! Δεν θα αναφερθώ στον άνθρωπο-αχλάδι με την τεράστια «μπάκα» και το καρό «ζιλέ». Στον ‘αλλο, με την ένρινη φωνή και τα «μελανί» απόχρωσης κουστούμια. Ούτε στον τρίτο με τα ray ban  και το φραπόγαλο . Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ snob  θα αφήσω έξω και το γελαστό παιδί με το σφυριχτό «s» και  τα αγγλικά επιπέδου Στρατηγάκη

Εκτός κάδρου θα αφήσω την γραφική που απείλησε να «γεμίσει την Ελλάδα με φουγάρα» σε μία εποχή που, τα φουγάρα, βρίσκονται σε υποχώρηση

Αξίζει όμως να αναφέρω μερικά απ’ τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αφήνοντας έξω τα Κρο Μανιόν, τα Νεάτερνταλ και τα αντίγραφα του μουσείου της Μαντάμ Τισό που βρίσκονται στην δική τους λίγκα

Κάποιοι λένε: άσε αυτά και γράψε κάτι για την ζωή σου.  Ναι; Να πω τι παραπάνω απ’ αυτά που η ίδια μου η ζωή είπε; Να γράψω για τα περιοδικά, την εταιρία, τους αγώνες, τις πτήσεις, τις αποκλειστικότητες;

Είναι γραμμένα. Και είναι ΟΛΑ στον Ιστό! Πόσες φορές πρέπει να πω ότι, χωρίς να το καταλάβω πέτυχα κάτι μοναδικό

Όλα τα άρθρα που έχω γράψει απ’ το ….1958 μέχρι τη σιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές είναι στο «Ίντερνετ»! Πως έγινε; Απλά, είχα την πρόνοια να αναθέσω την πληκτρολόγηση τους σε Η/Υ παλιά μας συνεργάτιδα (επιμελήτρια κειμένων) όταν έκανε οικογένεια και έφυγε απ’ τις Τεχνικές Εκδόσεις

Μη ρωτάτε πως θα τα βρείτε διότι είναι σα να λέτε ότι δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον Γούγλη! 

Η Ψηφιακή μου Κληρονομιά

Να ‘μαι λοιπόν στο «σύννεφο», στο cloud, στο ψηφιακό επέκεινα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε να «ζω» για πάντα!  Οι παλιότεροι ίσως θυμάστε τι έγραφα 30 χρόνια πρίν ότι, ο θάνατος είναι ένα γελοίο μηχανικό λάθος που, σύντομα, οι επιστήμονες θ’ αντιμετωπίσουν. Μη γελάτε. Stay with me.

Αστειεύομαι αλλά, τι άλλο θέλετε να γράψω; Μήπως για την εκμετάλλευση του αεροδρόμιου Ελληνικού; Τα είπαμε. Προσφύγαμε μάλιστα στο ΣτΕ, κερδίσαμε και οι κυβερνήσεις (όλες, και εκείνες του «1η Φορά Α), μας ενέγραψαν εις τα παλαιότερα

εικόνα 1 Enfield benni-colgate Σοσιαλισμός-ή-θάνατος-170x170

Μπας και θέλετε να ομιλήσουμε για την διασύνδεση του λιμένος Πειραιώς με την Ευρώπη με σύγχρονο δίκτυο σιδηροδρόμων; Και αυτό το γράψαμε. Για την ανάπτυξη της Αεροπορικής Βιομηχανίας, των ΑΠΕ, της σύνδεσης των ΑΕΙ με την παραγωγή, την δημιουργία ενισχυμένων «βιοτεχνιών» παραγωγής ανταλλακτικών για την αυτοκινητοβιομηχανία; Και αυτά. Με κάθε δυνατή λεπτομέρεια. Όμως, όρμησε ο Κάλαθος και μας έκανε μία χαψιά

Όλα ή σχεδόν τα προτείναμε, μελετημένα και τεκμηριωμένα οι δυστυχείς και, πολλά απ’ αυτά τα κάναμε (πρώτα ελληνικά αγωνιστικά αυτοκίνητα, οχήματα που κινούνται με το ηλιακό φως, διαγωνισμοί σχεδίασης κλπ)

Και εις τον Δήμο Αθηναίων. Εκεί που σήμερα λάμπει ένα Μη Πρόσωπο και λικνίζεται άλλο με γένι τεσσάρων ημερών και bedroom eyes, τα προτείναμε αλλά εδέχθημεν φιλικό χτύπημα στον ώμο και τη φράση: «Κωστάκη δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα»

Η φωτογραφία είναι από την ταινία

Η φωτογραφία είναι από την ταινία «The Meaning of Life» των Monty Python

Πάνε μέρες που κάνω μία (ακόμα) προσπάθεια να συνεχίσω το έρμο το «βιβλίο» αλλά, δεν αποδίδει. Έχω πει γιατί. Αν γράψω για τα όσα έκανα στη ζωή μου θα είμαι υποχρεωμένος να πω ονόματα. Αν το κάνω θα χαθώ στον λαβύρινθο. Ποιόν ν’ αναφέρω ποιόν όχι, ποιο γεγονός να περιγράψω, ποιό να «ξεχάσω». Ελοχεύει ο κίνδυνος να μην αναφέρω τους καλούς, να βγάλω απ’ τον σκουπιδοντενεκέ τα μηδενικά που έγιναν γνωστά επειδή έτυχε να βρεθούν κοντά μου

Με άλλα λόγια πρέπει να πω ποιοι -εκτός από μένα- ήταν υπεύθυνοι για την καταστροφή των Τ.Ε; Ποιοι «έφαγαν» τις σάρκες της εταιρίας, εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους για να αποκτήσουν κάθε λογής υλικά και άυλα αγαθά. Μετά από ώριμη σκέψη  αποφάσισα να μη πω τίποτα για τα 36 χρόνια ελπίζοντας ότι ότι είχα να πω το «είπα» με την δουλειά μου.

Τώρα… Αν μετά από χρόνια κάποιος αποφασίσει να ερευνήσει το φαινόμενο, όπως είπα πιο πάνω, τα πάντα είναι στο Διαδίκτυο άρα σε κοινή θέα

Θα πει κάποιος. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη ζωή σου που να είναι άξιο παρουσίασης ή σχολιασμού; Αν υπάρχει λέει! Εκατομμύρια πράγματα, γεγονότα, εμπειρίες αλλά, όλα «δεμένα» με την έκδοση των περιοδικών. Τα γεγονότα της προσωπικής μου ζωής υπάρχουν σε χιλιάδες άρθρα. Απ’ τις περιγραφές της ζωής της οικογένειας μου στην Κατοχή και τα «Δεκεμβριανά» μέχρι τις πρώτες πτήσεις με ανεμόπτερα, αεροπλάνα και ελικόπτερα και, βέβαια, εκείνες με περισσότερους από 25 τύπους μαχητικών. Όρεξη και χρόνο να ‘χει κανείς 

Επιστρέφω στα τρέχοντα… Παρακολούθησα την «τελετή» ορκωμοσίας της «νέας» κυβέρνησης και, αυτάρεσκα ομολογώ, δεν είδα ή άκουσα κάτι καινούριο.  Το αντίθετο. Παλαιότερο δεν μπορούσε να υπάρξει

Να μιλήσω για την εμφάνιση Κωνσταντοπούλου/Βούτση; Με συγχωρείτε αλλά, έχετε δει κάτι πιο αστείο; Απ’ τη μία η τεραστίων διαστάσεων τέως Πρόεδρος, να ομιλεί την οργουελική NewSpeak, απ’ τη άλλη ο κ. Βούτσης σαν εδωδιμοπώλης του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου. Αν αυτοί (και η αισθητική που εκπέμπουν) είναι ικανοί να οδηγήσουν τη χώρα στη Νέα Εποχή αφήνω εσάς να κρίνετε

Τα φαινόμενα της αισθητικής και πολιτικής παραδοξότητας δεν περιορίζονται στα μέλη του (εναπομείναντος) κυβερνητικού σχήματος. Δεν ξέρω αν είμαι εγώ που πιστεύω ότι, τα «μεγάλα προβλήματα» της χώρας δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν απ’ το μουστάκι ενός Μεϊμαράκη, την ένρινη εκφορά λόγου ενός Γεωργιάδη ή, το dress code των κυριών Καραμανλή, Φωτίου, και άλλων οντοτήτων που εκλέχτηκαν απ’ τον (κατά τον Α. Παπανδρέου) «υπερήφανο και ανεξάρτητο Ελληνικό λαό» 

Χρυσοχοϊδης

Ίσως κάποιος πει πως υπάρχει σαφής βελτίωση αφού, στη νέα Βουλή δεν υπάρχουν χαρακτήρες που καλούν ταξί κουνώντας -νευρικά- τον δείκτη και τον μεσαίο ή άλλοι που «τρώνε» τα  «ς» και έχετε δίκιο

Τι να κάνω όμως που, δεν μπορώ να βγάλω απ’ το νου την εικόνα του Al Chip  δίπλα στον τέως πλανητάρχη ούτε να ξεχάσω ότι, «ψυχή» του event ήταν η Κα Γιάννα

benni-colgate

Όλοι έχουμε κάποιον να μας προσέχει αλλά, πειράζει που δεν καταλαβαίνω πως το «1η φορά αριστερά» κολλάει με την Κα Αγγελοπούλου; Μη δίνετε σημασία… Ο Ν.Ο.Κ (Να Ο Κανένας) πάντα σκέφτονταν παράξενα, τώρα θα σταματήσει;

(συνεχίζεται….)

Πηγή: Γιατι νικησε ο Τσιπρας;

Στη 1η σελίδα του ιστολογίου (δεξιά κάτω) υπάρχει η ενότητα «4Τροχοι Library»

Τα γραφικά και το περιεχόμενο τα έφτιαξα, 10ετίες πριν, με τα ίδια μου τα χέρια

Το 2006 η εταιρία πουλήθηκε. Για 3 χρόνια έμεινα ως «πρόεδρος» του ΔΣ διότι αυτό επέβαλε ο νέος ιδιοκτήτης 

Απ´ το 2006 και μετά δεν είχα σχέση με την διοίκηση, τα οικονομικά και το περιεχόμενο των εντύπων

Γιατί τα σημειώνω αυτά; Διότι στο link υπάρχουν άρθρα μετά το 2006. Αν το αφαιρέσω σβήνω την ιστορία από το 1970 ως το 06

Το αφήνω λοιπόν και αποφασίστε τι θα διαβάσετε…

Οι επιστήμονες του CERN ανακάλυψαν το αμνιακό υγρό μέσα στο οποίο «γεννήθηκε» ο κ. Boson de Higgs

Το παραθέτω για να «σκάσει» λίγο το χειλάκι μας καθώς περιμένουμε την ανακήρυξη του νέου Σωτήρα του Δουκάτου του Φενγουϊκ ο οποίος θα δώσει «μάχη» για να νικήσει στον «πόλεμο» κατά των «δανειστών» οι οποίοι, με την «μερσεντέ» στον κρόταφο, ανάγκασαν τον «εθνικά υπερήφανο και ανεξάρτητο λαό» να πάρει 500 δις ευρώ προκειμένου να τα κάνει «καγιέ», «πλέι ρουμ», ροζ μεζονέτες, αλιευτικά καταφύγια, «ελληνικούς» ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σκυλάδικα, «μπέμπες», φραπόγαλα, βουλευτιά αυτοκίνητα κλπ

υ.γ

Όσοι στην είδηση διακρίνουν φαντασία, επιστημοσύνη, σοβαρότητα, ευθύνη, πρωτοπορία παρακαλούνται να έλθουν σε επαφή με τα καρτούν της πολιτικής σκηνής του Δουκάτου

http://earthsky.org/human-world/lhc-creates-liquid-from-big-bang?utm_source=EarthSky+News&utm_campaign=81a15dfcfe-EarthSky_News&utm_medium=email&utm_term=0_c643945d79-81a15dfcfe-394315965

Δημοσιευμένο στη στήλη μου «CyberView» στις 05.01.2000

Δεν είναι λίγες φορές που, από αυτήν εδώ τη στήλη, αλλά και από τα κείμενα μου στο περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ και στις εφημερίδες που είχα την τύχη να εργαστώ, αναφέρομαι στα έργα και στις ημέρες των «άλλων Ελλήνων» με αποτέλεσμα, να δέχομαι τις επιθέσεις κάποιων που θεωρούν ότι θίγονται

«Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν απ’ τους άλλους» λένε. Μια-δυο φορές μάλιστα χρησιμοποίησαν την «εξυπναδίστικη» ειρωνεία του «ποιος είσαι εσύ ρε που μας πεις…» κλπ, κλπ.

Στην επαγγελματική μου ζωή έμαθα να μη σηκώνω ποτέ το δάχτυλο στον αναγνώστη. Να πω τη γνώμη μου, να επισημάνω ένα γεγονός, να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να πω ότι, ίσως, έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα ναι, το έχω κάνει πολλές φορές μια και πιστεύω ότι αυτή είναι η αποστολή του δημοσιογράφου

Βλέποντας τη ταινία του Κώστα Καπάκα «Peppermint» σκέφθηκα πως, όχι μόνο υπάρχουν «άλλοι Έλληνες», αλλά  είναι πλέον τόσοι πολλοί ώστε  να αισθάνομαι πως πράγματι κάτι έχει αρχίσει ν’ αλλάζει στην Ελλάδα. Η δουλειά του διακρίνεται από ευαισθησία, ευγένεια, σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους και μία επαγγελματική επάρκεια που κάνει πολλά βαρύγδουπα ονόματα του ελληνικού (και ευρωπαϊκού) κινηματογράφου να «κοκκινίσουν» απ’ το …κακό τους

Το Peppermint  είναι ένα αληθινό ποίημα χωρίς όμως συναισθηματικές υπερβολές, χωρίς το θορυβώδες «χιούμορ» άλλων ελληνικών ταινιών που είδα πρόσφατα (π.χ. Safe Sex), και το κυριότερο χωρίς τους αργόσυρτους, «εγκεφαλικούς» ρυθμούς ορισμένων ταινιών του Θ. Αγγελόπουλου

Βέβαια, σαν γνήσιο παιδί της δεκαετίας του 60 είχα περισσότερους από ένα λόγους να «δεθώ» με την ταινία του Καπάκα. Το γεγονός και μόνο ότι ο μικρός Καρούζος πέρασε τα παιδικά του χρόνια φτιάχνοντας μοντέλα αεροπλάνων και αερόστατα θερμού αέρα ήταν αρκετό για να γίνω …λιώμα, αλλά η ταινία δεν μου άρεσε μόνο γι’ αυτό. Το Peppermint με συγκίνησε γιατί αναπαράστησε πιστά μία εποχή που τα παιδιά είχαν ακόμα ενδιαφέροντα, που ερευνούσαν και έψαχναν και, το κυριότερο, χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτή την εποχή, αλλά για τις ανάγκες αυτού του σύντομου σημειώματος, περιορίζομαι σε μία προτροπή; δείτε τη ταινία. Αν είσαστε από 45 και πάνω θα γελάσετε, θα δακρύσετε, θα θυμηθείτε, θα νοσταλγήσετε, θα ταξιδέψετε στα χρόνια της αθωότητας. Αν είσαστε μέχρι 20 θα δείτε πως μεγάλωσαν, αγάπησαν, μορφώθηκαν και, γιατί όχι έφυγαν απ’ τη ζωή οι παλιοί. Να είσαι καλά Κώστα Καπάκα και να αισθάνεσαι περήφανος για τη δουλειά σου που είναι, όπως είπα και στην αρχή, δουλειά ενός «άλλου Έλληνα»._Κ.Κ.

Peppermint (Cyber View 05-01-2000)

Δεν είναι λίγες οι φορές που, από αυτήν εδώ τη στήλη, αλλά και από τα κείμενα μου στο περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ και στις εφημερίδες που είχα την τύχη να εργαστώ, αναφέρομαι στα έργα και στις ημέρες των «άλλων Ελλήνων» με αποτέλεσμα, να δέχομαι τις επιθέσεις κάποιων που θεωρούν ότι θίγονται από την αναφορά μου. «Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν απ’ τους άλλους» λένε. Μια-δυο φορές μάλιστα χρησιμοποίησαν την γνωστή «εξυπναδίστικη» ειρωνεία του «ποιος είσαι εσύ ρε που μας πεις…» κλπ, κλπ. Στην επαγγελματική μου ζωή έμαθα να μη σηκώνω ποτέ το δάχτυλο στον αναγνώστη. Να πω τη γνώμη μου, να επισημάνω ένα γεγονός, να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να πω ότι, ίσως, έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα ναι, το έχω κάνει πολλές φορές μια και πιστεύω ότι αυτή είναι η αποστολή του δημοσιογράφου. Βλέποντας τη ταινία του Κώστα Καπάκα Peppermint σκέφθηκα πως, όχι μόνο υπάρχουν «άλλοι Έλληνες», αλλά είναι πλέον τόσοι πολλοί ώστε να αισθάνομαι πως πράγματι κάτι έχει αρχίσει ν’ αλλάζει στην Ελλάδα. Η δουλειά του διακρίνεται από ευαισθησία, ευγένεια, σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους και μία επαγγελματική επάρκεια που κάνει πολλά βαρύγδουπα ονόματα του ελληνικού (και ευρωπαϊκού) κινηματογράφου να «κοκκινίσουν» απ’ το …κακό τους. Το Peppermint είναι ένα αληθινό ποίημα χωρίς όμως συναισθηματικές υπερβολές, χωρίς το θορυβώδες «χιούμορ» άλλων ελληνικών ταινιών που είδα πρόσφατα (π.χ. Safe sex), και το κυριότερο χωρίς τους αργόσυρτους, δήθεν «εγκεφαλικούς» ρυθμούς ορισμένων ταινιών του Θ. Αγγελόπουλου. Βέβαια, σαν γνήσιο παιδί της δεκαετίας του 60 είχα περισσότερους από ένα λόγους να «δεθώ» με την ταινία του Καπάκα. Το γεγονός και μόνο ότι ο μικρός Καρούζος πέρασε τα παιδικά του χρόνια φτιάχνοντας μοντέλα αεροπλάνων και αερόστατα θερμού αέρα ήταν αρκετό για να γίνω …λιώμα, αλλά η ταινία δεν μου άρεσε μόνο γι’ αυτό. Το Peppermint με συγκίνησε γιατί αναπαράστησε πιστά μία εποχή που τα παιδιά είχαν ακόμα ενδιαφέροντα, που ερευνούσαν και έψαχναν και, το κυριότερο, χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτή την εποχή, αλλά για τις ανάγκες αυτού του σύντομου σημειώματος, περιορίζομαι σε μία προτροπή; δείτε τη ταινία. Αν είσαστε από 45 και πάνω θα γελάσετε, θα δακρύσετε, θα θυμηθείτε, θα νοσταλγήσετε, θα ταξιδέψετε στα χρόνια της αθωότητας. Αν είσαστε μέχρι 20 θα δείτε πως μεγάλωσαν, αγάπησαν, μορφώθηκαν και, γιατί όχι έφυγαν απ’ τη ζωή οι παλιοί. Να είσαι καλά Κώστα Καπάκα και να αισθάνεσαι περήφανος για τη δουλειά σου που είναι, όπως είπα και στην αρχή, δουλειά ενός «άλλου Έλληνα»._Κ.Κ.

  Διαβάστε τη συνέχεια »

(σ.σ. Το σχόλιο ΔΕΝ δεν συνδέεται με το άρθρο του Σ.Κ το οποίο αναδημοσιεύω γιατί δεν μπορώ να αντισταθώ στην λογική τουνα βλέπουμε όλες τις πλευρές. Απλώς θέλω να υπενθυμίσω ότι, ορισμένοι (λίγοι) δημοσιογράφοι έχουν την ικανότητα  να «βλέπουν» την πραγματικότητα πολύ νωρίς. Για να το αποδείξω υπενθυμίζω το ερώτημα που έθεσα, χωρίς να πάρω απάντηση, πριν τις τελευταίες εκλογές.

Το επαναλαμβάνω: «Ποιός/οι είναι ο/οι κουμπάρος/οι στον «γάμο» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; «Απάντηση δεν πήρα ούτε από τον «λαμπερό» δημοσιογράφο που προαλοίφεται(;) για την θέση του νέου σουπερ-μιντιάρχη.

Μπορεί, οι εξελίξεις να σας κάνουν να θέσετε πάλι (στον εαυτό σας) το ερώτημα  ιδιαίτερα αν, η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβριου εφαρμόσει το «Σχέδιο Σόϊμπλε»._Κ.Κ

Πηγή: Η Καλύβα ψηλά στο βουνό

Το μαρτύριο του Τσίπρα (αν ήταν κανονικός άνθρωπος)

Καθώς η κλωστή πλησιάζει στο τέλος της ανέμης, τελειώνει και το παραμύθι. Και, όσο πιο μεγάλος είναι ο παραμυθάς τόσο πιο δύσκολο να πει το τέλος αφού είναι και το δικό του!

Στις βιβλιοθήκες που, με τόση επιμέλεια και αγάπη έφτιαξα πριν 30 χρόνια, τακτικά τοποθετημένοι οι φάκελοι που περιέχουν φωτογραφίες, κείμενα, περιοδικά, αποκόμματα εφημερίδων το καθ’ ένα, ελαφρά κιτρινισμένο πια, να περιγράφει ένα μικρό ή μεγάλο γεγονός. Παλαιούς αγώνες Ράλλυ, Γκραν Πρι, αναβάσεις, αγώνες ταχύτητας, όλα όσα μ’ έκαναν να λειτουργώ, προσπαθώ και, γιατί όχι, δημιουργώ

Αραιά και που ανοίγω κάποιον. Φωτογραφίες από παλιά Ακρόπολις, απ’ το όμορφο σπίτι στη βίνα στη Σκύρο, που εδώ και δεκαετίες ανήκει σε άλλον, τα άλλα που έζησα με την Σοφία, κοντά μισό αιώνα μαζί, με τα πάνω και τα κάτω. Άλλες απ’ το σπίτι στην Άνω Βούλα (πουλήθηκε) και, φωτογραφίες με παλαιούς φίλους και γνωστούς από γιορτές Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και γενεθλίων ότι, οι άνθρωποι φυλάνε σε φακέλους πιστεύοντας, όπως …εγώ πως θα ζήσουν για πάντα

popeye3

Και απ’ τις Τεχνικές Εκδόσεις!

Εκεί να δεις. Απ’ το 1970 ως το 2006 που η εταιρία που φτιάξαμε πουλήθηκε, σταμάτησε να «χτυπάει» στο ρυθμό της δικής μας καρδιάς και μαζί της σταμάτησε η ζωή μου/μας

Τα πρώρα γραφεία στην Καλλιρρόης & Βούρβαχη, μετά στην Καλλιρρόης, απέναντι απ’ το Κολυμβητήριο, το 1973 στην Αθανασίου Διάκου, στα πρώτα «δικά μας» γραφεία στην οδό Γοργίου 6 στο Μετς, που χτίστηκαν στο οικόπεδο που έστεκε το σπίτι του πάπου και της γιαγιάς. Κι’ απ’ εκεί σε νοικιασμένα στην οδό Πραξιτέλους στην Αμφιθέα και μετά στο μεγάλο, πάλι δικό μας κτίριο στην Ηλιουπόλεως 2-4, πίσω απ’ την Γυμναστική Ακαδημία στον Υμηττό. Όλα, φτιαγμένα με «ίδια κεφάλαια» και μηδέν δάνεια από τα αρπακτικά των τραπεζών και τους, κάθε λογής και (σκατό)φατσας οικονομικούς δολοφόνους

kavathas178_resize

Mercedes Benz C111, Hockenheim, sometime in the 70’s

Όχι μόνο κτίρια αλλά και άνθρωποι, οι δεκάδες μπορεί κι’ εκατοντάδες που εργάστηκαν, που ξεκίνησαν τις δημοσιογραφικές και, όταν με το καλό έφυγαν απ’ την εταιρία, τις εκδοτικές τους καριέρες

Εξώφυλλα, ξενύχτια, λινοτυπίες, φωτοσυνθέσεις, DTP, μοντάζ, έλεγχοι, λάθη σοαβρά και αστεία όπως ο τίτλος «Τα Υπέρ και τα (Σ)Κατά» που κάνεις μας δεν πρόσεξε κι’ αναγκαστήκαμε να τυπώσουμε πάλι το εξώφυλλο

Και περιοδικά!

Θεέ μου πόσοι τίτλοι! Πρώτα οι «4ΤΡΟΧΟΙ», μετά το «ΗΧΟΣ & Hi-Fi», το «ΠΤΗΣΗ & Διάστημα», το «Ταξιδεύοντας’, το «Σκάφος & Θάλασσα», το «Ηλεκτρονικός Υπολογιστής», το «RAM» και άλλα που, αν κάποιος νέος θέλει να δει δεν έχει παρά να κάνει «κλικ» στις ενότητες που παρουσιάζονται στην «1η σελίδα» του ιστολογίου, στο blog roll και αλλού. Αλλά, και στον Γούγλη. Αν βάλετε για παράδειγμα τη λέξη «ΓΕΥΣΗ» θα δείτε το πρώτο περιοδικό για την κουζίνα και την μαγειρική στη Ελλάδα που κυκλοφόρησε 5 χρόνια πριν η Ελλάδα αρχίσει να μαγειρεύει με μανία σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοράσεις

Και, δεν παύει να μου κάνει εντύπωση η αδιαφορία, η «μούγγα» που επιδεικνύουν οι δεκάδες μάγειρες, «σεφ» και, το κακό συναπάντημα που ξεκίνησαν απ’ το περιοδικό και αντέγραψαν, ξεπατίκωσαν, σκύλεψαν την ιδέα και, βέβαια, τον τίτλο. Ας είναι καλά όλοι δεν είναι οι μόνοι. Μόλις πρόσφατα κάπου διάβασα ότι, το ίδιο κάνουν με το «Ταξιδεύοντας»

Όμως. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το Μοναστηράκι είναι γεμάτο από αναμνήσεις προς πώληση «10 ευρώ άντε δώσε 7 και παρ’ το» και φοβάμαι, τι φοβάμαι δηλαδή είμαι σίγουρος ότι και οι δικές μας εκεί θα πουληθούν

«Ρε ‘συ κοίτα. Αυτός δεν ήταν ο Καββαθάς με τους 4Τ»

«Ναι ρε μαλάκα. Αυτός πρέπει να είναι»

Μη έχοντας αποκτήσει παιδιά (οι λόγοι είναι 100% προσωπικοί) και με την οικογένεια να έχει τελειώσει (μια πρώτη ξαδέλφη χάθηκε πίσω απ’ τα χρέη της), τα πειστήρια θα πουληθούν στις ρούγες και στις γειτονιές έκτος αν βρεθεί ένας μικρός «Τζόνοθαν Λίβινγκστον Σίγκαλ» που θα με πείσει πως

α. τα θέλει

β. θα τα τιμήσει –πάντα στο μέτρο του δυνατού γιατί ποιος ενδιαφέρεται για τα πρώτα τεύχη περιοδικών όπως τα: 4ΤΡΟΧΟΙ, Car, Sports Cars Illustrated, Road & Track, MotorSport αλλά, και μια πλειάδα ξένων και ελληνικών τίτλων από το βαθύ παρελθόν;

Εγώ, πάντως, όχι!

Διατί;

Διότι η ώρα που η καμπύλη θα γίνει ευθεία πλησιάζει και, αν δεν είναι αυτή (που πλησιάζει) είμαι εγώ που τρέχω πίσω της

d2cec-218428_513128132055112_1891445592_o

«Τι είναι αυτά που λε»ς, αναφώνησε ένας (απ’ τους πέντε, παλαιούς και νέους που έχουν απομείνει. «Εσύ θα ζήσεις …400 χρόνια»

«Κόψε κάτι» είπα τρέμοντας στην σκέψη ότι θα περάσω τέσσερις αιώνες μοναξιάς και, με αυτή τη σκέψη προσπάθησα να κλείσω τα μάτια, πράγμα δύσκολο τελευταία αφού τη νύχτα έρχονται οι εικόνες που σας έλεγα και, χωρίς βοήθεια, δεν βλέπω να τα καταφέρνω

 Δεν μπορώ βλέπετε να πω κι’ εγώ «η κατάργηση με μια απόφαση και μένα νόμο και ένα άρθρο» όπως λένε οι πολιτικάντηδες που είναι ή εξαιρετικά άσχετοι ή κορυφαίοι ψεύτες αλλά, πάντα έτσι δεν ήταν;

...και βέβαια συνεχίζεται, ανανεώνεται, ελίσσεται και, γενικά, ομιλεί την Νέα Γλώσσα όπως αυτή της Κας Ζωής, του κ. Κουβέλη, του κ. Λεουτσάκου και άλλων προσωπικοτήτων του 22ου αιώνα και, ελπίζω να χαμογελάτε

« Προηγούμενη σελίδαΕπόμενη σελίδα: »



Αρέσει σε %d bloggers: