Archive for the ‘Killing Joke’ Category

EUROVISION ’19

                                    του Σωκράτη Παπαχατζή
Ας λησμονήσουμε τη μουσική. Στην Eurovision όπως και παντού, έχει εκπέσει από «βασίλισσα των τεχνών» σε ταπεινή παραδουλεύτρα. Ο ρόλος της, ειδικά εδώ, είναι ο του μακράς διάρκειας jingle στο διαφημιστικό Ben-Hur της συναδέλφωσης. Η ίδια η λέξη «Eurovision» αναφέρεται σε θέαμα. Βεβαίως και στο «ευρωπαϊκό» όραμα, με την ατζέντα περιστρεφόμενη γύρω απ’ το ρεφρέν: ανοχή στη διαφορετικότητα. Η τελευταία αφορά …ιδιαιτερότητες όπως, κυρίως, η σεξουαλική προτίμηση, οι ενδυματολογικές επιλογές, η παχυσαρκία, η αναπηρία…
Είσαι ελεύθερος να ντύνεσαι όπως θέλεις, να παντρεύεσαι τον/την ομόφυλο/-η αγαπημένο/-η σου, να είσαι ένας άνδρας που παριστάνει τη γυναίκα που παριστάνει τον άνδρα (Conchita) κοκ. Βεβαίως η ανοχή σταματά απότομα, αν το όραμά σου είναι …άλλο από εκείνο των Βρυξελλών για την Ευρώπη. Σε τέτοια περίπτωση, είναι καλό να το σκεφτείς ξανά, και να δηλώσεις «παρών» στο πανηγύρι της συναδέλφωσης.
Η συνδυασμένη προβολή διαφορετικότητας και ανοχής είναι αρκετά περίεργη. Η διαφορετικότητα, για να είναι όντως τέτοια, οφείλει κάπου-κάπου να σημαίνει διαφορά ιδεών και συμφερόντων, μια κάποια, ήπια έστω! αντιπαράθεση. Η πλήρης απουσία τους, περιγράφει το ευρωπαϊκό όραμα, Eurovision-style: ένας κόσμος-σούπερ-μάρκετ, ομογενοποιημένων, μέσα απ’ την ανταλλακτική αξία τους …διαφορετικών προϊόντων.
Η Eurovision είναι ευρωπαϊκό αντίστοιχο της κεντρικά σχεδιασμένης αμερικάνικης “showbiz”, ρυθμίστριας των ηθών του πλανήτη. Στο πλαίσιο εκείνης, στο σενάριο μιας τυπικής χολιγουντιανής ταινίας ας πούμε, δεν έχει σημασία αν είσαι το καλό ανθρωπάκι, ο γοητευτικός παράνομος, ή ο hitman του homeland security… Είναι ο Έρωτας που έχει τη δύναμη, που καταλύει τα πάντα, εξιλεώνει και εξομοιώνει.
Παρόμοια, δεν έχει σημασία αν είσαι η Ρούλα – Hulk – Κορομηλά εκ «Βορείου Μακεδονίας», η Africans only …Swedish team ή η «αισθησιακή» διάδοχος της «αισθησιακής» Φουρέιρα. Αρκεί ο Έρωτας και οι παρενέργειές του να είναι το αποκλειστικό σου θέμα. Iδεολογικό φόντο είναι ο ορθολογικοποιημένος αντιορθολογισμός, και κεντρικό σύνθημα το: brake all the rules. Κανείς απ’ τους παλιούς κανόνες δεν μπορεί να ισχύει. …Γιατί αυτός είναι ο Νέος Κανόνας της Ευρωπαϊκής – Παγκόσμιας Τάξης.
Βεβαίως ο Duncan Laurence και το «Arcade» ήταν μακράν ό,τι καλύτερο ακούστηκε φέτος. Ο άνθρωπος έχει σπάνια φωνή, το τραγούδι ήταν αυθεντικά συγκινητικό και όμορφο. Αλλά και γενικότερα, τα τελευταία χρόνια, δίπλα στα r’n’b κλισέ και τις τσιγκολελέτες του νηπιαγωγείου ευδοκιμούν και κάποιοι καλλιτέχνες με υπόσταση: με την οριστική, λόγω του free downloading, κατάρρευση της δισκογραφίας, οι μουσικοί αναζητούν διέξοδο, δοκιμάζοντας εκεί που πριν δεν θα διανοούνταν να το κάνουν …Ακόμα και στην Eurovision.
Αυτό σε βάθος χρόνου δεν είναι οπωσδήποτε καλό, καθώς συνάδει με μια κουλτούρα αποενοχοποίησης. Με τα σύνορα «ποιότητας» και «μη» όπως και κάθε σύνορα, βαίνοντα προς απόσυρση, το σύμπαν της Eurovision γίνεται άπειρα εκτατό, απορροφώντας, απονευρώνοντας και ενσωματώνοντας. Τα πάντα γίνονται «μουσική του κράτους», συνθήκη επιβίωσης γίνεται η υπαγωγή στο κυρίαρχο παράδειγμα, που εξακολουθεί να είναι η τσιγκολελέτα.

                                                             του Σωκράτη Παπαχατζή
Το σίριαλ της επικαιρότητας είναι μια σουρεαλιστική science fiction κωμωδία, από αυτές που δεν θα δεις στο Netflix: η Looney Town βρίσκεται σε αναβρασμό. Riots ξεσπούν στους δρόμους. Επίβουλα cartoons ξεχύνονται, διαπερνούν το φράγμα της εικονικής πραγματικότητας, εισβάλλουν στoν «δικό μας» κόσμο, και επιβάλλουν τους δικούς τους όρους. Όποιος δεν τους αποδέχεται, μετατρέπεται ο ίδιος σε γελοιογραφία …ipso facto.
Στο τελευταίο επεισόδιο του σίριαλ, και ενώ «εναγωνίως» αναμένουμε τον τελικό της Eurovision [περισσότερα, ίσως μεθαύριο] είχαμε τη συνέντευξη του Αλβανού «ράπερ» Sin Boy, στον άνθρωπο του οποίου η πνευματική ακτινοβολία καταυγάζει τη νυχτερινή τηλεοπτική ζώνη, Γρηγόρη Αρναούτογλου.
Το ρεπορτάζ,

https://www.in.gr/2019/05/16/life/sin-boy-ti-apokalyptei-o-raper-gia-ton-antoni-kanaki/

υπογραμμίζει εν πλήρι σοβαρότητι ότι ο «ράπερ» υπήρξε όχι μόνο ιδιαίτερα αποκαλυπτικός στη διάρκεια της συνέντευξης, μα και αφοπλιστικά ειλικρινής.
Ο SB μίλησε για τις περιπέτειες του με τις Αρχές, οι οποίες τον συνελάμβαναν συχνά στο παρελθόν. Οι λόγοι των συλλήψεων παραμένουν απροσδιόριστοι – αφήνοντας μια οσμή αληθινής παρανομίας – μιλάμε για Sin Boy, όχι για κάποιον άγιο… Σήμερα βεβαίως που είναι πλέον διάσημος, οι μπάτσοι εξακολουθούν να τον συλλαμβάνουν …ακριβώς γι΄αυτό: για να ‘χουνε να λένε ότι συνέλαβαν μια διασημότητα. Παρεμπιπτόντως, θα πάρουν κι ένα αυτόγραφο για την κόρη τους…
Ο SB δεν παραλείπει να μιλήσει για τον «ρατσισμό» που βίωσε ως Αλβανός: οι γονείς των συμμαθητών του στο σχολείο έλεγαν στα παιδιά να μην τον κάνουν παρέα, ένεκα της αλβανικής καταγωγής του. Επιδεικνύοντας άλλωστε την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, αποκαλύπτει ποιο άτομο μισεί πολύ και απεχθάνεται: όχι κάποιον από τους ρατσιστές – εθνικιστές τυράννους, αλλά τον …Αντώνη Κανάκη. Γιατί, λέει, το σατιρικό βίντεο του εν λόγω για την επιτυχία του SB «Μαμά»…δεν ήταν καθόλου αστείο…
Μια άλλη συνομιλία που έκανε αίσθηση στο διαδίκτυο, ήταν εκείνη του Αλέξη Τσίπρα με τον Υποχθόνιο, τον «γνωστό ράπερ» που συμμετέχει στο «Μαμά» του Sin Boy. Ο …Ypo, εξήγησε στον πρωθυπουργό το βαθύτερο νόημα της λέξης»μαμά»: «Το Μαμά που άκουσες είναι η οικογενειοκρατία. Το “δεν είναι Μαμά” σημαίνει δεν είναι φτιαγμένος»…
Όσο για τα αρνητικά σχόλια που πολλαπλασιάζονται εσχάτως στο διαδίκτυο εναντίον του SB, δεν βγάζουν περισσότερο νόημα από τα …19.000.000 κλικ που έχει εξασφαλίσει το γελοίο τραγουδάκι του.
Στο παρακάτω link: η ρίζα, η γενεσιουργός αιτία του μίσους του Sin Boy για τους Ράδιο Αρβύλα: το βίντεο – σάτιρα της επιτυχίας του. Το οποίο κατ’ αυτόν …δεν είναι αστείο. Προσωπικά, κάποια στιγμή τα χρειάστηκα απ’ τα γέλια, αλλά αυτό είναι υποκειμενικό ζήτημα.
https://www.youtube.com/watch?v=ySq94xZD_F0
Και το original masterpiece στη εκδοχή του με τον …Ypo.
https://www.youtube.com/watch?v=DL9X5u-wDgw

                          Του Σωκράτη Παπαχατζή
Ο εστιασμός του προεκλογικού διαλόγου σε ζητήματα όπως το κότερο και η εξ αυτού στοιχειοθέτηση της …σχέσης του πρωθυπουργού με τις ελίτ, μαρτυρά το επίπεδο επαφής με την πραγματικότητα ενός «λαού» που εκπαιδεύεται στην πολιτική σαν γνήσιος καψούρης: πρώτα πιστεύει τα απίστευτα, έπειτα κλαίει και οδύρεται και, τέλος …εκδικείται στην κάλπη.
Βεβαίως το θέμα αφορά και το χυδαίο επίπεδο εντυπωσιοθηρίας στο οποίο λειτουργούν οι «ταγοί» του – εδώ οι της ΝΔ, για να μην ξεχνιόμαστε απ’ το αντι-ΣΥΡΙΖΑϊκό μας μένος.
Έχει υπάρξει άραγε ποτέ, στην αληθινή ζωή – όχι στη «χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου» – …Επαναστάτης Ποπολάρος;
Μπορεί να νοηθεί καν, πολιτικός που ασκεί, ή διεκδικεί βάσιμα την εξουσία, χωρίς υποστήριξη από ισχυρούς του χρήματος, εκείνους δηλ. που όντως την ασκούν ή την διεκδικούνε;
Χρειάζεται η παρουσία του σε κάποιο …κότερο για να γίνει αντιληπτό αυτό;

                  του Σωκράτη Παπαχατζή

Μετά τον Sean Parker [θα επανέλθουμε σ΄αυτόν] ο Chris Hughes [φωτό] ένας ακόμα από τους συνιδρυτές της Facebook, «σπάει τη σιωπή του» και μιλά για την «χωρίς προηγούμενο» ισχύ που συγκεντρώνει πλέον ο πρώην συνεταίρος του, Mark Zuckerberg, καθώς και για τον κίνδυνο που αντιπροσωπεύει το FB για την ίδια τη δημοκρατία. Η λύση που προτείνει είναι η …διάσπαση της εταιρίας [στην οποία ανήκουν το Instagram και το Whatsapp] και μια σειρά από αυστηρότερες διατάξεις για τον έλεγχο των hi-tech εταιριών.
Οι αναγνώστες περιοδικών όπως οι original 4Τ και ο ΗΧΟΣ θυμούνται ίσως, πόσες φορές [πολύ πριν γίνει της μόδας η κριτική στα social media] έχουμε μιλήσει για την απειλή που αποτελεί μια διαδικτυακή πλατφόρμα με δισεκατομμύρια χρήστες, οποία λειτουργεί υπό νομικό καθεστώς ιδιωτικής εταιρίας [μπορεί δηλ. να έχει έλεγχο της δραστηριότητας των χρηστών της …κατά το δοκούν] ενώ στην ουσία διαθέτει εξουσία μεγαλύτερη από κρατικό μονοπώλιο. Τα τελευταία χρόνια αυτό γίνεται όλο και πιο φανερό [σκάνδαλο Cambridge Analytica, διαγραφή πλήθους συντηρητικών σελίδων, την στιγμή που εκείνες διαφόρων τζιχαντιστών και μελών της …Antifa παραμένουν άθικτες κλπ. κλπ.]. Αυτό βεβαίως δεν εμποδίζει τον MZ να κάνει αστειάκια, όπως αυτό σε πρόσφατη συνέντευξή του: «δεν έχουμε την καλύτερη φήμη στον τομέα της προστασίας της ιδιωτικότητας, για να τον θέσω ελαφρά!!!, πιστεύω όμως ότι μπορούμε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα…».
Το πρόβλημα με το νέο ξεκίνημα, και την επιστροφή στην …εποχή της αθωότητας που υπονοείται, μπορεί να συνοψιστεί σε μια φράση του Chris Hughes : «από τις πρώτες κιόλας μέρες του Facebook ο, ομολογημένος σε στενό κύκλο, τελικός στόχος του MZ ήταν η …κυριαρχία».
Και αυτό μας φέρνει στον Sean Parker, με τον οποίο είχαμε ξεκινήσει.
40 χρόνων σήμερα και πολυεκατομμυριούχος, ο SP υπήρξε συνιδρυτής, μαζί με τον Mark Zuckerberg, και πρώτος πρόεδρος του Facebook. Σήμερα ασχολείται με φιλανθρωπικό έργο.
Σε συνέντευξη στην Washington Post, προ διετίας, είχε προβεί σε σαρωτική κριτική της διαδικτυακής πλατφόρμας.
Μερικά από αυτά που είχε αισθανθεί την ανάγκη να δηλώσει:
«Το Social Network σχεδιάστηκε για την εκμετάλλευση των πιο ευάλωτων πτυχών της ανθρώπινης ψυχολογίας, με σκοπό να δημιουργήσει εθισμό στους χρήστες του. Οι ιδρυτές του, εγώ, ο Mark, o Kevin Systrom του Instagram κλπ., όλοι εμείς, κάναμε ότι κάναμε συνειδητά, γνωρίζοντας εξ αρχής τις παραμέτρους και τις συνέπειές τους». Ο Parker εξηγούσε ότι το Facebook χρησιμοποιεί τα likes και τα shares για να δημιουργήσει ένα «social-validation feedback loop” το οποίο εθίζει τον χρήστη, κάνοντάς τον να επιστρέφει ακατάπαυστα.
«Διοχετεύουμε μια δόση ντοπαμίνης κάθε λίγο και λιγάκι, με τη μορφή ενός σχολίου ή ενός like που κάποιος κάνει σ’ ένα βίντεο ή μια φωτογραφία σου. Αυτό σε κάνει να γίνεσαι πιο …συνεργάσιμος και, ως εκ τούτου, να έχεις …ακόμα περισσότερα σχόλια και likes”.
Και η φράση του που έδινε τον τίτλο της συνέντευξης:
«Ένας Θεός ξέρει τι κάνει το Facebook στα μυαλά των παιδιών μας…»

του Σωκράτη Παπαχατζή
«Δεν τον έχουμε ξαναδεί τον Mark έτσι… κανονικά ντύνεται πιο casual», γουργουρίζει η παρουσιάστρια της κρατικής TV… «Ε, μια και πάει στο Κογκρέσσο, χρειάζεται το σχετικό κοστούμι και γραββάτα «, έρχεται η απάντηση απ’ τον τσακπίνη δημοσιογραφικό της παρτενέρ.
Ήταν οι μέρες, ένα χρόνο πριν, που ο Mark Zuckerberg προσερχόταν στην επιτροπή του Κογκρέσου για το σκάνδαλο της Cambridge Analytica. Ακούγοντας τους παρουσιαστές, βεβαιωνόσουν ότι οι υποβολείς των δελτίων ειδήσεων είναι ακριβώς οι ίδιοι, για ιδιωτικά και κρατικά κανάλια. Η κεντρική ιδέα ήταν / είναι να μας παρουσιάσουν MZ σαν ένα χαριτωμένο, αντισυμβατικό νεαρό* ταλαιπωρούμενο στα δίχτυα ενός αρτηριοσκληρωτικού συστήματος. Οι δημοσιογράφοι-απολογητές ολοκλήρωναν το ρεπορτάζ ως ακολούθως:
«Ε, τι να γίνει…Όταν διευθύνεις ένα χώρο όπου τα πάντα είναι αχαρτογράφητα νερά, …δεν μπορεί, θα κάνεις και λάθη!»
Ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιήθηκαν πολιτικά από την καμπάνια του Trump, αλλά και τους Ρώσους, τα προφίλ 87 εκατομμυρίων χρηστών του FB, παράνομα αποκτημένα από την Cambridge Analytica, παραμένει ομιχλώδης, με τον απροκατάληπτο θεατή να ταλαντεύεται μεταξύ καχυποψίας και θυμηδίας… Ως προς το ίδιο το Facebook, το μόνο σκάνδαλο μ’ αυτό παραμένει …η συνέχιση της ύπαρξής του. Ο Mark Zuckerberg ξεκίνησε την καριέρα του ως κοινός ρουφιάνος, δημοσιεύοντας προσωπικά δεδομένα συμφοιτητών του και μηνυόμενος γι’ αυτό, για ν’ αποκτήσει στη συνέχεια «υψηλού επιπέδου» [βλ. NSA] πλάτες…
Η εμπιστοσύνη της «παγκόσμιας κοινότητας» θα έπρεπε να έχει αποσυρθεί προ πολλού απ’ το FB. Αλλά και συνολικά, πιστεύω, απ’ την υπόθεση των social media.
Ότι «μας φέρει πιο κοντά», θα πρέπει πρώτα να μας απομακρύνει.
Το καθιερωμένο από τα Social Media μοντέλο ευνοεί την επικοινωνία εξ αποστάσεως. Όταν επικοινωνείς με την απέναντι ραχούλα, ας πούμε, καλό είναι να ‘χεις ένα τηλεβόα. Αυτόν ακριβώς σου προμηθεύει η «μιντιακή πλατφόρμα», βάζοντάς σε να [γράφεις σαν να] κραυγάζεις, προτρέποντάς σε να «αγαπάς» και να «μισείς». Οι λεπτομέρειες, οι αναβαθμοί, οι εύφορες εκτάσεις μεταξύ μίσους και αγάπης, είναι καταδικασμένες σε εξαφάνιση.
Η απόσταση απελευθερώνει τα ταπεινότερα ένστικτα, με τον ίδιο τρόπο που η ανωνυμία μετατρέπει τον «λαό» σε όχλο. Και το εντεινόμενο κύμα ασυναρτησίας και μίσους που κατακλύζει τον «πολιτισμένο κόσμο», θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει τη διαπίδυση / διάχυση της διαδικτυακής κουλτούρας στην αληθινή ζωή – ότι απομένει τέλος πάντων από αυτήν.

* Δοκιμασμένο πρότυπο μιας συστημικά εκπορευόμενης τάσης, του «young, rich and famous», είναι ο ροκ σταρ. Έτσι άλλωστε προσφωνούνται οι, νεαροί κατά κανόνα, φιλόδοξοι επιχειρηματίες που, χάρη στην αντισυμβατική τους σκέψη, παρέκαμψαν πρωτόκολλα, αγγίζοντας την κορυφή πριν τα τριάντα. Κεντρική ιδέα είναι ο προσεταιρισμός των μικρότερων ηλικιακά στρωμάτων, η επένδυση του νεανικού ενθουσιασμού σε «καινοτόμες» υποθέσεις, εξυπηρετικές συγκεκριμένων σχεδίων / συμφερόντων. Το δόλωμα είναι η υπόσχεση του πλούτου και της διασημότητας, με συνθήματα του τύπου «παλιό vs καινούργιο», «κάνε το δικό σου», «άλλαξε τον κόσμο για πάντα».
«We want the world and we want it now»… Να μια εκδοχή του στίχου του, που ο Morrison δεν είχε φανταστεί.

του Σωκράτη Παπαχατζή
Είχε προηγηθεί περίοδος ημιαποκλεισμού του από τον προηγούμενο Αύγουστο. Σήμερα όμως, η Facebook και η θυγατρική αυτής Instagram αποφασίζουν να αποκλείσουν οριστικά από τις πλατφόρμες τους προσωπικότητες του χώρου της εναλλακτικής πληροφόρησης, όπως οι Alex Jones, Laura Loomer, Paul Joseph Watson, Milo Yiannopoulos, με την κατηγορία του …hate speech. «Όλως συμπτωματικά» οι ανωτέρω είναι αποκλειστικά υποστηρικτές του Donald Trump, προ τριετίας στυλοβάτες ενός «απρόσμενου» [για τους αδαείς περί τα της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής] θριάμβου.
Δεν ξέρει κανείς με τι να πρωτοαηδιάσει: από τη μια η απροσχημάτιστη, χωρίς ίχνος ντροπής, επιλεκτική λογοκρισία σε βάρος εκπρόσωπων της αμερικανικής Νέας Δεξιάς, η οποία βαφτίζεται «άκρα δεξιά» με το έτσι θέλω [θυμίζει τίποτα αυτό;] ενώ για λόγους αληθοφάνειας, στη λίστα των αποκλεισμένων προστίθενται νοσηρές φυσιογνωμίες τύπου Louis Farrakhan, επικεφαλής του «Έθνους του Ισλάμ» – έχει προβεί στο παρελθόν σε δηλώσεις όπως «ο Χίτλερ ήταν μεγάλος άνδρας» κλπ.
Από την άλλη η, ακόμα πιο αποκρουστική, ανοχή ή και επιδοκιμασία της Facebook από μιντιακούς προμαχώνες των «liberals» – από NY Times και Washington Post μέχρι CNN, MSNBC κλπ.. Να υποθέσει κανείς ότι δεν αναλογίζονται ότι θα είναι οι επόμενοι; να υποθέσει ότι …ορθώς δεν το αναλογίζονται, μια και από καιρό έχουν μεταμορφωθεί από δίαυλοι πληροφόρησης σε δίαυλους της γκεμπελικής anti-Trump προπαγάνδας;
Σημειωτέον ότι το Facebook ανακοίνωσε ότι …ο χρήστης που θα προβαίνει σε υποστηρικτικές αναρτήσεις για τον Alex Jones θα τίθεται ο ίδιος υπό απαγόρευση, ως promoter του hate speech, του οποίου σε «αρχιερέα» πλέον αναγορεύεται ο παρουσιαστής.
Παρακολουθώ τον AJ εδώ και 15 χρόνια, με το ίδιο ενδιαφέρον και συνέπεια που παρακολουθώ τους μιντιακούς του αντιπάλους. Μπορώ να πω μετά λόγου γνώσεως ότι οι όποιες «σκηνικού τύπου» υπερβολές του, ουδεμία σχέση είχαν ποτέ με …προτροπές στη βία, …αντισημιτισμό και άλλες γελοιότητες που του καταλογίζουν. Ο τύπος είναι θεατρικός εκ φύσεως, αυτό ήταν πάντα το δυνατό – αποδείχτηκε ταυτόχρονα και το αδύναμο – χαρτί του. Όσο για την ετικέτα του «συνωμοσιολόγου» αφήνει ανοικτά πολλά και διάφορα ερωτήματα, ως προς προβλέψεις του, οι οποίες έχουν επαληθευτεί χρόνια τώρα.
Η τελευταία «συνωμοσιολογική θεωρία» του άλλωστε, από τριετίας τουλάχιστον, αφορούσε …την σημερινή απαγόρευση.

                                                  του Σωκράτη Παπαχατζή
Με αφορμή το επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον σύμβουλο του Πρωθυπουργού, μέρες μετά την επέτειο της «Επαναστάσεως» περνάνε απ’ το μυαλό διάφορες σκέψεις:
Βλέπεις ας πούμε τις φυσιογνωμίες των Παττακού – Παπαδόπουλου. Ακούς τον «λόγο» τους. Η φάση έχει κάτι χαλαρωτικό, σαν να βλέπεις cartoons στην τηλεόραση. Η παγίδα εδώ είναι ότι, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο σπάνια φτάνεις να θυμάσαι την, διόλου διασκεδαστική, αλήθεια: αυτοί, οι ερήμην τους comedians, ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ τη χώρα. Με μια σκαιότητα, που δεν άφηνε περιθώριο για αστειάκια.
Η απουσία της σκαιότητας, η δημοκρατική βιτρίνα, είναι μια βασική διαφορά ανάμεσα στους Χουνταίους, και τον γελοιογραφικά απαίδευτο, εφ’ όλης της ύλης αδαή, κύριο Καρανίκα. Με το τελευταίο του κατόρθωμα θέλησε να μειώσει την απόσταση, προβάλλοντας την «αυταρχική» πλευρά του. Καρικατούρα βεβαίως κι αυτή, όπως η του «διανοούμενου». που διάβαζε …Πασκάλ και Μπρυκνέρ, όταν εμείς διαβάζαμε 4Τροχούς και ΗΧΟ.
Καλό είναι όμως, μέσα στο κλίμα του viral χαβαλέ, να μην ξεχνάς το βασικότερο. Εκείνο που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αστείο: ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται δίπλα στον Πρωθυπουργό.
Ο κύριος Καρανίκας έχει σχέδια για μας και τη ζωή μας.

                                                του Σωκράτη Παπαχατζή
Δίπλα στη διαδικασία «σχετικοποίησης» που διέπει το δημόσιο διάλογο, μπορείς να διακρίνεις, σε αρμονική συνύπαρξη μαζί της, μια ακαμψία στην προσέγγιση κάποιων θεμάτων. Τα τελευταία βρίσκονται στην κορυφή μιας ατζέντας, υπαγορευμένης από «αόρατους κύκλους», δίκην μονολίθου. Το φαινόμενο θα μπορούσε να οριστεί ως «αντικομφορμισμός στα επουσιώδη, άκρατος κομφορμισμός στα ουσιώδη». Υπάρχουν, ας πούμε, οι «επιστήμονες» αφενός, και οι «σκοταδιστές» – «κήρυκες του ανορθολογισμού» αφετέρου, διαχωρισμός που παρακάμπτει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, τη διπλή ιδιότητα του Isaac Newton αυτοπροσώπως, ως επιστήμονα και …αλχημιστή. Για να μη μιλήσουμε για το πόσο «ορθολογική» είναι η ίδια η πίστη στην επιστήμη.
Κατά αναλογία, υπάρχουν επίσης, οι «δημοκρατικοί πολίτες» απ’ τη μια και οι «φασίστες» [ – «ρατσιστές», «εθνικιστές» κτλ.] απ’ την άλλη, σε μια διαδικασία κάθετου διαχωρισμού και πλήρους αδυναμίας επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι εποχές των ομηρικών μαχών Πλεύρη – Ραφαηλίδη [’90s – ’00s] φαντάζουν σαν το βασίλειο μιας διαλεκτικής Ουτοπίας. Πριν ακόμα από το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη, είχαμε βυθιστεί στην εποχή του «Ή εμείς ή αυτοί», του virtual signalling και του character assassination.  

Μια από τις παρενέργειες του φαινομένου είναι ότι ο «δικός μας άνθρωπος» πρέπει παρουσιάζεται άσπιλος, σε μια διαδικασία που χρωστά πιο πολλά στην τέχνη της αγιογραφίας, παρά σ’ εκείνη της παρουσίασης.
Διαβάζω το κείμενο του Γιώργη Γιατρομανωλάκη στο in.gr, για την στάση του Σεφέρη απέναντι στην απριλιανή δικτατορία – επ’ ευκαιρία της «επετείου» της. Το κείμενο είναι διαφωτιστικό της συγκεκριμένης περιόδου, ως προς τη δυσφορία του ποιητή ενάντια στη Χούντα, με στοιχεία πέρα απ’ τη γνωστή δήλωση του ‘69.
Εκείνη που αφήνεται αφώτιστη, εύλογα ίσως, ως εκτός εμβέλειας του κειμένου, είναι η περίοδος της δικτατορίας Μεταξά. Ο Γιώργος Σεφέρης στην περίοδο 1938 – 1941 υπηρέτησε ως διευθυντής στη Διεύθυνση Ξένου Τύπου, του Υπουργείου Τύπου και Τουρισμού. Κάποιοι έχουν ισχυριστεί ότι συμμετείχε στη λογοκρισία που ασκούσε το καθεστώς επί του τύπου. Κάποιοι άλλοι, φυσικά και ο ίδιος, το απορρίπτουν. Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτό, η ίδια η συμμετοχή ως υψηλόβαθμου αξιωματούχου στην μεταξική κυβέρνηση, με τι άλλο ισοδυναμεί παρά με στήριξή της; …
Το τελευταίο που με ενδιαφέρει, [ελπίζω πως] εννοείται, είναι να …τρώσω το κύρος ενός ποιητή που αγαπώ. Αντίθετα, λέω το αυτονόητο: οι «άγιοι» και οι «αναμάρτητοι» στην αληθινή ζωή είναι είδος ανύπαρκτο. Κι ακόμα κι αν υπάρχουν, είναι μάταιο να τους αναζητεί κανείς ανάμεσα στους «μεγάλους άνδρες».
Δεν είναι λίγοι οι μεγάλοι του 20ου αι. που υπέκυψαν στη «γοητεία» του φασισμού ή δείχτηκαν ανεκτικοί απέναντί του: ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Ρίχαρντ Στράους, ο Σαλβαντόρ Νταλί, ο Κνουτ Χάμσουν, ο Έζρα Πάουντ, για να αναφέρω κάποιους μόνο. Προ δωδεκαετίας, ένας ακόμα συγγραφέας, ο Γκίντερ Γκρας, βρέθηκε αντιμέτωπος με την κοινωνική κατακραυγή, μετά την αποκάλυψη της εφηβικής συμμετοχής του στα Waffen SS…
Η φήμη των ανθρώπων αυτών διασώθηκε εκ του ότι ήταν ήδη εδραιωμένη πριν την πολιτική τους περιπέτεια, αλλά και γιατί, παρά τις αντιξοότητες, κάποιοι κανόνες λογικής και μετριοπάθειας συνέχιζαν να διέπουν το δημόσιο χώρο…
Ο Γιώργος Σεφέρης, έως και την εποχή του Νόμπελ, είχε γύρω του, κυρίως, εχθρούς. Όσοι απ’ τον «απλό κόσμο» τον ήξεραν, αναφέρονταν σ’ αυτόν ως …στιχουργό του Μίκη Θεοδωράκη. Ούτε να σκέφτομαι δεν θέλω τι θα του είχε συμβεί, έτσι και υπήρχαν τότε το διαδίκτυο, τα αποκαλυπτικά sites και τα social media.

του Σωκράτη Παπαχατζή

Το πολιτισμικό επίπεδο μιας χώρας μπορεί να γίνει αντιληπτό από διάφορους «δείκτες». Ως προς τα μουσικά πχ., δεν είναι τυχαίο, σε μια χώρα που κυβερνούν Τσίπρες και Καμμένοι, δεσπόζουσες φυσιογνωμίες του «ποιοτικού τραγουδιού» να είναι οι κ.κ. Μαραβέγιας, Μουζουράκης.

Αδιάψευστος δείκτης είναι και τα βιβλία που [δεν] κυκλοφορούν σ΄αυτήν. Στην Ελλάδα του 2019 υπάρχουν ελάχιστα βιβλία εμπεριστατωμένης κριτικής της νέας τεχνολογίας, της διαδικτυακής κουλτούρας και των επιδράσεών τους στην κοινωνία. Ανάμεσά τους, όπως η μύγα μέσα στο γάλα, ξεχωρίζει η «Τεχνοφεουδαρχία» του Θεφάνη Ράπτη. Όσο για ξένα βιβλία επί του θέματος…ο άνθρωπος που περνά την πύλη ελληνικού βιβιοπωλείου, θα πρέπει να ξεχάσει κάθε ελπίδα να αντικρύσει ονόματα όπως του Nicholas Carr, του Andrew Keen ή του Jaron Lanier. Τυχαίνει να γνωρίζω σωρία τίτλων που έχουν προταθεί σε εκδοτικούς οίκους –  κάποιοι από εμένα τον ίδιο. Ανταπόκριση; καμία – πράγμα αναμενόμενο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της χουάτς απ παρέας.

Η ίδια ένδεια βεβαίως, στο «αντιρατσιστικό» κρατίδιό μας, και ως προς ξένα βιβλία για το μεταναστευτικό, ε … συγνώμη, το προσφυγικό, οι μαρτυρίες – αναλύσεις των οποίων θα ήταν χρήσιμες, μια και αναφέρονται στο δικό μας μέλλον. Όπως το γλαφυρό, εμπεριστατωμένο «While Europe Slept» του συγγραφέα και gay ακτιβιστή Bruce Bawer ή το «No Go Zones: How Sharia Law Is Coming to a Neighborhood Near You» του Raheem Kassam, διευθυντή μέχρι πέρσι του βρετανικού τμήματος του Breitbart News.

«Απόλυτο» must-read ανάμεσά τους, το «The Strange Death Of Europe» του δημοσιογράφου Douglas Murray, το οποίο, τσεκάροντας τελευταία στιγμή, είδα ότιμόλις κυκλοφόρησε και εδώ [Μάρτιος ’19] με τίτλο «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί». Έχω την αγγλική έκδοση και θα το χαρακτήριζα από κάθε πλευρά μνημειώδες. Προτείνω να το διαβάσετε εγκαίρως – κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσει, ως δια μαγείας, να «εξαντληθεί». 

του Σωκράτη Παπαχατζή

Στα σχόλια που «δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο» για τον Jackson, το υιοθετημένο 7χρονο παιδί της Charlize Theron, το οποίο φωτογραφίζεται φορώντας περούκες και γυναικεία φορέματα, η ηθοποιός έδωσε την αφοπλιστική απάντηση: το αγόρι αναφέρεται στον εαυτό του ως σε κορίτσι, και μάλιστα δεν είναι σε τίποτα διαφορετικό από την τρίχρονη κόρη της, August.
«Ναι, κι εγώ πίστευα ότι είναι αγόρι » είπε η Charlize. «Μέχρι που με κοίταξε όταν ήταν 3 ετών και μου είπε: «Δεν είμαι αγόρι». Οπότε ορίστε! Έχω δύο όμορφες κόρες που όπως κάθε γονέας θέλω να προστατεύσω και θέλω να τις δω να θριαμβεύουν. Γεννήθηκαν αυτές που είναι, και δεν είναι στο δικό μου χέρι να αποφασίσω πώς να εξελιχθούν μεγαλώνοντας…».
Σκέπτεται κανείς ότι, αυτή η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού μπορεί να φτάσει μακρυά. Από το αγόρι της Σαρλίζ που αποφάσισε στα …τρία του ότι είναι κορίτσι [προφανώς η ίδια δεν μπήκε σε διαδικασία να το ρωτήσει πώς προέκυψε η εντύπωση, ή πόσο «ασήμαντη λεπτομέρεια» είναι η ανατομία του] μέχρι τη δυνατότητα του οποιουδήποτε να παρουσιάζεται ως οποιοσδήποτε, απλώς επειδή …έτσι αισθάνεται: ο λευκός μπορεί να αυτοπαρουσιάζεται ως μαύρος [white negro] ο ενενηντάχρονος μπορεί να παρουσιάζεται ως δεκαεξάχρονος, ο γήινος ως εξωγήινος, και ο τυφλός ως μονόφθαλμος. Παρεμπιπτόντως, ο «γυφτοσκοπιανός» μπορεί να αισθάνεται μια χαρά ως απόγονος του Μεγαλέξανδρου. Το ίδιο και ο φραπέλληνας που διεκδικεί από εκείνον την αποκλειστικότητα.
Θυμάμαι το αξιοθρήνητο σποτάκι του Athens Pride: «δήλωσε κι εσύ παρούσα». Και σκέφτομαι κάποιους φίλους μου, «παλαιάς κοπής» ομοφυλόφιλους. Οι άνθρωποι δεν ένιωσαν ποτέ, ούτε και δήλωσαν …γυναίκες. Αισθάνονταν άνδρες, που έλκονται ερωτικά από άλλους άνδρες. Όλος αυτός ο θόρυβος έχει σημεία αναφοράς την …έμφυλη κατηγοριοποίηση και τα στερεότυπα. Όμως με ποιον άραγε τρόπο τα γυναικεία γνωρίσματα παύουν να αποτελούν «στερεότυπα», όταν υιοθετούνται από άνδρες;… Και το ότι υπάρχουν, όντως, στερεότυπα, δηλ. επίπλαστες γενικεύσεις, σημαίνει ότι κάθε γενίκευση είναι και επίπλαστη;
Η σχετική παραφιλολογία βάλλει εναντίον της στατιστικής, σεβαστής καθόλα επιστήμης. Από πολιτική σκοπιά άλλωστε, υπάγεται στο πλαίσιο ενός «συναγερμού των δυσαρεστημένων» – πρακτικής αποσταθεροποίησης που ακολουθεί παντού μια εκφυλισμένη ιδεολογικά αριστερά [identity politics, σε ελεύθερη απόδοση: «διαίρει και κυβέρνα»]. Να θυμίζουμε τη συμμετοχή κυριών του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδηλώσεις – μνημεία γελοιότητας με κεντρικό σύνθημα «γυναίκα δεν γεννιέσαι , γίνεσαι»;
Λεπτομέρεια: αν οι ομοφυλόφιλοι άνδρες της σημερινής βιομηχανίας του θεάματος [= βιομηχανίας παραγωγής …στερεοτύπων] δίνουν εξετάσεις θηλυπρέπειας, δεν ισχύει το αντίστοιχο για τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Το «τυπικό» λεσβιακό ζευγάρι, όπου η μία από τις δυο έφερνε λίγο προς Γιαγκούλα, πάει περίπατο. Στη σύγχρονη βερσιόν, και οι δυο βρίθουν θηλυκότητας. Κόκκινο πανί για τη «showbiz» προκύπτει το κλασικό, «παρωχημένο» αρσενικό, που χάνει, όχι την πρωτοκαθεδρία, αλλά την ίδια θέση του σ’ ένα μέλλον που είναι …γυναίκα.
Η ίδια η Charlize δεν παραλείπει να μιλήσει για την παιδική της ηλικία και για την συστηματική κακοποίηση της μητέρας της [«μόνιμης πηγής της έμνπευσής της»] από ένα άθλιο, αλκοολικό πατέρα.





Αρέσει σε %d bloggers: