Archive for the ‘Killing Joke’ Category

Donald_nazi

του Σωκράτη Παπαχατζή

Ίσως να βρίσκομαι ακόμα υπό το κράτος κάποιας οργής, δεν ξέρω. Περίμενα για καλό και για κακό δυο μέρες να ηρεμήσω, μήπως το δω αλλιώτικα. Αλλά …δεν. Ξέρω ότι όποια φράση ξεφεύγει από το πλαίσιο της πολιτικάντικης δαιμονολογίας μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι: ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα «Ούγκανα» της Χρυσής Αυγής από τους πολιτικούς και δημοσιογράφους του «δημοκρατικού τόξου» δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις τακτικές του Γκαίμπελς.

Μπαίνοντας προ διημέρου στο site των ΝΕΩΝ πληροφορούμαι τα καθέκαστα για το …ρατσιστικό συσσίτιο μίσους. Τσεκάροντας το χώρο των σχολίων, βλέπω 18 από αυτά, μια ώρα μόλις μετά την ανάρτηση. Σχόλια όχι εμπαθή ή υβριστικά, γεμάτα όμως απορία και οργή για την καταστρατήγηση κάθε έννοιας λογικής εκ μέρους των κυβερνώντων. Θετικό, ούτε ένα. Αρκετές ώρες αργότερα, μπαίνω ξανά να δω τι γίνεται, βέβαιος ότι τα μηνύματα έχουν ξεπεράσει τα 200…  Ε λοιπόν, «δεν θα το πιστέψετε» …τα μηνύματα είχαν απαλειφθεί συλλήβδην. Απλώς, κάτω από το κείμενο είχε εξαφανισθεί το section των σχολίων. Αυτά για όσους μιλούν για «νοσταλγούς του Χίτλερ». Γιατί αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις τη Χ.Α,. είναι ότι υποδύεται κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Από κει και πέρα …από τις εμετικές δηλώσεις των Καμίνη -Δένδια, μέχρι την επιβολή του στρατιωτικού νόμου σε μέρος της Αθήνας για λόγους, λέει, δημόσιας ασφάλειας. Από την λούπα του …δημοσιογραφικού ρεπορτάζ σύμφωνα με την οποία όσα ακούγονται στη βουλή είναι μονίμως «απίστευτα», «πρωτοφανή» «ανεπανάληπτα», μέχρι τις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για τη Χ.Α., απουσία εκπροσώπου της. Και από τους πάγια ασχημονούντες «επιφυλλιδογράφους» τύπου Ηλία Κανέλλη [«με τα συσσίτια η Χρυσή Αυγή προσεγγίζει τα λούμπεν τμήματα του ελληνικού λαού»] μέχρι περαστικούς, καλοταϊσμένους «αμφισβητίες» τύπου Roger Waters, ο οποίος βγάζοντας ΞΑΝΑ περιοδεία το Τείχος της Αρπαχτής, θεώρησε σωστό να μας ενημερώσει ότι…»τα εθνικά σύνορα είναι κάπως ξεπερασμένα»… Ένα προκύπτει ως συμπέρασμα: Ο Γκαίμπελς «εκεί πάνω», τρίβει τα χέρια του ενθουσιασμένος: ο πολιτικός αγώνας στην Ελλάδα του 2013, διεξάγεται αυστηρά με τους δικούς του κανόνες.

Τα «λούμπεν τμήματα» [κατά Ηλία Κανέλλη] του ελληνικού λαού δεν είχαν φωνή να εκφραστούν. Κάποιοι τους την έδωσαν. Δεν είχαν όνομα να αυτοπροσδιοριστούν, κάποιοι τους το έδωσαν κι αυτό. Εθνικιστές. Ρατσιστές. Φασίστες. Σε λίγο θα φωνάζουν από αντίδραση, αν δεν το κάνουν ήδη: «ναι ρε, αυτό είμαι, Εθνικιστής και Ρατσιστής και Φασίστας».

Και επανέρχομαι στο προ ημερών κείμενο σ’ αυτό το site [‘ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ;’] για να αφαιρέσω το ερωτηματικό απ’ τον τίτλο. Κάποιοι δουλεύουν, είναι σίγουρο, για τη δημιουργία στην Ελλάδα εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

Advertisements

APTOPIX Britain Royal Baby

του Σωκράτη Παπαχατζή

Η αγωνία πήρε τέλος. Η αναγγελία της γέννησης έγινε βάσει του καθιερωμένου πρωτοκόλλου [φωτό]. Ταυτόχρονα, «για πρώτη φορά στη ιστορία της βασιλικής οικογένειας, η γέννηση ενός νέου μέλους της ανακοινώθηκε άμεσα μέσω Twitter»…

Η εγκυρότητα της τελευταίας είδησης …ελέγχεται. Δεν ξέρω αν έχει προκύψει, από καταβολής Twitter, άλλο νεογέννητο από τους …κόλπους της βασιλικής οικογένειας.

Η ευφορία που διαχέεται στο αγγλικό και, γιατί όχι, το πλανητικό «έθνος», μοιάζει ανεξήγητη, όπως κι η εκείνη με αφορμή τον γάμο του Ουίλιαμ και της «πανέμορφης» Κέιτ. Στο κάτω-κάτω, ζούμε το τέλος της ιστορίας, τη θριαμβευτική επικράτηση της δημοκρατίας σε όλα τα μήκη και πλάτη…Τι δουλειά έχει εδώ ένα motto όπως το «ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΣΙΛΕΥΩ«; Η φράση, στάμπα σε μωρουδιακά ποικίλου είδους, είναι η αιχμή της διαφημιστικής καμπάνιας που δίνει τον τόνο στον εορτασμό.

Το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί αλλιώς: Που κολλάει η αστική «δημοκρατία» με την συντήρηση των μοναρχικών «λειψάνων»; πως συμβιβάζεται η αρχή της ισότητας με ένα θεσμό που αντιπροσωπεύει την κάθετη υπέρβασή της;

Αν το σκεφτείς, δεν πρόκειται για σπουδαίο συμβιβασμό.

Ιδού τα στάδια μιας διαδικασίας, μέσα απ’ την οποία ο Βασιλεύς επανακάμπτει από την πίσω πόρτα του δημοκρατικού συστήματος.

1. Η «δημοκρατικών» προδιαγραφών καλλιέργεια του ναρκισσισμού της μικροδιαφοράς, φυτεύει τον σπόρο της παρεξήγησης και της ασυνεννοησίας.

2. Το συγκρουσιακό κοινωνικό περιβάλλον που προκύπτει, παρέχει τις προϋποθέσεις για ένα πρώτης τάξεως …ρήγμα στην αυτοεκτίμηση.

3. Πρόκειται για ένα ρήγμα που μόνο με την κοινωνική / οικονομική επιτυχία «μπορεί» να καλυφθεί.

4. Αδιάψευστος μάρτυς της επιτυχίας, είναι η διασημότητα. Η τελευταία προβάλλεται από παντού σαν Νο 1 ζητούμενο.

5. Ο Βασιλιάς είναι το «απόλυτο σύμβολο» του glamour, το final frontier στο όνειρο για το superstardom. Πάνω και απ’ αυτόν ακόμα, στέκει αγέρωχα ο Πρίγκιπας, άφθαρτος, αχρησιμοποίητος, ζωντανή εικόνα της υπόσχεσης.

Το πράγμα είναι ξεκάθαρο στους παρακάτω διάσημους στίχους, που άλλο δεν κάνουν απ’ το να αναπαράγουν την περί διασημότητας ρήση του Γουόρχολ:

«I, I will be king

And you, you will be queen

Though nothing will drive them away

We can beat them, just for one day

We can be Heroes, just for one day

[Bowie – ‘Heroes’]

…Δεκαετίες τώρα, άλλωστε, το μήνυμα που σπέρνουν τα βομβαρδιστικά της ποπ κουλτούρας παραμένει ίδιο, μέσα από ατέλειωτες μεταμορφώσεις:

» Κι εσύ μπορείς«.

«Μην κάνεις ότι κάνουν οι άλλοι. Κάνε το δικό σου».

Η παγίδα είναι σατανικά στημένη. Δεν υπάρχει διέξοδος, ούτε και τρόπος να αναμετρηθείς μ’ αυτό το mainstream των γαλαζοαίματων.

Το πρώτο αληθινό reality, ήταν η ταινία ‘Royal Family’ [1969], όπου ο φακός του BBC, «εισβάλλοντας» στα άδυτα του Buckingham Palace, κατέγραφε στιγμές από τη ζωή της βασιλικής οικογένειας. Οποία σύμπτωσις, συνέβη στα late ’60s, στον κολοφώνα της δόξας της ποπ κουλτούρας.

Το πρωτοποριακό εγχείρημα απέτυχε, γιατί το σκεπτικό ήταν λάθος:  Καλώς εχόντων των πραγμάτων, η εξοικείωση του οπαδού με τον σταρ, μέσα από τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, μεγαλώνει τη «λατρεία» του. Ο οπαδός συνειδητοποιεί ότι ο σταρ είναι κι εκείνος ένας …απλός άνθρωπος. Κυκλοφορεί με τη ρόμπα του, παίζει με το σκύλο, ψωνίζει από το The Mall της γειτονιάς του. Αίφνης, ο φαν ακούει σαν σ’ όνειρο, μια φωνή να του ψιθυρίζει: «Ο σταρ είσαι…εσύ». Άσχετα αν θα το καταλάβει ποτέ, αυτό που «αγάπησε» ήταν η επιτυχία και όχι το είδωλο της.

Όμως, τα παραπάνω συνιστούν απειλή για την καθεστηκυία τάξη, όταν στη θέση του αναλώσιμου entertainer, έχουμε έναν …γαλαζοαίματο. Πίσω στα 1969, αναλυτές και σφυγμομέτρες έσπευσαν να αποφανθούν ότι το ‘Royal Family’ ήταν καταστροφικό για τον μύθο της οικογένειας…  Η ταινία  μπήκε στο ράφι όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.

40 + χρόνια μετά, η διαχείριση της royal family γίνεται, όχι με όρους reality, αλλά …life size φαντασμαγορίας, πίσω από την οποία κρύβεται η ωμή επίδειξη δύναμης: Το όλο concept αποπνέει τον ενοχλητικό απόηχο του ‘Rule Brittania’.

Και να λοιπόν πως λειτουργεί ένα σύστημα όπου η «δημοκρατία» και τα «απολειφάδια» της μοναρχίας βρίσκονται σε σύμπνοια: Κρατώντας τον εστεμμένο σ’ ένα επίγειο επέκεινα, χαρίζει στον κοινό θνητό «κάτι» απ’ τη λάμψη του στέμματος, με όρους …προσιτής πολυτέλειας.

Αν η δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα μπορούσε να αντιστοιχεί σε μια πρώιμη αίσθηση κοινότητας σκεπτόμενων ανθρώπων, η σύγχρονη εκδοχή της είναι η ψευδαίσθηση του «ενός ανδρός αρχή», κατακερματισμένη στα εκατομμύρια των αυτιστικών μικρόκοσμών μας.

του Σωκράτη Παπαχατζή

rolling_stone_bomber_cover_largeΣάλο έχει προκαλέσει το εξώφυλλο του επερχόμενου τεύχους του Rolling Stone. Η απεικόνιση  σ’ αυτό του Τζοχάρ Τσαρνάεφ, «βομβιστή της Βοστώνης» παραπέμπει, υποτίθεται, στο ίματζ ενός ροκ σταρ, με αποτέλεσμα να συμβάλλει στην «ηρωοποίησή του». Η κατακραυγή ξεσηκώθηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τη συνεπικουρία των απαραίτητων …κοινωνικών αναλυτών, ενώ αλυσίδες καταστημάτων λιανικής ανακοινώνουν ότι θα σαμποτάρουν το τεύχος.

Άραγε, το γεγονός ότι το εξώφυλλο του RS αποτελεί περιβάλλον φιλοξενίας προσωπικοτήτων της show business, αρκεί για να εμπλουτίσει με αύρα …rock star κάθε προσωπικότητα που φιλοξενεί; Το ερώτημα ακούγεται εύλογο ως απάντηση στον προκληθέντα …σάλο, αλλά το θέμα ξεφεύγει από το πλαίσιο του περιοδικού:

Στο a priori διεστραμμένο περιβάλλον των media, η όποια φωτογραφία/ επιλογή θέματος έχουν τη στάμπα του ευπώλητου, ενώ ο οποιοσδήποτε τίτλος εξισώνεται με το «πάρε-πάρε» της λαϊκής αγοράς.  Και, οι δημοσιογράφοι δεν το έκρυψαν ποτέ: οι κακές ειδήσεις είναι που πουλάνε. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένας κόσμος διαμεσολαβημένος από αυτούς δεν μπορεί παρά να είναι ένας, κυριολεκτικά, δαιμονικός κόσμος.  Η ηρωοποίηση του τρομοκράτη αποτελεί όρο επιβίωσής τους. Η αύρα του glamour είναι πανταχού παρούσα, ανεξάρτητα αν πρόκειται για τον παραδοσιακό  «καλό» ή «κακό» ήρωα. Οι τεχνικές μονάχα αλλάζουν, μαζί με τις περιστάσεις. Πηγή τους είναι η βιομηχανία του Χόλιγουντ: Στο πλαίσιο ενός τυπικού blockbuster, ο «κακός» πεθαίνει …για τα μάτια του κόσμου, αφού μας έχει προηγουμένως σαγηνεύσει με «sex appeal» και «cool attitude».

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η counter – culture με αιχμή του δόρατος το ροκ, ήταν εξ αρχής «bad news», τουτέστιν, «good news» με την έννοια του ευπώλητου. Ο ροκ σταρ φορά δεκαετίες τώρα το προσωπείο του «κακού παιδιού» , του street fighter, του ακτιβιστή ή του τρομοκράτη. «Ο Χίτλερ ήταν ο πρώτος ροκ σταρ», μας ενημέρωνε ο D. Bowie,  4 δεκαετίες πριν. Ο ροκ σταρ είναι το πρότυπο μιας συμπεριφοράς παραβατικής αλλά …διαχειρίσιμης από ένα σύστημα που ανέχεται τα πάντα. 

Ή σχεδόν τα πάντα.

Γιατί κάποιοι εμφανίζονται καθυστερημένα με πρόβλημα, όταν ο τρομοκράτης φορά, υποτίθεται, το προσωπείο του «ροκ σταρ» στο εξώφυλλο του Νο 1 μουσικού περιοδικού παγκοσμίως; Τα σύνορα ανάμεσα στο virtual και την «αληθινή» πραγματικότητα έχουν προ πολλού καταπέσει, στο βωμό των εντυπώσεων και των ρεκόρ πωλήσεων.

Μήπως άργησαν να ξυπνήσουν; Μήπως είναι  απλώς υποκριτές;

Είναι γνωστό ότι το περιοδικό, πέρα από το «τυπικό» μουσικό section, προσφέρει υψηλού επιπέδου εναλλακτική αρθρογραφία γύρω από κοινωνικά – πολιτικά ζητήματα, φιλοξενώντας συνάμα στις σελίδες του συνεντεύξεις από προσωπικότητες σημαντικές όσο ο …πρόεδρος Ομπάμα. Είναι λοιπόν πιθανό ότι αυτό που θέλουν να εμποδίσουν, δεν είναι το εξώφυλλο. Αλλά το να ακουστεί μια νηφάλια και διεξοδική προσέγγιση στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, εν μέσω των άναρθρων κραυγών που μονοπωλούν σχεδόν τον δημόσιο διάλογο στις ΗΠΑ.

Σε τέτοια περίπτωση, το μήνυμά τους προς το περιοδικό είναι σαφές: αφήστε την πολιτική, περιοριστείτε στο …αντικείμενό σας. Αφήστε ήσυχους τους τρομοκράτες-«ροκ σταρ»: μείνετε στους original ροκ σταρ-«τρομοκράτες». 

madeleine-685x250

του Σωκράτη Παπαχατζή

«Η Billy [sic] Holiday του σήμερα…Ένα ταξίδι από τα στέκια της Νέας Υόρκης στους δρόμους του Παρισιού, στην πιο ατμοσφαιρική συναυλία του καλοκαιριού…» – διαβάζω στην αναγγελία της αυριανής συναυλίας της στο Λυκαβηττό…

Έμμονα προσανατολισμένη στο στερεότυπο «δυνατή-μέσα-από-την-αυτοεγκατάλειψή-της», στο πλαίσιο του οποίου, ατυχώς, έμελλε να περάσει στην ιστορία η Billie, η Madeleine Peyroux δεν έπαψε να πουλά, από το ξεκίνημα της καριέρας της, μουσικό lifestyle – αλλέως πως, μουσικό loser attitude.

Ο λόγος για τον οποίο ηχεί πειστική είναι ότι υποστηρίζει τον ρόλο της με αυθεντικό συναίσθημα, πιστεύοντας σ’ αυτόν, πριν από όλους, η ίδια… Και φυσικά, το ότι ξέρει να επιλέγει το υλικό και τους συνεργάτες της [στο τελευταίο άλμπουμ, The Blue Room, τον αέρα του «καινούργιου» κομίζει με τα έγχορδά του ο εξαιρετικός Vince Mendoza].

Αυτό που απομένει όμως τελικά ως ερώτημα είναι: τι μας χρειάζεται μια «Billie Holiday του σήμερα», όταν υπάρχει εκείνη του …χτες, θαυμάσια καταγεγραμμένη σε ποικίλες, πέραν του απελπισμένου έρωτα, αποχρώσεις;

Ή, όπως το είχε θέσει ο Mick Jagger, σαρκάζοντας τον προσωπικό του κλώνο Steven Tyler [των Aerosmith]:

«Why do you want the fake Mick, when you can have the real one?»

Υπάρχει βέβαια μια διαφορά ανάμεσα στις δυο περιπτώσεις, που δίνει και την απάντηση:

Η Billie δεν βρίσκεται εδώ για να διεκδικήσει το θρόνο της.

Ως εκ τούτου, η Madeleine αποτελεί ιδανική «εναλλακτική» ιέρεια, μιας εποχής όπου κυριαρχούν τα Roleplaying Games, το «καλό γούστο» και ο επαγγελματισμός …χωρίς δημιουργικές εξάρσεις.

 

racist

του Σωκράτη Παπαχατζή

«Ρατσισμός: η κοινωνική ή πολιτική πρακτική διακρίσεων που βασίζεται στο δόγμα της ανωτερότητας μιας φυλής, εθνικής ή κοινωνικής ομάδας, και στην καλλιεργημένη αντίληψη των μελών της ότι  οφείλουν να περιφρουρήσουν την αμιγή σύσταση, την καθαρότητα της ομάδας τους, καθώς και τον κυριαρχικό της ρόλο έναντι των υπόλοιπων  φυλετικών, εθνικών, κοινωνικών κλπ. ομάδων, που θεωρούνται από αυτά κατώτερες«.

[Από το λεξικό Μπαμπινιώτη]

Ξεκινώντας από τη φαιδρή υπόθεση του …αντιρατσιστικού νομοσχεδίου» [ακόμα και οι ξιφήρεις υπερασπιστές του κατάλαβαν τελικά πόσο ανακόλουθο ήταν με το λαϊκό αίσθημα] ένας εντεινόμενος, παρά φύση θόρυβος επικρατεί ξανά γύρω απ’ το πόσο υπόλογοι είμαστε, ως λαός, για τη συμπεριφορά μας προς τους μετανάστες. Κάτω απ’ αυτό το θόρυβο, το αληθινό πρόβλημα, η παρουσία εδώ ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων που ούτε να ενσωματωθούν μπορούν σε μια καταρρέουσα κοινωνία, ούτε και να απεγκλωβιστούν  αναζητώντας αλλού την τύχη τους, κρατιέται «μυστηριωδώς» έξω απ’ το μενού των δελτίων ειδήσεων.

Η εισαγωγή λέξεων όπως «ρατσισμός», «ξενοφοβία» στη συζήτηση για το μεταναστευτικό αποτελεί εξ αρχής διαστρέβλωση, ύπουλη και υποβολιμαία, μια και αυτοί που την επιχειρούν δεν είναι ηλίθιοι: Το θέμα σπανίως αφορούσε στο πρόβλημα κάποιων με την …ετερότητα, όπως γίνεται προσπάθεια να παρουσιαστεί. Τα ποσοστά της Χ.Α. κυμαίνονταν γύρω στο μηδέν, μέχρι προχτές. Το θέμα είχε να κάνει εξ αρχής με το υπεράριθμο των μεταναστών και τις αντίξοες οικονομικές συνθήκες.

Παρόμοιο πρόβλημα είχε υπάρξει, ένα σχεδόν αιώνα πριν, με τους εκ Μικρασίας πρόσφυγες, «συνέλληνες» κατά τ’ άλλα. Κάποιοι θεωρούσαν αδύνατη, υπό τις τότε συνθήκες, την ενσωμάτωσή τους. Εύγλωττοι των συναισθημάτων των ελλαδιτών προς τους Μικρασιάτες αδελφούς, είναι οι χαρακτηρισμοί που συνέχιζαν να ακούγονται, δεκαετίες μετά τον ερχομό τους: «Τουρκόσποροι», «-αούτηδες», «-ογλούδες»,… Τα, πρόσφατα ακόμα, ποντιακά ανέκδοτα, αποτελούν απόηχο «ρατσιστικών» αισθημάτων για την πολυπληθέστερη από τις προσφυγικές ομάδες.

Επρόκειτο / πρόκειται όντως για ρατσιστική συμπεριφορά; Ή μήπως βγάζουμε απ΄ τη μύγα ξύγκι; Ο ρατσισμός, όπως τον ορίζει το λεξικό του Μπαμπινιώτη, αφορά συγκεκριμένες δράσεις και στερεότυπα. Ιστορικά είναι συνδεδεμένος με τον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία. Στα καθ’ ημάς, ωστόσο, το πρόβλημα το αντιμετωπίζει ο «αυτόχθων». Και δεν είναι ότι εκείνος που απειλεί το ζωτικό του χώρο είναι …παιδί ενός κατώτερου Θεού. Είναι ότι κάποιος απειλεί το ζωτικό του χώρο – period. Το κατά πόσο η απειλή αποτελεί πραγματικότητα ή διαστρέβλωσή της, είναι θέμα άλλης κουβέντας. Το θέμα μας εδώ είναι το πλαίσιο της αντιπαράθεσης. Μέσα σ’ αυτό, η «ρατσιστική υποτίμηση», όποτε συμβαίνει, παίζει το ρόλο της στιγμιαίας εκτόνωσης. Κατακριτέας ναι, όσο και η βωμολοχία όμως. Σπάνια συνάδει με συναίνεση σε «πρακτική διακρίσεων». Ακόμα πιο σπάνια ταυτίζεται με την φασιστική αμάθεια και την χοντροκοπιά του «πας μη Έλλην βάρβαρος». Μ΄ αυτήν ωστόσο είχαν συμφέρον εξ αρχής να την ταυτίσουν κάποιοι. Και το ‘χουν καταφέρει.

Πολιτικάντηδες, «δημοσιογράφοι», «καλλιτέχνες» και «διανοούμενοι», που σφύριζαν αδιάφορα όσα χρόνια η χώρα γινόταν αποθήκη ψυχών. Και …ενεργοποιούνται ξαφνικά, από τις βίλες τους στα Βόρεια Προάστια, μόλις εκδηλωθεί η αντίδραση… Που ωρύονται, ενορχηστρωμένοι από διεθνή παρατηρητήρια, για   …αύξηση της ρατσιστικής βίας, μη λέγοντας κουβέντα για τη βία που υφίστανται οι ντόπιοι. Τους οποίους τσουβαλιάζουν, με το έτσι θέλω ως «ρατσιστές» και «ξενόφοβους», σπρώχνοντάς τους στην αγκαλιά της Χρυσαυγής…

Σκέφτεσαι μισοαστεία-μισοσοβαρά ότι, κάποιοι τουλάχιστον απ’ τους «αντιρατσιστές» μας,  βρίσκονται σε διατεταγμένη υπηρεσία. Όχι με σκοπό τη …διάλυση της Ελλάδας. Αλλά σε ένα περίεργο πλαίσιο υπόθαλψης της ακροδεξιάς σε ευρωπαϊκή/παγκόσμια κλίμακα, από κάποιους που δηλώνουν …ανήσυχοι για την άνοδό της.

34cbd587_slimpickens-drstrangelove

του Σωκράτη Παπαχατζή

Σύμφωνα με τις αποκαλύψεις του Έντουαρντ Σνόουντεν, ο Μπάρακ Ομπάμα, εργάσθηκε ευσυνείδητα για την βελτίωση/επέκταση των μηχανισμών παρακολούθησης, με πρόσχημα πάντα την ασφάλεια από την τρομοκρατία. Πρόσφατα, από το Βερολίνο, ο πρόεδρος είχε προσπαθήσει να θολώσει τα νερά, μιλώντας για ασφάλεια και πάλι, σε σχέση όμως αυτή τη φορά με τα πυρηνικά. Με τη φράση «όσο υπάρχουν πυρηνικά δεν θα είμαστε ασφαλείς» τα φωτογράφισε ως μια από τις αιτίες για την εξάπλωση των παρακολουθήσεων σε πλανητική κλίμακα. Οι νέες μέθοδοι παρακολούθησης εμφανίζονται ως …θεραπευτική αγωγή, σταθεροποιητική ενός προβλήματος που απορρέει [και] από την πυρηνική τεχνολογία. Όσο για την επέμβαση της εξουσίας στην ιδιωτική ζωή, αποτελεί «ανεκτή» παρενέργεια.

Παρεμπιπτόντως:

Το ότι ο πρόεδρος παραπλανά επί της ουσίας, δεν αναιρεί την αλήθεια του περί ασφαλείας επιχειρήματος. Όντως, η ασφάλεια του πλανήτη απειλείται, όχι απλώς απ’ τον ηλίθιο που θα πατήσει το κουμπί με τα πυρηνικά, αλλά από την ίδια την ύπαρξή τους. Η αναθέρμανση άλλωστε του θέματος του αφοπλισμού θυμίζει πόσο ανυπόστατα είναι σλόγκαν του τύπου …guns don’t kill people, people kill people. Και πόσο εγκληματικό […στην κυριολεξία] λάθος κάνουν όσοι τα ενστερνίζονται.

Κάθε φορά που ξεκινά τέτοια συζήτηση, ο «ευφυής» της παρέας θα φέρει το παράδειγμα με το …μαχαίρι [«είναι θέμα …επιλογής. Με το μαχαίρι μπορείς να κόψεις το ψωμί, μπορείς και να σκοτώσεις…»]. Αυτό που «παραλείπεται» είναι ότι, όσο πιο εξελιγμένο είναι το μέσο, τόσο πιο αυστηρά προσδιορισμένη είναι η χρήση του, μαζί και η συμπεριφορά που απορρέει από αυτήν. Δεν μπορείς να κόψεις ψωμί με το …πιστόλι. Άντε να χρησιμοποιήσεις την κάννη του ως …βάζο για τριαντάφυλλα, όμως αυτό δεν αναιρεί το σκοπό του κατασκευαστή του. Το πιστόλι, το πολυβόλο, η Βόμβα, είναι εδώ για να σκοτώνουν.

Η επιστημονική/τεχνολογική έρευνα δεν είναι ακριβώς αθώα όπως κάποιοι την θέλουν, αλλά κατευθυνόμενη, στην υπηρεσία συγκεκριμένων concepts. Το πράγμα έγινε σαφές για πρώτη φορά στο «ευρύ κοινό» με την έλευση της Βόμβας – βλ. φωτό από το κλασικό Dr. Strangelove του Κιούμπρικ [SOS Πεντάγωνο καλεί Μόσχα]. Και η δημόσια συζήτηση για αφοπλισμό δεν θα είχε ξεκινήσει χωρίς τη Χιροσίμα.

Κάτι αντίστοιχο, όμως, τηρουμένων των αναλογιών, δεν ισχύει και με την πρόσβαση που εξασφαλίζει στην ιδιωτική ζωή η διαδικτυακή τεχνολογία; Η παράμετρος της παρακολούθησης είναι σύμφυτη εξ αρχής με το μέσο. Κι αν η προδρομική μορφή του διαδικτύου κατασκευάστηκε για συγκεκριμένους, διαφορετικούς σκοπούς [κατά παραγγελία του Πενταγώνου στη δεκαετία του ’60] ποια εξουσία δεν θα «εμπέδωνε» τις δυνατότητες που ανοίγονταν σε μαζική κλίμακα;

Συν τοις άλλοις, ενώ το World-wide Web παρείχε δυνατότητες για δημιουργική έκφραση [αδιαμεσολάβητη από φόρμουλες τύπου Twitter και Facebook] η «εξέλιξη» του Web 2.0 στη δεκαετία των ’00s αποτελεί στροφή προς μια τάση ομογενοποίησης – συρρίκνωσης του «πολίτη» σε καταναλωτή παλίμπαιδα, περιπλανώμενο σε ένα πλανητικό Allou Fun Park που συνδυάζει την Παιδική Χαρά με το Panopticon του Μπένθαμ.

Και ασφαλώς, τα social media αποτελούν αιχμή του δόρατος για την επιχείρηση «Globalization», μέσα από διάφορες Ανοίξεις, αραβικές και μη, οι οποίες πλασάρονται συστηματικά ως …δικός τους θρίαμβος.

Ανεξάρτητα λοιπόν από το πόσο αξιέπαινος [εννοείται ότι] είναι ο Σνόουντεν, το ερώτημα προβάλλει αμείλικτο:

Μπορεί να υπάρξει διαδίκτυο χωρίς την «ακανθώδη παράμετρο» των παρακολουθήσεων;

Και όσο κρίσιμη εξακολουθεί να είναι η συζήτηση περί αφοπλισμού, άλλο τόσο είναι και εκείνη που επείγει για την αναμόρφωση, τουλάχιστον, των social media.

slavery_negroes+wanted-300x347

του Σωκράτη Παπαχατζή

Η εμμονή με την ανεργία αποκλειστικά στους νέους, περιέχει σκιές.  Εννοείται πως κύριο μέλημα μιας κοινωνίας πρέπει να είναι οι νεώτερες γενιές, στο πλαίσιο της διαιώνισης της βιομηχανίας παραγωγής υπηκόων που είναι το Κράτος. Όμως, στη συγκεκριμένη συγκυρία, είναι οι μεγαλύτερες ηλικίες που κουβαλούν το σταυρό του μαρτυρίου. Όχι από πλευράς ποσοστών, αλλά εξ αντικειμένου, με την έννοια του πλήγματος που αποτελεί η απώλεια της δουλειάς στη ζωή ενός «40χρονου» ή «50χρονου». Ο ξαφνικά άνεργος μετά από δεκαετίες οικογενειάρχης, πέρα από το δεινόν της θέσης του, είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρει ξανά δουλειά. Αν όχι απίθανο. Ο άεργος απ’ την άλλη των 18 -24 χρόνων [εκεί εστιάζουν οι οιμωγές των ευαίσθητων Ελλήνων και Ευρωπαίων «εταίρων»], κάθε άλλο παρά σπάνιο φαινόμενο υπήρξε ανέκαθεν, ιδίως εν Ελλάδι. Στο κάτω κάτω, η πλειονότης των ανθρώπων αυτής της ηλικίας βρίσκεται στο στάδιο των σπουδών – και, για τους άνδρες τουλάχιστον, ακολουθεί η στρατιωτική θητεία.

Προς τι λοιπόν ο επιλεκτικός θόρυβος; Προς τι το σπρώξιμο κάτω απ’ το χαλί των άλλων ηλικιακών στρωμάτων; Μήπως αποτελεί μέρος σχεδίου; Και θα μπορούσε να αφορά αυτό στη συστηματική αντικατάσταση εργασιακών θέσεων «παλιών» [με …παλαιού τύπου απαιτήσεις], από «νέους ανθρώπους» που θα εργάζονται για τα απολύτως απαραίτητα;

Ρητορικά ερωτήματα.

Το είπε άλλωστε χθες ωμά ο πρόεδρος του ΣΕΒ, «φίλος» του κυρίου Τσίπρα, Δημήτρης  Δασκαλόπουλος:

«Οι παλιές διεκδικήσεις είναι πλέον άνευ περιεχομένου, το συνηθισμένο παζάρι για τον κατώτερο μισθό είναι άνευ αντικειμένου».

Και οι …νέοι άνθρωποι, για τους οποίους όλοι κόπτονται, προαλείφονται ως οι …νέοι Αλβανοί, Αφγανοί, Πακιστανοί για τη Μεγάλη Μανωλάδα.

samaras_venizelos_2_aftodioikisi

του Σωκράτη Παπαχατζή

Πέμπτη βράδυ, στο έκτακτο του Mega.  Η δυσκαμψία του κυρίου Κουβέλη έχει γίνει φανερή, καθώς και το αδιέξοδο της διάσκεψης. Στο στούντιο επικρατεί πανικός επιπέδου red alert στη γέφυρα του διαστημόπλοιου Enterprise.  Ξαφνικά, ο κύριος Πρετεντέρης παίρνει το λόγο με σταθερή φωνή, κοιτώντας ίσια μπροστά. Ο τηλεσκηνοθέτης εστιάζει. Πρόκειται για μια στιγμή τηλεοπτικής κορύφωσης. Η οθόνη θα γεμίσει απ’ την εικόνα του κυρίου Πρετεντέρη που θα πει, κουνώντας, ίσως, κάποιο αόρατο δάχτυλο: «Καλά όλα αυτά. Αλλά νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να αναλογισθούν κάποιοι ότι υπάρχει ένα πράγμα που λέγεται «τόπος», που λέγεται «χώρα». Ότι οι προτεραιότητές του είναι πάνω από τους όποιους κομματικούς σχεδιασμούς και τα όποια συμφέροντα. Πρέπει κάποιοι να αφουγκρασθούν επιτέλους τις αληθινές ανάγκες του εργαζόμενου, του άνεργου, της κοινωνίας».

Επακολουθούν μερικά ακόμα λεπτά αγωνίας, για να έρθει η λύτρωση με τη …μορφή του Βενιζέλου. Η υπευθυνότητα που αποπνέει ο λόγος του είναι στο ίδιο μήκος κύματος μ’ εκείνον του δημοσιογράφου.  Με μια ενδιαφέρουσα προσθήκη: «το ΠΑΣΟΚ δεν φοβάται τις εκλογές. Ξέρει ότι είναι άλλο πράγμα οι δημοσκοπήσεις, και άλλο η αστείρευτη δυναμική της Δημοκρατικής Παράταξης. Γιατί η Δημοκρατική Παράταξη είναι εδώ. Μπορεί να είναι τώρα ηττημένη και μειωμένη, αλλά είναι εδώ. Και καλύπτει όλο το χώρο ανάμεσα στη δεξιά και την Κομμουνιστική Αριστερά «.

Αξίζει να [ξανα-] διαβάσει κανείς το editorial του κυρίου Ψυχάρη στο ΒΗΜΑ  της 9ης Ιουνίου, με τίτλο ‘Η Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη’ για να βρει, αυτούσιο το σκεπτικό, αν όχι αυτούσιες φράσεις, από τον λόγο του κυρίου Βενιζέλου.

Ο κύριος Ψυχάρης ξεκινάει ως εξής: «Όσοι νομίζουν ότι το ΠΑΣΟΚ διαλύεται, βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Ο τίτλος ΠΑΣΟΚ, συναισθηματικά φορτισμένος ακόμη σήμερα, έχει τη θέση του ανάμεσα στα ιερά και τα όσια της δημοκρατικής παρατάξεως….»

Στη συνέχεια θα προβεί σε μια επί τροχάδην, «σάρωση» των υπολοίπων κομμάτων …πλην Νου-Δου βεβαίως βεβαίως, για να καταλήξει:

«Και φτάνουμε στην ουσία των πολιτικών πραγμάτων. Τα σημερινά κόμματα έχουν τερματίσει το βίο τους. Οι Κεντρώοι είναι εδώ. Αναποφάσιστοι και προβληματισμένοι. Προσκλητήριο σοβαρό περιμένουν».

Αυτό που μας επιτρέπουν τα ανωτέρω να υποθέσουμε είναι ότι:

Το εν εξελίξει σχέδιο αφορά στο συνολικό άδειασμα των άκρων [«άκρα αριστερά» – άκρα δεξιά] με την ευγενική χορηγία, όπως σε κάθε κρίσιμη περίσταση,  του γνωστού  «Δημοσιογραφικού Οργανισμού».  Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι διαπρύσιοι κήρυκες της «θεωρίας των άκρων» τυγχάνουν επιφανείς του ΔΟΛ όπως ο κύριος Πρετεντέρης.

Στο τοπίο του «κεντρώου» πολιτικού πολτού που διαμορφώνεται, όχι άχρωμου και άοσμου, αλλά πολύχρωμου και δύσοσμου, η ΝΔ [με τη συνεπικουρία του ενεργού ξανά κυρίου Καρατζαφέρη] καλείται να «διευθετήσει» το θέμα της Χρυσής Αυγής δια της μεθόδου της απορροφήσεως.  Η ισχυροποίηση του κυρίου Βενιζέλου απ’ την άλλη, προκρίνεται ως μοχλός ανάσχεσης του κυρίου Τσίπρα.  «Νέο ΠΑΣΟΚ» δεν θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. «Νέο ΠΑΣΟΚ» θα είναι το …παλιό ΠΑΣΟΚ. Η κωλοτούμπα  του κυρίου Βενιζέλου τον θέτει  σε πρωθυπουργική τροχιά, όπως είχε θέσει η δική του, ενάμιση χρόνο πριν, τον κύριο Αντώνη.

Και βέβαια [δες και προηγούμενο κείμενο: «Το …Inverter του Βαγγέλα!» – 18/6], στα «άκρα» δεν μπορούσαν να μην ενταχθούν εθελουσίως, «περιφρουρώντας» την αριστερή τους ταυτότητα,  οι …προδομένοι της ΔΗΜΑΡ, υποδαυλισμένοι από τις, εστιασμένες χρονικά,  επικοινωνιακές κινήσεις του κυρίου Τσίπρα. Η κλάση του οποίου, παρεμπιπτόντως, θα πρέπει να έχει αποκαλυφθεί και στους πιο δύσπιστους, σε όλο το παλαιοκομματικό της μεγαλείο.

b-venizelos

του Σωκράτη Παπαχατζή

Κύριο μέλημα του κυρίου Βενιζέλου χτες το βράδυ ήταν να …αποσύρει την ΕΡΤ από την εικόνα, με αποστροφές του λόγου του όπως:

«Το βασικό ζήτημα, όπως αντιλαμβάνεσθε είναι η προγραμματική βάση της κυβέρνησης συνεργασίας, οι κανόνες που διέπουν τη λειτουργία μιας τρικομματικής κυβέρνησης που βασίζεται στην καλόπιστη θεσμική ισοτιμία των κομμάτων…Αυτή η συζήτηση άνοιξε με αφορμή την ΕΡΤ. Δεν είναι όμως η ΕΡΤ το μόνο ή το βασικό αντικείμενο. Το βασικό πρόβλημα είναι η ανάγκη σεβασμού της δημοκρατίας, της συνταγματικής τάξης, του ευρωπαϊκού νομικού και πολιτικού πολιτισμού…»

Λίγο μετά:

«…πρέπει να λύσουμε τα προβλήματα δημοκρατίας και συνταγματικής τάξης με αφορμή την ΕΡΤ. Γιατί εδώ ο αγώνας δεν γίνεται για κάποιους εργαζόμενους ή για κάποιες δεδομένες καταστάσεις. Ο αγώνας γίνεται για τη δημοκρατία, τους θεσμούς, την πολιτική μας σοβαρότητα…».

Και απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου:

«το θέμα μας δεν είναι η ερμηνεία [εκ μέρους της ΝΔ] μιας απόφασης [λίγο πριν είχε ανακοινώσει: περιμένουμε την κυβέρνηση να ερμηνεύσει σωστά την απόφαση του ΣτΕ]. Το θέμα μας είναι τα πολιτικά και θεσμικά μηνύματα που έρχονται από την κοινωνία και την Ευρώπη …και εδώ πρέπει να βρούμε μια λύση που θα είναι πολιτική και αξιόπιστη. Και για να είναι πολιτική και αξιόπιστη πρέπει να είναι γενναία. Πρέπει να γίνουν γενναίες κινήσεις….

Εν ολίγοις, για να τελειώνουμε με το σώου συμπαράστασης των πολιτικάντηδων και τις, αηδιαστικές πλέον, επικλήσεις του «μαύρου στην οθόνη»: Τώρα που η καταστροφή της χώρας «έχει αποφευχθεί», τώρα που τα credits και τα bonus διαφαίνονται στον ορίζοντα, οι μεν εταίροι ζητούν μεγαλύτερη εμπλοκή απ’ ότι χτες [enter ανασχηματισμός], η δε Νου-Δου επιδιώκει «εύλογα» τη μερίδα του λέοντος: …όσα ακριβώς τραβάει η όρεξή της, κι αν περισσέψει κάτι, τσιμπάνε κι οι υπόλοιποι. Στους οποίους δεν είναι σίγουρο ότι εξακολουθεί να ανήκει η αυτοπεριθωριοποιούμενη [την ανάγκη, πιθανώς, φιλοτιμία ποιούσα] ΔΗΜΑΡ.

Με αφορμή τον εύλογο θόρυβο που έχει ξεσπάσει μετά τις δηλώσεις του Έντουαρντ Σνόουντεν, ακολουθεί απόσπασμα από κείμενο του Σωκράτη Παπαχατζή, δημοσιευμένο στο τεύχος του ΗΧΟΥ Φεβρουαρίου του 2013 [στο πλαίσιο του «απολογισμού», μουσικού και όχι μόνο, της προηγούμενης χρονιάς]. Πρόκειται για το τελευταίο μιας σειράς κειμένων αντιδιαδικτυακής πολεμικής [λίαν μοναχικής κάποτε] που ξεκίνησε από τις σελίδες του περιοδικού 7 χρόνια πριν. 

de9309ce-9b56-11e0-bbc6-00144feabdc0

Υψώνοντας προσεκτικά τον τόνο της φωνής, δίνοντάς της χροιά αυθόρμητου ξεσπάσματος, ο πολιτικάντης δηλώνει υποταγή στο θέλημα του κυρίαρχου λαού, εξαίροντας το δημοκρατικό του αισθητήριο. Η πλατεία και οι γύρω δρόμοι συγκλονίζονται απ’ τους αλαλαγμούς του πλήθους.

Την ίδια στιγμή, κάπου αλλού, ο λαϊκός τροβαδούρος, υψώνοντας τα χέρια αντιγυρίζει το χειροκρότημα στο δικό του κοινό, μ’ ένα πλατύ χαμόγελο. «Είσαστε το καλύτερο κοινό που είχαμε ποτέ… Είστε …πραγματικά θαυμάσιοι..» Μέσα στην κατάμεστη, συγκινησιακά φορτισμένη αίθουσα, οι πάντες καταχειροκροτούν τους πάντες.

Το κύριο μέλημα των ασκούντων εξουσία είναι: ουδείς από τους εξουσιαζόμενους πρέπει να αισθανθεί ότι τον εξουσιάζουν. Αυτό είναι ένα μάθημα που τα Νέα Μέσα έχουν εμπεδώσει.

Υπάρχει άραγε αυτό που λέμε κεντρική ιδέα, στίγμα μιας εποχής, κατάστασης πραγμάτων; Ή είναι απλώς αυτό που επιλέγουμε αυθαίρετα ως διαπιστωτική αφετηρία, ξεκινώντας από κει μια «αφήγηση» που μας βολεύει; Το ερώτημα ακούγεται βαρύγδουπο, τουλάχιστον στο πλαίσιο ενός μουσικού απολογισμού. Ας το φέρουμε λοιπόν στα ταπεινά μας μέτρα:  Τα 1.311.368.198 clicks [τη στιγμή που γράφω, αρχές Φλεβάρη] του ‘Gangnam Style’ αντιπροσωπεύουν κάτι άλλο πέρα από το προφανές; ότι δηλαδή κάποιοι, άγνωστο πόσοι, έκαναν 1.311.368.198 κλικ, για ν’ ακούσουν το τραγούδι / δουν το βίντεο / χορέψουν / τσεκάρουν τον αριθμό των κλικ / κάνουν οτιδήποτε άλλο; Είναι το ‘Gangnam Style’ η …κοινή συνισταμένη που όρισε για το 2012 η «συλλογική σοφία», περί της υπάρξεως της οποίας κόπτονται οι tech optimists – ξεχνώντας ότι «πρόοδος» δεν προέκυψε ποτέ από συλλογικότητες αλλά από μεμονωμένες περιπτώσεις; Ή είναι αυτό που αποφάσισε η «υπερ-οντότης διαδίκτυο» για κείνους που προσβλέπουν σ’ αυτήν ως virtual σωσίβιο από την πραγματικότητα;

Πιστεύω το δεύτερο. Το θέμα αφορά στη δομή και τις δυνατότητες του αυτονομημένου μέσου. Στη δυνατότητά του, συγκεκριμένα, όχι να μας αντιπροσωπεύει,  αλλά να μας πουλά τους εαυτούς μας ως μάζα περιπλανώμενων, με κινητήρια δύναμή της την πλήξη [λέγε με αποχαύνωση] την νοσηρή περιέργεια και το «γιατί όχι». Στο πλαίσιο αυτής της παρουσίασης,  η εικόνα ενός πλανήτη συντονισμένου στο ρυθμό του ‘Gangnam Style’ είναι αυτό που γράφουν οι αναρχικοί στους τοίχους: «εικόνα από το μέλλον». Αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Άλλωστε ο λόγος που το διαδίκτυο  βρίσκεται εδώ, ως σουρεαλιστικά αναβαθμισμένο Living Theatre, είναι για να μοιράζει ρόλους, από το απόθεμα σεναρίων που δημιουργούν αόρατοι τεχνικοί της εξουσίας.

Δεν εννοώ την κουστωδία των RPGs. Νούμερο 1 ρόλος που καλείσαι να ερμηνεύσεις είναι εκείνος του εαυτού σου, με όρους «ροκ  σταρ» [ο τίτλος αποδίδεται νομότυπα στις μέρες μας, σε όποιον διαθέτει «έντονη» προσωπικότητα]

Πώς το έλεγε ο «σύμβουλος νέων μέσων» στην τηλεόραση, με αφορμή την ιστορία με τον αποκλεισμό της Παπαχρήστου; «Πρέπει να προσέχουμε, γιατί όταν γράφουμε κάτι στο διαδίκτυο, μας διαβάζει όλη η ανθρωπότητα…»

Προσέξτε τη διατύπωση, προσέξτε πώς μας νουθετεί, ρίχνοντας από δίπλα το δόλωμα της αναβάθμισής μας σε …celebrity status.

Τι είναι αυτό που κάνει δισεκατομμύρια δικτυωμένων να θέτουν υπό τα όμματα της ανθρωπότητας τις ιδιωτικές τους συζητήσεις; Ίσως η καλλιεργημένη αίσθηση ότι καθένας μας είναι και ένας δυνάμει σταρ…Ότι είναι σημαντικός, ότι οι εκμυστηρεύσεις του αφορούν τους γύρω του, σε μια ακτίνα που διευρύνεται απεριόριστα. Αν δεν μετατρεπόταν σε καλλιτέχνη – showman ο «σύγχρονος πολίτης», πώς θα ενσωματωνόταν στο Μεγάλο Σχέδιο; Γιατί το Σχέδιο υπάρχει. Συνθήκη λειτουργίας του είναι να σε κάνει να αισθανθείς σπουδαίος, ώστε να «ανοιχτείς». Και τότε…

Ποιες κάμερες, ποιες παγιδεύσεις τηλεφώνων… μιλάμε εδώ για εξόφθαλμη επιχείρηση νυχθημερόν παρακολούθησης ολόκληρου πλανήτη, καθώς

«με την προμετωπίδα μιας τεχνολογικής επανάστασης κάποιοι μεγιστοποιούν τον κοινωνικό έλεγχο, δίνοντας στα εργαλεία τους μορφή καταναλωτικών αγαθών και μετακυλώντας τα έξοδα της παρακολούθησης στους παρακολουθούμενους…» [Σ. Παπαχατζής, ΗΧΟΣ 7-2011].

Ξεχνούν βεβαίως, τα δισεκατομμύρια των «showmen», ότι η τέχνη ναι μεν είναι εκμυστήρευση του καλλιτέχνη, αλλά …στον εαυτό του.

Μου είναι δύσκολο να θυμηθώ πιο γλαφυρή περιγραφή της διαδικτυακής συνθήκης, από αυτήν του παρακάτω αποσπάσματος. Προέρχεται από το ‘Μπαλκόνι’ του Ζαν Ζενέ που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1957.

Μιλά η Ίρμα, ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής, που αποστολή έχει να ικανοποιεί τις φαντασιώσεις της πελατείας της:

 

[για τον Mark Zuckerberg:]

«Όλοι τα θέλουν όλα όσο γίνεται πιο αληθινά…Μαζί με κάτι απροσδιόριστο που να τα κάνει να μην είναι αληθινά. Κάρμεν, εγώ η ίδια αποφάσισα να ονομάσω οίκο ψευδαισθήσεων την επιχείρησή μου, δεν είμαι όμως παρά η διευθύντριά του. Ο καθένας απ’ αυτούς, όταν χτυπάει το κουδούνι και μπαίνει μέσα, φέρνει μαζί του το τέλεια οργανωμένο του σενάριο. Σε μένα, το μόνο που απομένει, είναι να νοικιάζω το δωμάτιο και να προμηθεύω τα σύνεργα και τους ηθοποιούς, αρσενικούς και θηλυκούς. Κατάφερα, κορίτσι μου, να αποσπάσω αυτό το σπίτι απ’ το χώμα – καταλαβαίνεις τι θέλω να πω; Εδώ και πολύ καιρό το έχω ξαμολύσει, κι αυτό πετάει. Έχω κόψει τα σχοινιά. Κι αυτό πετάει. Ή αν προτιμάς, αρμενίζει στον ουρανό όπου με παίρνει και μένα μαζί του…»[μετάφραση Δημήτρης Δημητριάδης, εκδόσεις Ύψιλον]

 

Για να μας φέρει κάποιος «πιο κοντά», θα πρέπει πρώτα …να μας απομακρύνει. Η δια ζώσης επικοινωνία υποκαθίσταται από την εξ αποστάσεως, με άτομα με τα οποία δεν σε συνδέει τίποτα εκτός από κάποιες …εκλεκτικές συγγένειες. Ο «φίλος» του facebook δεν χρειάζεται να είναι αληθινός σου φίλος. Δεν χρειάζεται καν να είναι κάποιος που συμπαθείς. Η φιλία δεν είναι το μόνο πράγμα που χάνει το νόημά του στη virtual reality.

Κι ωστόσο, αυτά τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που καταργούν την ουσιαστική επικοινωνία, αποθαρρύνουν ταυτόχρονα κάθε δραστηριότητα, που πάει να ξεφύγει απ’ τον ιστό τους. Έχουμε τη βίαιη ενθυλάκωση του πολίτη σε ένα δίκτυο, δήθεν κοινωνικό, που λειτουργεί με όρους μάζας. Αν αυτός ο «αγελαίος αυτισμός» [Ζαν Κλωντ Μισεά] δεν είναι προθάλαμος για τον καραμπινάτο φασισμό τότε τι είναι;

Μέσα με τέλη του 2012, το θέμα παρουσιάστηκε στις εσωτερικές  σελίδες των φυλλάδων του mainstream: το Facebook παραχωρεί [καλέ σωπάστε…] προσωπικά δεδομένα των χρηστών του στις μυστικές υπηρεσίες, κάποια από τις οποίες [η NSA] περιλαμβάνεται στους χρηματοδότες του. Το πράγμα ερχόταν πια στο φως, οι «τεχνοφοβικοί» και οι «συνωμοσιολόγοι» παίρναμε την εκδίκησή μας: εγγραφόμενος στο Facebook προσφέρεσαι αυτοβούλως όχι μόνο ως πειραματόζωο των στατιστικολόγων,  αλλά και ως αντικείμενο ωμής παρακολούθησης. Αποτέλεσμα της αποκάλυψης: Τζίφος. Αντίδραση δεν καταγράφηκε,  αμφιβάλλω αν υπήρξε ένας που να έκλεισε το λογαριασμό του στο Facebook. Μετά από λίγο το θέμα είχε ξεχαστεί.

Γιατί το momentum του Μέσου είναι ανίκητο, χάρη στη διαδραστικότητα, το αμφίδρομο της λειτουργίας, τη μαζική έκκριση αδρεναλίνης που κρατά την κοινωνία σε «μπραουνική» κίνηση [τρικυμία εν ποτηρίω]. Το ίδιο εργαλείο καταγράφει, κωδικοποιεί και  …εκπληρώνει καταναλωτικές επιθυμίες. Το ίδιο υποδέχεται αμερόληπτα όλες τις απόψεις, κωδικοποιώντας και σερβίροντάς τες ως τάσεις προσαρμοσμένες στις δικές του ανάγκες. Το Μέσο δεν βρίσκεται εδώ για να φροντίσει εσένα. Είναι εδώ για να φροντίσει τον εαυτό του, δηλαδή τους διαχειριστές του. Δεν είναι μέσο επικοινωνίας, αλλά άσκησης εξουσίας.





Αρέσει σε %d bloggers: