Archive for the ‘Τα Πράγματα που Λένε & Γράφουν’ Category

Το είδα στο ιστολόγιο του Μιχάλη Ιγνατίου
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea BonettiΟ πρωθυπουργόςΑΛΈΞΗΣ ΤΣΊΠΡΑΣ (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

Του Γιώργου Πετράκη

Με μια γενική υπόσχεση της Τουρκίας για συνεργασία στο προσφυγικό, αλλά με βολές και του ίδιου του κ. Τσιπρα από το Πρωθυπουργικό Γραφείο στην Άγκυρα εναντίον της Ευρώπης και με αρκετές αστοχίες και ατυχείς στιγμές, ολοκληρώθηκε η πολυδιαφημισμένη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία.

Ο κ. Τσίπρας που δήλωσε υπέρμαχος της  ελληνοτουρκικής προσέγγισης και συνεργασίας, πολύ σωστα έθεσε το προσφυγικό στον Τούρκο ομόλογο του, ο οποίος όμως αντί να δεσμευθεί ότι θα κινητοποιηθεί η Τουρκία για την αντιμετώπιση των κυκλωμάτων δουλεμπόρων που στέλνουν δεκάδες ανθρώπους από τα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία στις ακτές του Αιγαίου και τελικά στις βάρκες του θανάτου, έστρεψε κυρίως την συζήτηση στην ..ανατροπή του Ασαντ. Και περιόρισε ουσιαστικά την συζήτηση στα ανταλλάγματα που πρέπει να δοθούν στην Τουρκία για να συντηρήσει τα σχεδόν 2 εκατομμύρια προσφυγές που ζουν στο έδαφος της.

Όμως ο κ. Νταβουτογλου στις δηλώσεις του αποκάλυψε ότι σχεδιάζεται και μια τριμερής συνάντηση Τουρκίας-Γερμανίας-Ελλάδας για να συζητηθεί το πρόβλημα των προσφύγων, μια πρόταση που δεν διευκρινίστηκε τι ακριβώς περιεχόμενο θα έχει. Διότι από πρώτη ματιά δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα θα βρεθεί ανάμεσα σε μια χώρα που δεν θέλει να δεχθεί πλέον νέους πρόσφυγες (Γερμανία) και μιας άλλης χώρας που δεν θέλει να κρατήσει πια τους προσφυγές που ζουν στο έδαφος της (Τουρκία). Συγχρόνως θα πρέπει να διευκρινισθεί τι είδους συνεργασία είναι αυτή την οποία θα έχουν τα Λιμενικά Σώματα των δυο χωρών, ώστε στην πράξη να μην μετατραπεί αυτή η διαδικασία σε άτυπη κοινή εποπτεία των ελληνικών χωρικών υδάτων και του διεθνούς θαλασσιοί χώρου που εμπίπτει στην ελληνική ζώνη ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης.

Ο κ. Τσίπρας ευγενικά απάντησε στο μειονοτικό ζήτημα που έθεσε ο κ. Νταβουτογλου, πολύ σωστα μίλησε για την ανάγκη κατάργησης των Εγγυήσεων στο Κυπριακό αλλά δυστυχώς στην επίσκεψη υπήρξαν πολλά φάλτσα και αστοχίες.

  • Δέχθηκε να παραστεί σε ένα ποδοσφαιρικό ματς εθνικών ομάδων γνωρίζοντας ότι το γήπεδο είναι μια ανέλεγκτη «μάζα». Το είχε ζήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο παιγινδι ΠΑΟ-Φενέρπαχτσε, αλλά κανείς δεν διδάσκεται από τα παθήματα.

Τα κασκόλ που φόρεσε ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ και κυριαρχούσε περισσότερο η τουρκική σημαία, κανείς δεν το προσεξε;

Και φυσικά ήταν πολύ δυσάρεστη στιγμή όταν Τούρκοι φίλαθλοι αποδοκίμασαν τον Εθνικό μας Ύμνο.

Κανείς συνεργάτης του πρωθυπουργού δεν τον προφύλαξε ώστε να μην βρεθεί, με τις γνωστες ανατολίτικες κουτοπονηριές να κάθεται δίπλα στον κ. Νταβούτογλου (αλλά σε χαμηλότερη καρέκλα) κάτω από ένα τεράστιο κάδρο με την φωτογραφία του Κεμάλ..

Αυτά αφορούν την επικοινωνία περισσότερο, γιατί οι πραγματικές αστοχίες έγιναν επί της ουσίας.

Ο κ. Τσιπρας ατυχώς επέκρινε επί τουρκικού εδάφους την Ε.Ε. λέγοντας ότι «θα πρέπει η Ε.Ε. να αναλογισθεί τις ευθύνες της» συνηγορώντας έτσι στην επιχειρηματολογία της Άγκυρας.

Ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ έθεσε το θέμα των παραβιάσεων, άκουσε τον κ. Νταβουτογλου να μιλά για «ενθεν  και ενθεν» παραβιάσεις και υποσχέθηκε όπως είπε να «συζητήσουν το θέμα την επομένη φορά όταν θα υπάρχουν περισσότερα στοιχεία..»

Εντελώς αψυχολόγητα ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε «ανοικτα ζητήματα» μεταξύ των δυο χωρών, αναφορά πουΑΝ δεν αποτελεί φραστικό λάθος ουσιαστικά αποτελεί αλλαγή πολιτικής της χώρας  μας, που αναγνωρίζει ως μοναδικό ανοικτό ζήτημα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Μεγάλο φάλτσο στην συνέντευξη Τύπου ήταν η απάντηση του κ. Τσιπρα σε ερώτηση για τις ενταξιακές συνομιλίες της Τουρκίας και το βέτο που έχει θέσει η Κύπρος.

Ο έλληνας πρωθυπουργός απάντησε ότι πρέπει να ανοίξουν τα Κεφάλαια αλλά όχι να κλείσουν γρήγορα και ότι πρέπει να γίνουν αμοιβαία βήματα. «Όπου υπάρχει βούληση υπάρχει και ο τρόπος» είπε ο κ. Τσίιπρας προσθέτοντας ότι οι θέσεις της Κύπρου μπορούν να συζητηθούν στην Σύνοδο Ε.Ε.-Τουρκίας.

Η δήλωση αυτή ουσιαστικά εγκαταλείπει μόνη της την Λευκωσία που έχει δηλώσει ότι δεν θα άρει το βέτο στο άνοιγμα των Κεφαλαίων εάν δεν εκπληρωθούν προηγουμένως οι οροί που έχουν τεθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η εντονότατη αντίδραση από τη Λευκωσία υποχρέωσε κυβερνητικές πηγές να κάνουν διευκρινιστικές δηλώσεις στην ανταποκρίτρια του ΚΥΠΕ στην Τουρκία σύμφωνα με τις οποίες η αναφορά του πρωθυπουργού ήταν …«γενική» και εννοούσε ότι υπάρχει μια διερεύνηση για άνοιγμα κεφαλαίων αλλά η θέση που ισχύει είναι ότι χωρίς εκπλήρωση των όρων δεν ανοίγουν τα Κεφάλαια.

Αλλά επισήμως άλλη ήταν η θέση που εκφράστηκε και διατυπώθηκε δημοσίως στο πλευρό του κ. Νταβουτογλου.

Advertisements

Άρθρο-απόσπασμα από βιβλίο του Καθηγητή Συγκριτικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας Τάκη Παππά, που είδα στο ιστολόγιο «Αντικλείδι»

http://antikleidi.com/2015/06/23/xreokopoume_ploutisame/#more-90157

 

Το είδα στο ιστολόγιο «Αντικλείδι»

 

http://antikleidi.com/2012/05/09/greece/

 

Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται. Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους! Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται. Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα, ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι, κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα, τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι. Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι, καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι. λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!

Κωστὴς Παλαμᾶς 

 

Μία άκρως ενδιαφέρουσα άποψη/πρόταση από το ιστολόγιο «Τρικλοποδιά»

του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

Το σκηνικό των εναλλασσόμενων θιάσων (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ), στο οποίο αναφέρθηκα στο προηγούμενο άρθρο, επιβεβαιώθηκε πλήρως με την…πρόταση μομφής.

Έτσι, ακόμη και ο θίασος που αποτελεί την κοινοβουλευτική Χούντα των σημερινών οργάνων της Υπερεθνικής ελίτ (Υ/Ε), που εγκληματούν κατά των λαϊκών στρωμάτων, επέτυχε να εξευτελίσει τον εναλλακτικό θίασο που περιμένει να πάρει την σκυτάλη από την Υ/Ε.

Όχι βέβαια λόγω του (δεδομένου) αποτελέσματος της ψηφοφορίας ―κανένας δεν περίμενε τους κομπάρσους να χάσουν εκούσια το ψωμί τους― αλλά γιατί ήταν παιχνίδι ο ευτελισμός ενός κόμματος που επαγγέλλεται ότι θα σκίσει τα μνημόνια και τους σχετικούς νόμους… μέσα στην ΕΕ και την ΟΝΕ.

Γι’ αυτό και ο λαός αγνόησε το «παλλαϊκό» συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, σωστά διαβλέποντας ότι οι Χούντες δεν πέφτουν με καραγκιοζηλίκια, χωρίς πραγματικό εναλλακτικό πρόγραμμα.

Συγχρόνως, όμως, ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας προχωρά αλματωδώς, με την εντατική καλλιέργεια του εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

Από τα κατευθυνόμενα ΜΜΕ (το ένα «άκρο» κατά του άλλου), αλλά και από την εκφυλισμένη «Aριστερά» («αντιφασίστες» κατά φασιστών) κ.λπ. Άλλωστε, το κλίμα αυτό είναι το μόνο που θα μπορούσε να διαιωνίσει την σημερινή οικονομική καταστροφή, όπως επιδιώκουν οι ντόπιες και ξένες ελίτ, με την κατατρομοκράτηση των λαϊκών στρωμάτων και την άμεση ή έμμεση στήριξη της «Αριστεράς» αυτής.

Ο εκφασισμός ξεκινά με τον φραστικό φασισμό που λασπώνει (με την βοήθεια λίγων επωνύμων, και κυρίως ανωνύμων «εν υπηρεσία», λασπολόγων) κάθε εναλλακτικό λόγο ―όπως αυτόν της στήλης― ως «κρυφο-φασιστικό», «αντισημιτικό» κ.λπ. και φθάνει μέχρι τις δολοφονίες.

Σύντομα μάλιστα, με τον «αντιρατσιστικό νόμο», θα ολοκληρωθεί ο εκφασισμός αυτός όταν θα απαγορεύεται ακόμη και η έκφραση λόγου που τα άνωθεν κέντρα θα τον χαρακτηρίζουν «φασιστικό», «αντισημιτικό» κ.λπ…

Είναι, λοιπόν, φανερό ότι μόνο ένα παλλαϊκό Μέτωπο για Κοινωνική και Εθνική Απελευθέρωση, δηλαδή ένα μαζικό πολιτικό κίνημα με συγκεκριμένο πρόγραμμα και στρατηγική για την έξοδο από την καταστροφή, θα μπορούσε να ανοίξει τον δρόμο για ριζικές αλλαγές.

Ο κορμός του θα είναι, βέβαια, τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή η πλειοψηφία του λαού: οι άνεργοι και οι χαμηλόμισθοι, οι γέροι χωρίς σύνταξη επιβίωσης, η επόμενη γενιά που καταστρέφεται κ.ο.κ.

Όλοι αυτοί θα μετατραπούν σε μόνιμα θύματα αν παραμείνουμε στην ΕΕ και δεν διαρρήξουμε κάθε δεσμό με την παγκοσμιοποίηση, στον δρόμο για την οικονομική αυτοδυναμία.

Δηλαδή, στον δρόμο της οικοδόμησης: μιας παραγωγικής δομής, που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, την οποία θα ελέγχουμε εμείς οι ίδιοι και όχι οι πολυεθνικές, όπως σήμερα

μιας πολιτικής δομής που θα ελέγχουμε άμεσα ως πολίτες, και

μιας πολιτιστικής δομής, με βάση την δική μας κουλτούρα

Η μονομερής, δηλαδή, έξοδος από την ΕΕ (και όχι απλώς από το Ευρώ που είναι άλλη μια απάτη!) είναι αναγκαία προϋπόθεση ―όχι φυσικά και επαρκής― τόσο για την έξοδο από την οικονομική καταστροφή όσο και για την θεμελίωση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Δεν είναι δηλαδή απλώς αναγκαία για να ακυρώσουμε τα μνημόνια ή να διαγράψουμε το χρέος, όπως υποστηρίζουν διάφοροι «χρεωλόγοι». Το χρέος είναι η συνέπεια και όχι η αιτία της καταστροφικής κρίσης.

Η αιτία είναι η μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ καταστροφή της στοιχειώδους παραγωγικής δομής που είχαμε μέχρι την δεκαετία του 1970, εξαιτίας του ανοίγματος και απελευθέρωσης των αγορών που μας επιβλήθηκε. Όταν, λοιπόν, κάποιοι στην αντικαπιταλιστική «αριστερά» μιλούν για μια «προοδευτική» ΕΕ, ή ακόμη και για μια «καλή» παγκοσμιοποίηση, σαν δήθεν προ-στάδιο της… παγκόσμιας σοσιαλιστικής επανάστασης, απλά παραμυθιάζουν τον λαό.

Ο πραγματικός διεθνισμός μπορεί να ξεκινήσει μόνο «από τα κάτω» από τον κάθε λαό χωριστά, αφού θα έχει επιτύχει την οικονομική αυτοδυναμία του. Αυτό, όμως, είναι αδύνατο σε οποιαδήποτε διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς, με τις τεράστιες ανισομέρειες τις οποίες έχει ήδη δημιουργήσει το καπιταλιστικό σύστημα. Ακόμη και η ορθόδοξη οικονομική θεωρία μπορεί να δείξει ότι η οικονομική ένωση χωρών με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, παραγωγικότητας και ανταγωνιστικότητας θα ωφελήσει κατ’ αρχήν τις χώρες που ήδη βρίσκονται στα ανώτερα επίπεδα.

Επομένως, μετά την μονομερή έξοδο από την ΕΕ και τη ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, πρέπει αναγκαστικά να υπάρξει ένα μεταβατικό στάδιο αυστηρών κοινωνικών ελέγχων πάνω στις αγορές κεφαλαίου, εμπορευμάτων και εργασίας, αλλά και στα μέσα παραγωγής, μέχρις ότου ο λαός, έχοντας κατακτήσει την οικονομική αυτοδυναμία, δηλαδή την οικονομική και εθνική (λαϊκή) κυριαρχία, αποφασίσει δημοκρατικά εάν και τι είδους συστημική αλλαγή επιθυμεί (κρατικό σοσιαλισμό, ελευθεριακό σοσιαλισμό, Περιεκτική Δημοκρατία κ.λπ.).

Παράλληλα, δεδομένου ότι το εγκληματικό ΝΑΤΟ και οι άλλοι θεσμοί της Υ/Ε θα έκαναν βέβαια το πάν για να εμποδίσουν παρόμοια απελευθερωτική διαδικασία, θα ήταν απαραίτητος ένας ριζικός αναπροσανατολισμός των γεωπολιτικών μας σχέσεων, έξω από τους θεσμούς αυτούς, μαζί με τους λαούς που παλεύουν ενάντια στην παγκοσμιοποίηση.

Τα παραπάνω στοιχεία που θα αναπτύξω στο επόμενο αποτελούν συστατικά στοιχεία ενός μεταβατικού προγράμματος που οδηγούν στην έξοδο από την κρίση αλλά και ανοίγουν τον δρόμο για συστημική αλλαγή. Σε παρόμοια στρατηγική αντιτίθεται το ΚΚΕ που ουσιαστικά απορρίπτει κάθε μεταβατικό πρόγραμμα (πέρα από κάποια αμυντικά αιτήματα), υποθέτω θεωρώντας (σωστά) ότι ένα «αντικαπιταλιστικό» μεταβατικό πρόγραμμα ―όπως αυτό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ― εσκεμμένα συγχέει τη μεταβατική διαδικασία με τον στόχο.

Όμως, ενώ είναι σωστό ότι ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να είναι αντικαπιταλιστικό, εφόσον προφανώς δεν είναι ώριμες οι συνθήκες για σοσιαλιστική επανάσταση, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι είναι ώριμο το αίτημα της μονομερούς εξόδου από την ΕΕ, με στόχο την οικονομική αυτοδυναμία. Και αυτό διότι η πλειοψηφία ήδη έχει συνειδητοποιήσει ότι έχουμε χάσει κάθε οικονομική και λαϊκή κυριαρχία. Και όπως πάντα στην Ιστορία, η επίτευξη εθνικής απελευθέρωσης ήταν προϋπόθεση της κοινωνικής.

   

 

 

Posted: 10 Nov 2013 03:04 AM PST

Του Νίκου Λυγερού

Με τα πλέον επίσημα σεισμικά δεδομένα της εταιρείας PGS αλλά και του ΥΠΕΚΑ περνάμε σε μία άλλη φάση για το θέμα της αξιοποίησης της ελληνικής ΑΟΖ. Τώρα είναι το επιστημονικό και το τεχνολογικό που συμβαδίζουν πρακτικά και πιέζουν πάνω στο πολιτικό σκέλος. Δεν υπάρχει πια καμία αμφισβήτηση των εκτιμήσεων, αφού τώρα έχουμε δεδομένα. Κατά συνέπεια, πολλοί αλλάζουν πορεία και ενισχύουν πια το πλαίσιο της ΑΟΖ. Επιπλέον, καθώς τα δεδομένα αφορούν το Ιόνιο και Νότια της Κρήτης σχετίζονται άμεσα με το θέμα των οριοθετήσεων της ελληνικής ΑΟΖ με την Αλβανία, την Ιταλία και τη Λιβύη. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρξει κι ένας συντονισμός κινήσεων, αφού για να βγουν τα θαλάσσια οικόπεδα πρέπει, αν δεν υπάρχει ακόμα υπογραφή, το πλαίσιο να είναι προετοιμασμένο, όπως έγινε και με τα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ πριν γίνει η επίσημη συμφωνία με το Ισραήλ το 2010. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούμε αποτελεσματικά δίχως τα εμπόδια της γραφειοκρατίας, για να είμαστε έτοιμοι για τις υποψηφιότητες των εταιρειών με την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε επίπεδο στρατηγικής υπάρχει ένα πολύ καλό timing μέσω του ευρωπαϊκού πεδίου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ιταλία. Και αυτό σχετίζεται άμεσα και με το θέμα της Αλβανίας και του αγωγού TAP. Το πρέπον λοιπόν είναι το στρατηγικό μείγμα, που οργανώνεται για αυτό το νέο άνοιγμα για την πατρίδα μας. Κάθε κίνησή μας τώρα πρέπει να γίνει μία πράξη που δημιουργεί μέλλον και διαφοροποιείται από το παρελθόν, γιατί πρόκειται για μια αλλαγή φάσης κι όχι απλώς κινήσεις εντυπώσεων, οι οποίες μας αφήνουν αδιάφορες. Διότι η Ελλάδα χρειάζεται πραγματικά αυτήν την ελληνική ΑΟΖ, για να την αξιοποιήσει, για να ξεπεράσει τα οικονομικά εμπόδια και να γίνει ένας αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης σε ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο μέσω του τομέα της ενέργειας. Για αυτή τη φάση όμως πρέπει να προετοιμαστεί και η παιδεία μας και σε επιστημονικό επίπεδο και στη διαχείριση αλλά και στον στρατηγικό σχεδιασμό από το εθνικό έως την περιφέρεια, αφού υπάρχει άμεση σχέση με τον Νόμο περί υδρογονανθράκων, που καθορίζει το πεδίο δράσης μας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=13797&l=gr

(το είδα στο Greek Surnames)

Πρόταση μομφής. Του Πιτσιρίκου

(από το RAMNOUSIA)

Ο 4ος Παγκόσμιος Πόλεμος

Ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που εξηγεί το «γιατί»

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ
Toυ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ (το είδα στο «Ραμνουσία»)
Ο «καταναλωτισμός» δεν είναι σύμπτωμα ή φαινόμενο «εξ αντικειμένου»: κάτι που συμβαίνει έξω από μας, συντελείται «έναντι», προκύπτει ως συνάρτηση ή αποτέλεσμα φυσικών ή περιστασιακών διεργασιών – όπως, λ.χ., ο πληθωρισμός, η ανεργία, μια επιδημία. 
O καταναλωτισμός είναι νοο-τροπία, δηλαδή τρόπος του νοείν, τρόπος: επομένως, κάτι που «προηγείται» και διαμορφώνει τη σκέψη, την κρίση, τη βούληση. Eίναι εθισμός ανεπίγνωστος, ενεργείται αντανακλαστικά, αυθόρμητα, όπως κάθε ορμέμφυτο ενέργημα, κάθε αθέλητη ενορμητική ανάγκη. Γι’ αυτό και συνιστά ο καταναλωτισμός τρόπο ζωής, στάση ζωής.
Zούμε στην Eλλάδα μια συντελεσμένη καταστροφή: Tη χρεοκοπία της οικονομίας, την απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας, την παράλυση του κράτους, τη διαφθορά και ολοσχερή ανικανότητα του κομματικού συστήματος. Zούμε τη διάλυση κάθε ιστού κοινωνικής συνοχής, έναν εκβαρβαρισμό αγλωσσίας και αλογίας, μια λειτουργία της δικαιοσύνης «α λα καρτ».Tο μισό του νεανικού εργατικού δυναμικού είναι σε ανεργία, η πληροφόρηση παραδομένη σε ιδιωτικά συμφέροντα, το ελληνικό όνομα διεθνώς ανυπόληπτο. 
Συμβαίνουν όλα αυτά και η αντίδρασή μας των πολιτών είναι τυπικά καταναλωτική.Δηλαδή:
Περιμένουμε τη «λύση», τη «σωτηρία» να μας τη σερβίρουν, να γεννηθεί αυτοματικά, να μας προσφερθεί εναλλακτική ποικιλία και εμείς να επιλέξουμε: Eνα καινούργιο κόμμα, έναν ταλαντούχο και ανιδιοτελή ηγέτη, να κατέβουν στην πολιτική οι «πνευματικοί άνθρωποι», να αναλάβουν την «κάθαρση» του δημόσιου βίου οι εισαγγελείς και οι δικαστές.
Και κάποιοι που οσφραίνονται το ουτοπικό και ανέφικτο τέτοιων προσδοκιών, συμβιβάζονται άνευ όρων, τυφλά, με το σημερινό καραγκιοζιλίκι: Oι φυσικοί αυτουργοί του εφιαλτικού κακουργήματος να διαχειρίζονται την απαλλαγή μας από τις συνέπειες του κακουργήματος: «Προσπαθεί όσο μπορεί ο Σαμαράς» – «ο Tσίπρας θα αλλάξει τους όρους της διαπραγμάτευσης».
Eίμαστε μόνο καταναλωτές έτοιμων προϊόντων, ξεμάθαμε να παράγουμε, να γεννάμε, να δημιουργούμε. Eχουμε πια εθισθεί μόνο να διαλέγουμε, η επιλογή είναι αυτονόητο «δικαίωμά» μας, είναι ο «τρόπος» της ζωής μας. Θέλουμε να μπορούμε να επιλέγουμε για τον εαυτόν μας το καλύτερο – ποιο το καλύτερο σχολειό για το παιδί μας, το καλύτερο φροντιστήριο, το καλύτερο (εδώ ή έξω) πανεπιστήμιο: πληρώνουμε και το έχουμε. Ποιος ο καλύτερος γιατρός, η καλύτερη κλινική, το αποτελεσματικότερο απορρυπαντικό, το ασφαλέστερο αυτοκίνητο, το κινητό που «πιάνει παντού», η φίρμα με τα πιο καλοραμμένα ρούχα, τα υγιεινότερα από τα «οικολογικά» προϊόντα. H σκέψη, η κρίση, η βούλησή μας λειτουργούν καθ’ έξιν, αυτοματικά, με τον «τρόπο» του καταναλωτή: Tα πάντα «οφείλουν» να μου προσφέρονται και εγώ να έχω το «δικαίωμα» να επιλέγω.
Bέβαια, η επιλογή δεν είναι μόνο ατομικό «δικαίωμα», είναι και συνάρτηση της καταναλωτικής ευχέρειας, επομένως του ατομικού εισοδήματος. Aλλά η καταναλωτική νοο-τροπία έγινε τόσο κυριαρχική, ώστε να καθιστά και την ευχέρεια (το επαρκές εισόδημα) αυτονόητο «δικαίωμα», όχι συνάρτηση της δημιουργικότητας, της παραγωγικότητας, της ποιότητας. Tο πελατειακό κράτος στην Eλλάδα βασίστηκε στην εκδοχή της «σίτησης στο πρυτανείο» (ουσιαστικά: της αργομισθίας) ως αυτονόητου «δικαιώματος» – έτσι βλάστησαν και οι αναρίθμητες μεθοδεύσεις «δικαιωματικής» καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος: πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, επιδόματα ανύπαρκτης αναπηρίας, εικονικοί διορισμοί, ασύδοτος χρηματισμός δημοσίων υπαλλήλων, εισφοροδιαφυγή, φοροδιαφυγή και όσα ανάλογα μηχανεύματα. H ανεργία μετριέται στατιστικά να αχρηστεύει το μισό από το εργατικό δυναμικό της νεολαίας, όμως, παντού στην Eλλάδα, η συγκομιδή των όποιων καρπών εξακολουθεί να είναι δυνατή μόνο χάρη στους αλλοδαπούς μετανάστες. Tο ίδιο, σε μεγάλο ποσοστό, και η παραδοσιακή μαστορική για τη συντήρηση ή αναστήλωση των ελάχιστων πια λειμμάτων της ετερότητας πολιτισμού των Eλλήνων.
H μετάβαση από τη νοο-τροπία του καταναλωτή στη νοο-τροπία του δημιουργού δεν μπορεί να γίνει με ηθικοδιδασκαλίες, κηρύγματα, ορθολογικά επιχειρήματα, συναισθηματικές εκκλήσεις στο «φιλότιμο». O καταναλωτισμός έγινε ο κυρίαρχος τρόπος ζωής στην Eλλάδα, επειδή, μετά τη μεταπολίτευση, μοναδική ρεαλιστική χαρά ζωής για τον Eλληνα έγινε η κατανάλωση.«Xαρά ζωής» θα πει: 

Μοναδικός στόχος ζωής, μοναδικός λόγος για να υπάρχει ο άνθρωπος, να ξεκινάει τη μέρα του κάθε πρωί έχοντας μιαν επιδίωξη, αυτή να τον δικαιολογεί που ζει. Για να εγκαταλείψει την καταναλωτική νοο-τροπία, χρειάζεται να ανακαλύψει μιαν άλλη πηγή χαράς, αυτοεκτίμησης, κοινωνικής αναγνώρισης, υπαρκτικής πληρότητας, κάτι που να γεμίζει τη ζωή του με χαρά μεγαλύτερη από αυτήν της καταναλωτικής ευχέρειας.

H ανάγκη να ξεπεράσει ο σημερινός Eλληνας τον πρωτογονισμό των ενστικτωδών ενορμήσεων (να κατέχει, να κυριαρχεί, να ηδονίζεται), θα μπορούσε να μεταφραστεί σε πολιτικό αίτημα. Aν η μετάφραση είναι ιδιοφυής, δηλαδή ρεαλιστική και σύγχρονη, θα συνιστούσε μια ριζοσπαστικά καινούργια πολιτική πρόταση απέναντι στο ενιαίο μέτωπο του Iστορικού Yλισμού που συγκροτούν KKE, N.Δ., ΠAΣOK, ΣYPIZA – τα κωμικά απολειφάδια περιττό να μνημονεύονται.
H διαφορετική πολιτική πρόταση θα εντόπιζε (με επιτελικό σχεδιασμό) θεσμικές δυνατότητες για την πρόσβαση του πολίτη στη χαρά δημιουργικής μετοχής σε μικρή αυτοδιαχειριζόμενη κοινότητα, σε ανακάλυψη της ποιότητας ζωής που είναι από μόνη της η στέρεα γνώση της γλώσσας, η χαρά να σπουδάζεις την Iστορία όχι για να αφηγηθείς το παρελθόν, αλλά για να δηλώσεις αυτό που θέλεις να είσαι στο μέλλον. Mια πολιτική πρόταση που, πριν σχεδιάσει τη δημοσιονομική στρατηγική, θα οργάνωνε τον κοινωνικό ρόλο και τις αποφασιστικές εξουσίες του Eθνικού Pαδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου, και πρώτιστο στοίχημά της θα ήταν να απαλλάξει το εκπαιδευτικό σύστημα από τον παλαιοημερολογιτισμό του Iστορικού Yλισμού. Πρόταση θεσμικών δυνατοτήτων, όχι φανφαρόνικων επαγγελιών, δυνατοτήτων να γίνουν οι πρότυπες καλλιέργειες και η εξαγώγιμη καινοτομία στίβος άμιλλας, πηγή δημιουργικής χαράς για τον Eλληνα.
Carthago delenda est – το σημερινό πολιτικό σύστημα πρέπει να καταστραφεί. Oσο συντηρείται χωρίς ρεαλιστικό πολιτικό αντίλογο ο Iστορικός Yλισμός, ο Eλληνισμός δεν έχει ελπίδα συνέχειας, ούτε η ζωή μας προοπτικές χαράς. Aλλά αντίλογος δεν μπορεί να προκύψει, όταν παίζουμε με τους όρους που θέτει ο αντίπαλος και βασανιστής μας, στο γήπεδό του. Mικρές συσπειρώσεις, επιτελικές ομάδες σοβαρής σπουδής των θεσμικών δυνατοτήτων εξόδου στη χαρά της ζωής, μπορούν να υπάρξουν; Eξειδικευμένα επιτελεία οικονομολόγων, πολιτικών επιστημόνων, εκπαιδευτικών, διπλωματών, επιχειρηματιών, καλλιεργητών γης – αυτοδημιούργητα.
Nα παλέψουν επιτελικό σχεδιασμό. Για να καρπίσει πολιτική πρόταση




Αρέσει σε %d bloggers: