Archive for the ‘Ιστορίες απ’ την Mordor’ Category

Μετά από 50 χρόνια στον δημοσιογραφικό/εκδοτικό χώρο διασθάνομαι ότι η χώρα είναι «τελειωμένη» αφού οι δεκάδες κυβερνήσεις από το τέλος του 2ου Π.Π δεν μπόρεσαν να δημιουργήσουν αρκετούς π ο λ ί τ ε ς, που π.χ να μην εγκαταλείπουν τα κάθε λογής σκουπίδια στο πλάι του δρόμου αλλά, να βρίσκουν τρόπο να τα εναποθέσουν στον κατάλληλο χώρο.

Το παρέδειγμα που αναφέρω είναι αστείο εμπρός την καθολική ανομία που μας χαρακτηρίζει. Δεκάδες φορές έχει τεθεί το ερώτημα αν φταίει ο λαός ή οι ηγέτες του. Απαντάω πως υπεύθυνοι είναι οι τελευταίοι. Αυτοί φτιάχνουν το πελετειακό/κομματικό σύστημα, επιλέγουν στελέχη, δίνουν παράδειγμα, προβάλουν πρότυπα. Στα χιλιάδες άρθρα  μου προσπαθούσα να δείξω την εικόνα των γραφικών, ασήμαντων, παράξενων, χαρούμενων τύπων που τοποθετήθηκαν σε θέσεις ευθύνης από τις γαλάζιες, πράσινε, γαλαοπράσινες και φούξια κτυβερνήσεις. Από έναν Υπουργό Εξωτερικών που δεν μιλούσε καμία ξένη γλώσσα μέχρι μια metrosexual κυριούλα που έγινε μέλος του …ΚΥΣΕΑ και από Υπουργούς Άμυνας με εμβέλεια 1.60μ (με τα χέρια στην ανάταση) μέχρι γραφικούς «Μπαρμπα Γιώρηγηδες που «δεν βρίσκουν σοβαρά προβλήματα στην πυρκαια».

Οι μεγαλύτεροι θυμούνται τα πρόσωπα που κυβέρνησαν. Από την μιά έφτιαχναν υποδομές (δρόμους, φράγματα, σιδηροδρόμους, αεροδρόμια, λιμάνια, επικοινωνίες) κι’ απ την άλλη δημιουργούσαν φανατισμένους ψηφοφόρους, πράσινα και γαλάζια καφενεία και τοπικές οργανώσεις που είχαν σκοπό να βολέψουν τα «δικά τους παιδιά». Κάποια στιγμή κάτι πήγε να γίνει με την Παιδεία αλλά ενέσκυψε σμήνος «προοδευτικών φελλών» που καταδίκασε τους άριστους οι οποίοι αναχώρησαν μαζικά για την ξένη (κάπου 450.000) για να γλιτώσουν.

Κάποια στιγμή νόμισα ότι, κάτι θ’ αλλάξει αλλά γρήγορα κατάλαβα ότι δεν υπάρχει ελπίδα! Η αλλάγή ήταν ότι, το κόμμα των Λαιμοδετών αντικαταστάθηκε απ’ εκείνο των Ανοιχτογιακάδων. Σε αυτούς προστέθηκαν τύποι με σανδάλια, όρθιους γιακάδες με κόκινο σιρίτι, πουκάμισα με μανσέτες και χ ρ υ σ ά μανικετόκουμπα (ο Lagh a Zani στο ταξί προς το Νομισματοκοπείο) και, κακόμορφα αντίγραφα του Μπολιβάρ και του Γκεβάρα που έφεραν την «επανάσταση» στην Πλατεία Συντάγματος. Αυτά τα παραδείσια ξωπετάχτηκαν με κρότο και παραμένουν  χαρακτήρες που είναι σα να βγήκαν από κουτούκια και μεζεδοπωλεία της 10ετίας του 80 οι. Ως άλλοι Κιχότες, επιτίθενται στα …αυθαίρετα τα οποία είναι βέβαια περισσότερα από τα νόμιμα.

Τελειωνω με μία προσωπική παρατήρηση: αυτό που με ενοχλεί περισσότερο είναι η παντελής έλλειψη Αισθητικής. Θα πείτε πως η Αισθητική είναι «αστική» αξία που δεν σηυνάδει με «αριστερούς». Να θυμίσω την Αισθητική που εξέπεμπε ο Τσε και άλλοι αληθινοί αριστεροί;  Δεν κραύγαζαν την «αριστεροσύνη» τουςτους αλλά, την έδειχναν (και ακόμα δείχνουν) με την ίδια τους την ταπεινή, παραγωγική και δημιουργική τους ζωή…

Άρχισα να γράφω  για τα όσα είδα στην καταστροφή με την πυρκαγιά στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι. Για τους δεκάδες νεκρούς, τις κατεστραμενες κατοικίες, τις παραστάσεις που έδωσε (και εξακολουθει), η ομάδα που κυβερνάει τα τελευταία χρόνια. Μισή ώρα αργότερα σταμάτησα καθώς, στο μυαλό έφταναν συνεχώς εικόνες απο παρόμοιες καταστροφές στο παρελθόν. Τι ειναι αυτά που γράφεις, είπα. Επαναλαμβάνεσαι δεν το καταβαίνεις;
Επειδή έχω τη «τύχη» να έχω ο λ α τα άρθρα που έγραψα στη ζωή μου στον Ιστό έβαλα στον Γουγλη τις κατάλληλες λέξεις και εμφανίστηκαν καμία …30αριά, 2-3 απ τα οποία διαβάσατε εδώ
Στα μέχρι τώρα σχόλια μου σημείωσα την εικονα συνοικιακού καφενέ της 10ετίας του 60 που παρουσίασε/παρουσιάζει ο παρων θίασος ιδιαίτερα τη νύχτα της μάζωξης υπό τον κ. Πρωθυπ. Εικόνα ερασιτεχνών, πολιτικαντηδων και δηλωσιών που έχουν απωλέσει το μέτρο το οποίο ίσως ποτέ δεν είχαν
Αυτό όμως  που με «σκότωσε» ήταν η ερώτηση του κ. Αλέκση. «Τι ώρα πετάνε τα αεροπλάνα τω πρωί» που θύμισε στιγμές παλαιός Εγγλεζικης κωμωδίας
Τα όσα επακολούθησαν (και θα) είχαν ένα τρομακτικό χαρακτηριστικό: την απούσία οποιασδήποτε συγγνώμης για τα θύματα. Προσθέστε τις αναιδείς δηλώσεις επιφανών τσαμπουκαδων, την αστεία εικονα του παραιτηθέντος και τα pigeon English του κ. Πάνου και έχουμε την κατάρριψη ενός ακόμα ρεκόρ της Ελληνικής κρατικής μηχανής

Τόσοι ήταν οι επισκέπτες στο blog μου https://kavvathas.com/wp από το 2009 μέχρι την 1η Αυγούστου 2018
Αν σε αυτόν τον αριθμό προσθέστε και τους 20.000/μηνα που «μπαίνουν» στο φατσοβιβλίο (Costas Cavathas και Εν Λευκώ-Κώστας Καββαθάς), φαίνεται πως δεν είμαι εντελώς αόρατος
Ευχαριστώ ολους όσοι είναι κοντά μου!

(Σημ του 2018: πρέπει να παραδεχθώ ότι το άρθρο που αναπαράγω είναι λίγο …παλιό! Δημοσιεύτηκε 19 χρόνια πειν αλλά, ρε παιδί μου, είναι …too hard to die eh?

**************************

δεδομένη την ανικανότητα να προσαρμοσθώ στη Nέα Eποχή, με τα σημάδια της κούρασης να δημιουργούν μαύρους κύκλους στα μάτια και μετά την εκ βαθέων «εξομολόγηση» στον Aντίλογο του Iουλίου, ακολούθησα τη συμβουλή παλιού φίλου και αποφάσισα να επισκεφθώ έναν (υποθετικό) ψυχαναλυτή, αν και, έτσι που πάνε τα πράγματα, μάλλον μου χρειάζεται… κανονικός. «Ξαπλώστε και πείτε μου τι αισθάνεσθε;». «Ένα κενό, μία «σφίξη» στο στομάχι. Mιλάω με τους αγγέλους, βλέπω οράματα και πιστεύω ότι, όταν πεθάνω, θα πάω στον παράδεισο. Έφτασα στο έσχατο σημείο της εξαθλίωσης, σε βαθμό που πριν από τις ευρωεκλογές παρακολούθησα τα τηλεοπτικά «τραπέζια» και άκουσα όλα όσα δήλωσαν οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποι των κομμάτων για το μέλλον της Eλλάδας στην Eνωμένη Eυρώπη…».

«Συνεχίστε» είπε ο γιατρός.

«…Aυτά όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο κενό που αισθάνομαι κάθε φορά που επισκέπτομαι έκθεση της μερσεντέ για να αγοράσω μία «κομπρέσορ». Mόλις πλησιάζει ο πωλητής με λούζει κρύος ιδρώτας. «Aισθάνεσθε καλά;» λέει. «Xάλια, λεω.  Eνώ μέχρι χθες πίστευα πως ανήκω στο κλαμπ των επιτυχημένων, τώρα που βλέπω το άστρο έχω δεύτερες σκέψεις…»

«Πόσο δεύτερες;» «Aπό δεύτερες, έως και τρίτες. Eίναι σαν να έχω πεθάνει και η ψυχή μου να με βλέπει από ψηλά να πηγαίνω σε «πολιτιστικό κέντρο» όπου, αντί να βάζουν τη μερσεντέ μου δίπλα στην Πόρσε του κ. Nεοπλουτίδη, τη βάζουν με τα Xιουντάι Kουπέ. Aκόμα, θέλω να αγοράσω Leopard S, Cigarette και Σανσίκερ 58, να κάνω πισίνα, μπάρμπεκιου με μάρμαρο Πεντέλης, πυλωτή και play room. Mέχρι μπιρίμπα θέλω να μάθω.» Tι μου συμβαίνει;» «H κατάσταση είναι σοβαρή, αλλά ελεγχόμενη.

 

Aν κάνετε μία βόλτα από Nέα Mάκρη μέχρι Παιανία και από Xαλάνδρι μέχρι Άνω Γλυφάδα θα δείτε χιλιάδες Έλληνες που αντιμετωπίζουν τα ίδια (και χειρότερα) προβλήματα. Ύστερα από 40 χρόνια στη δημοσιογραφία, από τα οποία 30 στους 4T, θα έπρεπε όχι μόνο κομπρέσορ να έχω αλλά και Kαρέρα 4 με «ξένα νούμερα», σαν αυτή που είδεα στη Bουλιαγμένης».

H πρώτη επίσκεψη κράτησε μία ώρα και δώσαμε ραντεβού για την άλλη εβδομάδα. Πήγα, ξάπλωσα στον καναπέ, έκλεισα τα μάτια κι’ άρχισε να με ρωτάει για τα παιδικά μου χρόνια. Προφανώς έψαχνε τις αιτίες που τραυμάτισαν την τρυφερή παιδική μου ψυχή. «Nα σας φέρω το περιοδικόT;» είπα «Tις έχω δημοσιεύεει πολλές φορές και, μία, πρόσφατα»

Όλα ξεκίνησαν εκείνη την δεκαετία του ’40, όπου ένας λαός, που καμία σχέση δεν είχε με τους …ναζί, κατέλαβε τα 3/4 της Eυρώπης και την Eλλάδα. Έτσι, αντί ο πατέρας να με στείλει στο κιντεργκάρντεν «Kοντορεβυθούλης», ανάθεσε στον αδελφό του να μου κάνει μάθημα. Μαζί με άλλα, κουρεμένα με την «ψιλή» και τρομοκρατημένα από τους βομβαρδισμούς και τον εμφύλιο πιτσιρίκια. Η Τάξη ληταν στο επίσης βομβαρδισμένο σπίτι μας στο Nέο Kόσμο…

«Συνεχίστε» είπε ο ψυχαναλυτής. «Tι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα παιδί που μεγάλωσε στους δρόμους από το να «ζηλεύει» τα παιδιά που μεγάλωσαν στα σαλόνια;». «Tώρα καταλαβαίνω γιατί θέλετε ν’ αγοράσετε Σανσίκερ» είπε ο γιατρός και με αυτή τη μέθοδο συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στην αιτία των πραγμάτων, σ’ αυτή την εμμονή που έχω να κρύβομαι όταν, για παράδειγμα, βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με «επιτυχημένους» Nεοέλληνες. «Kάτι πρέπει να κάνουμε για να απαλλαγείτε από το σύνδρομο της ενοχής. Eκτός από την αγορά μμερσεντέ ίσως βοηθούσε και η απόκτηση βίλας στη Mύκονο» είπε

 

Μονο η σκέψη ότι κάποιος μπορούσε να με δει σε μπαρ της Mυκόνου, επιδείνωσε την κατάστασή μου σε βαθμό που χρειαζόμουν αληθινό «γιατρό», κάποιον που να με συνδέσει με το παρελθόν μου και, κυρίως, τη δεκαετία του ’60. Ένα τετραήμερο στις Σπέτσες και στον Πόρο μ’ έκανε να βρω την ισορροπία μου. Στον Πόρο… Aυτό το παρεξηγημένο «νησί» του Aργοσαρωνικού, το γεμάτο αναμνήσεις από τις εκδρομές της σχολικής ηλικίας. Στον Πόρο, όπου ούτε ξέρω έπειτα από πόσες δεκαετίες, συνάντησα τον Στέφανο τον Zάννο, το φίλο και συναθλητή της εποχής των αγώνων με τα TT και τα Σάαμπ, τον γενναίο που μία μέρα είπε «αρκετά» και από τότε ζει και εργάζεται εκεί. H σχολή θαλάσσιου σκι ήταν η πρώτη στο νησί, αλλά η μεγάλη «κατάκτηση» είναι το σπίτι που μένει, η «Γαλήνη».

Όσοι γνωρίζετε αυτό το εκπληκτικής ομορφιάς αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, θα ξέρετε τι εννοώ. Ένα απόγευμα με τον Στέφανο, τις ιστορίες, αλλά και την ανάγνωση των δύο ιδιόχειρων λευκωμάτων με τις αναμνήσεις της μητέρας του από τη ζωή στη «Γαλήνη» και τις κακουχίες στη διάρκεια του 2ου Π.Π. ήταν αρκετό για να ζωντανέψει τις παλιές αξίες και να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω. Tις «παλιές αξίες». Tο έκανα μία, το έκανα δύο, το επανέλαβα και στο προηγούμενο τεύχος το παιχνίδι με τις «παλιές αξίες» και πρέπει να σας πω ότι αυτές υπάρχουν μόνο στα μυαλά των παλιών. Δεν υπάρχουν «παλιές αξίες», αλλά μία απεγνωσμένη προσπάθειά μας να γαντζωθούμε στις αναμνήσεις μας. Πολλές φορές λέω πως κάποια μέρα πρέπει να περιγράψω την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε ας πούμε στους αγώνες ταχύτητας, που γίνονταν μέσα στις πόλεις της Kέρκυρας, της Pόδου και, από μία φορά, των Xανίων και της… Nέας Σμύρνης στην Aθήνα! Eντάξει η ατμόσφαιρα και όσα πριν απ’ τους αγώνες ήταν σχεδόν «μαγικά» για μας, αλλά όχι για τους καθωσπρέπει αστούς που έβλεπαν τα μαγαζιά τους να κλείνουν και που ο ήχος από τις ελεύθερες εξατμίσεις των αγωνιστικών τούς τριβέλιζε τ’ αυτιά.

 

Γράφω για τον Πόρο και τη διακριτική του ομορφιά (παντού εκτός από τα τερατουργήματα της επταετίας και τα πιο πρόσφατα της νεοελληνικής αρπακόλλας), αλλά δεν περιμένω να το καταλάβουν τα καλόπαιδα που διέρρηξαν τη «Γαλήνη» (και μαγάρισαν τα δωμάτια με την παρουσία τους) ούτε τα μπουλούκια που καταφθάνουν με τα «γιωταχί». Όσο περνούν τα χρόνια γίνεσαι πιο αυστηρός και απαιτητικός. Σέβεσαι το περιβάλλον, όχι γιατί έτσι λένε οι «οικολόγοι», αλλά γιατί τα βουνά και οι παραλίες στο Kυπαρίσσι, για παράδειγμα, είναι εκεί από την προϊστορία και πρέπει έτσι να τ’ αφήσεις για να τα δουν οι απόγονοί σου. Kάθε φορά που κάνω το λάθος να φύγω απ’ την Aθήνα για «διακοπές» (5 μέρες φέτος) και βλέπω την ομορφιά της Eλλάδας «παθαίνω μία ψυχολογία» όπως αστειευόμαστε παλιά, καθώς η ιστορία με πλακώνει και με αγχώνει. Tο παθαίνω στις Mυκήνες, στους Δελφούς, στην Tροιζήνα, στη Bεργίνα, στο Aκρωτήρι, στην Kνωσσό, στον Πόρο, παντού. Σαν να μη μου έφταναν οι απορίες για τους ευγενείς που έχτισαν (και διακόσμησαν) το Aκρωτήρι έρχεται και ο Στέφανος με τις δικές του ιστορίες που σε πάνε μέχρι το… 730 μ.X. και τελείωσες ως δημοσιογράφος και ως άνθρωπος. Πού να τα προλάβεις; Aναμνήσεις από παλαιά Pάλι Aδριατικής, τα Mόντε Kάρλο, τα Eαρινά, το Xίλμαν Iμπ του Mάρεϊ Σμιθ να καίγεται στην ειδική διαδρομή του Διονύσου, τα TT να πλαγιολισθαίνουν, τα πρώτα αυτοκινητιστικά περιοδικά, τα πρώτα ρεπορτάζ, οι αναβάσεις, οι αγώνες ταχύτητας στα νησιά, τα Pάλι…

Δεν υπάρχει παλιά, καλή εποχή λέει ο άλλος μου εαυτός. Όλα αυτά δεν είναι παρά σωσίβια που ρίχνεις για να μην «πνιγείς» στο «ποτάμι» της ιστορίας που αναβλύζει από παντού. Kαθώς, όταν φύγεις, πίσω σου δε θ’ αφήσεις μεγαλοπρεπείς ναούς και τάφους γεμάτους χρυσά αναθέματα, αλλά χρηματιστήρια, μερσεντέ, μπλερ και σολάνα, ψάχνεις γι’ αποκούμπια. Kούνια που σε κούναγε.

Kαμία ανάμνηση NSU TT δεν πρόκειται να φέρει πίσω τη χαμένη σου νιότη, γι’ αυτό τα γράφεις όλα αυτά, για να ξεσπάσεις. Πόσο δίκιο έχει ο άλλος μου εαυτός! Σαν χειρουργός με κοιτάει από ψηλά, ελέγχοντας κάθε σκέψη, πράξη και κίνηση. Kαθώς το παρελθόν ξεδιπλωνόταν, αισθανόμουν πως τα όσα έλεγα (και έγραφα) έκαναν το γιατρό να χαμογελάει ειρωνικά. «Kαλέ βρε αφορεσμένε», εξερράγη. «Eσύ δεν είσαι που γράφεις γι’ αυτοκίνητα; Που έκανες και εκδοτική εταιρία, η οποία μάλιστα βαδίζει προς την Παράλληλη Aγορά; Πώς γίνεται να αισθάνεσαι τύψεις, όταν οδηγείς Pέιντζ Pόβερ;». Mπορεί ο (φανταστικός) ψυχογιατρός να μην καταλαβαίνει, αλλά δεν πιστεύω να υπάρχει ούτε ένας αναγνώστης που να μη συλλαμβάνει το… υπονοούμενο. Tα όσα λαβαίνουν χώρα στο μυαλό του υπογράφοντος ορίζουν και την έννοια του… διχασμού της προσωπικότητας! Tι να κάνει όμως, αφού τα όσα συμβαίνουν σε ορισμένους χώρους της Aθήνας (και τονίζω τη λέξη γιατί υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Eλλάδα που, όχι Pέιντζ Pόβερ, αλλά ούτε Άτος δεν μπορούν να αποκτήσουν) είναι τόσο χυδαία, προκλητικά, αντιαισθητικά και «τσίπικα» που ο κάθε σοβαρός άνθρωπος (η σοβαρότης με την έννοια της κοινωνικής και πολιτιστικής μόρφωσης και όχι της σοβαροφάνειας) να ψάχνει για καταφύγιο.

Tα δάκρυα των πραγμάτων… Το ποιήμα του Πορφύρα που απήγγελε η μακαρίτισα η μητέρα μου όταν, πτράγμα σπάνιο, αισθάνονταν καλά. Το θυμάμαι κι από το μάθημα των λατινικών στο παλιό σχολείο. Τότε που ακόμα υπήρχαν δάσκαλοι και μαθητές. Τα δάκρυα των κατεστραμμένων παιχνιδιών, των αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή, των εγκαταλειμμένων σπιτιών

Το θυμήθηκα σήμερα καθώς προσπαθούσα να συγυρίσω τογραφείο μου στο «Κωσταλεξι» που, με τα χρόνια, έχει γεμίσει με εκατοντάδες μικρά και μεγάλα αντικείμενα. Πένσες, κατσαβίδια, κοπίδια «100!», συνδετήρες, δοκιμαστικά, δεκάδες μολυβια, πένες μελάνης, μικροί και μεγάλοι μαρκαδόροι, φορτιστές από τις εκάδες συσκευές που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και που ακόμα φυλάω ελπίζοντας πως, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα τα χρειαστώ! Και να ήταν αυτά… Τα ράφια έχουν ακόμα βιβλία που περιμένουν (μάταια) να διαβαστούν, γάντια μοτοσικλέτας, κράνη, καπελάκια, εργαλεία (στα κουτιά τους) και αναμνηστικά από τις εκατοντάδες παρουσιάσεις αυτοκινήτων, αεροπλάνων, μοτοσυκλετιστών, ανεμοπτέρων, σκαφών απ’ ότι τέλος πάντων με ενδιάφερε εκείνα τα χρόνια

Δίπλα τοποθέτησα ένα μεγάλο χαρτόκουτο για ν’ αρχίσω να πετάω όσα δεν χρειάζονταν. Ύστερα από 3 ώρες το κουτί είχε 2 στραβούς συνδετήρες, ένα άδειο μπουκάλι και πολλά χαρτιά. Στα υπόλοιπα έδωσα …χάρη! Έμειναν στα συρτάρια για να τα πετάξει ο παλιατζής που θα μπει στο σπίτι όταναναχωρήσω για τη Χώρα του Ποτέ!

Αυτά για σήμερα…

Πάνε μήνες που έχω να γράψω κάτι στο blog. Η αιτία της απουσίας οφείλεται στην ανικανότητα μου να αποδράσω από τη φυλακή που ο ίδιος δημιούργησα στην προσωπική μου ζωή από την οποία δεν μπορώ (πλέον) να ξεφύγω. Οι λίγοι μου φίλοι ξέρουν ποια ειναι  και καταλαβαίνουν ότι, είναι αργά να αποδράσω. Ο καιρός πέρασε, δεν το επιχείρησα όταν ήμουν νέος, τώρα είναι αργά

Αλλά, και να γράψω τι να πω; Ένας-δύο είπαν να αναφερθώ στην «παλιά εποχή». Χαμογέλασα μια και, όπως δεκάδες φορές έχω πει τι λένε οι Άγγλοι για την νοσταλγία. Η αναφορά σε χρόνια παλιά και τρέλες της νιότης γίνεται μόνο από ανθρώπους που αισθάνονται καλά, που δεν έχουν κάποιον να τους βασανίζει χωρίς, λόγω προχωρημένης ηλικίας, να μπορούν να ξεφύγουν.

Αυτά λοιπόν τα λίγα μια και, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε οι άλλοι δεν χάνετε και τίποτα!  Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν το ίδιο πρόβλημα και δεν κάνουν τίποτα για ένα και μόνο λόγο: είναι πλέον πολύ αργά! Βέβαια δεν έχω χαθεί εντελώς. Που και που κάνω κάποιο σχόλιο στο φατσοβιβλίο που το βλέπουν 100-200 την εβδομάδα -αν και ο μετρητής λέει πως ο «τοίχος» μου έχει 5.0000 επισκέψεις/εβδομάδα, αριθμό που δεν κατανοώ μια και δεν έχω ψάξει να βρω τι σημαίνει, ίσως κάποιος να με βοηθήσει

Είναι και η υγεία μου. Τους πρώτους 10 μήνες του 17 μπήκα 9 φορές στο νοσοκομείο, έκανα 16 επεμβάσεις με ολική ή μερική νάρκωση (μέθη) παθαίνοντας όσα δεν είχα πάθει τα προηγούμενα 70 χρόνια. Τώρα είμαι «καλά» αν με τη λέξη εννοώ οτι αναπνέω και περπατάω.

Τους μήνες που πέρασαν έκανα μία προσπάθεια να στήσω ένα σαιτ με τίτλο «TheMETA4four Instittute» όπου κάποιοι συνεργάτες θα έγραφαν για τα θέματα που μας αρέσουν αλλά, «έφαγα τα μούτρα μου». Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει πλέον να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε 10 σημεία , να συντονίζω, παρακολουθώ, διθορθώνω και οργανώνω. Το είπα σε 3-3 παλιούς συνεργάτες που απάντησαν (ευγενικά) με την σιωπή τους, δεν τους κατηγορώ, η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα

Σταμάτησα και να πετάω. Το πτυχίο (ανεμοπτέρου) είναι εν ισχύ αλλά, είπα πως 63 χρόνια είναι αρκετά. Δεν έχω πια την ανάγκη που είχα 3 χρόνια πριν να πάρω ένα ανεμόπτερο και να καθίσω 1-2 ώρες στον αέρα πετώντας από σύννεφο σε σύννεφο ή γλείφοντας τις κορδέλες της Πάρνηθας. Το πτυχίο ελικοπτέρου έληξε όπως και του αεροπλάνου, το πρώτο γιατί 600 ευρώ/ώρα είναι …πολλά το δεύτερο γιατί πάντα βαριόμουνα τα αεροπλάνα όσο ωραία και αν είναι η πτήση. Φανταστείτε να πηγαίνετε από Αθήνα στα Γιάννενα και συγκυβερνήτης να είναι ένας καλός χειριστής αλλά, μέχρι εκεί! Να μη ξέρει που πάνε τα τέσσερα, να μη μπορεί να πει κουβέντα για τίποτα και η ώρα να περνάει μέσα σ’ ένα «σύννεφο» βλακείας. Πάνε λοιπόν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, πάει και τ’ ανεμόπτερο, πάει και η μοτοσικλέτα (λόγω φοβερών πόνων στη μέση), πάει η ζωή, οι παλιοί φίλοι (και λιγοστές φίλες) που χάθηκαν, παντρεύτηκαν, μετακόμισαν σε άλλες χώρες και εδώ να ήταν so what?

Θα ήθελα να προλάβω την εποχή της ελεγχόμενης αθανασίας, να ζήσω 200 χρόνια, να κάνω ακόμα μία προσπάθεια να πάω στο Διάστημα αλλά, αυτά τα γράφω μόνο για να σας κάνω να χαμογελάσετε!

Το μόνο που φέρνει λίγη χαρά είναι ότι, αυτό το blog έχει 1.8 εκατομμύρια επισκέψεις από την ημέρα που άνοιξε πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα με θυμάστε και σας ευχαριστώ πολύ

σημ: συγγνώμη για τα λάθη. Τα διόρθωσα!

 

 

 

Ήξερα πως θα ‘ναι δύσκολο αλλά, όχι τόσο

Το είχα γράψει σε διάφορα άρθρα πως, από τη στιγμή που κάποιος σταματήσει να εργάζεται, δημιουργεί και πολεμάει σε λίγο θα σβήσει σαν κερί στον άνεμο. Το τελευταίο έχει ισχυρή δόση «για την κακομοίρα τη μάνα μου» που σημαίνει πως, όταν το συναίσθημα μπαίνει μπροστά απ’ την λογική κάτι αρχίζει να μη πηγαίνει καλά

 Με το στροφόμετρο να έχει πέσει απ’ τις 10.000 στις 300-400 στροφές/λεπτό, κάθομαι στο κωσταλέξι παρέα με τις αναμνήσεις και τους δεκάδες τόμους των περιοδικών/έργα τέχνης που είχε βιβλιοδετήσει ο Ανδρέας Γανιάρης.

 Φίλος στα χρόνια της δημιουργίας τηλεφωνούσε ο ίδιος να θυμίσει πως πέρασε ο καιρός και πρέπει να στείλω περιοδικά σε “καλή κατάσταση” να τα «δέσει» όπως μόνο εκείνος ήξερε

 Με χοντρό μπεζ πανί και κόκκινο χρώμα για τους 4Τ, γαλάζιο για την «ΠΤΗΣΗ», μαύρο για τον «ΗΧΟ & Hi-Fi». Και τα «γράμματα» με χρυσοτυπία σε δέρμα. Κάθ’ ένας 12 ή 6 τεύχη ανάλογα με τις σελίδες του κάθε περιοδικού, γεμάτοι με την δουλειά δημοσιογράφων, φωτογράφων και τεχνικών που, οι περισσότεροι, χάθηκαν στο χρόνο αφηνωντας με μόνο να νοσταλγώ. Όμως και, επειδή όπως έχω γράψει η νοσταλγία είναι αρρωστια προσπαθώ να την αποβάλω απ’ το ιερό. Ότι έγινε-έγινε και η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται παρά μόνο ως φάρσα

Έφτιαχνα ειδικές βιβλιοθήκες, γέμισαν, τώρα αδειάζουν καθώς βάζω τις αναμνήσεις μου σε κουτιά να τις στείλω στον παλιό φίλο τον Τάκη τον Θεοχαράκη να τις φυλάξει σ’ ένα ωραίο χώρο μέχρι, όπως λέει,να  φτιάξει ένα μουσείο και μου παραχωρήσει μία γωνιά. Εκεί, όταν θα έχω φύγει, θα μπορούν όσοι θυμούνται να βλέπουν από κοντά την ιστορία των Τεχνικών Εκδόσεων

Και να ήταν μόνο οι τόμοι των περιοδικών.. Εκτός απ’ τους 4Τ, το “ΗΧΟ& HiFi”, το “ΠΤΗΣΗ & Διάστημα” το «Αναλόγιο», το «Δορυφορική TV», το «ΓΕΤΣΗ», το «Σκάφος & Θάλασσα» και άλλα που αναφέρω αλλού αν κάποιος επιθυμεί μπορεί να δει τι κάναμε στην 10ετία του ’70 και του ’80.

Πιστεύω ότι είμαστε μπροστά από πολλούς «ευρωπαίους», το ξέραμε εμείς αλλά, τα πολιτικά και δημοσιογραφικά ενεργούμενα έκαναν (και ακόμα κάνουν) πως δεν υπάρχουμε επειδή τους είχαμε κάνει την Πράξη απ’ όλες τις διαθέσιμες εισόδους που, στους περισσότερους ήταν περισσότερες από μία

Ακόμα και σήμερα, 46 χρόνια μετά οι, κατά δήλωση αριστεροί του ντακάπο και του φλοράλ δεν έχουν καταλάβει τι πέτυχαν τα περιοδικά των Τεχνικών Εκδόσεων μέχρι που, τραπεζικά, επιχειρηματικά και οικονομικά ξεφτίλια, πουλημένοι, αργυρώνητοι και φίδια κολοβά κατάφεραν ναγκρεμίσουν την εταιρία και να πουλήσουν τα ιμάτια της σε εκδοτικά “συγκροτήματα” που, επιπλέουν σ’ έναν ωκεανό περιτωμάτων

Αναρωτιέμαι: τι αξία έχει να αναφέρομαι στο παρελθόν;

Καμία και ντρέπομαι που, λίγο η μοναξιά, πολύ το γκρέμισμα της ζωής μου με κάνουν να τα επαναλαμβάνω.

Για καμιά ώρα κάποιο βράδυ παρακολούθησα την κοκορομαχία ανάμεσα στους Γραβάτες και στους Ανοιχτογιακάδες περιμένοντας, ο ανόητος, ν’ ακούσω κάτι για την Παιδεία, τις Επιστήμες και την Τεχνολογία, την Βιομηχανία, το Περιβάλλον…

Τίποτα οι μικρομεσαίες πορδές. Ο ένας ήθελε να κάνει νησί “αντι-Νταβός” που, “σε κυρτή γιγαντοοθόνη θα τραγουδάει η Μπιγιονσέ και η Σίρλει Μπάσι”, ο άλλος ήθελε στην Ελλάδα να επενδύσουν οι “Σείριοι” μετανάστες, ο τρίτος να καταργήσει “μ’ ένα νόμο και μία πράξη” το Μνημόνιο, κάποιος Μπαμπαγκίντα να ιδρύσει το “Νέο Κράτος”, τελειωμό δεν έχουν οι ανοησίες

Οι φωτογραφίες, τα κείμενα και οι αναμνήσεις δε με μ’ αφήνουν ήσυχο ιδιαίτερα τις νύχτες. Περιμένουν να κλείσω τα μάτια, να αρχίσει το REM,  να επιτεθούν, να αναστήσουν εικόνες που χάθηκαν, πρόσωπα που έσβησαν, εμπειρίες που συντάραξαν. Τίποτα σπουδαίο, συμβένει σε όλους, σε διαφορετική όμως κλίμακα. Αν έχεις παιδιά θυμάσαι πως ήταν μικρά, πως μεγάλωσαν, πως έκαναν οικογένειες και σ’ άφησαν μόνο να τα βλέπεις μόνο Χριστύγενα και Πάσχα. Αν όχι τότε την  έχεις, κατά κάποιο τρόπο, «πατήσει» αφού κανένα απ’ τα σκυλιά δεν μιλάει αν και, πολλές φορές, έχουν καλύτερη συμπεριφορά

 Ούτε η Λάκης, το γατί που μάζεψα πριν δέκα χρόνια έξω απ’ την  εφημερίδα, 50 γραμμάρια, έτοιμο να πεθάνει και τον μετέφερα σπίτι στην μπαγακαζιέρα της BMW, είναι καλύτερος. Το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να τρώει και να κυνηγάει την Ζουζού η οποία όμως πέθανε όταν έκανε το λάθος να βγεί στον κήπο και την πρόλαβε ο Μπεν ένα ημίαιμο Μαλινουά που, πιο ηλίθιο δεν γίνεται

Όταν τα ράφια αδιάσουν δεν θα ‘χω λόγο και να μένω στο κωσταλέξι. Μπορεί να μετακομίσω βόρεια να είμαι και πιο κοντά στον ψηφιακό μου “Αχέροντα” μια και, όπως λένε, η Πληροφορία δεν χάνεται αλλά αλλάζει μορφή πράγμα που σημαίνει ότι, κάποιος στο μέλλον μπορεί να με ανασύρει απ’ τα data banks και, αντιστρέφοντας το “προτσές:να με ξαναφέρει στη “ζωή”. Εδώ χαμογελάνε ή γελάνε ανάλογα πως αισθάνονται…

Μέρος ΙΙ

Τι ωραία σχόλια ήταν αυτά; Κανείς δεν βρέθηκε να πει αυτό που ο λέει ο Κ.Κ στον Duncan McLeod; Ποιος ενδιαφέρεται για τις γλυκανάλατες σου εξομολογήσεις; Εδώ ο κόσμος πεινάει, βομβαρδίζεται, εγκαταλείπει τις εστίες του, πνίγεται, καταλαμβάνει λιμάνια, εθνικές οδούς, χωράφια (δίπλα στα Σκόπια), αποθήκες Νο1 στα λιμάνια κι’ εσύ μας ζαλίζεις με τους τόμους των περιοδικών;

Και βέβαια έχει δίκιο να λέει, εγώ έχω άδικο που νομίζω αλλά, έτσι είναι φτιαγμένη αυτή η «φουρνιά» των ανθρώπων γιατί, η επόμενη, οι μετα-άνθρωποι δεν θα’χουν ίδια προβλήματα  αφού θα είναι συνδεδεμένοι με τις Μηχανές…

Θα μπορούν να επισκεφθούν το παρελθόν ή το μέλλον τους, να αλλάζουν τα δεδομένα, τα σενάρια, τις σχέσεις. Να διαγράφουν αναμνήσεις, να δημιουργούν νέες, να ταξιδεύουν στο παρελθόν και στο μέλλον ή να μένουν ακίνητοι στο παρόν για όσα χρόνια, αιώνες ή χιλιετίες επιθυμούν

Δε θα προλάβω την εποχή αλλά, να είστε σίγουροι, θα έρθει. Θα την ζήσουν τα παιδιά σας, θα επιζήσουν μόνο όσα είναι  προετοιμασμένα. Τα άλλα θα γίνουν χυλός για την Μηχανή, κάτι σαν σύγχρονο «Soylent Green»  για όσους μυημένους στην Ε.Φ απ’ τα μικράτα τους.

Θα ‘θελα; Και βέβαια ναι! Δεν είναι λίγο να μπορείς να ξεφύγεις απ’ τον Κούλη και τον Φίλη, την Κα ΜεΤαΓεμιοστά και τον άλλον που «τρώει» τα «σ». 

Καλά με το μέλλον θα πείτε… Με το παρόν τι κάνουμε; Πως θ’ αντιμετωπίσουμε το «προσφυγικό» και πως θα τελειώσει η «αξιολόγηση» για να πάρει το κρατίδιο 5.6 δις να πληρώσει δόσεις, να δώσει και κάτι στα υποκείμενα του (subjects), να μπορέσουν να πάρουν, άλλοι γαλοπούλα ελαιολάδου, άλλοι χουντάϊ, κάποιοι κίτρινες μερσεντέ GTiLEb ή κάπως, δεν είμαι πρόχειρος δεν ήμουν στη «παρουσίαση» στο Γκάζι, με τον νεκροθάφτη και την «πι-άρ» να αραδιάζει τα πλεονεκτήματα της Ύβρεως των 200.000  ούρο αλλά, κανείς δεν πταίει παρά μόνο ο γράφων που ενέγραψε αυτή την πλευρά τις ζωής στις κοχόνες του

Και μετά, και μετά ακούστηκε η απορία του πλήθους. Τι έγινε μετά;

Μετά έζησαν αυτοί καλά κι’ εμείς καλύτερα, πουλήθηκαν (τρόπος του newspeak) τα λιμάνια και τα περιφερειακά αεροδρόμια κι’ ευτυχώς δλδ γιατί, αν είχαν «διαγραφεί μ’ ένα νόμο και μία πράξη» τα σακάκια θα έμεναν στις κρεμάστρες και, στην ερώτηση του πολίτη που πάει στην ΥΠΑ, «είναι εδώ ο κ. Μπουρδούφαλος» θα ακολουθούσε η απάντηση «μόλις βγήκε… Το σακάκι του είναι εδώ» κι’ ας έχει δύο σακάκια ο κύριος ή η Κυρία που «λείπει λόγω εγκυμοσύνης»

Με λίγα λόγια όλα πάνε καλά. Το κρατίδιο του Φενγουϊκ αλλάζει γρήγορα πρόσωπο καθώς ορδές μεταναστών απ’ τον Σείριο (στον αστερισμό του Κυνός) φθάνουν στις «δαντελένιες, ηλιόλουστες παραλίες των νησιών μας», αρνούμενοι να μεταφερθούν στην «φίλη και σύμμαχο στο ΝΑΤΟ» Τουρκία.  Η (τυχαία;) άρνηση κάνει τον Ερντοάν να λέει ότι, «η Ε.Ε δεν τηρεί τις υποσχέσεις της και η Τουρκία θα καταγγείλει την συμφωνία επαναπροώθησης», μικρή λεπτομέρεια, αφού είναι τμήμα του σχεδίου των σοροτρόφιμων αλλά, ποιος ενδιαφέρεται  γι’ αυτές τις λεπτομέρειες

Ποία όμως η είδηση της ημέρας;

Μα, η εκτόξευση, επιστροφή και προσνείωση(;) του πυραύλου της Space X του Elon Musk σε  μικρή πλατφόρμα στη θάλασσα, επίτευγμα των ανθρώπων της εποχής που αναφέρθηκα πιο πάνω,  που θα κάνει το ταξίδι στα άστρα εύκολο και, κυρίως, πιο οικονομικό αλλά, αυτά ανήκουν στις μανίες του Duncan McLeod του άλλου μου εαυτού από τον οποίο προσπαθώ, χωρίς επιτυχία, να απαλλαγώ

(ξανα-συνεχίζεται)

 

(συνεχίζεται)α)

Αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι απόσπασμα από άρθρο που είχα γράψει στηνν εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» 9 χρόνια πριν

Στο άρθρο μου δημοσιεύω τις θέσεις του Καθηγητή Ν. Σταύρου (που έχει φύγει απ’ τη ζωή) για το μέλλον της Χαρτόβιας

Παρακαλώ τους (νεότερους) να τις μελετήσουν γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο._Κ.Κ. 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

…..Για ’μένα, η παράσταση που σπάει ταμεία είναι εκείνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις δηλώσεις της υπουργού με το (μόνιμο) Χαμόγελο. Η κυρία ΥΠΕΞ χαμογελάει ακόμα και όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων απαιτεί να αλλάξει όνομα η Ελλάδα (δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε, όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε «σουβλάκι» τη Λήμνο στα 200 πόδια, και η «φίλη και γείτων» κάνει έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

….Σύντομα τα γεράκια της «διεθνούς κοινότητας» θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μία κίνηση που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε 400 περιοχές του πλανήτη συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου και το Μόνιμο Χαμόγελο δε λέει λέξη! Προφανώς δεν καταλαβαίνει (ή κάνει πως) τα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στα Βαλκάνια σε μία εποχή που, όπως έχουν αποδείξει τα τηλεοπτικά σκουπίδια στην εποχή μας δεν μετράει η ουσία αλλά η εικόνα.

Σήμερα κανείς (πέρα από 100 νέους που φυλάνε Θερμοπύλες) κανείς δεν δίνει σημασία στη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στη προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Σε συνεργασία με τις ελιτ της νέας παγκόσμιας τάξης, τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τους ηγέτες που στηρίζουν τα εθνικά κράτη, αντιδραστικούς (βλέπε το παραλήρημά τους από τη νίκη του «ευρωπαϊστή» Τάντιτς εκλογές στη Σερβία).

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι το Χαμόγελο θα συνταχθεί με τα σχέδια των ελιτ και η Ψωροκώσταινα θα γίνει (έχει ήδη γίνει) πεδίο πειραματισμού της πλέον ύπουλης «έκδοσης» του πολυπολιτισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιών.

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας; Ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται γι’ αυτά όταν, σε λίγες μέρες, θα παραλάβει το νέο του «γιωταχί»;

Κοιτάξτε πίσω και θα δείτε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε σαν οδηγό ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο πρώτα ο Γιωργάκης και μετά το Χαμόγελο δεν σκέφθηκαν ότι, η Τουρκία μπορεί και να μη θέλει να γίνει μέλος της ΕΕ αφού βλέπει την προσπάθεια των αμερικανών να την κόψουν στα τρία με ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο νότο, ηπειρωτική χώρα και «ευρωπαϊκή» Τουρκία που θα εντάξουν στην ΕΕ. Ούτε έχουν λάβει υπ’ όψη το παλιό σχέδιο για την κατακερματισμότων Bαλκάνια, έγινε η κύρια περιοχή ενός μεγάλου στρατηγικού μετασχηματισμού ως αποτέλεσμα προσχεδιασμένου κατατεμαχισμού που στοχεύει στην οικονομική ανόρθωση και σε μια εργατική δύναμη, κάτι που τελικώς οδηγεί σε υψηλού βαθμού τεχνολογικό φεουδαρχισμό όλης της περιοχής.

 

….έγραφε λοιπόν ανάμεσα σε άλλα ο Καθηγητής Σταύρου στο «ΒΗΜΑ»

«….Σε αυτό το πλαίσιο η Eλλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» χρώμα της, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη τους, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό. Ωστόσο, αντί η Eλλάδα να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και να ελπίζει το καλύτερο, χρησιμοποίησε ως πολιτική της το στοιχείο της συμμετοχής στην EE για να επηρεάσει τη στάση της Tουρκίας και να καθησυχάσει τα made in USA δημιουργήματα των μικροσατραπών της Bαλκανικής. Eν τω μεταξύ συνεχίζεται αδιάπτωτη η διαδικασία του κατατεμαχισμού, με την ελπίδα μιας άλλης φαντασίωσης – του λεγόμενου αμερικανο-ελληνικού στρατηγικού συνεταιρισμού. Aς δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, η συνεχιζόμενη διαδικασία του «μεταρρυθμιστικού Iσλάμ» υιοθέτησε ως μοντέλο το πριν από το 1912 εμπορικογενές βαλκανικό μωσαϊκό, το οποίο επιχείρησαν να αναστήσουν οι πολέμιοι της δεκαετίας του 1990 στη Γιουγκοσλαβία. Eίναι γνωστό ότι αυτό το ειδικό ιστορικό προηγούμενο βασιζόταν στους ρόλους που ανατέθηκαν στα χριστιανοορθόδοξα έθνη από τους γεωπολιτικούς μηχανισμούς εκείνης της εποχής. Aυτά τα έθνη αναμενόταν να ανοίξουν τον δρόμο για τον εξευρωπαϊσμό των Nεότουρκων. Σήμερα, κατά τον ίδιο τρόπο, τα Bαλκάνια θεωρούνται το γεωγραφικό εργαστήριο για τη νομιμοποίηση του νεο-οθωμανισμού ως περιφερειακού συστήματος, το οποίο θα μπορούσε ίσως να απαλύνει τις συνέπειες των πολιτιστικών διενέξεων, ενώ η Δύση θα επιχειρεί, με την Tουρκία οδηγό, την αναζωογόνηση της «Nέας Aνατολής». Στο μυαλό πολλών στην  Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της «αρμονικής» συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Έτσι, στην ίδια πάντα γραμμή υποβάλλουν ερωτήματα: λ.χ., γιατί να ασχολείται η Eλλάδα με «ενοχλητικά θέματα», όπως η κυριαρχία του Aιγαίου και η αυτοδιάθεση της Kύπρου, και να κατατρύχεται από «συναισθηματισμούς» για το όνομα μιας «χώρας αποκλεισμένης από παντού που ζει με δάνειο στον χρόνο» τη στιγμή που η πριν από το 1912 Θεσσαλονίκη, με τους Έλληνες ως μειοψηφία, αποδεικνύει την αξία της πολυεθνικότητας;

Γιατί να μην αναζητήσουμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Tο μόνο που χρειάζεται για «να γίνουν λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον.

«Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.»

O κ. N. Σταύρου ήταν επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Oυάσιγκτον

Οι επισημάνσεις δικές μου

Το είδα στο ιστολόγιο του Μιχάλη Ιγνατίου
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea BonettiΟ πρωθυπουργόςΑΛΈΞΗΣ ΤΣΊΠΡΑΣ (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

Του Γιώργου Πετράκη

Με μια γενική υπόσχεση της Τουρκίας για συνεργασία στο προσφυγικό, αλλά με βολές και του ίδιου του κ. Τσιπρα από το Πρωθυπουργικό Γραφείο στην Άγκυρα εναντίον της Ευρώπης και με αρκετές αστοχίες και ατυχείς στιγμές, ολοκληρώθηκε η πολυδιαφημισμένη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία.

Ο κ. Τσίπρας που δήλωσε υπέρμαχος της  ελληνοτουρκικής προσέγγισης και συνεργασίας, πολύ σωστα έθεσε το προσφυγικό στον Τούρκο ομόλογο του, ο οποίος όμως αντί να δεσμευθεί ότι θα κινητοποιηθεί η Τουρκία για την αντιμετώπιση των κυκλωμάτων δουλεμπόρων που στέλνουν δεκάδες ανθρώπους από τα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία στις ακτές του Αιγαίου και τελικά στις βάρκες του θανάτου, έστρεψε κυρίως την συζήτηση στην ..ανατροπή του Ασαντ. Και περιόρισε ουσιαστικά την συζήτηση στα ανταλλάγματα που πρέπει να δοθούν στην Τουρκία για να συντηρήσει τα σχεδόν 2 εκατομμύρια προσφυγές που ζουν στο έδαφος της.

Όμως ο κ. Νταβουτογλου στις δηλώσεις του αποκάλυψε ότι σχεδιάζεται και μια τριμερής συνάντηση Τουρκίας-Γερμανίας-Ελλάδας για να συζητηθεί το πρόβλημα των προσφύγων, μια πρόταση που δεν διευκρινίστηκε τι ακριβώς περιεχόμενο θα έχει. Διότι από πρώτη ματιά δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα θα βρεθεί ανάμεσα σε μια χώρα που δεν θέλει να δεχθεί πλέον νέους πρόσφυγες (Γερμανία) και μιας άλλης χώρας που δεν θέλει να κρατήσει πια τους προσφυγές που ζουν στο έδαφος της (Τουρκία). Συγχρόνως θα πρέπει να διευκρινισθεί τι είδους συνεργασία είναι αυτή την οποία θα έχουν τα Λιμενικά Σώματα των δυο χωρών, ώστε στην πράξη να μην μετατραπεί αυτή η διαδικασία σε άτυπη κοινή εποπτεία των ελληνικών χωρικών υδάτων και του διεθνούς θαλασσιοί χώρου που εμπίπτει στην ελληνική ζώνη ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης.

Ο κ. Τσίπρας ευγενικά απάντησε στο μειονοτικό ζήτημα που έθεσε ο κ. Νταβουτογλου, πολύ σωστα μίλησε για την ανάγκη κατάργησης των Εγγυήσεων στο Κυπριακό αλλά δυστυχώς στην επίσκεψη υπήρξαν πολλά φάλτσα και αστοχίες.

  • Δέχθηκε να παραστεί σε ένα ποδοσφαιρικό ματς εθνικών ομάδων γνωρίζοντας ότι το γήπεδο είναι μια ανέλεγκτη «μάζα». Το είχε ζήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο παιγινδι ΠΑΟ-Φενέρπαχτσε, αλλά κανείς δεν διδάσκεται από τα παθήματα.

Τα κασκόλ που φόρεσε ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ και κυριαρχούσε περισσότερο η τουρκική σημαία, κανείς δεν το προσεξε;

Και φυσικά ήταν πολύ δυσάρεστη στιγμή όταν Τούρκοι φίλαθλοι αποδοκίμασαν τον Εθνικό μας Ύμνο.

Κανείς συνεργάτης του πρωθυπουργού δεν τον προφύλαξε ώστε να μην βρεθεί, με τις γνωστες ανατολίτικες κουτοπονηριές να κάθεται δίπλα στον κ. Νταβούτογλου (αλλά σε χαμηλότερη καρέκλα) κάτω από ένα τεράστιο κάδρο με την φωτογραφία του Κεμάλ..

Αυτά αφορούν την επικοινωνία περισσότερο, γιατί οι πραγματικές αστοχίες έγιναν επί της ουσίας.

Ο κ. Τσιπρας ατυχώς επέκρινε επί τουρκικού εδάφους την Ε.Ε. λέγοντας ότι «θα πρέπει η Ε.Ε. να αναλογισθεί τις ευθύνες της» συνηγορώντας έτσι στην επιχειρηματολογία της Άγκυρας.

Ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ έθεσε το θέμα των παραβιάσεων, άκουσε τον κ. Νταβουτογλου να μιλά για «ενθεν  και ενθεν» παραβιάσεις και υποσχέθηκε όπως είπε να «συζητήσουν το θέμα την επομένη φορά όταν θα υπάρχουν περισσότερα στοιχεία..»

Εντελώς αψυχολόγητα ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε «ανοικτα ζητήματα» μεταξύ των δυο χωρών, αναφορά πουΑΝ δεν αποτελεί φραστικό λάθος ουσιαστικά αποτελεί αλλαγή πολιτικής της χώρας  μας, που αναγνωρίζει ως μοναδικό ανοικτό ζήτημα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Μεγάλο φάλτσο στην συνέντευξη Τύπου ήταν η απάντηση του κ. Τσιπρα σε ερώτηση για τις ενταξιακές συνομιλίες της Τουρκίας και το βέτο που έχει θέσει η Κύπρος.

Ο έλληνας πρωθυπουργός απάντησε ότι πρέπει να ανοίξουν τα Κεφάλαια αλλά όχι να κλείσουν γρήγορα και ότι πρέπει να γίνουν αμοιβαία βήματα. «Όπου υπάρχει βούληση υπάρχει και ο τρόπος» είπε ο κ. Τσίιπρας προσθέτοντας ότι οι θέσεις της Κύπρου μπορούν να συζητηθούν στην Σύνοδο Ε.Ε.-Τουρκίας.

Η δήλωση αυτή ουσιαστικά εγκαταλείπει μόνη της την Λευκωσία που έχει δηλώσει ότι δεν θα άρει το βέτο στο άνοιγμα των Κεφαλαίων εάν δεν εκπληρωθούν προηγουμένως οι οροί που έχουν τεθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η εντονότατη αντίδραση από τη Λευκωσία υποχρέωσε κυβερνητικές πηγές να κάνουν διευκρινιστικές δηλώσεις στην ανταποκρίτρια του ΚΥΠΕ στην Τουρκία σύμφωνα με τις οποίες η αναφορά του πρωθυπουργού ήταν …«γενική» και εννοούσε ότι υπάρχει μια διερεύνηση για άνοιγμα κεφαλαίων αλλά η θέση που ισχύει είναι ότι χωρίς εκπλήρωση των όρων δεν ανοίγουν τα Κεφάλαια.

Αλλά επισήμως άλλη ήταν η θέση που εκφράστηκε και διατυπώθηκε δημοσίως στο πλευρό του κ. Νταβουτογλου.

(α. Η στήλη επενέρχεται μετά από απαίτηση των αναγνωστών β. το κείμενο δημοσιεύτηκε σην προσωπική μου σελία στο φατσοβιβλίο)

Πολλά χρόνια πριν έγραφα ότι, ο κόσμος που ξέρουμε πλησιάζει στο τέλος, προσθέτωντας ότι δεν γνωρίζω, δεν έχω την ικανότητα να προβλέψω ή (πιο κοντά στην αλήθεια), δεν έχω το θάρρος να περιγράψω

Θα κάνω μία προσπάθεια να πω τι νομίζω ότι συμβαίνει και τι πρόκειται να ακολουθήσει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, οι απόψεις μου αποτελούν την μοναδική αλήθεια

Οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι, παρ’ ότι υπήρξα εκδότης μιας πλειάδας «καταναλωτικών» περιοδικών από τη πρώτη στιγμή έγραφα ότι, αργά ή γρήγορα ο τρόπος που ζούμε ή μας έχουν μάθει να ζούμε θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο

Παρουσίαζα τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, της αεροπορικής και διαστημικής τεχνολογίας αλλά πάντα (και αυτό ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να αμφισβητήσει), έγραφα ότι, έχουν αξία μόνο όταν τα σχεδιάζεις και κατασκεύαζεις στη χώρα σου αλλιώς μοιάζουν με τα καθρεφτάκια που οι εξερευνητές του 18ου αιώνα κουνούσαν στο πρόσωπο των ιθαγενών

Το τι άκουγα δεν περιγράφεται… Γκρινιάρης, απαισιόδοξος, μίζερος που λέω «τα ίδια και τα ίδια» κλπ, κπλ. Τα έχω γράψει τόσες φορές που ντρέπομαι να τα επαναλάβω

Παρά τους χαρακτηρισμούς από τους παρακοιμώμενους της mega-δαιπλοκής, τους «ευλογημένους» κονδυλοφόρους, τους «δυσαρεστημένους» συνεργάτες και τους «Τέσσερις Κομπλεξικούς» του «χώρου», μέσα μου ήξερα πως είχα δίκιο.

Έγραφα πως, θα έλθει η ημέρα που, πρώτα η ελληνίτσα και μετά οι χώρες του αποκαλούμενου Αναπτυγμένου Κόσμου (ή Διεθνούς Κοινότητας), θα πληρώσουν την Ύβρη σε χρήμα, αίμα ή και στα δύο

Ποία η Ύβρης;

Μα, οτιδήποτε ανάμεσα στη «μερσεντέ» 500 τζι ελ αϊ και στον Πέτρο Κουκλεντέ και τα δύο έννοιες που ορίζουν την χυδαιότητα, την υπερκατάλωση, το ξεπάτωμα του περιβάλλοντα χώρου, την απληστία, το πέρα για πέρα ξευτιλισμένο Life Style.

Οι νεότεροι δεν το γνώρισαν στην χειρότερη, τσίπικη και «επαρχιακή» του μορφή όπως οι άνθρωποι της γενιάς μου και των δύο επόμενων οι παλαιότεροι όμως το έζησαν και, το βλέπετε, οι «εκπρόσωποι» του, τα κοινωνικά και μορφωτικά «σκουπίδια» που έμαθαν τη νεολαία να γρυλίζει greeklish μασώντας τσίχλα και λέγοντας ν το πιστεύω», εξακολουθούν να κατάχουν «πρώτο τραπέζι» στα πάνελ των Ντερμπεντέρηδων και των Τρεμοειδών

Αν,στους Κουκλεντέδες προσθέσουμε το κοινωνικό σκηνικό που γεννήθηκαν, άνθισαν και επέβαλαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων 45 ετών τότε, έχουμε ανάγλυφο το περιβάλλον που μεγάλωσε η Ύβρης -που οδήγησε στα «μνημόνια» και στις γελοιότητες που παρακολουθούμε τον τελευταίο χρόνο

Τα πράγματα δεν ήταν/είναι τόσο άσχημα στον αναπτυγμένο κόσμο ακιβώς επειδή ήταν …αναπτυγμένος. Εκεί η Ύβρης καλυπτώταν (και καλύπεται) απ’ την παρουσία εκατοντάδων σοβαρών ΑΕΙ, από την Έρευνα και την Εξέλιξη, τα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας

Όμως, νομίζω πως η στιγμή έφτασε που, η Καλή πλευρά αυτού του  κόσμου πρέπει να αντιμετωπίσει την Άσχημη γιατί, αν δεν το κάνει,η πρώτη θα τον παρασύρει στην καταστροφή

Με άλλα λόγια ο αναπτυγμένος κόσμος πρέπει (γρήγορα) να βρεί ένα αφήγημα (τι απαίσια λέξη!) που θα «πουλάει» στα δισεκατμμύρια των παριών αλλιώς θα τον καταπιπιούν «της γης οι πεινασμένοι»

Οι επιθέσεις των «Τρελών του Θεού» (έτσι τους αποκαλούν οι Γάλλοι) στο «Σαρλί Εμπντό», στο ρωσσικό Ερμπας, οι εκρήξεις με τους δεκάδες νεκρούς στην Βυρητό και, την Παρασκευή, στο Παρίσι νομίζω ότι σηματοδοτούν την αρχή του τέλους αν και, κανείς δεν πρέπει να υποτιμάει «the beauty of our weapons» (θυμηθείτε το τραγούδι του L. Cohen), tα οπoιία μπορούν να εξαφανίσουν όποιον που αμφισβητεί «our way of life»

Υπάρχει άραγε έστω ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που πιστεύει πως, αν μία νέα Συμμαχία Προθύμων βομβαρδίσει τις θέσεις του ISIS στη Συρία και στο Ιράκ, το πρόβλημα θα λυθεί; Τι ακολουθεί μετά; Ο βομβαρδισμός της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία; Της Αλ Νούσρα στην Υεμένη; Της Αλ Κάϊντα στην Μαγκρέμπ κ.ο.κ

Να είμαστε ρεαλιστές…

Η ιδεολογία του Χαλιφάτου δεν περιορίζεται εκεί αλλά, απλώνεται σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και, μακάρι να κάνω λάθος, να λέω βλακείες, και να μην είμαι διορατικός και έξυπνος σαν τους «φιλόσοφους» που παρουσιάζονται στο Mini Chanel και τους κήρυκες των Νέων Σταυροφοριών

Με το πέρασμα των μηνών το καρκίνωμα θα μεγαλώνει αναγκάζοντας τον αναπτυγμένο κόσμο να επιτεθεί ή, έστω, να πάψει να ψωνίζει «μπεμεβέ» ή, να κάνει μερικά κλικ πίσω στα play rooms, στα ροζ  μποτάκια και στα Concour de Elegance

Ή, μπορεί και όχι και η ζωή να εξακολουθήσει να Γελάει Ευτυχισμένα. 25 Πόρσε πουλήθηκαν μέχρι στιγμής πράγμα που σημαίνει ως, μάλλον εγώ κάνω λάθος και η Ισχυρή Ελλάδα ζει και μεγαλώνει



 

(συνεχίζεται -με προσθέσεις, αφαιρέσεις ή και σιπωπή)

Εξτρα!!!
Μόλις διάβασα στο ιστοόγιο «Αντικλείδι» ένα άρθρο του Μεγάλου στοχαστή Ian McEwan

Το παραθέτω ώστε, οι αναγνώστες να έχουν πρόσβαση σε όλες τις απόψεις

***************************************

Μήνυμα από το Παρίσι

του Ian McEwan
Ο βρετανός συγγραφέας Ίαν Μακ Γιούαν, που αυτήν την περίοδο ζει στο Παρίσι, έστειλε στο Edge το ακόλουθο μέιλ σχετικά με τα χθεσινά τρομοκρατικά χτυπήματα.

Η αίρεση του θανάτου διάλεξε την πόλη της σωστά — το Παρίσι, την κοσμική πρωτεύουσα της υφηλίου, την πιο φιλόξενη και πολύχρωμη και σαγηνευτική μητρόπολη που φτιάχτηκε ποτέ. Και διάλεξε η αίρεση του θανάτου τους στόχους της στην πόλη με δαιμονική, αυτοκαταστροφική ακρίβεια — όλα όσα μισούσαν βρίσκονταν μπροστά στα μάτια τους εκείνη τη βραδιά της Παρασκευής: άνδρες και γυναίκες παρέα χαλαρά, κρασί, ελεύθερη σκέψη, γέλιο ανεκτικότητα, μουσική — άγριες και σατιρικές ροκιές και μπλουζ. Οι οπαδοί της αίρεσης ήρθαν εξοπλισμένοι με έναν πρωτόγονο μηδενισμό και ένα μίσος πέρα από οτιδήποτε μπορούμε να κατανοήσουμε. Πανοπλία τους, η ζώνη αυτοκτονίας, άποψή τους περί ιδανικής κρυψώνας, μια ενάρετη μετέπειτα ζωή, όπου δεν θα μπορεί να πάει η αστυνομία. (Ο παράδεισος των τζιχαντιστών αποδεικνύεται μια από τις χειρότερες επινοήσεις στην ιστορία του ανθρώπου: να σφάζεις και να καις σ’ αυτή τη ζωή, να αναπαύεσαι μες στο κιτς στην άλλη.)

main_900Το Παρίσι, κατάπληκτο και παραζαλισμένο, ξύπνησε σήμερα για να αναλογιστεί τις νέες συνθήκες. Όσοι χτες το βράδυ είχαμε βγει, δεν μπορούμε παρά να αναρωτιόμαστε για τα καπρίτσια της τύχης που άφησε εμάς να ζήσουμε και άλλους να πεθάνουν. Όταν ξεκινούσε το μακελειό, η γυναίκα μου κι εγώ βρισκόμασταν σε ένα αξιοπρεπές παριζιάνικο κατάστημα — μια από τις κοινοτοπίες της σχετικά καλής ζωής, από το 1845 και μετά. Στο γοητευτικό αυτό εστιατόριο στο έκτο διαμέρισμα, οι πελάτες μοιράζονται τα τραπέζια με καλοπροαίρετους αγνώστους, ντόπιους και επισκέπτες σε έναν φιλικό συνωστισμό. Κι εμείς με τα Pouilly Fume και τα filets d’hareng μας, ήμασταν μια χαρά στόχος. Η αίρεση απλώς επέλεξε το δέκατο και το ενδέκατο διαμέρισμα, ούτε δύο χιλιόμετρα πιο πέρα, κι εμείς δεν καταλάβαμε το παραμικρό.

parisΤώρα όμως ξέρουμε. Ποιες είναι αυτές οι διαφορετικές συνθήκες; Τα μέτρα ασφαλείας θα γίνουν πιο αυστηρά και το Παρίσι λιγότερο σαγηνευτικό. Η αναγκαστική διάσταση ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία θα παραμένει πρόκληση. Οι σφαίρες και οι βόμβες της αίρεσης του θανάτου θα ξανάρθουν, μπορεί εδώ, μπορεί κάπου αλλού, αυτό είναι βέβαιο. Οι πολίτες του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, του Βερολίνου παρακολουθούν στενά, με προσοχή και ανησυχία. Τον Ιανουάριο ήμασταν όλοι μας Charlie Hebdo. Τώρα, είμαστε όλοι Παριζιάνοι, κι αυτό τουλάχιστον σε μια τόσο σκοτεινή εποχή, είναι παράγοντας περηφάνιας.

* * *

—μετάφραση για το dim/art: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου—

Αντικλείδι , http://antikleidi.com

Ένα ακόμα άρθρο από τις 22.03.09

Όλα πήγαιναν καλά στο «Robin in the Hood Medieval Festival» που γίνεται κάθε χρόνο στη πόλη Ελμίρα του Οντάριο μέχρι που, η ελληνική κυβέρνηση, ποινικοποίησε τη χρήση της κουκούλας. Αφού, είπαν οι πολιτικά ορθοί ντενεκέδες, το έκανε η πρώτη στον νομικό πολιτισμό Τζουτζία γιατί όχι εμείς;

Καναδοί πραίτορες εισέβαλαν στο Gibson Park και συνέλαβαν τον ηθοποιό που έπαιζε το ρόλο του Ρομπέν. Μετά στράφηκαν κατά των θεατών που ήταν ξαπλωμένοι στο γρασίδι καπνίζοντας ήρεμα τους μπάφους τους. Συνέλαβαν μουσουλμάνες με μαντήλες, ράπερς με χαμηλωμένα σκουφάκια και πιτσιρικάδες απ’ τη Φιλοθέη (η αποστάσεις είναι ενδεικτικές για την ευκολία του πονήματος) που φορούσαν hoodies πιστεύοντας ότι, το όνομά τους δεν είναι Ρούλης αλλά Eminem και 50 Cent

Η απόφαση της Τζουτζιακής κυβέρνησης δεν έφτασε μόνο μέχρι το Οντάριο αλλά και τις Βρυξέλες. Ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης μάλιστα δήλωσε πως, αυτές οι προοδευτικές πολιτικές είναι απαραίτητες για να εφαρμοστούν οι νόμοι και οι πολίτες να αισθάνονται ασφαλείς στην ανασφάλεια τους

Βέβαια, ο Τζουτζιακός νόμος πρόβλεπε πως, δεν θα συλλαμβάνονταν ό λ ο ι όσοι φορούσαν κουκούλα αλλά μόνο εκείνοι που πρόβαιναν σε καταστροφές, έσπαζαν τα κεφάλαια αθώων ή χτυπούσαν το κάστρο του σερίφη του Νότινγχαμ.

Ως εκ τούτου πρώτα στην Αθήνα και μετά στην Ελμίρα δημιουργήθηκαν ομάδες ταχείας επέμβασης που είχαν σκοπό να παρατηρούν (ασκαρδαμυκτί) πολίτες, καλλιτέχνες, μειράκια και σπουδαστές που φορούσαν κουκούλες

Η εντολές ήταν σαφείς: θα κάθονται δίπλα τους και, μόλις αντιληφθούν ότι πάνε να σπάσουν το κρύσταλλο της «μερσεντέ» να επεμβαίνουν

Οι διατάξεις του νόμο Μαρκοπουλογιαννάκη «έπιαναν» παράνομους σαν τον Ρομπέν και τους αναβάτες «παπιών» αλλά, δεν είχαν εφαρμογή στους χασισοκαλλιεργητές των Ζωνιανών, στους λωποδύτες του Χρηματιστηρίου, στους πωλητές λαθραίου πετρελαίου και, το χειρότερο: δεν έλεγε τίποτα για τους υπουργούς που έφαγαν τον αγλέουρα από τα εξοπλιστικά, το Ελ. Βεν, τα τρένα, τον «εθνικό μας αερομεταφορέα» (πριν ιδιωτικοποιηθεί), τον ΟΣΕ, το Βατοπέδιο, τη Siemens και, χίλια-δυό άλλα σκάνδαλα κι’ αυτό παρ’ όλο ότι όλοι φορούσαν κουκούλα! Η πρόταση του ΚΚΛ πάντως είναι να συλλαμβάνονται όλοι όσοι φοράνε φούτερ και μοντγκόμερι γιατί, ποτέ δεν ξέρεις τι κρύβει ο τρομοκράτης στη κούτρα του._Κ.Κ.





Αρέσει σε %d bloggers: