Archive for the ‘Οι σημαίες των προγόνων μας’ Category

Εξαιρετικό άρθρο (όπως πάντα!)
 του Γιώργου Κοντογιώργη
από το «Cosmosystème -Cosmosystem- Κοσμοσύστημα» (μέσω «Ραμνουσία»)
1. Από τις πρώτες ενέργειες του Καποδίστρια μόλις ήρθε στην Ελλάδα, στις 8.1.1828, ήταν να ζητήσει από τη Βουλή -που προήλθε από την Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζίνας (19.3 – 5.5. 1827) και η οποία τον εξέλεξε με επταετή θητεία-, την αναστολή του Πολιτικού Συντάγματος, επειδή «αι δειναί της πατρίδος περιστάσεις και η διάρκεια του πολέμου δεν εσυγχώρησαν ούτε συγχωρούσι την ενέργειαν» αυτού, ως περιέχοντος, όπως θα πει σε άλλη περίσταση, «απάσας τας δημοκρατικάς αρχάς των επαναστατών του 1793″.
Στην πραγματικότητα το Σύνταγμα της Τροιζίνας ελάχιστη σχέση είχε με το Σύνταγμα των Γάλλων επαναστατών, υπό την έννοια ότι εδραζόταν στην πολιτική κυριαρχία των πόλεων/κοινών (προνοούσε μόνον για μια σκιώδη κεντρική κυβέρνηση, η οποία επιπλέον τελούσε υπό την πλήρη εξουσία της βουλής), και όχι στο πολιτικά κυρίαρχο κεντρικό κράτος του Συντάγματος του 1793. Σημασία έχει, εντούτοις, να συγκρατήσουμε εξαρχής ότι ο Καποδίστριας δεν δηλώνει αντίθετος επί της αρχής στα συντάγματα αυτά, αλλά στην εφαρμογή τους, σε μια στιγμή που η επανάσταση διαρκεί ακόμη, που ούτε κράτος υπάρχει ούτε και η ελληνική υπόθεση της ανεξαρτησίας έχει κριθεί και οι Δυνάμεις της εποχής εχθρεύονται απολύτως τις ιδέες τους. Σημειώνουμε, επίσης, ότι η αντίρρηση του Καποδίστρια συνοδεύεται από την επισήμανση πως η ενέργειά του αυτή είναι προσωρινή, «έως της συγκροτήσεως της (νέας) Εθνικής Συνελεύσεως» που ορίσθηκε να συνέλθει 2,5 μήνες αργότερα, τον Απρίλιο 1828.
Το προσωρινό πολιτειακό σχήμα που ενέκρινε η Βουλή, με εισήγηση του Καποδίστρια, προέβλεπε την κατάργησή της και την σύσταση ενός κεντρικού εξουσιαστικού συμβουλίου από 27 μέλη, του Πανελληνίου, που θα συμπαρίσταται στον Κυβερνήτη, με γνωμοδοτική βασικά και νομοπαρασκευαστική αρμοδιότητα. Οι πράξεις του Κυβερνήτη για να είναι έγκυρες, έπρεπε να είναι «θεμελιωμένες επάνω εις τας εγγράφους αναφοράς του Πανελληνίου ή των τμημάτων του«.
Παράλληλα ο Καποδίστριας οργάνωσε διοικητικά την χώρα σε (επάλληλα) τμήματα, που εδραζόταν στο σύστημα των κοινών: Κάθε τμήμα διαιρείται «εις τας εξ ων σύγκειται επαρχίας και αύται πάλιν εις πόλεις, κώμας και χωρία«.
Τούτο δηλώνει ότι επιλέγεται η αρχή της τοπικής και περιφερειακής πολιτειακής αυτονομίας, που ανάγεται στο ελληνικό παρελθόν της κοσμόπολης, όχι της διοικητικής αποκέντρωσης ή αυτοδιοίκησης, που αναπέμπει στο εξερχόμενο από τη φεουδαρχία πολιτικά κυρίαρχο κεντρικό κράτος. Καθεμία από τις βαθμίδες αυτές της πολεοτικής αυτονομίας διαθέτει ίδιον σύστημα διακυβέρνησης: οι δημογέροντες, στα πρωτοβάθμια κοινά, εκλέγονται με καθολική ψήφο, από τους πολίτες άνω των 25 ετών, ενώ στο επίπεδο της επαρχίας, η διοίκηση ασκείται από συλλογικό σώμα αντιπροσώπων των κοινών. Τα κοινά, «εξακολουθούν την ενέργειαν των χρεών των, ως και πρότερον» -διαθέτουν τις ίδιες αρμοδιότητες όπως πριν, τις οποίες ασκούν σύμφωνα με τους «άχριτούδε κανόνας«.
Στις αρμοδιότητες αυτές, επομένως, περιλαμβάνονται αφενός οι εσωτερικές υποθέσεις του κοινού και αφετέρου, η άσκηση των αρμοδιοτήτων που συνάδουν με την κεντρική εξουσία. Ανάμεσα σ’αυτές, η πλέον συμβολική, για την αναγωγή τους στο σύστημα των κοινών, αλλά και ουσιώδης, η οποία κρίνει την φύση του (προσωρινού) πολιτειακού συστήματος που επέλεξε ο Κυβερνήτης, είναι η άσκηση της δημοσιονομικής και, γενικότερα, της δημοσιο-οικονομικής αρμοδιότητας, η οποία δηλώνεται ρητώς ότι ανήκει στα κοινά. Τα κοινά, θα πει, είναι οι φορείς «δι’ών γίνεται η ενέργεια της δημοσίου οικονομίας», υπό την εποπτεία της επαρχιακής δημογεροντίας.
Η κεντρική κυβέρνηση παρίσταται στην επαρχιακή «δημογεροντία» δια του «εκτάκτου επιτρόπου«, ο οποίος, στο μεταβατικό στάδιο, είναι επιφορτισμένος με την υποβοήθηση του έργου της ανασυγκρότησης του συστήματος των κοινών και, περαιτέρω, με την άσκηση αρμοδιοτήτων «έννομης επιστασίας» κατά τη λειτουργία τους και την εφαρμογή της νομιμότητας. Στις ειδικότερες πρόνοιες, που θα εισαγάγει ο Καποδίστριας, είναι προφανής η μέριμνά του να επαναφέρει την πολιτειακή ισορροπία στο εσωτερικό των κοινών, που ανέτρεψαν οι συνθήκες της επανάστασης, υπέρ της προεστικής τάξης. Μέριμνα, που κατέτεινε ουσιαστικά, στην επαναφορά του λαού στα πράγματα των κοινών και στην εγγραφή των τελευταίων στο γενικότερο πολιτειακό γίγνεσθαι του κράτους. Και τούτο διότι, σε αντίθεση με ότι συνέβαινε ως επί το πλείστον κατά την προ-επαναστατική περίοδο, η αυτονόμηση της προεστικής τάξης και η ιδιοποίηση της εξουσίας των κοινών από αυτήν, στη διάρκεια επανάστασης, εκδηλώθηκε εφεξής με την άρνησή της να εναρμονισθεί με το διατακτικό της εθνικής πολιτείας. Ακραίες εκδηλώσεις του φαινομένου αυτού αποτελούν οι περιπτώσεις των Υδραίων και των Μανιατών. Η προεστική τάξη θα αντιταχθεί στην απόφαση του Κυβερνήτη να αναλάβει το κέντρο μέρος των δημοσίων προσόδων ή να ελέγξει τον τρόπο της διαχείρισής τους από αυτήν. Ορισμένοι μάλιστα θα φθάσουν μέχρι του σημείου να αξιώσουν αποζημίωση για τις απώλειες που υπέστησαν λόγω της συμμετοχής τους στην επανάσταση.
Έχει ενδιαφέρον, μάλιστα, ότι η μερίδα της προεστικής αυτής τάξης, που εκπροσωπείτο στο Πανελλήνιο, προκειμένου να εμποδίσει την επανείσοδο του λαού στην πολιτεία των κοινών, θα επικαλεσθεί το επιχείρημα του «εξευρωπαϊσμού» της χώρας, αξιώνοντας από τον Καποδίστρια να καταργήσει την καθολική ψήφο (στην Αγγλία τότε κατείχε το δικαίωμα ψήφου μόλις το 7% των ανδρών). Στην αξίωση αυτή ο Κυβερνήτης θα διακρίνει «μιαν ανίκητον δυσκολίαν», η οποία συνίσταται «εις το ότι δεν έχω την δύναμιν να κάμω ένα νόμον, ο οποίος θέτει όρους εις το δικαίωμα της ψήφου. Δικαίωμα, το οποίον ο ελληνικός λαός δοξάζει, ότι μετεχειρίσθη έως σήμερον χωρίς περιορισμόν«.  Όπως θα επισημάνει ο τότε αντι-πρέσβης της Ρωσίας στην Ελλάδα, «οι κοτζαμπάσηδες αυτοί «χρησιμοποιούντες τα φιλελευθέρας αρχάς ως μέσον διαιωνίσεως της επιρροής των», εστράφησαν με μίσος κατά του Κυβερνήτη, «καθόσον απαγορεύει τας αρπαγάς, τιμωρεί τους ενόχους και προστατεύει τους καταπιεζομένους…».
Η αποτυχία του Καποδίστρια να αντιμετωπίσει τη στασιαστική, συχνά, αντιπολίτευση της προεστικής τάξης, θα τον οδηγήσει στην επιλογή της καθαρής διοικητικής αποκέντρωσης. Μέσω της Δ’ Εθνικής Συνέλευσης και στη συνέχεια με Ψήφισμα του 1830, θα αποφασισθεί όπως «μέχρι την έκδοση του (νέου) εκλογικού νόμου, το συμβούλιο των δημογερόντων  «θέλει διορίζεσθαι από την κυβέρνησιν εκλεγόμενο από τον κατάλογο πολιτών, τον οποίον θέλει προβάλει εις αυτήν αι τοπικαί αρχαί, και των οποίων τον αριθμόν θέλει διπλασιάσει η Γερουσία«. Συγχρόνως, επιχειρεί να οργανώσει και να ελέγξει τα δημόσια οικονομικά από το κέντρο, πράγμα που έθιγε καταφανώς τα αυθαίρετα ή μη προνόμια της προεστικής τάξης. Εφεξής οι τοπικοί πόροι αποφασίζεται να εισάγονται «εις το εθνικόν ταμείον… και η κυβέρνησις (να) τους δαπανά όταν και όπως εγκρίνει εις τας ανάγκας εκάστης των επαρχιών, χρείας δε τυχούσης, (να) έχει το δικαίωμα να τους εξοδεύει και εις τας κοινάς του έθνους ανάγκας».
Αξίζει να προσεχθεί η διαδρομή της προεστικής τάξης: από τα συντάγματα που αναπαρήγαν αυθεντικά το σύστημα των κοινών, την πολιτεία των οποίων είχαν οικειοποιηθεί, στη διάρκεια της επανάστασης, θα οδηγηθεί στην άκαμπτη υπεράσπιση μιας εκδοχής τους, αυτής που προέκυψε από την ανατροπή των εσωτερικών τους ισορροπιών στη διάρκεια της επανάστασης. Συγχρόνως, θα θεωρήσει απολύτως συμβατό με τα συμφέροντά της το «συνταγματικό» επιχείρημα της ευρωπαϊκής μετα-φεουδαλικής ορθοταξίας, πριν προσχωρήσει εξολοκλήρου, στο τέλος, στη βαυαρική απολυταρχία. Η τελευταία, ως κρατική δεσποτεία, προέκρινε τον ολοσχερή εγκιβωτισμό της κοινωνίας των πολιτών στην ιδιωτική σφαίρα και την αποκλειστική ιδιοποίηση της πολιτικής από τη νέα, καταφανώς χειρότερη, εκδοχή του «κοτζαμπασιδισμού», τη βουλευτοκρατία.
    2. Από τα ανωτέρω ολίγα προκύπτει νομίζω αβίαστα ότι ο Καποδίστριας είχε κατά νουν ένα κράτος, το οποίο εγγραφόταν στο ιστορικό κεκτημένο της ελληνικής οικουμενικής κοσμόπολης, που συγκέντρωνε άλλωστε την ομοθυμία των προεπαναστατικών Ελλήνων. Ένα κράτος που δεν ενσάρκωνε μονοσήμαντα το πολιτειακό σύστημα, αλλά το επιμέριζε ανάμεσα στην κεντρική κυβέρνηση και στα κοινά, αφενός και αφετέρου ανάμεσα στην κοινωνία των πολιτών, συγκροτημένη σε δήμο, στο πλαίσιο των κοινών, και στην αναφορική στο κοινό συμφέρον κεντρική πολιτική εξουσία. Στο πρόσωπο του Καποδίστρια παίχθηκε η τελευταία πράξη του διακυβεύματος της οικουμενικής κοσμόπολης, δηλαδή της προοπτικής ενός κράτους που θα ήταν ικανό να ενσαρκώσει το ανθρωποκεντρικό κεκτημένο του ελληνισμού και να το αντιτείνει στην ανερχόμενη ευρωπαϊκή απολυταρχία και, αργότερα, στο πρωτο-ανθρωποκεντρικό κράτος έθνος.
Τις ιδέες αυτές ο Καποδίστριας, που είδαμε να επιχειρεί να εφαρμόσει κατά μικρόν ως υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας και στο επίπεδο της ευρωπαϊκής Ηπείρου, γνώριζε καλώς ότι όφειλε να τις συγκεράσει με το κυρίαρχο ρεύμα της κρατικής δεσποτείας ή απολυταρχίας της εποχής. Γι’ αυτό και στα έγγραφά του προς τη Βουλή, το Πανελλήνιο και τους λοιπούς παράγοντες του τόπου, δεν έπαυε να επισημαίνει τους κινδύνους που εγκυμονούσε για την Ελλάδα η πρόωρη προώθηση μιας οριστικής πολιτειακής ρύθμισης πριν αποφασισθεί η ανεξαρτησία της από τις Δυνάμεις της ευρωπαϊκής δεσποτείας: «…χρεωστείτε να θεωρήσετε σπουδαίως την εσωτερικήν διοίκησιν…. ότι αυτή δεν… είναι δυνατόν να κανονισθεί δια συνταγματικών και μονίμων νόμων, ειμή όταν η τύχη της Ελλάδος αποφασισθεί οριστικώς…«. Ο Ν.Σπηλιάδης στα Απομνημονεύματά του γίνεται σαφέστερος όταν λέει ότι «ο Καποδίστριας γνωρίζων τους βασιλείς [της απολυταρχικής Ευρώπης], εξεύρει ότι δεν εμπορεί η Ελλάς να κυβερνάται δημοκρατικώς, ότε [όταν] από αυτούς περιμένει την σωτηρίαν της. Εξεύρει ότι αυτοί δεν θέλουν να υπάρξει εις κανέν μέρος του κόσμου δημοκρατία, και μ’όλον ότι δημοκρατικότατος και τον νουν και την καρδίαν, νομίζει χρέος του ιερόν να δείξει εις τους βασιλείς, …. ότι οι Έλληνες δεν θέλουν κυβερνάσθαι δημοκρατικώς….».
Μια άλλη διάσταση του ελληνικού ζητήματος, που συνέχεται άρρηκτα με το εσωτερικό σύστημα της χώρας, και μαζί με τη μοίρα του Καποδίστρια, συνδέεται με το μέγεθος και, συγκεκριμένα, με τη δυνατότητά του να ανταποκριθεί και να διαχειρισθεί τη φιλοδοξία του ελληνισμού της εποχής. Ήδη, από πολύ νωρίς, αλλά και μέχρι τέλους η υπόθεση του ελληνισμού συνδέθηκε άρρηκτα με την επίλυση του Ανατολικού ζητήματος. Η απόρριψη της ελληνικής επανάστασης αρχικά και στη συνέχεια η επιλογή του μικρού, μη αυτάρκους και θεσμικά εξαρτημένου κράτους, από τις Δυνάμεις, ήταν απολύτως συνυφασμένο με τις βλέψεις τους στην Ανατολή. Με πολλή αγωνία οι τοπικοί απεσταλμένοι των Δυνάμεων διέκριναν, ακόμη και στο δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα, τον κίνδυνο ο ελληνισμός να οικειοποιηθεί την οθωμανική αυτοκρατορία και να αποτελέσει ανάχωμα στις επεκτατικές τους βλέψεις. Όπως γράφει ένα από αυτούς, «Ο καταμερισμός της απεράντου [οθωμανικής] αυτοκρατορίας εις πολλά ανεξάρτητα κράτη, θα ήτο προτιμότερον δια την Ευρώπην παρά να αφεθεί η ελληνική φυλή να επεκταθεί, να κυριαρχήσει παντού, και να αποτελέσει απέραντον ελληνικήν αυτοκρατορίαν, πολύ μεγάλην εν σχέσει με τα Δυνάμεις της Ευρώπης. Είναι το όνειρον της φυλής αυτής. [Και] θα το επιτύχωσιν με τον καιρόν διότι μεταξύ αυτών και των τούρκων το μέλλον δεν είναι αμφίβολον. Θα είναι ανυπόμονοι αφότου δεν θα έχωσιν ανάγκην της υποστηρίξεως των Ευρωπαίων….» (Derrasse, Λάρνακα, 1859).
Στην οπτική αυτή της επίλυσης του Ανατολικού ζητήματος θα προσχωρήσει το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα και η Ρωσία, η οποία μάλιστα, αργότερα, υπό το σοσιαλιστικό της καθεστώς, θα υπονομεύσει ακόμη και το εγχείρημα που προέκυψε από τη συνθήκη των Σεβρών. Την περίοδο αυτή, που η Ρωσία θα εγκαταλείψει το ελληνικό σχέδιο για την επίλυση του Ανατολικού ζητήματος και θα στραφεί στον Πανσλαβισμό -υποστηρίζοντας τους βαλκανικούς εθνικισμούς-, ο Ντοστογέφσκυ, σε άρθρο του, αφού διαλογίζεται για το δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει η Ρωσία για τον εκσυγχρονισμό της -τον γερμανικό ή τον ελληνικό- αποφαίνεται ότι αυτός που της αρμόζει είναι ο από κάθε άποψη ανώτερος ελληνικός δρόμος. Όμως θα υπογραμμίσει με έμφαση ότι «αργά ή γρήγορα η Κωνσταντινούπολη πρέπει να γίνει δική μας [της Ρωσίας], αφού πέρασε πια ο καιρός όπου οι Γραικοί, λαός απείρως λεπτότερος από τους χοντροκομένους Γερμανούς, λαός με ασυγκρίτως περισσότερα κοινά στοιχεία από ό,τι οι εντελώς ανόμιοί μας Γερμανοί, λαός πολυπληθής και αφοσιωμένος, [….θα μπορούσαν να έχουν] επικρατήσει στα πολιτικά πράγματα της Ρωσίας». Το να αφήσουμε…. ένα τόσο σημαντικό σημείο της οικουμένης [στους Έλληνες]…είναι πλέον αδύνατον».
Κλείνω με μια μόνο διαπίστωση: η στροφή αυτή της ρωσικής πολιτικής και η απομάκρυνσή της από την Ελλάδα, δεν κόστισε απλώς στην ελληνική χώρα. Την πλήρωσε με ασύμμετρο κόστος και η Ρωσία, η οποία όχι μόνον δεν κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη, όπως σχεδίαζε ακόμη στο τέλος του 19ου αιώνα, αλλά συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία ενός μείζονος αντιπάλου στο ζωτικό μαλακό της υπογάστριο.
Με την επισήμανση της ιστορικής αυτής μαρτυρίας, που αναδεικνύει το εσωτερικό και το εξωτερικό περιβάλλον, με το οποίο είχε να αντιπαλέψει ο Καποδίστριας, ως κυβερνήτης της Ελλάδας, θέλω να υπαινιχθώ, επ’ευκαιρία, μια εξόχως σημαντική γεωπολιτική παράμετρο της σχέσης μεταξύ Ρωσίας και Ελλάδας, εξίσου επίκαιρη στις ημέρες μας. Η επιλογή ή μη της Ελλάδας από τη Ρωσία ως στρατηγικού εταίρου, εξακολουθεί να αποτελεί κρίσιμης σημασίας διακύβευμα για το μέλλον και των δύο χωρών. Όσες φορές η Ρωσία αποφάσισε να απομακρυνθεί από την Ελλάδα έβλαψε επίσης τα συμφέροντα της. Η Ρωσία, με την Τουρκία ως μεγάλη δύναμη στο μαλακό της υπογάστριο και ουσιαστικά χωρίς την αξιωματική παρουσία της Ελλάδας, θα αναγκασθεί να σμικρύνει σημαντικά τη γεωπολιτική της φιλοδοξία και, ενδεχομένως, θα επανέλθει στην εσωστρέφειά της.

[1] Ανακοίνωση στη Συνδιάσκεψη με θέμα: «Ι.Καποδίστριας και σύγχρονες ρωσοελληνικές σχέσεις». Με την ευκαιρία της επίσκεψης στην Ελλάδα της ρωσικής αντιπροσωπείας, με τον ΥΠΕΞ Σ.Λαβρόφ. 30/10/2013, στο Ξεν. Κάραβελ
Advertisements
Κάπου είδα το παρακάτω. Το παραθέτω χωρίς σχόλια…_Κ.Κ.
…Κατά της διεξαγωγής των παρελάσεων τάχθηκε ο βουλευτής και τομεάρχης Παιδείας του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης. Σε δηλώσεις του σε ραδιοφωνικό σταθμό υποστήριξε πως εάν έλθει στην
εξουσία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα καταργήσει τις παρελάσεις. Αλλά και η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θεανώ Φωτίου, με δηλώσεις της, τάχθηκε κατά των παρελάσεων, τις οποίες χαρακτήρισε «παλαιολιθικές» με τον τρόπο που γίνονται. Και υποστήριξε πως θα έπρεπε να μετέχουν απλοί πολίτες και όχι άρματα μάχης….
Συγγνώμη αλλά, δεν μπόρεσα να …κρατηθώ! Ένας φίλος μου έστειλε μία εκπομπή της «»Μηχανής του Χρόνου»
«http://istorikesmaxes.blogspot.gr/2012/11/731.html

Κατάφεραν να βιάσουν και την γιορτή ενάντια στον φασισμό. Παρακολουθώ τα cartoon να στέκουν πίσω απ’ τα κάγκελα που τα προφυλάσσουν απ’ τον λαό, ακούω κάποια ανδρόγυνα της «αριστεράς» να λένε πως «υπάρχουν άλλοι τρόποι να γιορτάσουμε την 28η Οκτωβρίου» και φέρνω, επαναλαμβάνω, στο νου τις εικόνες από τη παρέλαση στη Κόκκινη Πλατεία για την νίκη στον Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο ενάντια στους Ναζί. 

Διαβάστε το άρθρο που ακολουθεί και αγαπήστε λίγο την πατρίδα και τους ήρωες της_Κ.Κ

Δείτε και αυτό από την ΕΡΤ   http://www.facebook.com/groups/490542031019348/permalink/490542177686000/

Οκτ282013

Από το facebook  του Δημήτρη Αλικάκου  2012

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

untitledξξξξξΜια από τις μεγαλύτερες μάχες του Β’ παγκοσμίου πολέμου έγινε στο «Ύψωμα 731» κοντά στην Κλεισούρα, τον Μάρτιο του 1941. Τη μάχη παρακολούθησε ο ίδιος ο Μουσολίνι από τα απέναντι βουνά, παίζοντας το τελευταίο του χαρτί απέναντι στην Ελλάδα που μέχρι εκείνη τη στιγμή κατέγραφε μόνο νίκες.

Το Ύψωμα 731, το οποίο υπερασπίστηκε το 5ο Σύνταγμα της 1ης Μεραρχίας, ήταν στρατηγικής σημασίας καθώς αποτελούσε το κλειδί για τη διάβαση προς την ενδοχώρα. Δέχθηκε, μέσα σε τρεις μέρες, 18 επιθέσεις από πυροβολικό, αεροπορία, άρματα μάχης και επίλεκτες ιταλικές μονάδες πεζικού.

asArticleRecords-1832.731_0

Σχετικές αναφορές υποστηρίζουν ότι σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ρίφθησαν τόσα πυρομαχικά όσα στο «Ύψωμα 731» (μόνο την πρώτη μέρα της επίθεσης και για δυόμισι ώρες ρίχτηκαν περίπου 100.000 βλήματα στο μικρό ύψωμα. 11 βλήματα κάθε δευτερόλεπτο. Ασύλληπτο νούμερο!). Το «Ύψωμα 731» (ο αριθμός 731 σημαίνει το υψόμετρο), δεν είναι πια 731 μέτρα. Είναι 726! Χαμήλωσε 5 μέτρα από τους βομβαρδισμούς εκείνων των ημερών. Μέσα σε αυτό το εφιαλτικό σκηνικό, πολέμησαν άνθρωποι μέχρις εσχάτων.

«Επί των κατεχομένων θέσεων θα αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Ουδείς θα κινηθεί προς τα οπίσω. Ο εχθρός θα διέλθει εκ της τοποθεσίας μας, μόνον όταν αποθάνωμεν άπαντες επί των θέσεών μας». (Διαταγή του Ταγματάρχη Δημητρίου Κασλά, διοικητή του 2ου Τάγματος του 5ου Συντάγματος, που υπερασπίστηκε το «731»).

«Όταν εφορμήσαμε την πρώτη φορά κατά του 731, πίστευα ότι δεν θα συναντούσαμε ούτε έναν Έλληνα ζωντανό πάνω στο ύψωμα. Τόσο σφοδροί ήταν οι βομβαρδισμοί που προηγήθηκαν. Όμως εκείνοι ήταν εκεί και μας περίμεναν. Συνέχισα να πιστεύω το ίδιο και στις επόμενες επιθέσεις μας, που πάντα εκδηλώνονταν ύστερα από καταιγιστικά πυρά του πυροβολικού και της αεροπορίας μας. Όμως πάντα μας περίμεναν και μας απέκρουαν. Οι Έλληνες μας περίμεναν όρθιοι μπροστά στα κατεστραμμένα χαρακώματα με τις λόγχες περασμένες στα όπλα τους. Συχνά γελούσαν δυνατά και φώναζαν. Είχαν υπερβεί τον άνθρωπο. Δεν ήταν άνθρωποι πλέον το πιστεύω αυτό, ήταν θηρία». (Αφήγηση Ιταλού έφεδρου ανθυπολοχαγού που συμμετείχε στη μάχη)

«Εκείνοι που στέκονταν τώρα γαντζωμένοι εκεί απάνω μέσα στη νύχτα, δεν έμοιαζαν με πλάσματα ανθρώπινα. Είτανε κάτι σκέλεθρα ντυμένα με κουρέλια, επίδεσμους, φαντάσματα μαυριδερά και αγριεμένα, όλο χώμα και ιδρώτα που παγώνει, μάτι γυαλιστερό από την πείνα, την αγωνία, την πάλη με το Χάρο… Είταν η έβδομη επίθεσή τους για το 731. Το ύψωμα έμπαινε πια, ζωσμένο με φλόγες στο θρύλο» Άγγελος Τερζάκης

2

Ο Νικηφόρος Βρεττάκος, μας άφησε μια συγκλονιστική εικόνα:

«Είναι περασμένο το μεσημέρι. Το πυροβολικό έχει αραιώσει κάπως τις βολές του, επιτέλους. Μόνο απάνω στο 731 εξακολουθεί να τσακίζει τα δέντρα. Τα πολυβόλα δίνουν και παίρνουν. Τώρα έχουμε περισσότερες ελπίδες. Κάτω στο δρόμο βλέπομε να κατεβαίνουν τα πρώτα φορεία. Τρέχομε.

Μα σε λίγο, μια φωνή γνώριμη περνάει στ’ αυτιά μας.

– Ο Λούης!…

Τρέχουμε κατά πάνω του. Έχει ρίξει ανάρριχτα τη χλαίνη του. Μ’ αγκαλιάζει, με το ένα του χέρι και με φιλάει.

– Αμήν! μου λέει. Γλιτώσαμε. Τώρα πηγαίνω στα Γιάννενα να μου κόψουν τ’ αριστερό χέρι. Κοίταξε, κρέμεται. Έχει φύγει από τον ώμο…

Κι αμέσως το δυνατό γέλιο του πλατάγισε στον αέρα σα να μην είχε συμβεί τίποτα.

– Χα! χα! χα!

Το πρόσωπό του είχε σταφιδώσει από το κρύο. Είναι γιομάτο χώματα και καπνό. Τα ρούχα του από πάνω ως κάτω είναι γεμάτα αίματα. Όπου να ’ναι θα συναντήσουνε τ’ αυτοκίνητα που θα ’ρχονται να τους πάρουν. Εμείς παρακολουθούμε το Λούη από κοντά. Η φωνή μας έχει κοπεί. Καθένας σκέφτεται πώς θα μπορούσε να τον βοηθήσει.

– Άμα θα πάτε στο 731 δε θα προφτάνετε να μετράτε σκοτωμένους.»

Οι Ιταλοί πλήρωσαν βαρύ τίμημα με 12.000 νεκρούς. Από τους ηρωικούς υποστηρικτές του υψώματος «731», 1.243 Έλληνες άφησαν τη ζωή τους εκεί και 4.000 τραυματίστηκαν.

ypswma-731-1____________________

Η ιστορία του τόπου μας, μας ανήκει. Δεν την παραδίδουμε στους φασίστες.

Τη διδάσκουμε στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας.

(Στη φωτογραφία, εικόνες του υψώματος μετά τη σφαγή και ο ηρωικός ταγματάρχης Δ. Κασλάς. Η πατρίδα, μετά τον πόλεμο, του ξήλωσε τα γαλόνια του Ταγματάρχη, τον υποβίβασε σε στρατιώτη και τον έστειλε εξορία. Πέθανε το 1966 παραμελημένος και πικραμένος)

Kariotis03-25october2013

Από το MIGNATIOU.com October 25, 2013  (μέσω Γιάννη Κολομβάκη) 

Του Θεόδωρου Καρυώτη

Τον Ιούνιο του 2012 η τρικομματική τότε κυβέρνηση στην προγραμματική συμφωνία περιλάμβανε και μια σημαντική πρόταση για την ΑΟΖ. Πιο συγκεκριμέναστο Μέρος «Ε» αναφέρονται τα εξής:

Ε. Ζητήματα Εξωτερικής Πολιτικής

“1. Συστηματική προετοιμασία για ανακήρυξη ΑΟΖ στα πλαίσια του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς πρακτικής, ώστε να επισπευσθεί η εκμετάλλευση του ενεργειακού πλούτου.”

Σήμερα, 16 μήνες αργότερα, η νέα προγραμματική συμφωνία, της δικομματικής πλέον κυβέρνησης, δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά στην ΑΟΖ. Υπάρχει μόνο μια πρόταση που αναφέρει: «Νέα πεδία όπως η ενεργειακή διπλωματία αξιοποιούνται εντατικά». Αυτό προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση και γεννά μεγάλα ερωτηματικά για τη στροφή τους αυτή, διότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξαν από του πιο θερμούς υποστηρικτές της ΑΟΖ. Χωρίς να καταφύγω σε υποθέσεις για τους λόγους της «παράλειψης» αυτής, εσκεμμένης ή όχι, θα προσπαθήσω να αποκωδικοποιήσω  τις πράξεις του Υπουργείου Εξωτερικών. Όταν Βενιζέλος έγινε, ουσιαστικά, Υπουργός της ΑΟΖ άρχισε να κάνει, πολύ σωστά επαφές με την Αίγυπτο, τη Κύπρο, τη Λιβύη, την Αλβανία και την Ιταλία. Ωστόσο, μια προσεκτική παρατήρηση μας οδηγεί στη διαπίστωση ότι ο ίδιος κάνει λόγο για θαλάσσιες ζώνες και όχι για ΑΟΖ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι θαλάσσιες ζώνες περιλαμβάνουν την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα αλλά δεν προκαλούν τη Τουρκία. Η Ελλάδα προσπαθεί να κάνει οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών χωρίς να ανακηρύξει ΑΟΖ, ενώ αν έκανε λόγο για οριοθέτηση ΑΟΖ με αυτά τα παράκτια κράτη θα έπρεπε, πριν υπογραφεί κάποια συμφωνία, να υπάρξει ανακήρυξη ΑΟΖ. Η θέση της χώρας στο θέμα που έχει προκύψει με την Αλβανία είναι σωστή και πρέπει οι Αλβανοί να αποδεχτούν την συμφωνία που ακύρωσε το Συνταγματικό τους Δικαστήριο. Με την Ιταλία τα πράγματα έπρεπε να είναι πολύ εύκολα όχι μόνο γιατί και τα δύο κράτη είναι μέλη της ΕΕ αλλά γιατί υπάρχει οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία από το 1977. Είναι σημαντικό να τονίσουμε εδώ ότι η οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ πάντα συμπίπτουν. Δυστυχώς οι Ιταλοί δεν θέλουν η ΑΟΖ να συμπίπτει με την υφαλοκρηπίδα και ζητούν η δική τους ΑΟΖ να είναι μεγαλύτερη της υφαλοκρηπίδας τους.

Με τη Λιβύη συνεχίζει να υπάρχει το πρόβλημα της Γαύδου διότι θέλουν η οριοθέτηση να ξεκινά από τη Κρήτη. Με την Αίγυπτο τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα για δύο λόγους: Ο πρώτος σχετίζεται με τι δικαιώματα δίνουν στο Καστελόριζο και τη Στρογγύλη και ο δεύτερος με το πως θα επιτευχθεί η τριεθνής οριοθέτηση ανάμεσα σε Ελλάδα, Κύπρο και Αίγυπτο. Εδώ έχουμε και ένα κακό προηγούμενο που πολύ δύσκολα θα το ξεπεράσουμε. Δυστυχώς, ανακαλύψαμε καθυστερημένα τι συνέβη το 2003 κατά την διάρκεια των συζητήσεων για οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Αίγυπτο και την κυβέρνηση Κληρίδη. Ο τότε κύπριος Υπουργός Νίκος Ρολάνδης μας εκμυστηρεύτηκε, 9 χρόνια αργότερα, ότι η κυβέρνηση Σημίτη παρενέβη στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Κύπρου και Αιγύπτου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και τους ζήτησε να μην λάβουν υπόψη το Καστελόριζο σε αυτή την οριοθέτηση διότι κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε πρόβλημα με την Τουρκία.. Έτσι, η οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στη Κύπρο και την Αίγυπτο χαράχτηκε με τέτοιο τρόπο ώστε να μη φαίνεται η παρουσία του Καστελόριζου και της Στρογγύλης σε αυτό τον οριοθετημένο χάρτη.

Τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε ενθαρρυνθεί από τη στάση του Σαμαρά και του Βενιζέλου και είχαμε συγκεκριμένους λόγους για την αισιοδοξία μας. Πρώτα ο Σαμαράς στην πρώτη του επίσκεψη σε τουρκικό έδαφος ανέφερε για πρώτη φορά στον Ερντογάν το θέμα της ΑΟΖ. Μετά ο Βενιζέλος έδωσε, πρόσφατα, εντολή στον Πρέσβη Αποστολίδη να αρχίσει, για πρώτη φορά στα τελευταία 30 χρόνια, να αναφέρει και το θέμα της ΑΟΖ στις συζητήσεις (τις διερευνητικές επαφές, όπως αποκαλούνται επίσημα) με τους τούρκους συναδέλφους του.

Εδώ και 30 χρόνια τώρα προσπαθώ να πείσω τους συμπατριώτες μου για την αξία αυτής της έννοιας, δηλαδή της ΑΟΖ, που τόσο βοηθάει τα εθνικά μας συμφέροντα στην περιοχή. Ξεκίνησα, λοιπόν,  έναν ανηφορικό δρόμο, γράφοντας και δημοσιεύοντας βιβλία και άρθρα στα ελληνικά και αγγλικά, προφανώς εις ώτα μη ακουόντων. Όταν ξεκίνησα να γράφω για την ΑΟΖ δεν γνώριζα καθόλου για τον τεράστιο ορυκτό πλούτο που βρίσκεται κάτω από τις θάλασσές μας. Απλώς, ήθελα να δείξω τα θαλάσσια σύνορα της πατρίδας μας και κυρίως την αξία της ΑΟΖ για την αλιεία μας. Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω ότι η αρχική αντίθεση της Τουρκίας στο ζήτημα της ΑΟΖ ήταν το θέμα της αλιείας και όχι το πετρέλαιο. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που η Τουρκία πολέμησε την ΑΟΖ καθώς και το Άρθρο 121 της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας του 1982 που δίνει πλήρη δικαιώματα ΑΟΖ σε νησιά.

Νόμισα ότι κάτι είχε αλλάξει τα τελευταία δύο χρόνια και περίμενα υπομονετικά την ώρα που θα πέρναγε από την Ελληνική Βουλή ο νόμος για την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Αλλά, ξαφνικά, και απροειδοποίητα το σκηνικό άλλαξε εντελώς με αποτέλεσμα στην προγραμματική συμφωνία των δύο κομμάτων να μην υπάρχει καν η λέξη ΑΟΖ. Είναι προφανές ότι υπάρχει πλέον άλλος σχεδιασμός.

Ζω στην Ουάσιγκτον για 45 χρόνια τώρα και έτσι γλύτωσα από την κατάθλιψη που μαστίζει τους συμπατριώτες μου τα τελευταία χρόνια. Σήμερα ήρθε η ώρα και της δικής μου κατάθλιψης.

Read more: http://mignatiou.com/?p=14744#ixzz2il2j8XQg

<iframe src=»http://mash.network.coull.com/activatevideo?video_provider_id=2&pid=8165&website_id=75301&width=560&height=315&embed_type=IFRAME&video_provider_url=http%3A//www.youtube.com/embed/RhVMd8iXHMo%3Fversion%3D3%26rel%3D1%26fs%3D1%26showsearch%3D0%26showinfo%3D1%26iv_load_policy%3D1%26wmode%3Dtransparent» frameborder=»0″ scrolling=»no» width=»560px» height=»315px» frameborder=»0″>

Το είδα στο «Ραμνουσία» και, νομίζω, ότι πρέπει να το διαβάσετε._Κ.Κ.

Κ.Καστοριάδης: ΟΥΧ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ

Ιδέες – Δόγματα και Ανθρώπους – Δεσπότες

Ερώτηση Δημοσιογράφου:
Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;Καστοριάδης:
Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.Δημοσιογράφος:
Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.

Καστοριάδης:
Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει.

Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο, (: Είπαμε ότι ο ορισμός της ελληνκότητας είναι το «ΟΥΧ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΕΙΝ*, ιδέες- ΔΟΓΜΑΤΑ & ανθρώπους- ΔΕΣΠΟΤΕΣ»).

Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής, (: ελληνιστικό = σαν ελληνικό), οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των «δυνατών» και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ΄ αυτήν του Πεκίνου.


Δημοσιογράφος:
Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ΄ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης:
Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. 
Συνεπώς, ούτε σ΄ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία**. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.

Δημοσιογράφος:
Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;

Καστοριάδης:
Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.

Δημοσιογράφος:
Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;

Καστοριάδης:
Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με «ταξικά» συμφέροντα.

Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.

Δημοσιογράφος:
Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;

Καστοριάδης:
Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη.

Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν «ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά»;

Δημοσιογράφος:
Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;

Καστοριάδης:
Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. 
Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; 
Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; 
Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; 
Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Δημοσιογράφος:
Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;

Καστοριάδης:
Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.

Δημοσιογράφος:
Θέλετε να πείτε ό,τι έγινε -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη;

Καστοριάδης:
Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956: «Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι

*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου «Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας», διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.
ΠηγήΒιβλίο, Η ελληνική ιδιαιτερότητα- Τόμος Β΄, εκδόσεις Κριτική

Συντάκτης: Δημήτρης Συμεωνίδης,
απόthessalonikiartsandculture.gr

Διαδώστε το! :

Από το New Scientist 

doggy paddle – apes prefer breaststroke – life – 08 August 2013 – .

English: A Greek flag waving. Ελληνικά: Μια ελ...

Τι λέω όμως… Η τηλεόραση πίσω μου μιλάει για δεκάδες νεκρούς στην Αίγυπτο από τα πυρά του στρατού που θέλει να διατηρήσει τη χώρα στη «δύση», αδιαφορώντας αν ο λαός επέλεξε την Μουσουλμανική Αδελφότητα. Τι είπατε; Αν συμφωνώ; Πάτε καλά; Καμία «αδελφότητα», μουσουλμανική, χριστιανική, βουδιστική, ή ότι δεν μου λέει τίποτα αλλά, απ’ την άλλη πλευρά, αυτό επέλεξε η πλειοψηφία και, αν οι στραταίοι και οι αφανείς και εμφανείς συνεργάτες τους δεν συμφωνούν να πάνε να κουρεύονται. Παρακολουθώντας τις σκηνές δεν μπορώ να σταματήσω να σκέπτομαι ότι, έτσι που πάνε τα πράγματα, τα ίδια θα ζήσουμε σύντομα και στην Ελλάδα. Τι είναι αυτό που θα εμποδίσει το 1 εκατομμύριο πιστών του Ισλάμ που μένουν εδώ να κινηθούν εναντίον  των πιστών του Χριστιανισμού και να μη μείνει τίποτα όρθιο; Η θρησκεία θα είναι η δικαιολογία για την ανάφλεξη. Η αιτία είναι αυτά που συμβαίνουν με την αποκαλούμενη οικονομία της χώρας. Με 1, 5 εκατομμύριο ανέργους, με απειλές απ’ το εξωτερικό, με την  απότομη μετάβαση από την κοινωνία των «μερσεντέ» σ’ εκείνη της ανέχειας ή της κυριαρχίας των οικονομικών καρχαριών ο λαός έφτασε στο σημείο να μη ξέρει πλέον τι του γίνεται και τι τον περιμένει. Ακούω κάποιο κυβερνητικό κουστούμι να μιλάει για «ανάπτυξη» και καγχάζω μια και, οι ευκαιρίες (και τα τρένα) πέρασαν. Όταν, πριν 3-4 δεκαετίες έγραφα τι πρόκειται να συμβεί αν η Ελληνίτσα συνεχίσει να ζει το (χαζοχαρούμενο) όνειρο της τα νομιστεράκια της Ισχυρής Ελλάδας με έλεγαν «γκρινιάρη» που «επαναλαμβάνεται», λέει «τα ίδια και τα ίδια» και δεν βλέπει το καραμανλικό, σημιτικό και, θεέ, το …παπανδρεϊκό μεγαλείο. Σιγά-σιγά οι πόρτες έκλεισαν, οι ευκαιρίες χάθηκαν και, όλα όσα έκανα ήταν αποτέλεσμα μόνο 40ώρων 24ώρων εργασίας. Στο τέλος τα έχασα όλα και, το μόνο που απόμεινε είναι το σπίτι στα Μεσόγεια και ο άνεμος που δε λέει να σταματήσει. Προσπαθώ να ξαναρχίσω αλλά είναι δύσκολο μια και, αποκλείεται να παίξω πάλι το ρόλο του «επιχειρηματία» στον οποίο τόσο άδοξα απέτυχα(;). Δύναμη και διάθεση έχω ίσως περισσότερο από κάθε προηγούμενη φορά αλλά, δεν μπορώ να αναλάβω την (οικονομική) ευθύνη ανθρώπων καλών κι’ αγαθών. Με τον άνεμο να φυσάει δυνατά και την ησυχία πριν την καταιγίδα να τον ανταγωνίζεται σε βουβό θόρυβο σκέπτομαι πως, καλά θα ήταν να μαμήσουμε τους κ*λους  που μ@μησαν τη χώρα αλλά… Δε με λένε μιστοτάκη, τσαμαρά, παπάντριου ή ντοραμπάκ για να αναλάβω κάποιο …υπουργείο! Μέσα στον θόρυβο των καψουροτράγουδων και του αέρα ακόμα ρε παιδάκι μου σκέπτομαι πως πρέπει να να υπάρχουν 500-600.000 συμπατριώτες που θα ήθελαν να υπηρετήσουν στον Στρατό της Σωτηρίας -απ’ τα αρσενικά και θηλυκά μηδενικά που πρώτα γονάτισαν και τώρα θέλουν να «αναπτύξουν» την Ελλάδα πουλώντας την ΕΥΔΑΠ οι μαμιόληδες….

…λίγες μέρες αργότερα

ένας αναγνώστης με ρώτησε (στο e-mail) γιατί δεν αρθρογραφώ σε κάποιο έντυπο, εφημερίδα ή περιοδικό. Τι να πω; Ότι δεν έχω πλέον εφημερίδα και περιοδικό. Από την πρώτη καταργήθηκα. Από το δεύτερο ομοίως. Είσαστε «δάσκαλος» λέει και οι δάσκαλοι δεν πρέπει να σιωπούν. Να ξεκαθαρίσω κάτι. Ο χαρακτηρισμός του δάσκαλου παρά είναι βαρύς. Αν εγώ ήμουν/είμαι δάσκαλος τι είναι άλλοι, «μεγαλύτεροι» από μένα; Ας μην υπερβάλουμε. Έκανα αυτό που πίστευα πως είναι σωστό και, με κάποιο τρόπο, το πλήρωσα ακριβά. Ένα πράγμα όμως επιθυμώ να ρωτήσω τους αναγνώστες που ξέρουν περισσότερα από μένα: πως γίνεται και είμαι τόσο αόρατος; Γιατί, ας πούμε, δεν είμαι στο Δ.Σ της ΝΕΡΙΤ; Διατί είναι κάποιος συγγραφέας της κακιάς ώρας, ένας κομματάρχης και τρία παιδιά του (κομματικού) σωλήνα; Και βέβαια δεν περιμένω απαντήσεις. Απλά θέτω χαζές ερωτήσεις.

Πάμε παρακάτω. Ποια η γνώμη μου για τον θάνατο του Θανάση στο τρόλει; Δεν έχω (γνώμη). Τα τελευταία 45 χρόνια προσπαθώ να αποκτήσω (γνώμη) για τους δεκάδες χιλιάδες θανάτους των μικρών θανάσηδων, των νέων που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην άσφαλτο επειδή, η «τοπική αυτοδιοίκηση», το ΥΠΕΧΩΔΕ, η θεία μου η Μαρίτσα, η Τροχαία, ο Υπουργός Μίκης Μακάκας δεν φρόντισε να βουλώσει τις τρύπες στην άσφαλτο, να μάθει τους τραμπάκουλες να οδηγούν, να δώσει στο «λαό» οδική παιδεία κ.ο.κ. Και να ήταν μόνο αυτοί οι θάνατοι… Πόσοι φερέλπιδες νέοι χάνουν την ζωή τους απ’ τα ναρκωτικά; Και, τέλοε, πως είναι δυνατό να ασχοληθείς με ένα θέμα που έχουν ήδη εμπλακεί Τατσόπολος, Διβάνι, Χομεϊνίδης και λοιποί πρωταγκονιστές; Ποίος είμαι εγώ να εκφέρω γνώμη; Ούτε στον ΣΚΑΕΙ δεν δουλεύω πως μπορώ να λάβω μέρος στον αγώνα για την προστασία του (πολιτικού) περιβάλλοντος; Και last but not least. Για 37 χρόνια πλήρωνα ΙΚΑ, ΤΣΜΕΔΕ, ΤΕΒΕ, ΩΙΜΕ, ΕΟΠΥ, ΟΑΕΕ εκατοντάδων εργαζομένων και λοιπά χωρίς να καθυστερήσω ούτε μία ώρα. Πως μπορώ να αντιπαρατεθώ στους ιντελέκσιουαλ γίγαντες του κεντρικού τετραγώνου; Κανείς δεν με χαιρετάει όταν περνάω απ’ τον μπιντέ και, το χειρότερο, δεν έχω τραπέζι στο ντακάπο. Ένα σκουπίδι της ζωής είμαι, μακριά απ’ τους δάσκαλους του σχολής ΜΜΕ του Πάντειου και τους άλλους του ΕΛΙΑΜΕΠ. Με λίγα λόγια είμαι ένας looser

Τι άλλο; Τίποτα το σημαντικό. Χτες βγήκα βόλτα με την Λιλίκα (την γαϊδουρίτσα), κόψαμε σύκα, φάγαμε κι’ επιστρέψαμε σπίτι για να δούμε «ειδήσεις

….ακόμα λίγες μέρες αργότερα

Παρασκευή. Βράδυ. Σπίτι (ως συνήθως). Χτες πήγα σ’ ένα κινηματογράφο στη Σαρωνίδα (Κοράλι) με ορθοπεδικές πολυθρόνες, φλου προβολέα και, το χειρότερο (που δεν είναι ευθύνη του σινεμά), ανάγωγα νεαρά άτομα τα οποία, σε όλη την διάρκεια της προβολής, μιλούσαν συνεχώς δυνατά. Αξίζει να πω δύο λόγια γι’ αυτά τα υβρίδια. Πρώτα απ’ όλα για τον σωματότυπο τους. Ο γνωστός, νεοελληνικός τσογλανότυπος που μασάει (συνεχώς) τσίχλα, κάνει μούτες και στέλνει ακατάπαυστα SMS από κινητά που, και βέβαια, είναι 1 εκατομμύριο φορές πιο έξυπνα απ’ αυτά. Ιδιαίτερη εντύπωση όμως κάνουν τα θήλεα. Ηλικία ανάμεσα σε 8 και 18, γλωσσοκοπάνες, μελλοντικές αναγνώστριες του ΟΚ και του Hello

Τα περισσότερα αρσενικά υβρίδια είχαν τα γνωστά χαρακτηριστικά του ημί-ηλίθιου «μπούλη». Όπως τα θήλεα, κροτάλιζαν ασταμάτητα greeklish χωρίς οι λέξεις  να βγάζουν νόημα.  Κάποια στιγμή άρχισε το έργο (Elisium) όπου, ο αμερικάνικος αυνανισμός σπάει κόκαλα σ’ ένα θέμα που, ένας ικανότερος σκηνοθέτης, θα έκανε θαύματα μια και, ο  mega τροχιακός σταθμός που μένουν οι πλούσιοι και διευθύνει η  Jodie Foster (κρίμα για την κατάντια), στον οποίο θέλουν να πάνε οι φτωχοί που μένουν σε μια κατεστραμμένη Γη και μπλα, μπλα, μπλα. Περιμένω το Oblivion…

Κάποια στιγμή το μαρτύριο τελείωσε, μπήκα στη Mito που μου έχει παραχωρήσει  παλιός αγαπητός φίλος και επέστρεψα στο «κωσταλέξι» όπου διεξάγεται το πείραμα της Φαινομενικής ζωής σε μία meta φαινομενική πραγματικότητα όπου, μία πηγή «εκπέμπει» σε υψηλές συχνότητες, χωρίς να λέει τίποτα ή επαναλαμβάνει όσα έχει μεταδώσει στο παρελθόν. Μου θυμίζει τον ήχο που «έβγαζε» το εργοστάσιο Φιξ όταν λειτουργούσε, παράγοντας μπίρα και πάγο.

Τέλος πάντων, το θέμα δεν είναι αυτό αλλά, η θέσεις του Γάλλου ΥΠΕΞ που είπε ότι, η «διεθνής κοινότητα» πρέπει να επέμβει και να τιμωρήσει σκληρά το καθεστώς Ασάντ στη Συρία επειδή χρησιμοποίησε χημικά όπλα στη Καλλιθέα -τόσο κοντά στο κέντρο της Δαμασκού πραγματοποιήθηκε η «επίθεση» πράγμα που σημαίνει πως α. ο Ασάντ είναι και πολύ μακ..ς β. το γεγονός ήταν στημένο απ’ τους ισλαμοφασίστες που βοηθάει η ως άνω κοινότητα. Επιλέγω το (β) και ελπίζω η Συρία να αντέξει στην επίθεση των σαρκοβόρων που τρώνε τις καρδιές των «απίστων» και πυροβολούν τους αιχμαλώτους στο σβέρκο.

Και η Αίγυπτος θα πείτε… Μόλις πριν λίγες μέρες έγραφα πως, οι πολίτες επέλεξαν την «Μουσουλμανική Αδελφότητα» άρα η δυτικού τύπου «δημοκρατία» (και εγώ) έπρεπε να αισθάνεται ευτυχής αλλά, όχι. Πολύ Αλλαχ αλ Ακμπάρ ρε παιδάκι μου και, αν αρχίσουμε με το «ο θεός είναι μεγάλος» ποιον θεό θα επιλέξουμε -προκειμένου να φάμε τις καρδιές των απίστων; Αρχίζω μνα συμπαθώ τους Ερυθρούς Χμερ που, απ’ ότι φαίνεται, κάτι ήξεραν όταν καθάριζαν τα τίμπερλαντ…

Τελικά τι προφητεύει ο Μάντης Κάλχας; Με 8 δισεκατομμύρια στον πλανήτη, τα μισά από δαύτα με τον Προφήτη τα άλλα με τον Χριστό και 1-2 (δις) με άλλους, μικρότερους θεούς, τα πράγματα δεν φαίνονται καλά. Κάτι θα γίνει αλλά, ο Μάντης δεν ξέρει (ακόμα) τι. Πυρηνικός πόλεμος; Δεν το βλέπω. Οικολογική καταστροφή; Χμ… Καταστροφικές επιδημίες; Πιθανό. Οι Ιλουμινάτι λένε ότι, ο πληθυσμός πρέπει να μειωθεί στα 500 εκατομμύρια για να μπορεί η μελλοντική Πάρις Χίλτον και ο Μελισανάκης του μέλλοντος μας να πάει τον τυπά στη Ρώμη με το «λίαρ τζετ» που δεν είναι Lear αλλά τι σημασία έχει;

Τι άλλο; Μα, οι Δράσεις! Όλοι (και πρώτος ο ΣΚΑΕΙ) αναλαμβάνουν μία «δράση». Δεν αναλαμβάνουν μία πρωτοβουλία, δεν υλοποιούν ένα σχέδιο αλλά, αναλαμβάνουν μία «δράση» θα κάνω τώρα εμετό ή αργότερα; Ήθελα να πάω ένα ταξίδι κάπου προς την Πίνδο αλλά, ούτε γι’ αυτό έχω πλέον κουράγιο. 

Σας αφήνω. Πάω να πλύνω τις δύο μου μοτοσικλέτες, απομεινάρι της παλιάς, καλής εποχής…

CU!

Αφήστε που δεν πήγα και φέτος «διακοπές».

…ένα βράδυ κοντά στο τέλος Αυγούστου

Πέθανε ο Νίκος ο Μάργαρης. Από καρκίνο. Την Δευτέρα. Παλιός συνεργάτης των 4Τ και του «Ταξιδεύοντας», του πρώτου ταξιδιωτικού περιοδικού στην Ελλάδα όταν οι άλλοι ήταν ακόμα στα δέντρα. Βιβλίο πρέπει να γράψω για τα όσα κάναμε μαζί. Από την προσπάθεια μας να διασωθεί η παραλία του Λαγανά από τα στίφη των φρικτών καταπατητών που, με τις …αισθητικές τους παρεμβάσεις απειλούσαν την ύπαρξη της χελώνας καρέτα-καρέτα, μέχρι τα ταξίδια μας ανά την Ελλάδα για θέματα του περιοδικού. Κάποια στιγμή το «ταξιδεύοντας» έκλεισε (πολύ νωρίς όπως τα περισσότερα πράγματα που έκανα) και ο Νίκος πήγε στον ΔΟΛ στο National Geographic όπου έμεινε μέχρι το τέλος.

Κοιτάω τα σχετικά δημοσιεύματα. Πουθενά ρε παιδάκι μου δεν αναφέρεται η πορείας του στα περιοδικά μου. Πιπέρι, τζιζ κακά, μούγγα στη στρούγκα, τάφος, η αόρατη εκδοτικήξ εταιρία. Ο αόρατος άνθρωπος, δημοσιογράφος και εκδότης.

Επιτρέψτε μου μετά από δεκαετίες σιωπής να γράψω αυτό που αισθάνομαι. Ου να χαθείτε να χάνεστε κομπλεξικοί ντενεκέδες. Στο μάτι σας μπήκαν οι Τεχνικές Εκδόσεις και τα πρωτοποριακά τους περιοδικά. Λυσσάξατε και, η αντίδρσση σας ήταν να μας διαγράψετε απ’ την πραγματικότητα και τον χάρτη.

Μόνο οι δεκάδες χιλιάδες αναγνώστες μας θυμούνται. Οι κοχόνες στα σκανάλια και αλλού προσποιούνται πως δεν υπάρχουμε/ω.

Χεσμένους σας είχα και, τώρα κατεστραμμένος από golden boys και δικά μου «λάθη», πουλημένος από αρχ**ια που δεν θα τα ήξερε ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας/μεζονέτας τους αν δεν υπήρχα παρακολουθώ τα ακατοίκητα να «βάζουν μία άνω τελεία», να «αλλάζουν κλίμα», να βάζουν «εισαγωγικά», να λένε Τσάμπιονς Λι(ν)γκ, να …μαγειρεύουν απ’ το χαράματα μέχρι τα μαύρα μεσάνυχτα, να θεοποιούν Ρούλες, Κούλες, Μούλες, Φούλες. Το περιβάλλον είναι άρρωστο. Πάσχει από καρκίνο, μαλάκυνση, πολιτική, κοινωνική και οικονομική σιχαμάρα…

Σε λίγη ώρα τα αποχαυνωμένα υποκείμενα θα κάνουν «άααα» καθώς θα βλέπουν τους πυραύλους να τιμωρούν την …Συρία, ξεχνώντας προφανώς ότι, είναι η 4η χώρα στη σειρά που τιμωρούν 

Πιο πολύ απ’ όλους τους προβεβλημένους ντενεκέδες είναι ένας ψηλός «παρουσιαστής» μεγάλου καναλιού που κάνει σκι στην  Αράχοβα… Τον βλέπω και παθαίνω μία ψυχολογία, ένα εσωτερικό ταρατατζούμ. Ουστ, λέω φωναχτά αλλά, ο ακατοίκητος δεν ακούει.

Ο Βιασμός της Ελληνικής Γλώσσας συντελείται 24/7 -που λένε και τα αμερικανά. Σας θυμίζω. Δεν βάζουμε βούτυρο, λάδι, αλάτι, πιπέρι και χίλια δυο άλλα αλλά, βάζουμε βουτυράκι, λαδάκι, αλατάκι, πιπεράκι, σαχλαμαράκι, βλακειάκι, μπουρδάκι, σαχλαμαράκι, αισιχτιράκι, αστοδιαολάκι…

Κακός μήνας ο Αύγουστος, χειρότερη η απουσία απ’ την δουλειά. Καιρός για δράση

Θα τα (ξανα)πούμε

 

από το: apneagr

Κατάλαβες τώρα… γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; 

Κατάλαβες τώρα… γιατί σε λέγανε «εθνικιστή» όταν έλεγες πως αγαπάς την Πατρίδα σου; Για να την πουλήσουν πιο εύκολα. Γι’ αυτούς κάθε λέξη που αρχίζει από -εθν και -ελλ ήταν και είναι εμπόδιο όταν ακούγεται μέσα στο μαντρί τού «εκσυγχρονισμού» που μας μπουζούριασαν. Κατάλαβες τώρα… γιατί σε λέγανε «ρατσιστή»; Γιατί σε πολύ λίγο δεν θα είσαι ιδιοκτήτης τής πατρίδας σου· θα είσαι ένας κάτοικος μιας χώρας που θα ανήκει στους παγκόσμιους τραπεζίτες και στους υπαλλήλους τους, οι οποίοι παριστάνουν την… κυβέρνηση.

Κατάλαβες τώρα γιατί πριονίσανε την… παιδεία και την υποβάθμισαν σε «εκπαίδευση»; Για να σε κάνουν υπαλληλάκο των 3,60. Να σε βάλουν πίσω από τον πάγκο των μπακάλικών τους που απλώσανε στη χώρα σου, να σερβίρεις καφέδες και να πηγαίνεις με το παπί πίτσες στα πάρτι τού Χριστοφοράκου.

Κατάλαβες τώρα γιατί κατέστρεψαν μεγάλες υγιείς ελληνικές βιομηχανίες (ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΕΣΚΙΜΟ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΠΑΤΡΑΙΚΗ, AΙΓΑΙΟ, ΧΡΩΠΕΙ, ΠΥΡΚΑΛ) και έκαψαν σε διάστημα 2 μηνών μεγάλα ελληνικά πολυκαταστήματα (ΜΙΝΙΟΝ, ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΣ ΣΠΟΡ, ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΛΑΟΥΔΑΤΟΣ); Για να βρουν άνετα χώρο, χωρίς προσπάθεια, τα δικά τους μπακάλικα που διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να μπουν στην ελληνική αγορά…

Κατάλαβες τώρα γιατί σου δίνανε τζάμπα κάρτες οι τράπεζες; Για να σου πάρουν το πατρικό σου. Δεκάρα δεν δίνανε για τις δόσεις σου. Με χαρτιά τυπωμένα σου πήραν και σου παίρνουνε το σπίτι, το χωράφι, το μαγαζί.

Κατάλαβες τώρα γιατί σε χώσανε στο χρηματιστήριο; Όταν ένας πρωθυπουργός της χώρας προέτρεπε τον απλό κόσμο να βάλει το κομπόδεμά του στο στημένο παιγνίδι τού χρηματιστηρίου, δεν εννοούσε ακριβώς τις παραγωγικές επενδύσεις, αλλά τον τζόγο. Κατάλαβες τώρα ότι κάποιοι γίνανε πάμπλουτοι σε μια νύχτα ανταλλάσσοντας τον πλούτο σου, τον ιδρώτα σου, με αέρα;

Κατάλαβες τώρα γιατί γουστάρουν τόσο την… «ελεύθερη αγορά»; Για να κλείσει ο μπακάλης τής γειτονιάς και να στέλνεις τον κόπο σου στα μεγαλομπακάλικα τής Γερμανίας. Σε βγάλανε, ψαράκι, από τη γυάλα σου και στη συνέχεια σε πέταξαν στον ωκεανό με τα σκυλόψαρα, που έχουν τους δικούς τους κανόνες… διατροφής.

Κατάλαβες τώρα γιατί αγαπάνε τους «μη νόμιμους μετανάστες» τόσο πολύ οι εκλεγμένοι «αλήτες» μας; Για να κάνουν με τη δυστυχία εκείνων κι’ εμάς δυστυχισμένους.

Κατάλαβες τώρα, ψαράκι, πόσο αξίζει η γυάλα σου; Γιατί αυτή είναι η καλύτερη γωνιά στον κόσμο – το καλύτερο οικόπεδο – και την κοστολογούν μόλις 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των… αρχαιοτήτων.

Κατάλαβες τώρα γιατί αλλάζουν το ονοματάκι στην Εθνική σου Οδό; Θέλεις 20 ευρώ πλέον για να πας από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη χρησιμοποιώντας την Εθνική σου Οδό, ενώ ήταν υποχρέωση τού κράτους να την κατασκευάσει και όχι να την ξεπουλήσουν στον κάθε «όμορφο» που παριστάνει τον… εργολάβο.

Κατάλαβες τώρα γιατί σου πουλάνε φθηνά τα… χαζοκούτια; Για να σε κάνουν να τρως κουτόχορτο στα λιβάδια των… σήριαλ. Για να σε πετάνε μπαλάκι από τη μεσημεριανή χαζοβιόλα στον απογευματινό πληρωμένο τελάλη της προπαγάνδας τους. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μια θλιβερή παρέλαση υπερεκτιμημένων «τίποτα», με καμιά ειδικότητα, στον αέρα.

Κατάλαβες τώρα γιατί πρέπει το ζευγάρι να δουλεύει σε δυο δουλειές, ενώ ο παππούς θα πρέπει να δουλεύει ακόμα και στα… 70 του; Για να μεγαλώνουν τα παιδιά μόνα τους χωρίς κανένα προσανατολισμό και αρχές. Για να χαθεί η «καταραμένη» φυλή σου. Τούτο το ξέρουν πολύ καλά και γι’ αυτό προωθούν την… υπογεννητικότητα.

Κατάλαβες τώρα γιατί στη Βουλή δεν μπαίνει κανένας σοβαρός άνθρωπος; Επειδή αυτός δεν θέλει ν’ ανήκει στον θίασο των 300 που προδιαγράφουν οι κομματικές λίστες, τις οποίες συντάσσουν κυρίαρχα οι ντόπιοι τοποτηρητές της παγκοσμιοποίησης μαζί με τις «άγιες οικογένειες» τού τόπου. Έτσι, στο θέατρο που λέγεται… Βουλή, δεν θα βρείτε σήμερα σχεδόν κανέναν από τους λαμπρούς Έλληνες διανοητές και επιστήμονες, επειδή δεν είναι… θεατρίνοι.

Κατάλαβες τώρα γιατί τα κάνουν όλ’ αυτά; Επειδή είναι υπεύθυνοι για τον κάθε ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ…ΓΕΝΝΗΘΕΙ, για την κάθε ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ…ΓΕΝΝΗΘΕΙ. Γιατί δεν θέλουν άλλους Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο. Ούτε στο γένος, ούτε στη σκέψη.

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΤΟ! Οι κύριοι αυτοί και τα όργανά τους συντελούν μια νέα μορφή γενοκτονίας στην πατρίδα σου και το ξέρουν πάρα πολύ καλά, επειδή αυτοί είναι εκείνοι που τη σχεδίασαν και την εκτελούν!

Αντί να στεναχωριέσαι για το σκοτάδι, άναψε ένα φως…

 

 Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεύτερη επίθεση δέχεται τώρα η Κύπρος, λίγες ώρες μόνο μετά το ιστορικό ‘Όχι της. Η προσπάθεια είναι διπλή:
πρώτον, να υπονομευθεί εκ των ένδον η αντίστασή της και να συγκατατεθεί τελικά σε μια παραλλαγή κουρέματος και τρόικας, με το επιχείρημα «δεν πάει άλλο, πρέπει να ανοίξουν οι τράπεζες».
Η Κύπρος δεν έχει κανένα λόγο να ανοίξει τις τράπεζες ούτε την επόμενη Δευτέρα, ούτε τον επόμενο μήνα, αν δεν έχει στα χέρια της βιώσιμο σχέδιο για τις τράπεζές της και το κράτος της. Αν τις ανοίξει με αυτές τις παραλλαγές που συζητώνται στη Λευκωσία, το κυπριακό κράτος θα καταστραφεί και προοπτικά το αυτό θα συμβεί με τον ελληνισμό του νησιού.
δεύτερο, γίνεται τεράστια προσπάθεια να τορπιλισθεί η προσπάθεια λύσης μέσω Ρωσίας του προβλήματος, αλλά και να διαρραγούν οριστικά οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κύπρο και, ευρύτερα, τον ελληνικό χώρο. Για το σκοπό αυτό έχουν τώρα κινητοποιηθεί ισχυρότατες δυνάμεις στην Κύπρο, την Ευρώπη και την ίδια τη Ρωσία. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, ο οξυδερκής παρατηρητής έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει την πραγματική ατζέντα των κινητοποιούμενων προσώπων και δυνάμεων, ποιος είναι τι, γιατί το μέγεθος του διακυβεύματος δεν επιτρέπει πολλά παιχνίδια.
Στο σημείο που πήγαν τα πράγματα, η Κύπρος χρειάζεται οπωσδήποτε τη Ρωσία και δύσκολα μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Ρωσία, όχι μόνο για τα πέντε ή δέκα δις που χρειάζεται, αλλά και για την πολιτική και στρατηγική στήριξή της. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλά και για τα ύψιστα στρατηγικά συμφέροντα της ίδιας της Ρωσίας έχει σημασία να μην οδηγηθεί στην πλήρη καταστροφή και εξανδραποδισμό ολόκληρος τελικά ο ελληνικός χώρος.
Οι πιθανές συνέπειες μιας συνθηκολόγησης, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι τεράστιες, δεν θα αφορούν μόνο την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά θα είναι α) ευρωπαϊκές, γιατί αυτό που θα γίνει στην Κύπρο θα σφραγίσει το μέλλον της ΕΕ, β) γεωπολιτικές, λόγω της τεράστιας στρατηγικής σημασίας του νησιού και γ) παγκόσμιες.
Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο με το «κούρεμα» των καταθέσεων, είναι το τρίτο πραξικόπημα της Αυτοκρατορίας του Χρήματος εναντίον του «κανονικού» καπιταλισμού, αντανάκλαση της μετάβασης από τον νεοφιλελεύθερο στον καπιταλισμό της καταστροφής, από τον ίδιο τον καπιταλισμό στη φεουδαρχία του χρήματος, από την αστική δημοκρατία στον ολοκληρωτισμό. (Τα προηγούμενα ήταν η απόφαση να μη χρεωκοπήσουν οι τράπεζες, το 2008 και η συνταγή Μνημόνια-Τρόικες που εφαρμόζεται από το 2010, αρχής γενομένης από την Ελλάδα).Πέμπτη Φάλαγγα 
Το μεγαλύτερο όπλο του «διεθνούς συστήματος» παραμένει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η άρχουσα ελίτ του νησιού. Αυτό συνέβη άλλωστε συχνότατα στην ιστορία της Κύπρου και της Ελλάδας. Εκ των ένδον υπονομεύτηκε το έθνος και οι καταπληκτικοί αγώνες του κυπριακού και του ελληνικού λαού. Αυτό συνέβη τον καιρό της ΕΟΚΑ οδηγώντας στην αποδοχή της ανεξαρτησίας, τη Ζυρίχη και το Λονδίνο. Συνέβη μετά το 1963, με την εξαπόλυση ενός «εμφυλίου» πολέμου, που κατέληξε στο 1974. Συνέβη με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν προτού το εισάγει ο ΓΓ του ΟΗΕ. Συνέβη με την υπονόμευση του Παπαδόπουλου και του ‘Όχι του από τους ‘Αγγλους με τη σύμπραξη του κυπριακού πολιτικού κόσμου. Συμβαίνει τώρα με τον Νίκο Αναστασιάδη.
Απορεί βέβαια κανείς πως, ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, και οι συν αυτώ, ελπίζουν σε οποιοδήποτε προσωπικό μέλλον, αν ολοκληρώσουν την καταστροφή που δρομολόγησαν, και μάλιστα σε μια χώρα με τη μοναδική παράδοση της ΕΟΚΑ. Είναι και προς το δικό τους ύψιστο προσωπικό συμφέρον να αντιληφθούν άμεσα που οδηγούνται και οι ίδιοι, συνεχίζοντας ένα τέτοιο παιχνίδι.
Αλλά το θέμα μας δεν είναι η ψυχολογία των χαρακτήρων σε μια ιστορική τραγωδία χωρίς προηγούμενο. Είναι, όσο υπάρχει χρόνος, να αποτραπεί η τελική καταστροφή. Τις προϋποθέσεις δημιούργησε η απόφαση της Βουλής, ισοδυνάμου αξίας με την απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι τον Οκτώβριο του   1940. Τότε ήταν ο ολοκληρωτισμός του ‘Αξονα. Τώρα είναι ο ολοκληρωτισμός του χρηματιστικού κεφαλαίου, της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»
Στον ψυχρό και ενημερωμένο παρατηρητή, είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο κ. Αναστασιάδης βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει με αυτόν τον άνθρωπο στη θέση του Προέδρου και τον Υπουργό Οικονομικών του να διαπραγματεύεται με τη Ρωσία.
Δείτε προσεκτικά το διάγγελμα Αναστασιάδη την Κυριακή και συγκρίνετέ το με το διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο. Το μήνυμα είναι σαφές και πάει κατευθείαν στα πιο τραυματισμένα τμήματα του ασυνείδητου: 1974, χρεωκοπήσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κανένας διαφημιστής ή επικοινωνιολόγος στην Ελλάδα ή την Κύπρο δεν μπορεί να φτιάξει αυτό το πράγμα. Τα διαγγέλματα αυτά έχουν γίνει από υψηλού επιπέδου ειδικούς του ψυχολογικού πολέμου, με βαθιά γνώση της ελληνικής ιστορίας και ψυχολογίας, και αποσκοπούν στην τρομοκράτηση και παράλυση του υποκειμένου που δέχεται την επίθεση.
Περιττό επίσης να σημειώσουμε ότι δεν είναι δυνατόν μια απόφαση όπως αυτή που πήρε το Eurogroup να μην έχει προετοιμαστεί ικανό χρόνο προηγουμένως. Ο δε κ. Ααναστασιάδης, πολύ προτού εκλεγεί, έκανε σαφή προς την εφημερίδα Μοντ, την απέχθειά του προς τον ρωσικό παράγοντα.
Δεν θα χρονοτριβήσουμε για να αποδείξουμε αυτό το σημείο, γιατί, ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι, είναι φανερό ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί τις τύχες της Δημοκρατίας.

Η συνέχεια του ‘Οχι 
Αυτή τη στιγμή, η Βουλή των Αντιπροσώπων με τον Πρόεδρό της και οι δύο ανθυποψήφιοι του κ. Αναστασιάδη στις εκλογές, αν προτιμάτε το Εθνικό Συμβούλιο στο σύνολό του έχουν τα τεκμήρια νομιμοποίησης και εκπροσώπησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού που δεν έχει ο κ. Αναστασιάδης. Πρέπει να απαιτήσουν χωρίς χρονοτριβή την πλήρη συμμετοχή τους στο σύνολο των διαπραγματεύσεων που γίνονται και να στείλουν και δικό τους απεσταλμένο σήμερα κιόλας στη Μόσχα.
Αν δεν γίνουν αυτά, δεν έχει νόημα η ψήφος του ‘Όχι, γιατί πλέον το ‘Όχι πρέπει να γίνει Ναι σε κάτι και γρήγορα.
Στην Κύπρο επικρατεί συχνά μια κουλτούρα «καλών τρόπων». Εκτός άλλων παραγόντων, λιγότερο «αγνών», αντανακλά και τη βαθιά συνείδηση αλληλεγγύης μιας εθνικής ομάδας που επιβίωσε τόσων κατακτητών αγκιστρωμένη στο νησί της. Αντανακλά την τραγική εμπειρία της προδοσίας από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, την εξίσου τραγική εμπειρία της περιόδου που κατέληξε στο 1974, τα βιώματα μιας κοινωνίας που έχασε την ψυχή της με το εύκολο χρήμα.
Μπορεί κανείς, ακόμα κι αν δεν συμφωνήσει, να καταλάβει τα πλεονεκτήματα ενός ορισμένου «οπορτουνισμού» τόσο εσωτερικά, όσο και διεθνώς.
‘Όταν όμως ο Ιμπραήμ έχει ήδη αποβιβασθεί στην Πελοπόννησο, κάθε δισταγμός και κάθε έλεος θα αποδειχθούν μοιραία. Μόνο η μέθοδος Κολοκοτρώνη μπορεί να έχει αποτελέσματα. «Στον πόλεμο, όπως στον πόλεμο» (A la guerre comme a la guerre) έλεγε ο Ναπολέων. Αύριο θα είναι αργά.

Κύπρος και Ευρώπη 
Να σημειώσουμε ότι δεν φτάνει να μένουν οι τράπεζες κλειστές και να διαπραγματευόμαστε με τους Ρώσους. Χρειάζεται ενεργοποίηση στο ευρωπαϊκό μέτωπο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έπρεπε ήδη από την πρώτη μέρα να έχει απευθύνει έκκληση στους ευρωπαϊκούς λαούς και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, εξηγώντας τι έχει συμβεί στην Κύπρο, εξηγώντας γιατί αυτό συνιστά κατάφωρη παραβίαση των αρχών της δημοκρατίας και της Ευρώπης, εξηγώντας γιατί είναι προς το συμφέρον των υπολοίπων ευρωπαικών λαών να συμπαρασταθούν στους Κυπρίους, προβάλλοντας όποιες γενικότερες ιδέες έχουν για το μέλλον της Ευρώπης και την αντιμετώπιση της κρίσης.
Οι φανατικοί κινδυνεύουν περισσότερο να γίνουν αιρετικοί. Στην πολιτική τάξη της Κύπρου ακούγονται τώρα φωνές υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο γράφων έχει επικρίνει σφόδρα την αρχιτεκτονική του ευρώ και του Μάαστριχτ όταν όλοι αυτοί είχαν γίνει ιερείς της νέας θρησκείας του ευρωπαϊσμού. Η Κύπρος όμως, όπως και η Ελλάδα έχει απελπιστικά ανάγκη όχι να φύγει από το ευρώ, αλλά να φύγει από τη νοοτροπία του ραγιά, να συμπεριφερθεί ως ισότιμο μέλος της ΕΕ και όχι να αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή στην ευρωζώνη/ΕΕ ως άσκηση υποταγής σε ότι της λένε. Υπενθυμίζουμε ότι πάνω από τις μισές αποφάσεις στην ‘Ενωση λαμβάνονται υποχρεωτικά δια ομοφωνίας.
Δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο η Κύπρος να φύγει με δική της πρωτοβουλία και τώρα από την ευρωζώνη ή την ΕΕ, ούτε φεύγοντας θα λύσει το πρόβλημα ζωής ή θανάτου που αντιμετωπίζει. ‘Ηταν πολύ καλύτερα με τη λίρα, όταν συνέβαινε αυτό όμως το κυπριακό νόμισμα αντανακλούσε ένα ισχυρό κράτος και μια ανθηρή οικονομία. Εδώ μπερδεύουμε αίτια και συμπτώματα.
Το μόνο που θα κάνει φεύγοντας με δική της πρωτοβουλία τώρα είναι να εξυπηρετήσει πρώτον τη Μέρκελ, δεύτερον την Αγγλία, τρίτον, ίσως και την Αμερική. Στην Κύπρο δυστυχώς, όταν εξετάζει κανείς τις φαεινές ιδέες, πρέπει επίσης να διερωτάται για το αν και πόσο μοιάζουν με τα βρετανικά desiderata. Συνήθως, το σωστό για την Κύπρο είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θέλει το Λονδίνο και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι προφανές ότι οι Βρετανοί θα ήταν ευτυχείς με μια αποχώρηση της Κύπρου από το ευρώ ή και την ΕΕ.
Αν θέλει η Μέρκελ να διώξει την Κύπρο από την ευρωζώνη, ας το πράξει με δική της ευθύνη και πρωτοβουλία. Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες, η Λευκωσία πρέπει να σχεδιάσει την επείγουσα εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής αν καταστεί αναπόφευκτο. ‘Άλλο όμως αυτό και άλλο να αυτοπυροβοληθεί αποχωρώντας από το ευρώ ή την ΕΕ. ‘Όταν περάσει η κρίση και σταθεροποιηθεί η κατάσταση, όλα αυτά μπορούν να συζητηθούν.
Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι πιθανό ότι έχει σχηματισθεί πάλι μια τεράστια παγκόσμια φούσκα χρήματος και ουσιαστικά, ήδη από τώρα, Βερολίνο, Ουάσιγκτον και Goldman Sachs τοποθετούνται στο περιβάλλον μιας μελλοντικής έκρηξης αυτής της φούσκας. Αν είναι έτσι – δεν το γνωρίζουμε, μόνο ενδείξεις έχουμε – η Αμερική και η Γερμανία ενεργούν για να τη σκάσουν η μία στα μούτρα της άλλης. Δεν έχουμε κανένα λόγο να παίξουμε εμείς ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου». ‘Εχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού τα κράτη μας και τις δυνατότητες και προοπτικές τους. Τοποθετώντας πολιτικά τις προσπάθειές μας στη γενικότερη υπεράσπιση των καλών νοούμενων συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών και αναποτύσσοντας πολύπλευρες σχέσεις. Το κατάλαβαν μόνοι τους οι Ισπανοί διαδηλωτές, αυθόρμητα κινητοποιούμενοι υπέρ των Κυπρίων. Πόσοι ‘Ελληνες και Κύπριοι πολιτικοί πήγαν όμως στην Ισπανία να συζητήσουν πως μπορεί να συντονιστούν οι προσπάθειες;

Aθήνα, 21 Μαρτίου 2013
Konstantakopoulos.blogspot.com





Αρέσει σε %d bloggers: