Archive for the ‘Οι περιπέτειες του Duncan McLeod’ Category

Πάνε μήνες που έχω να εμφανιστώ εδώ και, νομίζζω οφείλω μία εξήγηση στους λίγους πια αναγνώστες που επισκέπτονται το ιστολόγιο. Οι πιο «κοντνοί» έχουν προσέξει ότι, κάνω κάποιες αναρτήσεις στο φ/β και στο τουϊτερ κι’ ο λόγος είναι ότι, η επαφή με την επικαιρότητα είναι πιο άμεση όχι πως αυτό σημαίνει ότι, τα σχόλια μου την επηρεάζουν

Η «αορατότητα» μου είναι πλέον δεδομένη όπως και το γεγονός ότι, για τα ιδιοτελή άτομα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους  στους εργολάβους της ενημέρωσης, τους εφοπλιστές και τα κομματικά «κρατικά» μέσα ενημέρωσης άτομα σαν εμένα και καμιά 100η άλλους στην Ελληνίτσα, δεν έχουν στον «ήλιο μοίρα»

Μία απ’ τις αιτίες γι’ αυτό το σημείωμα είναι ότι, προχτές έπεσα κατά τύχη πάνω σ’ αυτό το σύστημα που αποκαλείται TEDX. Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι δημιουργοί του, από που χρηματοδοτείται και πως κάνει τις επιλογές του -όταν προσκαλεί ανθρώπους

Αυτό που διαπίστωσα, κάνοντας μία μικρή έρευνα είναι ότι, το Ίδρυμα(;) πάσχει από αστιγματισμό ή έχει εντολή να «εξαφανίσει» κάποιους απ’ τους καταλόγους του αλλιώς δεν εξηγείται πως, χρόνια τώρα κανείς τους δεν «ανακάλυψε» τι πέτυχαν οι Τεχνικές Εκδόσεις στον ειδικό περιοδικό Τύπο και, αν θέλετε, και ο ιδρυτής τους

Δεν «γκρινιάζω» απλά διαπιστώνω πως αν δεν είσαι αρεστός στον Αόρατο Μαέστρο γίνεσαι αόρατος, μηδενίζεσαι, χάνεσαι

Το αναφέρω μόνο σαν παράδειγμα και τίποτα άλλο γιατί, αν αυτοί με έχουν μία εγώ τους έχω 100 γι’ αυτό πάμε πάρα κάτω

Είναι πολλοί που μου ζητάνε να αναφερθώ ή να γράψω ένα βιβλίο για τα 36 χρόνια που είχα τις Τεχνικές Εκδόσεις. Απάντησα (και εξακολουθώ) ότι, το να πω την ιστορία (μου) δεν έχει καμία αξία. Αν κάποιοι νομίζουν ότι, κάτι κάναμε έπρεπε να μ’ έχουν ρωτήσει, να με έχουν καλέσει σε κάποια εκπομπή, να έχουν ζητήσει μία συνέντευξη

Αυτό δεν έγινε (εκτός από 1-2 φορές δεκαετίες πριν) άρα μάλλον μόνο …εγώ νομίζω πως κάτι έκανα και κανείς άλλος άρα, εκείνοι έχουν δίκιο κι’ εγώ άδικο

Καμιά φορά λέω να αναφερθώ στις εκατοντάδες πρωτιές που είχαμε στον περιοδικό και ηλεκτρονικό Τύπο αλλά, χαμογελάω και σταματάω. Ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτά σε μία χώρα που, «πρώτο τραπέζι πίστα» έχουν τα ούγκανα της «ενημέρωσης» που συμπεριφέρονται σαν παγόνια επιδεικνύοντας (χωρίς να το καταλαβαίνουν) την μνημειώδη αγραμματοσύνη και «βλαχιά» τους

Μετά είναι και ο διαρκής εξευτελισμός που δέχομαι από μία ουροτράπεζα η οποία, χωρίς να με ενημερώσει για 15 ολόκληρα χρόνια μου κόλλησε (έναΣαββάτο ένα κωλόχαρτο στη πόρτα που έλεγε ότι, αν δεν πληρώσω ένα ποσό που όφελε να καταβάλει αυτός που ψώνισε τις Τ.Ε ,θα βγάλει το σπίτι μου σε …πλειστηριασμό!

Και τ’ αυτοκίνητα, λένε κάποιοι, Γιατί δεν «γράφεις γι’ αυτοκίνητα»;

Θα αστειεύονται βέβαια

Δεν επιτρέπεται να πω που έχω εγγεγραμμένες τις βαμμένες λαμαρίνες με τα «βαθουλώματα» και τα «ψυγεία» που θυμίζουν τεκτονικούς ναούς. Οι παλιοί αναγνώστες ξέρουν σε ποιο σημείο «δεν πιάνει μελάνι» 

Κυκλοφορώ μ’ ένα «Μπλιάχ 1500» για να μη βρέχομαι και να μη σκάω στη ζέστη το καλοκαίρι κι’ απ’ εκεί και πέρα το απόλυτο Μηδέν

Και η ιστορία; Οι 4ΤΡΟΧΟΙ; Η ΠΤΗΣΗ; Ο ΗΧΟΣ; Το Ταξιδεύοντας», το RAM, ο Εν Λευκώ, η Τεχνόπολις και τα άλλα 100; 

Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και, πιστέψετε με, δεν θέλω να τ’ αγγίξω γιατί, αν το κάνω θα πρέπει να μιλήσω για τους Ηθικούς αλλά, αν το κάνω θα πρέπει ν’ αναφέρω και τους κακοποιούς, τους λωποδύτες, τα φίδια, τα golden boys (που ευτυχώς απάλλαξαν τον πλανήτη απ’ την παρουσία τους) και τις ψωνάρες του life style που, αν τις αναφέρω τους δίνω αξία

Τέλος μη ξεχνάτε ότι, στον Ιστό είναι αναρτημένα πάνω από 20.000 άρθρα από περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικές «στήλες» 

Αν κάποιος επιθυμεί να δει τι έγραφα πριν 20-30 χρόνια τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο ας βάλουν το θέμα στα «ψαχτήρια» και θα δουν

 

 

 

Advertisements

 

 

Ήξερα πως θα ‘ναι δύσκολο αλλά, όχι τόσο

Το είχα γράψει σε διάφορα άρθρα πως, από τη στιγμή που κάποιος σταματήσει να εργάζεται, δημιουργεί και πολεμάει σε λίγο θα σβήσει σαν κερί στον άνεμο. Το τελευταίο έχει ισχυρή δόση «για την κακομοίρα τη μάνα μου» που σημαίνει πως, όταν το συναίσθημα μπαίνει μπροστά απ’ την λογική κάτι αρχίζει να μη πηγαίνει καλά

 Με το στροφόμετρο να έχει πέσει απ’ τις 10.000 στις 300-400 στροφές/λεπτό, κάθομαι στο κωσταλέξι παρέα με τις αναμνήσεις και τους δεκάδες τόμους των περιοδικών/έργα τέχνης που είχε βιβλιοδετήσει ο Ανδρέας Γανιάρης.

 Φίλος στα χρόνια της δημιουργίας τηλεφωνούσε ο ίδιος να θυμίσει πως πέρασε ο καιρός και πρέπει να στείλω περιοδικά σε “καλή κατάσταση” να τα «δέσει» όπως μόνο εκείνος ήξερε

 Με χοντρό μπεζ πανί και κόκκινο χρώμα για τους 4Τ, γαλάζιο για την «ΠΤΗΣΗ», μαύρο για τον «ΗΧΟ & Hi-Fi». Και τα «γράμματα» με χρυσοτυπία σε δέρμα. Κάθ’ ένας 12 ή 6 τεύχη ανάλογα με τις σελίδες του κάθε περιοδικού, γεμάτοι με την δουλειά δημοσιογράφων, φωτογράφων και τεχνικών που, οι περισσότεροι, χάθηκαν στο χρόνο αφηνωντας με μόνο να νοσταλγώ. Όμως και, επειδή όπως έχω γράψει η νοσταλγία είναι αρρωστια προσπαθώ να την αποβάλω απ’ το ιερό. Ότι έγινε-έγινε και η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα

Έφτιαχνα ειδικές βιβλιοθήκες, γέμισαν, τώρα αδειάζουν καθώς βάζω τις αναμνήσεις μου σε κουτιά να τις στείλω στον παλιό φίλο τον Τάκη τον Θεοχαράκη να τις φυλάξει σ’ ένα ωραίο χώρο μέχρι, όπως λέει,να  φτιάξει ένα μουσείο και μου παραχωρήσει μία γωνιά. Εκεί, όταν θα έχω φύγει, θα μπορούν όσοι θυμούνται να βλέπουν από κοντά την ιστορία των Τεχνικών Εκδόσεων

Και να ήταν μόνο οι τόμοι των περιοδικών.. Εκτός απ’ τους 4Τ, το “ΗΧΟ& HiFi”, το “ΠΤΗΣΗ & Διάστημα” το «Αναλόγιο», το «Δορυφορική TV», το «ΓΕΤΣΗ», το «Σκάφος & Θάλασσα» και άλλα που αναφέρω αλλού αν κάποιος επιθυμεί μπορεί να δει τι κάναμε στην 10ετία του ’70 και του ’80.

Πιστεύω ότι είμαστε μπροστά από πολλούς «ευρωπαίους», το ξέραμε εμείς αλλά, τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ενεργούμενα έκαναν (και ακόμα κάνουν) πως δεν υπάρχουμε επειδή τους είχαμε κάνει την Πράξη απ’ όλες τις διαθέσιμες εισόδους που, στους περισσότερους ήταν περισσότερες από μία

Ακόμα και σήμερα, 46 χρόνια μετά οι, κατά δήλωση αριστεροί του ντακάπο και του φλοράλ δεν έχουν καταλάβει τι πέτυχαν τα περιοδικά των Τεχνικών Εκδόσεων μέχρι που, τραπεζικά, επιχειρηματικά και οικονομικά ξεφτίλια, πουλημένοι, αργυρώνητοι και φίδια κολοβά κατάφεραν ναγκρεμίσουν την εταιρία και να πουλήσουν τα ιμάτια της σε εκδοτικά “συγκροτήματα” που, επιπλέουν σ’ έναν ωκεανό περιτωμάτων

Αναρωτιέμαι: τι αξία έχει να αναφέρομαι στο παρελθόν;

Καμία και ντρέπομαι που, λίγο η μοναξιά, πολύ το γκρέμισμα της ζωής μου με κάνουν να τα επαναλαμβάνω.

Για καμιά ώρα κάποιο βράδυ παρακολούθησα την κοκορομαχία ανάμεσα στους Γραβάτες και στους Ανοιχτογιακάδες περιμένοντας, ο ανόητος, ν’ ακούσω κάτι για την Παιδεία, τις Επιστήμες και την Τεχνολογία, την Βιομηχανία, το Περιβάλλον…

Τίποτα οι μικρομεσαίες πορδές. Ο ένας ήθελε να κάνει νησί “αντι-Νταβός” που, “σε κυρτή γιγαντοοθόνη θα τραγουδάει η Μπιγιονσέ και η Σίρλει Μπάσι”, ο άλλος ήθελε στην Ελλάδα να επενδύσουν οι “Σείριοι” μετανάστες, ο τρίτος να καταργήσει “μ’ ένα νόμο και μία πράξη” το Μνημόνιο, κάποιος Μπαμπαγκίντα να ιδρύσει το “Νέο Κράτος”, τελειωμό δεν έχουν οι ανοησίες

Οι φωτογραφίες, τα κείμενα και οι αναμνήσεις δε με μ’ αφήνουν ήσυχο ιδιαίτερα τις νύχτες. Περιμένουν να κλείσω τα μάτια, να αρχίσει το REM,  να επιτεθούν, να αναστήσουν εικόνες που χάθηκαν, πρόσωπα που έσβησαν, εμπειρίες που συντάραξαν. Τίποτα σπουδαίο, συμβένει σε όλους, σε διαφορετική όμως κλίμακα. Αν έχεις παιδιά θυμάσαι πως ήταν μικρά, πως μεγάλωσαν, πως έκαναν οικογένειες και σ’ άφησαν μόνο να τα βλέπεις μόνο Χριστύγενα και Πάσχα. Αν όχι τότε την  έχεις, κατά κάποιο τρόπο, «πατήσει» αφού κανένα απ’ τα σκυλιά δεν μιλάει αν και, πολλές φορές, έχουν καλύτερη συμπεριφορά

 Ούτε η Λάκης, το γατί που μάζεψα πριν δέκα χρόνια έξω απ’ την  εφημερίδα, 50 γραμμάρια, έτοιμο να πεθάνει και τον μετέφερα σπίτι στην μπαγακαζιέρα της BMW, είναι καλύτερος. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τρώει και να κυνηγάει την Ζουζού η οποία όμως πέθανε όταν έκανε το λάθος να βγεί στον κήπο και την πρόλαβε ο Μπεν ένα ημίαιμο Μαλινουά που, πιο ηλίθιο δεν γίνεται

Όταν τα ράφια αδιάσουν δεν θα ‘χω λόγο και να μένω στο κωσταλέξι. Μπορεί να μετακομίσω βόρεια να είμαι και πιο κοντά στον ψηφιακό μου “Αχέροντα” μια και, όπως λένε, η Πληροφορία δεν χάνεται αλλά αλλάζει μορφή πράγμα που σημαίνει ότι, κάποιος στο μέλλον μπορεί να με ανασύρει απ’ τα data banks και, αντιστρέφοντας το “προτσές:να με ξαναφέρει στη “ζωή”. Εδώ χαμογελάνε ή γελάνε ανάλογα πως αισθάνονται…

Μέρος ΙΙ

Τι ωραία σχόλια ήταν αυτά; Κανείς δεν βρέθηκε να πει αυτό που ο λέει ο Κ.Κ στον Duncan McLeod; Ποιος ενδιαφέρεται για τις γλυκανάλατες σου εξομολογήσεις; Εδώ ο κόσμος πεινάει, βομβαρδίζεται, εγκαταλείπει τις εστίες του, πνίγεται, καταλαμβάνει λιμάνια, εθνικές οδούς, χωράφια (δίπλα στα Σκόπια), αποθήκες Νο1 στα λιμάνια κι’ εσύ μας ζαλίζεις με τους τόμους των περιοδικών;

Και βέβαια έχει δίκιο να λέει, εγώ έχω άδικο που νομίζω αλλά, έτσι είναι φτιαγμένη αυτή η «φουρνιά» των ανθρώπων γιατί, η επόμενη, οι μετα-άνθρωποι δεν θα’χουν ίδια προβλήματα  αφού θα είναι συνδεδεμένοι με τις Μηχανές…

Θα μπορούν να επισκεφθούν το παρελθόν ή το μέλλον τους, να αλλάζουν τα δεδομένα, τα σενάρια, τις σχέσεις. Να διαγράφουν αναμνήσεις, να δημιουργούν νέες, να ταξιδεύουν στο παρελθόν και στο μέλλον ή να μένουν ακίνητοι στο παρόν για όσα χρόνια, αιώνες ή χιλιετίες επιθυμούν

Δε θα προλάβω την εποχή αλλά, να είστε σίγουροι, θα έρθει. Θα την ζήσουν τα παιδιά σας, θα επιζήσουν μόνο όσα είναι  προετοιμασμένα. Τα άλλα θα γίνουν χυλός για την Μηχανή, κάτι σαν σύγχρονο «Soylent Green»  για όσους μυημένους στην Ε.Φ απ’ τα μικράτα τους.

Θα ‘θελα; Και βέβαια ναι! Δεν είναι λίγο να μπορείς να ξεφύγεις απ’ τον Κούλη και τον Φίλη, την Κα ΜεΤαΓεμιοστά και τον άλλον που «τρώει» τα «σ». 

Καλά με το μέλλον θα πείτε… Με το παρόν τι κάνουμε; Πως θ’ αντιμετωπίσουμε το «προσφυγικό» και πως θα τελειώσει η «αξιολόγηση» για να πάρει το κρατίδιο 5.6 δις να πληρώσει δόσεις, να δώσει και κάτι στα υποκείμενα του (subjects), να μπορέσουν να πάρουν, άλλοι γαλοπούλα ελαιολάδου, άλλοι χουντάϊ, κάποιοι κίτρινες μερσεντέ GTiLEb ή κάπως, δεν είμαι πρόχειρος δεν ήμουν στη «παρουσίαση» στο Γκάζι, με τον νεκροθάφτη και την «πι-άρ» να αραδιάζει τα πλεονεκτήματα της Ύβρεως των 200.000  ούρο αλλά, κανείς δεν πταίει παρά μόνο ο γράφων που ενέγραψε αυτή την πλευρά τις ζωής στις κοχόνες του

Και μετά, και μετά ακούστηκε η απορία του πλήθους. Τι έγινε μετά;

Μετά έζησαν αυτοί καλά κι’ εμείς καλύτερα, πουλήθηκαν (τρόπος του newspeak) τα λιμάνια και τα περιφερειακά αεροδρόμια κι’ ευτυχώς δλδ γιατί, αν είχαν «διαγραφεί μ’ ένα νόμο και μία πράξη» τα σακάκια θα έμεναν στις κρεμάστρες και, στην ερώτηση του πολίτη που πάει στην ΥΠΑ, «είναι εδώ ο κ. Μπουρδούφαλος» θα ακολουθούσε η απάντηση «μόλις βγήκε… Το σακάκι του είναι εδώ» κι’ ας έχει δύο σακάκια ο κύριος ή η Κυρία που «λείπει λόγω εγκυμοσύνης»

Με λίγα λόγια όλα πάνε καλά. Το κρατίδιο του Φενγουϊκ αλλάζει γρήγορα πρόσωπο καθώς ορδές μεταναστών απ’ τον Σείριο (στον αστερισμό του Κυνός) φθάνουν στις «δαντελένιες, ηλιόλουστες παραλίες των νησιών μας», αρνούμενοι να μεταφερθούν στην «φίλη και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» Τουρκία.  Η (τυχαία;) άρνηση κάνει τον Ερντοάν να λέει ότι, «η Ε.Ε δεν τηρεί τις υποσχέσεις της και η Τουρκία θα καταγγείλει την συμφωνία επαναπροώθησης», μικρή λεπτομέρεια, αφού είναι τμήμα του σχεδίου των σοροτρόφιμων αλλά, ποιος ενδιαφέρεται  γι’ αυτές τις λεπτομέρειες

Ποία όμως η είδηση της ημέρας;

Μα, η εκτόξευση, επιστροφή και προσνείωση(;) του πυραύλου της Space X του Elon Musk σε  μικρή πλατφόρμα στη θάλασσα, επίτευγμα των ανθρώπων της εποχής που αναφέρθηκα πιο πάνω,  που θα κάνει το ταξίδι στα άστρα εύκολο και, κυρίως, πιο οικονομικό αλλά, αυτά ανήκουν στις μανίες του Duncan McLeod του άλλου μου εαυτού από τον οποίο προσπαθώ, χωρίς επιτυχία, να απαλλαγώ

(ξανα-συνεχίζεται)

 

(συνεχίζεται)α)

P101003211

Μία απ’ τις δεκάδες φωτογραφίες που τράβηξα από το εμπρός κάθισμα του Mig 25 «Foxbat» που με πήγε σε ύψος 87.000 ποδών πάνω απ’ τη Γη. Τη φυλάω στο αρχείο, στην καρδιά, στο νου σαν ένα απ’ τα διαμάντια της ζωής μου. Βλεπετε το μαύρο του διαστήματος, την ατμόσφαιρα και, βέβαια, την καμπυλότητα του πλανήτη

Οι παλιότεροι ξέρουν τη σχέση μου με την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο της αποκαλούμενης «επιστημονικής φαντασίας». Από τότε που διάβασα το «Απ’ τη Γη στη Σελήνη», το «20.000 λεύγες υπό την θάλασσα» και άλλα βιβλία, κλασικά εικονογραφημένα και ένας θεός ξέρει τι άλλο πιάστηκα στ’ αγκίστρι σε βαθμό που έκανα το παν για να λάβω μέρος στο αμερικάνικο ή (τότε) στο Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα. Επιστολές στη NASA για το, επίσης τότε, «Civilian Space Flight Participent Program», επιστολή και επίσκεψη στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα (Μπέρνς ή Μάϊλς δεν θυμάμαι) για να παρουσιάσω την υπόθεση μου, άλλο αίτημα στον (τότε) πρεσβευτή της ΕΣΣΔ ο οποίος, οφείλω να πω, με δέχτηκε στη πρεσβεία στο Ψυχικό, άκουσε το αίτημα μου, το έστειλε στη Σοβιετική Υπηρεσία διαστήματος και …απάντησε! Γραπτά. Έστειλα την απάντηση στην τότε γραμματέα του Ανδρέα Παπανδρέου, Κα Κοκκόλα η οποία απάντησε πως «ο πρόεδρος θα το δώσει στους συμβούλους του», προφανώς όρμησε ο κάλαθος και το κατάπιε ούτε καν  Γείτονας ή Κατσιφάρας δεν ήμουν για να μου δώσει σημασία ο Πρόεδρος

Δεν το ΄βαλα κάτω. Πήγα δύο φορές στο Ζουκόφσκι, μπήκα στον και τις δύο Επιταχυντή, μου είπαν ότι, είχα (από παιδί) ένα πρόβλημα στη καρδιά, καλύτερα να το ξεχάσω αλλά δεν! Μίλησα με τον Θόδωρο Γιουρτσινίκιν-Γραμματικόπουλο που, μόλις προχτές επέστρεψε από ένα ακόμα ταξίδι στον ISS, γύρισα στην Αθήνα, είπε στον Gollun de Bidet την ιδέα του Θόδωρου να πάνε δύο Έλληνες κοσμοναύτες που θα λέγονταν Αργοναύτες στον ISS να κηρύξουν απ’ εκεί την έναρξη των Ολυμπιακών, το Gollum με κοίταξε μέσα απ’ τις κουμπότρυπες του και με ρώτησε: «όταν θα πάτε εκεί επάνω κ. Καββαθά τι θα κάνετε;». Παρά λίγο να του πω τι, άνοιξα τη πόρτα και έφυγα. Την επόμενη χρονιά πήγα πάλι στο Yuri Gagarin Space Center μπήκα σε ένα Mig 25 και ανέβηκα στα 87.000 πόδια όπου είδα την καμπυλότητα του πλανήτη και το μαύρο του διαστήματος

Με όλες αυτές τις «περγαμηνές» καταλαβαίνετε ότι, οι καλές ταινίες Ε.Φ με συνεπαίρνουν. Οι καλές όμως. Από το Solaris και το Stalker του Andrei  Tarkovsky μέχρι την Οδύσσεια του Διαστήματος του Stanley Kubrick  και το πρώτο Allien Ridley Scott για να μην αναφερθώ στο κορυφαίο (για μένα) Blade Runner τού ίδιου σκηνοθέτη.

Διαβάζοντας την κριτική ενός συγκεκριμένου κυρίου (τώρα ξέρω) έκανα το λάθος να πάω. Έδωσα μάλιστα και 10 ούρο για 3D και άλλα 10 για την Σ.Κ 20! Γιατί; Διότι είμαι ευκολόπιστος για να μη πω την άλλη λέξη. Το μόνο που δεν είδα είναι,  όπως σωστά παρατήρησε η σύντροφος μου, την Σάντρα Μπούλοκ να βάζει sun lotion μετά την επιστροφή της στη Γη! Μετά από ένα διαστημικό ατύχημα η κυρία και ο κ. Νεσπρέσο βρίσκονται να αιωρούνται σε τροχιά 600 μιλίων (τι σημασία έχει;) πάνω απ’ τη Γη, έξω απ’ το ST 157 (πάλι τι σημασία έχει) όπου, για μία ώρα ανταλλάσσουν αμερικανιές αλλά, μετά αυτός χάνεται για να σωθεί εκείνη και εκείνη πρώτα μπαίνει σε ένα ρωσικό Σογιούζ, μετά σ’ ένα κινέζικο και τελικά πέφτει σε (ρηχή) θάλασσα όπου η κάψουλα βουλιάζει αλλά, αυτή βγαίνει και πιάνει το χώμα και μπαρτααααμ τίτλοι τέλους

Μη πάτε. Μη τους κάνετε τη χάρη. Φάτε τέσσερα σουβλάκια ή αντιγράψτε μία απ’ τις συνταγές «μαγειρικής» των κλώνων της τηλεόρασης

Gravity… Pull my other leg. There are bells on it too

Από τη στήλη «Άνθρωποι και Αντικείμενα» ενόςμακρινού(;) παρελθόντοςΠεριοδικό «Επίκαιρα», τεύχος 673, 25-06-1981 
Souvenir 1981

Souvenir 1981 (Photo credit: Wikipedia)

Αποβραδίς σκεφτόταν την αυριανή μέρα. Είχε πολλά να κάνει, δουλειές που είχαν μαζευτεί μήνες τώρα, όλο αύριο και αύριο τις πήγαινε μα τώρα είχε φτάσει ο κόμπος στο χτένι. Δεν ήταν δα και τίποτα σπουδαία πράγματα. Το ρημάδι τ’ αυτοκίνητο ήθελε συνεργείο –πήγαινε στα εφτά χρόνια πια, πού να σκεφτεί κανείς να τ’ αλλάξει εκεί που είχαν φτάσει οι τιμές-, έπρεπε να γράψει το παιδί στο σχολείο, να πάει στο μαγαζί μετά, αργοπορημένος είναι αλήθεια, να δει αυτό το χαρτί που του είχαν στείλει «δια υπόθεσίν σας» απ’ την εφορία ή το ΙΚΑ ή το ΤΕΒΕ ή το ΤΣΑ ή κάποιο ταμείο απ’ τα τετρακόσια οκτώ που τον βασανίζουν μια ζωή. Ακόμα, ήθελε να πάει στο οικόπεδο που είχε αγοράσει 450.000 δραχμές τριακόσια τετραγωνικά, να δει μήπως και κατάφερνε να χτίσει το παράνομο στο γιορταστικό τριήμερο, αν όχι όλο τουλάχιστον να ρίξει κολόνες, αν τον βοηθούσε ο φίλος του ο Δημήτρης που είχε το παράπηγμα λίγο πιο κάτω. Σηκώθηκε πρωί, μαύρα χαράματα. Έφτιαξε καφέ, τον ήπιε γρήγορα, βγήκε στο δρόμο κι έκατσε στο τιμόνι του ρημαδιού. Καθώς γύριζε το κλειδί στη μίζα είδε την κλίση στο παρμπρίζ. Βγήκε, την πήρε, παράνομη στάθμευση έγραφε, γύρισε κοίταξε στο πεζοδρόμιο κι ανακάλυψε την πινακίδα φρέσκια- φρέσκια. «Χθες θα την έβαλαν», μουρμούρισε.

Ξεκίνησε. Πρώτη δουλειά συνεργείο. Θα τ’ άφηνε το πρωί, θα το ‘παιρνε το μεσημέρι. Έτσι είχε συνεννοηθεί με το μάστορα απ’ το τηλέφωνο. «Μη σε νοιάζει» του είχε πει, «θα το πάρεις νυφούλα». Το φαντάστηκε με νυφικό και χαμογέλασε πικρά: στο νου το «δια υπόθεσίν σας» και το σχολείο του παιδιού. Ήθελε ιδιωτικό, του είχαν πει, επειδή ήταν προβληματικό κι έπρεπε να το προσέχουν.

Θυμήθηκε τα δικά του χρόνια στο σχολείο. Εκατόν τριάντα παιδιά στην τάξη. Σίγουρα ανάμεσά τους θα υπήρχαν και προβληματικά, μόνο που τότε η λέξη δεν είχε εφευρεθεί.

Ταράχτηκε…

Τριάντα μέτρα εμπρός του αστυφύλακας. Σοβαρός κι αυστηρός του ‘κανε σήμα μ’ ένα κόκκινο παλούκι να σταματήσει δεξιά.

«Καλημέρα σας», είπε τ’ όργανο ευγενικά. «Κάνουμε έλεγχο καυσαερίων, πατήστε γκάζι παρακαλώ…»

Ένα άλλο όργανο έβαλε ένα σίδερο μέσα στην εξάτμιση. Ένα τρίτο παρακολουθούσε με σοβαρότητα ένα κουτί.

«Τι είναι τούτο;» τόλμησε.

«Εκπέμπετε άνω των 5% μονοξείδιο του άνθρακος κατ’ όγκον. Αφαίρεση αδείας, διπλώματος και παραπομπή στο δικαστήριο. Η ποινή είναι τρεις μήνες φυλακή άνευ εξαγοράς αν το κάνετε κατά λάθος κι έξι μήνες φυλακή άνευ εξαγοράς αν το κάνετε εξεπίτηδες… ».

«Κάνω ποιο, εξεπίτηδες;» τόλμησε να ρωτήσει.

«Άδεια και δίπλωμα παρακαλώ» είπε σοβαρό το όργανο, «ξηλώστε του τις πινακίδες» συμπλήρωσε, και δυο με γκρι στολές και κατσαβίδια έπεσαν επάνω και, σε δέκα δευτερόλεπτα, οι πινακίδες του αυτοκινήτου του βρίσκονταν μέσα σε μια πλαστική σακούλα, τακτικά τοποθετημένες μαζί με τις βίδες.

«Ρυπαίνετε την ατμόσφαιρα με την εξάτμισή σας», είπε ο επικεφαλής αλλά αυτός ούτε που κατάλαβε. Τι ήξερε από μονοξείδια και υπεροξείδια; Στο μαγαζί το χρησιμοποιούσε το ρημάδι, μετέφερε λεκάνες και νιπτήρες στις οικοδομές, πήγαινε και Κυριακή παρά Κυριακή μια βόλτα με την οικογένεια.

Θύμωσε, είναι αλήθεια, αλλά μετά σκέφτηκε πως ίσως ήταν μια ευκαιρία να το μαζέψει κιόλας. Ήθελε, εκτός από μπουζί- πλατίνες και ντεμπραγιάζ και φρένα και λάστιχα κι ο θερμοστάτης ξεκόλλημα για να ‘βλεπε γιατί έκαιγε τόσα λάδια. Πιο πολύ λάδι από βενζίνη έκαιγε.

Έβαλε το χαρτί της τροχαίας στο τζάμι, πήγε στο συνεργείο, είπε τα καθέκαστα, ζήτησε να γίνουν οι δουλειές στο αυτοκίνητο.

Έφυγε με το λεωφορείο για την Αθήνα, πήγε στο μαγαζί, πήρε το «χαρτί», πήγε στο ταμείο, πληροφορήθηκε πως έπρεπε να πληρώσει 200 χιλιάδες που δεν είχε εισπράξει.

«Μα δεν τα ‘χω εισπράξει» παραπονέθηκε. «Πώς να πληρώσω;»

«Αν δεν πληρώσεις σου κάνουμε κατάσχεση» απάντησαν. Ξαναπήγε στο μαγαζί κι άρχισε τα τηλέφωνα μήπως και μαζέψει τίποτα λεφτά απ’ αυτά που του χρωστούσαν.

Μάταιος κόπος…

Ο ένας έλειπε, ο άλλος ήταν βαριά άρρωστος, του τρίτου είχε πεθάνει η μάνα, του τέταρτου είχε πάθει καρκίνο η αδελφή.

Σκέφτηκε να δανειστεί, έπρεπε όμως να πάει στα Μελίσσια, αυτοκίνητο δεν είχε. Σκέφτηκε και τον τόκο. Τρία τοίς εκατό το μήνα ήθελε ο θεομπαίχτης.

Τώρα για το παιδί, είπε στον εαυτό του κι αισθάνθηκε κουρασμένος και λυπημένος. Δεν μπορούσε να χωνέψει που του αφαίρεσαν άδεια, δίπλωμα και πινακίδες, επειδή, λέει, ρύπαινε την ατμόσφαιρα. Τι ήξερε αυτός από ρυπάνσεις; Μηχανικός ήταν; Και μετά τι να ‘κανε; Το πήγε στο μάστρο- τάδε, το πήρε, πλήρωσε και 15.000 και του είπε πως ήταν σαν καινούριο. Αυτός έφταιγε που κάπνιζε;

Στο ιδιωτικό τον υποδέχτηκε ο διευθυντής. «Θέλετε να πάρουμε το γιο σας στο σχολείο;».

«Μάλιστα».

«Ξέρετε, φέτος είμαστε πλήρεις. Ίσως του χρόνου, αν πάρετε σειρά…».

«Ξέρετε. Είναι ανάγκη. Ο Θανασάκης είναι προβληματικός. Δεν παίρνει τα γράμματα. Μαλώνει. Θέλει παρακολούθηση…».

«Θα δούμε» απάντησε ο διευθυντής «ίσως κάτι μπορέσουμε να κάνουμε αλλά μπορεί να στοιχίσει κάτι πάρα πάνω…».

Έφυγε.

Τα τελευταία του χιλιάρικα στο ταμείο του σχολείου. «Εδώ έχουμε παιδιά της καλή κοινωνίας», είπε ο διευθυντής καθώς τον ξεπροβόδιζε. «Το παιδί θα γνωριστεί με καλό κόσμο».

Το μυαλό του έτρεξε πάλι στο Δημοτικό του σχολείο Προσπάθησε να θυμηθεί αν κάποιο απ’ τα κουρεμένα «γουλί» παιδιά του ’50 ήταν της καλής κοινωνίας. Δεν ήταν, συμπέρανε. Κι όμως όλοι οι παλιοί του φίλοι ήταν καλοί άνθρωποι.

Πήρε το λεωφορείο. Κατέβηκε στο Κίτζι, περπάτησε μέχρι το οικόπεδο.

Γύρω τους οργασμός. Οι πάντες έχτιζαν παράνομα. Ένας φτωχούλης μοίραζε φυλλάδια. Πήρε ένα. Ατομικές μπετονιέρες, έγραφε.

Ατομικές μπετονιέρες! Του θύμισε το ατομικό γιουβέτσι. Σκέφτηκε να παραγγείλει μια μερίδα μπετονιέρα.

«Κι η αστυνομία; Το πολεοδομικό;» ρώτησε τον τύπο που ‘φτιαχνε πανωσήκωμα. Ο τύπος τον κοίταξε λες κι έβλεπε άνθρωπο απ’ τον Άρη.

«Τι τσαμπουνάς μωρέ;» είπε στο τέλος, «ξένος είσαι;».

Πέρασε η μέρα. Έβαλε κάτι πέτρες στο οικόπεδο, πότισε και τα δεντράκια που ‘χε φυτέψει, κουράστηκε, αργά τ’ απόγιομα γύρισε στο τριάρι στο Περιστέρι.

Πέρασε κι ή άλλη μέρα, πήγε στο συνεργείο για το ρημάδι.

«Όλα έτοιμα;» ρώτησε.

«Κούκλα» τ’ απάντησαν.

«Πόσα;» 

«35.000» 

Έκανε φασαρία, παραπονέθηκε, πολλά λεφτά είπε, τον απείλησαν ότι δε θα του το δώσουν.

Πλήρωσε κι έφυγε.

Απ’ την εξάτμισή του έβγαινε ένας μαύρος καπνός, τα φρένα δεν έπιαναν, ο συμπλέκτης πατινάριζε.

«Τίποτα δεν έκαναν;» αναρωτήθηκε.

Τίποτα, Έλληνα πολίτη.

Υ.Γ. Στο δρόμο κάποιος τον πρόσβαλε. «Αμόρφωτε» του ‘πε «ούτε που ξέρεις τον Ρεμπώ, τον Μέηλερ. Πώς θα πας μπροστά στη ζωή;»

Σκέφτηκε το προβληματικό παιδί του. «Αυτό θα μορφωθεί» είπε φωναχτά χωρίς να το πιστεύει.

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΑΘΑΣ

http://www.youtube.com/watch?v=ejorQVy3m8E

ΠΗΓΗ: alfavita (μέσω «Ραμνουσία»)

 

 

Την ώρα που το υπουργείο Παιδείας αποφάσιζε, στο πλαίσιο της μνημονιακής πολιτικής, να κλείσει σχολεία και να απολύσει εκπαιδευτικούς, χορηγούσε σε εκδότες ποσό 2,4 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια… 3 «διδακτικών» βιβλίων! Έτσι, συνολικά, για την προμήθεια των τριών βιβλίων από τις εκδοτικές εταιρείες του «Πρώτου Θέματος», του «Έθνους» και της «Real», το υπουργείο Παιδείας χορήγησε 2.392.461,5 ευρώ!

Πιο συγκεκριμένα:

– Στις εκδόσεις «Πρώτο Θέμα ΑΕ» χορηγούσε ποσό 807.105,75 ευρώ για προμήθεια του βιβλίου «Πάπισσα Ιωάννα».

-Στην εταιρεία «Πήγασος Εκδοτική ΑΕ», που έχει το «Έθνος», συνολικό ποσό 650.355,75 ευρώ, για την προμήθεια του βιβλίου «Υπέροχη Ελλάδα».

-Στην εταιρεία «REAL MEDIA A.Ε.» για την προμήθεια του βιβλίου 60 μορφές στο φως», 925.000 ευρώ.

Οι αποφάσεις για την χορήγηση των ποσών υπογράφηκαν από τον υπουργό Παιδείας Κ. Αρβανιτόπουλο στις 19 Ιουνίου 2013, με τη μορφή εκκαθάρισης ανειλημμένων υποχρεώσεων του Οργανισμού Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων, που καταργήθηκε το 2012.

 

Δεκαετία του 60

Μία φωτογραφία χίλιες (ή μήπως δυό χιλιάδες;) λέξεις. Στη  φωτογραφία του αείμνηστου Φώτη Φλώρου διακρίνεται ο Boson de Higgs, Duncan McLeod, Μάντης Κάλχας κλπ σε περουσίαση κάποιου …Zastava! Αριστερά του είναι ο αγαπημένος του φίλος Γιάννης Παγώνης

σημ: όποιος τον βρει ΔΕν κερδίζει συνδρομή διότι, όπως ίσως γνωρίζετε, εταιρία και τίτλοι υπεκλάπησαν

 Εκείνοι που είχαν/έχουν την ευλογία να πετάνε ανεμόπτερα, αεροπλάνα και ελικόπτερα…

Που είχαν τη τύχη να περάσουν τη ζωή τους δίπλα σε καλούς δασκάλους…

Που δεν σέρνονται σαν σκουλίκια γλύφωντας και καρφώνοντας…

Θα χαρούν παρακολουθώντας την επίδειξη του SU35 στο Μπουρζέ

Πριν 10 χρόνια ο υποφαινόμενος είχε την ευκαιρία να μετάξει με το SU27 στο αεροδρόμιο Chkalovsky, στο Yuri Gagarin Astronaut Training Center έξω απ’ τη Μόσχα και να κάνει τους ίδιυς (σχεδόν) ακροβατικούς ελιγμούς που βλέπετε στο βίοντεο συμπεριλαμβανομένου και του cobra όπου, το αεροπλάνω σχεδόν «σταματάει» στον αέρα σε γωνία -60 μοιρών «καθισμένο» πάνω στους μετακαυστήρες. Αυτό που δεν δοκίμασα ήταν το …θεϊκό flat spin που μπορείτε να δείτε και να μείνετε …ξεροί!

Δείτε λοιπόν το video από το Bourget και μία-δύο φωτογραφίες απ’ τη πτήση μου με το 27 -και όχι 29 που γράφω συνέχεια λόγω και στραβομάρας…_Κ.Κ.

Low pass για να μπορέσει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος να αποθανατίσει τη στιγμή

Low pass για να μπορέσει ο Βασίλης Γιαννακόπουλος να αποθανατίσει τη στιγμή

Με τον Chief Test Pilot Sukhoi (τότε) στο Yuri Gagarin Cosmonaut Traing Center έξω απ' τη Μόσχα

Με τον Chief Test Pilot της Sukhoi (τότε) στο Yuri Gagarin Cosmonaut Traing Center έξω απ’ τη Μόσχα πριν ή μετά τη πτήση με το Su29, τι σημασία έχει αφού έγινε!

DCIM101GOPRO

φωτογραφία: ΛΟΥΚΑΣ ΧΑΨΗΣ

Πριν απ’ οτιδήποτε και επειδή η πρόσφατη περιπέτεια με τις αρχές κηλίδωσε τη φήμη, υπόληψη και 50χρονη ιστορία μας, μία απαραίτητη διευκρίνηση: η εταιρία που δημιούργησα με την Σοφία Καββαθά, «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε.», δεν οφείλει ή, σωστότερα, δεν όφειλε μέχρι τα τέλη του 2006, που η διαχείριση ανήκε σε εμάς, ούτε μισό ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο.

Το αντίθετο. Στα 43 χρόνια της λειτουργίας της, έχει καταβάλει σε φόρους και ασφαλιστικές εισφορές πάνω από 20 εκατομμύρια ευρώ, χωρίς ούτε μία ημέρα καθυστέρηση.

Το τερατώδες ποσό, που των …11 εκατομμυρίων ευρώ που κρεμάστηκε στα μανταλάκια και  οδήγησε στη …σύλληψη, δίκη και αθώωσή μου αφορά παλιές υποχρεώσεις της εταιρίας «Άλφα Πρες Α.Ε.» στην οποία είχα την ατυχία να είμαι «πρόεδρος» του Δ.Σ

 

Γιατί; Διότι, χωρίς το δικό μου όνομα, το λιθογραφείο δεν θα έπαιρνε τα δάνεια για να αποκτήσει τον εξοπλισμό και να λειτουργήσει –όπως λειτούργησε. Τα χρέη που δημιούργησαν εκείνοι που είχαν την αποκλειστική διοίκηση και διαχείριση της εταιρίας, οδήγησαν στην κατάρρευση του και, το 2006,  και την κατάρρευση των Τεχνικών Εκδόσεων.

Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την πώληση του πλειοψηφικού «πακέτου» στις «Εκδόσεις Λυμπέρη Α.Ε». Όπως, όμως, ίσως γνωρίζετε, ο Όμιλος που είχε και την απόλυτη  οικονομική διαχείριση της εταιρείας «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε.» κατέρρευσε πριν από 6 περίπου μήνες, αφήνοντας πρόσθετα χρέη στην εταιρία που ίδρυσα το 1970! Σε μία προσπάθεια να σώσουμε ό,τι απόμεινε, η μειοψηφία (το 32% που ανήκει στους Κ.Κ. και  Σ.Κ.) και μετά από την απαίτηση της Ούρομπανκ να καταβάλουμε ενοίκιο …10.000 ευρώ/μήνα για να παραμείνουμε στα γραφεία που είμαστε,  νοικιάσαμε άλλα στη Λεωφόρο Βάρη-Κορωπίου 82 και, απ’ εκεί θα δώσουμε τη μάχη της επιβίωσης. Το αν θα τα καταφέρουμε θα φανεί σε 6-7 μήνες. Αυτή, λοιπόν, είναι η αλήθεια και, τα στοιχεία που ανέφερα πιο πάνω είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου.

Κώστας Καββαθάς

Για 42 ολόκληρα χρόνια μία Εταιρία που τυχαίνει να γνωρίζω είναι εντάξει με τι υποχρεώσεις της στις τράπεζες. Μέχρι το 2002 μάλίστα στο γραφείο του ιδρυτή και προέδρου της έκαναν ουρά οι Διευθυντές των υποκαταστημέτων και των κεντρικών προκειμένου να του πάρουν μία πίπα για να πάρουν την συγκεκριμένη επιχείρηση πελάτη.

Η επιχείρηση που γνωρίζω ήταν για 34-35 χρόνια (ο ιδρυτής της δεν θυμάται ακριβώς) στη κατηγορία ΑΑΑ. Τώρα, που οι ξεφτιλισμένοι τα βρήκαν σκούρα, και επειδή δάνειζαν χρήματα των φορολογούμενων σε Κουκλεντέδες, τράβηξαν το χαλί -χωρίς κανένα προφανή λόγο.

Τι κάνεις στους Αργυραμοιβούς; Την Πράξη. Πως; Με κάθε τρόπο πρώτος από τους οποίους είναι να πετάξουμε τις πιστωτικές μας κάρτες





Αρέσει σε %d bloggers: