Archive for the ‘Ιστορίες απ’ την Mordor’ Category

Πρόλογος

Λυπάμαι που, στην αρχή αυτού του άρθρου θα «επαναληφθώ» αλλά, όποιος δεν διδάσκεται από την ιστορία επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια λάθη . Το κείμενο λοιπόν που ακολουθεί είναι, όπως λέει ο τίτλος, χωρισμένο σε τρία μέρη. Στο τι έγραφα για το τι πρόκειται να συμβεί, στο τι πιστεύω για το παρόν και τι διαισθάνομαι (το προνόμιο της πρόβλεψης το έχει ο Κάλχας αλλά, εδώ έχω πάρει μόνο την …γνώμη του), ότι θα συμβεί στο μέλλον..

(τελευταία ανανέωση 12.09.18 11.29)

Παρελθόν

Εγραφα, τον Ιανουάριο του 2008, στο «Εν Λευκώ»….

«….Για να αρχίσω απ’ τα σοβαρά, μόνο μέσα στα τελευταία 10 χρόνια η Γη έχει μπει σε πορεία μη αναστρέψιμης καταστροφής, με τους πολίτες των αποκαλούμενων «αναπτυγμένων» χωρών να συνεχίζουν να σπαταλούν βασικά αγαθά με ρυθμούς που δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ πριν στην ιστορία του πλανήτη.

Δισεκατομμύρια τόνοι σκουπιδιών από συσκευασίες κινητών τηλεφώνων μέχρι βουνά παλιών Η/Υ, που στέλνονται στις φτωχές χώρες, για να αποσυναρμολογηθούν από 10χρονα και 12χρονα παιδιά. Η κατανάλωση στο απόλυτο μεγαλείο της, καθώς ορδές διαφημισταράδων, διαφημιστικών εταιρειών και τύπων που κάνουν «δημόσιες σχέσεις» πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Τα εν λόγω σκουπίδια διατίθενται σε μια τάξη ανθρωποειδών που μιλάει με γρυλίσματα και αμερικανιές (executive manager, mgr premium, art director (γιατί όχι καλλιτεχνικός διευθυντής, ρε καραγκιόζηδες;) και σε μια κοινωνία που έχει αναγάγει το «γιωταχί» σε κάποιο είδος Mανιτού.

Συναντώ αναγνώστες σε καταστήματα, στο δρόμο που μου λένε τα ωραιότερα πράγματα που μπορεί να ακούσει κάποιος σήμερα. Τη θέση μας , λένε, πήραν αλλόκοτα cyborgs. Snobs, Αναγεννημένοι μπουρτζόβλαχοι, νεόβλαχοι που σταματάνε τη «Mερσεντέ» τους για να αδειάσουν το τασάκι στην άσφαλτο, καθίκια που διπλοπαρκάρουν «για ένα λεπτάκι», αμόρφωτοι πεινασμένοι για αναγνώριση από τα πρωινάδικα και τα περιοδικά που εκδίδονται και ασχολούνται από και για τα κοινωνικά κατακάθια. Τυπάκια που φοράνε παπούτσια με πατίνα χρώματος «σκατί» και επιδεικνύουν τη ματαιοδοξία τους στο Parasite Beach και στα αυτοκίνητα – που αγοράζουν με leasing σε καταχρεωμένες τους εταιρείες. Οι θέσεις που εκφράζω -ακόμη- σε αυτές τις σελίδες δεν έχουν πλέον καμία σημασία ή αξία. Έχω πέσει τόσο βαθιά στη λούμπα, ώστε η παραμικρή αντίδραση να συνιστά κακής ποιότητας αστείο….

…Οι καιροί αλλάζουν και τα νερά ανεβαίνουν όχι μόνο απ’ το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το λιώσιμο των πάγων και την άνοδο της στάθμης, που εξαφανίζει παραλιακές πόλεις και νησιά. Οι καιροί αλλάζουν και επειδή δημιουργείται ένας νέος τύπος οικονομικού μετανάστη: ο πρόσφυγας περιβάλλοντος.

Οι καιροί αλλάζουν, όμως το ερώτημα μένει ίδιο: Προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Στους προηγούμενους αιώνες δεν υπήρχε σαφής απάντηση. Η ελπίδα για το καλύτερο βάδιζε δίπλα στις προβλέψεις για το χειρότερο.

Όχι πια. Τα πράγματα αλλάζουν προς το χειρότερο. Όπως έχω ξαναγράψει (κάποτε κάποιος ίσως έπρεπε να συγκεντρώσει τις προβλέψεις του Μαντείου των… Τροχών), ήλθε η ώρα της αποπληρωμής για τον αποκαλούμενο «αναπτυγμένο» κόσμο. Όλα, από την εισβολή στο Ιράκ μέχρι τις χιλιάδες των μεταναστών που εκβράζονται στις ακτές της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Ιταλίας και, τελευταία, της Πορτογαλίας, δείχνουν το δρόμο προς το μέλλον. Ζοφερό και άγριο, καθώς οι χορτασμένοι θα αρχίσουν να αισθάνονται την πίεση εκείνων που, έχοντας χάσει τα πάντα, θα στραφούν εναντίον των εκμεταλλευτών.

Είναι «γιορτές» και δε θέλω να σας στεναχωρώ και να δίνω το δικαίωμα στο μέγα πλήθος των «ειδικών» που ξεφύτρωσε από το 1970 και μετά να λέει ότι «επαναλαμβάνομαι». Οι καιροί αλλάζουν για όλους και για όλα, και βέβαια και για μένα, που, απ’ ό,τι βλέπω, αλλάζουν ταχύτερα απ’ ό,τι περίμενα. Ο κόσμος που αγαπούσα, θαύμαζα και τιμούσα δεν υπάρχει πια, εκτός από λίγες, μετρημένες στα δάχτυλα των δύο χεριών περιπτώσεις…»

 

Το Παρόν

Έχοντας πάντα μείνει μακρυά απ’ το κομματικό (αλλά όχι το πολιτικό) παιχνίδι βλέπω μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Ένα αριστερό, όπως δηλώνει, κόμμα να κυβερνάει την Χαρτόβια (οι χαρακτηρισμοί λόγω του συνεχούς χιουμοριστικού υποβάθρου), με την συνεργασία ενός δεξιού πολιτικού (δεν τομάω να αποκαλέσω του ΑΝ.ΕΛ «κόμμα¨), και την συμμετοχή χαρακτήρων που έπαιξαν πρωταγωνιστικόύς ρόλους στις κυβερνήσεις του Κ. Σημίτη και του Γεωργίου του Β Παπανδρέου του Γ

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας ότι, έτσι γίνεται σε όλες τις δημοκρατικές χώρες και δεν διαφωνώ παρά μόνο σε ένα σημείο: στο χιουμοριστικό περιεχόμενο των συνεργασιών στο οποίο, όπως οι παλαιοί αναγνώστες γνωρίζουν, έδινα πάντα μεγάλη σημασία.

Επιτρέψτε μου να εξηγήσω… Τα ππρώτα πράγματα που παρατηρώ στα μέλη μίας νέας κυβέρνησης είναι (κατά σειρά προτεραιότητας), τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστιά, τις αισθητικές επιλογές (κουστούμια, κυνηγετικά γιλέκα, ανοιχτά σκέλη και χούφτες στα αχαμνά, φορέματα, ρολόγια (Rolex, Citizen, Garmin), T-Shirts, σανδάλια, γραβάτες, πουκάμισα, επενδύτες και, γενικά, τα στοιχεία που, (μου) επιτρέπουν να «διαβάσω» την ιστορία του κάθε δημόσιου προσώπου και τις απόψεις του χωρίς να χρειαστεί να τον γνωρίσω από κοντά

Για τις κυβερνήσεις ως το 2015 έχω γράψει πολλά τα οποία μάλλον δεν άρεσαν στους ενδιαφερόμενους αλλά, για την «1η Φορά Αριστερά» δεν έχω γράψει όσα ίσως έπρεπε επειδή όπως πολλοί, περιμένα «να δω τι θα γίνει¨. Έμεινα περίπου σιωπηλός ακούγωντας τον Αλέξη να δηλώνει όλα τα φοβερά και απίστευτα των πρώτων ημερών (κατάργηση μνημονίων μ’ ένα νόμο και μία πράξη, βασικός στα 751 ή κάτι, 13η σύνταξη και όλα όσα ειπώθηκαν τότε).

Εκείνο όμως που με «τρόμαξε» περισσότερο ήταν η εμφάνιση της αισθητικής που εξέπεμπαν ορισμένοι χαρακτήρες σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη, την Κα Κωνσταντοπούλου, τον κ. Λαφαζάνη και άλλους που «έτρωγαν» τα τελικά «ς», ξεχώριζαν για τα look (μπλουζάκια με «επαναστατικές» στάμπες, κομώσεις «αφάνα», πυκάμισα με διπλές μασέτες και χρυσά μανικετόκουμπα, σακάκια με σηκωμένους γιακάδες με κόκινα σιρίτια αλλά, και άλλους με backpaks «Mandarina Duck» και πανελόνια cargo

Ούπς, είπα! Τι έχουμε εδώ; Ποία η Αλλαγή; Αφήσαμε τα ιριδίζοντα κουστούμια και τις γούνες αλεπούς και αδράξαμε το Greenwitch Village;  Διαβήκαμε τις εποχές του «Μοστρού», των «Δειλινών»  και του Ντα Κάπο και φθάσαμε στην εποχή των suave nonchalant metrtosexuals; Και αν ούτως έχουν τα πράγματα ποίον το μέλλον αυτής της Αριστεράς; Είς την Νέα Ύόρκη; Εις την Βενεζουέλα; Εις τας Μπρουσέλς; Εις το ΝΑΤΟ; Εις το «ανήκωμεν εις την Δύσιν»; Εις το «Βλέπουμε και Κάνουμε»;

Τρία και μισό χρόνια μετά (give or take) και βλέποντας την παρουσία του Αμερικανικού παράγοντα στην ΔΕΘ (αλλά και άλλα που θα αναφέρω πιο κάτω) κατάληξα στο συμπέρασμα ότι, το μέλλον τηςΧαρτόβιας  είναι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής πράγμα το οποίο, εμένα τουλάχιστον χαροποιεί διότι, υπάρχει η ελπίδα, κάποια στγμή  η Χαρτόβια να γίνει η 51η πολιτεία της υπερδύναμης και όλοι να αποκτήσουμε και Αμερικανικό διαβατήριο.

Για να σοβαρευτώ όμως η εξέλιξη αυτή θέτει τέρμα στις φιλοδοξίες της Κας Ζωής και του κ. Λαφαζάνη για εγκαθίδρυση Δημοκρατίας Μπολιβαριανού τύπου και επιστροφή στη δραχμή. Ακόμα η αριστερά Βρυξελλών προϋποθέτει το «come back Mrs Merkel», την πιστή τήρηση των μνημονιακών υποχρεώσεων και, το κυριότερο κατά την άποψη μου, το κλείσιμο τς πόρτας για μία κυβέρνηση της (νέας) Ν.Δ!

Τι είναι αυτά που γράφεις «λέει» ο αχός των αντιρρήσεων που φθάνει απ’ την οδό Πειραιώς. Είναι δυνατό ο Αλέξης να κερδίσει τς εκλογές μετά από όσα έχει υποσχεθεί και δεν «υλοποιήσει»; Απευθύνομαι πάλι εις τους αναγνώστες που διαβάζουν τα σχόλια μου στο φατσοβιβλίο και ερωτώ: πόσες φορές έχω γράψει ότι, αυτή η κυβέρνση θα παραμείνει τουλάχιστον ως το 2026; Πέντε; Δέκα; Αρκετές;

Παλαιός μου συνάδελφος ζήτησε να το «εξγήσω». Απάντησα με μία, μάλλον μεγάλη ερώτηση: ποιά «δεξιά» κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει περάσει όλα αυτά τα μέτρα που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο συνάδελφος έμεινε για λίγο σιωπηλός και είπε: καμία! Η εξηγηση του φαινομένου είναι (για μένα) απλή: οι περισσότεροι σκεπτόμενοι πολίτες νοιώθουν μέσα τους πως, αν κάποιος ΔΕΝ λάβαινε αυτά τα μέτρα η Χαρτόβια θα είχε καταστραφεί!

Ήταν όμως η ομιλία στο Ευρωκοινοβούλιο που σημάδεψε την, κατά την άποψη μου,  Οβιδιακή του μετάλλαξη! Απο Πρόεδρος 15μελους που κάνει στροφές 360 μοιρών και, έχει «αυταπάτες» εξελίσσεται σε Ευρωπαίο ηγέτη έτοιμο να καταλάβει τη θέση που διεκδικεί ο Γιάννης με το DiEM25!
Σε αυτό, για μένα ως παρατηρητή φυσιογνωμιών και γεγονοτων, συντελεί η παρουσια της ωραιότατης Κας Αχτσίογλου, του metrosexual κ. Τσακαλώτου (με το «Mandarina Duck» backpack του), η suaveness του κ. Κατρούγκαλου και το ορολόγιον Garmin εις τον αριστερο του καρπό
Αλλά σημεία που με κάνουν να αισιοδοξώ ειναι η επιβλητική παρουσία στην ΔΕΘ των «φονίαδων των λαών Αμερικάνων», το entourage των 7(😉 ο η λαγών με την προσωπική του φρουρά, η ύπαρξη νοσοκομειακού οχήματος αλά George W Bush, η παρουσία του Αμερικανού Υπουργού Εμπορίου (που μου θύμισε τον Waldorf του Muppet Show) και, μη ξεχάσω, η διαδρομή που έκανε το «Ασημένιο Βέλος» προς το λαμπρό μέλλον
Έχω ακόμα πολλά σημεία που μου δείχνουν οτι, η μετάλλαξη θα ενταθεί ώστε στο τέλος της 4ετίας να γίνει ένας Deadpool III, μπορεί και Iron Man!
Ας βρεθεί κάποιος να μου πει με ποιον τρόπο θα μπορέσει ο Κυριάκος να αντιμετωπίσει αυτό το θαύμα της Αριστεράς Βρυξελλων

Στο σημείο αυτό πρέπει, απαραίτητα, να αναφέρω και την άλλη άποψη που τυχαίνει να είναι και δική μου!

Αυτοί που δάνεισαν τόσα δισεκατοιμμύρα δραχμές και ευρώ ήξεραν ότι, το «κράτος» δεν ήταν ικανό να διαχειριστε τον τεράστιο πλούτο των  Α, Β και Γ πακέτων Στήριξης, Προγραμμάτων Ντελόρ και άλλων υποστηρικτικών δανείων. Το 80% των δισεκατομμυρίων ξοδεύτηκαν σε αγορές μερσεντέ , μπεμβέ και καγιέ, σε κατασκεύη ροζ μεζονετών, πλει ρουμ και, να μη ξεχνάμε, σε «διασκέδαση» στα «πολιτιστικά» κέντρα της παραλίας.

Η αφιονισμένη κατανάλωση γέννησε το life style όπου διακεκριμένοι «βλάχοι» έδειξαν στον «Έλληνα» πως να είναι μάγκας και καραμπουζουκλής, να καπνίζει Κοχίμπα και, γενικά, να συμπεριφέρεται σαν κατακτητής στην ίδια του τη χώρα. Η ίδια βέβαια (η κατανάλωση) στήριξε τις Ευρωπαϊκές, Ιαπωνικές, Κορεατικές και, τελευταία, Αμερικανικές επιχειρήσεις καθώς ο «υπερήφανος και ανεξάρτητος Ελληνικός λαός» ψώνιζε μανιασμένα τα προϊόντα τους στηρίζοντας έτσι τις οικονομίες των χωρών και εξασφαλίζοντας υψηλή ποιότητα ζωής στους εργαζόμενους των χωρών τους. Κάθε σκέψη, προσπάθεια, πράξη που είχε σαν στόχο «να φτιαχτεί κάτι στην Χαρτόβια» συνετρίβει στις μυλόπτρες της γραφειοκρατίας, του κρατισμού, του 3ου Δρόμου προς τον Σοσιαλισμό, της Αλλαγής, των Ακόμα Καλύτερων Μέρες, της  Επανίδρυσης του Κράτους και του Λεφτά Υπάρχουν

Λογικό ήταν  ο «λαός» να εκλέξει Αλέξη και να περιμένει ότι, ο 44χρονος ηγέτης θα βγάλει τη χώρα απ’ την κρίση. Η απογοήτευση του από τις προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν τόσο μεγάλη ώστε έλαβε μέρος μαζικά ψηφίζοντας «όχι» σε ένα Δημοψήφισμα που, το πραγματικό ερώτημα ήταν: «ποία θέλετε να είναι η διάμετρος και το χρώμα του σχοινιού που επιθυμείτε να κρεμαστείτε»!

Όπως λέει το παλιό κλισέ, «τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές» βλέπω στην τηλεόραση την άφιξη του στο ξενοδεχείο «Μακεδόνία Παλάς» και θυμάμαι τις εικόνες από ανάλογες αφίξεις Αμερικανών  Προέδρων σε σημεία ενδιαφέροντος. Μία κουστωδία 10 οοχημάτων κινείται σε δρόμους που έχει απαγορευτεί η κυκλοφορία και, κάπου 5000 αστυνομικοί «φυλάνε» ότι πρέπει να φυλαχτεί με την βοήθεια πρακτόρων των FBI, CIA, NSA κλπ για να μην αναφέρω την παρουσία της ναυαρχίδας του 6ου Στόλου και του κ. Σκουρλέτη.

Οι δημοσιογράφοι των καναλιών διαγωνίζονται ποιος θα κάνει την καλύτερη «πρόβλεψη» για τις «εξαγγελίες» του Πρωθυπ και του αρχηγού της αντιπολίτευσης κ. Μητσοτάκη. Το μέγα ερώτημα είναι αν θα «κοπούν» ή όχι οι συντάξεις και το αμέσως επόμενο το όνομα της FYROM. Την οποία FYROM έχουν (ή πρόκειται να) επισκεφθεί οι μισοί ηγέτες των χωρών της Ε.Ε, ο Γ.Γ του ΝΑΤΟ και βέβαια η Κα Μέρκελ -προετοιμάζοντας (κατά την διαίσθηση του Μάντη), το Προτεκτοράτο της (όλης) Μακεδονίας (κατά το Όλον ΠΑΣΟΚ).

Βέβαια ο γράφων (και ο Κάλχας) θα προτιμούσε οι εξαγγελίες αυτές να είχαν επικεντρωθεί σε μέτρα για ριζική αναδιάρθρωση των δομών της Παιδείας, σε άλλα για την δημιουργία πάρκων Έρευνας & Τεχνολογίας, στην ίδρυση βιοτεχνιών που θα κατασκευάζουν μικρά αεροπλάνα και λοιπών ονειρικών καταστάσεων για τις οποίες έγραφα και αγωνιζόμουν σε όλη μου τη ζωή αλλά, όπως πολλές φορές έχω πεί, ποίος είμαι εγώ για να αντιμετωπίσω έναν Χατζηδ άκη, έναν Σκανδαλίδη, μία Καρακώστα ή έναν Καραπίπα; Αντ’ αυτών η αλλαγή είναι τα μαθ΄ληματα να αρχίζουν στις 9 -αλλά οι γονείς να πηγαίνουν τα παιδιά στις 07.30

Το Μέλλον

Ορατό! Σταδιακή ένταξη των υπηρεσιών της Χαρτόβιας στην κομματική δομή του κυβερνώντος σχήματος, συνεχής έλεγχος από τις υπηρεσίες της Μπρουσέλς και της Γουοσινγκτώνος (όπως την αποκαλούσαν παλιά!) και, στο κοντινό μέλλον, δυνατό rapprochemant με την «φλίλη και σύμμαχο μας στο ΝΑΤΟ Τουρκία» αν, στο μεσοδιάστημα, δεν έχει βομβαρδιστεί από τς ΗΠΑ πράγμα που «παίζει» την στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές

Έαν οι ΗΠΑ δεν επιτεθούν τότε ο μόνος τρόπος να περιοριοστεί η Ρωσία είναι ο πλήρης έλεγχος των Στενών και της Μεσογείου από φιλο-αμερικανικές δυνάμεις μεταξύ των οποίων, oh yes, και η Χαρτόβια. Για να γίνει αυτό απαιτείται μία προσέγγιση Άγκυρας-Αθηνών, ένα rapprochemant δλδ το οποίο άρχισε να διαγράφεται στον ορίζοντα με τα εγκαίνεια του Ελληνικού προξενείου στη Σμύρνη και την επαναπροώθηση των Τοιύρκων στρατιωτών σε χρόνο dt.

Η «προσέγγηιση» θα περιλαμβάνει την «διευθέτηση» των προβλημάτων στο Αιγαίο, το μοίρασμα των ενεργειακών κοιτασμάτων και τον «χαρούμενη» συνύπαρξη των δύο αδεφφών λαών στο στυλ «εγώ Χριστό, εσύ Αλλάχ» με ισχυρη δόση «Ακμπάρ» λόγω της ύπαρξης στην Χαρτόβια 60.000 «παράτυπων» μεταναστών.

Με αυτά κλείνω αυτή την σύντομη παρουσίαση της Μορφής των Πραγμάτων που Θαρθουν ελπίζοντας ότι δεν κούρασα τους αναγνώστες σημειώντας ότι, το άρθρο θα δέχεται συνεχείς ενημερώσεις στα σημεία. Οιν ενμερώσεις θα εμφανίζονται με διαφορετική γραμματοσειρά ή χρώμα

 

 

 

 

σκιτσο: Κ.Κ)

 

Σημ  1:Επειδή πολλοί αναγνώστες ζήτησαν να μάθουν για το βιβλίο του Λεμπέση όπου ο Καθηγητής μιλάει για την σημασία των βλακών το αναδημοσιεύω για όσους χρειάζονται ένα εγχειρήδιο για να «μεταφρέζουν» σωστά τα όσα παρατηρούν από καουμπόϊκα καπέλα μέχρι μαγιό «στρινγκ» και από «this is a good question» μέχρι «πραματικά» γεγονότα.

Στο εγχειρίδιο περιλαμβάνονται οδηγίες για την ανακάλυψη χαρακτήρων από ταινίες των Monty Python, Muppet Show (Ms Piggy, Kermit κλπ), Μεγάλων Διανοητών, Ρασππούτιν, Μπέρια, αντίγραφα Τσαουσέσκου, Χόνεκερ, Χότζα, Golum και, b;ebaia, χαρακτήρωναπό ταινίες του «παλιού Ελληνικού κινηματογράφου». 

Σημ 2: Το κείμενο του κοινωνιολόγου Καθηγητή Ευάγγελου Λεμπέση (1906-1968) που δημοσιεύτηκε το 1941 στην «Εφημερίδα των Νομικών» -που είχα ανακλύψει πριν 40 χρόνια. Σε κάποιο τεύχος των παλαιών  4Τ είχα δημοσιεύσει κάποια ααποσπάσματα αλλά, η εποχή είναι κατάλληλη για ancore. Aναδημοσιεύω κάποια σημεία (όλο μπορείτε να το βρήτε στο Διαδίκτυο), στο προτότυπο, στην αποκαλούμενη «καθαρεύουσα», που καταλαβαίνουν οι άνθρωποι των δικών μου Σχολείων και, ελπίζω να καταλαβαίνετε κι’ εσείς. Παρακαλώ να το διαβάσετε. Είναι σπουδαίο εργαλείο για να εξηγήσετε τα όσα συμβαίνουν στη χώρα μας.

Σημ 3 Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις του παρόντος είναι καθαρά συμπτωματική

Σημ 4: οι υπογραμμίσεις δικές μου

Πρόλογος

«…Ὀφείλομεν χάριτας εἰς τον Διευθυντή τῆς «Ἐφημερίδος τῶν Ἑλλήνων Νομικῶν», κ. Ν. Π. Θηβαίου, διὰ τὴν σύντομον ἐντρύφησιν εἰς τὸν χλοερὸν τοῦτον κόσμον μιᾶς κατηγορίας συνανθρώπων, τῶν ὁποίων ἡ κοινωνικὴ σημασία ἔχει δεινῶς ὑποτιμηθῆ καὶ τῶν ὁποίων τὰ δικαιώματα εἶναι ἐξησφαλισμένα οὐ μόνον -φεῦ!- ἐν τῷ βασιλείῳ τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ἔτι πλέον

I

….Εἰς τὴν πολυπληθῆ κατηγορίαν τῶν βλακῶν προσάπτεται ἀσφαλῶς ἄδικος καὶ ἐπιστημονικῶς ἐσφαλμένη μομφή, ὅταν οὗτοι χαρακτηρίζονται εἴτε ὡς ἄχρηστοι καὶ περιττὸν βάρος τῆς κοινωνίας, εἴτε ὡς παρασιτικοί, ἐκφράζεται δὲ συχνὰ ἡ ἀνόητος, ὡς θὰ ἴδωμεν, εὐχὴ ὅπως οὗτοι ἐκλείψουν. Τὸ πρόβλημα τῶν βλακῶν δὲν εἶναι ἐν τούτοις ἁπλοῦν ὅταν ληφθῆ πρώτον ὕπ᾿ ὄψιν ἡ στερεὰ καὶ ἀπολύτως ἀναγκαία θέσις, ἢν οὗτοι ἐπαξίως κατέχουν ἐν τῷ κοινωνικῷ διαφορισμῶ. Οἱ βλᾶκες διαιροῦνται οὕτως εἰς δυὸ ὅλως ἀντιθέτους μεταξὺ τῶν «ὁμάδας», διεπομένας ὅμως ἀμφοτέρας ὑπὸ τοῦ αὐτοῦ νόμου, τοῦ διαφορισμοῦ Ἡ πρώτη ἐκ τούτων ὁμὰς καταλαμβάνει ὡς γνωστὸν τὰς ὑποδεεστέρας ἐν τὴ κοινωνία θέσεις, ἤτοι εὑρίσκεται εἰς τὰς κατωτάτας βαθμίδας τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ. Πόσον εὐεργετικὴ διὰ τὴν κοινωνίαν εἶναι ἡ ὁμὰς αὕτη εἶναι περιττὸν νὰ τονισθῆ, διότι ἄνευ αὐτῆς δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἐκμετάλλευσις καὶ ἄνευ ἐκμεταλλεύσεως δὲν θὰ ὑπῆρχε πολιτισμός. Εἰς δὲ τὴν γλῶσσαν τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ: Ἄνευ αὐτῆς δὲν θὰ ὑπῆρχε διαφορισμός, διότι ἀντὶ τῆς ἀνισότητος, θὰ ὑπῆρχεν ἰσότης, ἔστω καὶ ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ θὰ ἦσαν ὅλοι εὐφυεῖς, ὅπερ ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ διαφορισμοῦ τὸ αὐτό: ὡς νὰ ἦσαν ὅλοι βλᾶκες· διότι ὁ διαφορισμὸς ἀπαιτεῖ ρητῶς καὶ εὐφυεῖς καὶ βλάκας, περικοπτωμένων δὲ οἱονδήποτε ἐκ τῶν δυὸ τούτων σκελῶν του, αἴρεται ὁλόκληρος. Ἄνευ δέ, κατ᾿ ἀκολουθίαν, τοῦ διαφορισμοῦ, καθισταμένου δυνατοῦ μόνον διὰ τῆς σοβαρᾶς συμβολῆς τῶν βλακῶν, δὲν ὑπάρχει κοινωνία. Τοιαύτη λοιπὸν ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν, ἤτις ἄλλως τὲ ὑπὸ πάντων ἀναγνωρίζεται, μολονότι μόνον εἰς τὸν κοινωνιολόγον εἶναι ἐπιστημονικῶς γνωστή.

Ἡ κατὰ τῶν βλακῶν καταφορὰ προκαλεῖται ἄλλως τε ὑπὸ τῆς δευτέρας ὁμάδος αὐτῶν, πλέον ἐνοχλητικῆς της πρώτης, ἀλλὰ καὶ ἐνταύθα ἡ καταφορὰ αὕτη, ἐφ᾿ ὅσον ἐμφανίζεται ὡς λογικὴ κρίσις, εἶναι ἀκοινωνιολόγητος, ἤτοι ἀντεπιστημονική. Κατηγοροῦνται δηλαδὴ οἱ βλᾶκες τῆς δευτέρας ταύτης κατηγορίας ὅτι παναξίως κατέχουν σπουδαίας ἐν τῇ κοινωνίᾳ θέσεις. Ἀλλ᾿ ἡ κρίσις αὕτη προδίδει πλήρη μίας ὠρισμένης μορφῆς τοῦ διαφορισμοῦ ἄγνοιαν. Ἡ μορφὴ αὕτη δεδομένη μὲ φυσικὴν ἀναγκαιότητα ὡς ὁ νόμος τοῦ διαφορισμοῦ εἶναι ὁ στοιχειώδης κανών: «δέκα βλᾶκες καθ᾿ ἑνὸς εὐφυοῦς· δέκα ἀνίκανοι καθ᾿ ἑνὸς ἱκανοῦ· δέκα ἀδύνατοι καθ᾿ ἑνὸς ἰσχυροῦ κ.ὁ.κ.». Τὸ φαινόμενον τοῦτο, κλασσικόν, τυπικὸν καὶ αἰώνιον ἀφ᾿ ἧς ὑπάρχει ἀνθρωπίνη κοινωνία, δι᾿ ὅλης της Ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος, δύνανται νὰ εἶναι «τυχαῖον»; Ἀλλὰ τυχαῖον εἶναι ὅ,τι ἀδυνατεῖ νὰ συλλάβη ὁ ἀνθρώπινος νοῦς. Οὐδέποτε ὅμως ὅ,τι πρὸ πολλοῦ ἔχει συλληφθῆ εἰς τὸν θεμελειώδη νόμον τοῦ διαφορισμοῦ. Καὶ τὸ μὲν ψυχολογικὸν ἐλατήριον τοῦ συνασπισμοῦ τῶν ὁπωσδήποτε «κάτω» κατὰ τῶν ὁπωσδήποτε «ἄνω» εἶναι δεδομένη διὰ τοῦ ressentiment.

Ὁ συνασπισμὸς τῶν βλακῶν ἐνταύθα εἶναι μηχανικὴ ὀργάνωσις βάσει τῆς ἀρχῆς τῆς «ἐλαχίστης προσπαθείας» πρὸς ἀντιμετώπισιν ἰσχυροτέρας δυνάμεως εἰς τὸ πρόσωπον τῶν ὀλίγων ἢ τοῦ ἑνός. Ἡ ὀργάνωσις αὕτη περιωρισμένης ἐκτάσεως καλεῖται κοινωνιολογικῶς κλίκα (clique).

  1. ἔμφυτος τάσις τοῦ βλακός, ἐξικνουμένη συχνότατα εἰς ἀληθῆ μανίαν ὅπως ἀνήκῃ εἰς ἰσχυρὰς καὶ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας πάσης φύσεως ὀργανώσεις, ἐξηγεῖται πρώτον μὲν ἐκ τῆς εὐκολίας τῆς ἀγελοποιήσεως, εἰς ἢν μονίμως ὑπόκειται, λόγω ἐλλείψεως ἀτομικότητος (ἐξ οὗ καὶ τὸ μῖσος τοῦ κατὰ τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ ἀτομικισμοῦ), δεύτερον δὲ ἐκ τοῦ ἀτομικοῦ ζῳώδους πανικοῦ, ὑπὸ τοῦ ὁποίου μονίμως κατατρύχεται, ἐκ τοῦ δεδικαιολογημένου φόβου μήπως περιέλθη εἰς τὸ παντὸς εἴδους προλεταριάτον. Ἀποτελεῖ δὲ ἡ τάσις αὕτη ἀμάχητον σχεδὸν τεκμήριον περὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς πνευματικῆς του ἀναπηρίας. Τοιουτοτρόπως δημιουργεῖται αὐτόματος συρροὴ βλακῶν εἰς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, αἴτινες, ἐὰν μὲν εἶναι συμφεροντολογικαί, διατηροῦν τουλάχιστον τὴν σοβαρότητα τῶν συμφερόντων των, ἐὰν ὅμως εἶναι «πνευματικαί» περιέρχονται σὺν τῷ χρόνῳ εἰς πλήρη βλακοκρατίαν. Εἰς τὸ φαινόμενον τοῦτο ὀφείλει τὸν ἐκφυλισμὸν τοῦ λ.χ. ὁ μασσωνισμός, oι ἁπανταχοῦ Ῥοταριανοὶ ὅμιλοι, ὅλοι oι «πνευματικοί» σύλλογοι, καὶ αὐτὴ αὕτη ἡ… Κοινωνία τῶν Ἐθνῶν (σ.σ. σήμερα Ο.Η.Ε). Ἑπόμενον εἶναι κατόπιν τούτων, ὅτι ὅπως ἡ λεγεὼν τῶν βλακῶν ὠθεῖται ἀκατανικήτως πρὸς τὴν ἀγέλην καὶ πρὸς τὰς πάσης φύσεως ὀργανώσεις, οὕτω ὑφίσταται ἀκατανίκητον ἕλξιν ἀπὸ τὰς παντὸς εἴδους ἀγελαίας ἀντιατομικὰς καὶ ὁμαδιστικὰς θεωρίας, ἀπὸ τοῦ πάσης φύσεως παρεμβατισμοῦ ἢ διευθυνομένης οἰκονομίας ἢ 4ης Αὐγούστου μέχρι τοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ τοῦ κομμουνισμοῦ (Ἄλλοι εἶναι οἱ ἐκμεταλλευταὶ τῶν θεωριῶν αὐτῶν). Τούτων δεδομένων ἐξηγεῖται καὶ ἡ ἀτελεύτητος καὶ αὐστηροτάτη ἐπιλογὴ βλακῶν εἰς τὰ ὁμαδικὰ συστήματα ἡ ὁποία, τὴ βοηθεῖα μίας πολιτικῆς βίας, κατοχυρούται καὶ ὡς πολιτικὸν καὶ κοινωνικὸν καθεστὼς (4η Αὔγουστου), τόσω μᾶλλον, ὅσο ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψεως, χρήσιμος μόνον εἰς ἐκείνους, οἵτινες διαθέτουν σκέψιν, εἶναι μονίμως καὶ ἐξόχως ἀντιπαθητικὴ εἰς τοὺς βλᾶκας, διότι ἀσκουμένη ὑπὸ τῶν ἄλλων στρέφεται ἐναντίον των, ἴδια ὁσάκις οὗτοι κατέχουν ἐξουσιαστικὰς θέσεις, ἢ ἔχουν συνδέση συμφέροντα μὲ τοὺς κατέχοντας αὐτάς. Ἡ ἔλλειψις ἰδίας γνώμης, ἡ κολακεία καὶ ἡ ρᾳδιουργία (ἴδε κατωτέρω) τοὺς προορίζουν ἄλλως τὲ εἰδικῶς διὰ τὰς καταστάσεις ταύτας. Ἡ ἀκατανίκητος ἐπίσης τάσις τῶν βλακῶν πρὸς τὰς πάσης φύσεως ἀγελαίας ἐμφανίσεις (κοσμικαὶ συγκεντρώσεις καὶ causerie τρεφομένη ἐκ τῶν περιεχομένων τῶν ἐφημερίδων καὶ τῶν ραδιοφώνων, μόδα, κλπ.) καὶ διακρίσεις (τίτλοι, διπλώματα παράσημα) εἶναι κατόπιν τῶν ἀνωτέρω αὐτονόητος.

III

  1. Ἀλλὰ πόθεν εἶναι δεδομένη ἡ πραγματικὴ δυνατότης τῆς ἀποτελεσματικῆς δράσεως τῆς βλακικῆς ἀγέλης; Ἡ δυνατότης αὕτη εἶναι δεδομένη ἀπολύτως ἀντικειμενικῶς καὶ ἀνεξαρτήτως τοῦ ψυχολογικοῦ ἐλατηρίου (τοῦ ressentiment), τὸ ὁποῖον ἄλλως οὐδεμίαν θὰ εἶχε κοινωνικὴν δρᾶσιν καὶ ἀκολούθως κοινωνιολογικὴν σημασίαν. Εἶναι δεδομένη ἐκ τῆς μοιραίας θέσεως τὴν ὁποίαν κατέχουν εἰς τὴν κλίμακα τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ οἱ βλᾶκες, θέσεως εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ἀναντικατάστατοι, διότι εἶναι θέσις ὑποδεεστέρα, ἀλλὰ καὶ ἀπολύτως ἀπαραίτητος διὰ τὸν ὅλον κοινωνικὸν μηχανισμόν, ὁ ὁποῖος βασίζεται ἀπολύτως εἰς τὰς κατωτέρας αὐτοῦ βαθμίδας. Εὐκρινέστατα διαφαίνεται ἡ ἐξάρτησις αὕτη τῶν ἀνωτέρω βαθμίδων καὶ προσώπων ἀπὸ τῶν κατωτέρων τοιούτων ὅπου αὕτη λαμβάνει μορφὰς καθαρῶς ἐκβιαστικάς, τὰς ὁποίας γνωρίζουν πάντες οἱ κοινωνικοὶ ἄνθρωποι. Ὡς παράδειγμα δύναται νὰ χρησιμεύση ἡ παρέλκυσις ἢ ὁ ἐνταφιασμὸς μίας ὑποθέσεως εἰς οἱανδήποτε ὑπηρεσίαν ὑπὸ κατωτέρων ὑπαλλήλων, ἡ ἔκδοσις ἐντάλματος συλλήψεως κατὰ καταζητουμένου ἐκληματίου, εἰς περίπτωσιν κατὰ τὴν ὁποίαν τὰ κατώτερα ἀστυνομικὰ ὄργανα εἶναι ἀλληλέγγυα πρὸς αὐτὸν κλπ
  2. Λαμβανομένης ἤδη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ἐπικαίρου ταύτης θέσεως τῶν κατωτέρων βαθμίδων καὶ προσώπων ἐν τῷ κοινωνικῷ διαφορισμῶ καθίσταται ἀπολύτως νοητὴ καὶ ἡ ἄνοδος αὐτῶν εἰς ἀνωτέρας βαθμίδας διὰ κοινοῦ μεταξὺ τῶν συνασπισμοῦ ἀναδεικνύοντος ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν δι᾿ ὀργανωμένης ἀντιστάσεως (boycotage) πρὸς τὰ ἄνω καὶ παραλύσεως τῶν τυχὸν ἀντιθέτων ἐνεργειῶν τῶν ὑπερκειμένων παραγόντων πρὸς ἀνάδειξιν ἄλλου πράγματι ἱκανοῦ, προσώπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ δι᾿ ὀργανωμένης προωθήσεως προσώπου ἐκ τῶν κόλπων αὐτῶν, πρὸς τὴν ἀνωτέραν βαθμίδα. Τὸ φαινόμενον τοῦτο καλεῖται κλίκα. Ὅτι τὴν ἐξέλιξιν ταύτην οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήση εἶναι φανερόν, ὅσον εἶναι φανερὰ ἡ νομοτελειακὴ συνάρτησις τῶν ὡς ἄνω δεδομένων. Κατὰ τὴν αὐτὴν συνάρτησιν τὸ φαινόμενον συνεχίζεται: «ἑνὸς βλακὸς προκειμένου μύριοι ἕπονται», ὁ δὲ οὕτω ἀνελθῶν βλὰξ θὰ προωθήση ὁ ἴδιος πρόσωπα μόνον κατώτερα ἑαυτοῦ, μέχρις ὅτου ἡ μία βίαια ἔξωθεν ἐπέμβασις, ὑπαγορευομένη ὑπὸ τῆς ἀνάγκης ἄλλου τινὸς κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ, ἢ ὁ φυσικὸς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς τοιούτου ὀργανισμοῦ ἐκ τῶν ἔσω, ἐπιφέρει θεμελιώδη τινὰ ἀνατροπὴν ἢ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν τερματισμὸν τοῦ βίου τοῦ ἐκφυλισθέντος ὀργανισμοῦ. Οὕτω λ.χ., εἰς παρομοίαν περίπτωσιν ἡ τὸ 1910 ἀνελθοῦσα κοινωνικὴ ὁμὰς ἀνέτρεψε τὴν ἱεραρχίαν τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν προσώπων καὶ ἐντὸς τοῦ παλαιοκομματισμοῦ, καταστήσασα δυνατὴν τὴν ὑπεφαλάγγισιν τῶν παλαιῶν αὐτοῦ ἀρχηγῶν ὑπὸ νέων (Γούναρη, Στράτου κλπ.)
  3. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἄνευ συνασπισμοῦ καὶ ὀργανώσεως, ἄνευ«κλίκας», ἀνερχόμενοι βλᾶκες ἢ ἀνίκανοι γενικῶς, ἀτομικῶς καὶ μόνον ἐπικρατοῦντες, εὑρίσκονται ἐν τούτοις δεσμευμένοι ὑπὸ τοῦ κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ εἰς ἴσον βαθμὸν ὡς καὶ οἱ ὀργανωμένοι τοιοῦτοι. Διότι ἀντικειμενικῶς αἱ θέσεις τὰς ὁποίας λαμβάνουν εἶναι τοιαύται, ὥστε ἡ ἀνεπάρκεια τῶν ἢ νὰ εἶναι πλεονεκτικὴ ἢ νὰ εἶναι ἀνεκτή, οὐδέποτε ὅμως θέσεις ἀπαιτούσαι πραγματικὰ προσόντα, ἐκ τῶν ὁποίων, καὶ ἂν ἀκόμη φθάνουν εἰς αὐτάς, ἀνατρέπονται καὶ κρημνίζονται εἰς τὴν πρώτην ἀντίξοον περίστασιν καὶ ὑπὸ μεγάλου τινὸς ἢ μικροῦ πνέοντος ἀνέμου. Οὕτω λ.χ. πολλοὶ ἐξ αὐτῶν κατέλαβον διαδοχικῶς πλεῖστα ἀξιώματα τῆς κοινωνίας καὶ τῆς πολιτείας, ἀπὸ τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, μέχρι τοῦ «Προέδρου τοῦ Συλλόγου Προστασίας Ἐγγύων Μυιῶν», τοῦ «Γενικοῦ Γραμματέως τῆς Γενικῆς Συνομοσπονδίας Πωλητῶν Ποντικοπαγίδων» κ.ο.κ., ἀξιώματα βεβαίως, τὰ ὁποῖα οὐδέποτε θὰ ἐπιδιώξη σοβαρῶς ἀπασχολούμενος ἄνθρωπος. Εἰς τὰ ἀξιώματα ταῦτα προστίθενται φυσικὰ καὶ διακρίσεις οἶον παράσημα, διπλώματα, δεξιώσεις κλπ

Ο causeur συνάδελφος τοῦ ἀνωτέρω ἀποτελεῖ ἀληθῆ κοινωνικὴν μάστιγα, διότι ὡς causerie ἐκλαμβάνει τὸ νὰ λέγῃ εἰς τοὺς χειμαζομένους συνανθρώπους τί ἀνέγνωσεν εἰς τὰς ἐφημερίδας, τί ἤκουσεν εἰς τὸ ραδιόφωνον καὶ τί τοῦ εἶπον διάφοροι καθ᾿ ὁδόν, ἐξικνούμενος ἔστιν ὅτε εἰς τὰ σχόλιά του, ὅταν ἀποφασίση νὰ σχολιάση εἰς δυσθεώρητα ὕψη ὀξυδερκείας καὶ πνευματικῆς χάριτος: ὅτι λ.χ. κατὰ τὴν νύκτα ἀναμφιβόλως ἐπικρατεῖ σκότος, τὴν δὲ βροχὴν ἀκολουθεῖ ὁπωσδήποτε ἡ ὑγρασία… Εἰς ταῦτα προστίθεται ἐνίοτε καὶ ἡ «προστατευτική» στάσις αὐτοῦ ἔναντι τῶν πνευματικῶς ἀνωτέρων του, σκοποῦσα τὴν ὑποτίμησιν αὐτῶν εἰς τὰ ὄμματα τοῦ κόσμου κλπ.

IV

  1. Ἐνδιαφέρον εἶναι τέλος ἐνταύθα τὸ φαινόμενον μερικῶν εὐφυῶν ἀνθρώπων, οἵτινες, ἐνστικτωδῶς διαισθανόμενοι τὸν κοινωνικῶς ἀνυπέρβλητον ρόλον τῶν βλακῶν καὶ τὴν λαμπρὰν κοινωνικὴν αὐτῶν σταδιοδρομίαν – ἐv τῇ «χρυσῇ» μέσῃ ὁδῷ τῆς μετριότητος ἐννοεῖται – ἀποφασίζουν νὰ ὑποδυθοῦν τὸν ρόλον αὐτόν, ὅπως ἀνέλθουν διὰ τῆς μεθόδου τῆς «νύσσης», ὡς αὕτη εὐφυέστατα ἀποκαλεῖται παρὰ τῷ λαῷ. Ἀλλ᾿ ὁ ρόλος οὗτος εἶναι ἐξαιρέτως δύσκολος ἐκ δυὸ λόγων: Πρῶτον ὑποκειμενικῶς ἡ ὕπαρξις πνευματικῆς καὶ ψυχικῆς ζωῆς ἔχει ὡς γνωστὸν ἀναποτρέπτους ἀντανακλάσεις ἐπὶ τῆς ἐξωτερικῆς φυσιογνωμίας, αἴτινες μὲ τὴν τελειοτέραν ὑπόκρισιν, δύσκολον εἶναι ν᾿ ἀποκρυβοῦν, πλὴν τῆς περιπτώσεως καθ᾿ ἣν εἶναι δεδομένον τάλαντον μεγάλου ἠθοποιοῦ. Ἡ ἁπλὴ παρουσία τοῦ εὐφυοῦς ἀνθρώπου εἶναι κατὰ κανόνα διὰ τὸν βλᾶκα εἰς τὸ ἔπακρον προκλητική. Τὸ ψυχολογικὸν σύμπλεγμα τῶν συναισθημάτων, τὸ ὁποῖον αὕτη ἐξαπολύει πάρ᾿ αὐτῶ εἶναι τὸ αὐτὸ ἀκριβῶς μὲ ἐκεῖνο τοῦ καταδιωκομένου καὶ πανικοβλήτου ζῴου ἢ ἀνθρώπου, ἐν καταστάσει φυγῆς ἢ ἀμύνης. Τὸ μῖσος, ὁ φόβος, ὁ φθόνος μετὰ τοῦ θράσους συμπλέκονται κατὰ τρόπον, δηλοῦντα διὰ τὸν ἐξησκημένον ὀφθαλμὸν σαφῶς εἰς πᾶσαν φράσιν, ἴδια ὑποτιμητικὴν ἢ μειωτικήν, τὴν κατάστασιν ἀμύνης. Δεύτερον ἀπὸ τῆς ἀπόψεως τοῦ βλακός, ἡ ἔνστικτος καχυποψία αὐτοῦ εἶναι τοιαύτη, ὥστε ἡ ὑπόκρισις τοῦ εὐφυοῦς ν᾿ ἀποβαίνῃ ματαία, ἡ δὲ πραγματικὴ εἰλικρίνεια αὐτοῦ νὰ ἐκλαμβάνεται ὡς ὑπόκρισις. Ὁ βλὰξ ὡς πλησιέστερος πρὸς τὸ ζωϊκὸν βασίλειον, ἔχει τὴν ἔνστικτον καχυποψίαν οὕτω ἀνεπτυγμένην, ὥστε ν᾿ ἀδυνατῇ νὰ διαγνώσῃ ἢ νὰ ἐννοήση συλλογισμοὺς καὶ λογικοὺς ὑπολογισμοὺς τοῦ εὐφυοῦς, βασιζομένους ὄχι εἰς τὸ ἔνστικτον ἀλλὰ εἰς τὴν διάνοιαν. Ἄοπλος καὶ ἀνυπεράσπιστος ἔναντι τῶν ψυχρῶν ὑπολογισμῶν τῆς ξένης διανοίας, ἢς ὁ μηχανισμὸς τυγχάνει εἰς αὐτὸν νοητικῶς ἀπροσπέλαστος, μίαν μόνην ἄμυναν διαθέτει, ἀκριβῶς ὅπως τὸ ζῷον καὶ ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος: τὴν ἔνστικτον καχυποψίαν. Οὕτω ἐξηγεῖται καὶ ἡ φυσικὴ καὶ πνευματικὴ κατωτερότης τῶν λαῶν, οἵτινες ἐμπνέονται βασικῶς ὑπὸ τῆς καχυποψίας, ἢν αὐταρέσκως ἐκλαμβάνουν ὡς εὐφυίαν. Ἔναντι τῶν Εὐρωπαίων οἵτινες οὐδεμίαν ἀνάγκην ἔχουν αὐτῆς, ὡς ἀντιλαμβανόμενοι νοητικῶς τὸν κόσμον. Ἐκ τούτων ἐπίσης φαίνεται σαφῶς, ὅτι ἡ καχυποψία καὶ ἡ ἀπότοκος αὐτῆς πονηρία εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετόν της εὐφυίας ὡς πρὸς τὸν ὅλον αὐτῆς ἐκτοπιζομένης πάντοτε ὑπὸ τῆς δευτέρας. Λέγομεν ἀντίθετος μόνον ὡς πρὸς τὸν ρόλον, διότι ἡ διάνοια δὲν εἶναι τί τὸ ἀνεξάρτητον ἢ ἀντίθετόν του ἐνστίκτου, ἀλλὰ τουναντίον ἡ ἀνάπτυξις καὶ ὁ διὰ λογικῶν μέσων πλουτισμὸς αὐτοῦ εἰς τὴν ἀρχικὴν αὐτοῦ πάντοτε κατεύθυνσιν.
  2. Πονηρία εἶναι ἡ ἐνεργητικὴ ὄψις τῆς καχυποψίας καὶ τὸ δεύτερον στάδιον αὐτῆς, ἤτοι ἡ δρᾶσις αὐτῆς, δρᾶσις ὅμως ζωϊκῶς ἀμυντικῆς φύσεως, διότι προϋποθέτει τὴν πνευματικὴν κατωτερότητα καὶ τὴν πνευματικὴν ἀμηχανίαν τοῦ βλακός, ὡς ζῴου ἐνστικτώδους καὶ πνευματικῶς πανικοβλήτου. Ἡ ἁπλὴ καχυποψία εἶναι ἄμυνα παθητικῆς φύσεως, καθ᾿ ὃ μὴ ἐνεργοῦσα ἐπὶ ἄλλων ἀτόμων. Ἡ πονηρία εἶναι ἄμυνα ἐνεργητικῆς φύσεως, διότι ἀποτελεῖ ἐγκεφαλικὴν ἐνέργειαν, σχηματισμὸν συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων, ἀγόντων εἰς πράξεις («τὸν ἐγέλασε» κ.λπ.) καὶ συνεπῶς ἐνεργεῖ ἐπὶ ἄλλων ἀτόμων. Ἄσχετον τὸ ζήτημα τῆς βλακώδους ποιότητος τῶν συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων. Ἡ χρησιμοποίησις ἤδη τῶν βλακωδῶν τούτων συλλογισμῶν καὶ συμπερασμάτων, μὲ μιὰν λέξιν τῆς πονηρῖας, χρησιμοποίησις ὅμως γενικώτερον ψυχολογικῶς ἐπιδρώσα ἐπὶ τοῦ ἄλλου ἀτόμου, ἤτοι χρησιμοποίησις αὐτῆς ἐν συνδυασμῷ μὲ στοιχεῖα κατωτάτης πνευματικῆς ὑποστάθμης (κολακεία, ψεῦδος, ρᾳδιουργία, συκοφαντία, σωματεμπορία, συμπαθὴς μορφὴ τοῦ βλακὸς ἀκόμη, ἐπίκλησις τῆς πολυτεκνίας του, προσφορὰ ἀνηθίκων καὶ εὐκόλων ὑπηρεσιῶν εἰς τὸ κολακευόμενον πρόσωπον, χαφιεδισμός, ξεσκονίσματα, τὸ «ποιεῖν τὸν καραγκιόζην», ἢ τὸν gigolot, χειροφιλήματα πρὸς τὸν «Ἐθνικὸν Κυβερνήτην», ἐκφωνήσεις λόγων, συρραφὴ κολακευτικῶν στίχων, μεταφορὰ λαχανικῶν, κλπ.
  3. Ἂν ὁ βλὰξ καταφεύγει εἰς τὴν ἐπιτηδειότητα λόγω τῶν πενιχρῶν πνευματικῶν τοῦ μέσων ἐκ τῆς αὐτῆς ἐλλείψεως ἀνωτέρων πνευματικῶν μέσων ὠθεῖται καὶ πρὸς τὴν ἀπάτην. Ἀπάτη εἶναι ὡς γνωστὸν ἡ ἀποσιώπησις τῆς ἀληθείας ἢ ἡ παράστασις ψευδῶν πραγμάτων ὡς ἀληθῶν. Ἐξ αὐτοῦ τούτου τοῦ ὁρισμοῦ αὐτῆς συνάγεται ὅτι ἡ ἀπάτη δὲν ἀνάγεται εἰς τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος, διότι πᾷς ἄνθρωπος δύναται νὰ παραστήση ψευδῶς πράγματα ὡς ἀληθῆ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ βλάξ, ἀλλ᾿ εἰς τὴν εὐπιστίαν τοῦ θύματος. Ὅτι λοιπὸν καταφεύγει εἰς αὐτήν, ὡς διανοητικῶς εὐκολώτερον μέσον ὁ βλὰξ ἐπειδή, στερούμενος εὐφυΐας, εἶναι ἀνίκανος νὰ μεταχειρισθῆ ἔντιμα μέσα, εἶναι αὐτονόητον, διότι ἔντιμα μέσα ὡς δυσκολώτερα, χρησιμοποιεῖ μόνον ὁ κεκτημένος πραγματικὴν ἀτομικὴν ἀξίαν. Πόθεν λοιπὸν προέρχεται ἡ εὐρέως διαδεδομένη ἀντίληψις, ὅτι ὁ ἀπατεὼν ὄχι μόνον ἀποκλείεται νὰ εἶναι βλάξ, ἀλλ᾿ ἀναγκαίως εἶναι εὐφυής, ἀντὶ τῆς ὡς ἄνω ἀναλύσεως, ἐξ ἢς ἀντιθέτως προκύπτει, ὅτι ὁ ἀπατεὼν ὄχι μόνον ἀποκλείεται νὰ εἶναι εὐφυής, ἀλλ᾿ εἶναι ἀναγκαίως βλάξ; Ἡ ἀντίληψις αὕτη προέρχεται ἐκ τῆς «θεωρίας» τοῦ βλακὸς περὶ τῆς εὐπιστίας. Εἰθισμένος ὁ βλὰξ νὰ «σκέπτεται» οὐχὶ διὰ τοῦ νοητικοῦ μηχανισμοῦ, ἀλλὰ διὰ χονδροειδῶν ἔξωθεν ἐντυπώσεων, δὲν ἐρευνᾷ τὰς αἰτιοκρατικὰς σχέσεις, ἀλλὰ περιορίζεται εἰς τὸ γεγονὸς μίας ἐπιτυχούσης ἀπάτης, γεγονὸς ἐξ οὗ καὶ μόνου συνάγει τὴν βλακείαν τοῦ θύματος καὶ τὴν εὐφυΐαν τοῦ ἀπατεῶνος. Ὅτι ἡ ἀπάτη δὲν ὀφείλεται εἰς εὐφυίαν ἀνελύθη, νομίζομεν ἐπαρκῶς. Ὅτι ὅμως ἡ εὐπιστία τοῦ θύματος ἀποτελεῖ βλακείαν, τοῦτο εἶναι ἀληθὲς μνημεῖον βλακικὴς «διανοίας» καὶ πολιτιστικῆς ὑποστάθμης. Διότι ἡ εὐπιστία ἑνὸς ἀτόμου, ὡς προϋποθέτουσα τὰ ἄλλα ἄτομα ὡς ἔντιμα καὶ συνεπῶς ὡς εὐφυά, εἶναι ἀσφαλῶς τὸ μέγιστον τῶν τεκμηρίων τῆς πνευματικῆς του ἀναπτύξεως καὶ τοῦ πολιτισμοῦ του. Ὅσον ὑψηλότερον ἐπὶ τῶν βαθμίδων τῆς εὐφυίας καὶ τοῦ πολιτισμοῦ ἵσταται ἐν ἄτομον ἢ εἷς λαός, (οἱ Εὐρωπαῖοι ἐν σχέσει πρὸς τοὺς Ἀνατολίτας) τόσον περισσότερον εὔπιστος εἶναι. Ὁ τελευταῖος τῶν βλακῶν θὰ ἠδύνατο νὰ ἐξαπατήση ἕνα Κὰντ ἢ ἕνα Μπετόβεv καὶ ὁ τελευταῖος τῶν Ἑλλήνων ἕνα Εὐρωπαῖον… Τὸ μειδίαμα τοῦ οἴκτου,τὸ ὁποῖον ρίπτουν οἱ «ἀφελεῖς κουτόφραγκοι», δημιουργοὶ τῶν πνευματικῶν ἀξιῶν καὶ ἐξουσιασταὶ τοῦ κόσμου, ἐπὶ τῶν δυστυχῶν «ἔξυπνών» της Μεσογείου καὶ τῆς Ἀνατολῆς, ἂς εἶναι καὶ ἡ τιμωρία τῶν βλακῶν καὶ διὰ τὴν «θεωρίαν» των ταύτην!

V

  1. «Ὅτι ὁ βλάξ, ἀκολουθῶν τὴν ἔνστικτον αὐτοῦ καχυποψίαν, εὑρίσκεται ἐντὸς τῆς πραγματικότητος, τοῦτο εἶναι ἀναμφισβήτητον, θέτει δὲ αὐτὸν ἐν τῷ Κοινωνικῷ βίω εἰς «ἀνωτέραν» μοῖραν λ.χ. τοῦ μεταφυσικοῦ, τοῦ ὁποίου ὁ ἐνστικτώδης κόσμος ἔχει ὑποστὴ νοσηρὰν ἀτροφίαν, ἔναντι τοῦ διανοητικοῦ αὐτοῦ κόσμου, ὅστις ἔχασε πᾶσαν ἐπαφὴν μετὰ τῆς πραγματικότητος. Ἐὰν δεχθῶμεν, ὡς ὑποχρεούμεθα, πρῶτον ὅτι τὸ ἔνστικτον εἶναι ἀλάθητον, καθ᾿ ὃ ἀνεξήγητον καὶ ἄφθαρτον, δεύτερον ὅτι ὁ κόσμος τῶν ἐνστίκτων εἶναι ὁ κατ᾿ ἐξοχὴν φυσικῶς ὑγιὴς κόσμος, τρίτον ὅτι ἡ κοινωνία ὡς συνέχεια τῆς φύσεως εἶναι ὑγειῆς ὀργανισμός, ἀπαρτιζόμενος ὑπὸ ὑγειῶν ἀτόμων, τότε τὸ συμπέρασμα περὶ τῆς ὑπεροχῆς τοῦ βλακὸς ἐπὶ τοῦ μεταφυσικοῦ ἐν τῇ κοινωνίᾳ, εἶναι συμπέρασμα ἀναγκαστικὸν καὶ ἀνέκκλητον, ἐπαληθευόμενον ἄλλως τέ, κατὰ φυσικὴν ἀναγκαιότητα, ὑπ᾿ αὐτῆς ταύτης τῆς κοινωνικῆς πραγματικότητος ὅλων τῶν ἐποχῶν καὶ τῶν λαῶν. Τὸ ὅτι οἱ μεταφυσικοὶ ἐπεκράτησαν (ὄχι ἤνθισαν) εἰς ἐποχὰς παρακμῆς τῶν κοινωνιῶν δὲν εἶναι τυχαῖον. Ὁ βλάξ, ὡς ἐλέχθη καὶ ἀνωτέρω, διαισθανόμενος ἐν τῇ καχυποψίᾳ του τὴν ἐπίθεσιν ἐκ μέρους τοῦ εὐφυοῦς, εἶναι θεμελιωδῶς ἐντὸς τῆς πραγματικότητος, διότι διαισθάνεται ὀρθῶς τὸν κίνδυνον νὰ περιέλθη κοινωνικῶς εἰς τὴν κάτω τάξιν. Ἐὰν διὰ τῆς καχυποψίας αὐτῆς καὶ μόνης προστατεύεται ἔναντι τοῦ φυσικοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ του, τοῦτο εἶναι ἄλλο ζήτημα. Φανερὸν εἶναι, ὅτι τὸ ἔνστικτον ἀποτελεῖ μέσον προσανατολισμοῦ καὶ στοιχειώδους ἀμύνης εἰς τὸν πρωτόγονον ἄνθρωπον, ὄχι ὅμως μέσον κατισχύσεως καὶ ὑπεροχῆς ἐν προηγμένῃ κοινωνία μετὰ προηγουμένου κοινωνικοῦ διαφορισμοῦ καὶ ἀναπτύξεως τῶν νοητικῶν του ἀνθρώπου μέσων, τῶν ὁποίων ἡ κατ᾿ ἄτομα ἀνισότης εἶναι ἐξ ἴσου φυσικῶς δεδομένη. Ὁ βλὰξ ὁμοιάζει ἐνταύθα τὸ ζῷον, τὸ ὁποῖον ἐξ ἐνστίκτου γνωρίζει νὰ διαφεύγῃ πάντα κίνδυνον, πλὴν ἀνωτέρας ὠμῆς βίας, εἰς τὴν ζοῦγκλαν, εἰσερχόμενον ὅμως εἰς κεντρικὴν ὁδὸν μεγαλουπόλεως, εὑρίσκεται αἰφνιδίως ὑπὸ τοὺς τροχοὺς αὐτοκινήτου. Τοῦτο εἶναι ἄγνωστος καὶ ἀκατανόητος εἰς αὐτὸ μηχανή, βασιζομένη βεβαίως κατὰ τελευταῖον λόγον εἰς τὸ ἔνστικτόν του ἀνθρώπου, κατασκευασθεῖσα ὅμως διὰ τῆς διανοίας του. Πῶς ἤδη οἱ πνευματικῶς κατώτεροι ἄνθρωποι εὑρίσκονται ὑπὸ τοὺς τροχοὺς διαφόρων κοινωνικῶν «αὐτοκινήτων», – τοῦτο δεικνύει ἡ θέσις αὐτῶν εἰς τὴν κάτω τάξιν. Τὴν «μηχανήν» αὐτὴν εἶναι βεβαίως ἀδύνατον νὰ διαφύγη καὶ ὁ βλάξ, τοῦ ὁποίου καὶ ἡ ἄνοδος εἶναι αὐστηρῶς ἐντὸς ὠρισμένων πλαισίων περιωρισμένη. Ὅτι δὲ τέλος ὁ μεταφυσικὸς οὐδὲ τὸ ζῷον, οὐδὲ τὸν βλᾶκα δύναται νὰ περιπλέξη εἰς τροχούς, τοῦτο εἶναι εὐνόητον ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι οὗτος φέρεται ἐπὶ τοῦ Πηγάσου…

VI

  1. Ὡς πρὸς τὴν κοινωνικὴν προέλευσιν τῶν βλακῶν διαπιστούται ὅτι ἡ παραγωγὴ βλακῶν δὲν εἶναι ταξική. Ἡ πονηρὰ φύσις δὲν ἔδωκεν εἰς ὠρισμένην τινὰ κοινωνικὴν τάξιν τὸ ἐπίζηλον τοῦτο προνόμιον. Ἐπεδαψίλευσεν ἴσως ὡς φαίνεται, εἰς τὴν ἑκάστοτε ἄνω τάξιν τοὺς διασκεδαστικωτέρους ἁπλῶς τύπους βλακῶν, ἀλλὰ δὲν ἐστέρησεν οὐδεμίαν ἄλλην κοινωνικὴν τάξιν τῆς σοβαρᾶς συμβολῆς των. Ὁ βλὰξ ὑπουργός, ὁ ἀγόμενος καὶ φερόμενος ὑπὸ τῶν ὑπαλλήλων του καὶ τὰ μέλη ἑνὸς ἐργατικοῦ σωματείου, τὰ ὁποῖα ἐκμεταλλεύεται ὁ πονηρὸς ἐργατοκάπηλος, ἀποτελοῦν δυὸ ἀντίθετα παραδείγματα τοῦ γεγονότος, ὅτι ἡ βλακεία δὲν ἔχει ταξικὴν τὴν πατρίδα.

Ψυχολογικὰ δὲ εἶναι κυρίως τὰ περιεχόμενα, τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν τὰς ποικιλίας καὶ παραλλαγὰς μεταξὺ τῶν βλακῶν. Ὁ fils a papa τῆς ἄνω τάξεως, ὁ ὁποῖος λόγω φυσικῆς ἀτροφίας τοῦ βουλητικοῦ του κόσμου, λαμβάνει σοβαρῶς ὑπ᾿ ὄψιν τὴν ἀτελεύτητον σειρὰν τῶν ἀπαγορεύσεων τῆς οἰκογενείας του, στερούμενος δὲ καὶ ἰδῖας πνευματικότητος, καταντᾷ εἰς τὸ τέλος τύπος χωρὶς τὴν ἐλαχίστην προσωπικότητα, ὀνομάζεται ὑπὸ τῆς τάξεώς του ἐπιεικέστατα «καλὸ παιδί», εἰς δὲ τὴν ἀντικειμενικὴν διάλεκτον θὰ ἠδύνατο νὰ ἀποκληθῆ «εὐπρεπὴς βλάξ», ἐνῷ τὸ «τέκνον τοῦ λαοῦ» εἰς τὴν αὐτὴν περίπτωσιν ὀνομάζεται ὑπὸ τοῦ εὐφυεστέρου καὶ κυριολεκτοῦντος λαοῦ δραστικώτατα «κόπανος». Σημαντικῶς αὐστηροτέρα εἶναι ἑπομένως ἡ φυσικὴ ἐπιλογὴ ἐντὸς τῆς κάτω τάξεως: ἐνῷ λ.χ. ὁ fils a papa εἰς τὴν μαθητικὴν ἡλικίαν τυγχάνει τῆς ἀγωγῆς, τῶν μορφωτικῶν μέσων καὶ τῶν περιποιήσεων τῆς τάξεώς του καὶ παραμένει ψυχικῶς ἀμείωτος, ὅπερ ἐπαυξάνει τὴν γελοίαν αὐτοπεποίθησίν του εἰς πρεσβυτέραν ἡλικίαν, δυνάμενος νὰ φθάση ἀνενοχλήτως καὶ εἰς ὑψηλὰ ἀξιώματα, ἡ δὲ ἀτομική του ὕπαρξις ὡς μὴ ὤφειλε, εἶναι γνωστὴ ἐν τὴ κοινωvία. Ἀντιθέτως τὸ τέκνον τοῦ λαοῦ καὶ σκληρώτερον χειραγωγεῖται ὑπὸ τῶν γονέων του καὶ τῶν συμμαθητῶν τοῦ ἐν τῷ σχολείῳ μέχρι πλήρους ψυχικῆς ἐξουθενώσεως διὰ σκληρᾶς ὑποτιμήσεως, προπηλακισμῶν, φαρσῶν, ὕβρεων καὶ βιαιοπραγιῶν καὶ δυσκολώτερον εἶναι κατόπιν τούτων ν᾿ ἀνέλθῃ τὴν κοινωνικὴν κλίμακα, ὁ δὲ βλὰξ τῶν λαϊκῶν τάξεων οὕτως καὶ συμπαθέστερος εἶναι καὶ ἄγνωστος καὶ ἀκινδυνώτερος καὶ ὀλιγώτερον γελοῖος, καθ᾿ ὃ σεμνότερος καὶ ἐστερημένος τῆς αὐτοπεποιθήσεως ἢ ἐπάρσεως τοῦ βλακὸς τῶν ἄνω τάξεων, εἰς τὸν ὁποῖον λόγω ἀτροφίας τοῦ βουλητικοῦ του καὶ τῆς μαλθακότητος τοῦ οἰκογενειακοῦ του περιβάλλοντος προστίθεται ἔστιν ὅτε καὶ ἀηδὴς γυναικωτὸς χαρακτήρ. Ἑνιαῖον ὅμως εἶναι τὸ πνευματικὸν προλεταριάτον πάσης ταξικῆς καταγωγῆς.

VII

  1. Ἡ ἠθικὴ τέλος σχέσις μεταξὺ βλακὸς καὶ ἐπιτηδείου ἢ ἀπατεῶνος εἶναι ἀπροσδοκήτως διάφορός της ἢν ἐκλαμβάνει συνήθως ἡ «κοινὴ γνώμη». Ὁ συνήθης κοινωνικὸς ἄνθρωπος θεωρεῖ τὸν ἐπιτήδειον καὶ τὸν ἀπατεῶνα ὡς ἀνηθίκους μέν, ἀλλ᾿ ὡς ὑποδιαιρέσεις τοῦ εὐφυοῦς. Ὅλως τὸ ἀντίθετον ὅμως συμβαίνει: ὁ ἐπιτήδειος καὶ ὁ ἀπατεὼν εἶναι ἀκριβῶς ὑποδιαιρέσεις τοῦ βλακός. Καὶ ἰδοὺ πῶς. Εἴπομεν ἀνωτέρω ὅτι ἡ πονηρία, ἐκτὸς ἐὰν εἶναι μέσον ἀμύνης τῶν εὐφυῶν οὐχὶ κατὰ τῶν βλακῶν ἀλλὰ κατὰ τῆς πονηρίας των, ἀποτελεῖ φυσικὴν ἰδιότητα τῶν βλακῶν καὶ δὴ φυσικὴν συνέπειαν τοῦ γεγονότος, ὅτι, λόγω ἀτροφίας τοῦ νοητικοῦ τῶν μηχανισμοῦ, ἀποτελεῖ αὕτη τὴν μόνην ἄμυναν αὐτῶν κατὰ πάσης ἔξωθεν ἐπιθέσεως. Ἀπὸ τῆς διαπιστώσεως τῆς ἀληθείας ταύτης μέχρι τῆς ἀκολούθου ἀληθείας ὑπάρχει ἓv καὶ μόνον βῆμα: ὅτι μόνον ὁ πνευματικῶς ἀνάπηρος ἔχει ἀνάγκην τῆς ἐπιτηδειότητος καὶ τῆς ἀπάτης διὰ νὰ προωθηθῆ ἢ νὰ ἐπικρατήση. Οὐδεὶς ἄνθρωπος ἀξίας ἔχει ἀνάγκην νὰ γίνῃ ἐπιτήδειος ἢ ἀπατεών. Ἡ καθημερινὴ κοινωνικὴ πεῖρα διδάσκει ὅτι τὰ ἐπίθετα ταῦτα οὐδέποτε κατώρθωσαν νὰ «κολλήσουν» εἰς ἀνθρώπους πραγματικῆς ἀξίας, οἱ ὁποῖοι, ἐὰν ὑπῆρξαν μισητοί, ἐχαρακτηρίσθησαν ἴσως ὡς «κακοί», ὡς «καταχθόνιοι», ὡς «γόητες», ὡς «τορπιλληταί» ἢ ὡς «λιβελλογράφοι», οὐδέποτε ὅμως ὡς ἐπιτήδειοι ἢ ἀπατεῶνες, καὶ ὅταν ἀκόμη ὑπῆρξαν συντηρητικοὶ εἰς τὰς σχέσεις τῶν μετὰ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων καὶ κατώρθωσαν πάντοτε νὰ προωθηθοῦν ἢ νὰ ἐπικρατήσουν. Ἀπόλυτος ἐσωτερικὴ συνέπεια τῆς πνευματικῆς ἀναπηρίας τοῦ βλακὸς εἶναι ἄλλως τὲ ὄχι μόνον ἡ ἀγελαία του τάσις, ὄχι μόνον ἡ προώθησίς του «πλάτην μὲ πλάτην» μὲ τὴν λεγεῶνα τῶν ὁμοίων του, ὄχι μόνον ἡ προσφυγὴ εἰς τὰ εὐτελέστερα μέσα τῆς ἐπιτηδειότητος, τὴν ἔλλειψιν ἀντιθέτου γνώμης, τὴν προσφορὰν εὐκόλων καὶ ἀνηθίκων ἐκδουλεύσεων καὶ τὴν κολακείαν, ἀλλὰ καὶ ἡ συστηματικὴ ἀποφυγὴ πάσης συγκρούσεως καὶ πάσης μάχης. Καὶ ὅταν ἀκόμη ὁ βλάξ, ὑπὸ τὴν μορφὴν τοῦ ἐπιτηδείου ἢ τοῦ ἀπατεῶνος, ἐξαναγκασθῇ νὰ δώση μάχην, θὰ δώση αὐτὴν διὰ τῶν πνευματικῶς εὐκολοτέρων καὶ συνεπῶς τῶν ἀνηθικωτέρων «ὅπλων»: τοῦ ψεύδους, τῆς διαστροφῆς, τῆς ρᾳδιουργίας καὶ τῆς συκοφαντίας.

Ἐξ οὗ ἕπεται τὸ ἀκλόνητον δόγμα: καὶ ἡ ἀνηθικότης εἶναι ἀποκλειστικὸν προνόμιον τῶν βλακῶν!

Ανοίγω που και που τη τηλεόραση και βλέπω (όπως αυτή τη στιγμή) τον Sakis να ανακοινώνει ποιος θα φύγει απ’ το X-Factor. Φώτα, στρας, φτηνός εντυπωσιασμός μία παράσταση για νεαρά πρωτεύοντα σαν αυτά που τσιρίζουν υστερικά στο background. Η χώρα έχει γαμηθεί κι’ αυτοί το χαβά τους. Λες και δεν τρέχει τίποτα. Κλώνοι γονιών που δεν ξέρουν τι τους γίνεται, μαζεύονται στις αρένες για να παρακολουθήσουν αυτό το απίθανο σκουπιδαριό. Δε ξέρω γιατί αλλά δεν αντέχω πια. Ούτε τον Sakis ούτε τα άτομα που, αντί να κόβουν τις φλέβες τους κάθε 10 λεπτά παρακολουθούν τα σκατά που επιπλέουν.

Για όσους ακόμα ενδιαφέρονται…

Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία

Δημοσιεύτηκε πριν από μερικές μέρες στον εκπαιδευτικό ιστότοπο esos.gr ένα άρθρο του μαθηματικού Γιάννη Π. Πλατάρου με τον εντυπωσιακό τίτλο «Για ποίους λόγους, η ελληνική γλώσσα, πλησιάζει την τελειότητα» (αγνοήστε τα περιττά κόμματα στον τίτλο, άλλωστε δεν έχουμε ακόμα φτάσει στην τελειότητα). Στο άρθρο ο συγγραφέας, που νομίζω πως είναι και μάχιμος εκπαιδευτικός στη δημόσια εκπαίδευση, παρουσιάζει κάποια επιχειρήματα για να στηρίξει τον ισχυρισμό του τίτλου, αντλημένα εν μέρει από τη δεξαμενή των ελληνοκεντρικών παραγλωσσολογικών μύθων που έχω παλιότερα αποκαλέσει «Λερναίο κείμενο», αλλά μεταπλασμένα και αναδιατυπωμένα.

Αυτό που ξεχωρίζει το πόνημα του κ. Πλατάρου από το αυθεντικό Λερναίο ή τα παρακλάδια του, είναι ότι ο συντάκτης φαίνεται να αποστασιοποιείται σε κάποια σημεία από τη ρητορική των παραγλωσσολογούντων, να αποδοκιμάζει «παραθεωρίες και αναπόδεικτους ισχυρισμούς» για την ανωτερότητα της ελληνικής γλώσσας, να επιδιώκει μια μέση λύση.

Σαν πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα, θα αναφέρω ένα σημείο, στο οποίο μάλιστα γίνεται αναφορά και…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 2.053 επιπλέον λέξεις

Μετά από 50 χρόνια στον δημοσιογραφικό/εκδοτικό χώρο διασθάνομαι ότι η χώρα είναι «τελειωμένη» αφού οι δεκάδες κυβερνήσεις από το τέλος του 2ου Π.Π δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν αρκετούς π ο λ ί τ ε ς, που π.χ να μην εγκαταλείπουν τα κάθε λογής σκουπίδια στο πλάι του δρόμου αλλά, να βρίσκουν τρόπο να τα εναποθέσουν στον κατάλληλο χώρο.

Το παρέδειγμα που αναφέρω είναι αστείο εμπρός την καθολική ανομία που μας χαρακτηρίζει. Δεκάδες φορές έχει τεθεί το ερώτημα αν φταίει ο λαός ή οι ηγέτες του. Απαντάω πως υπεύθυνοι είναι οι τελευταίοι. Αυτοί φτιάχνουν το πελετειακό/κομματικό σύστημα, επιλέγουν στελέχη, δίνουν παράδειγμα, προβάλουν πρότυπα. Στα χιλιάδες άρθρα  μου προσπαθούσα να δείξω την εικόνα των γραφικών, ασήμαντων, παράξενων, χαρούμενων τύπων που τοποθετήθηκαν σε θέσεις ευθύνης από τις γαλάζιες, πράσινε, γαλαοπράσινες και φούξια κτυβερνήσεις. Από έναν Υπουργό Εξωτερικών που δεν μιλούσε καμία ξένη γλώσσα μέχρι μια metrosexual κυριούλα που έγινε μέλος του …ΚΥΣΕΑ και από Υπουργούς Άμυνας με εμβέλεια 1.60μ (με τα χέρια στην ανάταση) μέχρι γραφικούς «Μπαρμπα Γιώρηγηδες που «δεν βρίσκουν σοβαρά προβλήματα στην πυρκαια».

Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τα πρόσωπα που κυβέρνησαν. Από την μιά έφτιαχναν υποδομές (δρόμους, φράγματα, σιδηροδρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, επικοινωνίες) κι’ απ την άλλη δημιουργούσαν φανατισμένους ψηφοφόρους, πράσινα και γαλάζια καφενεία και τοπικές οργανώσεις που είχαν σκοπό να βολέψουν τα «δικά τους παιδιά». Κάποια στιγμή κάτι πήγε να γίνει με την Παιδεία αλλά ενέσκυψε σμήνος «προοδευτικών φελλών» που καταδίκασε τους άριστους οι οποίοι αναχώρησαν μαζικά για την ξένη (κάπου 450.000) για να γλιτώσουν.

Κάποια στιγμή νόμισα ότι, κάτι θ’ αλλάξει αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ελπίδα! Η αλλάγή ήταν ότι, το κόμμα των Λαιμοδετών αντικαταστάθηκε απ’ εκείνο των Ανοιχτογιακάδων. Σε αυτούς προστέθηκαν τύποι με σανδάλια, όρθιους γιακάδες με κόκινο σιρίτι, πουκάμισα με μανσέτες και χ ρ υ σ ά μανικετόκουμπα (ο Lagh a Zani στο ταξί προς το Νομισματοκοπείο) και, κακόμορφα αντίγραφα του Μπολιβάρ και του Γκεβάρα που έφεραν την «επανάσταση» στην Πλατεία Συντάγματος. Αυτά τα παραδείσια ξωπετάχτηκαν με κρότο και παραμένουν  χαρακτήρες που είναι σα να βγήκαν από κουτούκια και μεζεδοπωλεία της 10ετίας του 80 οι. Ως άλλοι Κιχότες, επιτίθενται στα …αυθαίρετα τα οποία είναι βέβαια περισσότερα από τα νόμιμα.

Τελειωνω με μία προσωπική παρατήρηση: αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η παντελής έλλειψη Αισθητικής. Θα πείτε πως η Αισθητική είναι «αστική» αξία που δεν σηυνάδει με «αριστερούς». Να θυμίσω την Αισθητική που εξέπεμπε ο Τσε και άλλοι αληθινοί αριστεροί;  Δεν κραύγαζαν την «αριστεροσύνη» τουςτους αλλά, την έδειχναν (και ακόμα δείχνουν) με την ίδια τους την ταπεινή, παραγωγική και δημιουργική τους ζωή…

Άρχισα να γράφω  για τα όσα είδα στην καταστροφή με την πυρκαγιά στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι. Για τους δεκάδες νεκρούς, τις κατεστραμενες κατοικίες, τις παραστάσεις που έδωσε (και εξακολουθει), η ομάδα που κυβερνάει τα τελευταία χρόνια. Μισή ώρα αργότερα σταμάτησα καθώς, στο μυαλό έφταναν συνεχώς εικόνες απο παρόμοιες καταστροφές στο παρελθόν. Τι ειναι αυτά που γράφεις, είπα. Επαναλαμβάνεσαι δεν το καταβαίνεις;
Επειδή έχω τη «τύχη» να έχω ο λ α τα άρθρα που έγραψα στη ζωή μου στον Ιστό έβαλα στον Γουγλη τις κατάλληλες λέξεις και εμφανίστηκαν καμία …30αριά, 2-3 απ τα οποία διαβάσατε εδώ
Στα μέχρι τώρα σχόλια μου σημείωσα την εικονα συνοικιακού καφενέ της 10ετίας του 60 που παρουσίασε/παρουσιάζει ο παρων θίασος ιδιαίτερα τη νύχτα της μάζωξης υπό τον κ. Πρωθυπ. Εικόνα ερασιτεχνών, πολιτικαντηδων και δηλωσιών που έχουν απωλέσει το μέτρο το οποίο ίσως ποτέ δεν είχαν
Αυτό όμως  που με «σκότωσε» ήταν η ερώτηση του κ. Αλέκση. «Τι ώρα πετάνε τα αεροπλάνα τω πρωί» που θύμισε στιγμές παλαιός Εγγλεζικης κωμωδίας
Τα όσα επακολούθησαν (και θα) είχαν ένα τρομακτικό χαρακτηριστικό: την απούσία οποιασδήποτε συγγνώμης για τα θύματα. Προσθέστε τις αναιδείς δηλώσεις επιφανών τσαμπουκαδων, την αστεία εικονα του παραιτηθέντος και τα pigeon English του κ. Πάνου και έχουμε την κατάρριψη ενός ακόμα ρεκόρ της Ελληνικής κρατικής μηχανής

Τόσοι ήταν οι επισκέπτες στο blog μου https://kavvathas.com/wp από το 2009 μέχρι την 1η Αυγούστου 2018
Αν σε αυτόν τον αριθμό προσθέστε και τους 20.000/μηνα που «μπαίνουν» στο φατσοβιβλίο (Costas Cavathas και Εν Λευκώ-Κώστας Καββαθάς), φαίνεται πως δεν είμαι εντελώς αόρατος
Ευχαριστώ ολους όσοι είναι κοντά μου!

(Σημ του 2018: πρέπει να παραδεχθώ ότι το άρθρο που αναπαράγω είναι λίγο …παλιό! Δημοσιεύτηκε 19 χρόνια πειν αλλά, ρε παιδί μου, είναι …too hard to die eh?

**************************

δεδομένη την ανικανότητα να προσαρμοσθώ στη Nέα Eποχή, με τα σημάδια της κούρασης να δημιουργούν μαύρους κύκλους στα μάτια και μετά την εκ βαθέων «εξομολόγηση» στον Aντίλογο του Iουλίου, ακολούθησα τη συμβουλή παλιού φίλου και αποφάσισα να επισκεφθώ έναν (υποθετικό) ψυχαναλυτή, αν και, έτσι που πάνε τα πράγματα, μάλλον μου χρειάζεται… κανονικός. «Ξαπλώστε και πείτε μου τι αισθάνεσθε;». «Ένα κενό, μία «σφίξη» στο στομάχι. Mιλάω με τους αγγέλους, βλέπω οράματα και πιστεύω ότι, όταν πεθάνω, θα πάω στον παράδεισο. Έφτασα στο έσχατο σημείο της εξαθλίωσης, σε βαθμό που πριν από τις ευρωεκλογές παρακολούθησα τα τηλεοπτικά «τραπέζια» και άκουσα όλα όσα δήλωσαν οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποι των κομμάτων για το μέλλον της Eλλάδας στην Eνωμένη Eυρώπη…».

«Συνεχίστε» είπε ο γιατρός.

«…Aυτά όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο κενό που αισθάνομαι κάθε φορά που επισκέπτομαι έκθεση της μερσεντέ για να αγοράσω μία «κομπρέσορ». Mόλις πλησιάζει ο πωλητής με λούζει κρύος ιδρώτας. «Aισθάνεσθε καλά;» λέει. «Xάλια, λεω.  Eνώ μέχρι χθες πίστευα πως ανήκω στο κλαμπ των επιτυχημένων, τώρα που βλέπω το άστρο έχω δεύτερες σκέψεις…»

«Πόσο δεύτερες;» «Aπό δεύτερες, έως και τρίτες. Eίναι σαν να έχω πεθάνει και η ψυχή μου να με βλέπει από ψηλά να πηγαίνω σε «πολιτιστικό κέντρο» όπου, αντί να βάζουν τη μερσεντέ μου δίπλα στην Πόρσε του κ. Nεοπλουτίδη, τη βάζουν με τα Xιουντάι Kουπέ. Aκόμα, θέλω να αγοράσω Leopard S, Cigarette και Σανσίκερ 58, να κάνω πισίνα, μπάρμπεκιου με μάρμαρο Πεντέλης, πυλωτή και play room. Mέχρι μπιρίμπα θέλω να μάθω.» Tι μου συμβαίνει;» «H κατάσταση είναι σοβαρή, αλλά ελεγχόμενη.

 

Aν κάνετε μία βόλτα από Nέα Mάκρη μέχρι Παιανία και από Xαλάνδρι μέχρι Άνω Γλυφάδα θα δείτε χιλιάδες Έλληνες που αντιμετωπίζουν τα ίδια (και χειρότερα) προβλήματα. Ύστερα από 40 χρόνια στη δημοσιογραφία, από τα οποία 30 στους 4T, θα έπρεπε όχι μόνο κομπρέσορ να έχω αλλά και Kαρέρα 4 με «ξένα νούμερα», σαν αυτή που είδεα στη Bουλιαγμένης».

H πρώτη επίσκεψη κράτησε μία ώρα και δώσαμε ραντεβού για την άλλη εβδομάδα. Πήγα, ξάπλωσα στον καναπέ, έκλεισα τα μάτια κι’ άρχισε να με ρωτάει για τα παιδικά μου χρόνια. Προφανώς έψαχνε τις αιτίες που τραυμάτισαν την τρυφερή παιδική μου ψυχή. «Nα σας φέρω το περιοδικόT;» είπα «Tις έχω δημοσιεύεει πολλές φορές και, μία, πρόσφατα»

Όλα ξεκίνησαν εκείνη την δεκαετία του ’40, όπου ένας λαός, που καμία σχέση δεν είχε με τους …ναζί, κατέλαβε τα 3/4 της Eυρώπης και την Eλλάδα. Έτσι, αντί ο πατέρας να με στείλει στο κιντεργκάρντεν «Kοντορεβυθούλης», ανάθεσε στον αδελφό του να μου κάνει μάθημα. Μαζί με άλλα, κουρεμένα με την «ψιλή» και τρομοκρατημένα από τους βομβαρδισμούς και τον εμφύλιο πιτσιρίκια. Η Τάξη ληταν στο επίσης βομβαρδισμένο σπίτι μας στο Nέο Kόσμο…

«Συνεχίστε» είπε ο ψυχαναλυτής. «Tι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα παιδί που μεγάλωσε στους δρόμους από το να «ζηλεύει» τα παιδιά που μεγάλωσαν στα σαλόνια;». «Tώρα καταλαβαίνω γιατί θέλετε ν’ αγοράσετε Σανσίκερ» είπε ο γιατρός και με αυτή τη μέθοδο συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στην αιτία των πραγμάτων, σ’ αυτή την εμμονή που έχω να κρύβομαι όταν, για παράδειγμα, βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με «επιτυχημένους» Nεοέλληνες. «Kάτι πρέπει να κάνουμε για να απαλλαγείτε από το σύνδρομο της ενοχής. Eκτός από την αγορά μμερσεντέ ίσως βοηθούσε και η απόκτηση βίλας στη Mύκονο» είπε

 

Μονο η σκέψη ότι κάποιος μπορούσε να με δει σε μπαρ της Mυκόνου, επιδείνωσε την κατάστασή μου σε βαθμό που χρειαζόμουν αληθινό «γιατρό», κάποιον που να με συνδέσει με το παρελθόν μου και, κυρίως, τη δεκαετία του ’60. Ένα τετραήμερο στις Σπέτσες και στον Πόρο μ’ έκανε να βρω την ισορροπία μου. Στον Πόρο… Aυτό το παρεξηγημένο «νησί» του Aργοσαρωνικού, το γεμάτο αναμνήσεις από τις εκδρομές της σχολικής ηλικίας. Στον Πόρο, όπου ούτε ξέρω έπειτα από πόσες δεκαετίες, συνάντησα τον Στέφανο τον Zάννο, το φίλο και συναθλητή της εποχής των αγώνων με τα TT και τα Σάαμπ, τον γενναίο που μία μέρα είπε «αρκετά» και από τότε ζει και εργάζεται εκεί. H σχολή θαλάσσιου σκι ήταν η πρώτη στο νησί, αλλά η μεγάλη «κατάκτηση» είναι το σπίτι που μένει, η «Γαλήνη».

Όσοι γνωρίζετε αυτό το εκπληκτικής ομορφιάς αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, θα ξέρετε τι εννοώ. Ένα απόγευμα με τον Στέφανο, τις ιστορίες, αλλά και την ανάγνωση των δύο ιδιόχειρων λευκωμάτων με τις αναμνήσεις της μητέρας του από τη ζωή στη «Γαλήνη» και τις κακουχίες στη διάρκεια του 2ου Π.Π. ήταν αρκετό για να ζωντανέψει τις παλιές αξίες και να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω. Tις «παλιές αξίες». Tο έκανα μία, το έκανα δύο, το επανέλαβα και στο προηγούμενο τεύχος το παιχνίδι με τις «παλιές αξίες» και πρέπει να σας πω ότι αυτές υπάρχουν μόνο στα μυαλά των παλιών. Δεν υπάρχουν «παλιές αξίες», αλλά μία απεγνωσμένη προσπάθειά μας να γαντζωθούμε στις αναμνήσεις μας. Πολλές φορές λέω πως κάποια μέρα πρέπει να περιγράψω την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε ας πούμε στους αγώνες ταχύτητας, που γίνονταν μέσα στις πόλεις της Kέρκυρας, της Pόδου και, από μία φορά, των Xανίων και της… Nέας Σμύρνης στην Aθήνα! Eντάξει η ατμόσφαιρα και όσα πριν απ’ τους αγώνες ήταν σχεδόν «μαγικά» για μας, αλλά όχι για τους καθωσπρέπει αστούς που έβλεπαν τα μαγαζιά τους να κλείνουν και που ο ήχος από τις ελεύθερες εξατμίσεις των αγωνιστικών τούς τριβέλιζε τ’ αυτιά.

 

Γράφω για τον Πόρο και τη διακριτική του ομορφιά (παντού εκτός από τα τερατουργήματα της επταετίας και τα πιο πρόσφατα της νεοελληνικής αρπακόλλας), αλλά δεν περιμένω να το καταλάβουν τα καλόπαιδα που διέρρηξαν τη «Γαλήνη» (και μαγάρισαν τα δωμάτια με την παρουσία τους) ούτε τα μπουλούκια που καταφθάνουν με τα «γιωταχί». Όσο περνούν τα χρόνια γίνεσαι πιο αυστηρός και απαιτητικός. Σέβεσαι το περιβάλλον, όχι γιατί έτσι λένε οι «οικολόγοι», αλλά γιατί τα βουνά και οι παραλίες στο Kυπαρίσσι, για παράδειγμα, είναι εκεί από την προϊστορία και πρέπει έτσι να τ’ αφήσεις για να τα δουν οι απόγονοί σου. Kάθε φορά που κάνω το λάθος να φύγω απ’ την Aθήνα για «διακοπές» (5 μέρες φέτος) και βλέπω την ομορφιά της Eλλάδας «παθαίνω μία ψυχολογία» όπως αστειευόμαστε παλιά, καθώς η ιστορία με πλακώνει και με αγχώνει. Tο παθαίνω στις Mυκήνες, στους Δελφούς, στην Tροιζήνα, στη Bεργίνα, στο Aκρωτήρι, στην Kνωσσό, στον Πόρο, παντού. Σαν να μη μου έφταναν οι απορίες για τους ευγενείς που έχτισαν (και διακόσμησαν) το Aκρωτήρι έρχεται και ο Στέφανος με τις δικές του ιστορίες που σε πάνε μέχρι το… 730 μ.X. και τελείωσες ως δημοσιογράφος και ως άνθρωπος. Πού να τα προλάβεις; Aναμνήσεις από παλαιά Pάλι Aδριατικής, τα Mόντε Kάρλο, τα Eαρινά, το Xίλμαν Iμπ του Mάρεϊ Σμιθ να καίγεται στην ειδική διαδρομή του Διονύσου, τα TT να πλαγιολισθαίνουν, τα πρώτα αυτοκινητιστικά περιοδικά, τα πρώτα ρεπορτάζ, οι αναβάσεις, οι αγώνες ταχύτητας στα νησιά, τα Pάλι…

Δεν υπάρχει παλιά, καλή εποχή λέει ο άλλος μου εαυτός. Όλα αυτά δεν είναι παρά σωσίβια που ρίχνεις για να μην «πνιγείς» στο «ποτάμι» της ιστορίας που αναβλύζει από παντού. Kαθώς, όταν φύγεις, πίσω σου δε θ’ αφήσεις μεγαλοπρεπείς ναούς και τάφους γεμάτους χρυσά αναθέματα, αλλά χρηματιστήρια, μερσεντέ, μπλερ και σολάνα, ψάχνεις γι’ αποκούμπια. Kούνια που σε κούναγε.

Kαμία ανάμνηση NSU TT δεν πρόκειται να φέρει πίσω τη χαμένη σου νιότη, γι’ αυτό τα γράφεις όλα αυτά, για να ξεσπάσεις. Πόσο δίκιο έχει ο άλλος μου εαυτός! Σαν χειρουργός με κοιτάει από ψηλά, ελέγχοντας κάθε σκέψη, πράξη και κίνηση. Kαθώς το παρελθόν ξεδιπλωνόταν, αισθανόμουν πως τα όσα έλεγα (και έγραφα) έκαναν το γιατρό να χαμογελάει ειρωνικά. «Kαλέ βρε αφορεσμένε», εξερράγη. «Eσύ δεν είσαι που γράφεις γι’ αυτοκίνητα; Που έκανες και εκδοτική εταιρία, η οποία μάλιστα βαδίζει προς την Παράλληλη Aγορά; Πώς γίνεται να αισθάνεσαι τύψεις, όταν οδηγείς Pέιντζ Pόβερ;». Mπορεί ο (φανταστικός) ψυχογιατρός να μην καταλαβαίνει, αλλά δεν πιστεύω να υπάρχει ούτε ένας αναγνώστης που να μη συλλαμβάνει το… υπονοούμενο. Tα όσα λαβαίνουν χώρα στο μυαλό του υπογράφοντος ορίζουν και την έννοια του… διχασμού της προσωπικότητας! Tι να κάνει όμως, αφού τα όσα συμβαίνουν σε ορισμένους χώρους της Aθήνας (και τονίζω τη λέξη γιατί υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Eλλάδα που, όχι Pέιντζ Pόβερ, αλλά ούτε Άτος δεν μπορούν να αποκτήσουν) είναι τόσο χυδαία, προκλητικά, αντιαισθητικά και «τσίπικα» που ο κάθε σοβαρός άνθρωπος (η σοβαρότης με την έννοια της κοινωνικής και πολιτιστικής μόρφωσης και όχι της σοβαροφάνειας) να ψάχνει για καταφύγιο.

Tα δάκρυα των πραγμάτων… Το ποιήμα του Πορφύρα που απήγγελε η μακαρίτισα η μητέρα μου όταν, πτράγμα σπάνιο, αισθάνονταν καλά. Το θυμάμαι κι από το μάθημα των λατινικών στο παλιό σχολείο. Τότε που ακόμα υπήρχαν δάσκαλοι και μαθητές. Τα δάκρυα των κατεστραμμένων παιχνιδιών, των αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή, των εγκαταλειμμένων σπιτιών

Το θυμήθηκα σήμερα καθώς προσπαθούσα να συγυρίσω τογραφείο μου στο «Κωσταλεξι» που, με τα χρόνια, έχει γεμίσει με εκατοντάδες μικρά και μεγάλα αντικείμενα. Πένσες, κατσαβίδια, κοπίδια «100!», συνδετήρες, δοκιμαστικά, δεκάδες μολυβια, πένες μελάνης, μικροί και μεγάλοι μαρκαδόροι, φορτιστές από τις εκάδες συσκευές που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και που ακόμα φυλάω ελπίζοντας πως, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα τα χρειαστώ! Και να ήταν αυτά… Τα ράφια έχουν ακόμα βιβλία που περιμένουν (μάταια) να διαβαστούν, γάντια μοτοσικλέτας, κράνη, καπελάκια, εργαλεία (στα κουτιά τους) και αναμνηστικά από τις εκατοντάδες παρουσιάσεις αυτοκινήτων, αεροπλάνων, μοτοσυκλετιστών, ανεμοπτέρων, σκαφών απ’ ότι τέλος πάντων με ενδιάφερε εκείνα τα χρόνια

Δίπλα τοποθέτησα ένα μεγάλο χαρτόκουτο για ν’ αρχίσω να πετάω όσα δεν χρειάζονταν. Ύστερα από 3 ώρες το κουτί είχε 2 στραβούς συνδετήρες, ένα άδειο μπουκάλι και πολλά χαρτιά. Στα υπόλοιπα έδωσα …χάρη! Έμειναν στα συρτάρια για να τα πετάξει ο παλιατζής που θα μπει στο σπίτι όταναναχωρήσω για τη Χώρα του Ποτέ!

Αυτά για σήμερα…

Πάνε μήνες που έχω να γράψω κάτι στο blog. Η αιτία της απουσίας οφείλεται στην ανικανότητα μου να αποδράσω από τη φυλακή που ο ίδιος δημιούργησα στην προσωπική μου ζωή από την οποία δεν μπορώ (πλέον) να ξεφύγω. Οι λίγοι μου φίλοι ξέρουν ποια ειναι  και καταλαβαίνουν ότι, είναι αργά να αποδράσω. Ο καιρός πέρασε, δεν το επιχείρησα όταν ήμουν νέος, τώρα είναι αργά

Αλλά, και να γράψω τι να πω; Ένας-δύο είπαν να αναφερθώ στην «παλιά εποχή». Χαμογέλασα μια και, όπως δεκάδες φορές έχω πει τι λένε οι Άγγλοι για την νοσταλγία. Η αναφορά σε χρόνια παλιά και τρέλες της νιότης γίνεται μόνο από ανθρώπους που αισθάνονται καλά, που δεν έχουν κάποιον να τους βασανίζει χωρίς, λόγω προχωρημένης ηλικίας, να μπορούν να ξεφύγουν.

Αυτά λοιπόν τα λίγα μια και, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε οι άλλοι δεν χάνετε και τίποτα!  Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν το ίδιο πρόβλημα και δεν κάνουν τίποτα για ένα και μόνο λόγο: είναι πλέον πολύ αργά! Βέβαια δεν έχω χαθεί εντελώς. Που και που κάνω κάποιο σχόλιο στο φατσοβιβλίο που το βλέπουν 100-200 την εβδομάδα -αν και ο μετρητής λέει πως ο «τοίχος» μου έχει 5.0000 επισκέψεις/εβδομάδα, αριθμό που δεν κατανοώ μια και δεν έχω ψάξει να βρω τι σημαίνει, ίσως κάποιος να με βοηθήσει

Είναι και η υγεία μου. Τους πρώτους 10 μήνες του 17 μπήκα 9 φορές στο νοσοκομείο, έκανα 16 επεμβάσεις με ολική ή μερική νάρκωση (μέθη) παθαίνοντας όσα δεν είχα πάθει τα προηγούμενα 70 χρόνια. Τώρα είμαι «καλά» αν με τη λέξη εννοώ οτι αναπνέω και περπατάω.

Τους μήνες που πέρασαν έκανα μία προσπάθεια να στήσω ένα σαιτ με τίτλο «TheMETA4four Instittute» όπου κάποιοι συνεργάτες θα έγραφαν για τα θέματα που μας αρέσουν αλλά, «έφαγα τα μούτρα μου». Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει πλέον να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε 10 σημεία , να συντονίζω, παρακολουθώ, διθορθώνω και οργανώνω. Το είπα σε 3-3 παλιούς συνεργάτες που απάντησαν (ευγενικά) με την σιωπή τους, δεν τους κατηγορώ, η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα

Σταμάτησα και να πετάω. Το πτυχίο (ανεμοπτέρου) είναι εν ισχύ αλλά, είπα πως 63 χρόνια είναι αρκετά. Δεν έχω πια την ανάγκη που είχα 3 χρόνια πριν να πάρω ένα ανεμόπτερο και να καθίσω 1-2 ώρες στον αέρα πετώντας από σύννεφο σε σύννεφο ή γλείφοντας τις κορδέλες της Πάρνηθας. Το πτυχίο ελικοπτέρου έληξε όπως και του αεροπλάνου, το πρώτο γιατί 600 ευρώ/ώρα είναι …πολλά το δεύτερο γιατί πάντα βαριόμουνα τα αεροπλάνα όσο ωραία και αν είναι η πτήση. Φανταστείτε να πηγαίνετε από Αθήνα στα Γιάννενα και συγκυβερνήτης να είναι ένας καλός χειριστής αλλά, μέχρι εκεί! Να μη ξέρει που πάνε τα τέσσερα, να μη μπορεί να πει κουβέντα για τίποτα και η ώρα να περνάει μέσα σ’ ένα «σύννεφο» βλακείας. Πάνε λοιπόν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, πάει και τ’ ανεμόπτερο, πάει και η μοτοσικλέτα (λόγω φοβερών πόνων στη μέση), πάει η ζωή, οι παλιοί φίλοι (και λιγοστές φίλες) που χάθηκαν, παντρεύτηκαν, μετακόμισαν σε άλλες χώρες και εδώ να ήταν so what?

Θα ήθελα να προλάβω την εποχή της ελεγχόμενης αθανασίας, να ζήσω 200 χρόνια, να κάνω ακόμα μία προσπάθεια να πάω στο Διάστημα αλλά, αυτά τα γράφω μόνο για να σας κάνω να χαμογελάσετε!

Το μόνο που φέρνει λίγη χαρά είναι ότι, αυτό το blog έχει 1.8 εκατομμύρια επισκέψεις από την ημέρα που άνοιξε πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα με θυμάστε και σας ευχαριστώ πολύ

σημ: συγγνώμη για τα λάθη. Τα διόρθωσα!

 

 

 

Ήξερα πως θα ‘ναι δύσκολο αλλά, όχι τόσο

Το είχα γράψει σε διάφορα άρθρα πως, από τη στιγμή που κάποιος σταματήσει να εργάζεται, δημιουργεί και πολεμάει σε λίγο θα σβήσει σαν κερί στον άνεμο. Το τελευταίο έχει ισχυρή δόση «για την κακομοίρα τη μάνα μου» που σημαίνει πως, όταν το συναίσθημα μπαίνει μπροστά απ’ την λογική κάτι αρχίζει να μη πηγαίνει καλά

 Με το στροφόμετρο να έχει πέσει απ’ τις 10.000 στις 300-400 στροφές/λεπτό, κάθομαι στο κωσταλέξι παρέα με τις αναμνήσεις και τους δεκάδες τόμους των περιοδικών/έργα τέχνης που είχε βιβλιοδετήσει ο Ανδρέας Γανιάρης.

 Φίλος στα χρόνια της δημιουργίας τηλεφωνούσε ο ίδιος να θυμίσει πως πέρασε ο καιρός και πρέπει να στείλω περιοδικά σε “καλή κατάσταση” να τα «δέσει» όπως μόνο εκείνος ήξερε

 Με χοντρό μπεζ πανί και κόκκινο χρώμα για τους 4Τ, γαλάζιο για την «ΠΤΗΣΗ», μαύρο για τον «ΗΧΟ & Hi-Fi». Και τα «γράμματα» με χρυσοτυπία σε δέρμα. Κάθ’ ένας 12 ή 6 τεύχη ανάλογα με τις σελίδες του κάθε περιοδικού, γεμάτοι με την δουλειά δημοσιογράφων, φωτογράφων και τεχνικών που, οι περισσότεροι, χάθηκαν στο χρόνο αφηνωντας με μόνο να νοσταλγώ. Όμως και, επειδή όπως έχω γράψει η νοσταλγία είναι αρρωστια προσπαθώ να την αποβάλω απ’ το ιερό. Ότι έγινε-έγινε και η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα

Έφτιαχνα ειδικές βιβλιοθήκες, γέμισαν, τώρα αδειάζουν καθώς βάζω τις αναμνήσεις μου σε κουτιά να τις στείλω στον παλιό φίλο τον Τάκη τον Θεοχαράκη να τις φυλάξει σ’ ένα ωραίο χώρο μέχρι, όπως λέει,να  φτιάξει ένα μουσείο και μου παραχωρήσει μία γωνιά. Εκεί, όταν θα έχω φύγει, θα μπορούν όσοι θυμούνται να βλέπουν από κοντά την ιστορία των Τεχνικών Εκδόσεων

Και να ήταν μόνο οι τόμοι των περιοδικών.. Εκτός απ’ τους 4Τ, το “ΗΧΟ& HiFi”, το “ΠΤΗΣΗ & Διάστημα” το «Αναλόγιο», το «Δορυφορική TV», το «ΓΕΤΣΗ», το «Σκάφος & Θάλασσα» και άλλα που αναφέρω αλλού αν κάποιος επιθυμεί μπορεί να δει τι κάναμε στην 10ετία του ’70 και του ’80.

Πιστεύω ότι είμαστε μπροστά από πολλούς «ευρωπαίους», το ξέραμε εμείς αλλά, τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ενεργούμενα έκαναν (και ακόμα κάνουν) πως δεν υπάρχουμε επειδή τους είχαμε κάνει την Πράξη απ’ όλες τις διαθέσιμες εισόδους που, στους περισσότερους ήταν περισσότερες από μία

Ακόμα και σήμερα, 46 χρόνια μετά οι, κατά δήλωση αριστεροί του ντακάπο και του φλοράλ δεν έχουν καταλάβει τι πέτυχαν τα περιοδικά των Τεχνικών Εκδόσεων μέχρι που, τραπεζικά, επιχειρηματικά και οικονομικά ξεφτίλια, πουλημένοι, αργυρώνητοι και φίδια κολοβά κατάφεραν ναγκρεμίσουν την εταιρία και να πουλήσουν τα ιμάτια της σε εκδοτικά “συγκροτήματα” που, επιπλέουν σ’ έναν ωκεανό περιτωμάτων

Αναρωτιέμαι: τι αξία έχει να αναφέρομαι στο παρελθόν;

Καμία και ντρέπομαι που, λίγο η μοναξιά, πολύ το γκρέμισμα της ζωής μου με κάνουν να τα επαναλαμβάνω.

Για καμιά ώρα κάποιο βράδυ παρακολούθησα την κοκορομαχία ανάμεσα στους Γραβάτες και στους Ανοιχτογιακάδες περιμένοντας, ο ανόητος, ν’ ακούσω κάτι για την Παιδεία, τις Επιστήμες και την Τεχνολογία, την Βιομηχανία, το Περιβάλλον…

Τίποτα οι μικρομεσαίες πορδές. Ο ένας ήθελε να κάνει νησί “αντι-Νταβός” που, “σε κυρτή γιγαντοοθόνη θα τραγουδάει η Μπιγιονσέ και η Σίρλει Μπάσι”, ο άλλος ήθελε στην Ελλάδα να επενδύσουν οι “Σείριοι” μετανάστες, ο τρίτος να καταργήσει “μ’ ένα νόμο και μία πράξη” το Μνημόνιο, κάποιος Μπαμπαγκίντα να ιδρύσει το “Νέο Κράτος”, τελειωμό δεν έχουν οι ανοησίες

Οι φωτογραφίες, τα κείμενα και οι αναμνήσεις δε με μ’ αφήνουν ήσυχο ιδιαίτερα τις νύχτες. Περιμένουν να κλείσω τα μάτια, να αρχίσει το REM,  να επιτεθούν, να αναστήσουν εικόνες που χάθηκαν, πρόσωπα που έσβησαν, εμπειρίες που συντάραξαν. Τίποτα σπουδαίο, συμβένει σε όλους, σε διαφορετική όμως κλίμακα. Αν έχεις παιδιά θυμάσαι πως ήταν μικρά, πως μεγάλωσαν, πως έκαναν οικογένειες και σ’ άφησαν μόνο να τα βλέπεις μόνο Χριστύγενα και Πάσχα. Αν όχι τότε την  έχεις, κατά κάποιο τρόπο, «πατήσει» αφού κανένα απ’ τα σκυλιά δεν μιλάει αν και, πολλές φορές, έχουν καλύτερη συμπεριφορά

 Ούτε η Λάκης, το γατί που μάζεψα πριν δέκα χρόνια έξω απ’ την  εφημερίδα, 50 γραμμάρια, έτοιμο να πεθάνει και τον μετέφερα σπίτι στην μπαγακαζιέρα της BMW, είναι καλύτερος. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τρώει και να κυνηγάει την Ζουζού η οποία όμως πέθανε όταν έκανε το λάθος να βγεί στον κήπο και την πρόλαβε ο Μπεν ένα ημίαιμο Μαλινουά που, πιο ηλίθιο δεν γίνεται

Όταν τα ράφια αδιάσουν δεν θα ‘χω λόγο και να μένω στο κωσταλέξι. Μπορεί να μετακομίσω βόρεια να είμαι και πιο κοντά στον ψηφιακό μου “Αχέροντα” μια και, όπως λένε, η Πληροφορία δεν χάνεται αλλά αλλάζει μορφή πράγμα που σημαίνει ότι, κάποιος στο μέλλον μπορεί να με ανασύρει απ’ τα data banks και, αντιστρέφοντας το “προτσές:να με ξαναφέρει στη “ζωή”. Εδώ χαμογελάνε ή γελάνε ανάλογα πως αισθάνονται…

Μέρος ΙΙ

Τι ωραία σχόλια ήταν αυτά; Κανείς δεν βρέθηκε να πει αυτό που ο λέει ο Κ.Κ στον Duncan McLeod; Ποιος ενδιαφέρεται για τις γλυκανάλατες σου εξομολογήσεις; Εδώ ο κόσμος πεινάει, βομβαρδίζεται, εγκαταλείπει τις εστίες του, πνίγεται, καταλαμβάνει λιμάνια, εθνικές οδούς, χωράφια (δίπλα στα Σκόπια), αποθήκες Νο1 στα λιμάνια κι’ εσύ μας ζαλίζεις με τους τόμους των περιοδικών;

Και βέβαια έχει δίκιο να λέει, εγώ έχω άδικο που νομίζω αλλά, έτσι είναι φτιαγμένη αυτή η «φουρνιά» των ανθρώπων γιατί, η επόμενη, οι μετα-άνθρωποι δεν θα’χουν ίδια προβλήματα  αφού θα είναι συνδεδεμένοι με τις Μηχανές…

Θα μπορούν να επισκεφθούν το παρελθόν ή το μέλλον τους, να αλλάζουν τα δεδομένα, τα σενάρια, τις σχέσεις. Να διαγράφουν αναμνήσεις, να δημιουργούν νέες, να ταξιδεύουν στο παρελθόν και στο μέλλον ή να μένουν ακίνητοι στο παρόν για όσα χρόνια, αιώνες ή χιλιετίες επιθυμούν

Δε θα προλάβω την εποχή αλλά, να είστε σίγουροι, θα έρθει. Θα την ζήσουν τα παιδιά σας, θα επιζήσουν μόνο όσα είναι  προετοιμασμένα. Τα άλλα θα γίνουν χυλός για την Μηχανή, κάτι σαν σύγχρονο «Soylent Green»  για όσους μυημένους στην Ε.Φ απ’ τα μικράτα τους.

Θα ‘θελα; Και βέβαια ναι! Δεν είναι λίγο να μπορείς να ξεφύγεις απ’ τον Κούλη και τον Φίλη, την Κα ΜεΤαΓεμιοστά και τον άλλον που «τρώει» τα «σ». 

Καλά με το μέλλον θα πείτε… Με το παρόν τι κάνουμε; Πως θ’ αντιμετωπίσουμε το «προσφυγικό» και πως θα τελειώσει η «αξιολόγηση» για να πάρει το κρατίδιο 5.6 δις να πληρώσει δόσεις, να δώσει και κάτι στα υποκείμενα του (subjects), να μπορέσουν να πάρουν, άλλοι γαλοπούλα ελαιολάδου, άλλοι χουντάϊ, κάποιοι κίτρινες μερσεντέ GTiLEb ή κάπως, δεν είμαι πρόχειρος δεν ήμουν στη «παρουσίαση» στο Γκάζι, με τον νεκροθάφτη και την «πι-άρ» να αραδιάζει τα πλεονεκτήματα της Ύβρεως των 200.000  ούρο αλλά, κανείς δεν πταίει παρά μόνο ο γράφων που ενέγραψε αυτή την πλευρά τις ζωής στις κοχόνες του

Και μετά, και μετά ακούστηκε η απορία του πλήθους. Τι έγινε μετά;

Μετά έζησαν αυτοί καλά κι’ εμείς καλύτερα, πουλήθηκαν (τρόπος του newspeak) τα λιμάνια και τα περιφερειακά αεροδρόμια κι’ ευτυχώς δλδ γιατί, αν είχαν «διαγραφεί μ’ ένα νόμο και μία πράξη» τα σακάκια θα έμεναν στις κρεμάστρες και, στην ερώτηση του πολίτη που πάει στην ΥΠΑ, «είναι εδώ ο κ. Μπουρδούφαλος» θα ακολουθούσε η απάντηση «μόλις βγήκε… Το σακάκι του είναι εδώ» κι’ ας έχει δύο σακάκια ο κύριος ή η Κυρία που «λείπει λόγω εγκυμοσύνης»

Με λίγα λόγια όλα πάνε καλά. Το κρατίδιο του Φενγουϊκ αλλάζει γρήγορα πρόσωπο καθώς ορδές μεταναστών απ’ τον Σείριο (στον αστερισμό του Κυνός) φθάνουν στις «δαντελένιες, ηλιόλουστες παραλίες των νησιών μας», αρνούμενοι να μεταφερθούν στην «φίλη και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» Τουρκία.  Η (τυχαία;) άρνηση κάνει τον Ερντοάν να λέει ότι, «η Ε.Ε δεν τηρεί τις υποσχέσεις της και η Τουρκία θα καταγγείλει την συμφωνία επαναπροώθησης», μικρή λεπτομέρεια, αφού είναι τμήμα του σχεδίου των σοροτρόφιμων αλλά, ποιος ενδιαφέρεται  γι’ αυτές τις λεπτομέρειες

Ποία όμως η είδηση της ημέρας;

Μα, η εκτόξευση, επιστροφή και προσνείωση(;) του πυραύλου της Space X του Elon Musk σε  μικρή πλατφόρμα στη θάλασσα, επίτευγμα των ανθρώπων της εποχής που αναφέρθηκα πιο πάνω,  που θα κάνει το ταξίδι στα άστρα εύκολο και, κυρίως, πιο οικονομικό αλλά, αυτά ανήκουν στις μανίες του Duncan McLeod του άλλου μου εαυτού από τον οποίο προσπαθώ, χωρίς επιτυχία, να απαλλαγώ

(ξανα-συνεχίζεται)

 

(συνεχίζεται)α)

Αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι απόσπασμα από άρθρο που είχα γράψει στηνν εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» 9 χρόνια πριν

Στο άρθρο μου δημοσιεύω τις θέσεις του Καθηγητή Ν. Σταύρου (που έχει φύγει απ’ τη ζωή) για το μέλλον της Χαρτόβιας

Παρακαλώ τους (νεότερους) να τις μελετήσουν γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο._Κ.Κ. 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

…..Για ’μένα, η παράσταση που σπάει ταμεία είναι εκείνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις δηλώσεις της υπουργού με το (μόνιμο) Χαμόγελο. Η κυρία ΥΠΕΞ χαμογελάει ακόμα και όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων απαιτεί να αλλάξει όνομα η Ελλάδα (δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε, όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε «σουβλάκι» τη Λήμνο στα 200 πόδια, και η «φίλη και γείτων» κάνει έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

….Σύντομα τα γεράκια της «διεθνούς κοινότητας» θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μία κίνηση που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε 400 περιοχές του πλανήτη συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου και το Μόνιμο Χαμόγελο δε λέει λέξη! Προφανώς δεν καταλαβαίνει (ή κάνει πως) τα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στα Βαλκάνια σε μία εποχή που, όπως έχουν αποδείξει τα τηλεοπτικά σκουπίδια στην εποχή μας δεν μετράει η ουσία αλλά η εικόνα.

Σήμερα κανείς (πέρα από 100 νέους που φυλάνε Θερμοπύλες) κανείς δεν δίνει σημασία στη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στη προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Σε συνεργασία με τις ελιτ της νέας παγκόσμιας τάξης, τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τους ηγέτες που στηρίζουν τα εθνικά κράτη, αντιδραστικούς (βλέπε το παραλήρημά τους από τη νίκη του «ευρωπαϊστή» Τάντιτς εκλογές στη Σερβία).

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι το Χαμόγελο θα συνταχθεί με τα σχέδια των ελιτ και η Ψωροκώσταινα θα γίνει (έχει ήδη γίνει) πεδίο πειραματισμού της πλέον ύπουλης «έκδοσης» του πολυπολιτισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιών.

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας; Ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται γι’ αυτά όταν, σε λίγες μέρες, θα παραλάβει το νέο του «γιωταχί»;

Κοιτάξτε πίσω και θα δείτε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε σαν οδηγό ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο πρώτα ο Γιωργάκης και μετά το Χαμόγελο δεν σκέφθηκαν ότι, η Τουρκία μπορεί και να μη θέλει να γίνει μέλος της ΕΕ αφού βλέπει την προσπάθεια των αμερικανών να την κόψουν στα τρία με ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο νότο, ηπειρωτική χώρα και «ευρωπαϊκή» Τουρκία που θα εντάξουν στην ΕΕ. Ούτε έχουν λάβει υπ’ όψη το παλιό σχέδιο για την κατακερματισμότων Bαλκάνια, έγινε η κύρια περιοχή ενός μεγάλου στρατηγικού μετασχηματισμού ως αποτέλεσμα προσχεδιασμένου κατατεμαχισμού που στοχεύει στην οικονομική ανόρθωση και σε μια εργατική δύναμη, κάτι που τελικώς οδηγεί σε υψηλού βαθμού τεχνολογικό φεουδαρχισμό όλης της περιοχής.

 

….έγραφε λοιπόν ανάμεσα σε άλλα ο Καθηγητής Σταύρου στο «ΒΗΜΑ»

«….Σε αυτό το πλαίσιο η Eλλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» χρώμα της, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη τους, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό. Ωστόσο, αντί η Eλλάδα να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και να ελπίζει το καλύτερο, χρησιμοποίησε ως πολιτική της το στοιχείο της συμμετοχής στην EE για να επηρεάσει τη στάση της Tουρκίας και να καθησυχάσει τα made in USA δημιουργήματα των μικροσατραπών της Bαλκανικής. Eν τω μεταξύ συνεχίζεται αδιάπτωτη η διαδικασία του κατατεμαχισμού, με την ελπίδα μιας άλλης φαντασίωσης – του λεγόμενου αμερικανο-ελληνικού στρατηγικού συνεταιρισμού. Aς δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, η συνεχιζόμενη διαδικασία του «μεταρρυθμιστικού Iσλάμ» υιοθέτησε ως μοντέλο το πριν από το 1912 εμπορικογενές βαλκανικό μωσαϊκό, το οποίο επιχείρησαν να αναστήσουν οι πολέμιοι της δεκαετίας του 1990 στη Γιουγκοσλαβία. Eίναι γνωστό ότι αυτό το ειδικό ιστορικό προηγούμενο βασιζόταν στους ρόλους που ανατέθηκαν στα χριστιανοορθόδοξα έθνη από τους γεωπολιτικούς μηχανισμούς εκείνης της εποχής. Aυτά τα έθνη αναμενόταν να ανοίξουν τον δρόμο για τον εξευρωπαϊσμό των Nεότουρκων. Σήμερα, κατά τον ίδιο τρόπο, τα Bαλκάνια θεωρούνται το γεωγραφικό εργαστήριο για τη νομιμοποίηση του νεο-οθωμανισμού ως περιφερειακού συστήματος, το οποίο θα μπορούσε ίσως να απαλύνει τις συνέπειες των πολιτιστικών διενέξεων, ενώ η Δύση θα επιχειρεί, με την Tουρκία οδηγό, την αναζωογόνηση της «Nέας Aνατολής». Στο μυαλό πολλών στην  Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της «αρμονικής» συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Έτσι, στην ίδια πάντα γραμμή υποβάλλουν ερωτήματα: λ.χ., γιατί να ασχολείται η Eλλάδα με «ενοχλητικά θέματα», όπως η κυριαρχία του Aιγαίου και η αυτοδιάθεση της Kύπρου, και να κατατρύχεται από «συναισθηματισμούς» για το όνομα μιας «χώρας αποκλεισμένης από παντού που ζει με δάνειο στον χρόνο» τη στιγμή που η πριν από το 1912 Θεσσαλονίκη, με τους Έλληνες ως μειοψηφία, αποδεικνύει την αξία της πολυεθνικότητας;

Γιατί να μην αναζητήσουμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Tο μόνο που χρειάζεται για «να γίνουν λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον.

«Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.»

O κ. N. Σταύρου ήταν επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Oυάσιγκτον

Οι επισημάνσεις δικές μου





Αρέσει σε %d bloggers: