Archive for the ‘Κινηματογράφος’ Category

P101003211

Μία απ’ τις δεκάδες φωτογραφίες που τράβηξα από το εμπρός κάθισμα του Mig 25 «Foxbat» που με πήγε σε ύψος 87.000 ποδών πάνω απ’ τη Γη. Τη φυλάω στο αρχείο, στην καρδιά, στο νου σαν ένα απ’ τα διαμάντια της ζωής μου. Βλεπετε το μαύρο του διαστήματος, την ατμόσφαιρα και, βέβαια, την καμπυλότητα του πλανήτη

Οι παλιότεροι ξέρουν τη σχέση μου με την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο της αποκαλούμενης «επιστημονικής φαντασίας». Από τότε που διάβασα το «Απ’ τη Γη στη Σελήνη», το «20.000 λεύγες υπό την θάλασσα» και άλλα βιβλία, κλασικά εικονογραφημένα και ένας θεός ξέρει τι άλλο πιάστηκα στ’ αγκίστρι σε βαθμό που έκανα το παν για να λάβω μέρος στο αμερικάνικο ή (τότε) στο Σοβιετικό διαστημικό πρόγραμμα. Επιστολές στη NASA για το, επίσης τότε, «Civilian Space Flight Participent Program», επιστολή και επίσκεψη στον Αμερικανό πρεσβευτή στην Αθήνα (Μπέρνς ή Μάϊλς δεν θυμάμαι) για να παρουσιάσω την υπόθεση μου, άλλο αίτημα στον (τότε) πρεσβευτή της ΕΣΣΔ ο οποίος, οφείλω να πω, με δέχτηκε στη πρεσβεία στο Ψυχικό, άκουσε το αίτημα μου, το έστειλε στη Σοβιετική Υπηρεσία διαστήματος και …απάντησε! Γραπτά. Έστειλα την απάντηση στην τότε γραμματέα του Ανδρέα Παπανδρέου, Κα Κοκκόλα η οποία απάντησε πως «ο πρόεδρος θα το δώσει στους συμβούλους του», προφανώς όρμησε ο κάλαθος και το κατάπιε ούτε καν  Γείτονας ή Κατσιφάρας δεν ήμουν για να μου δώσει σημασία ο Πρόεδρος

Δεν το ΄βαλα κάτω. Πήγα δύο φορές στο Ζουκόφσκι, μπήκα στον και τις δύο Επιταχυντή, μου είπαν ότι, είχα (από παιδί) ένα πρόβλημα στη καρδιά, καλύτερα να το ξεχάσω αλλά δεν! Μίλησα με τον Θόδωρο Γιουρτσινίκιν-Γραμματικόπουλο που, μόλις προχτές επέστρεψε από ένα ακόμα ταξίδι στον ISS, γύρισα στην Αθήνα, είπε στον Gollun de Bidet την ιδέα του Θόδωρου να πάνε δύο Έλληνες κοσμοναύτες που θα λέγονταν Αργοναύτες στον ISS να κηρύξουν απ’ εκεί την έναρξη των Ολυμπιακών, το Gollum με κοίταξε μέσα απ’ τις κουμπότρυπες του και με ρώτησε: «όταν θα πάτε εκεί επάνω κ. Καββαθά τι θα κάνετε;». Παρά λίγο να του πω τι, άνοιξα τη πόρτα και έφυγα. Την επόμενη χρονιά πήγα πάλι στο Yuri Gagarin Space Center μπήκα σε ένα Mig 25 και ανέβηκα στα 87.000 πόδια όπου είδα την καμπυλότητα του πλανήτη και το μαύρο του διαστήματος

Με όλες αυτές τις «περγαμηνές» καταλαβαίνετε ότι, οι καλές ταινίες Ε.Φ με συνεπαίρνουν. Οι καλές όμως. Από το Solaris και το Stalker του Andrei  Tarkovsky μέχρι την Οδύσσεια του Διαστήματος του Stanley Kubrick  και το πρώτο Allien Ridley Scott για να μην αναφερθώ στο κορυφαίο (για μένα) Blade Runner τού ίδιου σκηνοθέτη.

Διαβάζοντας την κριτική ενός συγκεκριμένου κυρίου (τώρα ξέρω) έκανα το λάθος να πάω. Έδωσα μάλιστα και 10 ούρο για 3D και άλλα 10 για την Σ.Κ 20! Γιατί; Διότι είμαι ευκολόπιστος για να μη πω την άλλη λέξη. Το μόνο που δεν είδα είναι,  όπως σωστά παρατήρησε η σύντροφος μου, την Σάντρα Μπούλοκ να βάζει sun lotion μετά την επιστροφή της στη Γη! Μετά από ένα διαστημικό ατύχημα η κυρία και ο κ. Νεσπρέσο βρίσκονται να αιωρούνται σε τροχιά 600 μιλίων (τι σημασία έχει;) πάνω απ’ τη Γη, έξω απ’ το ST 157 (πάλι τι σημασία έχει) όπου, για μία ώρα ανταλλάσσουν αμερικανιές αλλά, μετά αυτός χάνεται για να σωθεί εκείνη και εκείνη πρώτα μπαίνει σε ένα ρωσικό Σογιούζ, μετά σ’ ένα κινέζικο και τελικά πέφτει σε (ρηχή) θάλασσα όπου η κάψουλα βουλιάζει αλλά, αυτή βγαίνει και πιάνει το χώμα και μπαρτααααμ τίτλοι τέλους

Μη πάτε. Μη τους κάνετε τη χάρη. Φάτε τέσσερα σουβλάκια ή αντιγράψτε μία απ’ τις συνταγές «μαγειρικής» των κλώνων της τηλεόρασης

Gravity… Pull my other leg. There are bells on it too

στο Hackerspace.gr στην οδό Αμπατιέλου 11, Άγ. Ελευθέριος (πλησίον ΗΣΑΠ)

Το πρώτο Nordic Creative Commons Film Festival ξεκινά στις 30 Αυγούστου, επιχειρώντας να αναδειχτούν οι νέες δυνατότητες διανομής και προβολής ταινιών, που γεννήθηκαν στην ψηφιακή εποχή, αλλά και να προβληθούν δημιουργοί που έχουν επιλέξει να διαμένουν το έργο τους ελεύθερα.

Το Φεστιβάλ πραγματοποιείται παγκοσμίως σε 18 χώρους με τις επίσημες προβολές να οργανώνονται με την μέθοδο crowdsoursing, δηλαδή από δημιουργούς που προσφέρουν τις ταινίες τους και ενδιαφερόμενους σε όλο τον κόσμο που αναλαμβάνουν να φιλοξενήσουν τις προβολές.

Στην Αθήνα τον ρόλο του οικοδεσπότη θα παίξει το Hackerspace.gr πραγματοποιώντας προβολές στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει συνολικά 8 ταινίες μικρού μήκους, 5 ντοκιματέρ και 2 ταινίες μεγάλου μήκους με αγγλικούς υπότιτλους.

Η είσοδος για τις προβολές θα είναι ελεύθερη, αλλά για την καλύτερη διαχείριση του χώρου απαιτείται κράτηση θέσεων. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το πρόγραμμα προβολών και κρατήσεις, επισκεφτείτε το http://tiny.cc/hsgr-cc2013

Το hackerspace.gr είναι ένας χώρος αφιερωμένος στο δημιουργικό hacking κώδικα και κατασκευών στο κέντρο της Αθήνας. Λειτουργεί με βάση τη φιλοσοφία του Ανοιχτού Λογισμικού και προάγει την δημιουργικότητα, συνεργασία, έρευνα, ανάπτυξη και φυσικά τη μάθηση. Ο χώρος είναι ανοιχτός 24/7 σε όλους και η πρόσβαση είναι δωρεάν ενώ φιλοξενεί καθημερινά συναντήσεις δημιουργών λογισμικού ή περιεχομένου αλλά και DIY projects.

Περισσότερα:

http://hackerspace.gr
e-mail επικοινωνίας: mail@hackerspace.gr

presskit: http://hackerspace.gr/wiki/Presskit

assets_LARGE_t_1401_590008_type11598

Με όλα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες απώλεσα την επιθυμία να πηγαίνω στον κινηματογράφο που, όπως ίσως θυμούνται οι παλιοί, ήταν μία από τις αγαπημένες μου ασχολίες. Που να πας «ξεγυμνωμένος» καθώς είσαι από τους «εργαζόμενους» -όπως κραύγαζε η ανακοίνωση των «αριστερών» της ΕΣΠΗΤ. Θα με συνελάμβαναν, αυτή τη φορά για προσβολή της δημοσίας αιδούς!

Να όμως που το αποφάσισα και είδα όχι μία αλλά δύο ταινίες. Το «Lone Ranger» με τον Johnny Depp (τον άλλο ούτε τον θυμάμαι) και το «The Company you keep» με τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ σε ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή.

Χωρίς τον Ντέπ και την φωτογραφία του Bojan Boselli  το «Lone Ranger» θα ήταν μία πανάκριβη φούσκα μια και ούτε που πλησιάζΕι τη δολειά του ταραντίνο στο «Τζάνγκο. Πηγαίνετε αφού πρώτα μάθετε ότι, ο κινηματογράφος έχει καλό μπαρ για ποπ κορν και χοτ ντογκς

Το φιλμ του Ρεντφορντ απ’ την  άλλη πλευρά χωρίς να είναι σπουδαίο αξίζει γιατί αναφέρεται στην οργάνωση «Weather Underground» που ξεκίνησε το 1969 στο Πανεπιστήμιο An Arbor του Michigan και τελείωσε όταν τα μέλη της συνελήφθηκαν και φυλακίστηκαν. Για όσους έχουν ζήσει τις πιο υπέροχες στιγμές της νεότερης αμερικανικής ιστορίας, τον κίνημα ενεντίοντου νπολέμου στο Βιετνάμ, τις δολοφονίες των φοιτητών στο Kent State και άλλα, οφΕίλω να πω ότι, η ταινία πλησίασε την αλήθεια. Δεν την ακούμπησε αλλά, ποια αλήθεια μπορεί να ακουμπίσει ποιος στις ημέρες μας;

Και τις δύο ταινίες τις είδα (διαφημιστικό σποτ) στο «ΡΕΑ» στη Βάρκιζα που είναι ένα από τα πιο ωραία καλοκαιρινά σινεμά…

του μαθητού Καββαθά Κωνσταντίνου του Δημητρίου και της Ερασμίας

Ο οποίος έχει πάνω από ένα μήνα να εμφανιστεί στη σκηνή επειδή, όπως λένε οι Ακατoίκητοι στα πρωϊνάδικα, είχε «ψυχολογικά προβλήματα», «έβαλε μία άνω τελεία», «άλλαξε ατμόσφαιρα», «άλλαξε κλίμα» κλπ. Η αλήθεια είναι ότι, ο μαθητής πέρασε μία από τις συνηθισμένες του φάσεις στη διάρεκεια των οποίων όλα συνηγορούν στο ότι, ο βαρκάρης περιμένει να με περάσει απένανντι.  Όταν, π.χ, ρωτάω τον φίλο μου τον Βάιο Τζίφο που, κάθε μέρα κάνει (χωρίς να πληρώνεται όπως όλοι οι εργαζόμενοι στο Ερρίκος Ντυνάν) 4-5 στεφανιογραφίες γιατί, η πίεση μου πάει 11,5-25 μου απαντάει «αφού δεν έχεις τίποτα μάλλον επειδή είσαι …τρελός». Με αυτή τη διάγνωση, η οποία δεν απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα, φτιάχνονται τρομακτικά ιατρικά φαινόμενα όπως, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, τρομάζω τον Καίότη, την Ζουζοού (φωτό) 

Η Ζουζού σε μικρή ηλικία.

Η Ζουζού σε μικρή ηλικία.

την Σ.Κ (σκίτσο) Η Σ.Κ σε μικρομέλαη ηλικία (cedit: Fox), την Λιλίκα (φωτό σε λίγο) και.γενικά, όλους που ενδιαφέρονται για την υγεία του Bosson de Higgs, επιστρέφω στη «κανονική» ζωή και γράφω στο ιστολόγιο. Γράφω τρόπος του λέγειν γιατί χτες που δοκίμασα να γράψω στο Chrome το blog έκλειεσε και βγήκε μία πινακίδα που έλεγε ότι, η σελίδα μεταφέρει «κακοόβουλο λογισμικό» ίσως επειδή προσπάθησα να επικολήσω μία είδηση για τα φαινόμενα «τρομοκρατίας» που μόνο που ακούω τις ειδήσεις τρομοκρατούμαι από τη χρήση του όρου μια και, όποιος διαφωνεί με ένα σύστημα δεν είναι, απαραίτητα, τρομοκράτης αλλά σκασμένος, απηυδισμένος, εξαπατημένος, πατημένος, πατριώτης (θυμηθείτε τον Mel Gibson στο «Patriot» και αναρωτηθείτε αν ήταν μαχητής της (αμερικάνικης) ανεξαρτησίας ή …τρομοκράτης επειδή τίναζε με το μουσκέτο του τα μυαλά των κοκινοκώληδων στο αέρα;), Αυτά λέω και θα με περιλάβει ο Σκαρβελάκης ή και ο Πρετεντέρης και μαύρο φίδι που μ’ έφαγε σε αυτόν, τον πολιτικά ορθό κόσμο όπου, οι μόνοι που δικαιούνται δια να ομιλούν είναι οι ομιλούσες κεφαλές των κομμάτων και τα παρα φύση γεννήματα του Συστήματος όπως κάποια φασιστόμουτρα που παριστάνουνν τους δημοκράτες.

Πάμε πάρα κάτω… Μία μέρα έβαλα «μία άνω τελεία» και πήγα σινεμά κάνοντας την βλακεία να δω το «The life of P» επειδή παρασύρθηκα απ’ τ’ όνομα του Ανγκ Λι. Τέτοια μακακία σπάνια βλέπεις. Το ίδιο και για το πολυδιαφημισμένο «Argo» (όπου το «παιδί» σώζει μία δράκα αμερικανών δημοσίων υπαλλήλων απ’ τους ιρακινούς μετά τη πτώση του Σάχη και τους πάει Παρίσι και ζούμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα αφού, η Αμερική τα κάνει όλα και συμφέρει και εμείς δίνουμε 8 ευρώ για να δούμε την σαπουνόπερα. Να όμως που υπάρχει ένας Αμερικανός «ψυχοπαθής» που μου ταιριάζει αφού είδα το «Django ο Τιμωρός» του

Ταραντίνο με τον οποίο, μοιραζόμαστε τα ίδια (καρτουνικά) γονίδια. Ωραία ταινία για μεγάλο ποπ κορν που κάνει απλώς πλάκα και δεν παριστάνει τον Ζουπερμαν. 

Πάμε ακόμα πιο κάτω για να πούμε ότι, η εταιρία διέρχεται το μετέωρο βήμα του πελαργού(;) πράγμα που σημαίνει ότι, ναι μεν προσπαθώ αλλά, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν αφού η «Εθνική» κατάγγειλε ένα παλαιό δάνειο (που η εταιρία εξυπηρετούσε κανονικά επειδή πτώχευσε η «Εκδόσεις Λυμπάρη Α.Ε» ήτοι πιασ’ τ’ αυγό και κούρευτο) ή, τι κρίμα να μη με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο αφέντη τσουτσουλομύτη ή Τόμπολα ή Αλαφιασμένο ή, έστω, Μπερλουσκόνι να πάρω 200 εκατομμύρια δάνειο απ’ την Τράπζα Απιστίας, την  Ούρομπανκ ή την Πρότον, Δεύερον και Τρίτον Μπανκ. Εντός της εβδομάδος θα γνωρίζω ποια θα είναι η τύχη μας.

Τι άλλο; Τίποτα σπουδαίο εκτός απ’ την ομιλία Βενιζέλου στη Βουλή (πριν καιρό) που αποστόμωσε τον ΑλΤσιιπ όταν του είπε ποίος πταίει δια τα 500 δισεκατομμύρια που εκείνος και οι ομοιοι του δανείστηκαν απ’ την Γκόλντμαν Ζακς επειδή ο μπαμπάς της βασιλίσσης Σίμσον ήταν γενικός διευθυντής ή κάτι εξ ίσου υψηλό και ο Ανδρέας επένδυσε  το κατι τις σε κτήμα στον Καναδά και… Περασμένα ξεχασμένα θα πείτε και θα έχετε άδικο γιατί ούτε περασμένα ούτε ξεχασμένα (από εμένα και άλλους νεότερους) είναι. Κλείνοντας για σήμερα θέλω να πω ότι έχω να πω και πολλά αλλά, σιγά-σιγά δια να μη τρομάξετε-:)

Υ.Γ Δια τα φρικτά μου λάθη στο κείμνο ζητάω την κατανόηση σας αλλά, η οθονη του lapitop είναι μία σταλιά τα γράμματα 6άρια και όλο κάτι πάει στραβά και το διορθώνω μετά

Πρόγραμμα προβολών

 

ΗΜΕΡΑ ΩΡΑ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
24/01/13 18:00 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 36′ ΑΤΛΑΝΤΙΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
24/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
24/01/13 19:30 ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΤΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΕΙΟ ΠΝ. ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΡΙΣΑ
24/01/13 19:45 & 22:30 ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ GAZARTE
24/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
24/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
24/01/13 20:30 ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΝΑΝΑ (ΑΙΘΟΥΣΑ 3)
24/01/13 21:00 ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ
24/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
24/01/13 22:30 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ
24/01/13 22:40 Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ ΔΑΝΑΟΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
25/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
25/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
25/01/13 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
26/01/13 12:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 19:30 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ
26/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
26/01/13 22:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 12:00 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
28/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
29/01/13 20:00 & 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
30/01/13 21:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

 

 

Το ετήσιο μνημόσυνο θα γίνει  την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 ώρα 11:00, στον Άγιο  Λάζαρο 1ου Κοιμητηρίου Αθηνών. Δεν θα διατεθεί καφές. Τα χρήματα θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

 

Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013 ώρα 17:00 θα γίνει τρισάγιο στον χώρο του δυστυχήματος στην Περιφερειακή οδός Δραπετσώνας.

Στις 24 Ιανουαρίου 2013, κλείνει  ένας χρόνος από την αναχώρηση του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενός καλλιτέχνη που αγάπησε βαθιά τη χώρα του και την τίμησε ταξιδεύοντάς την σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Η πιο ουσιαστική, ωστόσο, προσφορά του όμως, είναι ο τρόπος  του προκάλεσε την Ελλάδα να δει κατάματα  τον «εαυτό» της. . Μέσα από τη θεματική των ταινιών του και την σκηνοθετική του τοποθέτηση, την προκάλεσε να αναμετρηθεί με την ταυτότητα της και να την συλλογιστεί.

Με υλικά την ποίηση και τη μυθολογία της, το βάρος του αρχαίου της κλέους, τις πληγές της σύγχρονης ιστορίας της, τις πολιτικές καταστάσεις που την σημάδεψαν ανεξίτηλα και, με οδηγό ένα βλέμμα βαθιά διεισδυτικό και οραματικά προφητικό πάνω στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, ο Αγγελόπουλος κατέθεσε την ψυχή και το είναι του στη χώρα που τον γέννησε, μέσα από ένα έργο που αποδείχτηκε διαχρονικό και αποδεικνύεται παντοτινά επίκαιρο.

Οι προβολές των ταινιών του, στον χώρο για τον οποίο φτιάχτηκαν, το «πανί» της κινηματογραφικής αίθουσας, από το υλικό με το οποίο φτιάχτηκαν για να παιχτούν σ’ αυτό το πανί, σε κόπια 35mm φίλμ, είναι η μόνη τιμή που ταιριάζει στον άνθρωπο που τίμησε την τέχνη του αφιερώνοντάς της τη ζωή του ολόκληρη.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αγαπούσε πολύ ένα απόσπασμα από τον «Αλκιβιάδη», του Πλάτωνα:

«Και ψυχή, εί μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, εις ψυχήν αυτή βλεπτέον». Κι η ψυχή, αν θέλει να γνωρίσει την ψυχή, πρέπει να κοιτάξει μέσα στην ψυχή.

Στο τριήμερο 24 – 25 – 26 Ιανουαρίου, χρόνια μετά την πρώτη ή την δεύτερη προβολή τους στους κινηματογράφους, σε κόπια φίλμ, ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα ξανασυναντηθούν με κάποιους θεατές και θα γνωρίσουν κάποιους άλλους.

Οι κόπιες που θα προβληθούν θα έχουν όλες και αγγλικούς υπότιτλους.

Το ακριβές πρόγραμμα προβολών θα ανακοινωθεί την Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013.

Ο κόσμος σύμφωνα με τον Χίγκς!

Ακόμα μία… Με χαμηλή νέφωση, πάνω απ΄το Μον Παρνές, μέσα στο οποίο παίζουν κουρέλια και σκυλομούρηδες

Πάλι «χάθηκα»… Το είπαν αναγνώστες, το καταλαβαίνω, αλήθεια είναι. Πολλές οι αιτίες κυριότερη το πρόβλημα επιβίωσης της εκδοτικής εταιρίας που, το 2006, είχε αποκτήσει το 33,33% της «Τεχνικές Εκδόσεις Α.Ε». Για μένα (και την Σοφία) το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό (από το 06 δεν έχουμε πάρει ούτε ευρώ απ’ την εταιρία που δημιουργήσαμε) αλλά, ηθικό και, κυρίως, αισθητικό. Γιατί «ηθικό»; Διότι οι εργαζόμενοι έχουν να πληρωθούν κάπου 3,5 μήνες κάτι που δεν είχε συμβεί στα 36 χρόνια που είχαμε εμείς την εταιρία. Γιατί «αισθητικό»; Διότι δεν είχαμε/έχουμε καμία σχέση με το «λαιφστάϊλ» που υπηρετούσε το σύστημα που αγόρασε τις μετοχές μας (όχι …εμάς!). Το αντίθετο θα ‘λεγα! 

Και να ήταν μόνο αυτά! Υπάρχουν κι’ άλλα που δεν μπορώ να πω και που κάνουν τη ζωή να παίρνει άσχημη τροπή σε καιρούς που θα έπρεπε να αισθάνομαι γαλήνη και σιγουριά στο δρόμο προς την …αθανασία! Όλα αυτά, συν το γεγονός ότι, εξακολουθώ να παραμένω αόρατος με κάνουν να σκέπτομαι πως μάλλον απέτυχα σε ότι έκανα (αστείο).

Κανονικά θα έπρεπε να γράφω και σχολιάζω τα πάντα, από τις αποφάσεις της της κυβέρνησης εθνικής «συνεννόησης¨ μέχρι την ανακάλυψη του …ποδηλάτου απ’ τον περιούσιο λαό! Το τελευταίο μάλιστα θα ήθελα όχι μόνο να σχολιάσω αλλά, ξεσκίσω γιατί απ’ τη «μερσεντέ» και τη «μπέμπα» αποφάσισε να μάθει «να χρησιμοποιεί τα φρένα» σε ειδικά μαθήματα -που τα δείχνει και η τηλεόραση του «σκάει». 

Δεν έχω όμως κουράγιο… Γι’ αυτό μη με παρεξηγείτε. Δε χάθηκε δα ο κόσμος αν, ο κ. de Higgs μείνει στην αφάνεια. Έτσι κι’ αλλιώς οι επιστήμονες τον αποκαλούν (αγγλικά) elusive particle και πρέπει να στηρίξει τη φήμη του. 

Ένας από σας κάπου σχολίασε πως «πρέπει να έχω πολύ χρόνο στη διάθεση μου». Ε, λοιπόν ναι. Μετά από μισό αιώνα σκληρής δουλειάς μπορεί να έχω φτάσει σ’ αυτό το σημείο και να έχω χρόνο. Τον οποίο αφιερώνω στην Ανεμολέσχη Αθηνών (της οποίας εδώ και πολλά χρόνια είμαι … Πρόεδρος), στις πτήσεις που κάνω στο Τατόι τα σ/κ με τα ανεμόπτερα της, σε καμία βόλτα με ελικόπτερο όταν πετάω με οικονομικά ισχυρούς φίλους και, μία στο τόσο, μία πτήση με αεροπλάνο. Πριν ένα μήνα για παράδειγμα πήγαμε με ένα R44 στο Αγρίνιο όπου πέταξα με ένα 2θέσιο RV (δείτε το στο web) και είδα την καταπληκτική δουλειά που έχουν κάνει τα παιδιά της τοπικής Αερολέσχης…

Θα πείτε… Με τόσο σοβαρά πράγματα ασχοείται ο κ. de Higgs; Κοιτάξτε… Μποζόνιο είναι που δίνει μάζα σε άλλα σωματίδια. Τι άλλο να κάνει; Να μοιραστεί το «κολδεμόλ» του όπως τα φυτά που χορεύουν στη διαφήμιση;

Είπα «διαφήμιση» και, στο νου μου ήλθε η καταιγίδα για τη νέα ταινία του πράκτορα της Αυτής Μικρότητας  James Bond, το «Skyfall».  Νωρίς χτες το απόγευμα ο φίλος μου Δημήτρης Ρ είπε μόλις τελειώσαμε μια συζήτηση για να απόνερα της «Αλφαπρες». «Πάμε στο Mall δούμε τη ταινία; Κερνάω». Πήγαμε.

Τέτοια μπούρδα καιρό είχα να δω. Σας ικετεύω α. μη πάτε β. μη τους κάνετε τη χάρη γ. μη δώσετε τα χρήματα σας δ. μείνετε μακρυά απ’ τα σκουπίδια που, εκτός απ’ τη τσέπη κάνουν κακό και την υγεία. Στη ταινία ο «πράκτορας» κυνηγάει τον «εχθρό» (ευτυχώς που τον υποδύεται ο απολαυστικός ο Χαβιέ Μπερδέμ), κατά καιρούς κάνουν την εμφάνιση τους ξεκάρφωτες «γκόμενες» (ανάμεσα και μία ελληνίδα), γίνεται μία μάχη στα highlands σε ένα επίσης ξεκάρφωτο σπίτι και το έργο τελειώνει με τους θεατές εξουθενωμένους από τα απανωτά χτυπήματα της «Μ», του Bond, του Mendes και της θυγατέρας Brocoli που συνεχίζει την παραίσθηση

Μπλιάααχ

Από το «Ποντίκι»

Της Χρυσούλας Παπαϊωάννου

Έτσι βάφτισε ο σκηνοθέτης Αντώνης Μποσκοΐτης το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και την ποίηση της διάσημης περσόνας των Εξαρχείων. Μιας γυναίκας που ξεκίνησε σαν ένα ελαφρόμυαλο κοριτσάκι που χόρευε τουίστ και κατέληξε να σηκώσει στους λεπτούς ώμους της όλο το βάρος της νεοελληνικής κοινωνίας.

Νιάου, νιάου, βρε γατούλα, με τη ροζ μυτούλα… Το πρώτο καρέ που πέφτει από την κινηματογραφική διαδρομή της Κατερίνας Γώγου (1940-1993) είναι η ταινία ορόσημο του νέου ελληνικού κινηματογράφου της ανεμελιάς και της ελαφρότητας. Δίπλα στην τσαχπινιά της Αλίκης Βουγιουκλάκη ξεχωρίζει ένα ακόμη χαριτωμένο μουτράκι, με κοντοκουρεμένο μαλλί, παιχνιδιάρικα μάτια και σκέρτσο στον χορό. Της Κατερίνας Γώγου. Την ώρα που παρακολουθούμε το χαρωπό τσα-τσα, το νιαζιάρικο νιαούρισμα της καλοπέρασης και του αθώου ρομάντζου, παρεμβάλλονται πλάνα από το «Βαρύ πε­πόνι» του Παύλου Τάσιου. Εκεί η Γώγου είναι σκοτεινή, εσωστρεφής, με βλέμμα χαμένο στη μοναξιά και την απορία. Και είναι ακριβώς αυτή η ματιά που θα πυροδοτήσει τη γραφομηχανή της να πάρει μπροστά και να υπονομεύσει με στίχους τα σαθρά θεμέλια της νεοελληνικής κοινωνίας.

Στην άκρη του κάδρου

Ο Αντώνης Μποσκοΐτης, σκηνοθέτης του ντοκιμαντέρ «Κατερίνα Γώγου – Για την απο­κατάσταση του μαύρου», δεν επέλεξε τυχαία αποσπάσματα από τις δύο αυτές ταινίες για να κάνει με έναν τρόπο την εισαγωγή του. Γιατί αυτό ήταν η Κατερίνα Γώγου. Για τους πολλούς, ένας κινηματογραφικός ρόλος, άλλοτε της χορευταρούς και ελαφρόμυαλης κόρης, άλλοτε της υπάκουης υπηρέτριας, που έπαιζε πάντα στην άκρη του κάδρου. Για κάποιους άλλους, όμως, ήταν ένα πλάσμα σκοτεινό και απόκοσμο, που τριγυρνούσε στα Εξάρχεια και κατήγγελλε κάθε μορφή πατριαρχίας ή καταπίεσης, που υπερασπιζόταν τα δικαιώματα των μεονοτήτων – είτε ήταν μετανάστες, είτε πρεζάκια, είτε τραβεστί, είτε καταπιεσμένες γυναίκες –, που ζούσε πάντα στην άκρη του κάδρου της ζωής. Στο περιθώριο μιας μοναξιάς που ούρλιαζε για βοήθεια μέσα από εμπρη­στικούς και απελπισμένους στίχους. Αυτή η εικόνα της αποτυπώθηκε μοναδικά στην «Παραγγελιά» του Παύλου Τάσιου.

Το ντοκιμαντέρ δεν «διαβάζεται» ως εγχειρίδιο μύησης στο ποιητικό σύμπαν της Γώγου. Περισσότερο ως οδηγός αποκρυπτογράφησης της ποίησής της, μέσα από το πορτρέτο της. Ποια ήταν, πώς ξεκίνησε, πού έφτασε. Τι πέρασε, τι τη διαμόρφωσε, ποια τραύματα και αναμνήσεις έχτισαν πετραδάκι – πετραδάκι μια ψυχή ενός ανθρώπου, που, όπως λέει ο ποιητής Θανάσης Νιάρχος, «ανάμεσα στο ευχάριστο και το αναμενό­μενο, προτίμησε το απρόβλεπτο και το εξαιρετικά οδυνηρό». Ναι, κάτι τέτοιες φράσεις είναι που φωτίζουν την προσωπικότητα της καταραμένης ποιήτριας. Οι άνθρωποι που μιλούν στην κάμερα του Μποσκοΐτη καταθέτουν ο καθένας τη μαρτυρία του ή την άποψή του ή και την ερμηνεία του. Ο Λευτέρης Ξανθόπουλος, για παράδειγμα, τη συ­γκρίνει με την Τζουλιέτα Μασίνα στο «La strada» του Φεντερίκο Φελίνι. «Στην Ελλάδα», λέει, «δεν ευδοκίμησε ο χαρακτήρας του θηλυκού κλόουν». Και ο θεατής αρχίζει να καταλαβαίνει πώς έπεσε πάνω της ο ίσκιος της κατάρας που τη βάραινε σε όλη της τη ζωή, πιάνοντας το νήμα ήδη από την κινηματογραφική της καριέρα. «Έπαιζε συχνά τον ρόλο της υπηρέτριας. Η οργή των ποιημάτων της προέρχεται από τη συμπάθεια των σκηνοθετών και των παραγωγών να κάνει τέτοιους ρόλους», εξηγεί ο ποιητής Γιώργος Χρονάς. Και ο Αντώνης Καφετζόπουλος συμπληρώνει «την κυνηγούσε η επιτυχία του comic relief ζευγαριού με τον Τζανετάκο που τους έβαζε να κάνουν συνεχώς ο Φίνος».

Η παθολογική σχέση με την κόρη της

Από την ενότητα του κινηματογράφου που υπογραμμίζει την αντίφαση στην καριέρα, τη ζωή και την περσόνα της, το ντοκιμαντέρ περνάει στην ενότητα των παιδικών χρό­νων, των βιωμάτων. Την ουσία περιγράφει η βιογράφος της Γώγου, Αγάπη – Βιργινία Σπυράτου: «Έλεγε για τα παιδικά της χρόνια ότι ήταν σαν άκαμπτα ξυλιασμένα παιδιά που ένας κίτρινος σκύλος τα ξεθάβει και τα γυρίζει συνέχεια πίσω σε εκείνη». Στα παιδι­κά χρόνια χαράκτηκαν πληγές και μετουσιώθηκαν αργότερα σε ποίηση. Το προσωπικό έγινε πολιτικό γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Η βία που έζησε ως παιδί, είτε από τον αυστηρό πατέρα της, είτε από έναν γιατρό που ήθελε να επιβεβαιώσει την παρθενιά της σε ηλικία 13 ετών, πήρε σάρκα και οστά αργότερα σε μπόλικες κόλλες χαρτί, που έσταζαν φαρμάκι ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης, φαλλοκρατισμού, σεξισμού. Πολλοί ακόμα μιλούν για την Κατερίνα Γώγου. Η Μάρω Κοντού, η Ελένη Πορτάλιου, ο Γιώργος Κορδέλλας (πρώην σύντροφος της Γώγου, που προίκισε το ντοκιμαντέρ με ένα πραγματικά σπάνιο αρχείο), ο Νάνος Βαλαωρίτης, η Όλια Λαζαρίδου, η Λένα Πλά­τωνος, ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, ο Νίκος Καλογερόπουλος (απαγγέλλει συγκλονι­στικά ένα ποίημα). Για τον χαρακτήρα της, τις πολιτικές της απόψεις, τη σχέση της φυ σικά με τα Εξάρχεια κ.τ.λ. Δεν θα μπορούσε να μην θιγεί και το κεφάλαιο ναρκωτικά. Στο ντοκιμαντέρ, μάλιστα, αποκαλύπτεται, όπως υποστηρίζουν η Μάρω Κοντού, ο Γιώργος Γαρμπής και ο Δημήτρης Ταρνανάς, ότι αυτή που είχε συμμετάσχει σε έκδοση αφίσας με μότο «το κράτος πουλάει την ηρωίνη» έπεσε η ίδια στο πιο σκληρό ναρκωτικό όταν πήγε να βοηθήσει την εξαρτημένη από τις ουσίες κόρη της Μυρτώ, καρπό του γάμου της με τον Παύλο Τάσιο.

Το χρέος των άλλων

Το ντοκιμαντέρ έχει μια σκοτεινιά. Το βλέπεις και θέλεις μετά να τρέξεις να ρουφήξεις μια τζούρα αέρα. Θα μπορούσε αυτό να χρεωθεί στα μείον του. Όμως, όχι. Γιατί αυτό δεν ήταν η Γώγου; Μια απόκοσμη ποιήτρια, ένα κατατρεγμένο χτικιό της μοναξιάς, χτυπημένο από την αδυναμία της ευαισθησίας που έχουν οι άνθρωποι οι οποίοι μπο­ρούν να αφουγκραστούν τις λεπτές αποχρώσεις της ζωής. Και είναι αυτοί ακριβώς που ενδεχομένως έρχονται στον κόσμο για να αναλάβουν μια αποστολή. Την περιγράφει γλαφυρά ο Θανάσης Νιάρχος: «Τα άτομα αυτά που νομίζουμε ότι αυτοκαταστρέφονται, στην πραγματικότητα αναλαμβάνουν να ξεχρεώσουν λογαριασμούς που διστάζουν να ξεχρεώσουν οι άλλοι».

Ο Αντώνης Μποσκοΐτης μάς μιλάει για την ταινία

Γιατί έκανες αυτό το ντοκιμαντέρ; Τι σε γοήτευσε και σε γοητεύει στην προσωπικότη­τα και το έργο της Γώγου;

Θυμάμαι την Αρλέτα σε μία συνέντευξη που μου είχε δώσει πριν από μερικά χρόνια να λέει ότι δεν θα μπορούσε ποτέ να συνεργαστεί με καλλιτέχνες σαν τον Άσιμο και τη Γώ­γου, διότι στην κατάσταση που βρίσκονταν θα ήταν σαν να τους εκμεταλλεύεται. Μου είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση η δήλωση αυτή και δεν θεώρησα πως η τραγουδο­ποιός και ερμηνεύτρια αναφερόταν στο αντισυστημικό του χαρακτήρα και του έργου τους, μα στα προβλήματα, απ’ τα οποία κατατρέχονταν. Εν προκειμένω, δεν θα μπο­ρούσαν αυτά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η Κατερίνα Γώγου να μη θιγούν σε ένα κινηματογραφικό πορτρέτο της. Ωστόσο, ανέκαθεν με έλκυαν οι «καταραμένοι βίοι» των καλλιτεχνών, αυτών που, σύμφωνα και με τον Θανάση Νιάρχο, αναλαμβάνουν να σηκώσουν τα βάρη για όλους εμάς τους βολεμένους και ενδεχομένως τους άτολμους.

Όταν μάλιστα ένας βίος συναρπαστικός για εμάς, όσο και τυραννικός για τους ίδιους τους καλλιτέχνες, συνδυάζεται με ένα αξιόλογο έργο τους, τότε η περίπτωσή τους συνολικά με εξιτάρει πολύ ως σκηνοθέτη – βιογράφο τους. Και η Κατερίνα Γώγου, όσο και αν ακόμη αμφισβητείται από το ποιητικό – λογοτεχνικό κατεστημένο, υπήρξε σίγουρα μια πολύ σπουδαία ποιήτρια.

Τι εκπροσωπεί για σένα η Γώγου σήμερα; Πώς «στέκεται» ο λόγος της τώρα;

Αν ζούσε η Γώγου σήμερα θα πλησίαζε τα 73. Πώς θα ήταν; Μία αναρχική γηραιά πριμαντόνα των Εξαρχείων που θα τριγύριζε ακόμη στην πλατεία και θα έβριζε φωναχτά με άριες τους μπάτσους και τους καφενόβιους συμπολίτες; Μία αποτοξινωμένη απ’ όλα κυρία που θα έγραφε ποιήματα για τον Ιησού Χριστό; Ειλικρινά δεν μπορώ να τη φανταστώ, τη συντηρεί μέσα μου ο ροκ μύθος του «Ζήσε έντονα – Πέθανε νέος» κι ας έφυγε εκείνη στα 53 της. Ο λόγος τη ς στέκεται και παραστέκεται αν υποτεθεί πως βιώνουμε το πιο σκλη ρό ρατσιστικό πρόσωπο της νεοελληνικής κοινωνίας. Κατά τη γνώμη μου την ίδια αξία με το «Σαλό ή 1 20 ημέρες στα Σόδομμα» του Παζολίνι έχουν και τα ποιήματα της Γώγου. Βρίθουν από ανυπόφορα σκληρές εικόνες και νοήματα. Τότε περνιόνταν για αλληγορίες, σήμερα διαβάζονται σαν προφητείες για το πιο ζοφερό, όχι μέλλον, αλλά παρόν του κόσμου μας.

Μετά τη ν περιπέτεια της ταινίας, τι έμαθες παραπάνω για τη Γώγου;

Εκείνο που με σόκαρε και με συγκίνησε πολύ και δεν το γνώριζα ήταν η πραγματική αιτία που η Κατερίνα Γώγου οδηγήθηκε στην αυτοκαταστροφή από τα ναρκωτικά. Επίσης ένα ποίη μά της που γράφτη κε για τη Σόνια, την τραβεστί που δολοφονήθηκε στα Εξάρχεια, και που γι’ αυτό θέλησα να το διαβάσει μέσα στην ταινία η τρανσέξουαλ Εύα Κουμαριανού. Τέλος, αρκετά πράγματα, ση μαντικά και μελαγχολικά, τα οποία ανέσυρε από τη μνήμη του ο σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας, ένας πολύ δικός της άνθρωπος.

INFO: Το ντοκιμαντέρ «Κατερίνα Γώγου – Για την αποκατάσταση του μαύρου» θα κάνει πανελλήνια πρεμιέρα την Πέμπτη 27 Σεπτεμβρίου, στις 22.00, στον «Δαναό 1», στο πλαίσιο του 1 9ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, Νύχτες Πρεμιέρας – Cosmote.

ΠΗΓΗ

Σημ Κ.Κ. Μία τάξη πάνω από μένα, στο ¨Κολέγιο Γκιζελή», η Κατερίνα πραγματικά κουβαλούσε στους ώμους της την μαύρη πλευρά της ελληνικής κοινωνίας. Σε κάποιο συρτάρι έχω ένα ποιηματάκι που είχε αφιερώσει  στον, βαριά …ερωτευμένο μαθητή! Ελπίζω να βρω εισιτήριο στην προβολή

Το έστειλε ο Μιχάλης Σταυρόπουλος, Αρχισυντάκτης των 4Τ που, αγαπάει το σινεμά όπως κι’ εγώ και στη ζωή του ήθελε να γίνει σκηνοθέτης

Χαρείτε το και θυμηθείτε τη δουλειά του Τόνι και του Ρίντλι (ας πούμε Allien)

Ευχαριστώ Μι Σι!-Κ.Κ.

http://www.vulture.com/2012/08/remembering-tony-scott-through-ridleys-

Βρέθηκα στη Γλυφάδα για δουλειά, χάζευα τις ταινίες στο Κοαμόπολις, είχα δύο ώρες ελεύθερες, λέω να δω «H Τιμωρός» (Haywire). Τι το ‘θελα; Τέτοια σούπα χρόνια είχα να φάω. Έφυγα στη μέση. Μη κάνετε το λάθος

Σήμερα (26/5) πήγα επί τούτου. Δηλαδή πήγα σινεμά. Πάλι στη Γλυφάδα, πάλι λάθος! Men in Black II ή III δεν το ‘πιασα. Άλλη σούπα. Καμία σχέση με το Ι. Τι μένει; Ναι, ξέρω. Dark Shadows. Θα πάω. Πριν τις εκλογές





Αρέσει σε %d bloggers: