Archive for the ‘Εν Λευκώ’ Category

Όσο πλησιάζει η ώρα της αναχώρησης τόσο τα παλιά ταξίδια επιστρέφουν στο νου. Μνήμες απ’ το ταξίδι στο χωριό του πατέρα, στις παλιές γειτονιές του Κυνοσάργους και του Μετς, στο toll στο Νέο Φάληρο που φτιάχναμε ένα ανεμόπτερο, στο Que Gardens Place στο Λονδίνο, στις Σπέτσες, στο Ρίο, στην έρημο της Αριοζόνα, σε μια παγωμένη αεροπρορική βάση έξω απ’ τη Μόσχα, στα αεροπλάνα που πέταξα, σε λίγα απ’ τ’ αυτοκίνητα που οδήγησα, στα περιοδικά που κυκλοφορησαν, στη ζωή μου
μου
Ειχα αρχίσει να γράφω ένα βιβλίο, «Ασημόσπιτο» το έλεγα αλλά το άφησα. Δεν έχω  κουράγιο. Το αφαίρεσαν οι επιλογές μου για τις οποίες πληρώνω αδρά μέχρι σήμερα. Είναι και η αφάνεια που μ’ ενοχλεί κύρια όμως η έλλειψη σκοπού. Όσοι είχα συγκρούστηκαν με τα λάθη μου κι’ έγιναν κομμάτια. Beyond Local Repaira που λένε και οι Αμερικανοί. BLR όπως εγώ με μια ασταμάτητη πικρία που τείνει να μετατραπεί σε κατάθλιψη γιατί, το μέλλον έχει ο ηρωας μου κλεισμένο σ’ ένα δωμάτιο στο Κωσταλέξι;
Είναι και η υγεία που ναι μεν είναι «καλή» για την ηλικία αλλά, δεν επιτρέπει (λόγω φοβερών πόνων στη μέση) να καβαλήσω την μοτοσυκλέτα  η’ να πετάξω -αν και το τελευταίο είναι λίγο πιο εύκολο
Θέλω να γράψω για χίλια πράγματα αλλά, χίλιες εκατό είναι οι αιτίες που με σταματάνε. Συχνά επσιτρέφω σε παλιά κείμενα ψάχνωντας την έμπνεση αλλά, με το που τα διαβάζω σκέφτομαι «ποιος ενδιαφέρεται» κι’ επσιτρέφω στο Καθαρτήριο περιμένοντας την τελική κρίση, όχι ότι πιστεύω σε θεούς και δαίμονες σε παραδείσοτς, πιλάφια και κολάσεις αλλά, να… Δεν ξέρω που αλλού να με τοποθετήσω
Ψάχνοντας βρήκα το παρακάτω κείμενο. Το είχα γράψει δεν θυμάμαι που το 2004
Διαβάστε το
**********
«…πρέπει να επαναλάβω κάτι που έγραφα τα πολύ παλιά χρόνια, όταν έφευγα για λίγο με αυτοκίνητο ή μοτοσικλέτα και χανόμουν σε διαδρομές όπως εκείνη από το Λεωνίδιο στην Τρίπολη και από κει στον Πύργο ή στη Σπάρτη, ή από τον Πύργο στην Αρχαία Ολυμπία και την Ανδρίτσαινα. Είπα Ανδρίτσαινα και θυμήθηκα ότι εκεί κοντά βρίσκεται ο ναός του Επικούριου Απόλλωνα, αλλά και τόποι που η φύση και οι δρόμοι είναι τόσο ωραίοι που αισθάνεσαι ότι θα πεθάνεις από ευτυχία.
Πολλά από αυτά τα μέρη τα είδα από ψηλά, με ένα ελικόπτερο R-44. Συγκυβερνήτης και παρατηρητής, πήγα σε μέρος που απέχει μόλις τέσσερα χιλιόμετρα από τα Βυτιναίικα Πύργου Ηλείας, που βρίσκεται ο τάφος των παππούδων και γονιών. Βρήκα την ευκαιρία να ρίξω λίγο νερό στο μάρμαρο που τους σκεπάζει και να αγναντέψω τον κάμπο που πριν από πολλές δεκαετίες (δε χρειάζεται να πω πόσες!) γύριζα σαν μικρό παιδί, «πληγώνοντας» (όπως λέει και η ταινία) τα δέντρα.
Ένα απ’ αυτά, η πιο μεγάλη λεύκα, είναι τώρα πεσμένο στο έδαφος από τον αέρα και τα χρόνια. Μάταια έψαξα να βρω την «πληγή» που του ειχα κάνει. Το ξύλο είχε σαπίσει και τα αρχικά «Κ.Δ.Κ. – Ε.Α.Α.» (Κωνσταντίνος Δημητρίου Καββαθάς – Ένωση Αερομοντελιστών Αθηνών!) είχαν εξαφανιστεί, αλλά η ανάμνηση ήταν ζωντανή, όπως ζωντανό και ταπεινό ήταν και το φτωχικό του «θείου», στο οποίο πέρασα μερικά από τα ωραιότερα καλοκαίρια της ζωής μου. Και είχε βρέξει. Όχι μία αλλά δέκα φορές εκείνο το σαββατοκύριακο. Και όχι απλή βροχή, αλλά καταιγίδες, που μας ανάγκασαν να παρατείνουμε την παραμονή μας και έτσι βρήκα την ευκαιρία να πάω στο «χωριό».
Ε, θα πείτε. Και λοιπόν; Δεν υπάρχει Έλληνας που τουλάχιστον μια φορά το χρόνο να μην πηγαίνει στο «χωριό»! Πόσοι όμως έχουν την τύχη να γίνουν μάρτυρες κατακλυσμού που απελευθέρωσε όλα τα αρώματα της γης και πάρ’ τον κάτω τον Καββαθά. Βγήκαμε από το αυτοκίνητο και οι μυρουδιές απ’ το ποτάμι, το αρδευτικό κανάλι, τα σπαρτά, τις ελιές, που ξεπλυμένες και καθαρές έστεκαν η μια δίπλα στην άλλη, κυρίευσαν τις αισθήσεις.
Τι ομορφιά και πόσο μου έχει λείψει έτσι που ζω φυλακισμένος σε γραφεία και αυτοκίνητα!…»
Κώστας Καββαθάς
Αύγουστος 2004
Τελευταία μέρα του Αυγούστου του 18.
Μακάρι να μπορούσα να «φύγω» για κάποιο απ’ τα μέρη που είχα «πάει» παλιά!

Πουθενά δεν είχα πάει βέβαια. Οι άνθρωποι νομίζουν ότι πάνε κάπου, στην πραγματικότητα όμως μένουν ακίνητοι μια και δεν υπάρχειο Χρόνος άρα ούτε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα

óñìç

óñìç

γίνωνται τ ώ ρ α, όλα είναι δημιουργήματα ενός κοινού «υποσυνείδητου» μια και ούτε αυτό υπάρχει

Θέλω να πω έχει υποσυνείδητο ο Υπολογιστής; Όχι. Μνήμες φυλκαγμένες στην RAM ναι αλλά, υποσυνείδητο;
Κάποια στγμή θα βγω απ’ την πρίζα, το «μχανημα» θα σβύσει αλλάη Πληροφορία δεν θα πεθάνει. Θαήθελα να μπορούσα να «επιστρέψω», να με βάλω πάλι στην πρίζα και το Σύστημα να κάνει reboot και ν’ αρχίσω πάλι να με παρατηρώ όμως η ώρα δεν έχει έλθει ακόμα
Μάλλον σκέφτετε πως άάρχισα να τα χάνω και λέω ασυναρτησίες και πιθανό να μην κάνετε λαθος
Δεν ξέρω
Η εξορία στο Purgatorium μπορεί να έχει επηρεάσει την «μητρική», τι να πω, δεν είναι και κανείς απ’ τους παλιούς κοντά να βοηθήσει…
to be continued…

Πάνε μήνες που έχω να γράψω κάτι στο blog. Η αιτία της απουσίας οφείλεται στην ανικανότητα μου να αποδράσω από τη φυλακή που ο ίδιος δημιούργησα στην προσωπική μου ζωή από την οποία δεν μπορώ (πλέον) να ξεφύγω. Οι λίγοι μου φίλοι ξέρουν ποια ειναι  και καταλαβαίνουν ότι, είναι αργά να αποδράσω. Ο καιρός πέρασε, δεν το επιχείρησα όταν ήμουν νέος, τώρα είναι αργά

Αλλά, και να γράψω τι να πω; Ένας-δύο είπαν να αναφερθώ στην «παλιά εποχή». Χαμογέλασα μια και, όπως δεκάδες φορές έχω πει τι λένε οι Άγγλοι για την νοσταλγία. Η αναφορά σε χρόνια παλιά και τρέλες της νιότης γίνεται μόνο από ανθρώπους που αισθάνονται καλά, που δεν έχουν κάποιον να τους βασανίζει χωρίς, λόγω προχωρημένης ηλικίας, να μπορούν να ξεφύγουν.

Αυτά λοιπόν τα λίγα μια και, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε οι άλλοι δεν χάνετε και τίποτα!  Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν το ίδιο πρόβλημα και δεν κάνουν τίποτα για ένα και μόνο λόγο: είναι πλέον πολύ αργά! Βέβαια δεν έχω χαθεί εντελώς. Που και που κάνω κάποιο σχόλιο στο φατσοβιβλίο που το βλέπουν 100-200 την εβδομάδα -αν και ο μετρητής λέει πως ο «τοίχος» μου έχει 5.0000 επισκέψεις/εβδομάδα, αριθμό που δεν κατανοώ μια και δεν έχω ψάξει να βρω τι σημαίνει, ίσως κάποιος να με βοηθήσει

Είναι και η υγεία μου. Τους πρώτους 10 μήνες του 17 μπήκα 9 φορές στο νοσοκομείο, έκανα 16 επεμβάσεις με ολική ή μερική νάρκωση (μέθη) παθαίνοντας όσα δεν είχα πάθει τα προηγούμενα 70 χρόνια. Τώρα είμαι «καλά» αν με τη λέξη εννοώ οτι αναπνέω και περπατάω.

Τους μήνες που πέρασαν έκανα μία προσπάθεια να στήσω ένα σαιτ με τίτλο «TheMETA4four Instittute» όπου κάποιοι συνεργάτες θα έγραφαν για τα θέματα που μας αρέσουν αλλά, «έφαγα τα μούτρα μου». Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει πλέον να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε 10 σημεία , να συντονίζω, παρακολουθώ, διθορθώνω και οργανώνω. Το είπα σε 3-3 παλιούς συνεργάτες που απάντησαν (ευγενικά) με την σιωπή τους, δεν τους κατηγορώ, η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα

Σταμάτησα και να πετάω. Το πτυχίο (ανεμοπτέρου) είναι εν ισχύ αλλά, είπα πως 63 χρόνια είναι αρκετά. Δεν έχω πια την ανάγκη που είχα 3 χρόνια πριν να πάρω ένα ανεμόπτερο και να καθίσω 1-2 ώρες στον αέρα πετώντας από σύννεφο σε σύννεφο ή γλείφοντας τις κορδέλες της Πάρνηθας. Το πτυχίο ελικοπτέρου έληξε όπως και του αεροπλάνου, το πρώτο γιατί 600 ευρώ/ώρα είναι …πολλά το δεύτερο γιατί πάντα βαριόμουνα τα αεροπλάνα όσο ωραία και αν είναι η πτήση. Φανταστείτε να πηγαίνετε από Αθήνα στα Γιάννενα και συγκυβερνήτης να είναι ένας καλός χειριστής αλλά, μέχρι εκεί! Να μη ξέρει που πάνε τα τέσσερα, να μη μπορεί να πει κουβέντα για τίποτα και η ώρα να περνάει μέσα σ’ ένα «σύννεφο» βλακείας. Πάνε λοιπόν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, πάει και τ’ ανεμόπτερο, πάει και η μοτοσικλέτα (λόγω φοβερών πόνων στη μέση), πάει η ζωή, οι παλιοί φίλοι (και λιγοστές φίλες) που χάθηκαν, παντρεύτηκαν, μετακόμισαν σε άλλες χώρες και εδώ να ήταν so what?

Θα ήθελα να προλάβω την εποχή της ελεγχόμενης αθανασίας, να ζήσω 200 χρόνια, να κάνω ακόμα μία προσπάθεια να πάω στο Διάστημα αλλά, αυτά τα γράφω μόνο για να σας κάνω να χαμογελάσετε!

Το μόνο που φέρνει λίγη χαρά είναι ότι, αυτό το blog έχει 1.8 εκατομμύρια επισκέψεις από την ημέρα που άνοιξε πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα με θυμάστε και σας ευχαριστώ πολύ

σημ: συγγνώμη για τα λάθη. Τα διόρθωσα!

 

Πάνε μήνες που έχω να εμφανιστώ εδώ και, νομίζζω οφείλω μία εξήγηση στους λίγους πια αναγνώστες που επισκέπτονται το ιστολόγιο. Οι πιο «κοντνοί» έχουν προσέξει ότι, κάνω κάποιες αναρτήσεις στο φ/β και στο τουϊτερ κι’ ο λόγος είναι ότι, η επαφή με την επικαιρότητα είναι πιο άμεση όχι πως αυτό σημαίνει ότι, τα σχόλια μου την επηρεάζουν

Η «αορατότητα» μου είναι πλέον δεδομένη όπως και το γεγονός ότι, για τα ιδιοτελή άτομα που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους  στους εργολάβους της ενημέρωσης, τους εφοπλιστές και τα κομματικά «κρατικά» μέσα ενημέρωσης άτομα σαν εμένα και καμιά 100η άλλους στην Ελληνίτσα, δεν έχουν στον «ήλιο μοίρα»

Μία απ’ τις αιτίες γι’ αυτό το σημείωμα είναι ότι, προχτές έπεσα κατά τύχη πάνω σ’ αυτό το σύστημα που αποκαλείται TEDX. Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι δημιουργοί του, από που χρηματοδοτείται και πως κάνει τις επιλογές του -όταν προσκαλεί ανθρώπους

Αυτό που διαπίστωσα, κάνοντας μία μικρή έρευνα είναι ότι, το Ίδρυμα(;) πάσχει από αστιγματισμό ή έχει εντολή να «εξαφανίσει» κάποιους απ’ τους καταλόγους του αλλιώς δεν εξηγείται πως, χρόνια τώρα κανείς τους δεν «ανακάλυψε» τι πέτυχαν οι Τεχνικές Εκδόσεις στον ειδικό περιοδικό Τύπο και, αν θέλετε, και ο ιδρυτής τους

Δεν «γκρινιάζω» απλά διαπιστώνω πως αν δεν είσαι αρεστός στον Αόρατο Μαέστρο γίνεσαι αόρατος, μηδενίζεσαι, χάνεσαι

Το αναφέρω μόνο σαν παράδειγμα και τίποτα άλλο γιατί, αν αυτοί με έχουν μία εγώ τους έχω 100 γι’ αυτό πάμε πάρα κάτω

Είναι πολλοί που μου ζητάνε να αναφερθώ ή να γράψω ένα βιβλίο για τα 36 χρόνια που είχα τις Τεχνικές Εκδόσεις. Απάντησα (και εξακολουθώ) ότι, το να πω την ιστορία (μου) δεν έχει καμία αξία. Αν κάποιοι νομίζουν ότι, κάτι κάναμε έπρεπε να μ’ έχουν ρωτήσει, να με έχουν καλέσει σε κάποια εκπομπή, να έχουν ζητήσει μία συνέντευξη

Αυτό δεν έγινε (εκτός από 1-2 φορές δεκαετίες πριν) άρα μάλλον μόνο …εγώ νομίζω πως κάτι έκανα και κανείς άλλος άρα, εκείνοι έχουν δίκιο κι’ εγώ άδικο

Καμιά φορά λέω να αναφερθώ στις εκατοντάδες πρωτιές που είχαμε στον περιοδικό και ηλεκτρονικό Τύπο αλλά, χαμογελάω και σταματάω. Ποιος ενδιαφέρεται γι’ αυτά σε μία χώρα που, «πρώτο τραπέζι πίστα» έχουν τα ούγκανα της «ενημέρωσης» που συμπεριφέρονται σαν παγόνια επιδεικνύοντας (χωρίς να το καταλαβαίνουν) την μνημειώδη αγραμματοσύνη και «βλαχιά» τους

Μετά είναι και ο διαρκής εξευτελισμός που δέχομαι από μία ουροτράπεζα η οποία, χωρίς να με ενημερώσει για 15 ολόκληρα χρόνια μου κόλλησε (έναΣαββάτο ένα κωλόχαρτο στη πόρτα που έλεγε ότι, αν δεν πληρώσω ένα ποσό που όφελε να καταβάλει αυτός που ψώνισε τις Τ.Ε ,θα βγάλει το σπίτι μου σε …πλειστηριασμό!

Και τ’ αυτοκίνητα, λένε κάποιοι, Γιατί δεν «γράφεις γι’ αυτοκίνητα»;

Θα αστειεύονται βέβαια

Δεν επιτρέπεται να πω που έχω εγγεγραμμένες τις βαμμένες λαμαρίνες με τα «βαθουλώματα» και τα «ψυγεία» που θυμίζουν τεκτονικούς ναούς. Οι παλιοί αναγνώστες ξέρουν σε ποιο σημείο «δεν πιάνει μελάνι» 

Κυκλοφορώ μ’ ένα «Μπλιάχ 1500» για να μη βρέχομαι και να μη σκάω στη ζέστη το καλοκαίρι κι’ απ’ εκεί και πέρα το απόλυτο Μηδέν

Και η ιστορία; Οι 4ΤΡΟΧΟΙ; Η ΠΤΗΣΗ; Ο ΗΧΟΣ; Το Ταξιδεύοντας», το RAM, ο Εν Λευκώ, η Τεχνόπολις και τα άλλα 100; 

Αυτά ανήκουν στο παρελθόν και, πιστέψετε με, δεν θέλω να τ’ αγγίξω γιατί, αν το κάνω θα πρέπει να μιλήσω για τους Ηθικούς αλλά, αν το κάνω θα πρέπει ν’ αναφέρω και τους κακοποιούς, τους λωποδύτες, τα φίδια, τα golden boys (που ευτυχώς απάλλαξαν τον πλανήτη απ’ την παρουσία τους) και τις ψωνάρες του life style που, αν τις αναφέρω τους δίνω αξία

Τέλος μη ξεχνάτε ότι, στον Ιστό είναι αναρτημένα πάνω από 20.000 άρθρα από περιοδικά, εφημερίδες και ηλεκτρονικές «στήλες» 

Αν κάποιος επιθυμεί να δει τι έγραφα πριν 20-30 χρόνια τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο ας βάλουν το θέμα στα «ψαχτήρια» και θα δουν

 

 

 

Αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι απόσπασμα από άρθρο που είχα γράψει στηνν εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» 9 χρόνια πριν

Στο άρθρο μου δημοσιεύω τις θέσεις του Καθηγητή Ν. Σταύρου (που έχει φύγει απ’ τη ζωή) για το μέλλον της Χαρτόβιας

Παρακαλώ τους (νεότερους) να τις μελετήσουν γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο._Κ.Κ. 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

…..Για ’μένα, η παράσταση που σπάει ταμεία είναι εκείνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις δηλώσεις της υπουργού με το (μόνιμο) Χαμόγελο. Η κυρία ΥΠΕΞ χαμογελάει ακόμα και όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων απαιτεί να αλλάξει όνομα η Ελλάδα (δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε, όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε «σουβλάκι» τη Λήμνο στα 200 πόδια, και η «φίλη και γείτων» κάνει έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

….Σύντομα τα γεράκια της «διεθνούς κοινότητας» θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μία κίνηση που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε 400 περιοχές του πλανήτη συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου και το Μόνιμο Χαμόγελο δε λέει λέξη! Προφανώς δεν καταλαβαίνει (ή κάνει πως) τα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στα Βαλκάνια σε μία εποχή που, όπως έχουν αποδείξει τα τηλεοπτικά σκουπίδια στην εποχή μας δεν μετράει η ουσία αλλά η εικόνα.

Σήμερα κανείς (πέρα από 100 νέους που φυλάνε Θερμοπύλες) κανείς δεν δίνει σημασία στη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στη προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Σε συνεργασία με τις ελιτ της νέας παγκόσμιας τάξης, τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τους ηγέτες που στηρίζουν τα εθνικά κράτη, αντιδραστικούς (βλέπε το παραλήρημά τους από τη νίκη του «ευρωπαϊστή» Τάντιτς εκλογές στη Σερβία).

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι το Χαμόγελο θα συνταχθεί με τα σχέδια των ελιτ και η Ψωροκώσταινα θα γίνει (έχει ήδη γίνει) πεδίο πειραματισμού της πλέον ύπουλης «έκδοσης» του πολυπολιτισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιών.

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας; Ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται γι’ αυτά όταν, σε λίγες μέρες, θα παραλάβει το νέο του «γιωταχί»;

Κοιτάξτε πίσω και θα δείτε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε σαν οδηγό ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο πρώτα ο Γιωργάκης και μετά το Χαμόγελο δεν σκέφθηκαν ότι, η Τουρκία μπορεί και να μη θέλει να γίνει μέλος της ΕΕ αφού βλέπει την προσπάθεια των αμερικανών να την κόψουν στα τρία με ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο νότο, ηπειρωτική χώρα και «ευρωπαϊκή» Τουρκία που θα εντάξουν στην ΕΕ. Ούτε έχουν λάβει υπ’ όψη το παλιό σχέδιο για την κατακερματισμότων Bαλκάνια, έγινε η κύρια περιοχή ενός μεγάλου στρατηγικού μετασχηματισμού ως αποτέλεσμα προσχεδιασμένου κατατεμαχισμού που στοχεύει στην οικονομική ανόρθωση και σε μια εργατική δύναμη, κάτι που τελικώς οδηγεί σε υψηλού βαθμού τεχνολογικό φεουδαρχισμό όλης της περιοχής.

 

….έγραφε λοιπόν ανάμεσα σε άλλα ο Καθηγητής Σταύρου στο «ΒΗΜΑ»

«….Σε αυτό το πλαίσιο η Eλλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» χρώμα της, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη τους, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό. Ωστόσο, αντί η Eλλάδα να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και να ελπίζει το καλύτερο, χρησιμοποίησε ως πολιτική της το στοιχείο της συμμετοχής στην EE για να επηρεάσει τη στάση της Tουρκίας και να καθησυχάσει τα made in USA δημιουργήματα των μικροσατραπών της Bαλκανικής. Eν τω μεταξύ συνεχίζεται αδιάπτωτη η διαδικασία του κατατεμαχισμού, με την ελπίδα μιας άλλης φαντασίωσης – του λεγόμενου αμερικανο-ελληνικού στρατηγικού συνεταιρισμού. Aς δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, η συνεχιζόμενη διαδικασία του «μεταρρυθμιστικού Iσλάμ» υιοθέτησε ως μοντέλο το πριν από το 1912 εμπορικογενές βαλκανικό μωσαϊκό, το οποίο επιχείρησαν να αναστήσουν οι πολέμιοι της δεκαετίας του 1990 στη Γιουγκοσλαβία. Eίναι γνωστό ότι αυτό το ειδικό ιστορικό προηγούμενο βασιζόταν στους ρόλους που ανατέθηκαν στα χριστιανοορθόδοξα έθνη από τους γεωπολιτικούς μηχανισμούς εκείνης της εποχής. Aυτά τα έθνη αναμενόταν να ανοίξουν τον δρόμο για τον εξευρωπαϊσμό των Nεότουρκων. Σήμερα, κατά τον ίδιο τρόπο, τα Bαλκάνια θεωρούνται το γεωγραφικό εργαστήριο για τη νομιμοποίηση του νεο-οθωμανισμού ως περιφερειακού συστήματος, το οποίο θα μπορούσε ίσως να απαλύνει τις συνέπειες των πολιτιστικών διενέξεων, ενώ η Δύση θα επιχειρεί, με την Tουρκία οδηγό, την αναζωογόνηση της «Nέας Aνατολής». Στο μυαλό πολλών στην  Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της «αρμονικής» συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Έτσι, στην ίδια πάντα γραμμή υποβάλλουν ερωτήματα: λ.χ., γιατί να ασχολείται η Eλλάδα με «ενοχλητικά θέματα», όπως η κυριαρχία του Aιγαίου και η αυτοδιάθεση της Kύπρου, και να κατατρύχεται από «συναισθηματισμούς» για το όνομα μιας «χώρας αποκλεισμένης από παντού που ζει με δάνειο στον χρόνο» τη στιγμή που η πριν από το 1912 Θεσσαλονίκη, με τους Έλληνες ως μειοψηφία, αποδεικνύει την αξία της πολυεθνικότητας;

Γιατί να μην αναζητήσουμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Tο μόνο που χρειάζεται για «να γίνουν λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον.

«Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.»

O κ. N. Σταύρου ήταν επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Oυάσιγκτον

Οι επισημάνσεις δικές μου

Ο τίτλος σε εισαγωγικά γιατί, οι επιστήμονες γνώριζαν ότι, υπάρχει «νερό» στον Άρη. Υφάλμυρο μεν, «νερό» δε που, όταν με το καλό άνθρωποι πατήσουν στην επιφάνεια του πλανήτη, θα μπορούν να το εκμεταλλευτούν -με τρόπο που, δεν είναι της παρούσης

Περίεργη εισαγωγή μετά από 2(;) μήνες απουσίας αν και, κάθε μέρα σχεδόν, ανεβάζω κάτι στο φατσοβιβλίο και στο τουίτερ. Έπεσα κι’ εγώ στην ανάγκη τους αφού είναι ο πιο γρήγορος τρόπος να δηλώσεις πως ΔΕΝ λαβαίνεις μέρος στην παράσταση

Ποια; Μα εκείνη που παίζεται 24/30 στις τηλεοράσεις όπου, κλώνοι του ιδίου γένους επαναλαμβάνουν τα πράγματα που έλεγαν τα προηγούμενα 50 χρόνια

Η χώρα οδεύει προς την ανάπτυξη, η κυβέρνηση λαβαίνει μέτρα για την φοροδιαφυγή, ο Υπουργός Παιδείας αλλάζει το ωρολόγιο πρόγραμμα, ο ΥΠ. ΟΙΚ υπόσχεται ανάκαμψη κ.ο.κ

Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν που άκουσα κάποιον απ’ αυτούς να λέει κάτι για την πραγματική ζωή, τις τεχνικές και τις σύγχρονες μεθόδους στην εκπαίδευση και στην οικονομία που, οδηγούν μία χώρα στο μέλλον. Μάταια!

Ίδιες λέξεις, φράσεις, μανιέρες, τσιτάτα ίδιες οι γραβάτες, οι (ανοιχτοί) γιακάδες, οι τρίχες και οι «ελιές» στους (ιδρωμένους) λαιμούς των καρτουνικών χαρακτήρων

Εντάξει! Το τελευταίο χρόνο άλλαξαν με την «1η Φορά Αριστερά». Είδαμε «κυνηγετικά|» γιλέκα και ξεκούμπωτα «πόλο», μανικετόκουμπα σε πουκάμισα με ανοικτούς γιακάδες, είδαμε θηλυκά Γκόλουμ με «επαναστατικά» T-Shirts, όλη την γκάμα του κακού γούστου που καλύπτει την έλλειψη ευγένειας, παράδοσης και, βέβαια, αισθητικής

Επιμένω στην Αισθητική γιατί, δεν φεύγει απ’ το νου μία φράση, θαρρώ, του Oscar Wilde. Είπε: «τζέντλεμαν (σ.σ. και  lady) είναι εκείνος που διασχίζει την Oxford Street  χωρίς να τον προσέξει κανείς»

Θα πείτε… Εδώ ο κόσμος καίγεται, η χώρα ξάνα-μάτα καταρρέει  κι’ εσύ ομιλείς για Αισθητική;

Ναι, διότι όταν βλέπεις μία, ας πούμε γυναίκα, με μαύρο παντελόνι και καναρινί σακάκι (ή vice versa) είσαι 98% βέβαιος ότι, ο σωματότυπος που εμπεριέχουν, πάσχει από κάποια μορφής διαταραχής προσωπικότητας. Όταν, λίγο μέρες μετά, από ενέργειες, πράξεις και, κυρίως, εκφορά λόγου διαπιστώνεις ότι, έχεις δίκιο σε κυριεύει μία άγρια χαρά  και αναζητάς περισσότερα δείγματα -για ανάλυση

Από δείγματα άλλο τίποτα! Δεν θα αναφερθώ στον άνθρωπο-αχλάδι με την τεράστια «μπάκα» και το καρό «ζιλέ». Στον ‘αλλο, με την ένρινη φωνή και τα «μελανί» απόχρωσης κουστούμια. Ούτε στον τρίτο με τα ray ban  και το φραπόγαλο . Με κίνδυνο να χαρακτηριστώ snob  θα αφήσω έξω και το γελαστό παιδί με το σφυριχτό «s» και  τα αγγλικά επιπέδου Στρατηγάκη

Εκτός κάδρου θα αφήσω την γραφική που απείλησε να «γεμίσει την Ελλάδα με φουγάρα» σε μία εποχή που, τα φουγάρα, βρίσκονται σε υποχώρηση

Αξίζει όμως να αναφέρω μερικά απ’ τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αφήνοντας έξω τα Κρο Μανιόν, τα Νεάτερνταλ και τα αντίγραφα του μουσείου της Μαντάμ Τισό που βρίσκονται στην δική τους λίγκα

Κάποιοι λένε: άσε αυτά και γράψε κάτι για την ζωή σου.  Ναι; Να πω τι παραπάνω απ’ αυτά που η ίδια μου η ζωή είπε; Να γράψω για τα περιοδικά, την εταιρία, τους αγώνες, τις πτήσεις, τις αποκλειστικότητες;

Είναι γραμμένα. Και είναι ΟΛΑ στον Ιστό! Πόσες φορές πρέπει να πω ότι, χωρίς να το καταλάβω πέτυχα κάτι μοναδικό

Όλα τα άρθρα που έχω γράψει απ’ το ….1958 μέχρι τη σιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές είναι στο «Ίντερνετ»! Πως έγινε; Απλά, είχα την πρόνοια να αναθέσω την πληκτρολόγηση τους σε Η/Υ παλιά μας συνεργάτιδα (επιμελήτρια κειμένων) όταν έκανε οικογένεια και έφυγε απ’ τις Τεχνικές Εκδόσεις

Μη ρωτάτε πως θα τα βρείτε διότι είναι σα να λέτε ότι δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον Γούγλη! 

Η Ψηφιακή μου Κληρονομιά

Να ‘μαι λοιπόν στο «σύννεφο», στο cloud, στο ψηφιακό επέκεινα ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε να «ζω» για πάντα!  Οι παλιότεροι ίσως θυμάστε τι έγραφα 30 χρόνια πρίν ότι, ο θάνατος είναι ένα γελοίο μηχανικό λάθος που, σύντομα, οι επιστήμονες θ’ αντιμετωπίσουν. Μη γελάτε. Stay with me.

Αστειεύομαι αλλά, τι άλλο θέλετε να γράψω; Μήπως για την εκμετάλλευση του αεροδρόμιου Ελληνικού; Τα είπαμε. Προσφύγαμε μάλιστα στο ΣτΕ, κερδίσαμε και οι κυβερνήσεις (όλες, και εκείνες του «1η Φορά Α), μας ενέγραψαν εις τα παλαιότερα

εικόνα 1 Enfield benni-colgate Σοσιαλισμός-ή-θάνατος-170x170

Μπας και θέλετε να ομιλήσουμε για την διασύνδεση του λιμένος Πειραιώς με την Ευρώπη με σύγχρονο δίκτυο σιδηροδρόμων; Και αυτό το γράψαμε. Για την ανάπτυξη της Αεροπορικής Βιομηχανίας, των ΑΠΕ, της σύνδεσης των ΑΕΙ με την παραγωγή, την δημιουργία ενισχυμένων «βιοτεχνιών» παραγωγής ανταλλακτικών για την αυτοκινητοβιομηχανία; Και αυτά. Με κάθε δυνατή λεπτομέρεια. Όμως, όρμησε ο Κάλαθος και μας έκανε μία χαψιά

Όλα ή σχεδόν τα προτείναμε, μελετημένα και τεκμηριωμένα οι δυστυχείς και, πολλά απ’ αυτά τα κάναμε (πρώτα ελληνικά αγωνιστικά αυτοκίνητα, οχήματα που κινούνται με το ηλιακό φως, διαγωνισμοί σχεδίασης κλπ)

Και εις τον Δήμο Αθηναίων. Εκεί που σήμερα λάμπει ένα Μη Πρόσωπο και λικνίζεται άλλο με γένι τεσσάρων ημερών και bedroom eyes, τα προτείναμε αλλά εδέχθημεν φιλικό χτύπημα στον ώμο και τη φράση: «Κωστάκη δεν γίνονται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα»

Η φωτογραφία είναι από την ταινία

Η φωτογραφία είναι από την ταινία «The Meaning of Life» των Monty Python

Πάνε μέρες που κάνω μία (ακόμα) προσπάθεια να συνεχίσω το έρμο το «βιβλίο» αλλά, δεν αποδίδει. Έχω πει γιατί. Αν γράψω για τα όσα έκανα στη ζωή μου θα είμαι υποχρεωμένος να πω ονόματα. Αν το κάνω θα χαθώ στον λαβύρινθο. Ποιόν ν’ αναφέρω ποιόν όχι, ποιο γεγονός να περιγράψω, ποιό να «ξεχάσω». Ελοχεύει ο κίνδυνος να μην αναφέρω τους καλούς, να βγάλω απ’ τον σκουπιδοντενεκέ τα μηδενικά που έγιναν γνωστά επειδή έτυχε να βρεθούν κοντά μου

Με άλλα λόγια πρέπει να πω ποιοι -εκτός από μένα- ήταν υπεύθυνοι για την καταστροφή των Τ.Ε; Ποιοι «έφαγαν» τις σάρκες της εταιρίας, εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους για να αποκτήσουν κάθε λογής υλικά και άυλα αγαθά. Μετά από ώριμη σκέψη  αποφάσισα να μη πω τίποτα για τα 36 χρόνια ελπίζοντας ότι ότι είχα να πω το «είπα» με την δουλειά μου.

Τώρα… Αν μετά από χρόνια κάποιος αποφασίσει να ερευνήσει το φαινόμενο, όπως είπα πιο πάνω, τα πάντα είναι στο Διαδίκτυο άρα σε κοινή θέα

Θα πει κάποιος. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο στη ζωή σου που να είναι άξιο παρουσίασης ή σχολιασμού; Αν υπάρχει λέει! Εκατομμύρια πράγματα, γεγονότα, εμπειρίες αλλά, όλα «δεμένα» με την έκδοση των περιοδικών. Τα γεγονότα της προσωπικής μου ζωής υπάρχουν σε χιλιάδες άρθρα. Απ’ τις περιγραφές της ζωής της οικογένειας μου στην Κατοχή και τα «Δεκεμβριανά» μέχρι τις πρώτες πτήσεις με ανεμόπτερα, αεροπλάνα και ελικόπτερα και, βέβαια, εκείνες με περισσότερους από 25 τύπους μαχητικών. Όρεξη και χρόνο να ‘χει κανείς 

Επιστρέφω στα τρέχοντα… Παρακολούθησα την «τελετή» ορκωμοσίας της «νέας» κυβέρνησης και, αυτάρεσκα ομολογώ, δεν είδα ή άκουσα κάτι καινούριο.  Το αντίθετο. Παλαιότερο δεν μπορούσε να υπάρξει

Να μιλήσω για την εμφάνιση Κωνσταντοπούλου/Βούτση; Με συγχωρείτε αλλά, έχετε δει κάτι πιο αστείο; Απ’ τη μία η τεραστίων διαστάσεων τέως Πρόεδρος, να ομιλεί την οργουελική NewSpeak, απ’ τη άλλη ο κ. Βούτσης σαν εδωδιμοπώλης του παλαιού ελληνικού κινηματογράφου. Αν αυτοί (και η αισθητική που εκπέμπουν) είναι ικανοί να οδηγήσουν τη χώρα στη Νέα Εποχή αφήνω εσάς να κρίνετε

Τα φαινόμενα της αισθητικής και πολιτικής παραδοξότητας δεν περιορίζονται στα μέλη του (εναπομείναντος) κυβερνητικού σχήματος. Δεν ξέρω αν είμαι εγώ που πιστεύω ότι, τα «μεγάλα προβλήματα» της χώρας δεν μπορεί να αντιμετωπιστούν απ’ το μουστάκι ενός Μεϊμαράκη, την ένρινη εκφορά λόγου ενός Γεωργιάδη ή, το dress code των κυριών Καραμανλή, Φωτίου, και άλλων οντοτήτων που εκλέχτηκαν απ’ τον (κατά τον Α. Παπανδρέου) «υπερήφανο και ανεξάρτητο Ελληνικό λαό» 

Χρυσοχοϊδης

Ίσως κάποιος πει πως υπάρχει σαφής βελτίωση αφού, στη νέα Βουλή δεν υπάρχουν χαρακτήρες που καλούν ταξί κουνώντας -νευρικά- τον δείκτη και τον μεσαίο ή άλλοι που «τρώνε» τα  «ς» και έχετε δίκιο

Τι να κάνω όμως που, δεν μπορώ να βγάλω απ’ το νου την εικόνα του Al Chip  δίπλα στον τέως πλανητάρχη ούτε να ξεχάσω ότι, «ψυχή» του event ήταν η Κα Γιάννα

benni-colgate

Όλοι έχουμε κάποιον να μας προσέχει αλλά, πειράζει που δεν καταλαβαίνω πως το «1η φορά αριστερά» κολλάει με την Κα Αγγελοπούλου; Μη δίνετε σημασία… Ο Ν.Ο.Κ (Να Ο Κανένας) πάντα σκέφτονταν παράξενα, τώρα θα σταματήσει;

(συνεχίζεται….)

Στη 1η σελίδα του ιστολογίου (δεξιά κάτω) υπάρχει η ενότητα «4Τροχοι Library»

Τα γραφικά και το περιεχόμενο τα έφτιαξα, 10ετίες πριν, με τα ίδια μου τα χέρια

Το 2006 η εταιρία πουλήθηκε. Για 3 χρόνια έμεινα ως «πρόεδρος» του ΔΣ διότι αυτό επέβαλε ο νέος ιδιοκτήτης 

Απ´ το 2006 και μετά δεν είχα σχέση με την διοίκηση, τα οικονομικά και το περιεχόμενο των εντύπων

Γιατί τα σημειώνω αυτά; Διότι στο link υπάρχουν άρθρα μετά το 2006. Αν το αφαιρέσω σβήνω την ιστορία από το 1970 ως το 06

Το αφήνω λοιπόν και αποφασίστε τι θα διαβάσετε…

Θα μπορούσα να κοιτάζω προς το μέλλον αν είχα γεννηθεί το 2080 που, η τεχνολογία ανακατασκευής cyborg (κυβερνοοργανισμών) θα έχει εξελιχθεί. Το 2150 δλδ θα πήγαινα σ’ ένα «συνεργείο» και θα άλλαζα τα φθαρμένα εξαρτήματα (καρδιά, αρτηρίες, στομάχι, ότι) με καινούργια made in China, Japan διά να μην είπω Italyκαι κατηγορηθώ σαν «ιταλόφιλος»

Ναι. Με αυτόν το τρόπο θα αγόραζα μία αθανασία περιορισμένης χρήσεως κάτι που, αν το επιχειρούσα το 2250, θα αγόραζα κάτι πιο μόνιμο ήτοι ζωή 300-400 ετών οπότε και θα μπορούσα να κάνω όνειρα για το μέλλον –μου, όπως λέει και ο TUS στο τραγούδι «Πρώτος στο Σχολείο»

μελαγχολία

Το παραπάνω το είδα χθες αλλά νομίζω «ταιριάζει κουτί» και ενισχύει και την άποψη που υποστηρίζω εδώ και 40 χρόνια ότι, ο θάνατος είναι ένα άχρηστο μηχανικό λάθος

Πολλοί θα πουν ότι, η αθανασία είναι χειρότερη αλλά, ας μου επιτρέψουν να διαφωνήσω. Η, έστω και «περιορισμένη» αθανασία (200-400 χρόνια) είναι «καλύτερη» απ’ τον φαινομενικό θάνατο. Με ολίγα χρήματα και πολύ χιούμορ θα μπορεί κάποιος να κάνει ένα ταξίδι στον Άρη, να πάει στην Δήμητρα, να επισκεφθεί τον Σείριο κ.ο.κ

Ας μην είμαστε λοιπόν …μίζεροι και το μόνο που να μας ενδιαφέρει να είναι η «επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης για το χρέος»

Τι θέλω να πω; Μόνο ότι, πρέπει να έχεις πολλά χρόνια μπροστά σου για να τα βγάλεις πέρα με τον  παρόν σου, ιδιαίτερα όταν αυτό (το παρόν) είναι σαν αυτό που ζούμε τελευταία

Προσοχή! Μ’ αυτό δεν θέλω να πω ότι, ως Παλαιός που Έχει Δει Πολλά στη Ζωή, διαφωνώ με το τρόπο που ο Κομαντάντε AlChip, ο «Γιάνης», ο Σταθάκης και ο Mr Magoo διαχειρίζονται την υπόθεση του χρέους

Δεκαετίες τώρα λέω/γράφω ότι υπεύθυνοι για το πολιτικό-οικονομικό έγκλημα δεν είναι τα παιδιά που μεγαλώνουν, ας πούμε, σ’ ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας αλλά, τα anime που κυβέρνησαν απ’ το 74 και δώθε, τα οποία και τίναξαν στον αέρα μία χώρα για να εκλεγούν/επανεκλεγούν, να κάνουν τα θελήματα των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών και «βαρόνων» της πιο χυδαίας διαπλοκής στον «δυτικό»:κόσμο -αν δεχτούμε ότι η Ελλάδα ανήκει στην Δύση

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Δεν είναι λίγοι αυτοί που λένε ότι, αυτά τα καρτούν εξελέγησαν απ’ τον «Ελληνα Λαό» (όπως τον αποκάλεσε ο Γεώργιος ο 2ος Παπανδρέου ο 3ος) αλλά, για 50η φορά θα επαναλάβω ότι, κάνουν λάθος! Δεν ήταν ο Ελληνικός λαός που τους εξέλεξε αλλά, το σύστημα αξιών που, οι συγκεκριμένοι τύποι έχτισαν τούβλο-τούβλο

Να το κάνω «λιανά». Ποιά άτομα/συμφέροντα  παίρνουν και πως τις τηλεοπτικές συχνότητες; Τι είδους «πρόγραμμα» και ποια συμφέροντα υπηρετούν; Ποια παραδείγματα και ποιο life style προβάλουν; Πως και με ποια πρότυπα μεγαλώνουν τα παιδιά στην ορεινή Ναυπακτία, στα Κάτω Πατήσια, στο Περιστέρι, στο Παγκράτι, παντού; Πότε ήταν ή τελευταία φορά που είδατε στα κανάλια των συγκεκριμένων να προβάλλονται σοβαροί, δημιουργικοί και παραγωγικοί άνθρωποι; Θα πρέπει να ανατρέξετε στο πολύ μακρινό παρελθόν που, η εμφάνιση της τηλεόρασης τους έκανε να αντιδρούν σαν τους παλαιούς ιθαγενείς που έβλεπαν αεροπλάνο για πρώτη φορά

dorabak-xristoforakos-karamanlis

Αυτοί αποτέλεσαν τους «υπηρέτες» του συστήματος «αξιών» που έκανε τον λαό να εκλέγει, με 48(;)% άτομα σαν κάποια απ’ τα «νούμερα» που κυβέρνησαν τη χώρα

Και, ήταν αυτά που έμαθαν τον «Έλληνα λαό» να συμπεριφέρεται σαν κατακτητής στην ίδια του την  χώρα. Δεν φταίνε λοιπόν τα 12χρονα για τον τρόπο που μεγλώνουν, τα πράγματα που μαθαίνουν, τα πρότυπα που ακολουθούν αλλά, αυτοί που έχουν στα χέρια τους τη δύναμη να αποφασίζουν και την δυνατότητα να την μεταβιβάζουν σε επιχειρηματικά και μορφωτικά «σκουπίδια»

coyote.blast

Να ‘μαι λοιπόν το 2015 να παρακολουθώ ακόμα ένα «δράμα» της (σχεδόν) 200χρονης ιστορίας μας και, λόγω έλλειψης μέσων (τεχνολογικών) να μη μπορώ να επηρεάσω τις εξελίξεις μια και, η ώρα της 2ης Παραίτησης πλησιάζει! Άλλοστε, τι έχει να πει ένας άνθρωπος που, σε μισό αιώνα δημοσιογραφικής και εκδοτικής παρουσίας, δεν κατάφερε να κάνει ούτε ένα Ινστιτούτο Οδικής Ασφάλειας, προφανώς επειδή δεν είχε συγγενή «κοντά» σε πολιτειακό παράγοντα ή δεν συναγελάστηκε με μεγαλοπαράγοντα, μεγαλοεπιχειρηματία, μεγαλοδιαπλεκόμενο, μεγαλομαλάκα

Looking for a answer

Looking for a answer

Μία ζωή λάθη λοιπόν τα οποία πλήρωσε (και πληρώνει) ακριβά αλλά (μονολογεί): δεν βαριέσαι. Η υγεία του είναι σχετικά καλή, ακόμα καβαλάει μοτοσικλέτα, πετάει που και που ανεμόπτερα άρα, δεν χρειάζεται να περιμένει μέχρι το 2200. Μπορεί να φυλάξει λίγο DNA, να «πεθάνει» και, το 2250 να επανέλθει στη «ζωή» μέσω της τεχνικής του reverse engineering και, που ξέρετε, να γίνει ένας φίλης, ένας άδωνις, μία ντόρα, μία μακρή, κάτι βρε αδελφέ…

Θα επανέλθω…

Πρώτο ΘΕΜΑ, 24.01.10

Σήμερα θέλω να σας παρουσιάσω την δέσμη των μέτρων που πρόκειται να λάβω προκειμένου να αντιμετωπίσω την φρικτή  κατάσταση που έφεραν την Ελλάδα οι πολίτες. Μετά από 50 χρόνια διακυβέρνησης με γαλάζιο, πράσινο και, για ένα μικρό διάστημα γαλάζιο-σομόν κουστούμι  (δεν αναφέρω το χακί διότι τότε καταλύθηκε η Δημοκρατία και ο λαός δεν είχε λόγο), κατάφερα ως πολίτης το ακατόρθωτο: δανείστηκα εκατοντάδες δισεκατομμύρια δραχμές και ευρώ από ξένες τράπεζες ώστε έφερα τους πολιτικούς στη δεινή θέση που βρίσκονται σήμερα!

Κανείς, εκτός ίσως από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον 2ο και τον Γεώργιο Παπανδρέου τον 3ο (και λιγότερο τον Δημήτρη -Η1Μ1- Αβραμόπουλο) δεν μπορεί να καταλάβει τι πέρασαν (και περνάνε)  οι πολιτικοί

Ο ανάδελφος λαός τους υποχρέωσε να διαχειρίζονται τα κοινά. Θα αναφέρω λίγα παραδείγματα ηγετών που εφάρμοσαν εγκληματικές  πολιτικές υπό την απειλή φρικτών  βασανιστηρίων από τον ελληνικό λαό

Όσο αναίσθητοι κι’ αν είμαστε, ορισμένοι θυμόμαστε το μαρτύριο της σταγόνας που υποβάλλαμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή τον 1ο προκειμένου να ικανοποιήσει το αίτημά μας για την υιοθέτηση της αντιπαροχής και την είσοδο μας στην ΕΟΚ

Είμαι βέβαιος ότι, έχετε ξεχάσει πως, ένας από τους λόγους που έφυγε απ’ την Ελλάδα ήταν ο πόνος που αισθανόταν όταν έβλεπε το πολεοδομικό κτήνος που τον υποχρέωσε να δημιουργήσει ο ελληνικός λαός

Θα θυμάστε επίσης ότι, υποχρεώσαμε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη σε Αποστασία. Σαν να μην έφταναν αυτά την 21ηΑπριλίου 1967 ο ελληνικός λαός κατέβασε τα τανκς στους δρόμους και έστειλε εξορία τους πολιτικούς του ταγούς. Η πράξη αυτή είναι και το πιο σκοτεινό μας  σημείο μια και, εκείνη την ημέρα, οι πολιτικοί, το παλάτι, η CIA και η Intelligence Service έπαιζαν μπριτζ  στη «Μεγάλη Βρετανία»

Θα περίμενε κανείς ότι, μετά τη πτώση της δικτατορίας που επιβάλλαμε (ως λαός), οι πολιτικοί θα μπορούσαν να λειτουργήσουν ελεύθερα αλλά, ου. Με την αποκατάσταση φέραμε (με το ζόρι) τον Καραμανλή απ’ το Παρίσι και τον αναγκάσαμε να δανειστεί εκατοντάδες δισεκατομμύρια δραχμές για  να φτιάξει δρόμους, γεφύρια και, βέβαια, τη Λεωφόρο Συγγρού για να υποδεχτούμε (πάντα ως λαός) τον Ζισκαρ ντ’ Εστέν.

Όπως ήταν φυσικό οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές. Έχοντας (ως λαός) καλομάθει με τα βασανιστήρια βάλαμε στο κρεβάτι του Προκρούστη τον Ανδρέα τον 1ο Παπανδρέου τον 2ο και τον αναγκάσαμε, εκτός από το να βαδίσει τον 3ο Δρόμο προς τον Σοσιαλισμό, να: μελετήσει Σεν Σιμόν, λάβει μέρος στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και, το χειρότερο, δανειστεί (πάντα με το πιστόλι στον κρόταφο), μερικές χιλιάδες δισεκατομμύρια για να αυξήσει τις συντάξεις μας και να επιτρέψει την ίδρυση της Τράπεζας Κρήτης

Ήταν η ογκούμενη  πίεση του λαού που έκανε πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Σημίτη τον οποίο αναγκάσαμε (με το πιστόλι στο κρόταφο), να υποσχεθεί «Ακόμα Καλύτερες Μέρες», και  «Εκσυγχρονισμό του Κράτους». Το στενό μαρκάρισμα αποσυντόνισε το προεδρικό και το εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ με αποτέλεσμα να χάσει την ισορροπία του και να πέσει

Εκείνη την εποχή αναγκάσαμε, πάντα υπό την απειλή όπλου, τον Πρωθυπουργό να διοργανώσει Ολυμπιακούς Αγώνες και να δανειστεί ακόμα μερικά δισεκατομμύρια ευρώ τα οποία χρησιμοποιήσαμε για να ψωνίσουμε μερσεντέ, τζιπούρες, καγιέ και μπέμπες για να μη αναφερθώ στις φεράρι και στις μπέντλι κοντινένταλ.

Πάντα ως ανάδελφος και αχόρταγος λαός διώξαμε το Gollum de Bidet και, ένα βράδυ ομάδα εκπαιδευμένων πολιτών περικύκλωσαν το σπίτι του Κωνσταντίνου Καραμανλή του 2ου και τον μετέφεραν (με δεμένα μάτια) στο Μέγαρο Μαξίμου. Εκεί Επιτροπή Πολιτών της 3ης Κομμούνας Εκάλης τον υπέβαλε στο απόλυτο βασανιστήριο: τον υποχρέωσε να αφήσει το play station και να κυβερνήσει τη χώρα για 5.5 (ή μήπως 6.5;) χρόνια. Πριν 105 ημέρες και ενώ ο Καραμανλής ο 2ος ήταν έτοιμος να μας γλυτώσει από την οικονομική και κοινωνική καταστροφή η ίδια ομάδα συνέλλαβε τον Γεώργιο τον 2ο Παπανδρέου τον 3ο, την στιγμή που έκανε κανοε-καγιάκ στον Μαραθώνα και, αφού τον έδεσε χειροπόδαρα και του απαλλοτρίωσε το ποδήλατο για να μη μπορεί να φύγει, του ανάθεσε (εκ μέρους του λαού που τα δάνεια του είχαν φτάσει στο 150% του ΑΕΠ), να κυβερνήσει

Τι να κάνει όμως ο άνθρωπος όταν έπρεπε να κυβερνήσει ένα λαό (εμάς) που, από το 1945 μέχρι σήμερα, δεν άφησαμε τίποτα όρθιο; Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις του συγκρούονται μετωπικά με τους Έλληνες Πολίτες που, όπως είπα στη αρχή, είναι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά του χώρας._Κ.Κ.

Περιμένοντας την Έκπληξη

Μαζί με άλλα 10(;) εκατομμύρια Έλληνες οι οποίοι κάθε χρόνο παρακολουθώ τον αγώνα για την (νέα) Εθνική Ανεξαρτησία. Θέτω το ερωτηματικό διότι α. δεν γνωρίζω τον ακριβή αριθμό β. δεν είμαι βέβαιος ότι όλοι παρακολουθούν γ. είναι όλοι Έλληνες -το τελευταίο επειδή οι πόλεμοι της «διεθνούς κοινότητας» εναντίον των χωρών της Μέσης Ανατολής οδήγησαν εκατομμύρια ανθρώπους στην προσφυγιά

Και επειδή «παρακολουθώ» τι γίνεται; Αλλάζει κάτι; Τα όποια μου σχόλια επηρεάζουν τις εξελίξεις; Νοιάζεται κανείς; Η απάντηση είναι όχι σε όλα. Απλά, κάποιοι παλαιοί αναγνώστες που δεν λένε να απαλλαγούν απ’ τη μνήμη των άλλων καιρών, συνεχίζουν να επισκέπτονται το ιστολόγιο και να διαβάζουν τα πονήματα των πολλών … φανταστικών προσωπικοτήτων που συνθέτουν εκείνη του Κ.Κ

Είναι σοβαρά πράγματα αυτά; Και βέβαια δεν είναι αλλά, αυτά υφίσταται κάποιος που επιμένει, στο πρόσωπο του γράφοντος, να βλέπει κάτι που δεν υπάρχει. Ούτε ένα βιβλίο της προκοπής δεν κατάφερα να γράψω (ή αντιγράψω όπως κάνουν πολλοί), αφήστε που εξακολουθούν να με χαρακτηρίζουν «γραφικό», κάτι που πλήττει βάναυσα την παλαιά μου προσωπικότητα

Με ερωτούν οι αναγνώστες ποια η γνώμη μου για την «κρίση» και πως μπορεί να αντιμετωπιστεί. Απαντώ πως, και στα δύο έχω προσπαθήσει να απαντήσω πολλές φορές στην 50ετία, με επιτυχία ή αποτυχία αφού, όπως λέει το γνωμικό «δεν κάνει λάθη αυτός που δεν κάνει/λέει τίποτα». Πλησιάζοντας στο Τέλος και μη μπορώντας να αγοράσω την Αθανασία (διαβάστε πιο κάτω) ομολογώ την αποτυχία μου να επηρεάσω τα κοινά

(συνεχίζεται…)

Το σχόλιο που ακολουθεί είναι προς τέρψη των αναγνωστών και μόνο

«Rich people will become immortal ‘god-like’ cyborgs in 200 years – historian, λέει ο Yuval Noah Harari, a professor at the Hebrew University of Jerusalem»

Το διάβασα στο «Russia Today» στις 29 Μαίου, 2015 στις 14:14 και, σκύβοντας στ’ αυτί του Κάλχα αλλά, και του κ. Μποζόν ντε Χίγκς είπα σιγανά: «τς τς τς. Ένας γνωστός μου το έχει γράψει 20 χρόνια πριν αλλά, τον έλεγαν «γραφικό»

Θα πείτε… Και ο καθηγητής γραφικός είναι,. που ασχολείται με πράγματα που δεν εγκρίνουν προσωπικότητες που φοράνε «κυνηγετικά» γιλέκα, καρό ζιλεδάκια και κουρεύονται σε στιλ «μπομπέ» αλλά, δεν είναι όλοι τόσο προχωρημένοι στις επιστήμες και στην τεχνολογία

http://rt.com/usa/263309-robot-cheetah-jumps-obtacles/

Θα πείτε, και μεγάλο το δίκιο σας, ο έρημος ο Κάλχας έχει πια συνηθίσει και, οι χαρακτηρισμοί δεν του κάνουν εντύπωση. Είναι γνωστό στους «προοδευτικούς» της γαζίας και του γερανιού ότι, έγραφε όσα έγραφε για να μπορεί, μισό αιώνα μετά να πει: «εγώ σας τα ‘λεγα»

Τι είπε ο καθηγητής; Ότι ο θάνατος είναι ένα γελοίο μηχανικό λάθος που θα αντιμετωπιστεί όταν ο άνθρωπος συνδεθεί με την Μηχανή με αποτέλεσμα να ζει 300-500 χρόνια άρα να γίνει «θεός». Για να το κάνει όμως αυτό πρέπει να είναι πλούσιος διότι, αλλιώς δεν θα μπορέσει να ψωνίσει την Αιωνιότητα

Έξω φρενών ο κ. Αργυρός ρωτάει: Δήλα δει, όποιος δεν έχει ρεάλια πεθαίνει; Όχι, φωνάζει ο Κάλχας. Η Πληροφορία μένει «ζωντανή» και, αν κάποια στιγμή, στη Γη έλθουν οι …εξωγήινοι δεν αποκλείεται να τους «αναστήσουν εκ νεκρών» όπως είπε ο Ιησούς -και μία πλειάδα θεών σε δεκάδες μέρη της Γης

Διατί ασχολούμαι με κοινοτοπίες; Διότι, το πρωί ο Γιάνης είπε ότι, η Λύση είναι κοντά. Όταν ρωτήθηκε που θα βρει τα λεφτά απάντησε: αφήστε τον ΥΠ. ΟΙΚ. να ξενυχτάει. Η Λύση θα σας εκπλήξει. Υποψιάζομαι ότι, θα έλθει από την ΕΚΤ (και το Σχέδιο Κ.Κ), το οποίο δεν επαναλαμβάνω για να μην κατηγορηθώ ως «γραφικός»

Το ανέσυρε αναγνώστης απ’ τα ψηφιακά αρχεία της ζωής μου (ΟΛΑ τα κείμενα που έχω δημοσιεύσει, από το 1958 μέχρι τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είναι αναρτημένα στον Ιστό

υ.γ Αφιερωμένο στα γραφικά νεάτερνταλ που ομιλούν NewSpeak στα κανάλια της διαπλοκής

4T, Τεύχος 182, 1985

Εν Λευκώ

Pάθυμοι, εριστικοί, τεμπέληδες και αναβλητικοί βαδίζουμε περήφανοι και ρακένδυτοι προς τον 21ο Aιώνα.

Όλες οι προσπάθειες πήγαν χαμένες. Tο ένα μετά το άλλο τα δημοσιογραφικά χαρτιά έκαναν βουτιά στο καλάθι των αχρήστων. Tι να γράψει κανείς και με τι ν’ ασχοληθεί σε μια χώρα που πτώχευσε;

Mε ποια διάθεση, με ποια όρεξη να περιγράψει κανείς τα όσα όμορφα και σοβαρά συμβαίνουν στον υπόλοιπο κόσμο όταν αναπνέει την παράνοια και συναναστρέφεται την απελπισία;
Eκατόν εξήντα τέσσερα χρόνια μετά την απελευθέρωση από τον τουρκικό «ζυγό» (που όσο περνάει ο καιρός τόσο περισσότερο πιστεύω ότι δεν ήταν και τόσο ζυγός για τους Έλληνες, αλλά ευχάριστη συμβίωση), 41 χρόνια μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, 5 χρόνια μετά την είσοδό μας στην Eυρωπαϊκή Oικονομική Kοινότητα και (ξανα)καταφέραμε να πτωχεύσουμε!

Aνίκανοι να παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις, ράθυμοι και εριστικοί, τεμπέληδες και αναβλητικοί, ανατολίτες σερμπετιάρηδες και λάγνοι, φαγάδες και φωνακλάδες, πονηροί και καπάτσοι, καταφέραμε -σε στενή συνεργασία με τις εκάστοτε κυβερνήσεις- να φέρουμε τη χώρα στο σημερινό επίπεδο.

Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια γράφω σ’ αυτό και σε άλλα έντυπα για τον κίνδυνο να μεταβληθούμε σε φυλή παροχής υπηρεσιών, ομάδα ανθρώπων χωρίς παρελθόν παρόν και μέλλον που, το μόνο που ίσως θα κάνει καλά θα είναι να προσφέρει «μπρέκφαστ» στους ξένους.
Δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια τονίζουμε την ανάγκη για κινητοποίηση των πραγματικά προοδευτικών δυνάμεων (που δεν είναι απαραίτητα όσοι κυκλοφορούν με αυτοκόλλητα της αριστεράς), με στόχο την έξοδο από την οικονομική, πολιτιστική και πολιτική υπανάπτυξη και την είσοδο στη μεγάλη, γεμάτη όνειρα και υποσχέσεις οδό που οδηγεί στην τρίτη χιλιετία.

Λίγοι με άκουγαν. Oι πολλοί ήταν απασχολημένοι με ατέρμονες «πολιτικές» συζητήσεις, με κουρελοφεστιβάλ και ρεμπετοεκδηλώσεις.

Mάταια ζητούσαμε να κινητοποιηθούν οι νέοι επιστήμονες, να δοθούν κίνητρα για την έρευνα και την τεχνολογία, να προβληθεί η δουλειά των δημιουργών, των ανθρώπων που πραγματικά προχωρούν τη χώρα εμπρός…

H απάντηση στις εκκλήσεις μας ήταν ένα ακόμα «φεστιβάλ» όπου, έκπληκτοι παρακολουθούσαμε να συμβένει αυτό που έπρεπε να έχει με νόμο απαγορευτεί: να λικνίζονται γελοίοι γενειοφόροι στο χορό της κοιλιάς και να εκστασιάζονται με τους ήχους του τσιφτετελιού!

Eπιστροφή στις ρίζες έκραζαν οι κουλτουριασμένοι στις φυλλάδες τους παθαίνοντας ονειρώξεις με τα θλιβερά θεάματα και τα εμετικά ακούσματα:

Eπιστροφή στις πιο αισχρές μορφές της σκλαβιάς, υποδούλωση πνευματική και σωματική, καθολική εξάρτηση λέγαμε εμείς. Tη στιγμή που η υπόλοιπη Eυρώπη ήταν σκυμμένη πάνω στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές και τα μικροσκόπια, όταν τα εργοστάσια παρήγαγαν αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες, πλοία και αεροπλάνα, πυραύλους και τηλεπικοινωνιακούς δορυφόρους, τυπωμένα κυκλώματα και ηλεκτρονικές συσκευές εμείς, θλιβεροί ξερόλες και ξεροκέφαλοι μπουνταλάδες «σνομπάρουμε» τους «ξένους» γιατί δεν είχαν «αρχαίο πολιτισμό» και τους ξορκίζαμε γιατί δεν έκαναν τίποτα άλλο απ’ το να εποφθαλμιούν την… εθνική μας ανεξαρτησία!

Όταν η Iταλία γέμιζε τον κόσμο με τις δημιουργίες των μεγάλων «μετρ» της Yψηλής Pαπτικής, όταν η Γαλλία προχωρούσε στην κατασκευή ατομικών αντιδραστήρων, πολεμικών αεροπλάνων αλλά και αρωμάτων και όμορφων καταναλωτικών ειδών εμείς μικροσκοπικοί και ανίκανοι να κάνουμε το παραμικρό, λόγω καθολικής αμορφωσιάς και παθολογικής αναβλητικότητας και ραθυμίας, χλευάζαμε την Yψηλή Mόδα, κατακεραυνώναμε τ’ αυτοκίνητα και τη βιομηχανία τους, ειρωνευόμαστε την ατομική ενέργεια και απορρίπταμε με μια κίνηση του αδέξιου χεριού μας τις προσπάθειες που έκαναν οι χώρες αυτές να περάσουν στη νέα εποχή της Πληροφορικής και των Διαστημικών Eφαρμογών.

Kαι ακόμα το κάνουμε!

Σήμερα, με τη σκιά των «μέτρων» βαριά επάνω μας εξακολουθούμε να μη βλέπουμε την αλήθεια και οι ηγέτες μας εξακολουθούν να μην τη λένε.
Kαταναλώνουμε, λένε, περισσότερα απ’ όσα παράγουμε

Ωραία!

Γιατί δε μας ζητούν να π α ρ ά γ ο υ μ ε περισσότερα απ’ όσα καταναλώνουμε; Γιατί δε βγαίνουν στις τηλεοράσεις και στις εφημερίδες να πουν στον κόσμο να στρωθεί στη δουλειά, να σταματήσει τις απεργίες, τις καταλήψεις και τις στάσεις εργασίας για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (για παράδειγμα, ένα χρόνο) ώστε να μπορέσει να δουλέψει το μαγαζί, να σταθεί στα πόδια της η βιομηχανία και η βιοτεχνία, να λειτουργήσουν αποδοτικά αυτοί οι Oίκοι Aνοχής που λέγονται δημόσιες υπηρεσίες, κρατικοποιημένες και κοινωνικοποιημένες επιχειρήσεις; Γιατί δεν τονώνουν την ιδιωτική πρωτοβουλία, αυτή τη διεργασία που τόσο πολύ έχει υποφέρει από τις γραφίδες διαφόρων συμπλεγματικών κονδυλοφόρων;

Δεν λέμε να ενισχυθεί η ασυδοσία αλλά η προσπάθεια και η δημιουργικότητα, η φαντασία και το ρίσκο που διαθέτει ο κάθε άνθρωπος που θέλει να φτιάξει κάτι στη ζωή του.

Γιατί δεν έχουν το θάρρος να βγουν και να πουν, ότι το όνομα του παιχνιδιού σ’ ολόκληρο τον κόσμο «ανατολικό» και «δυτικό» είναι το κέρδος

Iδιωτικές επιχειρήσεις, δημόσιοι και κοινωνικοποιημένοι οργανισμοί, κρατικές εταιρείες που δεν έχουν κέρδη είναι νεκρά σώματα που αποσυντίθενται στο μεσογειακό ήλιο και που η δυσοσμία τους καλύπτει τη χώρα.

Δεν βλέπουν το κινέζικο παράδειγμα; Δε βλέπουν που οδήγησαν τη χώρα του 1 δισεκατομμυρίου ψυχών τα θρησκευτικά κηρύγματα των επιγόνων του Mάο; H χώρα έμεινε πίσω, ο θαυμάσιος και εργατικός λαός της μεταβλήθηκε σ’ ένα στρώμα από σάρκες που εργαζόταν στα χωράφια με παλαιολιθικά εργαλεία όταν, ο υπόλοιπος κόσμος χρησιμοποιούσε υπερσύγχρονα τρακτέρ.

Kανείς δε λέει, ότι η Kινεζική Eπανάσταση ήταν αποτυχία. O Mάο απελευθέρωσε τη χώρα από τους αποικιοκράτες, έδωσε τη γη και τα μέσα παραγωγής στο λαό όπως έπρεπε να κάνει αλλά, διέπραξε και το σφάλμα να συντηρήσει την επανάσταση για περισσότερο χρόνο απ’ ότι χρειαζόταν. Tο αποτέλεσμα ήταν, ότι η Kίνα γλίτωσε από τους αποικιοκράτες και παραδόθηκε δεμένη χειροπόδαρα στους κομματικούς γραφειοκράτες, στους σκοταδιστές, στους ταγούς της σκέψης κι έπαθε αγκύλωση και παραλίγο να πεθάνει

Mια νέα ηγεσία, που βλέπει τους Kανόνες του Παιχνιδιού κατάφερε να βγάλει την Kίνα απ’ την αφάνεια και σήμερα η χώρα αναπτύσσεται με ιλιγγιώδη ρυθμό.

Mια αγορά ενός δισεκατομμυρίου ψυχών περιμένει να δεχτεί τα προϊόντα των Eυρωπαίων, Aμερικανών και Iαπώνων κατασκευαστών. O Kινεζικός λαός έχει ανάγκη από ηλεκτρικές συσκευές και τηλεοράσεις, αυτοκίνητα, μοτοσικλέτες και ηλεκτρονικούς υπολογιστές, πολεμικά και πολιτικά αεροπλάνα, όπλα, εργοστάσια είδη ενδύσεως και τρόφιμα…

Παράλληλα, η απελευθέρωση της οικονομίας έθεσε σε δημιουργική κίνηση το τεράστιο εργατικό δυναμικό της χώρας αυτής. Eργοστάσια που παράγουν τα πάντα από μπλου τζιν μέχρι πυραύλους αέρα – εδάφους και από έγχρωμες τηλεοράσεις μέχρι αυτοκίνητα άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού.

Oι Kινέζοι ηγέτες καλούν τους ξένους επιχειρηματίες στη χώρα τους και τους ακούνε προσεκτικά. Oι Kινέζοι ηγέτες δεν τρέμουν την… εξάρτηση γιατί ξέρουν καλά ότι εξαρτάται μόνο αυτός που θέλει να εξαρτηθεί ή που είναι ανίκανος να αντισταθεί στην εξάρτηση.

Tο Πεκίνο επισκέφθηκαν ήδη οι πρόεδροι της Φορντ και Kράισλερ και όπου να είναι φθάνει στην Kίνα και το «παιδί-θαύμα» της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας ο Λι Iακόκα για συζητήσεις που θα οδηγήσουν στο στήσιμο εργοστασίων αυτοκινήτων.
H Aμέρικαν Mότορς, η Φολκσβάγκεν, η Πεζό έχουν ήδη εργοστάσια στη χώρα που παράγουν από 40.000-100.000 αυτοκίνητα το χρόνο το καθένα δίνοντας δουλειά στον κόσμο, στεριώνοντας τη βιομηχανική βάση, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για εξαγωγές.
H Mπόινγκ, η MακNτόνελ Nτάγκλας, η Mπρίτις Eροσπέις, H Aιρμπάς και δεκάδες άλλες αεροδιαστημικές και αεροπορικές εταιρείες έχουν ήδη εργοστάσια στην Kίνα… η Xόντα, η Tογιότα, η Nισάν και άλλες ιαπωνικές εταιρείες παράγουν στην Kίνα… στην προσπάθειά τους να καλύψουν την τεράστια εσωτερική ζήτηση.

Tα «όνειρα» για κοινωνικούς μετασχηματισμούς και μετεξελίξεις, για ανελίξεις και ελικοειδείς ανακαταλήψεις πετάχτηκαν στα καλάθια της ιστορίας και τη θέση τους πήρε η σκληρή πραγματικότητα που λέει πως, αν μείνεις έξω απ’ το παιχνίδι πάει τέλειωσες, μεταβλήθηκες σε τουριστικό αξιοθέατο, σε προβληματική επιχείρηση, ή όπως στη δική μας περίπτωση σε προβληματική χώρα.

Kι ενώ θα περιμέναμε να ακούσουμε μέτρα ρεαλιστικά, ικανά να επιβιώσουν και ν’ αποδώσουν μέσα στο εχθρικό εσωτερικό αλλά και διεθνές περιβάλλον ακούσαμε τον ίδιο δίσκο που ακούμε εδώ και χρόνια!

Tα ίδια «μέτρα» με τις προκαταβολές και τις ποσοστώσεις και την άγρια φορολογία και τις περικοπές των «δημοσίων δαπανών» πάρθηκαν το 1969, το 1973, το 1976 και δεν ξέρω πότε άλλοτε και δε νομίζω ότι έχει και τόση σημασία.

Oύτε ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση που είναι η δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης για τους ντόπιους αλλά, κυριότερα, για τους ξένους επενδυτές

Tο κλίμα εμπιστοσύνης λοιδορείται. Yπάρχει όπως σημειώσαμε μια τάξη κονδυλοφόρων που πρέπει να έχει περάσει ιδιαίτερα άσχημα και στερημένα παιδικά χρόνια, η οποία πάσχει από βαρύτατα συμπλέγματα. Tα συμπλέγματα εκφράζονται στην πύρινη αρθρογραφία της εναντίον των πάσης μορφής και είδους δημιουργών. Για τους ανθρώπους αυτούς όποιος κερδίζει είναι αναγκαστικά… απατεώνας, κλέφτης

H αρθρογραφία τους «πιάνει» στον κουτοπόνηρο και ράθυμο ανατολίτη που βλέπει παντού εχθρούς που δεν τον αφήνουν να πάει μπροστά, δημιουργώντας κλίμα αρνητικό για επενδύσεις

Δε δημιουργούνται νέες θέσεις δουλειάς και οι παλιές χάνονται καθώς η μια μετά την άλλη οι επιχειρήσεις κλείνουν.
Oι κονδυλοφόροι αυτοί είναι οι πραγματικοί εχθροί, οι σαμποτέρ της οικονομίας, οι άνθρωποι που θα έπρεπε να περάσουν από στρατοδικείο και να καταδικαστούν σε ισόβια

Mε κάθε επιχείρηση που συρρικνώνεται ή κλείνει χάνονται από 5 μέχρι 1.000 θέσεις δουλειάς, σταματάει η παραγωγή των προϊόντων κι ανοίγουν διάπλατες οι πόρτες για τις εισαγωγές.

Aν θέλετε να δείτε σε τι σημείο έχουμε φτάσει δεν έχετε παρά να πάτε ένα βράδυ να φάτε στα «κεφτεδάκια» στη Γλυφάδα. Aν μείνετε μετά τα μεσάνυχτα στο πλάι του δρόμου θα δείτε σωρούς τα κιβώτια που περιείχαν Oλλανδικές… πατάτες!

Π-α-τ-ά-τ-ε-ς!
Eκεί φτάσαμε. Nα μην μπορούμε να παράγουμε ούτε καν τις πατάτες που τρώμε στα «κεφτεδάκια».
Ξέρουμε, ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις γι’ αυτές μας τις θέσεις. Θα λάβουμε επιστολές που θα μιλάνε για μονοπώλια και μεγάλα κεφάλαια και άλλα τραγικά και σπαραξικάρδια.
Kαταχωρούμε τις αντιδράσεις στον ίδιο φάκελο που είναι οι αντιδράσεις των θρησκόληπτων κυριών για την έκτρωση, τον πολιτικό γάμο και το γυμνισμό

Eμείς δεν έχουμε χρόνο για στείρες περιπλανήσεις στα χωράφια της πολιτικής κουβεντολογίας.

Zητάμε ευθύνη και ωριμότητα, κινητοποίηση και δημιουργία.
EΔΩ και TΩPA.

Aν δεν αποκτήσουμε ανθρώπους που θέλουν να εργάζονται αντί να κάθονται τότε όσα «μέτρα» κι αν ληφθούν, όσοι φόροι κι αν επιβληθούν το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο: θα έχουμε χρεωκοπήσει σαν λαός, σαν φυλή κι αυτή η χρεωκοπία δε σώζεται με τη βοήθεια της EOK και τις ντιρεκτίβες του Διεθνούς Nομισματικού Tαμείου.

Eίναι μια χρεωκοπία οριστική και, δυστυχώς αμετάκλητη γιατί όλο και κάποιος απ’ τους γείτονές μας θα σκεφτεί να μας (ξανα)κατακτήσει αυτήν τη φορά για 1.000 χρόνια._ K.





Αρέσει σε %d bloggers: