Archive for the ‘Killing Joke’ Category

του ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Δεν ξέρω πόσοι είδαν τον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλου Ποδοσφαίρου Γυναικών… για όσους πάντως θεώρησαν ότι ο θρίαμβος της εθνικής των ΗΠΑ “για πρώτη φορά σε ευρωπαϊκό έδαφος” ήταν η ευτυχής κατάληξη, το νέο είναι ότι, ο αγώνας μόλις ξεκινάει…
Με το πέρας του τελικού, γυναίκες – ακτιβίστριες στις κερκίδες κραύγασαν εν χορώ: “equal pay now”…
Η συνέχεια στα δικαστήρια: ένα προς ένα τα μέλη της γυναικείας εθνικής ομάδας …μηνύουν τον Αμερικάνικο Οργανισμό Ποδοδοσφαίρου, διότι οι αμοιβές των αθλητριών είναι μικρότερες εκείνων των ανδρών συναδέλφων τους… Και βέβαια, ένας μόνο λόγος θα μπορούσε να υπάρχει γι’ αυτό:
INSTITUTIONAL SEXISM.
Η “ακτιβιστική” δραστηριότητα και οι ακραίες anti-Trump δηλώσεις της αρχηγού Megan Rapinoe, είναι ενδεικτικές προθέσεων και σκοπιμοτήτων: στην Αμερική των τελευταίων χρόνων, η ιδιότητα του δημόσιου προσώπου είναι ταυτισμένη με το anti-Trump virtue signaling. Το πράγμα κλιμακώθηκε ταχύτατα: προ διετίας ήδη, η ακρογωνιαίας χυδαιότητας αριστερή φυλλάδα Guardian …εγκαλούσε την Taylor Swift, γιατί δεν είχε αποκηρύξει, τότε ακόμα, τον DT, “όπως όλοι ανεξαιρέτως οι υπόλοιποι στον κόσμο της ψυχαγωγίας”… Εννοείται ότι η TS δεν θα άντεχε πολύ πριν ξεκινήσει καυστικές δηλώσεις περί τον “ρατσισμό” του προέδρου…
Πίσω στο γυναικείο ποδοσφαιρικό ακτιβισμό: σύμφωνα με το σκεπτικό του αιτήματος περί ίσων αμοιβών, η παράμετρος της δημοφιλίας του ανδρικού soccer μεταφραζόμενης σε αριθμούς εισιτηρίων [4πλάσια συνολικά από το γυναικείο] δείχνει άσχετη. Το ίδιο άσχετος και ο νόμος που διέπει, όπου Γης, το θαυμαστό φαινόμενο της επιχειρηματικότητας: αμείβεσαι ανάλογα μ’ εκείνα που προσφέρεις.
Τηρουμένων των αναλογιών, και αφαιρώντας τις περί σεξισμού γελοιότητες: το αίτημα των παικτριών του αμερικάνικου soccer, αντιστοιχεί σε αίτημα των παικτών του Αστέρα Τρίπολης, για ίση αμοιβή μ’ εκείνους του Ολυμπιακού, ας πούμε.

Από το blog oannes.gr

TΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Νεώτερη έρευνα δείχνει ότι η Γροιλανδία μπορεί να είναι ελεύθερη από πάγους γύρω στο 3000. Η έρευνα χρησιμοποιεί καινούργια δεδομένα του εδάφους κάτω από τον πάγο, βελτιώνοντας κατακόρυφα τα μοντέλα πρόβλεψης. Τα ευρήματα δείχνουν ότι …αν οι συγκεντρώσεις αερίων του θερμοκηπίου εξακολουθήσουν την σημερινή πορεία, το λιώσιμο των πάγων στη Γροιλανδία και μόνο θα προκαλούσε ένα ανέβασμα κατά 24 πόδια του παγκόσμιου επιπέδου της θαλάσσιας στάθμης. [Πηγή, Science Daily]

Ας αναρωτηθούμε για μια στιγμή: για ποιο λόγο η Γροιλανδία λέγεται Γροιλανδία, δηλαδή …Πράσινη Χώρα [Greenland];
Μια από τις συνέπειες της θερμής περιόδου του Μεσαίωνα [Medieval Warm Period – MWP, 900 – 1300 μ.Χ.] υπήρξε το άνοιγμα των θαλασσών προς Βορρά για τη ναυσιπλοΐα και τα ψάρεμα, και η συνακόλουθη αποίκιση από τους Βίκινγκς του …καταπράσινου νότιου τμήματος της Γροιλανδίας. Ήταν ο Eric the Red, που ξεκινώντας από την Ισλανδία εξερεύνησε πρώτος την ήπειρο, δίνοντάς της το σημερινό της όνομα. Γύρω στο 1000 δημιουργήθηκαν εκεί αγροτικοί συνοικισμοί, οι καλλιέργειες περιλάμβαναν σιτάρι, καλαμπόκι, βρώμη και σίκαλη, ενώ παράλληλα άκμασε η κτηνοτροφία. Με τη σταδιακή πτώση της θερμοκρασίας, 3 αιώνες αργότερα, οι εγκαταστάσεις θα εγκαταλείπονταν, για να ανακαλυφθούν από ανασκαφές στη σύγχρονη εποχή.
Ένα ερώτημα είναι: να ήταν άραγε κάποια εκπομπή …μεσαιωνικών αερίων θερμοκηπίου υπεύθυνη για το global warming της MWP;
Και ένα άλλο: γιατί οι κρούοντες τον κώδωνα περί το global warming [climate change και πλέον …climate crisis] εννοούν να ξαναγράφουν την ιστορία, αγνοώντας εντελώς την θερμή περίοδο του Μεσαίωνα;

Από το blog oannes.gr

ΤΟΥ ΣΩΚΡΑΤΗ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗ

Οι μονοπωλιακές διαδικτυακές πλατφόρμες Google, Twitter και Facebook, απαξιούν να απενεργοποιήσουν σφηκοφωλιές του hate speech, όπως πχ. o λογαριασμός της αμερικάνικης Antifa [μια επίσκεψη στα sites τους αρκεί για να δείξει του λόγου το αληθές, όπως και το ότι, κάθε άλλο παρά στα λόγια περιορίζονται…]. Το Facebook, πιο συγκεκριμένα, στο πλαίσιο …ανανέωσης της πολιτικής του ως προς τα community standards, ανακοίνωσε ότι, από τώρα και στο εξής, οι απειλές κατά της ζωής θα ΕΠΙΤΡΕΠΟΝΤΑΙ, εφόσον στρέφονται εναντίον “επικίνδυνων ατόμων”…
Ας σημειωθεί ότι FB, Twitter, Google, δεν δείχνουν την ίδια ανεκτικότητα όταν πρόκειται για sites που ασχολούνται με τις …οργανικές τροφές, ή με την επισήμανση κινδύνων προερχόμενων από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα [GMOs], τα παρασιτοκτόνα και τα εμβόλια. Για να μη μιλήσουμε, το έχουμε επανειλημμένα κάνει, για τα sites όπου φιλοξενείται ο “ακροδεξιός”, “ρατσιστικός” και “μισαλλόδοξος” λόγος των οπαδών του Trump.
Μη παρεμβαίνοντας ελεγκτικά σε μια τέτοια κατάσταση, ο τελευταίος κινδυνεύει να πέσει θύμα του ρεπουμπλικάνικου σλόγκαν για “λιγότερο κράτος”. Και εύκολα μπορεί να εικάσει κανείς το ρόλο που οι ανεξέλεγκτοι, μονοπωλιακοί tech giants μπορούν να παίξουν στη διαμόρφωση του επόμενου εκλογικού αποτελέσματος…
Παρεμπιπτόντως, τρία χρόνια από τη νίκη του στις εκλογές, η διαχείριση της περίπτωσης Trump από τα …ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια παραμένει ίδια και απαράλλαχτη. Ποτέ, μα ποτέ, έστω για δείγμα, μια θετική κουβέντα – ο μόνος που τόλμησε να πει κάτι έμεσα υποστηρικτικό, ήταν ο Γιάννης Μάζης στο πλαίσιο πρωινού πάνελ – το συμβάν υπήρξε αμελητέας διάρκειας και εμβέλειας.
Δεν θα ‘πρεπε να απορεί κανείς: ένα από τα καθήκοντα που επιτάσσει η διαπλοκή των “ελληνικών” με τα διεθνή media, είναι η σταθερή ανανέωση του κλίματος δυσφήμισης / γελοιοποίησης του Trump. Ένα άλλο είναι να αποκρύπτουν οτιδήποτε θετικό τον αφορά… Έχει πχ. κανείς ακούσει, σε ελληνικό δελτίο ειδήσεων, κάτι για το πόρισμα του ειδικού συμβούλου – ερευνητή Robert Mueller; Βεβαίως όχι. Και όμως, έχει εκδοθεί εδώ και ΤΡΕΙΣ ΜΗΝΕΣ, και έχει δώσει τέλος στη γελοία υπόθεση “συνεργασία DT με Ρώσους για τον επηρεασμό του εκλογικού αποτελέσματος “, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπάρχει το παραμικρό στοιχείο γι αυτήν…

από το blog Oannes.gr

του Σωκράτη Παπαχατζή

Για όσους θεωρούν δεδομένο ότι η μόνη θετική κληρονομιά που καταλείπει ο Αλέξης Τσίπρας είναι η …κωλοτούμπα του, η επανάκαμψη του Γιάνη μ’ ένα νι αποτελεί δυσάρεστη εξέλιξη… Το project ΜέΡΑ 25, αποτελεί ευρωπαϊκή βερσιόν της “αριστεράς” του αμερικάνικου Δημοκρατικού Κόμματος, με επιφανή προσωπικότητα την γελοιο-γραφική Alexandria Cortez: σοσιαλιστικές κορώνες, οικολογική ευαισθησία, identity politics, αναβαθμισμένες τακτικές τύπου Saul Alinsky. Ο ρόλος του θα αποκαλυφθεί σύντομα.

Ο “Γιάνης” Βαρουφάκης θα ήταν ο πιο χαρακτηριστικός εκπρόσωπος του είδους “σοσιαλιστής του σαλονιού”, αν οι σοσιαλιστές δεν ήταν άνθρωποι του σαλονιού [όχι ακριβώς …λαϊκά παιδιά] από καταβολής του είδους. Και οι μεν εμπνευστές των σοσιαλιστικών ιδεωδών κέρδισαν το σεβασμό, ρισκάροντας ζωή και ελευθερία για τις ιδέες τους. Η σημερινή βερσιόν τους – αχνός απόηχος εποχών αθωότητας, αφορά ανθρώπους που πίνουν στην υγειά των κορόιδων…
Άνθρωποι με πλάτες, προστατευμένοι απ’ τις συνέπειες της όποιας κρίσης, έχουν αποστολή την προπαγάνδιση “αλλαγών με κοινωνικό πρόσημο”, στην υπηρεσία, πάντα, μιας φράξιας του παγκοσμιοποιημένου συστήματος: εκείνης των προστατών τους…
Και βέβαια, δεν μπορείς να φτιάξεις ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά. Ακόμα κι αν “ομελέτα” βαφτίζεται ο ίδιος ο κόσμος, στο πλαίσιο ενός παιδαριώδους σχήματος. Ο ρόλος των αυγών; είναι για τους αναλώσιμους. Εμάς, τους common people. Άνθρωποι “ανένδοτοι” τύπου Βαρουφάκη δεν έχουν πρόβλημα να στείλουν το “λαό”, σαν πρόβατα επί σφαγή, en masse, εν ονόματι της προόδου που επαγγέλονται οι γελοία αναπόδεικτες θεωρίες τους. Συνήθης έκβαση, όπως ιστορικά προκύπτει, είναι η περαιτέρω επιδείνωση. Το ρεζουμέ: “θυσιαστείτε για τη δική μου θέση στην ιστορία…”
Ο Γιάνης μ’ ένα νι δεν ευθύνεται μόνο για τα capital controls που ισχύουν ακόμα στην “υπό ανάκαμψη” χώρα. Αλλά και για το ότι εμείς, δεν πολυσκάμε καν γι’ αυτά, όντας οι περισσότεροι απλώς αδέκαροι.

Από το blog oannes.gr

 

του Σωκράτη Παπαχατζή

Το ότι η προεκλογική διαδικασία αποτελεί πεδίο ξεκαθαρίσματος μαφιόζικων “πολιτικών” λογαριασμών, δεν αποκλείει την ταύτιση του γενικού συμφέροντος μ’ εκείνο κάποιας “οικογένειας”. Τουλάχιστον περιστασιακά. Η πρόθεση ψήφου του “πολίτη”, αφορά πάντα μια από αυτές, έστω και με σκοπό την εξασθένιση μιας άλλης.
Η ΝΔ κερδίζει με διαφορά. Καλό θα είναι επομένως να φτιάξει σύντομα κυβέρνηση. Αυτό προοιωνίζεται, ίσως, καλύτερη πορεία στα εθνικά ζητήματα, και πλήρη στασιμότητα στο εργασιακό.
Το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει μετά τις εκλογές να αποτελεί κακή ανάμνηση, θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένο.
Ψήφος στο …ΚΙΝΑΛ, δίνει την ευκαιρία στα υπολείμματα του πιο αφερέγγυου πολιτικού μορφώματος της μεταπολιτευτικής περιόδου, να περάσουν από το στάδιο ημιζωής στο οποίο βρίσκονται, σε μια αφύσικη αναβίωση.
Ψηφίζοντας …Βαρουφάκη, κάνεις κακό στον ΣΥΡΙΖΑ,  φέρνοντας όμως στη Βουλή ξανά, ό,τι πιο θλιβερό απ’ τον “πολιτικό πολιτισμό” του…
Θα μπορούσε κανείς να δει ευνοϊκά μια άνοδο Βελόπουλου, με την έννοια της αφαίρεσης ψήφων απ’ την Χρυσή Αυγή. Θέτει όμως σε κίνδυνο  την άμεση δημιουργία κυβέρνησης.
Η πρόθεση ψήφου, που αποτελεί ουσιαστικά …ευχή του ψηφοφόρου, δεν είναι ακριβώς ρεαλιστική: μια διαρκής εποπτεία των τάσεων, από την αλλαγή των οποίων επηρεάζονται οι σκοπιμότητες, είναι αδύνατη. Το μόνο στο οποίο μπορεί κανείς να καταλήξει είναι: μια ιδανική εξέλιξη, στο τοπίο που διαμορφώνεται, όσο μπορεί να το γνωρίζει.
Αυτή η ιδανική εξέλιξη, κατά την άποψή μου, είναι: αυτοδυναμία ΝΔ και …άνοδος του ΚΚΕ – εις βάρος του ΣΥΡΙΖΑ και της Χρυσής Αυγής. Η ψήφος στο “τιμημένο”, πέρα απ’ τη μαχητική διεκδικητικότητα που [υποτίθεται έστω ότι] αντιπροσωπεύει, είναι μια κίνηση που μπορεί να καταφέρει ένα διπλό, αποφασιστικό χτύπημα: στην γιαλαντζί βερσιόν του, και στη μόνιμη αντίπαλο στο δικό του γήπεδο, τα εργατικά στρώματα…

Από το blog Oannes.gr

Η εκπομπή που βλέπω στο France 24 επιγράφεται:
“GENDER IN THE CITY – MAKING URBAN SPACES SAFER FOR WOMEN”.
Παρακολουθώντας την έρχεσαι σε επαφή με ένα σύγχρονο αστικό τοπίο, που αποτελεί το πλαίσιο ενός γενικευμένου πανικού. Εδώ το sexual harassment και γενικώς τα θέματα γυναικείας ασφάλειας βρίσκονται στην ημερησία διάταξη. “Όλες ανεξαιρέτως” οι γυναίκες έχουν δεχτεί κάποια στιγμή της ζωής τους παρενόχληση. Το τι ακριβώς είναι αυτή δεν ξεκαθαρίζεται με ακρίβεια. Κάποιο ευγενικό, αλλά … επίμονο [πέραν ποιας διάρκειας;] φλερτ συνιστά άραγε αιτία ανησυχίας; Ακούγοντας τη συζήτηση, μπορεί κανείς να συμπεράνει ότι …το μυαλό ενός άνδρα σε μια δυτική μεγαλούπολη, περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τον εντοπισμό του επόμενου στόχου της επιθετικής σεξουαλικής του δραστηριότητας.
Βεβαίως, οι συμμετέχουσες στο πάνελ δεν παραλείπουν να μιλήσουν για κάποιες περιοχές, όπου οι γυναίκες αποφεύγουν να κυκλοφορήσουν συγκεκριμένες ώρες, ιδίως μόνες τους. Επίσης βεβαίως, “παραλείπουν” να τις συνδέσουν με τις NO GO ZONES των μουσουλμανικών γκέτο, απ’ τις οποίες, γυναίκα με “δυτικού τύπου” αμφίεση [τουτέστιν, όχι φασκιωμένη] πρέπει να το σκεφτεί πολύ πριν περάσει.
Εντύπωση προκαλεί η αυταρέσκεια και το αλαζονικό, ψυχρά αποφασιστικό ύφος με το οποίο οι συζητήτριες θέτουν τα ζητήματα. Όπως και τα σχολιαστικά του βίντεο posts, του τύπου: “επιτέλους”, “ήταν καιρός” και “ο μόνος τρόπος για την απελευθέρωση των γυναικών είναι ο χωρισμός τους από τους άνδρες”!!!
Η συζήτηση δεν αργεί να φτάσει στο πώς μπορούν να …βοηθηθούν οι γυναίκες στην αντιμετώπιση της διαρκούς, εφιαλτικής απειλής που η ύπαρξη των ανδρών αντιπροσωπεύει. “Κι αυτό γιατί”, τονίζει η πρωταγωνίστρια, “οι πανταχού παρούσες κάμερες δεν χρησιμεύουν παρά ΑΦΟΥ κάτι φρικτό έχει συμβεί” [όπως το να …αγγίξει πχ. κάποιος, σκόπιμα ή τυχαία, μέσα στο μετρό, τον ώμο μιας γυναίκας]. “Πρέπει να σκεφτούμε κάτι παραπάνω”.
Η σκέψη ότι ο σκοπός των καμερών είναι, εκτός των άλλων, αποτρεπτικός, είναι ίσως περίπλοκη για το μυαλό της συγκεκριμένης κυρίας.
Ή όχι; μήπως το πράγμα οδηγείται κάπου; μήπως υπάρχει σχέδιο εδώ; Φαίνεται πως υπάρχει. Γιατί η επόμενη αποκάλυψη, είναι η δυνατότητα της …νέας τεχνολογίας να ελαφρύνει τη θέση των γυναικών, στην κόλαση της σεξουαλικής παρενόχλησης που ακατάπαυστα βιώνουν. Ναι, οι γυναίκες μπορούν πλέον να καταγγέλλουν, σε ειδική γραμμή που φτιάχτηκε γι΄ αυτό, κάθε επιθετική απόπειρα. “Μπορεί οι καταγγελίες να φτάσουν αρχικά σε υπερβολικά επίπεδα, σε βάθος χρόνου όμως, θα μειωθεί σίγουρα το sexual harassment”, αποφαίνεται θριαμβευτικά η πρωταγωνίστρια της συζήτησης, αρχιτέκτων / ακτιβίστρια και μέντωρ του urban planning.
Είναι ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς: υπάρχει έστω ένα από τα θέματα που προωθούνται στον δημόσιο διάλογο, για το οποίο η …νέα τεχνολογία να μην έχει λύση;
Με δεδομένο άλλωστε ότι νέα τεχνολογία = έλεγχος πάνω απ’ όλα, μπορεί κανείς ακόμα να αναλογιστεί: με τι κριτήρια προωθούνται αυτά τα θέματα; και πόσα εξ αυτών είναι υπαρκτά;

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Η χρησιμότητα ενός μέσου που αναδεικνύει την επιγραμματικού τύπου επικοινωνία, “ελέγχεται”: υπάρχουν, πάντα υπήρχαν, άνθρωποι ικανοί να συμπυκνώνουν νοήματα σε λίγες λέξεις. Υπάρχουν βέβαια, όπως πάντα, κι εκείνοι που απλώς αρέσκονται στις εύκολες κουβέντες. Που κύριο μέλημά τους, σε κάθε περίσταση, είναι το πώς θα πουν “το ωραίο τους”. Θα μπορούσες να πεις ότι οι πρώτοι, θα διέπρεπαν πιο εύκολα …χωρίς το Twitter και τον εξ αυτού αθέμιτο [αβυσσαλέων διαστάσεων] ανταγωνισμό: το πλήθος των “χρηστών” είναι εδώ το δάσος που κρύβει το δέντρο.
Θα μπορούσες να πεις επίσης ότι, οι δεύτεροι, οι “ατακαδόροι”, είναι οι ευνοούμενοι της υποθέσεως, υπό την έννοια ότι βρήκαν ένα ανέλπιστο τρόπο να προβάλλουν, ή έτσι νομίζουν, το εγώ τους.
Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια, το πράγμα παίρνει αρρωστημένες διαστάσεις, όπως με το αισχρό “χιουμοράκι” της #Athens Voice που δίκαια ξεσήκωσε …τσουνάμια λαϊκής δυσαρέσκειας.
Βεβαίως δεν θα έχαναν την ευκαιρία οι στρατευμένοι στην υπόθεση της γιαλαντζί Αριστεράς να ξεδιπλώσουν το πενιχρό λεξιλόγιο στο οποίο συρρικνώνεται η πολιτική τους σκέψη: “ρατσισμός”, “φασισμός”, “ακροδεξιά” κοκ.
Εντύπωση όμως προκαλεί και η “αιδήμων σιωπή” της άλλης όχθης. Φαίνεται πως κανένας από τους επιφανείς της “φιλελεύθερης παράταξης” δεν διάβασε την απίθανη ανάρτηση της κωλοφυλάδας. Ή εν πάση περιπτώσει, κανείς δεν σοκαρίστηκε απ’ αυτήν.
Χάρη στα social media, και τον μηχανισμό καταγραφής / παρακολούθησης που η ύπαρξή τους συνεπάγεται, η κάθε κίνηση του σύγχρονου πολίτη είναι πλέον μια κίνηση …τακτικής φύσεως.

Από το blog Oannes.gr

                                                   του Σωκράτη Παπαχατζή

Από την μπροσούρα του …Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ 2019 που ολοκληρώνεται σήμερα:

“Στρώνουμε τραπέζι με γεύσεις από 20 χώρες. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις ένα άνθρωπο, είναι να κάτσεις μαζί του στο στρωμένο τραπέζι. Ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις την κουλτούρα ενός λαού, είναι να γευτείς την κουζίνα του. Γιατί από της απαρχές του Χρόνου, η ανθρωπότητα ερχόταν πιο κοντά γύρω από ένα αχνισμένο τσουκάλι, εκεί όπου οι άνθρωποι αφηγούνται τις ιστορίες της ζωής τους. Γιατί από τότε που οι άνθρωποι θυμούνται τον εαυτό τους, η εικόνα της ειρήνης και της χαράς είναι αυτή του στρωμένου τραπεζιού. Στο 22ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ στρώνουμε πολυεθνικό τραπέζι όλοι μαζί, πρόσφυγες, μετανάστες και ντόπιοι. Ένα τραπέζι με γεύσεις από 20 χώρες, όπου χωράμε όλες και όλοι. Από το Φεστιβάλ δε θα λείψουν ούτε οι ρακομεζέδες του «Ρακάδικου», οι γεύσεις της Συλλογικής Κουζίνας «El Chef», τα κεμπάπ του Χουσεΐν και τα σουβλάκια του Φελέκη”.

Περνάμε τώρα σε κάτι άλλο: στο script του πρόσφατου, τηλεοπτικού ad της …Coca – Cola:

“Ο γύρος κάνει το …γύρο όλου του κόσμου και κανείς δεν μπορεί να του αντισταθεί. Η κινέζικη κουζίνα έχει ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη και όλοι την καταλαβαίνουν. Το μεξικάνικο φαγητο βρίσκεται παντού και όλοι το απολαμβάνουν.
Η fusion κουζίνα ενώνει διαφορετικές γεύσεις, ενώνει και ανθρώπους. Τίποτα δεν μπορεί να φέρει πιο κοντά τoυς Iσπανούς, περισσότερο απ’ ότι το χαμόν με Coca-Cola. Και δεν έχει σημασία αν οι τηγανιτές πατάτες ή το burger δεν είναι ελληνικά φαγητά, γιατί είναι ακριβώς όπως η Coca Cola… από παντού και για όλους.
Όταν οι άνθρωποι αποφασίζουν με το μυαλό, διχάζονται. Όταν αποφασίζουμε με το στομάχι, ερχόμαστε πιο κοντά. Ώρα να φάμε όλοι μαζί”.

“Ένα περίεργο πράμα”, που λέει κι ο λαός… ή είναι της ιδέας μου;
ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ – ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΑΙΜΟΠΟΤΕΣ = ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ!

Απο το blog  Oannes.gr

Του Σωκράτη Παπαχατζή

«Η Ευρώπη είναι για τους Ευρωπαίους». Αυτό υποστήριξε ο Δαλάι Λάμα σε συνέντευξή του στο δίκτυο BBC, προσθέτοντας ότι η ήπειρος μπορεί να γίνει «μουσουλμανική ή αφρικανική» εάν οι μετανάστες δεν επιστραφούν πίσω στις χώρες τους.
Στη συνέντευξή του, ο Δαλάι Λάμα πρόσθεσε ότι οι μετανάστες που είχαν καταφύγει στην Ευρώπη θα πρέπει να αποκτήσουν δεξιότητες πριν επιστραφούν στους τόπους καταγωγής τους. Ακόμη, είπε ότι η Ευρώπη ήταν υποχρεωμένη να φιλοξενήσει όσους χρειάζονται βοήθεια, αλλά τελικά θα πρέπει αυτοί, κάποια στιγμή, να επιστρέψουν στις πατρίδες τους.
«Οι ευρωπαϊκές χ\ώρες πρέπει να υποδεχτούν τους πρόσφυγες και να τους δώσουν εκπαίδευση και κατάρτιση, με στόχο να επιστρέψουν στις χώρες τους με συγκεκριμένες δυνατότητες».
Όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να συμβεί σε όσους θέλουν να παραμείνουν στις χώρες υποδοχής, απάντησε: «Ένας περιορισμένος αριθμός δεν αποτελεί πρόβλημα, αλλά ολόκληρη η Ευρώπη θα γίνει τελικά μουσουλμανική ή αφρικανική χώρα».

Το “επιχείρημα” με το οποίο τα media επιχείρησαν να απαξιώσουν τις παραπάνω δηλώσεις ως “αμφιλεγόμενες” * είναι ότι ο ίδιος ο Δαλάι Λάμα ζει εξόριστος στην Ινδία μετά τη …φυγή του από το Θιβέτ το 1959.
Είναι γνωστή η “ευαισθησία” που δείχνουν για τους μετανάστες οι άνθρωποι της upper class, των οποίων ιδιοκτησία και μηχανισμό προπαγάνδας αποτελούν τα media, social και μη παραδοσιακά και σύγχρονα.
Και γιατί όχι; τα σπίτια τους είναι ασφαλισμένα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι κάτοικοι των λαϊκών συνοικιών. Και ούτε λέξη φυσικά περί …κέντρων φιλοξενίας στις περιοχές όπου κατοικούν οι ίδιοι. Στην “καλύτερη” περίπτωση, ο φτωχός μετανάστης είναι εδώ ο “αξιαγάπητος μαυρούλης”, ο υποαμοιβόμενος μάγειρας, κηπουρός ή ανειδίκευτος εργάτης.
Με άλλα λόγια, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρωπιστών της upper class ζητούν από εμάς εκείνο που οι ίδιοι αρνούνται να κάνουν.

Αντίθετα από αυτούς, ο Δαλάι Λάμα δεν ζητάει κάτι τέτοιο.

Δεν επέλεξε, όπως πολλοί μετανάστες [ΝΟΜΙΖΟΥΝ ΟΤΙ] επιλέγουν, “μία καλύτερη τύχη” αναζητώντας την, γενικώς και αορίστως, σε μια πλούσια χώρα. Ζει εξόριστος γιατί το “κομουνιστικό” καθεστώς της Κίνας ζήτησε την κεφαλή του επί πίνακι. Και γιατί, σήμερα ακόμα, οι οπαδοί του σ’ αυτή τη χώρα κυνηγιούνται ανελέητα.
Όσο για τα περί μεταναστών που πρέπει κάποια στιγμή να επιστρέψουν στις χώρες τους, αποτελούν και τη δική του διακαή επιθυμία.

* εννοείται ότι διαδικτυακός όχλος ξεκίνησε να τον φορτώνει με …εύλογους χαρακτηρισμούς όπως «υποκριτής» και «πρώτης τάξεως φασίστας».

Πηγή: Oannes.gr

                                                        του Σωκράτη Παπαχατζή

Η “είδηση”, πανομοιότυπη σε διάφορα “ειδησεογραφικά” sites [Lifo, Naftempotiki κλπ.] δίνει μια καλή ιδέα του τι σημαίνει για το διαδίκτυο …ενημέρωση με άποψη:

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ κατηγόρησε το μέσο κοινωνικής δικτύωσης, Twitter, ότι τον λογοκρίνει για να ευνοήσει την αριστερά.
«Εμποδίζουν τον κόσμο να με ακολουθήσει στο Twitter και επομένως, δυσκολεύομαι πολύ περισσότερο να περάσω το μήνυμά μου» κατήγγειλε ο Αμερικανός πρόεδρος στο τηλεοπτικό δίκτυο Fox Business.
«Αυτοί οι άνθρωποι είναι όλοι τους Δημοκρατικοί, είναι απόλυτα μεροληπτικοί προς τους Δημοκρατικούς» σημείωσε ο Τραμπ, που καταγγέλλει συχνά τη «συμπαιγνία» των τεχνολογικών κολοσσών με την αριστερά.
«Εάν ανακοίνωνα αύριο ότι γινόμουν ένας ευγενικός Δημοκρατικός, θα κέρδιζα πενταπλάσιο αριθμό ακολούθων», ανέφερε και πρόσθεσε πως «αυτό που κάνει το Twitter είναι φοβερό. Ήρθαν πολλοί και μου είπαν ότι δεν μπορούν να με ακολουθήσουν στο Twitter».
Με 61 εκατομμύρια followers στο Twitter, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει κατά το παρελθόν κατηγορήσει τους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης ότι φιμώνουν τις συντηρητικές φωνές.

Η πιο ενδιαφέρουσα πρόταση της “είδησης” είναι φυσικά η τελευταία: το πρώτο σκέλος της, αυτό με τα 61 εκατομμύρια followers του Trump στο Twitter, είναι ένα είδος …σαρκαστικά αποστομωτικού επιχειρήματος: “61 εκατομμύρια followers και τολμάει να μιλάει…ο άνθρωπος δεν έχει το Θεό του…”. Λες και υπάρχει τρόπος να ξέρουμε πόσους θα μπορούσε να έχει… Το δεύτερο σκέλος πάλι, είναι η αποθέωση της δημοσιογραφικής ανεπάρκειας, η ασυνειδησίας, ανάλογα πώς θα το δεις: είναι γνωστό σε όσους ασχολούνται με το θέμα, ότι αυτό που παρουσιάζεται εδώ ως μια ακόμα “γραφικότητα” του DT, είναι …η μαύρη αλήθεια: τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης όντως έχουν καταργήσει και εξακολουθούν να καταργούν, πλήθος σελίδων και sites συντηρητικών χρηστών. Για τους διασημότερους μάλιστα [Alex Jones, Paul Joseph Watson, Laura Loomer, Milo Yannopoulos…] οι διώξεις συνοδεύονται με απειλές για διαγραφή ΚΑΙ όσων αναφέρονται ευνοϊκά σ’ αυτούς, …ή ακόμα και ουδέτερα.

Πηγή: oannes.gr





Αρέσει σε %d bloggers: