Archive for the ‘Φυσική’ Category

Ένα υπέροχο άρθρο από το:

nature_logo

(μέσω του ιστολογίου Tracing Knowelege)

Σχόλιο Κ.Κ. Για να μπορέσετε να παρακολουθήσετε καλύτερα τις αγωνιστικές κινητοποιήσεις του λαού μας εναντίον του εαυτού του._Κ.Κ.

Many researchers believe that physics will not be complete until it can explain not just the behaviour of space and time, but where these entities come from.

28 August 2013 |της Zeeya Merali 

“Imagine waking up one day and realizing that you actually live inside a computer game,” says Mark Van Raamsdonk, describing what sounds like a pitch for a science-fiction film. But for Van Raamsdonk, a physicist at the University of British Columbia in Vancouver, Canada, this scenario is a way to think about reality. If it is true, he says, “everything around us — the whole three-dimensional physical world — is an illusion born from information encoded elsewhere, on a two-dimensional chip”. That would make our Universe, with its three spatial dimensions, a kind of hologram, projected from a substrate that exists only in lower dimensions.

This ‘holographic principle’ is strange even by the usual standards of theoretical physics. But Van Raamsdonk is one of a small band of researchers who think that the usual ideas are not yet strange enough. If nothing else, they say, neither of the two great pillars of modern physics — general relativity, which describes gravity as a curvature of space and time, and quantum mechanics, which governs the atomic realm — gives any account for the existence of space and time. Neither does string theory, which describes elementary threads of energy.

Van Raamsdonk and his colleagues are convinced that physics will not be complete until it can explain how space and time emerge from something more fundamental — a project that will require concepts at least as audacious as holography. They argue that such a radical reconceptualization of reality is the only way to explain what happens when the infinitely dense ‘singularity’ at the core of a black hole distorts the fabric of space-time beyond all recognition, or how researchers can unify atomic-level quantum theory and planet-level general relativity — a project that has resisted theorists’ efforts for generations.

“All our experiences tell us we shouldn’t have two dramatically different conceptions of reality — there must be one huge overarching theory,” says Abhay Ashtekar, a physicist at Pennsylvania State University in University Park.

Finding that one huge theory is a daunting challenge. Here, Nature explores some promising lines of attack — as well as some of the emerging ideas about how to test these concepts (see ‘The fabric of reality’).

NIK SPENCER/NATURE

NIK SPENCER/NATURE

Gravity as thermodynamics

One of the most obvious questions to ask is whether this endeavour is a fool’s errand. Where is the evidence that there actually is anything more fundamental than space and time?

A provocative hint comes from a series of startling discoveries made in the early 1970s, when it became clear that quantum mechanics and gravity were intimately intertwined with thermodynamics, the science of heat.

In 1974, most famously, Stephen Hawking of the University of Cambridge, UK, showed that quantum effects in the space around a black hole will cause it to spew out radiation as if it was hot. Other physicists quickly determined that this phenomenon was quite general. Even in completely empty space, they found, an astronaut undergoing acceleration would perceive that he or she was surrounded by a heat bath. The effect would be too small to be perceptible for any acceleration achievable by rockets, but it seemed to be fundamental. If quantum theory and general relativity are correct — and both have been abundantly corroborated by experiment — then the existence of Hawking radiation seemed inescapable.

A second key discovery was closely related. In standard thermodynamics, an object can radiate heat only by decreasing its entropy, a measure of the number of quantum states inside it. And so it is with black holes: even before Hawking’s 1974 paper, Jacob Bekenstein, now at the Hebrew University of Jerusalem, had shown that black holes possess entropy. But there was a difference. In most objects, the entropy is proportional to the number of atoms the object contains, and thus to its volume. But a black hole’s entropy turned out to be proportional to the surface area of its event horizon — the boundary out of which not even light can escape. It was as if that surface somehow encoded information about what was inside, just as a two-dimensional hologram encodes a three-dimensional image.

In 1995, Ted Jacobson, a physicist at the University of Maryland in College Park, combined these two findings, and postulated that every point in space lies on a tiny ‘black-hole horizon’ that also obeys the entropy–area relationship. From that, he found, the mathematics yielded Einstein’s equations of general relativity — but using only thermodynamic concepts, not the idea of bending space-time1.

“This seemed to say something deep about the origins of gravity,” says Jacobson. In particular, the laws of thermodynamics are statistical in nature — a macroscopic average over the motions of myriad atoms and molecules — so his result suggested that gravity is also statistical, a macroscopic approximation to the unseen constituents of space and time.

In 2010, this idea was taken a step further by Erik Verlinde, a string theorist at the University of Amsterdam, who showed2 that the statistical thermodynamics of the space-time constituents — whatever they turned out to be — could automatically generate Newton’s law of gravitational attraction.

And in separate work, Thanu Padmanabhan, a cosmologist at the Inter-University Centre for Astronomy and Astrophysics in Pune, India, showed3 that Einstein’s equations can be rewritten in a form that makes them identical to the laws of thermodynamics — as can many alternative theories of gravity. Padmanabhan is currently extending the thermodynamic approach in an effort to explain the origin and magnitude of dark energy: a mysterious cosmic force that is accelerating the Universe’s expansion.

Testing such ideas empirically will be extremely difficult. In the same way that water looks perfectly smooth and fluid until it is observed on the scale of its molecules — a fraction of a nanometre — estimates suggest that space-time will look continuous all the way down to the Planck scale: roughly 10−35 metres, or some 20 orders of magnitude smaller than a proton.

But it may not be impossible. One often-mentioned way to test whether space-time is made of discrete constituents is to look for delays as high-energy photons travel to Earth from distant cosmic events such as supernovae and γ-ray bursts. In effect, the shortest-wavelength photons would sense the discreteness as a subtle bumpiness in the road they had to travel, which would slow them down ever so slightly. Giovanni Amelino-Camelia, a quantum-gravity researcher at the University of Rome, and his colleagues have found4 hints of just such delays in the photons from a γ-ray burst recorded in April. The results are not definitive, says Amelino-Camelia, but the group plans to expand its search to look at the travel times of high-energy neutrinos produced by cosmic events. He says that if theories cannot be tested, “then to me, they are not science. They are just religious beliefs, and they hold no interest for me.”

Other physicists are looking at laboratory tests. In 2012, for example, researchers from the University of Vienna and Imperial College London proposed5 a tabletop experiment in which a microscopic mirror would be moved around with lasers. They argued that Planck-scale granularities in space-time would produce detectable changes in the light reflected from the mirror (see Nature http://doi.org/njf; 2012).

Loop quantum gravity

Even if it is correct, the thermodynamic approach says nothing about what the fundamental constituents of space and time might be. If space-time is a fabric, so to speak, then what are its threads?

One possible answer is quite literal. The theory of loop quantum gravity, which has been under development since the mid-1980s by Ashtekar and others, describes the fabric of space-time as an evolving spider’s web of strands that carry information about the quantized areas and volumes of the regions they pass through6. The individual strands of the web must eventually join their ends to form loops — hence the theory’s name — but have nothing to do with the much better-known strings of string theory. The latter move around in space-time, whereas strands actually are space-time: the information they carry defines the shape of the space-time fabric in their vicinity.

Because the loops are quantum objects, however, they also define a minimum unit of area in much the same way that ordinary quantum mechanics defines a minimum ground-state energy for an electron in a hydrogen atom. This quantum of area is a patch roughly one Planck scale on a side. Try to insert an extra strand that carries less area, and it will simply disconnect from the rest of the web. It will not be able to link to anything else, and will effectively drop out of space-time.

Loop quantum gravity

This simulation shows how space evolves in loop quantum gravity. The colours of the faces of the tetrahedra indicate how much area exists at that given point, at a particular moment of time.
(available at Nature)

One welcome consequence of a minimum area is that loop quantum gravity cannot squeeze an infinite amount of curvature onto an infinitesimal point. This means that it cannot produce the kind of singularities that cause Einstein’s equations of general relativity to break down at the instant of the Big Bang and at the centres of black holes.

In 2006, Ashtekar and his colleagues reported7 a series of simulations that took advantage of that fact, using the loop quantum gravity version of Einstein’s equations to run the clock backwards and visualize what happened before the Big Bang. The reversed cosmos contracted towards the Big Bang, as expected. But as it approached the fundamental size limit dictated by loop quantum gravity, a repulsive force kicked in and kept the singularity open, turning it into a tunnel to a cosmos that preceded our own.

This year, physicists Rodolfo Gambini at the Uruguayan University of the Republic in Montevideo and Jorge Pullin at Louisiana State University in Baton Rouge reported8 a similar simulation for a black hole. They found that an observer travelling deep into the heart of a black hole would encounter not a singularity, but a thin space-time tunnel leading to another part of space. “Getting rid of the singularity problem is a significant achievement,” says Ashtekar, who is working with other researchers to identify signatures that would have been left by a bounce, rather than a bang, on the cosmic microwave background — the radiation left over from the Universe’s massive expansion in its infant moments.

Loop quantum gravity is not a complete unified theory, because it does not include any other forces. Furthermore, physicists have yet to show how ordinary space-time would emerge from such a web of information. But Daniele Oriti, a physicist at the Max Planck Institute for Gravitational Physics in Golm, Germany, is hoping to find inspiration in the work of condensed-matter physicists, who have produced exotic phases of matter that undergo transitions described by quantum field theory. Oriti and his colleagues are searching for formulae to describe how the Universe might similarly change phase, transitioning from a set of discrete loops to a smooth and continuous space-time. “It is early days and our job is hard because we are fishes swimming in the fluid at the same time as trying to understand it,” says Oriti.

Causal sets

Such frustrations have led some investigators to pursue a minimalist programme known as causal set theory. Pioneered by Rafael Sorkin, a physicist at the Perimeter Institute in Waterloo, Canada, the theory postulates that the building blocks of space-time are simple mathematical points that are connected by links, with each link pointing from past to future. Such a link is a bare-bones representation of causality, meaning that an earlier point can affect a later one, but not vice versa. The resulting network is like a growing tree that gradually builds up into space-time. “You can think of space emerging from points in a similar way to temperature emerging from atoms,” says Sorkin. “It doesn’t make sense to ask, ‘What’s the temperature of a single atom?’ You need a collection for the concept to have meaning.”

In the late 1980s, Sorkin used this framework to estimate9 the number of points that the observable Universe should contain, and reasoned that they should give rise to a small intrinsic energy that causes the Universe to accelerate its expansion. A few years later, the discovery of dark energy confirmed his guess. “People often think that quantum gravity cannot make testable predictions, but here’s a case where it did,” says Joe Henson, a quantum-gravity researcher at Imperial College London. “If the value of dark energy had been larger, or zero, causal set theory would have been ruled out.”

Causal dynamical triangulations

That hardly constituted proof, however, and causal set theory has offered few other predictions that could be tested. Some physicists have found it much more fruitful to use computer simulations. The idea, which dates back to the early 1990s, is to approximate the unknown fundamental constituents with tiny chunks of ordinary space-time caught up in a roiling sea of quantum fluctuations, and to follow how these chunks spontaneously glue themselves together into larger structures.

The earliest efforts were disappointing, says Renate Loll, a physicist now at Radboud University in Nijmegen, the Netherlands. The space-time building blocks were simple hyper-pyramids — four-dimensional counterparts to three-dimensional tetrahedrons — and the simulation’s gluing rules allowed them to combine freely. The result was a series of bizarre ‘universes’ that had far too many dimensions (or too few), and that folded back on themselves or broke into pieces. “It was a free-for-all that gave back nothing that resembles what we see around us,” says Loll.

Casual dynamical triangulation

Casual dynamical triangulation uses just two dimensions: one of space and one of time. The video shows two-dimensional universes generated by pieces of space assembling themselves according to quantum rules. Each colour represent a slice through the universe at particular time after the Big Bang, which is depicted as a tiny black ball.

But, like Sorkin, Loll and her colleagues found that adding causality changed everything. After all, says Loll, the dimension of time is not quite like the three dimensions of space. “We cannot travel back and forth in time,” she says. So the team changed its simulations to ensure that effects could not come before their cause — and found that the space-time chunks started consistently assembling themselves into smooth four-dimensional universes with properties similar to our own10.

Intriguingly, the simulations also hint that soon after the Big Bang, the Universe went through an infant phase with only two dimensions — one of space and one of time. This prediction has also been made independently by others attempting to derive equations of quantum gravity, and even some who suggest that the appearance of dark energy is a sign that our Universe is now growing a fourth spatial dimension. Others have shown that a two-dimensional phase in the early Universe would create patterns similar to those already seen in the cosmic microwave background.

Holography

Meanwhile, Van Raamsdonk has proposed a very different idea about the emergence of space-time, based on the holographic principle. Inspired by the hologram-like way that black holes store all their entropy at the surface, this principle was first given an explicit mathematical form by Juan Maldacena, a string theorist at the Institute of Advanced Study in Princeton, New Jersey, who published11 his influential model of a holographic universe in 1998. In that model, the three-dimensional interior of the universe contains strings and black holes governed only by gravity, whereas its two-dimensional boundary contains elementary particles and fields that obey ordinary quantum laws without gravity.

Hypothetical residents of the three-dimensional space would never see this boundary, because it would be infinitely far away. But that does not affect the mathematics: anything happening in the three-dimensional universe can be described equally well by equations in the two-dimensional boundary, and vice versa.

In 2010, Van Raamsdonk studied what that means when quantum particles on the boundary are ‘entangled’ — meaning that measurements made on one inevitably affect the other12. He discovered that if every particle entanglement between two separate regions of the boundary is steadily reduced to zero, so that the quantum links between the two disappear, the three-dimensional space responds by gradually dividing itself like a splitting cell, until the last, thin connection between the two halves snaps. Repeating that process will subdivide the three-dimensional space again and again, while the two-dimensional boundary stays connected. So, in effect, Van Raamsdonk concluded, the three-dimensional universe is being held together by quantum entanglement on the boundary — which means that in some sense, quantum entanglement and space-time are the same thing.

Or, as Maldacena puts it: “This suggests that quantum is the most fundamental, and space-time emerges from it.”

TK Recommends

Advertisements

Συγγραφέας: Σταύρος Δημητρακούδης

openscience.gr

Κυρίες και κύριοι: Godman! Ο πιό παντοδύναμος υπερήρωας που έχει εμφανιστεί ποτέ σε κόμικς! Με μία μόνο σκέψη του μπορεί να αναδιοργανώσει ολόκληρο το σύμπαν από τη γέννησή του ώστε να λύσει το παραμικρό πρόβλημα που εμφανίζεται μπροστά του. Αλλά το θέμα μας απόψε δεν είναι η θεολογία αλλά η επιστήμη, οπότε θα πρέπει να περάσουμε στον δεύτερο πιό παντοδύναμο υπερήρωα που έχει εμφανιστεί σε κόμικς: τον Δρ. Μανχάταν.

Ο Δρ. Μανχάταν, κατα κόσμο Jon Osterman, είναι ένας ιδιάζων υπερήρωας. Είναι ένας φυσικός ο οποίος, σε αντίθεση με το στερεότυπο των τρελών επιστημόνων ή εκδικητικών μεγαλοφυών, απλά ενδιαφέρεται στο να μάθει πως λειτουργεί η φύση. Δεν τον νοιάζει η παγκόσμια κυριαρχία, ο πλούτος ή το να καταδιώκει εγκληματίες. Η ίδια η σωτηρία της ανθρωπότητας είναι κάτι που καταφέρνει να του υποκινήσει κάποιο ενδιαφέρον μόνο όταν αντιλαμβάνεται ότι η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σκέψης μπορεί είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με την πολυπλοκότητα των φυσικών συστημάτων. Σε όλα αυτά είναι μία ρεαλιστική αποτύπωση του επιστημονικού μυαλού.

Πως έγινε παντοδύναμος; Βρέθηκε στο λάθος άκρο ενός επιταχυντή και ακυρώθηκε το ‘εσωτερικό του πεδίο’. Δεν υπάρχει ως έννοια ένα τέτοιο πεδίο στη φυσική, υπάρχουν όμως οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις, που ευθύνονται για τη συγκράτηση των πρωτονίων στους πυρήνες των ατόμων. Τα πρωτόνια είναι φορτισμένα θετικά, οπότε όταν πλησιάζουν δύο κοντά απωθούνται όπως τα δύο άκρα ίδιας πολικότητας ενός μαγνήτη. Σε πολύ μικρές αποστάσεις, όμως, εμφανίζει την επίδρασή της η ισχυρή δύναμη, που είναι εκατό φορές πιό ισχυρή από αυτή της ηλεκτρομαγνητικής άπωσης, και τα συγκρατεί μαζί σε έναν πυρήνα. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να ακυρωθεί αυτή η δύνάμη, όπως ακυρώνεται ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα από ένα άλλο αντίθετο, τότε θεωρητικά όλα τα άτομα του ατυχή κυρίου Osterman θα αποσυντίθεντο στα στοιχειώδη σωματίδια από τα οποία απαρτίζονται. Έτσι και έγινε στην ιστορία, όμως η ηλεκτρομαγνητική δύναμη παρέμεινε ανεπηρρέαστη, και έτσι η σκέψη του φυσικού κατάφερε κάπως να επιβιώσει και να επανασυναρμολογήσει το σώμα του από όλα τα συστατικά του στοιχεία, αλλά με εξαιρετικά βελτιωμένο τρόπο.

Ο Δρ. Μανχάταν ανέπτυξε την ικανότητα να μεταχειρίζεται κατά βούληση την ύλη και την ενέργεια του περιβάλλοντός του. Μπορεί να τηλεμεταφέρεται, να περνάει μέσα από τοίχους, να προβλέπει το μέλλον, καταλλήγει να έχει σχεδόν όλες τις ιδιότητες που οι άνθρωποι προσδίδουν στους θεούς. Μα πως είναι δυνατόν όλα αυτά;

Στο ατομικό επίπεδο, τα σωματίδια δεν κινούνται με μηχανιστικό τρόπο, όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα πράγματα στην ανθρώπινη κλίμακα. Ένα ηλεκτρόνιο δεν γυρίζει γύρω από τον πυρήνα του σε κυκλική τροχιά, όπως μαθαίνουμε στο λύκειο. Αυτό καταρρίφθηκε γύρω στη δεκαετία του 1920. Πλέον ξέρουμε ότι τα ηλεκτρόνια υπάρχουν σαν ένα νέφος πιθανότητας γύρω από τον πυρήνα, όπου μπορούν να βρίσκονται οποιαδήποτε στιγμή οπουδήποτε, φτάνει αυτό να είναι αρκετά πιθανό. Αν στη μέση αυτού του νέφους πιθανότητας υπάρχει κάποιο εμπόδιο, κάτι που θα σταματούσε ένα ηλεκτρόνιο αν απλά κινούνταν μηχανιστικά προς αυτό, τότε μπορεί απλά να εμφανιστεί από πίσω του, υπερβαίνοντας το. Αυτό το φαινόμενο λέγεται κβαντικό τούνελ, και είναι λιγότερο εξωτικό από όσο ίσως νομίζετε, αφού χρησιμοποιείται ευρέως στη λειτουργία των ηλεκτρονικών μας. Όλα τα σωματίδια έχουν κάποια απροσδιοριστία στη θέση τους, αλλά αυτή δρα σε τόσο μικρές κλίμακες που δεν μπορεί να είναι ορατή σε καθημερινές καταστάσεις. Αν, όμως, μπορούσε με τεχνητό τρόπο να δημιουργηθεί η τεράστια απιθανότητα όλα τα άτομα ενός σώματος να βρεθούν σε ένα άλλο μέρος, πολλά μέτρα μακριά από το αρχικό, τότε θα είχαμε τηλεμεταφορά. Αυτό είναι ανέφικτο για την πρακτική αλλά και θεωρητική φυσική μας, αλλά όχι, πιθανότατα, για τον Δρ. Μανχάταν.

Ο Δρ. προβλέπει το μέλλον. Ένα ον που μπορεί να πασπατέψει τις καταστάσεις θέσης και ορμής όλων των σωματιδίων ενός ανθρώπινου σώματος, θα έχει και όλες τις πληροφορίες που του χρειάζονται για τη μελλοντική τους εξέλιξη, εντός κάποιας αβεβαιότητας. Στο βαθμό που οι πράξεις μας είναι αποτέλεσμα αντιδράσεων σε εξωτερικές συνθήκες με βάση προκαθορισμένα υποσυνείδητα αντανακλαστικά, μπορούμε να είμαστε προβλέψιμοι. Το ίδιο και το υπόλοιπο σύμπαν, αλλά με δύο εξαιρέσεις. Η μία είναι οι πυρηνικές αντιδράσεις. Οι διασπάσεις πυρήνων γίνονται με καθαρά πιθανοκρατικό τρόπο, οπότε για κάθε συγκεκριμένο πυρήνα δεν μπορεί να είναι γνωστό το πότε θα διασπαστεί. Ο Δρ., όταν δεν μπορεί να διακρίνει καθαρά το μέλλον, αναφέρει ότι ενδεχομένως να είναι λόγω πυρηνικού πολέμου. Η άλλη είναι ταχυόνια, φανταστικά σωματίδια που τρέχουν γρηγορότερα από το φως. Χάρη σε αυτή την ιδιότητα, η ανταλλαγή τους μεταξύ δύο πομπών που ταξιδεύουν με μεγάλη σχετική ταχύτητα μπορεί, όπως προκύπτει από την Ειδική Θεωρία Σχετικότητας, να έχει ως αποτέλεσμα αυτά να ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο. Αυτά μπερδεύουν τις αισθήσεις του Δόκτορα, όπως θα μπέρδευαν και κάθε φυσικό, μιά και καταργούν την αιτιότητα. Παρά τις προσπάθειές μας, όμως, δεν έχουμε παρατηρήσει ακόμα ταχυόνια στο πραγματικό μας σύμπαν, οπότε, για την ώρα τουλάχιστον, η ροή του χρόνου είναι ασφαλής και η πραγματικότητα είναι, εντός των περιορισμένων παρατηρησιακών δυνατοτήτων μας, προβλέψιμη. Εντός των λιγότερο περιορισμένων παρατηρησιακών δυνατοτήτων του Δρ. Μανχάταν, ακόμα περισσότερο

    

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Ένα ωραίο άρθρο από το καλό περιοδικό «New Scientist» για όσους (όπως ο κ. Boson de Higgs) ενδιαφέρονται για την Σωματιδιακή Φυσική!

11 July 2012 by Michael Slezak and Lisa Grossman
Magazine issue 2873. Subscribe and save
For similar stories, visit the Quantum World Topic Guide
Surprise behaviour from the new particle will help test theories that transcend the limits of the standard model of particle physics

Read more: «Higgsteria: Hunting the world’s most wanted particle»

Editorial: «Particle discovery is a start, not an end»

A NEWLY glimpsed boson is prompting celebration around the world, but the particle could yet break the model that it is credited with completing. Or so most physicists hope.

Although spotted at last, many properties of the new particle – thought to be the Higgs boson, or at least something similar – have yet to be tested. What’s more, the telltale signature it left in the detectors at the Large Hadron Collider (LHC) does not exactly match what is predicted by the standard model of particle physics, the leading explanation for the known particles and the forces that act on them. So it is possible the new particle is something much more exotic, such as a member of a more complete model of the universe that includes the mysterious entities of dark matter and gravity. That would end the standard model’s supremacy, but it would also be a cause for even greater celebration than the discovery of the Higgs itself.

«Many of my colleagues and I think that this discovery on Wednesday may mark the beginning of the end of the standard model,» says Georg Weiglein of the German Electron Synchotron research centre (DESY) in Hamburg. «Maybe these little deviations from the standard model really build up to a significant deviation. Maybe once we make this more precise with more data we will see that this is not the standard-model Higgs.»

Rapturous applause, whistles and cheers filled the auditorium at CERN, near Geneva, Switzerland, as the heads of the twin LHC experiments presented their particle discoveries on 4 July. Joe Incandela of CMS and Fabiola Gianotti of ATLAS both reported seeing excesses of particles that fit the profile of a Higgs, with masses of 125 and 126 gigaelectronvolts (GeV) respectively. (In particle physics energy and mass are interchangeable.)

The Higgs doesn’t just complete the standard model, it also has a key role to play in the nature of matter itself, as the fundamental component of the Higgs field. According to the standard model, all particles must pass through this omnipresent entity. Some, like the photon, slip through unhindered – they are massless. Others are slowed down, resulting in mass. «This boson is a very profound thing,» says Incandela. «It embodies substance to all these other particles that exist.»

Given the rumours, leaks and hype leading up to the announcement – and the knowledge that a discovery was in principle possible given the data collected – the particle discovery was not a complete surprise. Remarkably though, ATLAS and CMS both claimed 5 sigma confidence in the result, equivalent to a 5 in 10 million chance that the readings could have been created by background processes in the detector. That exceeded the best of the anticipated outcomes. «I think we have it,» concluded Rolf-Dieter Heuer, director general of CERN.

Discussion quickly moved to what exactly «it» was. The Higgs hasn’t been glimpsed directly – but via its decay into a plethora of other particles more easily picked up by the LHC detectors.

The standard model predicts the rate at which a Higgs of a given mass should decay into these particles. But the reported rates for the new particle do not exactly match what is predicted for a mass of about 125 GeV (see diagram). The anomalies could disappear, producing a standard-model Higgs – or they could grow. Most physicists are hoping for the latter.

It is clear that the standard model is inadequate, not least because it can’t explain 80 per cent of the matter in our galaxy – dark matter – and makes no mention of gravity (See «Can we split the Higgs boson?»). A non-standard-model Higgs would be a big clue as to which of many proposed extensions to the standard model – if any – is a correct description of reality.

Steven Weinberg, who won a Nobel prize in 1979 for theoretical work on elementary particles, has previously said it would be a «nightmare» if a Higgs boson was discovered that neatly fulfilled its duties as laid out by the standard model and did nothing more. Such a particle wouldn’t give us clues about what’s next. «It is crucial to keep looking for clues to a more comprehensive theory,» he told New Scientist following the announcement.

Luckily, there are several gaps in the data presented last week that might yet turn the nightmare into a dream. Conversations with physicists from ATLAS and CMS at the International Conference on High Energy Physics (ICHEP), which kicked off in Melbourne, Australia, directly after the CERN announcement, and the flurry of papers appearing on the arxiv preprint server since the announcement, suggest that there are grounds for cautious optimism.

According to the standard model, a Higgs boson of about 125 GeV should decay into tau particles about six per cent of the time, but it seems to be doing it a lot less than that. At last week’s seminar, the CMS team reported no excess in tau production beyond what is expected due to background processes. ATLAS, meanwhile, did not release any data specifically on tau production. «I think this is a very intriguing thing, which is perhaps trying to tell us something already,» says Albert De Roeck of CMS. «It’s sort of a really strange game that’s going on there,» agrees Paul Jackson of ATLAS. «If that continues to be seen, it is certainly not a Higgs boson.»

What else would it be? Only two types of elementary particle are known to exist: fermions, which make up matter and include electrons, quarks and neutrinos; and bosons, which are force carriers and include photons and the W and Z bosons. According to the standard model, the Higgs field is responsible for the mass of all the fermions and bosons. But taus are fermions – and if the Higgs is not decaying into taus, it is probably not giving them mass either. Might the Higgs only give mass to bosons?

De Roeck thinks that might be the case. He points out that when Peter Higgs and others came up with the theory in the 1960s, the Higgs mechanism was designed only to explain the mass of the bosons. It wasn’t until later that the mechanism was extended to include all other mass-bearing particles, as a simplification, he says. «So maybe the Higgs is doing what it should be doing.»

That’s interesting, because then something else is needed to give mass to fermions, a possibility that starts to sound a lot like a hypothetical but mathematically elegant extension to the standard model called supersymmetry. This theory proposes a slew of new particles and superpartners to solve several phenomena that the standard model can’t address, including dark matter and a thorny contradiction known as the hierarchy problem. Supersymmetry specifies a minimum of five Higgs bosons, plus several superpartner Higgsinos – some of these other Higgses could give fermions mass if it turns out that the boson spotted at the LHC doesn’t.

See graphic: «New particle, new questions»

Many are cautious about extrapolating so much from the tau data at such an early stage. Peter Jenni, a founder and former head of ATLAS, doesn’t think it is telling us anything yet. He says bigger statistical deviations have disappeared in the past and he expects this one to as well.

But just about everyone agrees that it’s a channel to keep an eye on. «It’s not something we’re yet making any strong statements about, but it will be something interesting to watch,» Incandela said at ICHEP.

Decay data

The low tau rate wasn’t the only anomaly in the data. The CMS and ATLAS teams also reported that the new boson seems to decay into a pair of photons too frequently – about one-and-a-half times the rate predicted by the standard model (see diagram). If that trend continues, it could mean that another particle is being produced in the detectors, alongside the Higgs-like boson. That particle might be one of the other Higgs particles predicted by supersymmetry, says De Roeck, or something else.

This «diphoton» excess is extremely important, says Kai Wang of Zhejiang University in Hangzhou, China. «If the current situation stays and the precision improves, I believe it will strongly imply the existence of physics beyond the standard model.»

Two days after the announcement, Wang’s team posted a paper on arxiv showing that the existence of superpartners of tau particles – called «staus» – could explain the diphoton excess. They show that, via a mechanism first outlined by a group based at Fermilab in Batavia, Illinois, these particles could cause the Higgs to produce more photons (arxiv.org/abs/1207.0990).

It won’t be smooth sailing for the LHC experimenters, says Wang. The types of collision that occur at the LHC make creating stau particles difficult. Another kind of collider might be needed (see «Physicists propose factory to spew out Higgs particles»).

Another intriguing explanation – which could account for the tau deficit and the photon excess – appeared on arxiv on 5 July. Dan Hooper and Matthew Buckley, both of Fermilab, calculate that if the superpartner of the top quark – the stop – is present when the Higgs is decaying, it will alter the decay to create both anomalies (arxiv.org/abs/1207.1445). By contrast, a stau only explains the excess of photons. «If you only want to introduce one new particle, stops are the only one that gets you everything you need to explain the data,» Hooper says.

See graphic: «A boson spotter’s guide»

A stau or a stop would be good news for finding dark matter. «In either of these scenarios, you expect at least one superpartner that’s even lighter than the stau or stop,» says Hooper. «That could be the dark matter.»

Exciting though these possibilities are, nearly everyone urges caution. «All of these things, they’re like pipe dreams,» says Christoph Paus of CMS. «Of course I’d like to see a difference, but if I’m honest, at the moment everything looks like the standard-model Higgs.» Even if both anomalies disappear, the Higgs needn’t leave us in Weinberg’s nightmare.

Although ATLAS and CMS had enough data to see the new boson with certainty, they haven’t yet got enough to pin down its properties. They now need to identify the particle’s spin – a quantum property a bit like the angle of a particle’s rotational axis.

The observed decay into photon pairs, combined with the fact that the particle is definitely a boson, constrain its spin to either 2 or 0. To fulfil its duty of giving other particles mass via the Higgs mechanism, the spin must be 0. Only then can the particle be the fundamental component of the non-directional, or «scalar», Higgs field.

Most physicists think it will be 0, because producing a particle with a spin of 2 in a collider is harder and so less likely. However, even if it is 0 there’s yet another way it may still be non-standard, which relates to a property called parity, most easily explained via mirror images. Usually, if a particle has spin 0, its mirror image looks identical. But it is possible for a particle to be spin 0 and not have that property. Among the five Higgses in supersymmetry, one – known as a pseudoscalar – has this property.

«Finding something, and it being a pseudoscalar, is right up the alley of supersymmetry,» says De Roeck. Although he adds that, maddeningly, if it isn’t a pseudoscalar, that doesn’t mean supersymmetry is ruled out.

Jenni, meanwhile, bristles at the notion of a nightmare scenario, and says that finding a standard-model Higgs would be just fine. «To find this last piece of the puzzle was one of the main goals of the LHC. We also know that the standard model does not explain it all, so I don’t think this will mean that life for the next 15 years at the LHC will be boring at all.»

Until next year, when it will hibernate for an upgrade, the LHC is expected to run smoothly, more than doubling the total amount of data collected. By some estimates, that could allow the tau, diphoton and spin questions to be settled within a year.

That’s good news for those of us waiting on tenterhooks to find out if we are living in a supersymmetric universe, or something even more weird and wonderful. But it’s a mixed bag for those already tired after the scramble to produce the Higgs result in time for ICHEP. «Now all hell breaks loose,» says De Roeck. «I was thinking about taking a vacation. But now…»

 

 Εξαιρετικό και, κατάλληλο για τη στιγμή! Aπό την e-cynical
Λίγο καθυστερημένα, και αφού κόπασε ο θόρυβος και τα χειροκροτήματα για το νέο μέλος της οικογενείας των μποζονίων, που ήρθε στο φως πριν λίγες μέρες στο ακριβότερο μαιευτήριο του κόσμου, το CERN, αξίας περίπου 20 δις, ας αφιερώσουμε λίγες γραμμές για να το γνωρίσουμε καλύτερα.
Το νέο αποτέλεσμα που έδωσαν ταυτόχρονα δυο ανεξάρτητοι ανιχνευτές, έρχεται να επιβεβαιώσει, με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ότι η μικρή διαταραχή στις μετρήσεις, που είχε εμφανιστεί πριν λίγους μήνες, κάθε άλλο παρά τυχαίος θόρυβος ήταν, αλλά αντιστοιχούσε σε ένα ολοκαίνουργο σωματίδιο, μάρκας μποζόνιο. Το ότι είναι μποζόνιο και όχι τίποτε άλλο, επιβεβαιώνεται, πέραν κάθε αμφιβολίας από το γεγονός ότι το ίχνος του προδόθηκε από την ταυτόχρονη εμφάνιση στον ίδιο χρόνο δυο φωτονίων. Τα φωτόνια, όπως και κάθε σωματίδιο του μικρόκοσμου της κβαντομηχανικής, πέρα από τη γνωστή στροφορμή που συναντάται και στον μακρόκοσμο, έχει και μια ίδια στροφορμή, η οποία ονομάζεται spin. Επειδή το φωτόνιο έχει by default spin 1, το διανυσματικό άθροισμα δυο spin, έκαστον των οποίων ισούται με τη μονάδα, μάς δίνει είτε 0 είτε 2. Επομένως, αυτό καθ’ αυτό το γεγονός της διάσπασης σε δύο φωτόνια, μάς λέει ότι το άγνωστο σωματίδιο είναι όντως μποζόνιο.
Ας κάνουμε μια μικρή παράκαμψη και ας δούμε τι είναι τα μποζόνια για τα οποία γίνεται τόση φασαρία.
Τα γνωστά σωματίδια του μικρόκοσμου χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες, τα φερμιόνια και τα μποζόνια. Στα φερμιόνια ανήκουν τα λεπτόνια, κύριοι εκπρόσωποι των οποίων είναι το ηλεκτρόνιο, το μιόνιο και το tau , με τα αντίσοιχα νετρίνα και αντι-σωματίδιά τους, και τα 6 quarks τα οποία συνθέτουν το πρωτόνιο και το νετρόνιο, που με τη σειρά τους συνθέτουν τον πυρήνα κάθε ατόμου. Τα φερμιόνια διακρίνονται για το ημι-ακέραιο spin και αποτελούν τα βασικά συστατικά της ύλης. Αν εξαιρέσεις το νετρίνο, όλα τα φερμιόνια έχουν μάζα, αλλιώς τι σόι βασικά συστατικά της ύλης θα ήταν.
Τα μποζόνια, από την άλλη δεν έχουν μάζα, εκτος από τα… (θα το δούμε παρακάτω), έχουν ακέραιο spin, και θεωρούνται οι φορείς των 4 θεμελιωδών δυνάμεων της φύσης. Τι σημαίνει αυτό; Στη φύση υπάρχουν 4 δυνάμεις, εκτός κι αν μας προκύψει καμιά πέμπτη στο δρόμο. Αυτές είναι: η ηλεκτρομαγνητική που δρα ανάμεσα σε φορτισμένα σωματίδια, η ασθενής πυρηνική που διαφεντεύει την ραδιενεργό διάσπαση των πυρήνων, η ισχυρή πυρηνική, η οποία κρατάει τα quarks μαζί ώστε να μην διαλύονται οι πυρήνες, και η γνωστή μας βαρυτική, η οποία δρα ανάμεσα σε σώματα που έχουν μάζα.
Στη σωματιδιακή φυσική, όταν λέμε ότι δυο σώματα αλληλεπιδρούν μέσω μιας εκ των 4 δυνάμεων, στην πραγματικότητα εννοούμε ότι τα σώματα αλληλεπιδρούν μέσω ανταλλαγής ενός ειδικού σωματιδίου, φορέα της συγκεκριμένης δύναμης. Όταν, για παράδειγμα, λέμε ότι δυο φορτισμένα σωματίδια αλληλεπιδρούν μέσω της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης, αυτό σημαίνει ότι ανταλλάσσουν, (καταπίνουν ή φτύνουν) φωτόνια. Άρα, το φωτόνιο είναι ο φορέας της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης. Ομοίως, το γλουόνιο είναι ο φορέας της ισχυρής πυρηνικής, τα σωματίδια W και Ζ είναι οι φορείς της ασθενούς πυρηνικής, και το (υποθετικό, και ακόμα-να-το-δούμε)γκραβιτόνιο, το οποίο, για να είναι κομψή η θεωρία, θα πρέπει να μεσολαβεί στις βαρυτικές έλξεις όσων σωμάτων έχουν μάζα.
Εδώ, κολλάει και το μποζόνιο του Higgs, το οποίο είναι το σωματίδιο φορέας ενός πεδίου, του Higgs, το οποίο, βρίσκεται παντού όπου και να κοιτάξεις και δρα όπως ένα λασπωμένο χωράφι: σχηματικά, όσα σωματίδια πιαστούν στα δίχτυα του, ανάλογα με τον κόπο που κάνουν για να ξεφύγουν, αποκτούν και την ανάλογη μάζα. Σύμφωνα λοιπόν με την εικόνα αυτή, κάθε ένα από τα γνωστά σωματίδια αλληλεπιδρά με διαφορετικό τρόπο, κινείται, δηλαδή, με διαφορετικό τρόπο στο λασπωμένο πεδίο του Higgs, και το γεγονός αυτό του προσδιορίζει και τη μάζα που θα έχει εφ εξής.
Τα μποζόνια, σε αντίθεση με τα φερμιόνια, έχουν by default ακέραιοspin και στερούνται μάζας, εκτός από τα W και Ζ, τα οποία είναι ιδιαζόντως βαριά και, όπως είδαμε μεσολαβούν στις ραδιενεργές διασπάσεις των πυρήνων.
Το μποζόνιο του Higgs, όπως προβλέπει η θεωρία του Καθιερωμένου Μοντέλου (Standard Model), θα πρέπει να έχει συγκεκριμένη μάζα, καθόλου φορτίο και spin ίσο με 0. Όπως είδαμε και στην αρχή, το τελευταίο πείραμα έδειξε μεν ότι το καινούργιο σωματίδιο είναι μποζόνιο, με μάζα στην λίγο-πολύ αναμενόμενη περιοχή, δεν έδωσε όμως καμιά ένδειξη για το spin του. Η διελεύκανση αυτού του μυστηρίου, αν δηλαδή ο άγνωστος Χ έχει spin 0 ή 2 θα γίνει σε μεθεπόμενα πειράματα, και ίσως μια απάντηση βρεθεί πριν από το τέλος αυτής της χρονιάς. Αν το spin βρεθεί ίσο με 0 τότε αυξάνονται οι πιθανότητες να έχουμε βρει το σωστό μποζόνιο, δηλαδή το μποζόνιο που προβλέπει το Standard Model. Αν το spin βρεθεί ίσο με 2, τότε θα πρόκειται για μια άλλη ανακάλυψη, για το μποζόνιο, λ.χ. του Μήτσου, δίχως άλλο όμως, πολύ ενδιαφέρουσα.
STANDARD MODEL
Κι εδώ, ας κάνουμε μια άλλη στάση στις διάφορες θεωρίες της σωματιδικιακής φυσικής και στο γιατί το μποζόνιο του Higgs δεν είναι το μοναδικο, αλλά για διάφορους λόγους κατέστη το πλέον διαφημισμένο και δημοφιλές.
Το Standard Model είναι μια θεωρία-χαλί που βρίσκεται στην πιάτσα από τη δεκαετία του 1960 και για την ύφανση της οποίας πολλοί βάλανε τα χέρια τους και τα μυαλά τους. Θεωρείται επιτυχημένη, και ό,τι καλύτερο έχουμε βρει μέχρι τώρα, γιατί κατόρθωσε να περιγράψει όλες τις γνωστές δυνάμεις, εκτός της βαρυτικής (αυτή είναι άλλου παπά ευαγγέλιο) καθώς και όλα τα γνωστά σωματίδια του μικρόκοσμου. Μεγάλη της επιτυχία θεωρείται η πρόβλεψη των μποζονίων W και Ζ, καθώς  των quarks, τα οποία όταν ανακαλύφτηκαν εκ των υστέρων σε πειράματα, της έδωσαν τα υψηλότερα διαπιστευτήρια.
Το Standard Model, όμως, είχε μια πολύ σοβαρή αδυναμία: πουθενάδεν υπήρχε πρόβλεψη ώστε τα σωματίδια που περιέγραφε να είχαν μάζα. Αυτό φυσικά ήταν λάθος, το οποίο ήρθε να διορθώσει ο κ. Higgs, (αλλά και τρεις τέσσερεις άλλοι, εργαζόμενοι ανεξάρτητα και ταυτόχρονα), προσθέτοντας με το χέρι στο μοντέλο ένα επιπλέον πεδίο (σωματίδιο), το οποίο θα έντυνε με μάζα τα γνωστά γυμνά σωματίδια του μικρόκοσμου.
Καλή κίνηση, η οποία όμως, δημιούργησε με τη σειρά της καινούργια προβλήματα. Ενώ οι πειραματικές ενδείξεις ήταν ότι το μποζόνιοHiggs θα έπρεπε να έχει μάζα στην περιοχή 114-180 GeV, η ενισχυμένη με το πεδίο Higgs, θεωρία το έβγαζε δισεκατομμύρια φορές βαρύτερο. Το πρόβλημα αυτό είναι γνωστό με το όνομαΗierarchy Problem, αν κάποιος πέσει πάνω του και δεν ξέρει τι κρύβεται από πίσω. Τα πάντα όμως διορθώνονταν όταν κάποιος ρύθμιζε απ’ έξω και με το χέρι τις ελεύθερες παραμέτρους της εξίσωσης, όπως για παράδειγμα την ισχύ αλληλεπίδρασης των θεμελιωδών δυνάμεων, που περιγράψαμε πρωτύτερα. Αυτό, όμως, δεν είναι καλό για μα θεωρία, η οποία έχει τη φιλοδοξία να προβλέπει από μόνη της τη γέννεση του κόσμου. Κανονικές οι τιμές των παραμέτρων αυτών θα έπρεπε να προκύπτουν από μόνες τους και να είναι φυσικά οι σωστές.
ΘΕΩΡΙΑ ΥΠΕΡΣΥΜΜΕΤΡΙΑΣ
Για το λόγο αυτό, αναπτύχθηκαν παράλληλες θεωρίες, με σκοπό να απαλλαγούν από τους μπελάδες του Standard Model. Μια τέτοια θεωρία είναι η Υπερσυμμετρία (ή χαϊδευτικά SUSY), η οποία δεν είναι μια, αλλά έρχεται με πολλές παραλλαγές. Η πιο κοινή με τους λιγότερους περιορισμούς, είναι η SUSY με άρωμα βανίλια, ενώ υπάρχουν και SUSYs με άρωμα σοκολάτας, φράουλας, τσίλι, σκόρδου κλπ, ανάλογα με τις προυποθέσεις που βάζουν. H SUSY μπορεί να έφτιαξε μια περισσότερο κομψή και καθαρή θεωρία, με λιγότερους σε σχέση με το Καθιερωμένο Μοντέλο, περιορισμούς, ταυτόχρονα, όμως, έφερε σαν προίκα και μια σειρά από καινούργια  και πολύ βαρύτερα σωματίδια. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας, κάθε σωματίδιο, φερμιόνιο ή μποζόνιο του ορατού κόσμου θα πρέπει να συνυπάρχει με τον κατά πολύ βαρύτερο,υπερσυμμετρικό του εταίρο. Για κάθε ηλεκτρόνιο θα πρέπει κάπου εκεί έξω να βρίσκεται, για παράδειγμα και ένα s-ηλεκτρόνιο, για κάθε quark, ένα s-quark κ.ο.κ. Κάποια από αυτά, σύμφωνα με τους υπολογισμούς έχουν ενέργειες κατώτερες των δυνατοτήτων του επιταχυντή του CERN και κανονικά θα πρέπει να μπορούν να ανιχνευτούν.
ΑΛΛΕΣ ΘΕΩΡΙΕΣ
Εκτός όμως από την SUSY, πάνω στο υφάδι του Standard Model, αναπτύχθηκαν και άλλες θεωρίες, οι οποίες περιμένουν κάποιο πειραματικό αποτέλεσμα είτε για να απαξιωθούν είτε για να αναβαθμιστούν. Η θεωρία “Technicolor” του Weinberg, για παράδειγμα, θεμελιώθηκε χωρίς την παρουσία του μποζονίου Higgs, ντύνοντας με μάζα τα quarks βάσει κάποιου άλλου μηχανισμού, λ.χ. από την ενέργεια η οποία βρίσκεται παγιδευμένη στο δεσμό αλληλεπίδρασής τους.
Το μοντέλο Randall-Sundrum, στη δεκαετία 1990, προβλέπει κάποιο μποζόνιο, τύπου Higgs, προβλέπει τους εταίρους της SUSY, κατά πολύ όμως ελαφρύτερους, αλλά τους τελευταίους καθισμένους πάνω σε μια πέμπτη διάσταση.
Υπάρχει τέλος, και η θεωρία η οποία προκύπτει από τη σύνθεση των θεωριών Technicolor και Randall-Sundrum, και χωρίς την ανάγκη υιοθέτησης μια επιπλέον διάστασης. Χωρίς να είναι τελείως απαλλαγμένη από το μποζόνιο Higgs, το προσδιορίζει, όχι ως ανεξάρτητο, αλλά ως ένα σύνθετο σωματίδιο, αποτελούμενο από άλλα στοιχειώδη σωματίδια. Η μάζα του σύνθετου αυτού Higgs έχει υπολογιστεί να κυμαίνεται ανάμεσα στα 115 και 145 GeV.
Το μποζόνιο που ανακαλύφτηκε πρόσφατα έχει μάζα στα 125 ή στα 126 GeV, και κάλλιστα θα μπορούσε να αποτελέσει το παιδί κάποιων από τις ανταγωνιστικές θεωρίες που εν συντομία παρουσιάσαμε. Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, δεν υπάρχει μόνος ο κ. Higgs, αλλά πολλοί πατεράδες που συνωστίζονται, και οι οποίοι θα πρέπει να περιμένουν κάποιο ακόμα καιρό μέχρι να τους αποδωθεί η πατρότητα του νέου Μεσσία….
Βρισκόμαστε, ακόμα στην αρχή.
Μ. Καρατζινός: «Εργάζομαι στο μεγαλύτερο ελληνικό εργαστήριο του κόσμου»
από το: ellines.com (μέσω Ramnousia)

Είναι οι Ελληνες, που ζουν και εργάζονται στο «επιστημονικό κέντρο του κόσμου», σε ότι αφορά τις έρευνες για τον εντοπισμό της «αρχής των πάντων». Επιστήμονες, φυσικοί, θεωρητικοί και πειραματικοί, μηχανικοί, τεχνολόγοι, προγραμματιστές, φοιτητές. Μία κοινότητα περίπου 180 Ελλήνων, από τους οποίους τουλάχιστον 20 μόνιμοι. Καθημερινά τα τελευταία χρόνια περνούν την πύλη του Κέντρου Σωματιδιακής Φυσικής CERN στη Γενεύη – οι φύλακες τους γνωρίζουν με τα μικρά τους ονόματα και όχι από την ταυτότητα που έχουν κρεμασμένη στο στήθος τους.  Είναι οι Ελληνες,που συγκαταλέγονται στα σπουδαιότερα μυαλά της επιστήμης της Φυσικής, έχοντας στη διάθεσή τους τον πιο σύγχρονο πειραματικό εξοπλισμό, και που μαζί με άλλους 2.500 συναδέλφους τους, πανηγύρισαν την περασμένη Τετάρτη, επιβεβαίωσαν την ύπαρξη του σωματιδίου του Higgs. Ας γνωρίσουμε μερικούς από αυτούς

Μιχάλης Καρατζινός: «Εργάζομαι στο μεγαλύτερο ελληνικό εργαστήριο του κόσμου!»

Με αυτή τη φράση ο πειραματικός φυσικός, Μιχάλης Καρατζινός, μετέφερε στην τηλεφωνική μας επικοινωνία τον τρόπο με τον οποίο αισθάνεται το εργαστήριο, που τα τελευταία 24ωρα μετά την ανακοίνωση για την ανακάλυψη του σωματιδίου του Higgs, έχει προσελκύσει τα βλέμματα της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας. «Ζω και εργάζομαι εδώ 20 χρόνια. Τα τελευταία δύο, από 80 ώρες την εβδομάδα για να λειτουργήσει όπως πρέπει ο επιταχυντής. Η Ελλάδα συνεισφέρει ετησίως στις έρευνες 15 εκατ. ευρώ τον χρόνο – ποσό που αντιστοιχεί στο 2% του συνόλου, εγώ είμαι Έλληνας, άρα; Εργάζομαι στο μεγαλύτερο ελληνικό εργαστήριο του κόσμου» επαναλαμβάνει.

Πως αισθάνεται ο Μιχάλης Καρατζινός στο άκουσμα της μεγάλης επιστημονικής ανακάλυψης; «Το ξέραμε από το Δεκέμβριο, έλειπαν κάποιες λεπτομέρειες» σε προσγειώνει απότομα αλλά για λίγο «Είναι εντυπωσιακό, αν αναλογιστεί κανείς ότι δεν πρόκειται επί της ουσίας για ανακάλυψη, αλλά για επιβεβαίωση μιας ερευνητικής  ομάδας με τον κ. Higgs από το 1964. Φανταστείτε, αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονταν τότε κάτι, που δεν είχαμε δυνατότητα σε καμία από τις δεκαετίες που ακολούθησαν να αποδείξουμε. Προφανώς και είμαι ικανοποιημένος, έχω δει ανθρώπους να εργάζονται στο αντικείμενο 20 χρόνια και επιτέλους ο κόπος τους ανταμείφθηκε. Αισθάνομαι όμως και άλλο ένα συναίσθημα, περίεργο, μία λύπη. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον αν δεν βρίσκαμε το σωματίδιο, αλλά κάτι πολύ κοντά σε αυτό. Κάτι που να μας κάνει να αναθεωρήσουμε ορισμένα στοιχεία και να συνεχίσουμε την έρευνα από άλλη οπτική γωνία» συμπληρώνει. Ωστόσο, ήδη όπως αποκαλύπτει, έχει καταθέσει πρόταση, για τη δημιουργία ενός εργοστασίου παραγωγής σωματιδίων Higgs, «γιατί αυτό πρέπει να είναι το επόμενο βήμα, δεν υπάρχει τέλος στην έρευνα».

Πάρις Σφήκας: «Μάθαμε, πως τα πάντα αποκτούν υπόσταση»

Ο Πάρις Σφήκας, δεν έκρυβε τη χαρά του για τις εξελίξεις. Καθηγητής Σωματιδιακής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, μέλος της ομάδας του CERN – συντονιστής φυσικής του πειράματος CMS, έχοντας υπό την επίβλεψή του 16 ερευνητικές ομάδες και 1100 πειραματικούς φυσικούς από όλο τον κόσμο – δεν είναι εύκολο να εξηγήσει με απλά λόγια τι σημαίνει «το μποζόνιο του Higgs», όπως προτιμά να το αποκαλεί αντί του σωματιδίου του Θεού που έχει επικρατήσει. O ίδιος, στις λιγοστές του δηλώσεις, ήταν εξαιρετικά προσεκτικός. «Η ανακάλυψη απαντά στο ερώτημα, πώς τα πάντα αποκτούν υπόσταση». Το πριν, δεν υπάρχει, δεν μπορεί να το συλλάβει ο ανθρώπινος νους. Και η συνέχεια; «Τώρα το βρήκαμε. Δεν ξέρουμε τίποτε πέραν της ύπαρξής του. Ποιες είναι οι ιδιότητές του; Μήπως κάνει κι άλλα πράγματα πέρα από το να δίνει μάζα; Συνεχίζουμε να τρέχουμε και θα συνεχίσουμε για τουλάχιστον οκτώ μήνες» δηλώνει.

Κωνσταντίνος Κορδάς: «Ο αέναος κύκλος της εξέλιξης»

Στον τέλειο κύκλο έρευνας – τεχνολογίας αναφέρθηκε ο λέκτορας στο AΠΘ και συντονιστής στο πείραμα του CERN της ανάλυσης φυσικής στο κανάλι παραγωγής ΖΖ, κ. Κορδάς Κωνσταντίνος. Ο ίδιος επισημαίνει πως «με κάθε ανακάλυψη που κάνουμε, καταλαβαίνουμε τον κόσμο καλύτερα – αυτή είναι η δουλειά του ανθρώπου» και συνεχίζει: «Όλα όσα επιτυγχάνονται σήμερα, είναι απόρροια του ερευνητικού έργου των προηγούμενων γενεών. Ο κ. Κορδάς ξεκαθαρίζει πως έρευνα και τεχνολογία αλληλοσυμπληρώνονται δημιουργώντας έναν τέλειο κύκλο. «Για να εντοπίσουμε νέα σωματίδια και να ικανοποιήσουμε την περιέργειά μας, χρειαζόμαστε μηχανήματα που είναι στην αιχμή της τεχνολογίας, όπως τον επιταχυντή. Οδηγώντας την τεχνολογία στα όριά της, προκύπτουν εφαρμογές που βελτιώνουν τη ζωή μας. Για παράδειγμα, το να καταλάβουμε πως δουλεύουν οι πυρήνες και πως αν βάλουμε ένα μαγνητικό πεδίο, προσανατολίζονται με αυτό, μας οδήγησε στις μαγνητικές τομογραφίες» και καταλήγει: «Η ανακάλυψη χρησιμοποιείται για να δημιουργηθεί τεχνολογία αιχμής, η οποία χρειάζεται να για κάνεις μία ακόμη ανακάλυψη, κ.ο.κ.»

Περήφανοι για τις επιλογές τους

Ο κατάλογος των Ελλήνων που εργάζονται στο CERN δεν τελειώνει. Η Δεσποινα Χατζηφωτιάδου, πειραματικός φυσικός εργάζεται σαν πρώτης βαθμίδας ερευνητής του Εθνικού ινστιτούτου πυρηνικής φυσικής της Ιταλίας, με έδρα τη Μπολόνια. Ζει στα Γαλλο- ελβετικά σύνορα από το 1987. Οταν ξεκίνησε να δουλεύει στο CERN, ήταν Λέκτορας στη Θεσσαλονίκη. Οι απουσίες της από την εργασία της την οδήγησαν σε απόλυση, ωστόσο δεν το μετανιώνει, καθώς κατάφερε να γνωρίσει την κορυφή της έρευνας στον κλάδο της

Η Μαρία Δήμου είναι μηχανικός υπολογιστών και Φυσικός στοιχειωδών σωματιδίων. Είναι η γυναίκα που για πάνω από 15 χρόνια δημιουργεί επανάσταση στην επιστήμη των υπολογιστών. Τα παιδιά της πηγαίνουν στο ελβετικό σχολείο το πρωί και στο ελληνικό το απόγευμα για τη γλώσσα. Στο CERN προσελήφθη για να φτιάξει μια πύλη ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Τροποποίησε τη διεύθυνση του mail από κώδικα σε ονοματεπώνυμο για να το χρησιμοποιούμε όλοι με τη σημερινή του μορφή. Σήμερα ασχολείται με τα δίκτυα πλέγματος υπολογιστών Grid.

Μία εκπληκτική εργασία του Δρ. Μάνου Δανέζη. Το είδα στο «RAMNOUSIA» και είναι από το ιστολόγιο «Physics4U»
Τι συμβαίνει με το ανθρώπινο είδος;
Γεωμετρία, Τοπολογία και Πεπρωμένο του Σύμπαντος
Οι ειδικοί σεφ
Σκουληκότρυπες, πολλαπλές διαστάσεις και χωροχρονικά ταξίδια από μία Ελληνίδα ακαδημαϊκό…
Καλώς ήρθατε στην συμπαντική συνειδησιακή μήτρα!
Εισαγωγή

Όπως έχει οριστεί, Natura ονομάζουμε το σύνολο των μόνιμα εγγε­γραμμένων στο ανθρώπινο DNA δεδομένων και πληροφοριών, που κάθε ένας χρησιμοποιεί αυθόρμητα ως κάτι γνωστό και αναλλοίωτο, άσχετα αν κατέχει επαρκώς το τι είναι ακριβώς αυτό στο οποίο ανα­φέρεται. Όμως, όπως είναι φυσικό, μέσα στην ανθρώπινη Natura περιλαμβάνονται, εκτός των θετικών στοιχείων, και όλα τα ανθρώπινα δόγματα, οι κοινωνικές αγκυλώσεις, τα επιστημονικά αξιώματα και οι προσωπικές ανθρώπινες εμμονές…

Αντίθετα, ανθρώπινη Cultura ονομάζουμε το σύνολο των γεγονότων, πληροφοριών ή απόψεων της ανθρώπινης Natura, τις οποίες διερευ­νούμε, προκειμένου να τις επεκτείνουμε, να τις διορθώσουμε ή να τις ανατρέψουμε. Δυστυχώς όμως, όπως όλοι έχουμε αντιληφθεί, η δυτική Cultura διέρ­χεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαρθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές. Το φαινόμενο αυτό δεν έχει τοπικά χαρακτηριστικά, αλλά αφορά και αναφέρεται στο σύνολο του δυτικού κόσμου, αν και εξωτερικεύεται με διαφορετικούς τρόπους στις διάφορες τοπικές κοινωνίες, αναλόγως του βαθμού εξέλιξης τους.

Ως παράδειγμα αναφέρουμε τη διεθνή οικονομική κατάρρευση που βιώνουμε και η οποία δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολο­κληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών. Οι διαπιστώσεις αυτές οδηγούν στο συμπέρασμα ότι δεν βρισκόμαστε μπροστά σε μια δυσλειτουργία ενός κοινωνικού συστήματος, αλλά σε φαινόμενα πολιτισμικής κατάρρευσης αυτού που αναφέρεται ως Δυτικός Πολιτισμός. Χαρακτηριστικό φαινόμενο αυτής της κατάρρευσης είναι η εγκατάλειψη των αρχών της συλλογικότητας, της κοινωνικότητας και του κοινοτικού πνεύματος, δηλαδή των βασικών στοιχείων δόμησης του πολιτισμού μας. Η συλλογικότητα έχει αντικατασταθεί από την ιδιώτευση, την υπο­κειμενικότητα, την ατομικότητα και τον εγωκεντρισμό.
Με τον τρόπο αυτό η κοινωνία χάνει τη συνοχή της και αυτοδιαλύεται σε ένα σύνολο συγκρουόμενων ατόμων. Το εγώ αντικαθιστά το εμείς. Το είμαι αν­τικαθίσταται από το έχω. Με τον τρόπο αυτό ο δυτικός πολιτισμός από κοινωνικός, μετατρέπεται σε εξατομικευμένο και συν τω χρόνω φθείρεται, διαφθείρεται και καταρρέει. Την κατάρρευση αυτή, η οποία, αργά ή γρήγορα, θα οδηγήσει το Δυ­τικό Πολιτισμό σε μεγάλες περιπέτειες, είναι επιτακτική ανάγκη να τη σταματήσει η ανάπτυξη ενός νέου Δυτικού Πολιτισμικού Ρεύμα­τος, το οποίο θα πρέπει να στηρίζεται, τόσο στις ανθρωπιστικές αρχές, τις οποίες ο Δυτικός Πολιτισμός έχει προ πολλού και εξ ολο­κλήρου λησμονήσει, όσο και στο νέο επιστημονικό πνεύμα που επι­τάσσει την ανάπτυξη μιας νέας λογικής και ηθικής της επιστήμης. Η νέα επιστημονική λογική και ηθική, όσο και να φαίνεται παράδοξο, σε πολλές περιπτώσεις επιβεβαιώνει και πρακτικά, πάγιες φιλοσοφι­κές ενοράσεις και εξ αποκαλύψεως θέσεις.

Η ριζική αλλαγή των επιστημονικών ιδεών, αλλά και η αποδεικτική διαδικασία, απενοχοποιούν μια σειρά θεολογικών και μεταφυσικών ενοράσεων, οδηγώντας την κοινωνία μας σε ένα νέο πολιτισμικό μέλ­λον, τόσο στο επίπεδο της κοινωνικής δομής όσο και των θεολογικών δογμάτων. Σήμερα πλέον η επιστημονική γνώση αποτελεί ένα ισχυρό όπλο, προ­κειμένου να τεκμηριωθούν με τον καλλίτερο τρόπο πολλές εσωτερι- στικές αλλά και θεολογικές θέσεις, οι οποίες λοιδορούνταν σκαιά ως μη επιστημονικές και έξω από τη λογική πραγματικότητα.

Πολιτισμός και βασικές έννοιες

Το πρώτο όμως ερώτημα που θα τεθεί είναι: «με ποιον τρόπο το πε­ριεχόμενο της νέας επιστημονικής σκέψης μπορεί να αναμορφώσει τις δομές του καταρρέοντος δυτικού Πολιτισμικού Ρεύματος;» Αρχικά, θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι οι Θετικές Επιστήμες δεν θε­μελιώνονται πάνω σε πειραματικά αποδεδειγμένες έννοιες, όπως αφήνουμε πολλές φορές να εννοηθεί. Οι βάσεις των θετικών επιστημών είναι τρεις έννοιες: η ύλη (μάζα), ο χρόνος και ο χώρος (διάσταση). Οι έννοιες αυτές, όπως γνωρίζουμε, αλλά δεν το ομολογούμε, δεν είναι χειροπιαστά και αντικειμενικά προσδιορισμένες, αλλά φιλοσοφικά κατηγορήματα, προσδιοριζόμενα με διαφορετικούς τρόπους από διαφορετικούς πολιτισμούς ή σε δια­φορετικές εποχές. Το ενδιαφέρον όμως, είναι ότι οι έννοιες αυτές δεν αποτελούν τη βάση μόνο των θετικών επιστημών, αλλά και των άλλων συνιστωσών ενός πολιτισμικού ρεύματος, της θρησκευτικότητας και της κοινωνι­κής φιλοσοφίας. Αν ανατραπεί λοιπόν το εννοιολογικό περιεχόμενο αυτών των φυσι­κών εννοιών, θα αλλάξει σιγά-σιγά η επιστημονική, θρησκευτική και κοινωνική βάση του δυτικού πολιτισμού και, αργά ή γρήγορα, ολό­κληρη η δομή του πολιτισμού μας. Η ανατροπή, όμως, του εννοιολογικού περιεχομένου αυτών των φυ­σικών εννοιών έχει ήδη συντελεστεί.

Οι κλασικές επιστημονικές θέ­σεις έχουν ανατραπεί δραματικά από τα μέσα του 19ου αιώνα. Με τον τρόπο αυτό, η κατάρρευση του πυλώνα της κλασσικής επιστημονικής κοσμοθεωρίας παρασύρει σε κατάρρευση ολόκληρο το Δυτικό Πολι­τισμικό Ρεύμα.
Επειδή, όμως, πολλοί μπορεί να μην πιστέψουν την ουσιαστική επί­δραση του πυλώνα της επιστήμης πάνω στη συγκρότηση των άλλων πολιτισμικών πυλώνων, θέλουμε να υπενθυμίσουμε τα επόμενα. Η αλλαγή της επιστημονικής αντίληψης για το τι είναι ύλη, μάζα, χρόνος και χώρος, αναγκάζει σε αναθεώρηση κάθε κοινωνικό σύστημα που έχει στηριχθεί στις παλαιότερες αυτές αντιλήψεις (Διαλεκτικός Υλι­σμός – Μαρξισμός – Κομμουνισμός), όπως και μια σειρά φιλοσοφικών συστημάτων, που επηρέασαν τη δομή και τη σκέψη του Δυτικού πο­λιτισμού (Υλισμός, Μηχανοκρατία κ,λπ.). Στο πεδίο της Θεολογίας, αλλάζουν σοβαρά πολλά σημεία της θεολο­γικής δογματικής αν λάβουμε υπ’ όψη μας τις νέες επιστημονικές αν­τιλήψεις.
Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τις σύγχρονές απόψεις της Βιολογίας περί «καταγωγής των ειδών» και στο επίπεδο της Αστρο­φυσικής τις θεωρίες περί την φυσική συγκρότηση και γέννηση του Σύμπαντος, για το τι υπήρχε πριν τι δημιουργία του Σύμπαντος, για το τι είναι η ύλη, μάζα, χρόνος και χώρος, για το τι είναι στην πραγ­ματικότητα αυτό το οποίο αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας κλπ. Βρισκόμαστε, λοιπόν, μπροστά σε μια κρίσιμη πολιτισμική καμπή. Είναι αναγκαίο, αν θέλουμε να επιβιώσουμε ως κοινωνία, να αναμορ­φώσουμε ταχύτατα την πνευματικότητά μας, τη λογική του στενού ατομικού μας συμφέροντος και των υπερφίαλων εγωκεντρικών επι- διώξεών μας. Ο άνθρωπος, μέσω της ανάπτυξης ενός άνευ ορίων δια­φωτιστικού κύματος, πρέπει να ξεπεράσει τη φύση του «σοφού πιθήκου», υπεύθυνου για τη σημερινή πολιτισμική κατάρρευση, και να βάλει τις πνευματικές και γνωσιακές βάσεις της συγκρότησης του «συμπαντικού ανθρώπου», αυτού που θα δημιουργήσει τον πολιτισμό του μέλλοντος.

Ατομική και κοινωνική προσέγγιση της γνώσης

Ανά τους αιώνες, διάφορες φιλοσοφικές, θεολογικές ή θεοσοφικές σχολές προσπαθούσαν να προσεγγίσουν τη συμπαντική αλήθεια προ­βάλλοντας, όμως, «αξιωματικές» και «εξ αποκαλύψεως» αλήθειες, χωρίς κάποια πρακτική και πειραματική τεκμηρίωση. Οι συμμετέχοντες στις σχολές αυτές, εμφανώς ή αφανώς, θεωρούσαν εαυτούς «εκλεκτούς», «διαφορετικούς» και πιο «προχωρημένους πνευματικά και εξελικτικά» από τους άλλους. Η ατομική αυτογνωσία, όπου αυτή είναι πραγματική και όχι προσχη­ματική, διαιωνίζει τη γνώση, έστω εξ αποκαλύψεως, προφυλάσσοντάς την από τον αφανισμό στο πέρασμα των αιώνων. Πιθανότατα, η μέ­θοδος της ατομικής αυτογνωσίας τελειώνει το «άτομο» χωρίς όμως να βοηθάει την κοινωνία στο σύνολο της, προκειμένου να αλλάξει μα­ζικά και ταχύτερα τον πολιτισμικό προσανατολισμό της. Αυτό συμβαίνει εφόσον αυτοί που αισθάνονται ή είναι οι «εκλεκτοί» δεν μιλάνε την ίδια γλώσσα με την ευρύτερη κοινωνία, ούτε σκέφτον­ται με τον ίδιο τρόπο. Η εποχή όμως της ατομικής διαφύλαξης της γνώσης τελείωσε και υπάρχει η ανάγκη ανάπτυξης ενός νέου πνευματικού πολιτισμού, που, για να γίνει πραγματικότητα, έχει την ανάγκη συμμετοχής όλων των ανθρώπων και όχι μόνο των «εκλεκτών».

Έχουμε ανάγκη την ανά­πτυξη ενός μαζικού λαϊκού διαφωτιστικού ρεύματος, το οποίο, χωρίς να σταματάει ή να επιβραδύνει την ατομική αναζήτηση της πνευμα­τικότητας, θα δίνει τη δυνατότητα σε όλο και μεγαλύτερο αριθμό αν­θρώπων να συμμετάσχουν στη νέα πολιτισμική και πνευματική επανάσταση. Αυτό που θα πρέπει να αντιληφθούμε είναι ότι ως πολιτισμός, ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα αφανιστούμε. Δεν υπάρχει πλέον χώρος για ατομικούς παραδείσους.
Είναι πολύ βασικό να συνειδητοποιήσουμε ότι η προσπάθεια να γί­νουν κατανοητές στον απλό άνθρωπο βαθιές φιλοσοφικές ή εσωτε­ρικές γνώσεις, δεν στερούν από αυτές τη βαρύτητα του περιεχομένου τους. Ακόμα και ο Ιησούς δεν αρνήθηκε την αποδεικτική διαδικασία, τη θεϊκής φύσης Του, την οποία ζήτησε ο «άπιστος Θωμάς».

Για να γίνει όμως κατανοητή η συμπαντική αλήθεια από μέρους μιας κοινωνίας, η οποία έχει οικοδομηθεί πάνω στο σύνδρομο του «άπι­στου Θωμά», πρέπει να της μιλήσουμε στη γλώσσα της, τη γλώσσα της αποδεικτικής λογικής. Το ρόλο αυτό μπορεί πλέον να παίξει η σύγχρονη επιστημονική σκέψη. Η πορεία προς τη συγκρότηση ενός νέου πνευματικού πολιτισμικού ρεύματος δεν θα είναι όμως εύκολη και θα πρέπει να ακολουθήσει μια σειρά ουσιαστικών βημάτων. Πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι η, μέσω της νέας επιστημονικής γνώσης, κατάκτηση μιας νέας συμπαν­τικής συνειδητότητας.

Η νέα συμπαντική συνειδητότητα

Μιλώντας βέβαια για μια επιστημονική προσέγγιση της συμπαντικής συνειδητότητας, δεν υποβαθμίζουμε, ούτε αγνοούμε το φιλοσοφικό, θεολογικό ή εσωτερικό δρόμο κατάκτησης της. Αυτό το οποίο μπορούμε να υποστηρίξουμε είναι ότι, μέσω της απο­δεικτικής επιστημονικής διαδικασίας, είναι πιο εύκολο να πλησιά­σουμε το μέσο άνθρωπο, μιλώντας του σε μια γλώσσα και στα πλαίσια μιας λογικής που έχει συνηθίσει να αποδέχεται. Εκτός όμως αυτού, η επιστημονική αποδεικτική μέθοδος βοηθάει όσους προσεγγίζουν τη συμπαντική συνειδητότητα με άλλες μεθό­δους, να σπάσουν τα δεσμά ενός ιδιότυπου αποκλεισμού, που τους έχει επιβάλει μια πολιτισμική πραγματικότητα που δεν αποδέχεται τις φιλοσοφικές, θεολογικές ή εσωτερικές ερμηνείες. Η συνειδητοποίηση, μέσω της επιστημονικής γνώσης, της συμπαντι­κής πραγματικότητας μπορεί σε μεγάλο βαθμό να επιτευχθεί, αν γί­νουν κατανοητές οι επόμενες βασικές επιστημονικές πλέον αλήθειες.

Η πλάνη των αισθήσεων

Ένα ερώτημα που βασάνιζε τον άνθρωπο υπήρξε το αν «είναι πραγ­ματικότητα ό,τι αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας» ή μήπως αποτελεί ένα «matrix», ένα «δημιούργημα του μυαλού μας». Όπως αναφέρει ο Σέξτος, ο Δημόκριτος σε αυτό το ερώτημα έδωσε μια σαφή απάντηση (Δημόκριτος, απόσπ. ιι, Σέξτος, Προς Μαθημα­τικούς VII, 138)…

« Αλλά στους Κανόνες λέγει (ο Δημόκριτος) ότι υπάρχουν δύο είδη γνώσης, η μία μέσω των αισθήσεων και η άλλη μέσω της διάνοιας. Από αυτές, εκείνη που αποκτάται μέσω της διάνοιας την αποκαλεί γνήσια, αποδίδοντάς της αξιοπιστία για την εκφορά σωστής κρίσης, ενώ εκείνη που αποκτάται μέσω των αισθήσεων την ονομάζει νόθα, μην αναγνωρίζοντάς της το αλάθητο για τη διάγνωση του αληθινού. Λέγει κατά λέξη, «υπάρχουν δύο μορφές γνώσης, μία γνήσια και μία νόθα. Στη νόθα ανήκουν όλα τα παρακάτω, η όραση, η ακοή, η οσμή, η γεύση, η αφή. Η άλλη μορφή γνώσης είναι γνήσια, που είναι ξέχωρη από αυτή».

Ας δούμε την άποψη της επιστήμης πάνω σε αυτό το θέμα μέσω του φαινομένου της συναισθησίας. Όπως έχει διαπιστωθεί, υπάρχουν άνθρωποι που παρουσιάζουν την ιδιότητα να μπλέκουν μεταξύ τους τις αισθήσεις τους. Με τον τρόπο αυτό, οι άνθρωποι αυτοί μπορούν να ακούνε τις γεύσεις ή να βλέπουν χρώματα και σχήματα όταν ακούνε ήχους ή και το αντίστροφο. Η κα­τάσταση αυτή ονομάζεται «συναισθησία». Το ότι τα ερεθίσματα, τα οποία δέχεται το μάτι μας, μπορούμε να τα σχηματοποιήσουμε ως ήχους και τα ερεθίσματα που δέχονται τα αφτιά μας ως χρώματα και σχήματα, μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι «οι εντυπώσεις των αισθήσεων, άρα και ο κόσμος πσν αντιλαμβα­νόμαστε, είναι αποτέλεσμα της δομής τον εγκεφάλου μας και όχι μια αντικειμενική πραγματικότητα». Ένα δεύτερο πολύ ενδιαφέρον φαινόμενο είναι το φαινόμενο του «ενεργειακού κατωφλίου». Για κάθε άνθρωπο, αν το ενεργειακό ερέθισμα που προσλαμβάνει από ένα αισθητήριο όργανο δεν ξεπερνά ένα συγκεκριμένο ελάχιστο ποσό ενέργειας, τότε το αισθητήριο όργανο δεν μπορεί να δημιουρ­γήσει ένα ενεργειακό σήμα.

Ως εκ τούτου, ο εγκέφαλος δεν δέχεται κανένα σήμα και αγνοεί ως μη υπάρχον το ποσόν αυτό της ενέργειας. Ομοίως, όσο και αν τα εξωτερικά ενεργειακά ερεθίσματα ξεπερνάνε το ενεργειακό κατώφλι, προκαλούν ακριβώς το ίδιο αισθητηριακό αποτέλεσμα.. Αυτό σημαίνει ότι ανεξάρτητα από τη διαφορά των εξω­τερικών ερεθισμάτων σε ένταση ή χρόνο, το εύρος, καθώς και η διάρ­κεια του τελικού αποτελέσματος είναι παραμένει πάντα το ίδιο. Αυτό σημαίνει ότι οσοδήποτε μεγάλο και αν είναι το ποσόν της ενέργειας που δέχεται ένα αισθητήριο όργανο μας, δεν μπορεί να δει «ποσο­τικά» περισσότερα γεγονότα. Το μόνο που διαφοροποιήται είναι η ποιότητα των γεγονότων. Ενδιαφέρον είναι να αναφερθεί ότι το ενεργειακό κατώφλι δεν είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα κάθε ένας να αντι­λαμβάνεται ελαφρώς διαφορετικά τα διάφορα γεγονότα.Δεχόμενοι όμως ότι η ανθρώπινη βιολογία, μέσω των νευρώνων, δεν μεταφέρει στον εγκέφαλο ενεργειακά σήματα μικρότερης ενέργειας από μια ελάχιστη, σημαίνει ότι δεν γίνονται αντιληπτά από εμάς πολλά γεγονότα του εξωτερικού κόσμου. Όμως και η αίσθηση της αφής δημιουργείται στον εγκέφαλο μας.
Όπως γνωρίζουμε, τα τελευταία δομικά υλικά του χεριού απέχουν αναλογικά πολύ μεγάλες αποστάσεις από το αντικείμενο που νομί­ζουμε ότι ακουμπάμε. Μεταξύ των δομικών υλικών του χεριού και του αντικειμένου αναπτύσσονται απωθητικές δυνάμεις, δηλαδή ενέργεια (σήματα). Η ενέργεια αυτή μεταφέρεται από τους νευρώνες σε συγ­κεκριμένη περιοχή του εγκεφάλου η οποία δημιουργεί την αίσθηση της Αφής. Όπως αναφέρει και ο Τσαρλς Μιούζες στο βιβλίο του «Συνείδηση και πραγματικότητα»:

«… όλα τα αντικείμενα που μπορούμε να παρατηρήσουμε είναι τρισ­διάστατες εικόνες που σχηματίζονται από κύματα στάσιμα ή κινού­μενα κάτω από την επίδραση ηλεκτρομαγνητικών και πυρηνικών διαδικασιών. Όλα τα αντικείμενα του κόσμου είναι τρισδιάστατες ει­κόνες που σχηματίζονται με ηλεκτρομαγνητικό τρόπο, εικόνες ενός υπερολογράμματος αν το θέλετε».
Όμως, για την πλάνη των αισθήσεων παίρνει θέση και η Θεωρία της Σχετικότητας. Ας δούμε κάπως καλύτερα αυτή τη θέση.Όπως γνωρίζουμε μέσω της επιστήμης της νευροφυσιολογίας, «μορ­φές και σχήματα τα οποία εξελίσσονται σε χώρους περισσοτέρων των τριών διαστάσεων, ακόμα και αν περιγράφονται από την Ευκλείδεια Γεωμετρία, δεν είναι δυνατόν να γίνουν αντιληπτά από τις ανθρώπι­νες αισθήσεις. Όμως, σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, το Σύμπαν μας είναι τεσσάρων διαστάσεων και δεν περιγράφεται από την Ευκλείδεια γεωμετρία. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να αντι­λαμβανόμαστε τίποτα μέσα σε αυτό.
Τι είναι λοιπόν αυτό που αντι­λαμβανόμαστε μέσω των αισθήσεών μας σαν πραγματικότητα; Σύμφωνα με τη Θεωρία της Σχετικότητας, η αισθητή συμπαντική πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο, παρά «η προβολή (το είδωλο, το καθρέφτισμα) όσων υπάρχουν στο πραγματικό τετραδιάστατο μη Ευκλείδειο και αθέατο Σύμπαν πάνω σε έναν ψεύτικο τρισδιάστατο και Ευκλείδειο χώρο που φτιάχνουν πλαστά οι αισθήσεις μας». Το χώρο αυτό η θεωρία της Σχετικότητας ονομάζει χώρο Minkowski. Τα παράδοξα φαινόμενα της θεωρίας της Σχετικότητας (διαστολές και συστολές του χρόνου, του μήκους, της μάζας κ,λπ.), καθώς και όλες οι περίεργες μετρήσεις, δεν γίνονται μέσα στο πραγματικό Σύμ­παν, άρα δεν το περιγράφουν. Τα σχετικιστικά γεγονότα, οι μορφές και τα σχήματα του κόσμου που μας περιβάλλει, είναι οι προβολές του, οι παραμορφωμένες εικόνες του, πάνω σε έναν ψεύτικο ευκλεί­δειο χώρο που κατασκευάζει η φυσιολογία μας μέσω του εγκεφάλου μας.

Ας δούμε όμως και ένα άλλο παράδοξο γεγονός, το οποίο μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το ορατό Σύμπαν δεν αποτελεί παρά μια ψευδή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας. Επειδή η ταχύτητα του φωτός είναι πεπερασμένη, η ακτινοβολία, άρα και οι εικόνες, των μακρινών γαλαξιών ταξιδεύουν για εκατομμύρια ή και δισεκατομμύρια χρόνια για να φτάσουν μέχρι τον παρατηρητή. Αυτό σημαίνει ότι τη στιγμή που βλέπουμε ένα μακρινό γαλαξία, αυτός μπορεί να έχει καταστραφεί. Όπως γίνεται φανερό, λόγω αυτού του γεγονότος, μέσω των αισθήσεων και των επιστημονικών οργάνων μα, δεν μελετάμε τους γαλαξίες όπως είναι τώρα, αλλά τις παρελθοντικές εικόνες τους. Το Σύμπαν των παρατηρήσεών μας δεν είναι το πραγματικό τωρινό Σύμπαν, αλλά αποτελεί μία εικόνα του παρελθόντος του.

Η έννοια της ύλης

Η κατανόηση της πλάνης των αισθήσεων και του γεγονότος ότι ο αι­σθητός κόσμος γύρω μας δεν αποτελεί παρά μια παραμορφωμένη ει­κόνα μιας αόρατης πραγματικότητας, θέτει επιτακτικά το ερώτημα του «τι είναι αυτό που ονομάζουμε ύλη».
Όπως ήδη έχουμε αναφέρει, η έννοια της ύλης αποτελεί ένα φιλοσο­φικό κατηγόρημα και ως εκ τούτου δεν επιδέχεται έναν επιστημονικά τεκμηριωμένο ορισμό. Ας δούμε προσεκτικότερα τις απόψεις της σύγχρονης επιστημονικής σκέψης γύρω από την πραγματική φύση αυτού που οι αισθήσεις μας ονομάζουν «ύλη». Για να μπορέσουμε, όμως, να κατανοήσουμε το τι είναι ύλη θα πρέπει να γνωρίζουμε κάποιες άλλες ενδιάμεσες έννοιες.

Οι έννοιες της γεωμετρίας και του χώρου

Αρχικά, ας ορίσουμε τι είναι η γεωμετρία. Η γεωμετρία περιγράφει μια σειρά ιδιοτήτων ενός χώρου όπου αναπτύσσονται μορφές, γεγο­νότα και σχήματα και αυτό ανεξαρτήτως του αριθμού των διαστά­σεων του χώρου αυτού. Έτσι, για παράδειγμα, ένας χώρος οσωνδήποτε διαστάσεων μπορεί να είναι Ευκλείδειος, αν υπακούει στις βασικές ιδιότητες της Ευκλείδειας γεωμετρίας. Όταν αναφερόμαστε σε γεωμετρικά σχήματα, θεωρούμε ως αυτο­νόητη την ύπαρξη ενός χώρου, μέσα στον οποίο αυτά αναπτύσσονται και τις ιδιότητες του οποίου υπακούουν.

Για τον κόσμο, λοιπόν, των αισθήσεών μας, ο χώρος είναι το αναγκαίο τίποτα μέσα στο οποίο πλέουν τα γεωμετρικά σχήματα, τα οποία δεν έχουν αισθητή, αλλά μόνο ιδεατή υπόσταση.

Η έννοια της διάστασης

Ο κάθε χώρος χαρακτηρίζεται από τον αριθμό των διαστάσεών του. Η διάσταση δεν είναι κάτι μεταφυσικό και έξω από την εποπτεία της επιστήμης. Η έννοια της διάστασης ταυτίζεται με την έννοια του βαθ­μού ελευθερίας μέσα σε ένα χώρο με δεδομένες ιδιότητες (Γεωμε­τρία). Κάθε διάσταση πρέπει να είναι κάθετη πάνω σε όλες τις άλλες. Το ενδιαφέρον γεγονός είναι ότι η ανθρώπινη φυσιολογία μπορεί να καταγράψει γραφικά και αισθητά μόνο τρεις διαστάσεις. Δεν μπορεί δηλαδή να χαράξει γραφικά, άρα και να κατανοήσει, μια τέταρτη κα­τεύθυνση η οποία να είναι κάθετη προς κάθε μία από τις τρεις προ­ηγούμενες διαστάσεις-κατευθύνσεις. Η πραγματικότητα δηλαδή της 4Γς διάστασης, άρα και των τετραδιάστατων μορφών, βρίσκεται έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων και περιγράφεται μόνο μέσω μαθηματικών σχέσεων.

Στα μαθηματικά όλες οι διαστάσεις είναι ισοδύναμες και ομοειδείς. Ως εκ τούτου, αν για κάποιο λόγο πρέπει να τις μετρήσουμε, η μονάδα που χρησιμοποιούμε είναι η ίδια. Αυτό σημαίνει ότι η τέταρτη διά­σταση, όπως η πέμπτη ή η τρίτη μέτριουνται με την ίδια μονάδα. Αν για κάποιο λόγο μετράμε κάποιες διαστάσεις με κάποια μονάδα π.χ. το cm και κάποια άλλη με κάποια άλλη μονάδα π.χ. το sec, αυτό σημαίνει ότι συμβαίνει κάτι από τα επόμενα:

Οι δύο μονάδες (cm και sec) είναι ομοειδείς μονάδες και δεν το κα­ταλαβαίνουμε. Το γεγονός το οποίο μετράμε με τη διαφορετική μονάδα μέτρησης (π.χ. sec) δεν έχει καμία σχέση με την έννοια της διάστασης, αλλά με­τράει ένα δευτερογενές γεγονός που προκύπτει από την έννοια της διάστασης. Τι όμως από τα δύο συμβαίνει στο Σύμπαν γύρω μας; Και τα δύο. Όταν μελετάμε το Σύμπαν στην ολότητά του, η έννοια του cm ταυτί­ζεται με την έννοια του sec. Ως παράδειγμα αναφέρουμε την έννοια της ακτίνας του Σύμπαντος. Ενώ έχουμε την εντύπωση ότι μετριέται με μονάδες μήκους, η λύση της εξίσωση που δίνει την ακτίνα του Σύμ­παντος, μας δίνει μονάδες χρόνου. Αυτό σημαίνει ότι για το μεγάκο- σμο του Σύμπαντος η έννοια του cm συμπίπτει με την έννοια του sec. Στην περίπτωση, όμως, του πολύ κοντινού μας σύμπαντος, για παρά­δειγμα στη Γη και στον κοντινό της χώρο, το δευτερόλεπτο δεν εκ­φράζει την 4η διάσταση, αλλά ένα παράγωγο μέγεθος. Για το λόγο αυτό η έννοια του cm φαντάζει διαφορετική από την έν­νοια του sec. Την τέταρτη διάσταση, λόγω της βιολογίας μας, δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε ευθέως, αλλά μόνο εμμέσως, μέσω δευτερογενών ιδιο­τήτων της. Λόγω αυτού του γεγονότος έχουμε την ψευδαίσθηση ότι η τέταρτη διάσταση είναι κάτι διαφορετικό από τις άλλες τρεις και ως εκ τούτου την μετράμε με ένα άλλο μέτρο, το δευτερόλεπτο της ώρας.
Για να καταλάβουμε αυτό το παράδοξο ας αναφερθούμε στο παρά­δειγμα των τετράδυμων. Αν έχουμε τετράδυμα αδέλφια εντελώς όμοια και βλέπουμε τα 3 απευθείας στο πρόσωπο ενώ το τέταρτο μέσω ενός παραμορφωτικού καθρέφτη, έχουμε την ψευδαίσθηση ότι αυτό διαφέρει στην όψη από τα άλλα τρία, για τα οποία αντιλαμβα­νόμαστε ότι είναι εντελώς όμοια. Το ίδιο συμβαίνει και με τις τέσσε- ρεις διαστάσεις.

Η έννοια της καμπυλότητας

Έστω ένας χώρος μίας διάστασης, (η ευθεία). Ο χώρος μίας διάστα­σης καμπυλώνεται, κάμπτεται δηλαδή, σε κάποιες περιοχές του προς την κατεύθυνση της δεύτερης διάστασης, του πλάτους. Ένας χώρος δύο διαστάσεων (επίπεδο) καμπυλώνεται προς τη διάσταση ύψος. Τέλος, όταν μιλάμε για καμπύλωση του Ευκλείδειου συμπαντικού χώρου των τριών διαστάσεων, που μπορούν να αντιληφθούν οι αι­σθήσεις μας, απλώς εννοούμε μία κύρτωσή του προς την τέταρτη διά­σταση, την οποία, όμως, δεν αντιλαμβάνονται οι ανθρώπινες αισθήσεις.

Τι είναι τελικά η ύλη;

Μετά όλα τα προηγούμενα είμαστε έτοιμοι να αντιληφθούμε τι είναι η «ύλη».

Η μεγαλοφυία του θείου Αλβέρτου συνέλαβε την ιδέα, την οποία εξέ­φρασε και μαθηματικά, ότι, δηλαδή, το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, «η αισθητή ύλη, δεν είναι παρά η καμπύλωση τον κύριου συστατικού του κόσμου των μαθηματικών, του τρισδιάστατου χώρου». Όμως, επειδή, όπως αναφέραμε, ο χώρος είναι ένα αισθητό τίποτα, η ύλη είναι η καμπύλωση αυτού του τίποτα. Έτσι, όταν ο «χώρος» των τριών διαστάσεων καμπυλώνεται προς την 4η διάσταση, μεταξύ ενός ελάχιστου και ενός μέγιστου ορίου, τότε οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται αυτή την καμπύλωση σαν πυκνότητα ύλης. Με λίγα λόγια και η αισθητή ύλη δεν είναι παρά ένα κατασκεύα­σμα του εγκεφάλου μας. Μια πλαστή εικόνα μιας άλλης μη αισθητής πραγματικότητας.

Η έννοια του ανθρώπινου χρόνου

Ποια είναι η σχέση μεταξύ 4ης διάστασης και του ανθρωπίνως με­τρούμενου Χρόνου;

Όπως είπαμε προηγουμένως, η αυξομείωση της καμπυλότητας του τρισδιάστατου χώρου προς την 4η διάσταση εκφράζεται στη Φυσική ως μεταβολή της πυκνότητας της υλοενέργειας σε μια συγκεκριμένη περιοχή. Η μεταβολή αυτή, στην περίπτωση της υλικής υπόστασης του ανθρώ­που, μεταφράζεται πρακτικά ως Ανάπτυξη και Φθορά (κύκλος ζωής). Η ανθρώπινη βιολογία δεν μπορεί να αντιληφθεί άμεσα την 4η διά­σταση και τις μεταβολές της, δηλαδή την καμπυλότητα του χώρου. Μπορεί όμως να αντιληφθεί ένα ισοδύναμο και παραγόμενο από την καμπυλότητα γεγονός, την ανάπτυξη και την φθορά της υλοενέρ- γειας. Δηλαδή τον κύκλο της λεγόμενης ζωής.

Χρειαζόμαστε ένα σταθερό μέτρο προκειμένου να μετράμε τη μέση διάρκεια της ζωής ενός γεγονότος. Μετράμε, λοιπόν, πόσες φορές η Γη θα γυρίσει γύρω από τον άξονά της (ημερονύκτιο) ή γύρω από τον Ήλιο (έτος) κατά τη διάρκεια της μέσης ζωής αυτού του γεγονότος. Το αποτέλεσμα αυτής της μέτρησης το ονομάσαμε «Χρόνο», εκ του ονόματος του Θεού Κρόνου, ο οποίος, σύμφωνα με το μύθο, ήταν υπεύθυνος για το σταμάτημα της ζωής (θάνατο) ενός βιολογικού συ­στήματος. Τον Χρόνο τον χωρίσαμε σε μήνες, μέρες, ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα, με βασική ελάχιστη μονάδα τη διάρκεια του δευτερο­λέπτου (sec). Μετά όλα τα προηγούμενα μπορούμε να αντιληφθούμε ότι ο ανθρω­πίνως μετρούμενος Χρόνος δεν μετράει την 4η διάσταση και τις με­ταβολές της, αλλά ένα παράγωγο μέγεθος, τη διάρκεια ζωής ενός υλικού γεγονότος. Με άλλα λόγια, μετράει τη διάρκεια κατά την οποία η τοπική καμπυλότητα του χώρου έχει τέτοιες τιμές που η ανθρώπινη βιολογία μπορεί να τις αντιλαμβάνεται ως ύλη. Ο Χρόνος μετράει τη διάρκεια της ανθρώπινης ζωής και όχι την 4η διάσταση, της οποίας είναι ένα δευτερογενές φαινόμενο.

Η έννοια της ολικότητας

Ένα άλλο γεγονός, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε μέσω της νέας επιστημονικής γνώσης, είναι ή έννοια της «ολικότητας». Το Σύμπαν της σύγχρονης επιστήμης είναι ένα ενιαίο σύστημα, το οποίο δεν μερίζεται, ούτε αποτελείται από μέρη. Η αίσθηση των εξα­τομικευμένων αντικειμένων και μορφών δεν αποτελεί παρά μια νέα πλάνη, η οποία στηρίζεται σε μια ιδιομορφία, βασικά της όρασής μας, αλλά γενικότερα της εγκεφαλικής μας συγκρότησης. Ας δούμε, όμως, κάπως καλύτερα την τεκμηρίωση αυτής της θέσης. Όπως όλοι γνωρίζουμε, ο οφθαλμός μας αποτελεί έναν ατελέστατο συλλέκτη ακτινοβολιών. Η ατέλειά του συνίσταται κυρίως στο ότι δεν μπορεί να αντιληφθεί:

1. Αντικείμενα μικρότερης έκτασης από μια ελάχιστη, π.χ. κόκκους σκόνης.
2. Την απόσταση μεταξύ ανεξάρτητων αντικειμένων, εάν αυτή είναι μικρότερη μιας ελάχιστης. Τα αντικείμενα αυτά τα αντιλαμβάνεται σαν ένα.
3. Ακτινοβολίες εκτός του ελαχιστότατου εύρους των ορατών μηκών κύματος.
Συνεπώς, μέσω του συνόλου των αισθήσεών μας δεν είναι δυνατόν να αντιληφθούμε παρά μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι του συμ­παντικού χώρου που μας περιβάλλει. Η αδυναμία αυτή των ανθρώ­πινων αισθήσεων μας αναγκάζει να περιορίζουμε τον κόσμο των αισθητών εντυπώσεών μας σε ένα πολύ μικρό υποσύνολο του συμ­παντικού χώρου. Να σχηματίζουμε δηλαδή αυθαίρετα, μέσω των αι­σθήσεών μας, μια ελαχιστότατη Ευκλείδεια υποκειμενική τομή στο συνεχές μη Ευκλείδειο χωροχρονικό γίγνεσθαι, εντός της οποίας δη­μιουργούμε ό,τι ονομάζουμε «Κόσμο των αισθήσεών μας».
Μερικά αποτελέσματα των προηγούμενων αδυναμιών των αισθή­σεών μας είναι:

α. Μια σειρά αντικειμένων ή γεγονότων παραμένουν αόρατα για τον άνθρωπο, εφόσον τα μήκη κύματος της ακτινοβολίας την οποία εκ­πέμπουν δεν καταγράφονται από τον οφθαλμό μας.
β. Ένα σύνολο ελαχιστότατων σωματιδίων, όπως π.χ. κόκκοι σκόνης ή μόρια αρωματικών πτητικών ενώσεων, τα οποία παρεμβάλλονται μεταξύ των θεωρούμενων ανεξάρτητων αντικειμένων, παραμένουν αόρατα για τον οφθαλμό μας, λόγω των περιορισμένων διαστάσεών τους. Εξαιτίας της αδυναμίας της όρασής μας, δημιουργούμε την αί­σθηση του «κενού» μεταξύ των φαινομενικά ανεξάρτητων αντικει­μένων.
γ. Επειδή οι αποστάσεις μεταξύ των μορίων ή των ατόμων είναι απει­ροελάχιστες, δεν αντιλαμβανόμαστε την αυτόνομη και ανεξάρτητη ύπαρξή τους. Αντιθέτως, δημιουργείται η ψευδής εντύπωση ότι μια συλλογή ατόμων ή μορίων, μεγάλης πυκνότητας, αποτελεί ενιαία και αυτόνομη υλική οντότητα. Με τον τρόπο αυτό δημιουργείται η ψευ­δαίσθηση της υλικής ατομικότητας των αισθητών αντικειμένων.

Σημειώνουμε ότι, αν το αισθητήριο της όρασής μας είχε άπειρες δυ­νατότητες και δεν παρουσίαζε τις προηγούμενες αδυναμίες, όπως είναι φανερό, δεν θα δημιουργούνταν στον άνθρωπο η εντύπωση των ανεξάρτητων και αυτόνομων υλικών αντικειμένων. Αντιθέτως, θα σχηματιζόταν η εντύπωση ενός χυλού υποατομικών σωματιδίων και, σε προέκταση, ενός χυλού ακτινοβολιών, μέσα στον οποίο αυτό που ονομάζουμε εξατομικευμένο υλικό αντικείμενο δεν θα αποτελούσε παρά ένα συγκεκριμένο πύκνωμα. Όμως, και η Θεωρία της Σχετικότητας δέχεται το ενιαίο και αδιάσπα­στο της συμπαντικής συγκρότησης. Το μόνο πραγματικό μέσα στο Σύμπαν είναι το «χωροχρονικό συνεχές», το οποίο είναι άτμητο και αδιαίρετο. Αν τμήσουμε το χωροχρονικό συνεχές, τα παραγόμενα μέρη δεν έχουν καμία από τις ιδιότητες του χωροχρονικού συνεχούς ούτε και το περιγράφουν. Αυτό σημαίνει ότι, αν το σπάσουμε σε χώρο και χρόνο, ούτε ο χρόνος ούτε ο χώρος περιγράφουν την Συμπαντική πραγματικότητα. Ο χρόνος και ο χώρος, όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε τα ρο­λόγια, τα ημερολόγια και οι μεζούρες μας αντίστοιχα, δεν έχουν καμία σχέση ούτε περιγράφουν την πραγματικότητα της Συμπαντικής Δη­μιουργίας. Μέσα στο χωροχρονικό συνεχές δεν μπορούμε να ορί­σουμε σημεία χρόνου t και χώρου χ ψ, ζ. Ο λόγος, για τον οποίο δεν μπορούμε να τα ορίσουμε, είναι ότι για να γίνει αυτό, θα έπρεπε πρώτα να χωρίσουμε το χωροχρονικό συνεχές σε χώρο και χρόνο και μέσα στα κομμάτια αυτά να ορίσουμε τα ση­μεία χώρου και χρόνου. Αν όμως δεν μπορούμε να ορίσουμε ανεξάρ­τητα σημεία χώρου και χρόνου, μπορούμε να ορίσουμε σημεία που να έχουν συγχρόνως συντεταγμένες και χώρου και χρόνου, δηλαδή σημεία Α (χψ,ζ,ΐ);

Η απάντηση είναι και πάλι όχι, διότι αν ορίζαμε κάποιο σημείο στο χωροχρονικό συνεχές, θα ήταν σαν να το χωρίζαμε σε δύο κομμάτια: το σημείο και όλο το υπόλοιπο χωροχρονικό συνεχές. Αυτό όμως, όπως είπαμε, έχει ως συνέπεια τα δύο αυτά κομμάτια να μην έχουν καμιά ιδιότητα του Συμπαντικού χωροχρονικού συνεχούς. Οι ανθρώπινες αισθήσεις, λοιπόν, δεν αποτελούν το αδιάψευστο κρι­τήριο της αλήθειας των συμπαντικών μορφών και φαινομένων. Ό,τι αυτάρεσκα ονομάζουμε εξατομικευμένο υλικό αντικείμενο αποτελεί μια σκιά αυτού που πραγματικά είναι, στα πλαίσια της μη αισθητής πραγματικότητας. Με βάση τα προηγούμενα μπορούμε πλέον να πούμε ότι: μέσω των αισθήσεών μας και των διαφόρων οργάνων μας που τις ενισχύουν, δεν αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν όπως αυτό είναι στην πραγματικότητα, αλλά όπως έχει τη δυνατότητα να το αντιλη­φθεί ο εγκέφαλος μας, μέσω των ατελέστατων ανθρώπινων αισθή­σεων. Η πραγματική φύση του τετραδιάστατου μη Ευκλείδειου Σύμπαντος είναι μη αισθητή και περιγράφεται μόνο μέσω μαθηματι­κών σχέσεων.

Η έννοια της αυτογνωσίας

Η προσέγγιση της συμπαντικής συνειδητότητας, μέσω της επιστήμης δίνει τη δυνατότητα στο μέσο άνθρωπο, τον διαμορφωμένο μέσα στην υλιστικότητα της μηχανοκρατίας της επιστημονικής επανάστα­σης του ι6′» -17′»: αιώνα, να αποδεχτεί μια συμπαντική δομή και λει­τουργία, που μέχρι σήμερα απέρριπτε ως μη ορθολογιστική. Αυτό το πρώτο βήμα της μαζικής αφύπνισης μιας γνώσης που, σε πολ­λές περιπτώσεις, ενυπάρχει συνειδησιακά μέσα στην ανθρώπινη φύση, αποτελεί την πιο δύσκολη φάση διαμόρφωσης μιας ευρύτερης κοινωνικής πνευματικότητας. Η νέα επιστημονική προσέγγιση της συμπαντικής συνειδητότητας δίνει τη δυνατότητα σε όλο και περισσότερους ανθρώπους να βαδί­σουν το δρόμο της «αυτογνωσίας». Με τον όρο «αυτογνωσία» περιγράφουμε την προσπάθεια της αν­θρώπινης πνευματικότητας να συνδέσει τις επιμέρους γνώσεις, τις οποίες απέκτησε μέσω της συμπαντικής συνειδητότητας, με την έν­νοια της «φύσης» του ανθρώπου, αλλά και με την ουσία κάθε αισθη­τής ύπαρξης.

Μερικά από τα θέματα που μπορούμε να επεξεργαστούμε, μέσω της νέας συμπαντικής λογικής μας, είναι η μεταφορά της γνώσης περί ψευδαίσθησης των αισθητών αντικειμένων στο επίπεδο του ανθρώ­που και η θέση των αισθητών γεγονότων, μηδέ εξαιρουμένης της ίδιας της ύπαρξης μας, μέσα στα πλαίσια της συμπαντικής ολικότητας. Οι απαντήσεις πάνω σε αυτά τα θέματα δεν μεταβάλλουν μόνο την ατομική συνείδηση του ανθρώπου, αλλά διαμορφώνουν συγχρόνως νέες θεολογικές και κοινωνικές απόψεις. Με λίγα λόγια, διαμορφώ­νουν τα πλαίσια ενός νέου πολιτισμικού ρεύματος. Σαν παραδείγματα αναφέρουμε το Χριστό, το Βούδα, τον Κρίσνα, το Μωάμεθ. Οι προ­σεγγίσεις τους πάνω σε όλα τα προηγούμενα θέματα δεν διαμόρφω­σαν μόνο μια νέα θεολογική άποψη, αλλά, ανατρέποντας την μέχρι τότε κοινωνική συνείδηση, δημιούργησαν και νέα κοινωνικά συστή­ματα. Δημιούργησαν, δηλαδή, νέα πολιτισμικά δεδομένα. Ας δούμε, όμως, σαν παράδειγμα ποια μπορεί να είναι η αντίληψη γύρω από το φαινόμενο του κύκλου της ανθρώπινης ύπαρξης, υπό το πρίσμα όλων όσων αναφέραμε προηγουμένως.

Το μυστήριο του κύκλου της ζωής

Όπως αναφέραμε στα προηγούμενα, η αισθητή ύλη είναι καμπυλω­μένος τρισδιάστατος χώρος προς την 4η διάσταση. Ιδιαιτέρα σημει­ώσαμε ότι η ύλη υπάρχει αισθητά, αν η τιμή της 4ης διάστασης βρίσκεται μεταξύ μιας ελάχιστης και μιας μέγιστης τιμής. Επομένως η αυξομείωση της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός χώρου σηματο­δοτεί τη γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μιας υλικής ύπαρξης. Αν θεωρήσουμε σταθερή την έκταση μιας περιοχής του χώρου, το πόσο αυτός καμπυλώνεται προς την 4η διάσταση, είναι η βασική πα­ράμετρος που χαρακτηρίζει την εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης. Όλα τα προηγούμενα δεν αποτελούν κάποιες μεταφυσικές, φιλοσο­φικές ή θεολογικές εξ αποκαλύψεως θέσεις, αλλά το αποτέλεσμα της θεωρίας της Σχετικότητας, η οποία αποδεικνύει ότι η μαθηματική έν­νοια της καμπυλότητας μιας περιοχής του συμπαντικού χώρου είναι ταυτόσημη με μια άλλη φυσική έννοια, την έννοια της πυκνότητας (και όχι της ποσότητας) της υλοενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι αντί να πούμε πως ύλη είναι καμπυλωμένος χώρος, μπορούμε να πούμε ότι ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα υλοενέργειας. Έτσι, η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης εξαρτάται από τις μεταβολές της πυκνότητας της υλοενέργειάς της. Αν εφαρμόσουμε την προηγούμενη, επιστημονική πλέον γνώση, στο επίπεδο της ανθρώπινης ύπαρξης, θα καταλήξουμε σε μια σειρά δια­πιστώσεις με κυρίαρχη τη δυνατότητα κατανόησης του τι σημαίνουν οι έννοιες «ζωή», «γέννηση», «ανάπτυξη» και «υλικός θάνατος». «Ζωή» μπορούμε να ονομάσουμε τη δυνατότητα της υλικής μας υπό­στασης να μεταβάλλει την ενεργειακή της πυκνότητα. Αυτό σημαίνει αυτόματα μια δυνατότητα αυξομείωσης της 4’1· διάστασης, που εγ­κλείουμε αοράτως μέσα μας. Η έννοια της ζωής χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της γέννησης, της ανάπτυξης, της φθοράς και του θανάτου. Η έννοια της «Γέννησης», της εμφάνισης δηλαδή μιας υλικής πραγ­ματικότητας από το αισθητό τίποτα, δεν είναι παρά μια καμπύλωση του χώρου πέραν κάποιου ορίου. Η καμπύλωση αυτή μπορεί να γίνει αισθητή και λογικά αντιληπτή σαν μια περιοχή κάποιας αυξημένης πυκνότητας ενέργειας, που γύρω της σχηματίζεται κάποιο πεδίο βαρύτητας.

Η έννοια της «Ανάπτυξης» μιας υλικής ύπαρξης, είναι ταυτόσημη με την έννοια της αύξησης της καμπυλότητας του χώρου και με την ισο­δύναμη έννοια της αύξησης της ενεργειακής πυκνότητας. Και τέλος τι είναι ο υλικός θάνατος; Αν η καμπύλωση προς την 4η διά­σταση γίνει μικρότερη από την ελάχιστη, τότε η ύλη στερούμενη της αισθητής καμπυλότητας ξαναπαίρνει τη μορφή του καθαρού χώρου, μιας ουσίας έξω από τη δυνατότητα των αισθήσεών μας. Προκειμένου η ύλη να ξαναπάρει την αισθητή υπόστασή της θα πρέ­πει κάποιο αίτιο να την ξανακαμπυλώσει, να της δώσει δηλαδή και πάλι κάποια μετρούμενη ενεργειακή πυκνότητα. Ομοίως, αν η καμ­πύλωση (προς την διάσταση χρόνος) ξεπεράσει το ανώτατο όριο, τότε το υλικό καθίσταται αόρατο από τις ανθρώπινες αισθήσεις. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται στην περίπτωση μιας «μελανής οπής». Στην περίπτωση αυτή η ενεργειακή πυκνότητα του καταρρέ­οντος αστέρα μεγαλώνει συνεχώς, ο χώρος γύρω της καμπυλώνεται όλο και περισσότερο, μέχρι το σημείο που θα ξεπεράσει κάποια όρια (ορίζοντας γεγονότων μελανής οπής) και θα γίνει αόρατη από τις αν­θρώπινες αισθήσεις. «Θάνατος λοιπόν δεν είναι παρά το πέρασμα από το μη υπάρχον αλλά αισθητό, στο μη αισθητό αλλά υπάρχον. Είναι μια απλή αλλαγή κατάστασης και όχι η κατάργηση της ίδιας της κατάστασης». Συμπληρωματικά, όμως, των προηγουμένων, πρέπει να σημειώσουμε ότι κάθε υλικό σώμα δεν παρουσιάζει μια σταθερή και ενιαία ενερ­γειακή πυκνότητα, αλλά είναι μια περιοχή διαφορετικών ενεργειακών πυκνοτήτων. Αυτό σημαίνει ότι η υλική ύπαρξη μιας περιοχής του χώρου εξαρτάται όχι από την συνολική ενεργειακή πυκνότητα της περιοχής, αλλά από μια ισόρροπη, αλλά όχι ίδια, κατανομή της συνολικής ενεργειακής της πυκνότητας σε όλα τα σημεία της.

Ο δρόμος της φώτισης (ο δρόμος του προσκυνητή)

Ξεπερνώντας το στάδιο της αυτογνωσίας, μοναδικός βοηθός στο νέο στάδιο εξέλιξης είναι η πνευματικότητα, η λογική και η αίσθηση που αποκτήθηκε από όσους έχουν αφομοιώσει όλα τα προηγούμενα βή­ματα.. Είναι η στιγμή που γιγαντώνεται η επιθυμία προσέγγισης με την «Πρώτη Αιτία» ή την έννοια του «Θεού», όπως συνηθίζουμε να λέμε. Παρά, όμως, τις όποιες προσπάθειες, η επιθυμία αυτή μένει ανεκπλή­ρωτη και το μόνο που μπορεί να επιτευχθεί είναι η, μέσω της επιστη­μονικής αυτογνωσίας, προσέγγιση των νομοτελειακών συμπαντικών νόμων και ιδιοτήτων που επιδρούν άμεσα στη δημιουργία, την ύπαρξη και την εξέλιξη της υλικής και αισθητής ψευδαίσθησης. Είναι το πρώτο μακρόχρονο, επίπονο και αναγκαίο στάδιο άσκησης και αναμονής του οράματος ενός τελικού δρόμου που θα οδηγήσει στη δημιουργία του αναμενόμενου «Συμπαντικού Ανθρώπου».
Στην ευτυχή κατάληξη της σκληροτράχηλης αυτής πορείας, βασικό ρόλο θα παίξει η κατανόηση, η αφομοίωση και η εφαρμογή στην πράξη, του νόμου της ανταποδοτικότητας και των εννοιών της ανε­κτικότητας και της αγάπης.

Ο νόμος της ανταποδοτικότητας

Στο φυσικό και αισθητό Σύμπαν είναι γνωστός ο νόμος δράσης-αντί- δρασης. Σύμφωνα με αυτή την αρχή, αν ασκήσουμε σε ένα σώμα μια δύναμη, τότε το σώμα αυτό θα ασκήσει πάνω μας μια ίση και αντίθετη δύναμη. Το νόμο αυτό μπορούμε να τον επεκτείνουμε σε συμπαντικό επίπεδο, δίνοντάς του ένα γενικότερο νόημα. «Αν επιδράσουμε πάνω σε μια συμπαντική μορφή ή γεγονός θετικά ή αρνητικά θα πρέπει να αναμένουμε να υποστούμε, αργά ή γρήγορα, άμεσα ή έμμεσα, μια ίση ανταποδοτική επίδραση».

Το νόμο αυτό πρέπει να τον λαμβάνουμε σοβαρά υπ’ όψη μας, κάθε φορά που, συνειδητά ή ασυνείδητα, οδηγούμαστε σε δράσεις απέ­ναντι σε κάθε τι που αφορά τα τεκταινόμενα στον υλικό κόσμο των ψευδαισθήσεών μας.

Επί πλέον, πρέπει να προβληματιζόμαστε σοβαρά στην περίπτωση δυσμενών εις βάρος μας γεγονότων, αναλογιζόμενοι την περίπτωση αυτά να αποτελούν απλά ανταποδοτικές επιδράσεις δικών μας παρελθοντικών δράσεων.

Η έννοια της ανεκτικότητας

Πρέπει να αποδεχόμαστε το γεγονός ότι μέσα σε μια συμπαντική ενό­τητα μπορούμε να διακρίνουμε διαφορετικού επιπέδου πνευματικό­τητες. Επειδή ισχύει ο νόμος της ολικότητας το ζητούμενο δεν είναι η τιμωρία, ο αποκλεισμός και η απόρριψη των διαφορετικών πνευμα­τικοτήτων, αλλά η προς όλους βοήθεια, προκειμένου να καταλήξουμε σε μια ενιαία υψηλή πνευματικότητα.

Όλες οι εκδηλούμενες πνευματικότητες αποτελούν μαθητές και συγ­χρόνως δασκάλους των άλλων πνευματικοτήτων και όλοι μαζί συνι­στούν ένα αδιαίρετο σύνολο. Η τελείωση της συμπαντικής δημιουργίας δεν μπορεί να ολοκληρωθεί μερικά, αλλά μόνο αν τελει­ωθεί και η τελευταία εκδηλωθείσα πνευματικότητα. Πρέπει να συνει­δητοποιήσουμε ότι ή όλοι μαζί θα σωθούμε ή όλοι μαζί θα χαθούμε. Οι ατομικοί παράδεισοι δεν αποτελούν παρά μια ψευδαίσθηση της υλικότητας και δεν αφορούν παρά το matrix του σύμπαντος και όχι το πραγματικό σύμπαν.

Όλα τα προηγούμενα μας οδηγούν στην έννοια της ανεκτικότητας του διαφορετικού μεταξύ των ανθρώπων. Η αποδοχή της ανεκτικό­τητας, βέβαια, δεν πρέπει να συγχέεται με την έννοια της αποδοχής και της επιδοκιμασίας.

Και κάτι τελευταίο. Η αντίληψή μας περί διαφορετικότητας του άλλου δεν σημαίνει σίγουρα την μικρότερη ανάπτυξη της πνευματικότητας του άλλου, αλλά πιθανότατα την υστέρηση της δικής μας πνευματικότητας.

Η έννοια της αγάπης

Η αφομοίωση της ανεκτικότητας, συνώνυμο κάποιες φορές της ου­δετερότητας, είναι το πρώτο βήμα κατάκτησης του ανώτερου αισθή­ματος της αγάπης, μιας έκφρασης που, ξεπερνώντας την ουδετερότητα, οδηγεί στη θετική συμπαντική δράση, η οποία σε μια πρώτη προσέγγιση εκδηλώνεται σε ατομικό επίπεδο. Η τελείωση της έννοιας της αγάπης ολοκληρώνεται σε συλλογικό επίπεδο, εκδηλού- μενη ως «θυσία».

Η έννοια της «θυσίας» δεν συνδέεται με την έννοια της ευεργεσίας. Απλά αποτελεί τη συνειδητοποίηση μιας ανώτερης «υποχρέωσης» του «μέρους» προς το «όλον». Είναι μια δράση βαθειάς κατανόησης και αποδοχής από όλους της πραγματικής φύσης της ύπαρξής μας. Η αγάπη αποτελεί την εφαρμογή όλων όσων πιστεύουμε ότι αφομοι­ώσαμε και αποδεχτήκαμε μέσα σε ολόκληρη την προηγούμενη πνευ­ματική διαδρομή μας.
Μια υπέροχη περιγραφή της εσωτερικής έννοιας της αγάπης σε όλες της τις εκφάνσεις αποτελεί η επιστολή του αποστόλου Παύλου προς τους Κορινθίους. Αναφέρεται σε αυτήν:

«Ακόμα κι αν ήξερα να μιλώ όλες τις γλώσσες των ανθρώπων μα και των αγγέλων, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα είχα γίνει χαλκός που βγάζει σκέτους ήχους ή τύμπανο που δημιουργεί μόνο φασαρία. Κι αν είχα το χάρισμα της προφητείας και κατανοούσα όλα τα μυστήρια και κατείχα όλη τη γνώση, κι αν είχα όλη την πίστη, έτσι που να μετατοπίζω βουνά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, θα ήμουν ένα τίποτε. Κι αν ακόμα διένειμα όλα τα υπάρχοντά μου για να θρέψω τους πεινασμέ­νους, κι αν παρέδιδα το σώμα μου να καεί στη φωτιά, χωρίς όμως να έχω αγάπη, δεν θα με είχε ωφελήσει σε τίποτε. Η αγάπη μακροθνμεί, επιζητάει το καλό. Η αγάπη δεν φθονεί. Η αγάπη δεν κανχησιολογεί, δεν αλαζονεύεται, δεν φέρεται άπρεπα, δεν κυνηγάει το δικό της συμ­φέρον, δεν κυριεύεται από θυμό, δεν κρατά λογαριασμό για το κακό που της κάνουν, δεν χαίρεται για την αδικία, αλλά μετέχει στη χαρά για την επικράτηση της αλήθειας. Όλα τα καλύπτει, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη ποτέ δεν ξεπέφτει. Ενώ τα άλλα, είτε προφητείες είναι αυτές, θα καταργηθούν, είτε γλώσσες είναι, θα πάψουν, είτε γνώση, θα καταργηθεί. Γιατί μόνο ως ένα βαθμό γνωρίζουμε και ως ένα βαθμό προφητεύουμε. Μα όταν έρθει το τέλειο, τότε το ατελές θα καταργηθεί. Παιδάκι όταν ήμουνα, σαν παιδάκι μιλούσα, σαν παιδάκι σκεφτόμουν, σαν παιδάκι έβγαζα συμ­περάσματα. Μα όταν έγινα άντρας, σταμάτησα να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν παιδάκι. Γιατί, πραγματικά, τώρα βλέπουμε απροσδιόρι­στα σαν σε θαμπό καθρέφτη. Τότε όμως θα δούμε πρόσωπο με πρό­σωπο. Τώρα γνωρίζω μονάχα ως ένα βαθμό, τότε όμως θα γνωρίσω τέλεια, όπως ακριβώς με έχει γνωρίσει ο Θεός. Αυτά, λοιπόν, που μέ­νουν τελικά, είναι η πίστη, η ελπίδα και η αγάπη. Αυτά τα τρία, με κορυφαία τους, όμως, την αγάπη».

Η θεϊκή προσέγγιση (ο δρόμος του αναχωρητή) Η προσέγγιση της Θεϊκής Πνευματικότητας

Η αφομοίωση και η πρακτικά αυθόρμητη εκδήλωση παντού και πάντα της αρχής της αγάπης μπορεί να οδηγήσει στο σκληροτράχηλο ακανθώδη και δύσβατο δρόμο του αναχωρητή. Έναν δρόμο, που οδη­γεί στη βιωματική προσέγγιση της πρώτης αιτίας, της θεϊκής και υπέρλογης αιτιότητας.

Πολλοί ρωτούν τι είναι ο Θεός. Απάντηση έδωσε με το επόμενο κεί­μενο του ο Διονύσιος ο Αεροπαγίτης (Περί μυστικής Θεολογίας): «Ο Θεός είναι το αίτιο των πάντων, ούτε έχει σχήμα ή μορφή ή ποι­ότητα ή όγκο. Δεν βρίσκεται σε ορισμένο τόπο, ούτε βλέπεται, ούτε έρχεται σε επαφή, ούτε αισθάνεται, ούτε γίνεται αισθητός, ούτε συγ­χύζεται, ούτε ταράζεται, ούτε ενοχλείται από ανθρώπινα πάθη ,ούτε υπόκειται σε πάθη των αισθήσεων, ούτε έχει ανάγκη από φως. Ούτε παθαίνει αλλοίωση ή φθορά ή μερισμό ή στέρηση ή ροή, ούτε τίποτα άλλο από όσα μπορούν να πάθουν τα αισθητά, ούτε είναι τίποτα από αυτά.

Δεν είναι ούτε ψυχή ούτε νους, ούτε έχει φαντασία ή γνώμη ή λόγο ή νόηση, ούτε είναι λόγος, ούτε είναι νόηση, ούτε λέγεται, ούτε νοείται, ούτε είναι αριθμός ή τάξη ή μέγεθος ή σμικρότητα ή ισότητα ή ανισό­τητα ή ομοιότητα ή ανομοιότητα. Ούτε στέκεται ούτε κινείται, ούτε ησυχάζει, ούτε έχει δύναμη, ούτε είναι δύναμη, ούτε είναι φως, ούτε ζει, ούτε είναι ζωή, ούτε είναι ουσία, ούτε είναι αιώνιος, ούτε είναι χρόνος, ούτε νοητικά μπορεί κάποιος να έχει επαφή μαζί Του, ούτε είναι επιστήμη, ούτε είναι αλήθεια, ούτε είναι σοφία, ούτε είναι ένα ή ενότητα ή θεότητα ή αγαθότητα.

Ο Θεός δεν είναι πνεύμα, όπως εμείς γνωρίζουμε. Δεν είναι υιός ούτε πατέρας, ούτε τίποτα άλλο από όσα αφορούν εμάς ή κάποιο άλλο από τα γνωστά όντα και ούτε κανένα από τα όντα γνωρίζει τι Αυτός είναι. Γι’αυτόν δεν υπάρχει λόγος, ούτε όνομα, ούτε γνώση. Ούτε είναι σκο­τάδι, ούτε φως, ούτε πλάνη, ούτε αλήθεια, ούτε μπορεί καθόλου να οριστεί με την κατάφαση ή την αφαίρεση, αλλά σ’ Αυτόν τίποτα δεν μπορεί να προστεθεί ή να αφαιρεθεί. Επειδή είναι η τέλεια και ενιαία Αιτία των πάντων, ξεπερνά κάθε ορισμό και κάθε πρόσθεση ή αφαί­ρεση ή υπεροχή, αφού είναι αποδεσμευμένος από όλα και υπερβαίνει τα πάντα».

Με βάση τα γραφόμενα του Διονυσίου Αεροπαγίτη, ο Θεός προσεγ­γίζει, σε κάποιες από τις εκφάνσεις του, το υπέρλογο της νέας επι­στημονικής λογικής της συμπαντικής συγκρότησης. Ο Θεός βρίσκεται εκτός της κοινής ανθρώπινης λογικής, της δομημένης πάνω στην ψευ­δαίσθηση μιας πλαστής υλικής πραγματικότητας. Έτσι, δεν είναι πε­ρίεργο να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι όσο περισσότερο μιλάμε για το Θεό, όλο και μακρύτερά Του βρισκόμαστε. Ο Θεός δεν περι­γράφεται, δεν αποδεικνύεται, αλλά βιώνεται στο τέλος της πνευμα­τικής μας αποστολής.

Δρ. Ε. Δανέζης, Επίκουρος καθηγητής Αστροφυσικής, Πανεπιστημίου Αθηνών

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να δείτε τον κύριο Δανέζη να εξηγεί πολλά από αυτά που αναφέρονται στο παρόν άρθρο. Το βίντεο είναι από την εξαιρετική εκπομπή «Το σύμπαν που αγάπησα» που επί σειρά ετών προβαλλόταν στην ΕΤ3.

Το σύμπαν που αγάπησα – Σεζόν 3η, επεισόδιο 1ο και 2ο:

Μάνος Δανέζης – Έτσι Βλέπω το Σύμπαν..

(Το ντοκιμαντέρ αποτελείται από 6 μέρη. Μόλις τελειώνει το ένα βίντεο συνεχίζει αυτόματα το επόμενο..)

Τι συμβαίνει με το ανθρώπινο είδος;
Posted: 03 Jun 2012 01:30 PM PDT

Το «λάθος», είναι λάθος, ακόμη και αν το κάνουν όλοι…
Το «σωστό» είναι σωστό, ακόμη και αν δεν το κάνει κανείς…
Τι συμβαίνει τελικά στο ανθρώπινο είδος;… Τι συμβαίνει στις ζωές μας;…
Ποια είναι αυτή η «αόρατη» παράμετρος, που μας κάνει να μπερδεύουμε το προφανές με το φανταστικό;…

Ανόητοι (;) άνθρωποι;…
Εγκληματικά(;) μυαλά;…
Οργισμένα νιάτα;…
«Βολεμένοι» μικροαστοί;…
Διεφθαρμένοι πολιτικοί;…
Άπληστοι τραπεζίτες;…
Κοινωνίες οι οποίες προσπαθούν να επιβληθούν η μία στην άλλη προς όφελος τους;…
Κράτη που, εξαιτίας της λαμπρής τους ιστορίας, προσπαθούν να αποκτήσουν διαφορικό πλεονέκτημα έναντι άλλων;…
Στρατοί, που στο όνομα της «ελευθερίας» ισοπεδώνουν ανθρώπινες και όχι μόνο ζωές;…

Ποιοι είναι πίσω από όλα αυτά;…
Εμείς, ο καθένας από μας ξεχωριστά και όλοι μαζί, τι ρόλο παίζουμε, σ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου;…

Παρατηρείς την φύση γύρω σου και βλέπεις μία τέλεια «αταξία»… Έναν αρμονικό, αέναο χορό…
«Χάος»… Θα πούμε, μερικοί από εμάς…

Βλέπεις τις ανθρώπινες κοινωνίες, και προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου, ότι υπάρχει κάποια σχετική «Τάξη»…
Υπάρχει;…

Στο «χάος» της φύσης, τίποτα δεν καταστρέφεται… Όλα ξαναδημιουργούνται συνεχώς… Κάποια πράγματα εξαφανίζονται, κάποια άλλα παίρνουν την θέση τους… Κύκλος ζωής… Με αρμονία… Χωρίς «συναισθήματα» ανθρώπινης «φύσης»…
Στην «τάξη» του είδους μας, εξαφανίζονται τα πάντα και δεν «εμφανίζεται» τίποτα καινούριο… Μία συνεχής κατηφορική πορεία προς την θλίψη…

Γιατί πεθαίνουν παιδιά από πείνα, δίψα αρρώστιες, κακουχίες, εκμετάλλευση, πολέμους;…

Γιατί κανένας «νόμος», καμία φιλοσοφική, κοινωνική, πολιτική, οικονομική, θρησκευτική θεωρία, δεν αποδίδει;…

Φταίει η φύση μας;… Γεννιόμαστε με «ελαττώματα» μερικοί από μας;…
Πως γίνεται ένα παιδί, να γεννιέται με προδιάθεση να σκοτώσει κάποια άλλη ύπαρξη, όχι από διαταραχή της προσωπικότητας του (που σύμφωνα με επιστήμονες ψυχολόγους και κοινωνιολόγους προέρχεται από το περιβάλλον που την διαμόρφωσαν, πλην των περιπτώσεων εγγενών βλαβών του εγκεφάλου οι οποίες δύσκολα προσδιορίζουν εγκληματική συμπεριφορά, τουναντίων χρήζουν επιστημονικής ιατρικής φροντίδας εφ’ όρου ζωής), αλλά απλά και μόνο επειδή κάποιος τους «δίνει την εντολή» να το κάνουν;…

Ποιος φταίει γι όλα αυτά;… Ο «διάβολος» μέσα μας;… Το «κακό» που προσπαθεί να επικρατήσει του «καλού»;…

Ποιος από μας, όταν σκέφτεται το «καλό», το «σωστό», δεν το περιορίζει στα στενά όρια του «εαυτού», της μικρής κοινωνίας που διαβιώνει, της ευρύτερης εδαφικής του περιοχής, τα «θεωρητικά» και περιορισμένης χρονικής σταθερότητας (σύμφωνα με την ιστορία πάντα) «σύνορα» του «κράτους»;…

Γιατί το: «Ο θάνατος σου η ζωή μου», σ’ όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, θεωρείται από την συντριπτική πλειοψηφία των «σκεπτόμενων ανθρώπων», ως νόμος της φύσης, που η λογική του προέκταση αγγίζει τους ανθρώπους;… Έχετε δει ποτέ ζώα να μετακινούνται από μία περιοχή στην άλλη, για άλλους λόγους πέραν της δυνατότητας εξασφάλισης νερού και τροφής;…

Έχετε δει ποτέ ζώα να μετακινούνται από μία περιοχή στην άλλη, για να επιβουλευτούν τους φυσικούς της πόρους, με γνώμονα το «κέρδος»;… Ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο;… Έχετε δει ζώα, να ανταγωνίζονται αναμεταξύ τους, σε οποιοδήποτε «στίβο», για δόξα και φήμη;…

Ναι, υπάρχει ιεράρχηση και στη φύση, αλλά όλα είναι μια «κυκλική» αλυσίδα… «Όλα», χρειάζονται το ένα το άλλο… Κανένα είδος, έμβιο ή φυτό, δεν προσπαθεί να «επιβάλει» την ύπαρξη του έναντι άλλων… Απλά προσπαθούν να επιβιώσουν… Μέρα την μέρα… Όχι να «ανελιχθούν» στην ιεραρχία της φύσης… Κάποια εξελίσσονται αναλόγως των συνθηκών… Κάποια εξαφανίζονται… Νέα δημιουργούνται…

Όχι του τύπου του είδους μας, που εξαιτίας τυχαίων συμβάντων (τόπος γέννησης, τεχνολογικού και πλουτοπαραγωγικού υπόβαθρο αυτού, οικονομοκοινωνικού «στάτους» της οικογένειας προέλευσης, δυνατότητα εκπαίδευσης, δυνατότητα επιβίωσης) διαμορφώνει την ζωή τους καθενός από εμάς, με διαφορετική βάση πιθανοτήτων για ευημερία…

Τι φταίει;…

Ποιός από εμάς, θα έδινε ποτέ το φαγητό του, σε κάποιον αδύναμο, που δεν έχει καθόλου, με αποτέλεσμα ίσως να πεινάσει αυτός;…

Ποιος από εμάς, θα επέτρεπε την νοητική και σωματική αυτοδιάθεση του άλλου, ακόμη και αν αυτός δεσμευότανε μαζί του, με στερεοτυπικού υποβάθρου και βάση ανθρώπινων συμβάσεων παραδοχών και νόμων, οποιοδήποτε τύπου σχέση υποχρεωτικής «δοσοληψίας»;…

Ποιός από εμάς, θα έριχνε τον εαυτό του στην «φωτιά», για να σώσει κάποιον άλλον από βέβαιο θάνατο, με κίνδυνο να χάσει αυτός την ζωή του;…

Ποιος από εμάς, θα έβαζε στο σπίτι του κάποιον άστεγο, και θα κοιμόταν αυτός στο πάτωμα;…

Ποιος από εμάς, θα ζητούσε συγνώμη σε κάποιον που τον «έβλαψε» και όχι σε κάποιον που αυτός έχει βλάψει;…

Ποιος από εμάς, θα χάριζε την ζωή του, θυσία αγάπης, για να ζήσει κάποιος νεώτερος του, ίσως το παιδί του;… Έναν ξένο;…

Ποιος από εμάς, θα τα έβαζε με τον εαυτό του χωρίς να «φταίει», για τα δεινά κάποιου άλλου, έξω και μακριά από την δική του ύπαρξη;…

Μην ψάχνετε να βρείτε τι φταίει…

Κανείς δεν σας φταίει…

Όλοι μας φταίμε και ο καθένας ξεχωριστά…

Γίνετε «πειρατές» στην σκέψη σας, αν θέλετε όλοι μαζί να προχωρήσουμε μπροστά, σ’ αυτή την υπέροχη γαλάζια σφαίρα, που «κρέμεται» 4,5 δις χρόνια και θα «κρέμεται» άλλα τόσα στο κενό, στις εσχατιές του σύμπαντος…

Ή αφήστε την, «αλυσοδεμένη» με αόρατες αλυσίδες, και ενδιαφερθείτε, για την δική σας επιβίωση, των προσφιλών σας προσώπων, του οικισμού που ζείτε, του κράτους του οποίου υπερήφανους πολίτες, θεωρείτε τον εαυτό σας, όσο «αυτό» (και μόνο αυτό στην τελική), μπορεί να «ευημερεί»…

Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, η μπίλια θα κάτσει στο «0» για όλους μας, και τα «λεφτά» θα πάνε στην «Banca»…

Γιατί πάντα εκεί πηγαίνανε… Πάντα εκεί θα πηγαίνουν…

Άλλο ένα «ταξίδι» μου γύρω από τον Ήλιο με αυτό το πανέμορφο «Γαλάζιο σκάφος», που θέλω να θεωρούμε «πλήρωμα» και όχι «επιβάτης», τελείωσε σήμερα…

Έγινα καλύτερος άνθρωπος;… Δεν ξέρω…

Κέρδισα κάτι στην πορεία;… Θα φανεί…

Πρόσφερα τίποτα σε κάτι έξω από μένα;… Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ…

Το «λάθος», είναι λάθος, ακόμη και αν το κάνουν όλοι…

Το «σωστό» είναι σωστό, ακόμη και αν δεν το κάνει κανείς…

Αγαπήστε χωρίς όρια…
Χαρίστε χωρίς προσδοκία…

«Neytiri»… For you…

Βαρκάρης του Φεγγαρόφωτος

Γεωμετρία, Τοπολογία και Πεπρωμένο του Σύμπαντος
Posted: 03 Jun 2012 01:00 PM PDT

Όταν σκεφτόμαστε το σύμπαν στη γενική σχετικότητα (GR) πρέπει να απαντήσουμε σε τρεις πολύ διαφορετικές έννοιες:

Ποιό είναι το σχήμα του σύμπαντος;

Είναι το σύμπαν πεπερασμένο ή άπειρο;

Θα διαστέλλεται το σύμπαν για πάντα ή θα συσταλεί αργότερα;

Όταν εφαρμόζουμε GR στη κοσμολογία, κάνουμε χρήση απλοποιητικών παραδοχών, που υποστηρίζονται απόπαρατηρήσεις, ότι υπάρχει ένας ορισμός του χρόνου τέτοιος ώστε σε μια σταθερή τιμή του χρόνου, το σύμπαν είναι χωρικά ομοιογενές (μοιάζει δηλαδή το ίδιο όπου κι αν είναι ο παρατηρητής) και ισοτροπικό (μοιάζει το ίδιο προς όλες τις κατευθύνσεις γύρω από ένα σημείο).

Στη συνέχεια μελετώντας την GR γράφουμε τις εξισώσεις του Αϊνστάιν με τις κατάλληλες πηγές (κανονική ύλη, σκοτεινή ύλη, ακτινοβολία, μια κοσμολογική σταθερά, κλπ.). Οι λύσεις για τις εξισώσεις αυτές είναι οι περίφημοι χωροχρόνοι Friedmann, Robertson-Walker, που περιγράφουν την διαστολή (ή συστολή) του σύμπαντος.

Η GR είναι πράγματι μία όμορφη γεωμετρική θεωρία που περιγράφει ένα καμπύλο χωρόχρονο. Αλλά στην πράξη, επιλύουμε διαφορικές εξισώσεις, με την επιφύλαξη (στην προκειμένη περίπτωση) ότι το σύμπαν μοιάζει όπως είναι σήμερα. Οι διαφορικές εξισώσεις περιγράφουν την τοπική συμπεριφορά του συστήματος και έτσι, στη Γενική Σχετικότητα, αυτές περιγράφουν την τοπική γεωμετρία στη γειτονιά ενός σημείου του χωροχρόνου.

Επειδή η ομοιογένεια και η ισοτροπία είναι αρκετά περιοριστικές υποθέσεις, υπάρχουν μόνο τρεις πιθανές απαντήσεις για την τοπική γεωμετρία του χώρου σε οποιοδήποτε σταθερό σημείο στο χρόνο – μπορεί να είναι χωρικά θετικά κυρτωμένη (σε τοπικό επίπεδο αυτό μοιάζει σαν μία 3-τρισδιάστατη σφαίρα), επίπεδη (σε τοπικό επίπεδο αυτό μοιάζει σαν μια 3-τρισδιάστατη εκδοχή μιας επίπεδης επιφάνειας) ή χωρικά αρνητικά κυρτωμένη (σε τοπικό επίπεδο μοιάζει σαν ένα 3-διαστάσεων υπερβολοειδές).

Μια ορισμένη κοσμολογική λύση στην GR μας δίνει μία από αυτές τις τρεις πιο πάνω απαντήσεις γύρω από ένα σημείο του χωροχρόνου, όμως λόγω της ομοιογένειας αυτή η λύση σε ένα σημείο είναι λύση σε κάθε σημείο στον χωροχρόνο. Αυτό εννοούμε όταν λέμε ότι η GR μας λέει για τη γεωμετρία – το σχήμα του σύμπαντος – όπως αυτή απεικονίζεται στο παρακάτω γράφημα της NASA.

Αυτό όμως εγείρει ένα πολύ διαφορετικό ζήτημα που συχνά συγχέεται με τα παραπάνω. Εάν η λύση μας μας λέει ότι το σύμπαν είναι τοπικά μία τρισδιάστατη σφαίρα (ή μια επίπεδη επιφάνεια, ή ένα υπερβολοειδές) γύρω από κάθε σημείο, τότε δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μία τρισδιάστατη σφαίρα, ή ένα άπειρο επίπεδο τρισδιάστατο χώρο, ή ένα άπειρο υπερβολοειδές. Αυτό είναι πραγματικά ένα θέμα της τοπολογίας, που απαντά και στο ερώτημα αν το Σύμπαν είναι πεπερασμένο ή άπειρο.

Για να εξηγηθεί αυτό το σημείο, ας υποθέσουμε ότι έχουμε λύσει τις κοσμολογικές εξισώσεις της GR, και ανακαλύψαμε ότι σε κάθε σημείο του χωροχρόνου, το σύμπαν είναι τοπικά ένας επίπεδος 3-διάστατος χώρος. Αυτό που δηλαδή μας δείχνουν οι παρατηρήσεις ότι μοιάζει το σύμπαν μας. Μπορείτε όμως να σκεφτείτε πολλούς διαφορετικούς χώρους με αυτή ακριβώς την ίδια ιδιότητα. Ένα παράδειγμα είναι, φυσικά, ότι το σύμπαν είναι πράγματι ένας επίπεδος, άπειρος 3-διάστατος χώρος.

Ένα δεύτερο παράδειγμα είναι ότι το σύμπαν μπορεί να είναι ένας 3 διαστάσεων τόρος, στον οποίο αν θέλατε να κρατήσετε σταθερό τον χρόνο και να κάνετε μια γραμμή από οποιοδήποτε σημείο κατά μήκος του x, y ή z-άξονα, θα κόβατε έναν κύκλο και θα φτάνατε πίσω ακριβώς από εκεί που ξεκίνησε. Αυτός είναι ένας χώρος πεπερασμένου όγκου, που συνδέεται με ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, αλλά που είναι όμως επίπεδος παντού, όπως και το προηγούμενο παράδειγμα με το άπειρο. Σε δύο διαστάσεις, θα μπορούσε κανείς να τον απεικονίσει ως:

Φυσικά, θα μπορούσαμε να είχαμε φτιάξει μία ή δύο κατευθύνσεις σε κύκλους ή να φτιάξουμε τον χώρο σε ένα πεπερασμένο με περισσότερες από μία τρύπες, ή οποιαδήποτε άλλη δυνατότητα.

Αυτή είναι η ομορφιά της τοπολογίας, αλλά δεν είναι κάτι που μας το διευκρινίζει επιλύοντας απλώς τις εξισώσεις της Γενικής Σχετικότητας. Μάλλον πρόκειται για μια πρόσθετη πηγή για την εξεύρεση των λύσεων. Είναι, όμως, κάτι που μπορούμε να ελέγξουμε, πιο συγκεκριμένα μέσα από τις μετρήσεις της κοσμικής μικροκυματικής ακτινοβολίας υποβάθρου.

Εντελώς ανεξάρτητα από τις ερωτήσεις της τοπολογίας, η γεωμετρία μιας δεδομένης κοσμολογικής λύσης δημιουργεί ένα άλλο ζήτημα που συχνά συγχέεται με εκείνα της γεωμετρίας και της τοπολογίας. Ας υποθέσουμε ότι το σύμπαν περιέχει μόνο τις συμβατικές πηγές ύλης (κανονική ύλη, σκοτεινή ύλη και την ακτινοβολία), και ας υποθέσουμε ότι γνωρίζετε (ίσως να αναρωτηθούμε αν αυτό είναι πραγματικά δυνατόν) ότι αυτές είναι οι μόνες που θα περιείχε ποτέ. Τότε οι εξισώσεις εύκολα προβλέπουν ότι, σε περίπτωση σύμπαντος θετικής χωρικής κυρτότητας, ένα διαστελλόμενο σύμπαν θα φτάσει τελικά στο μέγιστο μέγεθος και μετά θα ακολουθήσει την αντίστροφη πορεία, της συστολής, προς μία Μεγάλη Σύνθλιψη, ενώ επίπεδα ή με αρνητική κυρτότητα σύμπαντα θα επεκτείνονταν για πάντα. Αυτές είναι οι προβλέψεις σχετικά με το πεπρωμένο του σύμπαντος, και συχνά οδηγούν στην ακόλουθη σύνδεση

Ωστόσο, όπως καταστήσαμε σαφές, υπάρχουν κάποιες υποθέσεις που πηγαίνουν στην σχέση μεταξύ της γεωμετρίας και της μοίρας του σύμπαντος, και παρόλο που αυτά μπορεί να φαίνονταν λογικά σε μία εποχή, ξέρουμε σήμερα ότι η επιταχυνόμενη διαστολή του σύμπαντος φαίνεται να υποδηλώνει την ύπαρξη ενός είδους σκοτεινής ενέργειας (μια κοσμολογική σταθερά, για παράδειγμα), που συμπεριφέρεται με έναν τρόπο αρκετά διαφορετικό από τις συμβατικές πηγές υλο-ενέργειας. Στην πραγματικότητα, γνωρίζουμε ότι για πηγές, όπως αυτή, όταν αρχίζει η επιτάχυνση, είναι εύκολα δυνατό για ένα σύμπαν με θετική καμπύλη, για παράδειγμα, να επεκτείνεται για πάντα. Πράγματι, στην περίπτωση της κοσμολογικής σταθεράς, αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Έτσι, το σύμπαν μπορεί να είναι είτε θετικά είτε αρνητικά κυρτό, ή επίπεδο, και οι λύσεις μας στην GR αυτό μας λένε. Οι λύσεις μπορούν να είναι πεπερασμένες ή άπειρες, και να συνδέονται με ενδιαφέροντες τρόπους, αλλά η GR δεν θα μας πει γιατί συμβαίνει αυτό. Και το σύμπαν μπορεί να διαστέλλεται για πάντα ή να συσταλεί αργότερα, αλλά αυτό εξαρτάται από τις ακριβείς ιδιότητες της κοσμικής ενέργειας, και όχι μόνο από την γεωμετρία. Οι κοσμολογικοί χωροχρόνοι είναι μερικοί από τις πιο απλές λύσεις στην GR που γνωρίζουμε, και ακόμη αυτοί υιοθετούν όλα τα είδη των δυνητικών περιπλοκών, πέρα από τις πιο προφανείς δυνατότητες.

ΠΗΓΗ

Από τα «Αληθινά Ψέματα» του Γιάννη Αερά

Καθε ένας που έχει ασχοληθεί ή έχει σπουδάσει σύγχρονη φυσική μπαίνει στον πειρασμό να απορρίψει ένα τέτοιο άρθρο.Στον ίδιο πειρασμό μπήκαμε και εμείς όταν το διαβάσαμε.Σε μια δεύτερη όμως σκέψη μας αποφασίσαμε να το δημοσιεύσουμε διότι δύο τέτοιου επιπέδου φυσικοί που γνωρίζουν τα του CERN στην λεπτομέρειά τους,γνωρίζουν και τα επίσημα αλλά γνωρίζουν και τα κρυφά και σίγουρα έχουν πολλούς λόγους,σίγουρα μη φανερούς,οι οποίοι τους έκαναν να πούν αυτά τα απίστευτα πράγματα.

Πριν από ένα περίπου χρόνο, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα είχε στραμμένο το βλέμμα της στην Ελβετία και το ιστορικό πείραμα που ξεκινούσε στις εγκαταστάσεις του CERN. Λίγες ημέρες μετά, οι υπεύθυνοι του project σκορπούσαν απογοήτευση σε κοινό και ειδικούς, ανακοινώνοντας ότι το πείραμα διακόπτεται για τεχνικούς λόγους. Έκτοτε, πολλά ακούστηκαν για τα ακριβή αίτια της αποτυχίας, τίποτε όμως δε συγκρίνεται με αυτό που υποστηρίζουν δύο φυσικοί σε άρθρο τους που δημοσιεύτηκε πρόσφατα.

Ο Holger Bech Nielsen από το Niels Bohr Institute της Κοπεγχάγης και ο Masao Ninomiya από το Yukawa Institute for Theoretical Physics του Κυότο θεωρούν ότι δύο είναι οι πιθανότερες αιτίες για την αποτυχία του πειράματος: το ταξίδι στο χρόνο ή ο Θεός.

Στην πρώτη περίπτωση, οι δύο επιστήμονες υποστηρίζουν ότο το Μποζόνιο του Higgs -το οποίο επιχείρησαν να δημιουργήσουν οι ειδικοί στο γιγάντιο επιταχυντή- είναι τόσο ξένο προς τη φύση, που η δημιουργία του θα είχε ως αποτέλεσμα να γυρίσει πίσω ο χρόνος για να αποτραπεί η δημιουργία του. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, οι δύο φυσικοί περίπου υπονοούν ότι το μποζόνιο δημιουργήθηκε και στη συνέχεια ταξίδεψε πίσω στο χρόνο για να σταματήσει το πείραμα πριν ολοκληρωθεί.

Σα να μην έφτανε αυτό, προτείνουν και μια άλλη θεωρία -ακόμα πιο εξωπραγματική- για την αποτυχία του πειράματος. Λένε, λοιπόν, ότι ο ίδιος ο Θεός σταμάτησε το πείραμα, καθώς η ολοκλήρωσή του με την παραγωγή του Σωματιδίου του Θεού [άλλο όνομα για το μποζόνιο] θα είχε το εξής αποτέλεσμα. Αν έχουμε επιστημονική απόδειξη ότι υπάρχει το Σωματίδιο του Θεού, άρα υπάρχει Θεός, δε συντρέχουν οι λόγοι να έχει κάποιος πίστη. Συνεπώς, ο Θεός σταμάτησε το πείραμα για να μην υπάρξει απόδειξη και να συνεχίσουν οι άνθρωποι να πιστεύουν.

Παραδόξως, οι Nielsen και Ninomiya εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι χωρίς περιοριστικούς όρους…

Ελεύθερη επιστήμη
Το είδαμε ΕΔΩ

Ένα υπέροχο …αντιμνημονιακό άρθρο που αρέσει πολύ στον Μάστερ ΓιόνταΚαβ ο οποίος, αν και δεν έχει σπουδάσει Μοριακή Φυσική, από το 1992 γράφει ότι δεν υπάρχει θάνατος (μάρτυς μου ο Γιάννης Τριάντης!) και πως όλα είναι Ένα._Κ.Κ ή και κ. Boson de Higgs

πηγή: Αντίφωνο, πρωτοδημοσιεύτηκε στο Περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ, Φεβρουάριος 2012, Τεύχος 114, σελ.40-43

Πριν λίγες μέρες μια είδηση έκανε το γύρο του κόσμου, κάνοντας λόγο για τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη των τελευταίων ετών: οι ερευνητές στο Cern εντόπισαν επιτέλους το πολυδιαφημιζόμενο Σωματίδιο του Θεού ή Μποζόνιο του Χιγκς, όπως είναι η επίσημη ονομασία του.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, πρόκειται για το πρωταρχικό στοιχείο ύλης  που θα μας αποκαλύψει  ό,τι δεν  γνωρίζουμε για τη φύση της πραγματικότητας και το σύμπαν, από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας του εως τώρα. Μια ανακάλυψη που αναμένεται  να φέρει τα πάνω- κάτω στην εικόνα που έχουμε για τον κόσμο…

Καθώς λοιπόν τα διθυραμβικά σχόλια για τη σπουδαία αυτή ανακάλυψη έδιναν και έπαιρναν, αποφασίσαμε να ζητήσουμε την άποψη ενός ειδικού, παλιού γνώριμου του ΑΒΑΤΟΝ, του επίκουρου καθηγητή αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μάνου Δανέζη.

Στη συζήτηση που ακολουθεί, ο Δρ. Δανέζης μας λέει ότι το μοντέλο της ύλης που ξέραμε έχει πλέον ριζικά αλλάξει και μας αποκαλύπτει τι στην πραγματικότητα είναι η υλική υπόσταση του ανθρώπου. Στο πλαίσιο αυτής της  «νέας πραγματικότητας» ακόμα και ο θάνατος θα μπορούσε να ξεπεραστεί!

Χρήστος Ελμάζης

Καθηγητά Δανέζη ξέρω ότι παρακολουθείτε με μεγάλο ενδιαφέρον τα τεκταινόμενα στο CERN. Πως σχολιάζεται τις τελευταίες εκκωφαντικές εξελίξεις;

Να ξεκινήσω λέγοντας  ότι σέβομαι απεριόριστα όλους τους επιστήμονες που αγωνίζονται να βρουν κάτι καινούργιο, που υπόσχεται να αλλάξει τη ζωή μας. Αυτό όμως που με βρίσκει αντίθετο είναι όλο αυτό το μάρκετινγκ που αρχίζει να απλώνεται γύρω από την επιστήμη. Επιχειρείται ένας εξευτελισμός της δηλαδή, με όρους αγοράς.

Η έρευνα για την ανεύρεση του Μποζονίου Χίγκς είναι η μόνη έρευνα που δοξάστηκε και πλασαρίστηκε ως μεγάλο γεγονός, προτού καν αυτό ανακαλυφθεί.

Μιλάμε για κάτι καθαρά αντιεπιστημονικό. Χρειάζονται πολλές επαναλήψεις ενός πειράματος, επαληθεύσεις και αξιολόγηση των δεδομένων από την υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα για να δημοσιευτεί κάτι επίσημα. Πρέπει να έχει προηγηθεί μια «βάσανος επιστημονική» πριν αρχίσουμε τις ανακοινώσεις. Δεν στήνουμε γιορτές και πανηγύρια για κάτι το οποίο υποτίθεται ότι ΘΑ βρούμε.

Μα όλα τα ΜΜΕ παρουσίασαν ως γεγονός την ανακάλυψη του σωματιδίου…

Προσέξτε, δεν είπε κανένας ότι το βρήκαν. Είπαν ότι έχουμε μια ένδειξη ότι ίσως κάτι υπάρχει. Ο ίδιος ο διευθυντής του CERN προέτρεψε τους συναδέλφους του να έχουν υπομονή, να επιδείξουν σωφροσύνη και να είναι συγκρατημένοι στις προσδοκίες τους. Ερωτηθείς δε από δημοσιογράφους για το πώς νοιώθει για τον επικείμενο εντοπισμό του Μποζονίου, απάντησε ότι η Φυσική δεν έχει να κάνει με συναισθήματα αλλά με τη λογική. Εκτός όμως από αυτοσυγκράτηση, υπάρχουν πολλοί σοβαροί άνθρωποι που αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό το ζήτημα και αμφισβητούν το κατά πόσο το υποατομικό σωματίδιο είναι το «άγιο δισκοπότηρο» των επιστημών.

Εκφραστής αυτής της άποψης είναι και ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Guardian, Andrew Brown ο οποίος σε άρθρο του λέει κατά λέξη: «Η ονομασία του Μποζονίου σε σωματίδιο του Θεού ήτανε μια ευφυέστατη κίνηση μάρκετινγκ γιατί αμέσως όλοι κατέγραψαν την ύπαρξή του στην μνήμη τους, χωρίς ουσιαστικά να πλουτίσουν την γνώση τους γύρω από αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση, οι επιστήμονες δε θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν τις επιχορηγήσεις που όπως φαίνεται κέρδισαν».

Όπως καταλαβαίνετε, παίζονται διάφορα παιχνίδια εδώ. Πάντως όταν το βρουν και το δημοσιεύσουν επίσημα, θα μπορεί και η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα να εκφέρει άποψη.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική η ανακάλυψή του;

Γιατί θα μπορέσουμε να γυρίσουμε πίσω στις ρίζες αυτού που λέμε «ύλη». Παραμένει ένα άλυτο μυστήριο ακόμα τι ακριβώς είναι. Είτε όμως η ύλη προέρχεται από το Μποζόνιο του Χίγκς είτε από οτιδήποτε άλλο, δεν έχει καμία σχέση με αυτά που ξέραμε- δηλαδή αυτή η ουσία που επεξεργαζόμαστε με τα χέρια και τα όργανά μας και γίνεται αισθητή μέσω των αισθήσεών μας.

Και όλα αυτά τα σώματα και τα αντικείμενα που μας περιβάλλουν;

Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά. Εκεί υπάρχει μόνο ένας ωκεανός από κοχλάζουσα ενέργεια. Η ενέργεια αυτή προσπίπτει στα όργανά μας, αυτά παίρνουν ένα τμήμα της, το μεταφέρουν μέσω των νευρώνων στον εγκέφαλο και εκεί η ενέργεια μεταμορφώνεται σε αυτό που ονομάζουμε αισθητό κόσμο.

Άρα ο κόσμος που βλέπω και αισθάνομαι, στην ουσία κατασκευάζεται μέσα στο κεφάλι μου;

Ακριβώς!

Κι εμείς οι άνθρωποι, όμως, ανήκουμε σε αυτόν τον «κόσμο». Τι συμβαίνει με τη δική μας υπόσταση;

Ο Δημόκριτος με σαφήνεια μας λέει πως, «οτιδήποτε αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας είναι ψευδές. Το μόνο πραγματικό είναι ότι αντιλαμβάνεται η νόησή μας». Τα ίδια λέει και ο Πλάτωνας.

Με τον όρο νόηση εννοούμε τη συνείδηση, που ταυτίζεται με την έννοια του πνεύματος και της ελευθερίας. Σκέφτομαι άρα υπάρχω. Από τη στιγμή που διαθέτουμε νόηση, έχουμε ύπαρξη. Το υλικό μας υπόστρωμα ( τα σώματά μας) παρόλα αυτά είναι κομμάτι του φυσικού κόσμου.

Εφόσον δε η νέα επιστήμη έχει αλλάξει το παλιό μοντέλο για το φυσικό νόμο (ύλη, χώρος, χρόνος) καταλήγουμε στο ότι αυτό που ονομάζουμε «άνθρωπος» είναι επίσης ένα κατασκεύασμα των αισθήσεών μας.

Είμαστε δηλαδή ένα τίποτα;

Όχι, είμαστε κάτι πολύ περισσότερο, απλά στην παρούσα κατάστασή μας δεν μπορούμε να το συλλάβουμε. Ας το δούμε σε ένα άλλο επίπεδο: σύμφωνα με τη θεωρία της σχετικότητας αυτό που ονομάζουμε ύλη δεν είναι τίποτε άλλο από μια καμπύλωση του τρισδιάστατου χώρου προς την τέταρτη διάσταση (χρόνος).

Όταν προκύψει αυτή η καμπύλωση των τριών διαστάσεων προς την τέταρτη, και αν περάσει ένα ελάχιστο όριο, τότε η φυσιολογία του ανθρώπου αντιλαμβάνεται αυτή την καμπύλωση ως πυκνότητα υλοενέργειας.

Αν συνεχίσει να αυξάνεται αυτή η πυκνότητα του υλικού (το «πηγάδι»  της καμπύλωσης να βαθαίνει κατά κάποιο τρόπο) και φτάσει πάλι ένα ανώτατο όριο, τότε θα χάσουμε από τα μάτια μας, δηλαδή από τις αισθήσεις μας,αυτή την πυκνότητα υλοενέργειας. Αυτό ονομάζεται Φαινόμενο των Μελανών Οπών.

Άρα αν πάρω το χώρο των τριών διαστάσεων και αρχίσω να τον καμπυλώνω προς την τέταρτη, αρχίζουμε να βλέπουμε το υλικό υπόστρωμα του ανθρώπου. Αυτό το ονομάζουμε  ανάπτυξη. Αν αρχίζει να μικραίνει το «πηγάδι» της καμπύλωσης, αυτό το ονομάζουμε φθορά.

Την ανάπτυξη και τη φθορά μαζί την ονομάζουμε κύκλο της ζωής του ανθρώπου. Καταλαβαίνεται λοιπόν πως το μόνο γεγονός που δεν μπορούν να αντιληφθούν οι  αισθήσεις μας είναι η αυξομείωση της τέταρτης διάστασης, που μας δίνει την αίσθηση της ύπαρξης της ζωής.

Ακούγεται σαν υπάρχει η δυνατότητα μέσα από τη συνάρτηση αυτή να ξεφύγουμε από τον κύκλο της φθοράς. Θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε το θάνατο.

Θεωρητικά, ναι. Αφού η υλική μας υπόσταση δεν είναι τίποτα άλλο από μια καμπύλωση του χώρου, το πρωτογενές στοιχείο που γεννά αυτή την ύλη και εκείνη αρχίζει να διέπεται από όρους ανάπτυξης/ φθοράς, είναι ο χώρος.

Ο χώρος, για να σας δώσω να καταλάβετε, είναι αυτό το τίποτα, το μη αντιληπτό γύρω μας- ένα κατασκεύασμα έξω από τη δυνατότητα των ανθρώπινων αισθήσεων. Ένα μαθηματικό γεγονός. Ε, αυτό δε χάνεται, υπάρχει πάντα πιθανότατα έτοιμο να ξανακαμπυλωθεί.

Τελικά, όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας.

Όλα αυτά τα λέμε στην αστροφυσική για τα αστέρια. Δηλαδή για να πούμε ότι κάπου υπάρχει η ιδέα της δημιουργίας ενός αστεριού, πρέπει η πυκνότητα της υλοενέργειας να είναι από μια τιμή και πάνω.

«Όπως πάνω έτσι και κάτω» σύμφωνα με το γνωστό ερμητικό ρητό…

Έχουμε μια αίσθηση ατομικότητας και διαίρεσης. Εσύ είσαι εσύ και εγώ είμαι εγώ. Η διαίρεση, η τομή σε πολλά κομμάτια είναι προϊόν της δυνατότητας του εγκεφάλου μας και της φυσιολογίας μας. Εκεί έξω στο σύμπαν δεν υπάρχουν τομές, όλα είναι Ένα.  Υπάρχει ένα συστατικό, θες να το πεις ενέργεια, θες να το πεις αόρατο κενό, θες να το πεις Θεό; Αυτή την ενιαία δημιουργία, αυτή τη κοχλάζουσα ενέργεια εκεί έξω, όταν την προσλάβει η φυσιολογία του ανθρώπου της δημιουργεί  τομές, της δημιουργεί ατομικότητες.

Εξαιτίας της νέας αυτής οπτικής, η σύγχρονη επιστήμη καθαίρει την ύλη από το μέχρι πρότινος θρόνο της;

Ένας ολόκληρος πολιτισμός, ο δυτικός, στηριζόταν στο εννοιολογικό περιεχόμενο αυτού που λέμε ύλη. Ότι δηλαδή είναι το πρωταρχικό γεγονός του σύμπαντος. Έτσι είχε προκύψει από τις ανακαλύψεις του 16ου και 17ου αιώνα. Εφόσον λοιπόν η ύλη είναι το πρωταρχικό συμπαντικό γεγονός, αρχίσαμε στη ζωή μας να αναζητάμε την ύλη και τα παράγωγά της, θυσιάζοντας  προς όφελός της το σύνολο των αξιών, των ιδεών και των «πιστεύω» μας.

Φτάσαμε σε σημείο να εξευτελιστούμε για να μπορέσουμε να αποκτήσουμε την ύλη και τα επακόλουθά της. Σύντομα όμως η ύλη θα χάσει αυτόν τον αξιακό της  χαρακτήρα. Διότι δεν είμαστε ύλη πια!

Μια τέτοια δήλωση θα μπορούσε να επιφέρει τρομαχτικές αλλαγές…

Ακριβώς. Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.

Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ».  Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.

Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.

Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.

Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;

Ακριβώς, όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.

Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;

Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.

Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες, για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Short Sharp Science: Has the LHC found a hint of the Higgs boson?.

Για όσους από τους αναγνώστες πιστεύουν ότι, υπάρχει ζωή μετά το Μνημόνιο!

(από το New Scientist)





Αρέσει σε %d bloggers: