Archive for the ‘The 3d Eye’ Category

Tο είδα στο sibila.blogspot.com
Του Ομάρ Σ.
Ο ευρωπαίος πολίτης που βομβαρδίζεται καθημερινά από τα ΜΜΕ για τον “Απελευθερωτικό Στρατό της Συρίας” και την “Συριακή Αραβική Άνοιξη” διαμόρφωσε μια κατασταλαγμένη αντίληψη –που υποβοηθά συνειδητά ή ασυνείδητα τμήμα της ευρωπαϊκής αριστεράς στο όνομα των “ανθρωπίνων δικαιωμάτων”-, η οποία δύσκολα μπορεί να αντιμετωπιστεί με την αλήθεια και την παράθεση πραγματικών γεγονότων.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί ο μέσος ευρωπαίος πολίτης –αν του παρείχαν την είδηση τα ελεγχόμενα ΜΜΕ-, γιατί άραγε ο “Απελευθερωτικός Στρατός της Συρίας”, διοικείται από τον τον πράκτορα της CIA Abdelhakim Belhaj, στέλεχος της Αλ Κάιντα και Στρατιωτικό Διοικητή της Τρίπολης, μετά την επικράτηση της “δημοκρατίας” στη Λιβύη;
Όσον αφορά την “Αραβική Άνοιξη” και τις ΝΑΤΟϊκές επεμβάσεις, επίσημες και μυστικές επιχειρήσεις, υπακούουν την πολιτική που προωθείται μέσω του…
Κατάρ: επιβολή «ισλαμιστών» ηγετών σε όλες τις Αραβικές χώρες.
Αυτή η στρατηγική, ναι η επιβολή ισλαμιστών ηγετών σε όλες τις Αραβικές χώρες, υποβάλλεται από τις ΗΠΑ, που όχι απλώς χρηματοδοτούν μέσω Κατάρ και Τουρκίας (όπως ακριβώς στη Λιβύη) τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, αλλά προσφέροντάς τους και τις υπηρεσίες του αραβικού cnn (al-Jazeera), και την υποστήριξη των μισθοφόρων της περιβόητης «τρομοκρατικής» οργάνωσης Αλ Κάιντα.
Σήμερα όλες οι προσπάθειες των ΗΠΑ, Κατάρ, Τουρκίας και Ισραήλ στρέφονται στη Συρία, για να ακολουθήσει το Ιράν.
Ας αναρωτηθούμε και ας προβληματιστούμε:
– Γιατί κανένα ΜΜΕ δεν μιλάει για την παραβίαση του διεθνούς δικαίου με το κατασκοπευτικό υπερσύγχρονο αμερικάνικο αεροσκάφος στον Ιρανικό εναέριο χώρο; Φυσικά αυξάνουν οι ειδήσεις για το Ιράν …που μπορεί (όπως ακριβώς το Ιράκ) να αποτελέσει πυρηνική απειλή για την παγκόσμια «ειρήνη» και προετοιμάζουν τη διεθνή κοινή γνώμη για την αναγκαιότητα μιας επέμβασης, επιζητώντας μάλιστα τη συναίνεση των «διεθνών οργανισμών»…
– Γιατί κανένα ΜΜΕ δεν μιλάει για την αποκάλυψη του δικτύου πρακτόρων της CIA στο Λίβανο από την Χεζμπολάχ; Φυσικά, αμέσως μετά ξεκινάει η μιντιακή καμπάνια των ΜΜΕ για δήθεν “Ξέπλυμα χρήματος από τη Χεζμπολάχ”…
Εκτός από τα ΜΜΕ και τη δημοσιογραφία υπάρχουν κι άλλα όπλα στη φαρέτρα της επιβολής της αμερικάνικης πολιτικής στη διεθνή σκακιέρα. Χρησιμοποιούν κατάλληλα, εκτός από τα ΜΜΕ, “ανθρωπιστικές” οργανώσεις ΜΚΟ (όπως ακριβώς στην Κύπρο, στην Κούβα και αλλού όπου δεν εξυπηρετούνται οι αμερικάνικοι στόχοι), αριστερά κόμματα και κινήματα που στα πλαίσια μιας δήθεν εκσυγχρονιστικής αριστεράς βλέπουν το δένδρο και χάνουν το δάσος, την πάλαι ποτέ Σοσιαλιστική Διεθνή, αλλά και το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ μαζί με τον Αραβικό Σύνδεσμο.
Η επίσημη θέση της Γαλλίας, Βρετανίας και ΗΠΑ είναι πως στη Συρία έχουμε μια λαϊκή εξέγερση για τη δημοκρατία στα βήματα της περιβόητης “Αραβικής Άνοιξης”, η οποία αντιμετωπίζεται με καταπίεση και σφαγές.
Αντιθέτως, για την Ρωσία και την Κίνα έχουμε ένοπλες τρομοκρατικές ομάδες που προκαλούν αιματηρές σφαγές στον πληθυσμό.
Σε έρευνα του Réseau Voltaire, συγκεντρώθηκαν ντοκουμέντα από επιζώντες των σφαγών στη Συρία από τις ένοπλες «ανταρτικές» ομάδες, όπου περιγράφουν τους δήθεν «αντάρτες» ως Ιρακινούς, Ιορδανούς, Λίβυους, αλλά και Pashtuns (ανατολικά σύνορα Αφγανιστάν-Πακιστάν), από τη διάλεκτό τους.
Ορισμένες αραβικές εφημερίδες που δεν ελέγχουν οι ΗΠΑ, τους τελευταίους μήνες περιγράφουν τη διείσδυση περίπου 1.500 ανδρών των Ισλαμιστών Ανταρτών της Λιβύης (LIFG), την οργάνωση που από τον Νοέμβρη 2007 έχει την ονομασία Λιβυκή Αλ Κάιντα και ηγέτη τον πράκτορα της CIA Abdelhakim Belhaj, κουμπάρος του «τρομοκράτη» Usama Bin Ladin (να μην μας διαφεύγει πως και ο Bin Ladin, ήταν εκπαιδευμένος πράκτορας της CIA, για να αντιμετωπίσει την τότε «Σοβιετική διείσδυση» στο Αφγανιστάν). Μιας οργάνωσης και ενός «ηγέτη» που θεωρητικά ανήκουν στη σφαίρα της διεθνούς τρομοκρατίας!
Κι όμως, ο Abdelhakim Belhaj της «τρομοκρατικής» οργάνωσης Αλ Κάιντα, μετά την νίκη του ΝΑΤΟ στη Λιβύη και την επικράτηση της “Αραβικής Άνοιξης” διορίζεται στρατιωτικός Διοικητής στην Τρίπολη.
Τώρα, πως ο Abdelhakim Belhaj, στρατευμένος στην υπόθεση της “Αραβικής Άνοιξης”, σύμφωνα με τον τουρκικό τύπο βρίσκεται στα σύνορα Τουρκίας-Συρίας για να καθοδηγεί τον “Απελευθερωτικό Στρατό της Συρίας”, είναι ένα δίλημμα για εκείνη της αριστερά που στηρίζει συνειδητά ή παγιδευμένη, το αμερικάνικο σχέδιο επέμβασης στη Συρία κι όχι για τους εκτελεστές του σχεδίου και τα στρατευμένα ΜΜΕ
Βέβαια, η ισπανική φιλομοναρχική εφημερίδα ABC που στηρίζει σε διεθνές επίπεδο τη “Συριακή Αραβική Άνοιξη” και τον “Ελεύθερο Στρατό της Συρίας” με ειδικό απεσταλμένο της στις γραμμές των «απελευθερωτών ανταρτών» τον Daniel Iriarte, στις 17 Δεκέμβρη 2001 μας δίνει μια ακόμη επιβεβαίωση και φωτογραφικά των παραπάνω -γι’ αυτόν είναι διεθνής αλληλεγγύη: «μεταξύ των Σύριων “απελευθερωτών” τρεις (3) Λίβυοι.
 Combatientes del Ejército Sirio de Liberación enseñan sus viejos carnés de la Seguridad Estatal para mostrar que no son «terroristas»
Ποιοι είναι αυτοί οι «αντάρτες» Σύριοι που αγωνίζονται για «δημοκρατία» και «ανθρώπινα δικαιώματα», αλλά είναι Λίβυοι;
Ο πρώτος είναι ο Mahdi al-Harati, Λίβυος που ζούσε στην Ιρλανδία πριν οργανωθεί στην «τρομοκρατική» οργάνωση Αλ Κάιντα. Μετά την επιτυχή ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στη Λιβύη (για τη διεθνή κοινή γνώμη νίκη των απελευθερωτών της Λιβύης), το στέλεχος της Αλ Κάιντα Mahdi al-Harati διορίζεται Διοικητής της Ταξιαρχίας στην Τρίπολη, είναι το νούμερο δύο (2) του Στρατιωτικού Συμβουλίου Τρίπολης με αρχηγό τον Abdelhakim Belhaj…
Πριν τον συναντήσουν οι ισπανοί δημοσιογράφοι που αγωνίζονται κι αυτοί για «ανθρώπινα δικαιώματα» στη Συρία, τον συναντάμε εμείς στην Ιρλανική εφημερίδα The Irish Times, στις 11 Οκτώβρη 2011 να επιστρέφει στην Ιρλανδία για χάρη της συζύγου του…
Εκείνο που συγκλονίζει κυριολεκτικά και πρέπει να το αντιμετωπίσουν σοβαρά και ορισμένοι έλληνες αγωνιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υποστηρικτές της Παλαιστινιακής υπόθεσης και της Γάζας, είναι πως ο πράκτορας της CIA, στέλεχος της Αλ Κάιντα και σήμερα ως Σύριος αγωνίζεται για δημοκρατία στην Συρία, βρισκόταν μεταξύ των φιλο-Παλαιστίνιων ακτιβιστών στο τουρκικό πλοίο Mavi Marmara, όπου έγινε η ισραηλινή δολοφονική επίθεση.
Βέβαια, εμείς δεν αμφιβάλουμε καθόλου πως πράκτορες για τον λογαριασμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ συμμετέχουν στο “Freedom Flotilla”, απλά το διαπιστώνουν πλέον και πολλοί άλλοι.
Μάλιστα η Μοσάντ κανονίζει και όλες εκείνες τις «διαδικασίες» ώστε να εμφανίζει τους πράκτορές της ως αγωνιστές για τη Γάζα κι έτσι να έχουν μια αποδοχή στις χώρες τους ως «γνήσιοι επαναστάτες». Έτσι και ο πράκτοράς τους και στέλεχος της Αλ Κάιντα Mahdi al-Harati, συλλαμβάνεται από τους ισραηλινούς, κρατείται φυλακισμένος στο Ισραήλ εννέα (9) ημέρες, εμφανίζεται μάλιστα να τον έχουν ξυλοκοπήσει (τους ξυλοκοπούν ώστε να τους ηρωοποιούν κατάλληλα) και τον παραδίδουν ελεύθερο αλλά «επαναστάτη», αποδεκτό ως μεγάλο αγωνιστή της «ελευθερίας»…
Τέλος, ο Mahdi al-Harati στη μάχη της Τρίπολης διοικούσε εκείνη τη στρατιωτική μονάδα που με την υποστήριξη των Γάλλων πραγματοποίησε την επίθεση στο ξενοδοχείο Rixos, όπου βρισκόταν οι ξένοι δημοσιογράφοι…
Ο δεύτερος Λίβυος που εμφανίζεται ως Σύριος και αγωνίζεται κι αυτός για τη δημοκρατία και την “Αραβική Άνοιξη” στη Συρία, είναι ο Kikli Adem. Πρόκειται για τον υπασπιστή Abdelhakim Belhaj.
Δυστυχώς ο ισπανός δημοσιογράφος Daniel Iriarte δεν «κατόρθωσε» να διαπιστώσει την ταυτότητα του τρίτου Λίβυου κι έτσι μας δίνει μόνο το όνομα του: Fouad.
Οι αραβικές εφημερίδες που μάχονται την Συρία του προέδρου Άσαντ υποστηρίζοντας την “Αραβική Άνοιξη” και την «εξέγερση» δίνουν με περηφάνια την είδηση: «Ο Λιβυκός-Συριακός στρατός έχει πλέον συμπεριλάβει 600 εθελοντές της Αλ Κάιντα από την Λιβύη» (Al Bawaba, “Libyan fighters join “free Syrian army” forces”, 29 Νοέμβρη 2011)
Μάλιστα οι αραβικές εφημερίδες για να στηρίξουν τη θεωρία περί “Αραβικής Άνοιξης” στη Συρία επισημαίνουν πως «Η επιχείρηση είναι κάτω από την προσωπική ηγεσία του Abdelhakim Belhaj, με την βοήθεια της κυβέρνησης του Ερντογάν»…
Φυσικά τους «αναλυτές» δεν απασχολούν καθόλου όσα δηλώνει στο CNBC ο ο πρώην πρωθυπουργός της Ισπανίας José Maria Aznar, στις 9 Δεκέμβρη 2001: «Spain’s Former Prime Minister Jose Maria Aznar on the Arab Awakening and How the West Should React». Δηλαδή πως ο Abdelhakim Belhaj, απελευθερωτής της Συρίας, πράκτορας της CIA, στέλεχος της Αλ Κάιντα και διορισμένος από τις ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις Στρατιωτικός Διοικητής της Τρίπολης «ήταν ύποπτος για συμμετοχή στις βομβιστικές επιθέσεις στη Μαδρίτη, στις 11 Μάρτη 2004» (Attentats de Madrid: l’hypothèse atlantiste).
Πρόκειται για εκείνες τις τρομοκρατικές επιθέσεις που έθεσαν τέλος στην πολιτική παρουσία του José Maria Aznar στον ισπανική πολιτική σκηνή.
Για να εξηγηθεί η ιμπεριαλιστική επίθεση στη Συρία τα ντοκουμέντα αφθονούν, παρά την καθοδήγηση των διεθνών ΜΜΕ και δημοσιογράφων. Τα στοιχεία αφθονούν κι όποιος τα αναζητεί μπορεί να τα βρει έξω από το μιντιακό εμπάργκο, αρκεί να μην κλείνει τα μάτια του.
Εκείνο το τμήμα της ευρωπαϊκής και ελληνικής αριστεράς που ταυτίζεται με τη Σοσιαλιστική Διεθνή γιατί επιμένει να κλείνει τα μάτια;
* Σήμερα, ανήμερα Χριστουγέννων, το cnn (δείτε το παρακάτω βίντεο), το al-Jazeera και όλα τα διεθνή ΜΜΕ έχουν στην ημερήσια διάταξη τον «αγώνα Σύριων ακτιβιστών για δημοκρατία», τυχαία;

Since they can no loner ignore the occupation, the mainstream media has decided to mock and dismiss it instead.

About the Author

Naomi Klein
Naomi Klein
Naomi Klein is an award-winning journalist, syndicated columnist, fellow at The Nation Institute and author of the…The UK rioters know full well that their elites are looters

I love you.

And I didn’t just say that so that hundreds of you would shout “I love you” back, though that is obviously a bonus feature of the human microphone. Say unto others what you would have them say unto you, only way louder.

Yesterday, one of the speakers at the labor rally said: “We found each other.” That sentiment captures the beauty of what is being created here. A wide-open space (as well as an idea so big it can’t be contained by any space) for all the people who want a better world to find each other. We are so grateful.

If there is one thing I know, it is that the 1 percent loves a crisis. When people are panicked and desperate and no one seems to know what to do, that is the ideal time to push through their wish list of pro-corporate policies: privatizing education and social security, slashing public services, getting rid of the last constraints on corporate power. Amidst the economic crisis, this is happening the world over.

And there is only one thing that can block this tactic, and fortunately, it’s a very big thing: the 99 percent. And that 99 percent is taking to the streets from Madison to Madrid to say “No. We will not pay for your crisis.”

That slogan began in Italy in 2008. It ricocheted to Greece and France and Ireland and finally it has made its way to the square mile where the crisis began.

“Why are they protesting?” ask the baffled pundits on TV. Meanwhile, the rest of the world asks: “What took you so long?” “We’ve been wondering when you were going to show up.” And most of all: “Welcome.”

Many people have drawn parallels between Occupy Wall Street and the so-called anti-globalization protests that came to world attention in Seattle in 1999. That was the last time a global, youth-led, decentralized movement took direct aim at corporate power. And I am proud to have been part of what we called “the movement of movements.”

But there are important differences too. For instance, we chose summits as our targets: the World Trade Organization, the International Monetary Fund, the G8. Summits are transient by their nature, they only last a week. That made us transient too. We’d appear, grab world headlines, then disappear. And in the frenzy of hyper patriotism and militarism that followed the 9/11 attacks, it was easy to sweep us away completely, at least in North America.

Occupy Wall Street, on the other hand, has chosen a fixed target. And you have put no end date on your presence here. This is wise. Only when you stay put can you grow roots. This is crucial. It is a fact of the information age that too many movements spring up like beautiful flowers but quickly die off. It’s because they don’t have roots. And they don’t have long term plans for how they are going to sustain themselves. So when storms come, they get washed away.

Being horizontal and deeply democratic is wonderful. But these principles are compatible with the hard work of building structures and institutions that are sturdy enough to weather the storms ahead. I have great faith that this will happen.

Something else this movement is doing right: You have committed yourselves to non-violence. You have refused to give the media the images of broken windows and street fights it craves so desperately. And that tremendous discipline has meant that, again and again, the story has been the disgraceful and unprovoked police brutality. Which we saw more of just last night. Meanwhile, support for this movement grows and grows. More wisdom.

But the biggest difference a decade makes is that in 1999, we were taking on capitalism at the peak of a frenzied economic boom. Unemployment was low, stock portfolios were bulging. The media was drunk on easy money. Back then it was all about start-ups, not shutdowns.

We pointed out that the deregulation behind the frenzy came at a price. It was damaging to labor standards. It was damaging to environmental standards. Corporations were becoming more powerful than governments and that was damaging to our democracies. But to be honest with you, while the good times rolled, taking on an economic system based on greed was a tough sell, at least in rich countries.

Ten years later, it seems as if there aren’t any more rich countries. Just a whole lot of rich people. People who got rich looting the public wealth and exhausting natural resources around the world.

The point is, today everyone can see that the system is deeply unjust and careening out of control. Unfettered greed has trashed the global economy. And it is trashing the natural world as well. We are overfishing our oceans, polluting our water with fracking and deepwater drilling, turning to the dirtiest forms of energy on the planet, like the Alberta tar sands. And the atmosphere cannot absorb the amount of carbon we are putting into it, creating dangerous warming. The new normal is serial disasters: economic and ecological.

These are the facts on the ground. They are so blatant, so obvious, that it is a lot easier to connect with the public than it was in 1999, and to build the movement quickly.

We all know, or at least sense, that the world is upside down: we act as if there is no end to what is actually finite—fossil fuels and the atmospheric space to absorb their emissions. And we act as if there are strict and immovable limits to what is actually bountiful—the financial resources to build the kind of society we need.

The task of our time is to turn this around: to challenge this false scarcity. To insist that we can afford to build a decent, inclusive society—while at the same time, respect the real limits to what the earth can take.

What climate change means is that we have to do this on a deadline. This time our movement cannot get distracted, divided, burned out or swept away by events. This time we have to succeed. And I’m not talking about regulating the banks and increasing taxes on the rich, though that’s important.

I am talking about changing the underlying values that govern our society. That is hard to fit into a single media-friendly demand, and it’s also hard to figure out how to do it. But it is no less urgent for being difficult.

That is what I see happening in this square. In the way you are feeding each other, keeping each other warm, sharing information freely and proving health care, meditation classes and empowerment training. My favorite sign here says, “I care about you.” In a culture that trains people to avoid each other’s gaze, to say, “Let them die,” that is a deeply radical statement.

A few final thoughts. In this great struggle, here are some things that don’t matter.

§ What we wear.

§ Whether we shake our fists or make peace signs.

§ Whether we can fit our dreams for a better world into a media soundbite.

And here are a few things that do matter.

§ Our courage.

§ Our moral compass.

§ How we treat each other.

We have picked a fight with the most powerful economic and political forces on the planet. That’s frightening. And as this movement grows from strength to strength, it will get more frightening. Always be aware that there will be a temptation to shift to smaller targets—like, say, the person sitting next to you at this meeting. After all, that is a battle that’s easier to win.

Don’t give in to the temptation. I’m not saying don’t call each other on shit. But this time, let’s treat each other as if we plan to work side by side in struggle for many, many years to come. Because the task before will demand nothing less.

Let’s treat this beautiful movement as if it is most important thing in the world. Because it is. It really is.

Editor’s Note: Naomi’s speech also appeared in Saturday’s edition of the Occupied Wall Street Journal.

October 6, 2011

από το: AltNet

Angry young people with nothing to do and little to lose are turning on their own communities, and they cannot be stopped, and they know it. |

This article is crossposted on Laurie Penny’s blog, Penny Red

I’m huddled in the front room with some shell-shocked friends, watching my city burn. The BBC is interchanging footage of blazing cars and running street battles in Hackney, of police horses lining up in Lewisham, of roiling infernos that were once shops and houses in Croydon and in Peckham. Britain is a tinderbox, and on Friday, somebody lit a match. How the hell did this happen? And what are we going to do now?

In the scramble to comprehend the riots, every single commentator has opened with a ritual condemnation of the violence, as if it were in any doubt that arson, muggings and lootings are ugly occurrences. That much should be obvious to anyone who watched Croydon burn down on the BBC. David Lammy, MP for Tottenham, called the disorder ‘mindless, mindless’. Nick Clegg denounced it as ‘needless, opportunistic theft and violence’. Speaking from his Tuscan holiday villa, Prime Minister David Cameron – who has finally decided to return home to take charge – declared simply that the social unrest searing through the poorest boroughs in the country was «utterly unacceptable.» The violence on the streets is being dismissed as ‘pure criminality,’ as the work of a ‘violent minority’, as ‘opportunism.’ This is madly insufficient. It is no way to talk about viral civil unrest. Angry young people with nothing to do and little to lose are turning on their own communities, and they cannot be stopped, and they know it. In one of the greatest cities in the world, society is ripping itself apart.

Violence is rarely mindless. The politics of a burning building, a smashed-in shop or a young man shot by police may be obscured even to those who lit the rags or fired the gun, but the politics are there. Unquestionably there is far, far more to these riots than the death of Mark Duggan, whose shooting sparked off the unrest on Saturday, when two police cars were set alight after a five-hour vigil at Tottenham police station. A peaceful protest over the death of a man at police hands, in a community where locals have been given every reason to mistrust the forces of law and order, is one sort of political statement. Raiding shops for technology and trainers that cost ten times as much as the benefits you’re no longer entitled to is another. A co-ordinated, viral wave of civil unrest across the poorest boroughs of Britain, with young people coming from across the capital and the country to battle the police, is another.

Months of conjecture will follow these riots. Already, the internet is teeming with racist vitriol and wild speculation. The truth is that very few people know why this is happening. They don’t know, because they were not watching these communities. Nobody has been watching Tottenham since the television cameras drifted away after the Broadwater Farm riots of 1985. Most of the people who will be writing, speaking and pontificating about the disorder this weekend have absolutely no idea what it is like to grow up in a community where there are no jobs, no space to live or move, and the police are on the streets stopping-and-searching you as you come home from school. The people who do will be waking up this week in the sure and certain knowledge that after decades of being ignored and marginalised and harassed by the police, after months of seeing any conceivable hope of a better future confiscated, they are finally on the news. In one NBC report, a young man in Tottenham was asked if rioting really achieved anything:

«Yes,» said the young man. «You wouldn’t be talking to me now if we didn’t riot, would you?»

«Two months ago we marched to Scotland Yard, more than 2,000 of us, all blacks, and it was peaceful and calm and you know what? Not a word in the press. Last night a bit of rioting and looting and look around you.»

 

Το κτήριο της τηλεόρασης της Λιβύης στη Τρίπολη βομβάρδισαν οι …ήρωες του ΝΑΤΟ για να «σταματήσουν τον Γκαντάφι να επηρεάζει με τις εκπομπές του τους πολίτες». Από τη μία ένας, σαφώς μεγαλομανής δικτάτορας ο οποίος όμως έχει εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ ποιότητας ζωής για τον λαό τοτ και απ’ την άλλη οι Κλειδοκράτορες (μαζί κι΄ ο Γοδεφρείγος) που βομβαρίζουν όποιον δεν τους «κάθεται». Άντε και στα δικά μας αν, πρωθυπουργός γίνει κάποιος που δεν τους κάνει όλα τα χατήρια…

Hundreds of fully armed policemen fully “gassed» some 20.000 Athenians who were peacefully demonstrating for the 30th day against the so called “austerity measures” imposed by the “troika” and the Greek Socialist government. Most of the  “international community” news networks presented the demonstration as a threat to Democracy because about not more than one hundred hooded youngsters started throwing rocks broken away from the beautiful Constitution Square (Platia Syntagmatos) marble structures. It so proved by mobile telephone video that, Greeks and foreign tourist eating “souvlaki” at Monastiraki, about 1 kilometer from Syntagma where also “a threat to Democracy” because they were gassed too!

In simple terms, last night and today we had an overdose of police “protection” for the thousands of peaceful people from 16 to 76 of who took, and continue to take, part in the protests. Independent TV footage shows the ugly face of blanket gas attacks against innocent people in order to protect them from the 100 “leftists” and “anarchists” from which quite a few where under “friendly” police protection!

I presume that, anybody reading these lines will ask if the “violence” of the demonstrations is a sign of more civil unrest that might lead, as the impressive (in size) Vice President Theodoros Pagalos, to “tanks protecting the banks from the attacks of an angry mob”. Allow me to say, with the experience of 48 years in active journalism, that this is nothing but a vicious and morbid attack to Common Sense and Democracy. Greeks have lived a similar situation for 7 years with the April 1967 junta and they are not prepared to  live it again. The demonstrations against the, so called austerity measures, the troika and the IMF are a direct result of decisions and policies imposed to the Greek people by the six Presidents elected from the fall of the junta in 1975 to the present day

Those leaders (two are in heaven) had the power and the opportunity to take the necessary decisions and impose the policies requested in order to transform Greece in a fully fledged “European” country. Instead the have done the opposite. They have chosen the persons who created party armies (in the style of the late central European socialist bloc countries), who took over the State by storm. The party “armies” destroyed all existing infrastructure, ravaged assets and sky rocketed, under the directions of PM’s, ministers and party civil servants, the national debt in order to win the next elections

Today, these same politicians are asking the Greek people to pay for their “mistakes” and irresponsibility and, rightly so, they protest, I repeat peacefully.

Kostas Kavvathas

http://www.kavvathas.wordpress.com

Αυτό, και άλλα άρθρα που θα ακολουήσουν, γράφτηκε Αγγλικά για να μπορούν να το διαβάσουν και άλλοι εκτός των τειχών





Αρέσει σε %d bloggers: