Archive for the ‘Ενέργεια’ Category

   

 

 

Posted: 10 Nov 2013 03:04 AM PST

Του Νίκου Λυγερού

Με τα πλέον επίσημα σεισμικά δεδομένα της εταιρείας PGS αλλά και του ΥΠΕΚΑ περνάμε σε μία άλλη φάση για το θέμα της αξιοποίησης της ελληνικής ΑΟΖ. Τώρα είναι το επιστημονικό και το τεχνολογικό που συμβαδίζουν πρακτικά και πιέζουν πάνω στο πολιτικό σκέλος. Δεν υπάρχει πια καμία αμφισβήτηση των εκτιμήσεων, αφού τώρα έχουμε δεδομένα. Κατά συνέπεια, πολλοί αλλάζουν πορεία και ενισχύουν πια το πλαίσιο της ΑΟΖ. Επιπλέον, καθώς τα δεδομένα αφορούν το Ιόνιο και Νότια της Κρήτης σχετίζονται άμεσα με το θέμα των οριοθετήσεων της ελληνικής ΑΟΖ με την Αλβανία, την Ιταλία και τη Λιβύη. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρξει κι ένας συντονισμός κινήσεων, αφού για να βγουν τα θαλάσσια οικόπεδα πρέπει, αν δεν υπάρχει ακόμα υπογραφή, το πλαίσιο να είναι προετοιμασμένο, όπως έγινε και με τα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ πριν γίνει η επίσημη συμφωνία με το Ισραήλ το 2010. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούμε αποτελεσματικά δίχως τα εμπόδια της γραφειοκρατίας, για να είμαστε έτοιμοι για τις υποψηφιότητες των εταιρειών με την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε επίπεδο στρατηγικής υπάρχει ένα πολύ καλό timing μέσω του ευρωπαϊκού πεδίου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ιταλία. Και αυτό σχετίζεται άμεσα και με το θέμα της Αλβανίας και του αγωγού TAP. Το πρέπον λοιπόν είναι το στρατηγικό μείγμα, που οργανώνεται για αυτό το νέο άνοιγμα για την πατρίδα μας. Κάθε κίνησή μας τώρα πρέπει να γίνει μία πράξη που δημιουργεί μέλλον και διαφοροποιείται από το παρελθόν, γιατί πρόκειται για μια αλλαγή φάσης κι όχι απλώς κινήσεις εντυπώσεων, οι οποίες μας αφήνουν αδιάφορες. Διότι η Ελλάδα χρειάζεται πραγματικά αυτήν την ελληνική ΑΟΖ, για να την αξιοποιήσει, για να ξεπεράσει τα οικονομικά εμπόδια και να γίνει ένας αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης σε ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο μέσω του τομέα της ενέργειας. Για αυτή τη φάση όμως πρέπει να προετοιμαστεί και η παιδεία μας και σε επιστημονικό επίπεδο και στη διαχείριση αλλά και στον στρατηγικό σχεδιασμό από το εθνικό έως την περιφέρεια, αφού υπάρχει άμεση σχέση με τον Νόμο περί υδρογονανθράκων, που καθορίζει το πεδίο δράσης μας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=13797&l=gr

(το είδα στο Greek Surnames)

Advertisements

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, είπε ο Ιησούς στην επί του ‘Ορους ομιλία (σύμφωνα τουλάχιστο με τον Ματθαίο, γιατί κατά τον Λουκά είπε το, πιο «κομμουνιστικό», μακάριοι οι πτωχοί).
Γεγονός είναι ότι, όλο και περισσότερο, ζώντας στους καιρούς του Μνημονίου, μούρχεται στο μυαλό η κατά Ματθαίο φράση και την επαναλαμβάνω σε όσους με ρωτάνε αν είμαι καλά. Συνειδητοποιώ απελπισμένος ότι δεν έχουμε μόνο να κάνουμε με βαθειά, ακραία διαδικασία αντικειμενικής, υλικής αποσύνθεσης και καταστροφής ενός ‘Εθνους. Αλλά και με διαδικασία πνευματικής, ψυχικής, ηθικής αποσύνθεσης. Παραμένει έτσι ανοιχτό θέμα, αν η αντικειμενική καταστροφή θα προκαλέσει τελικά μια σωτήρια έγερση ή τον θάνατο (μπορεί και αυτοκτονία) του υποκειμένου. Κάποιος έγραψε «όταν δεν μπορείς να ζήσεις όπως σκέφτεσαι, καταλήγεις να σκέφτεσαι όπως ζεις». Στη «Δίκη», το μεγάλο έργο του Κάφκα, που είναι must για μνημονιακούς καιρούς, ο κατηγορούμενος στο τέλος αποδέχεται χωρίς αντίσταση την αυθαίρετη εκτέλεσή του από ένα αυθαίρετο Δικαστήριο (Τρόικα θα το λέγαμε σήμερα).
‘Ετσι φτάσαμε σήμερα στην Ελλάδα στο σημείο, στον δημόσιο πολιτικό λόγο, όχι να συζητάμε για ποιο λόγο ξεπουλάμε (σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές) στρατηγικούς οικονομικούς τομείς, χωρίς τον έλεγχο και τη χρήση των οποίων δεν θα υπάρξει Ελλάδα, και σε συνθήκες μάλιστα μη βιωσίμου χρέους (δηλαδή οξύνοντας και όχι αμβλύνοντας το πρόβλημα χρέους που αντιμετωπίζουμε), αλλά γιατί δεν μπορούμε να τους ξεπουλήσουμε! Στην δε Κύπρο, ο κ. Αναστασιάδης βιάζεται να ολοκληρώσει την καταστροφή του κράτους του – σύμφωνα με πολύ αξιόπιστες πληροφορίες από τη Νέα Υόρκη διαβίβασε ήδη νέες, ακόμα πιο υποχωρητικές προτάσεις (ναι, μπορεί να γίνει κι αυτό) για το κυπριακό, εν αγνοία του Εθνικού Συμβουλίου. Στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα, είναι τόσο απίστευτα αυτά που κάνουν ο ιθύνοντες, ώστε οι πολίτες δεν μπορούν/θέλουν να πιστέψουν ότι γίνονται.
Γιατί ο Πούτιν εξοργίστηκε με την Αθήνα
Ρώσος αξιωματούχος του ενεργειακού τομέα, στον οποίο θέσαμε τα ερωτήματα για την κατάληξη της υπόθεσης ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ μας έδωσε τη δική του εκδοχή, μια εκδοχή πολύ διαφορετική από αυτή που υποστηρίζει η κυβέρνηση. Μας εξήγησε δια μακρών τα προβλήματα των χρεών προς τη ΔΕΠΑ, της άρνησης του ελληνικού κράτους να εγγυηθεί την αποπληρωμή τους, της μη ενεργοποίησης της Αθήνας σε επίπεδο ΕΕ για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού, του μη ξεκάθαρου νομικού διαχωρισμού μεταξύ ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ και υπερασπίστηκε την επιλογή Πούτιν να περιοριστεί στον λόγο του και να μην υπογράψει από τώρα σύμβαση για τις μελλοντικές τιμές αερίου προς την Ελλάδα. Αλλά το κύριο ζήτημα, μας είπε, δεν ήταν η ΔΕΠΑ, που στην πραγματικότητα είναι «ένα γραφείο» και η αξία της εξαρτάται από την παροχή ρωσικού αερίου. Το όντως στρατηγικό θέμα είναι η ΔΕΣΦΑ. Κι ενώ είχαμε διάφορες διαβεβαιώσεις ότι εκεί το παιχνίδι  θα παιζόταν τίμια, αντιληφθήκαμε ότι η Αθήνα έδινε διαρκείς διαβεβαιώσεις, με αποκορύφωμα το ταξίδι στο Μπακού, προς τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το Ισραήλ και το Αζερμπαϊτζάν, ότι η ΔΕΣΦΑ, που ελέγχει τις υποδομές αερίου, δεν θα καταλήξει σε καμία περίπτωση στη Ρωσία».
Ο ίδιος αξιωματούχος συνέχισε: «Ο κ. Πούτιν δέχτηκε τον κ. Σαμαρά πριν τις εκλογές του 2012 και ήταν πολύ σαφής μαζί του. Του είπε «καταλαβαίνω τις δυσκολίες σου, καταλαβαίνω απολύτως τις πιέσεις που ενδεχομένως δέχεστε. Αν θέλετε να συνεργαστούμε, ελάτε να δούμε τι θα κάνουμε, πως μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Αν δεν θέλετε πάλι, έχει καλώς. Αλλά θέλουμε να ξέρουμε τι μας γίνεται και τι κάνουμε». Επέτρεψε μάλιστα να δημοσιευθούν φωτογραφίες μαζί του, μια μορφή διακριτικής υποστήριξης. Η απάντηση Σαμαρά ήταν θετική, η συνέχεια όμως όχι.» Ο ίδιος αξιωματούχος υπενθυμίζει δήλωση του κ. Πούτιν την περασμένη άνοιξη, ότι «Θα πρέπει να γίνει μάθημα στην Ελλάδα η κυπριακή κρίση και να προσέξουν ιδιαίτερα την κατάληξη του διαγωνισμού των εταιρειών ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ στην Ελλάδα όπου η Ρωσία έχει προσφέρει το μεγαλύτερο τίμημα»
‘Όχι στη Ρωσία, ναι στην Τουρκία!
 Ελληνικοί κυβερνητικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι δεν ξέρουν τι έγινε, ότι φταίνε οι Βρυξέλλες, ενώ πιο περιφερειακά, ισχυρίζονται ότι τα βρήκαν οι Αμερικανοί με τους Ρώσους, μέχρι ότι πήραν ανταλλάγματα στη Συρία, ότι έπαψαν να ενδιαφέρονται για την Ελλάδα (!!!) και δεν ξέρω τι άλλη θεωρία. Είναι δύσκολο φυσικά να γνωρίζει κανείς όλες τις λεπτομέρειες τόσο κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Αλλά δύο πράγματα δεν επιδέχονται αμφισβήτηση σχετικά με τις ελληνορωσικές σχέσεις και έχουν αποδειχθεί με συντριπτικό τρόπο σε άπειρες περιπτώσεις τα τελευταία 25 χρόνια και επί Γέλτσιν και επί Πούτιν (S300, Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, SouthStream, θωρακισμένα κλπ): α) η Ρωσία θέλει πάρα πολύ σχέσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο, κάτι που δεν θέλουν οι ΗΠΑ, που θα προτιμούσαν, αν μπορούσαν, να διακόψουν και την ταχυδρομική επικοινωνία Ελλάδας-Ρωσίας και Κύπρου-Ρωσίας, β) οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ένα βαθμό εξάρτησης και υποτέλειας που δεν επιτρέπει την ευόδωση ουδενός ελληνορωσικού σχεδίου. Και την Τουρκία πίεσαν ασφυκτικά οι Αμερικανοί να μη γίνει ο αγωγός Blue Stream, και η Τουρκία είναι χώρα εξαρτημένη, και οι δικοί της πολιτικοί βρήκαν μπελά (Γιλμάζ και αργότερα κεμαλιστές στρατιωτικοί), αλλά η Τουρκία τον έφτιαξε τελικά τον αγωγό!
Σε ότι αφορά εξάλλου τη Συρία και τις αμερικανορωσικές σχέσεις, μόνο χειρότερο δεν θα μπορούσε να είναι το κλίμα. Σε αντίθεση με τη Λιβύη, η Μόσχα αποφάσισε ότι δεν θα αφήσει τη Συρία, γεγονός που, μαζί με τη συνδρομή της λιβανικής Χεζμπολά και του Ιράν στον ‘Ασαντ του επέτρεψε να κρατήσει και να νικάει στον πόλεμο. Την ίδια ώρα, η απομάκρυνση Σουρκώφ από το Κρεμλίνο και η επίθεση Πούτιν στην ολιγαρχία δείχνουν να επιβεβαιώνουν τη «σκλήρυνση», «ριζοσπαστικοποίηση» της ρωσικής πολιτικής. Αν υπήρχαν εθνικές ηγεσίες σε Ελλάδα-Κύπρο και είχαν σχέδιο σωτηρίας του ελληνικού λαού και των δύο κρατών του, θα μπορούσαν να εκμεταλλευθούν επιδέξια το «ξύπνημα» της «ρωσικής αρκούδας»
Με τούτα και με κείνα έχουμε μείνει με τους Αζέρους να διεκδικούν έναντι εξευτελιστικού τιμήματος τη ΔΕΣΦΑ. ‘Εχουμε ξαναγράψει στα Επίκαιρα για το θέμα αυτό. Το Αζερμπαϊτζάν είναι στρατηγική προέκταση της Τουρκίας. Είναι δυνατόν, είναι λογικό η Ελλάδα να παραχωρήσει στην Τουρκία τον έλεγχο των ενεργειακών
της υποδομών; Να γιατί ξεκινήσαμε αυτό το άρθρο εκφράζοντας την απογοήτευση και την απελπισία μας για τις πιθανότητες σωτηρίας του ελληνικού λαού από την (πολύ χειρότερη όσων ήδη συνέβησαν) τραγωδία που ετοιμάζεται.
ΕΡΤ όπως Ελλάδα
Είναι αλήθεια βέβαια, ότι κάπου-κάπου εμφανίζονται σημεία αισιοδοξίας, όπως π.χ. η γενική «εξέγερση» για την ΕΡΤ. Το λέμε όχι γιατί την θεωρούμε υπόδειγμα ενημέρωσης, αλλά γιατί θεωρούμε δημοκρατικά-εθνικά απαράδεκτο να μένει η χώρα, έστω και μια μέρα, στο έλεος μιας δράκας επιχειρηματικών-τραπεζικών συμφερόντων, που οργάνωσαν, εδώ και 25 χρόνια, μια επιχείρηση αποβλάκωσης-εκβαρβαρισμού του ελληνικού λαού. Η βύθιση όλου του δημοσιογραφικού κλάδου σε καθεστώς τεράστιας ανεργίας και ανασφάλειας εξάλλου, θα αποτελειώσει την όποια, ήδη πολύ περιορισμένη, διάθεση/δυνατότητα των δημοσιογράφων να αντισταθούν κάπως, κάπου-κάπου, στην προσπάθεια χρήσης τους για σκοπούς χειραγώγησης.
Στην πραγματικότητα, το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι μικρογραφία του όλου προγράμματος που εφαρμόζεται, προγράμματος που αφαιρεί από την ελληνική κοινωνία τους όρους αναπαραγωγής της, από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία τις οικονομικές προϋποθέσεις ύπαρξής της, μετατρέποντας το ελληνικό κράτος σε «αποικία χρέους» (τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για την Κύπρο). Κλείνουν την ΕΡΤ γιατί κλείνουν την Ελλάδα.
Η «εξέγερση» αποδεικνύει ότι μπορεί να ανατραπεί το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα αν κινητοποιηθεί ο ελληνικός λαός. Αλλά για να γίνει αυτό επιτυχώς, να μην οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, χρειάζεται σοβαρό πρόγραμμα, ψυχωμένη ηγεσία, διεθνείς συμμαχίες και αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια…
Η πρωτοφανής έκταση εξάλλου των διεθνών αντιδράσεων, δείχνει τι θα μπορούσαμε να έχουμε πετύχει αν ενημερώναμε σοβαρά την Ευρώπη κι όλο τον κόσμο για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα, στην οικονομία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία της, ως αποτέλεσμα προγράμματος οικονομικής εξόντωσης της χώρας και γενοκτονίας του λαού της. ‘Εστω και σήμερα, δεν είναι αργά
Konstantakopoulos.blogspot.com
Επίκαιρα, 20.6.2013

Εξαιρετικό! Θα κουνηθεί κανείς «αρμόδιος»;
Γράφει ο Δημήτρης Μάρδας
Αναπληρωτής καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ
Δισεκατομμύρια ευρώ χάνονται από φόρους (ΦΠΑ, φόρους επί των πετρελαιοειδών και φόρους εισοδήματος) λόγω του εκτεταμένου λαθρεμπορίου καυσίμων στη χώρα μας.
Καθώς δεν γίνονται εκτεταμένες συλλήψεις οδηγών βυτιοφόρων, καπετάνιων πλοίων και εμπόρων οι οποίοι ασχολούνται με τα παράνομα διακινούμενα καύσιμα, δεν μπορεί να εκτιμηθεί το μέγεθος του λαθρεμπορίου των συγκεκριμένων προϊόντων.
Παρόλα αυτά μπορούμε να έχουμε εμμέσως, μια σχετικά ακριβή εικόνα τμήματος του φαινομένου, με τη βοήθεια των στατιστικών του διεθνούς εμπορίου του ΟΗΕ.
Η παρουσίαση που έπεται επικεντρώνει την προσοχή της μόνο στις βενζίνες-ντίζελ και εξετάζει τη ροή του εμπορίου ανάμεσα στην Ελλάδα και τους βόρειους γείτονές της, όπως και την Τουρκία.
Πιο συγκεκριμένα, όλα τα κράτη δηλώνουν στις σχετικές υπηρεσίες του ΟΗΕ αναλυτικά στοιχεία για το εμπόριό τους με τον υπόλοιπο κόσμο. Οπότε για τη διακίνηση του ιδίου προϊόντος ανάμεσα σε δύο χώρες έχουμε δύο πηγές: Τις δηλώσεις της χώρας εξαγωγής και τις αντίστοιχες δηλώσεις της χώρας εισαγωγής.
Όταν λοιπόν η Ελλάδα, δηλώνει στον ΟΗΕ ότι εξάγει βενζίνες στη FYROM, τότε εύλογα όλοι περιμένουμε να δούμε ένα όμοιο ποσό (ή ποσότητα) ως δηλωθείσα εισαγωγή και εκ μέρους των αρχών της γειτονικής χώρας.
Απορίας άξιον είναι όμως πώς, παραδείγματος χάρη, το 2009, δηλώθηκε ότι έφυγαν από την Ελλάδα προς τα Σκόπια βενζίνες-ντίζελ αξίας περίπου 134,5 εκατ. δολαρίων (222,9 χιλ. τόνων)ενώ τα Σκόπια δήλωσαν ότι εκεί έφθασαν μόλις τα 10,0 εκατ. δολάρια (12,3 χιλ. τόνοι). Τα καύσιμα έχασαν το δρόμο τους, θα έλεγε κάποιος…
Ενδεικτικά και όχι εξαντλητικά εκτίθενται κάποια σενάρια που απαντούν στο ζήτημα αυτό:

1 Ο Ελληνας οδηγός του βυτιοφόρου βενζινών δηλώνει το προς εξαγωγή ποσό στα σύνορα και, κατόπιν, αντί να βρεθεί στα απέναντι φυλάκια της γειτονικής χώρας, κάνει μια στροφή 180ο και επιστρέφει στη βάση του στην Ελλάδα με ένα φορτίο που δήθεν εξήχθη. Αρχέγονη προσέγγιση?

2 Ενα απλό επιβατικό αυτοκίνητο σταματά στα σύνορα, δηλώνει το φορτίο των καυσίμων που δήθεν εξάγεται και αφού ο οδηγός κεράσει έναν καφέ (ολίγον ακριβό, φυσικά) στις εκεί εποπτικές αρχές, επιστρέφει στο σπίτι του.
3 Το βυτιοφόρο δηλώνει στα ελληνικά σύνορα την αξία των καυσίμων προς εξαγωγή που αντιστοιχούν σε ένα πλήρες φορτίο, ενώ μεταφέρει τη μισή ποσότητα, η οποία δηλώνεται ακολούθως στο απέναντι φυλάκιο. (Συνήθης πολιτική των διπλών τιμολογίων κυρίως στο διακοινοτικό εμπόριο).
4 Το βυτιοφόρο δηλώνει την αξία των καυσίμων προς εξαγωγή που πράγματι φέρει και κατόπιν ο οδηγός κατευθύνεται στο γειτονικό τελωνείο. Στο ενδιάμεσο το βυτιοφόρο… εξαφανίζεται, όπως εξαφανίζονται διάφορα πλοία στο τρίγωνο των Βερμούδων και ουδείς ενδιαφέρεται για το συμβάν!
Πρώτο συμπέρασμα: Δηλώνουμε ότι εξάγουμε σε πολλές περιπτώσεις, πολλαπλάσιες ποσότητες από ό,τι δηλώνουν οι πελάτες μας ότι εισάγουν. Ετσι η διαφορά που στην ουσία δεν εξάγεται, κάπου «χάνεται» στην ελληνική αγορά χωρίς παραστατικά ή οτιδήποτε άλλο.
Από τις ίδιες στατιστικές προκύπτει και ένα άλλο ενδιαφέρον θέμα με όμοια αποτελέσματα. Πιο συγκεκριμένα, δηλώσαμε το 2010 ότι εξάγαμε στην Τουρκία 116 εκατ. δολάρια βενζίνες ενώ οι τουρκικές αρχές δήλωσαν ότι εισήγαγαν 573 εκατ. δολάρια βενζίνες από εμάς!
Δεύτερο συμπέρασμα: Ο Ελληνας επιχειρηματίας δηλώνει στα δικά μας σύνορα ότι εξάγει με τα βυτιοφόρα του ένα άλλο παράγωγο του πετρελαίου (π.χ. τολουένη, ξυλένη, ΒΤΧ) ή οτιδήποτε άλλο προϊόν σε υγρή όμως μορφή (? νερό του Καματερού), ενώ στα τουρκικά σύνορα δηλώνει ότι εισάγει τις βενζίνες που πράγματι μεταφέρει.
Eτσι ξεφορτώνεται τα χωρίς παραστατικά καύσιμα που διαθέτει στη χώρα μας και τα οποία δεν προωθεί στην εδώ αγορά, όταν αισθάνεται ότι τείνει να διαβεί το Ρουβίκωνα! Η ροή αυτή του εμπορίου καυσίμων εξυπηρετεί επίσης και τους Τούρκους λαθρεμπόρους, που καλύπτουν έτσι τα δικά τους εσωτερικά ελλείμματα με «μαύρες» βενζίνες. Για πολλούς, η δεύτερη εκδοχή είναι και η κυρίαρχη στη συγκεκριμένη μορφή του λαθρεμπορίου καυσίμων.
Τα στοιχεία απο τις συναλλαγές με ΠΓΔΜ, Βουλγαρία, Αλβανια και Τουρκία
Το κόλπο με τις εξαγωγές σε τέσσερις γειτονικές χώρες
Ως προς το εμπόριο βενζινών – ντίζελ της Ελλάδας από το 2001 έως το 2010:
Με τη FYROM, δηλώνουμε πολλαπλάσιες εξαγωγές από ό,τι οι ίδιοι δηλώνουν ως εισαγωγές από εμάς. Επίσης, εντύπωση παρουσιάζει το γεγονός ότι ενώ εμείς δηλώσαμε 55,8 εκατ. δολάρια εξαγωγές το 2010, αυτοί δήλωσαν μηδενικές εισαγωγές. Αν δεν είναι ακριβή τα στοιχεία των εισαγωγών του 2010, λόγω παραλείψεων των αρχών της γειτονικής χώρας, τότε ενδεχομένως κάποια καθαρίστρια σκούπισε κατ’ επανάληψη τα σχετικά παραστατικά που έπεσαν κατά λάθος στο πάτωμα του φυλακίου, απέναντι εκείνου των Ευζώνων!
Ως προς τη Βουλγαρία, από το 2001-2009 οι δηλωθείσες εξαγωγές από εμάς ήταν -πλην ενός έτους- υψηλότερες από ό,τι οι δηλωθείσες εισαγωγές από αυτούς. Μόνο το 2006 και το 2010 καταγράφηκε η αντίθετη εξέλιξη. Στο πλαίσιο του ενδοκοινοτικού εμπορίου, τη διακίνηση κάθε προϊόντος συνοδεύει το έντυπο VIS, που συμπληρώνει τόσο ο εξαγωγέας όσο και ο εισαγωγέας μία φορά το μήνα και στέλλεται στις Βρυξέλλες με ηλεκτρονικό τρόπο, εκ των υστέρων, όμως! Οταν, μετά τις προβλεπόμενες διασταυρώσεις, οι δηλωθείσες αξίες στα δύο VIS δεν συμφωνούν τότε κινητοποιούνται οι σχετικοί ελεγκτικοί μηχανισμοί. Αν, όμως, συμφωνούν οι αξίες των δύο εντύπων των δύο χωρών στο εμπόριο των βενζινών, πώς ερμηνεύεται πάλι η όποια απόκλιση διαπιστώνεται από τις στατιστικές του διεθνούς εμπορίου του ΟΗΕ;
Ως προς την Τουρκία, εκεί παρουσιάζεται η ακόλουθη ενδιαφέρουσα εξέλιξη. Ενώ κατά τα έτη 2000-2006 οι δηλωθείσες εξαγωγές από την πλευρά της Ελλάδας ήταν περίπου διπλάσιες από τις εκεί δηλωθείσες εισαγωγές, μετά το 2007 παρατηρείται το αντίστροφο φαινόμενο, κάτι που το ερμηνεύσαμε προηγουμένως. Η έξαρση των εισαγωγών καυσίμων στην Τουρκία δικαιολογείται και από τον υψηλό ρυθμό ανάπτυξής της μετά το 2008. Η διαχρονική εξέλιξη του φαινομένου μάς οδηγεί σε ένα άλλο συμπέρασμα: Oι Τούρκοι αποδεικνύονται οι καλύτεροι μαθητές μας!
Η Αλβανία δίνει μία όμοια της Τουρκίας εικόνα μετά το 2002.
Μια προτεινόμενη λύση: Να δοθεί ένα γενναίο πριμ στα μέλη του ΣΔΟΕ που θα συλλαμβάνουν κάθε λαθραία ποσότητα. Το πριμ αυτό ως ποσοστό των διοικητικών προστίμων που επιβάλλονται στα λαθραία καύσιμα, δεν θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό. Αν εφαρμοστεί αυτή η πολιτική ενδεχομένως να εκπλαγούμε από τις δεκάδες παράνομες δεξαμενές και βυτιο­φόρα που όλως τυχαίως θα ανακαλυφθούν.
ΗΜΕΡΗΣΙΑ
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

Εξαιρετικό!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου, Konstantakopoulos.blogspot.com (Κόσμος του Επενδυτή, 15.10.2011)

Στην έντυπη μορφή του παρακάτω άρθρου, που δημοσιεύτηκε στον Κ.τ.Ε. εμφυλλοχώρησε ένα σφάλμα, από αυτά που προκαλεί αναπόφευκτα, από καιρού εις καιρόν, ο «δαίμων του τυπογραφείου», αλλά που διαστρέβλωσε το νόημα. Γράφαμε «αν η Τουρκία το παρακάνει και το Ισραήλ αποφασίσει να της δώσει ένα μάθημα», τελικά δημοσιεύτηκε «αν η Τουρκία το παρακάνει και αποφασίσει να δώσει ένα μάθημα στο Ισραήλ». Είναι προφανές ότι πρόκειται για το αντίθετο νόημα.

Με το λάθος του όμως, ο Δαίμων μας έδωσε ένα σπουδαίο μάθημα ψυχολογίας και στρατηγικής. Βλέπουμε στην πραγματικότητα αυτό που είμαστε έτοιμοι, που φοβόμαστε, που ευχόμαστε, που νομίζουμε ότι συμβαίνει. Είμαστε εδώ και δεκαετίες προετοιμασμένοι για μια επιθετική κίνηση της Τουρκίας, αυτήν φοβόμαστε, γι’ αυτήν προετοιμαζόμαστε, αυτήν περιμένουμε. Ούτε καν μπορούμε να σκεφτούμε άλλα σενάρια.

Τείνουμε επίσης να δίνουμε μάχες του παρελθόντος, παρόλο που όλη η πολεμική πείρα και ο Κλαούζεβιτς διδάσκουν ότι οι στρατηγοί που κερδίζουν τους πολέμους είναι αυτοί που αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού, όχι αυτοί που επαναλαμβάνουν το παρελθόν και είναι προβλέψιμοι. Το πιο ίσως ιστορικό παράδειγμα είναι η Γαλλία που, με δεδομένη την εμπειρία του α’ παγκοσμίου πολέμου, έφτιαξε ένα τεράστιο οχυρωματικό έργο, τη γραμμή Μαζινό, στα σύνορα με τη Γερμανία, και παρέταξε εκεί τις δυνάμεις της. Δεν φαντάστηκε το προφανές, ότι οι Γερμανοί στρατηγοί, βλέποντας αυτό το οχυρό, απλούστατα θα το παρέκαμπταν, εισβάλοντας στη Γαλλία μέσω του Βελγίου και καταλαμβάνοντας το Παρίσι σε μερικές μέρες. Σήμερα π.χ. η εμπειρία του δημοψηφίσματος του 2004 δημιούργησε αντισώματα στον κυπριακό λαό, που τον κάνουν πολύ επιφυλακτικό στα νέα σχέδια λύσης που του σερβίρουν και εξασφαλίζουν το όχι σε νέο δημοψήφισμα. Δεν είναι όμως προετοιμασμένος για άλλες μεθόδους κατάργησης της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας του κράτους του.

 

Δεν μπορούμε να ξέρουμε πώς θα εξελιχθεί η πολύ δυναμική άλλωστε κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, ούτε έχουμε καμία διάθεση να παραστήσουμε τους προφήτες. Αυτό που θέλουμε κυρίως να πούμε είναι ότι, εκ των πραγμάτων φτιάχνεται στην περιοχή ένας μηχανισμός εξαπόλυσης κρίσεων, με πολλούς «παίκτες» σε θέση να τον πυροδοτήσουν, μηχανισμός που δεν τελεί υπό εθνικό στρατηγικό έλεγχο, δεν εξαρτάται από εμάς. Αν έχεις στρατηγικό σχεδιασμό πρέπει να εξετάσεις προκαταβολικά όλα τα σενάρια, περιλαμβανομένων αυτών που σου φαίνονται απίθανο. Για να κάνεις συμμαχία με οποιονδήποτε, πολύ περισσότερο με τον ικανότερο διαπραγματευτή του κόσμου, οφείλεις να έχεις αντίστοιχου βάθους στρατηγική ικανότητα και δυνατότητα διάγνωσης των πιθανών άμεσων και απώτερων δυνατών προθέσεων. Αλλοιώς ισχύει το «που πας ρε Καραμήτρο». Τέλος πάντων, ας ευχηθούμε να πάνε όλα καλά, προς το συμφέρον όλων των Κυπρίων και του ελληνικού λαού.

 

Με την ευκαιρία, για να απαντήσουμε σε ορισμένα καλόπιστα σχόλια αναγνωστών, επιθυμούμε να επισημάνουμε, για πολλοστή φορά, ότι ο γράφων όχι μόνο δεν είναι εναντίον της ανάπτυξης των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, αλλά και έχει ταχθεί σε ανύποπτο χρόνο, πολύ προτού ανακύψει καν το θέμα, με άρθρο του στον Κ.τ.Ε. υπέρ ενός αγωγού που θα συνδέει Ισραήλ-Κύπρο-Ελλάδα-Ευρώπη (ενδεχομένως και από την Αίγυπτο), εάν βέβαια είναι τεχνικά και οικονομικά δυνατός. Ταυτόχρονα όμως δεν παραλείπουμε να υπογραμμίζουμε ότι επωφελείς σχέσεις είναι μόνο οι ισότιμες και ότι ο ελληνικός χώρος θα γνωρίσει καταστροφή αν προσδεθεί μονομερώς σε έναν πόλο ισχύος. ‘Ολες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, οι μεγάλες εθνικές καταστροφές στη νεότερη ελληνική ιστορία, έχουν σημειωθεί σε περιόδους μείζονος εξάρτησης από ξένα κέντρα.

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

 

Επίσκεψη-αστραπή στην Αθήνα, μη ανακοινωθείσα, έκανε, σύμφωνα με αξιόπιστες διπλωματικές πηγές, ο σύμβουλος ασφαλείας του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, που συναντήθηκε κατ΄ιδίαν με τον ΥΕΘΑ. Είχε προηγηθεί τετραήμερη επίσκεψη Μπεγλίτη στο Ισραήλ, όπου ο Υπουργός χαρακτήρισε «στρατηγική» τη σχέση με το Τελ-Αβίβ. Οι ελληνο-ισραηλινές, ιδίως στρατιωτικές σχέσεις, αναπτύσσονται με θυελλώδεις ρυθμούς. Την ίδια στιγμή, εντονότατη δυσφορία εξέφρασε η Μόσχα για την απόφαση της Αθήνας να συμμετάσχει σε «ιδιαίτερα επιθετική» ΝΑΤΟϊκή άσκηση στη Λιθουανία.

 

Από την εταιρεία Noble, που πραγματοποιεί τις γεωτρήσεις διέρρευσαν στοιχεία για πολύ αισιόδοξα πρώτα αποτελέσματα από τις έρευνες. Στο κλίμα που δημιουργήθηκε, θα είναι εξαιρετικά δύσκολο στον, ούτως ή άλλως υπό εντονότατη πίεση, Κύπριο Πρόεδρο να μην «υποκύψει» στις πιέσεις που του ασκούνται να επισπεύσει την υπογραφή συμβολαίων για την εκμετάλλευση υδρογονανθράκων. Πάντως μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει τίποτα γνωστό για τις συμφωνίες του κυπριακού κράτους με την Noble, γεγονός που τροφοδοτεί γενικευμένη καχυποψία για τους όρους τους. Σύμφωνα με πολιτικούς κύκλους, ο κ. Χριστόφιας προσανατολιζόταν σε αναβολή επί τρίμηνο των ερευνών, αλλά στο κλίμα που δημιούργησε η έκρηξη και υπό την πίεση του φιλoισραηλινού «λόμπυ» και οικονομικών παραγόντων, αποφάσισε τελικά να προχωρήσει τώρα. Στην ευρύτερη περιοχή της Κύπρου επικρατεί ατμόσφαιρα στρατιωτικής αντιπαράθεσης και σημειώνεται πρωτοφανής συγκέντρωση αεροναυτικών δυνάμεων από όλο τον κόσμο!

 

Η ισραηλινή αεροπορία επιδεικνύει έναντι των Τούρκων την ισχύ της, ελέγχοντας όλο τον εναέριο χώρο της περιοχής, ενώ υπερέχει ναυτικά η Τουρκία με έξη σκάφη. Ναυτική παρουσία επίσης η Ελλάδα (μία φρεγάτα), η Ρωσία, οι ΗΠΑ (με το καλύτερο πλοίο δορυφορικών επικοινωνιών στον κόσμο, που εναλάσσεται με μια φρεγάτα, υπό τη γενική εποπτεία του αεροπλανοφόρου Ρούζβελτ), η Βρετανία και η Γαλλία (καλύτερος σύμμαχος του Ισραήλ επί Σαρκοζί και πρωταγωνιστής της επέμβασης στη Λιβύη). Στα τέλη Νοεμβρίου, αναμένεται το ρωσικό αεροπλανοφόρο Κουζνετσώφ με έξη αντιτορπιλλικά.

 

Η ανατολική Μεσόγειος μετατρέπεται ταχύτατα σε «μητέρα όλων των κρίσεων» και «αντιθέσεων», κατά που δεν παρατηρήθηκε ίσως παγκοσμίως μετά την κατάρρευση-«αυτοκτονία» της ΕΣΣΔ (1989-91). Η ανακάλυψη σημαντικών κοιτασμάτων υδρογονανθράκων λειτουργεί ως καταλύτης επιτάχυνσης γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συγκρούσεων, που μπορεί να επηρεάσουν αποφασιστικά την τύχη ΕΕ και Μέσης Ανατολής.

 

Πέντε χώρες αντιμετωπίζουν διαφορετικές μεν, βαθύτατες δε κρίσεις (Κύπρος, Λιβύη, Συρία, Αίγυπτος, Ελλάδα). Πολύ ταραγμένες παραμένουν οι σχέσεις στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία. Η ‘Αγκυρα αντιμετωπίζει ενδεχόμενο επέμβασης στη Συρία. Αναγνωρίζοντας την κρισιμότητα, η Ρωσία παρενέβη με βέτο στο ΣΑ για τη Συρία (όταν οι δυτικοί αρνήθηκαν να αποκλείσουν την πιθανότητα στρατιωτικής επέμβασης στη χώρα, όπου υπάρχει ρωσική ναυτική βάση με Ες-300 και επομένως πιθανότητα εμπλοκής της), έστειλε τον στόλο της στη Μεσόγειο και κάλεσε, με πολύ ασυνήθιστη δημόσια δήλωση του Πρωθυπουργού Πούτιν, σε μέτρα «σωτηρίας» της Ελλάδας, ψέγοντας την ευρωπαϊκή ηγεσία για έλλειψη θάρρους. Η ΕΕ, που αντιμετωπίζει έντονες διαλυτικές τάσεις λόγω αδυναμίας αντιμετώπισης της κρίσης χρέους, είναι τελείως αμφίβολο ότι μπορεί να αντιμετωπίσει γεωπολιτικές εντάσεις.

 

Ελλάδα και Κύπρος είναι η «τομή» του «κόσμου του ‘Αρη», του διαρκούς πολέμου που χαρακτηρίζει την πετρελαιοφόρο Μέση Ανατολή και του «κόσμου της Αφροδίτης», που ήταν, μέχρι τώρα, η ΕΕ. Η συνάντηση του «γεωπολιτικού αναθεωρητισμού», εν δράσει στη Μέση Ανατολή και του «αναθεωρητισμού των αγορών» που απειλεί την ευρωπαϊκή ενοποίηση, μπορεί να έχει εκρηκτικές συνέπειες «γεννώντας» έναν πολύ διαφορετικό κόσμο από αυτόν στον οποίον είναι προσαρμοσμένες οι ιδέες και όλα τα «εργαλεία» των πολιτικών ηγεσιών σε Ελλάδα και Κύπρο, που βρίσκονται και οι ίδιες σε σοβαρή κρίση. Οι προκλήσεις είναι τεράστιες σε μια περίοδο που οι δυνατότητες και η εσωτερική σταθερότητα φαίνονται πολύ περιορισμένες. Οι ιδέες μας έχουν διαμορφωθεί στην σχετικά σταθερή εποχή των μεταπολεμικών διεθνών ισορροπιών, μιας σχετικά ανοδικής οικονομίας και μιας ακμαίας ΕΕ – καμία από τις προϋποθέσεις αυτές δεν υφίσταται.

 

Στη «βιομηχανία της αισιοδοξίας» αφιέρωσε ένα εξώφυλλο το Time, στους νευροχημικούς μηχανισμούς του εγκεφάλου που δημιουργούν την απαραίτητη για την επιβίωση αισιοδοξία, ακόμα και όταν δεν δικαιολογείται. Αντιμετωπίζουμε την Κασσάνδρα ως μια ενοχλητική απαισιόδοξη, όχι ως διορατική προφήτη που, εισακοούμενη, θα γλύτωνε την Τροία από την καταστροφή. Για τα πετρέλαια προτιμάμε το αστραφτερό «μαύρος χρυσός», πολύ περισσότερο όμως ταιριάζει το «κατάρα των πετρελαίων», αν κρίνουμε από τη συντριπτική πλειοψηφία των χωρών που ανακάλυψαν πετρέλαια και καταστράφηκαν από αυτά. Φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις όπως η Νορβηγία, με την απαράμιλλη, υπό αυστηρό κρατικό, εθνικό έλεγχο πετρελαϊκή βιομηχανία, επιβεβαιώνουν όμως τον κανόνα. Η παρουσία υδρογονανθράκων σε ένα κράτος μπορεί θεωρητικά να αυξήσει πολύ την ισχύ και ευημερία του, μόνο όμως αν το κράτος διαθέτει επίσης εξαιρετικές ιδιότητες. Αλλά και πέραν των υδρογονανθράκων, Ελλάδα και Κύπρος θα χρειαστούν πολύ τέχνη για να επιβιώσουν μεταξύ Γερμανίας και αγορών, Τουρκίας και Ισραήλ, ΗΠΑ και Ρωσίας…

 

Από τον Πούτιν στον … Νετανιάχου

 

Αν πριν μία πενταετία, οι πάντες εξεπλάγησαν από την ένταση του ελληνορωσικού «έρωτα», σήμερα, οι παρατηρητές έχουν μείνει εξίσου κατάπληκτοι από τη «δριμύτητα» του ελληνοισραηλινού. «Παγωμένες» αντίθετα παραμένουν οι σχέσεις με Ρωσία (παρά τα επανειλημμένα τηλεφωνήματα του κ. Παπανδρέου στους κ.κ. Μεντβέντιεφ και Πούτιν). ‘Όπως σημειώνει αμερικανικός και ισραηλινός τύπος, μπορεί η κυβέρνηση Νετανιάχου να είναι η πλέον διπλωματικά απομονωμένη στην ισραηλινή ιστορία, σημείωσε όμως εκπληκτικές προόδους στις σχέσεις με Κύπρο, Ελλάδα, Βουλγαρία και Ρουμανία.

 

Την πολιτική αυτή υποστηρίζει και η ΝΔ. Ο κ. Σαμαράς διατηρεί «ιδιαίτερο δίαυλο» με το Τελ Αβίβ, ενώ, μιλώντας σε συνέδριο που οργάνωσε το ΕΛΚΕΔΑ στην Αθήνα, ο Πάνος Παναγιωτόπουλος ετάχθη υπέρ «άξονα φιλίας και συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα Ελλάδας-Κυπριακής Δημοκρατίας-Ισραήλ», που θα υπερασπίζεται τα «δυτικά συμφέροντα» στην περιοχή, χαρακτηρίζοντας «κρίσιμη» τη «συμμαχία» Ελλάδας-Ισραήλ. Παρών, ο Πρέσβης του Ισραήλ στην Αθήνα, τόνισε τη σημασία του στρατηγικού-αμυντικού τομέα των διμερών σχέσεων, απέφυγε όμως να χρησιμοποιήσει τον όρο «συμμαχία».

 

Ο κ. Παναγιωτόπουλος τόνισε ότι η Ελλάδα πρέπει «να παραμείνει στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, αλλά να αναπτύξει ουσιαστικότερες σχέσεις με τις ΗΠΑ», εγκαταλείποντας τον «αντιαμερικανισμό» και τις «ιδεολογικές αγκυλώσεις», ενώ καυτηρίασε την «επαναφορά» του «διλήμματος βούτυρο ή κανόνια». Υπογράμμισε επίσης την προτεραιότητα διατήρησης της εσωτερικής και εξωτερικής ασφάλειας της χώρας έναντι όλων των άλλων προβλημάτων, περιλαμβανομένης της οικονομικής κρίσης.

 

Βεβαίως, δεν συμμερίζονται όλοι στη ΝΔ μια τόσο «έντονη» τοποθέτηση. Σημαίνοντες παράγοντες του κόμματος θεωρούν πρωταρχικής σπουδαιότητας την καλύτερη σύνδεση με την Ευρώπη, συμφωνούν με την αναβάθμιση των ελληνοϊσραηλινών σχέσεων, αλλά επισημαίνουν τον «τακτικό» και μη «στρατηγικό» χαρακτήρα τους. ‘Αλλοι παρατηρητές επισημαίνουν ότι οι δηλώσεις Μπεγλίτη και Χριστόφια στο Ισραήλ για το παλαιστινιακό ξέφυγαν από πάγιες αρχές δεκαετιών της ελληνικής πολιτικής και «μπάταραν» το «καράβι» σε κατεύθυνση που δύσκολα θα συγχωρεθεί, μακροχρονίως, από τον αραβικό κόσμο. Δεν είναι προς όφελος των Ελλήνων να συσπειρωθούν όλοι οι Μουσουλμάνοι πίσω από την Τουρκία σε κυπριακό/ελληνοτουρκικά.

 

«Να αξιοποιούμε τα εμπλεκόμενα συμφέροντα, χωρίς να εγκαταλείπουμε θέματα αρχής όπως το παλαιστινιακό ή διακινδυνεύοντας παραδοσιακούς φιλικούς δεσμούς», μας λέει ο επίτιμος Πρόεδρος των Κυπρίων Σοσιαλιστών Βάσσος Λυσσαρίδης, «ενσάρκωση» της ιστορικής συνείδησης του αγωνιζόμενου ελληνισμού, από την ΕΟΚΑ μέχρι το σχέδιο Ανάν. Ο «Γιατρός» θέλει να δοθούν τα κυπριακά «οικόπεδα» σε εταιρείες από διαφορετικές χώρες και η Λευκωσία να απευθυνθεί από τώρα προληπτικά στα όργανα της ΕΕ και του ΟΗΕ με έντονο τρόπο για τις τουρκικές απειλές, ζητώντας λήψη μέτρων.

 

ΗΠΑ, Ισραήλ, Τουρκία

 

Οι δύο λόγοι που συνήθως επικαλούνται ή αφήνουν να εννοηθεί οι ενθουσιώδεις οπαδοί της ελληνοϊσραηλινής προσέγγισης είναι ότι μέσω Ισραήλ θα προσεγγίσουν την Ουάσιγκτον, αφετέρου η «ρήξη» Τουρκίας-Ισραήλ. ‘Όπως συνήθως συμβαίνει με όλους τους ελληνικούς «ενθουσιασμούς», και αυτός περιέχει δόση αλήθειας αλλά και εξαιρετικά μονομερή ανάγνωση της πραγματικότητας, αν όχι αγνόησή της. Οι σχέσεις στο τρίγωνο ΗΠΑ-Ισραήλ-Τουρκία είναι πολύ πιο περίπλοκες.

 

Η πρώτη έκθεση που λέγεται ότι υπέγραψε ο Λεόν Πανέττα, μόλιςο διορίστηκε επικεφαλής της CIA από τον Ομπάμα, προέβλεπε το τέλος του Ισραήλ σε είκοσι χρόνια αν συνεχισθούν οι σημερινές τάσεις. Πριν μια βδομάδα, ο Αμερικανός Πρόεδρος, τον οποίο ο Νετανιάχου ταπεινώνει συστηματικά επί 18 μήνες και τον απειλεί με μη χρηματοδότηση από τους Εβραίους της προεκλογικής του καμπάνιας έστειλε τον Πανέτα να μιλήσει με τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό. Ο νυν Υπουργός ‘Αμυνας των ΗΠΑ δήλωσε διπλωματικά μεν, αλλά με σαφήνεια: «Είναι αρκετό να διατηρείτε τη στρατιωτική σας αιχμή, αν απομονώνεστε διπλωματικά; Σε αυτούς τους δραματικούς καιρούς στη Μέση Ανατολή, όταν αλλάζουν τόσα πολλά, δεν είναι μια καλή κατάσταση για το Ισραήλ να αυξάνει τη διπλωματική του απομόνωση. Αυτό ακριβώς συμβαίνει». Στις κατ’ ιδίαν συνομιλίες, ο κ. Πανέττα λέγεται ότι εξήγησε στους Ισραηλινούς ότι ή θα κάνουν ειρήνη ή θα χαθούν, ότι η Ουάσιγκτον δεν μπορεί να εξακολουθεί να τους χρηματοδοτεί με πάνω από έξη δις δολλάρια ετησίως για να διατηρούν τη στρατιωτική κυριαρχία στη Μέση Ανατολή και ότι όλες οι αραβικές εξεγέρσεις συμμερίζονται, μεταξύ άλλων, την επιδίωξη επιστροφής της Παλαιστίνης.

 

Η συζήτηση και οι διαμάχες για τον ρόλο του Ισραήλ και τη σκοπιμότητα πολέμου κατά του Ιράν συνεχίζονται επί χρόνια στους κόλπους του αμερικανικού κατεστημένου. Μια μερίδα του οποίου έχει πιθανώς «χρησιμοποιήσει» κατά καιρούς και ανεχθεί τον Ερντογάν, για να πει στο Ισραήλ πράγματα που δεν θέλει να πει η ίδια. Δεν υπάρχει αμερικανός πολιτικός που να μην υποστηρίζει το Ισραήλ, η Ουάσιγκτον όμως δεν είναι έτοιμη να «θυσιάσει» για χάρη του την Τουρκία. Είναι πιθανό, αν αναγκάσει την ‘Αγκυρα να αποδεχθεί τελικά τις γεωτρήσεις, που είναι προς το δυτικό συμφέρον, να της προσφέρει κάποια ανταλλάγματα και τέτοια ανταλλάγματα μπορούν να ζητηθούν αφενός στις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό, αφετέρου στα ελληνοτουρκικά. Αν πάντως η Ουάσιγκτον είχε «ξεγράψει» την ‘Αγκυρα, όπως νομίζουν οι εγχώριοι «κουφιοκεφαλάκηδες», δεν θα έσπευδε να εγκαταστήσει στο τουρκικό έδαφος ένα κεντρικό στοιχείο της αντιπυραυλικής της ασπίδας. Ακόμη κι αν το «παρακάνει» η Τουρκία και αποφασίσει να της «δώσει ένα μάθημα» το Ισραήλ, κάτι που δεν μπορεί να αποκλεισθεί, δεν είναι βέβαιο ότι μπορούν, Λευκωσία και Αθήνα να διαχειρισθούν τις στρατηγικές συνέπειες μιας τέτοιας μείζονος εξέλιξης, ούτε πως θα επηρεάσει τις σχέσεις με την ΕΕ.

 

Η «ρήξη» Τουρκίας-Ισραήλ έχει πραγματικά στοιχεία, έχει και «εικονικά». Είναι δυνατόν να είναι τόσο ορκισμένοι εχθροί, αλλά ταυτόχρονα να συνεργάζονται αρμονικά οι υπηρεσίες τους στη Λιβύη και τη Συρία; Προ ημερών, ο στρατιωτικός σύμβουλος του Αγιατολά Χαμενεί στρατηγός Σαφαβί χαρακτήρισε «θέατρο» την τουρκο-ισραηλινή ρήξη, υποστηρίζοντας ότι οι δύο κυβερνήσεις συνεχίζουν αρμονικά τη συνεργασία τους. Προς την ίδια εκτίμηση τείνει και η Μόσχα.

 

Ρήξη υπάρχει, αλλά δεν γνωρίζουμε αν είναι καθολική και δεν μπορούμε να ξέρουμε αν θα διατηρηθεί, θα βαθύνει ή θα ξεθυμάνει. Για να φτιάξεις «στρατηγική συμμαχία» πρέπει να έχεις στρατηγικά συμβατά οράματα για τον ρόλο σου στον κόσμο. Αν άλλωστε υπάρχει ένα αγαπημένο σπορ στη Μέση Ανατολή, δεν είναι άλλο από την προδοσία! Για να επιβιώσουν οι ‘Ελληνες στο μεταίχμιο του μεσανατολικού, του σλαβικού και του δυτικού κόσμου, χρειάζονται πολύπλευρες σχέσεις.

 

 

Σάββατο, 02 Ιούλιος 2011 14:40Αντιφωνικά

Βασίλης Ξυδιάς

Καμία αμφιβολία πως το κείμενο του Κ. Χατζηαντωνίου «Ένα σώμα πάνω σε βάθρο που τρίζει…» είναι εξαιρετικό. Εύστοχο σε όλες τις διαπιστώσεις του (όπως π.χ. η παρατήρηση ότι με αφορμή το μνημόνιο ζούμε «έναν εμφύλιο ανάμεσα στις κάστες του μεταπολιτευτικού καθεστώτος» ή η σκέψη πως «η επαναστατικότητα είναι πριν απ’ όλα μια ζωή πειθαρχίας που ορίζεται όχι από τα δικαιώματα που διεκδικούμε αλλά από τα καθήκοντα που αναλαμβάνουμε»). Συμφωνώ με όλα όσα λέει. Υπάρχει όμως κάτι που δεν λέει. Κι αυτό είναι ο ρόλος της πολιτικής. Όπως όλα τα κείμενα στο Αντίφωνο και αλλού που έχουν την ίδια οπτική, προτάσσοντας με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την ευθύνη του λαού, έτσι και ο Κ. Χατζηαντωνίου παρακάμπτει τον ιδιαίτερο ρόλο της πολιτικής. Δεν βλέπει έτσι την κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στη δεκαετία 80-90, που όντως επικρατεί ο μεταπολιτευτικός μαζάνθρωπος που περιγράφει, από τις επόμενες δύο δεκαετίες 1990-2010, που το πολιτικό τιμόνι το κρατούν άλλοι. Οι κατ’ εξοχήν υπεύθυνοι για τη σημερινή κρίση, που τώρα καμώνονται πως προσπαθούν να μας βγάλουν απ’ αυτή.

Να πω με δυο λόγια τί εννοώ. Τη δεκαετία 80-90 ο Α. Παπανδρέου έδωσε με τον πασοκικό σοσιαλισμό του το τελικό σχήμα στον άνθρωπο της μεταπολίτευσης έτσι όπως το περιγράφει ο Κ. Χατζηαντωνίου. Μέχρις εδώ κυβερνά η «ιδεολογία» και από την άποψη αυτή η ηθική κριτική του Κ. Χατζηαντωνίου περιγράφει όντως με επάρκεια αυτά που συμβαίνουν. Στις επόμενες όμως δεκαετίες άλλαξαν τα πράγματα. Η σοσιαλιστική κολακεία των λαϊκών μαζών έδωσε τη θέση της στο εγχείρημα του εξορθολογισμού-εκσυγχρονισμού. Όλοι το θυμόμαστε αυτό, φαίνεται όμως πως είτε δεν έχουμε πάρει στα σοβαρά τη διαφορά του από το προηγούμενο καθεστώς, είτε δεν βλέπουμε την υποκρισία αυτού του εγχειρήματος. Διότι από το 90 και μετά, υπό τη σκέπη της εκσυγχρονιστικής «διόρθωσης» του αρχικού παπανδρεϊκού σοσιαλισμού στήθηκε ένα διεφθαρμένο καθεστώς διαπλοκής που είχε ως αποκλειστικό του στόχο την κάρπωση του δημόσιου πλούτου από μια ολιγαρχία κρατικών εργολάβων. Αυτών που κατέχουν τα ΜΜΕ και που ασκούν και μια σειρά άλλες κοινωφελείς δραστηριότητες (πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων κλπ). Στο αποτυχημένο παπανδρεϊκό εγχείρημα «Κοσκωτά» και «νέων τζακιών» (το θυμάστε;) ήρθαν να απαντήσουν τα αντίπαλα «νέα τζάκια» που είχαν νικήσει τον Παπανδρέου του Χέρφιλντ και είχαν ξεδοντιάσει την κανταφικού τύπου κομματική μονοκρατορία που είχε αρχίσει να στήνει. Στη θέση της έστησαν το γνωστό καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο πήρε τα ηνία της χώρας μέσα από μια ιδιότυπη σχέση έρωτα και μίσους με τις κομματικές ηγεσίες και μέσα από σκληρά τζαρτζαρίσματα με τις συνδικαλιστικές συντεχνίες. Το νέο αυτό καθεστώς χρησιμοποίησε τον κομματισμό και τη λαϊκή διαφθορά ως αντίπαλο δέος για να καθαγιάσει ιδεολογικά τον δικό της εκσυγχρονιστικό και εξορθολογιστικό δήθεν ρόλο, όπως επίσης χρησιμοποίησε ως «λαγούς» και ως άλλοθι όσους έντιμους και ειλικρινείς ανθρώπους θέλησαν να συμπαραταχθούν και να συμβάλουν στην εκσυγχρονιστική αυτή προσπάθεια (συμπεριλαμβανομένου, θεωρώ, και του Σημίτη). Κατέστησαν έτσι υπηρέτη τους το πολιτικό σύστημα και περιόρισαν τον συντεχνιακό συνδικαλισμό σ’ έναν δευτερεύοντα ρόλο, χρησιμοποιώντας τη διαφθορά και τη ρεμούλα των μεσαίων και κατωτέρων επιπέδων της διοίκησης (που σε νούμερα είναι ας πούμε το 20-30% του προβλήματος) ως μαξιλάρι και ως προκάλυμμα για να καλύπτουν τη δική τους άνωθεν ρεμούλα (που είναι το 70-80%). Αυτό είναι το καθεστώς που από την αρχή ήδη της δεκαετίας του 90 συγκέντρωσε τα κοινοτικά κονδύλια στα λεγόμενα «μεγάλα έργα» και που εμπνεύστηκε και εκτέλεσε τους Ολυμπιακούς Αγώνες με μοναδικό στόχο την αρπαγή του δημοσίου χρήματος αδιαφορώντας πλήρως για τις συνέπειες. Αυτό λοιπόν το οικονομικοπολιτικό σύμπλεγμα οδήγησε τη χώρα στο χρέος και όχι εν γένει ο μεταπολιτευτικός μαζάνθρωπος.

Το καθεστώς αυτό, πολιτικά διαρθρωμένο και θεσμικά θεμελιωμένο σε τυπικές και άτυπες, νόμιμες και παράνομες σχέσεις ισχύος από την κορυφή έως τη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν άφηνε κανέναν να το αμφισβητήσει. Να θυμίσω τί υπέστη ο Φίλιππος Συρίγος από το καθεστώς αυτό; Ή να σας πω την προσωπική μου περιπέτεια; (Πώς έχοντας επαγγελματικά εμπλακεί από τους πρώτους, ήδη από το 1986, στη διαχείριση ευρωπαϊκών αναπτυξιακών προγραμμάτων, βρέθηκα σιγά-σιγά είκοσι χρόνια μετά στο περιθώριο του επαγγελματικού αυτού κυκλώματος). Τί να κάνει λοιπόν ο λαός απέναντι σ’ αυτήν την ληστοκρατία; Να βγει στα βουνά; Είμαστε σοβαροί; Συνέχισε να απολαμβάνει τα προνόμια που του παρείχε το σύστημα. Ενώ ένας τρόπος ενσωμάτωσης της όποιας αντίδρασης ήταν να την καναλιζάρουν τεχνηέντως στα πρότυπα του διαμαρτυρόμενου συντεχνιασμού. Η σχέση «εκσυγχρονιστών» και «συντεχνιών» είναι μια σχέση αγάπης και μίσους, πράγματι. Δεν πρέπει όμως να παραβλέπει κανείς ότι ήδη από τα μέσα του 90 ο επιβήτορας δεν είναι οι συντεχνίες, αλλά η φαρισαϊκή ηθικολογούσα παρασιτική ολιγαρχία.

Τώρα βέβαια, ήρθε για όλους η ώρα του λογαριασμού. Τελείωσε το πάρτυ και πρώτοι το συνειδητοποίησαν – όταν οι προϊστάμενοί τους δεν τους άφησαν κανένα περιθώριο αμφιβολίας – οι κρατικοί εργολάβοι που αμέσως αποφάσισαν να προσαρμοστούν στη νέα φάση. Όπως μέχρι τώρα ήταν αυτοί τα αφεντικά και είχαν ως τσιράκια τις συντεχνίες, τώρα ξέρουν ότι πρέπει να αλλάξουν οι ρόλοι. Θα έρθουν άλλοι για αφεντικά (Γερμανοί, Γάλλοι, Αμερικάνοι ή ακόμα και Κινέζοι) και αυτοί θα είναι τα εθνικά τους τσιράκια (περιοριζόμενοι πλέον στο 20-30%). Άρα δεν υπάρχει θέση για τις συντεχνίες. Εξ ου και ο ενδομεταπολιτευτικός εμφύλιος, όπως πολύ εύστοχα τον χαρακτηρίζει ο Κ. Χατζηαντωνίου.

Ποιο είναι τελικά το πρόβλημα με το κείμενο του Κ. Χατζηαντωνίου και με όλες τις παρόμοιες αναλύσεις που εστιάζουν στο ηθικό ζήτημα. Θεωρητικά ότι αγνοούν ή παρακάμπτουν την ιδιαίτερη σημασία της πολιτικής. Αγνοούν δηλαδή ή παρακάμπτουν τη σχέση αρχόντων και αρχομένων και τον ιδιαίτερο ρόλο και την ιδιαίτερη ευθύνη του καθενός εκ των δύο σε μια πολιτική κοινωνία. Εκτός όμως από το θεωρητικό υπάρχει κι ένα πρακτικό πρόβλημα. Ότι ο ηθικός τους λόγος εκ των πραγμάτων συμπορεύεται αυτή τη στιγμή με την υποκριτική ηθικολογία του πολιτικού συστήματος.

Το ζήτημα που θέτει ο θυμωμένος λαός αυτή τη στιγμή δεν είναι το ποιος έφαγε περισσότερα. Ο λαός, σοφότερος εν τοις πράγμασι από τους πνευματικούς του ταγούς, θέτει δια της οργής του το πολιτικό ζήτημα: την ευθύνη των αρχόντων ως τέτοιων. Γι’ αυτό και η εξέγερσή του είναι όχι μόνο δίκαια, αλλά και απαραίτητο βήμα για ο,τιδήποτε άλλο ακολουθήσει στη συνέχεια. Υπάρχει ανάγκη για μετάνοια, για ηθικό και πνευματικό αναπροσανατολισμό όλης της κοινωνίας. Προφανώς. Αλλά αν υπάρχουν διανοούμενοι και πνευματικοί άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν σ’ αυτό, πρέπει να το κάνουν στηρίζοντας τη λαϊκή αντίσταση κι όχι σφυρίζοντας αδιάφορα ή δουλεύοντας για την καταστολή της.

Και κάτι τελευταίο. Όχι για τον Κ. Χατζηαντωνίου, αλλά γενικά. Αν το «όλοι μαζί τα φάγαμε» είναι αρκετό για να απονομιμοποιεί την οργή του λαού, δεν ισχύει το ίδιο για όσους επικαλούνται την εν γένει ηθική και πνευματική παρακμή για να αποστασιοποιηθούν από το πρόβλημα; Αυτοί πού ήτανε όλον αυτόν τον καιρό; Ή μήπως αρκεί ότι κάποιοι «τα λέγαμε» (άλλοι εκ του ασφαλούς, κάνοντας μ’ αυτό καριέρα, κι άλλοι ναρκισσευόμενοι σε κύκλους οπαδών) χωρίς όμως κανείς να αποποιείται τις υλικές και άλλες απολαβές που η παρακμή αφειδώς παρείχε εν μέσω όλων; Πώς λοιπόν ερχόμαστε σήμερα να κάνουμε ως ακριβοθωρούσες εστέτ τον τιμητή του λαού; Μέσα από ποιες προσωπικές ή συλλογικές διαδικασίες μετανοήσαμε – ο καθένας προσωπικά – ώστε να μπορούμε σήμερα με μάτι καθαρό να βλέπουμε και να διακρίνουμε και να καταλογίζουμε το βαθμό της ευθύνης του καθενός; Αφήστε το λοιπόν! Ουδείς αθώος του αίματος τούτου, κι ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω κατά της λαϊκής πόρνης.

Είναι απαραίτητη, ξαναλέω, η ηθική και πνευματική κριτική· η επισήμανση της λαϊκής ευθύνης ως προϋπόθεση για μια νέα μεταπολίτευση, για τη μετάβαση από την επαναστατικότητα των δικαιωμάτων σε αυτή των καθηκόντων, όπως πολύ ωραία το λέει ο Κ. Χατζηαντωνίου. Όμως τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Ας μην γίνεται η επίκληση της πνευματικής διάστασης της κρίσης ένα είδωλο του Θεού, πίσω από το οποίο κρύβεται ασφαλής ο Καίσαρας.

Πηγή: Αντίφωνο

Βλ. και Κ. Χατζηαντωνίου, «Ένα σώμα πάνω σε βάθρο που τρίζει…».

 

Ο όμιλος ΔΕΗ ΑΕ και η κινεζική εταιρία Sinovel Wind Energy Group Co Ltd, η 2η παγκοσμίως βιομηχανία κατασκευής ανεμογεννητριών, ανακοινώνουν την υπογραφή Συμφωνίας Στρατηγικής Συνεργασίας για την ανάπτυξη αιολικών πάρκων και τη δημιουργία μονάδας κατασκευής ανεμογεννητριών στην Ελλάδα.

 

Τη συμφωνία υπέγραψαν ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος του Ομίλου ΔΕΗ ΑΕ καθηγητής Αρθούρος Ζερβός και ο Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Sinovel Wind Energy Group Co Ltd κ. Han Junliang, στην κινεζική πρωτεύουσα.

 

Η συμφωνία συνεργασίας περιλαμβάνει την ανάπτυξη αιολικής ενέργειας στη χώρα μας, με ενδεικτική αναφορά στην άμεση ανάπτυξη αιολικού πάρκου 200-300 MW στο διασυνδεδεμένο σύστημα, στην από κοινού διερεύνηση ανάπτυξης θαλάσσιου αιολικού πάρκου, αλλά και την κατασκευή μονάδας παραγωγής ανεμογεννητριών. Η συμφωνία αξιοποιεί την τεχνογνωσία και εμπειρία της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και τη συνδυάζει με αυτή της 1ης στην Ασία και 2ης σε μέγεθος στον κόσμο εταιρείας κατασκευής ανεμογεννητριών την Sinovel Wind Energy Group Co., Ltd (http://www.sinovel.com/).

 

Στόχος της συνεργασίας αποτελεί τόσο η επιτάχυνση της ανάπτυξης και διείσδυσης των ΑΠΕ στο ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας μας, όσο και η οικονομική ανάπτυξη και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας ως αποτέλεσμα της κατασκευαστικής δραστηριότητας που συνεπάγεται.

Οπως τονίστηκε, η συμφωνία συνεργασίας μεταξύ ΔΕΗ και Sinovel, σηματοδοτεί την απόφαση του Ομίλου ΔΕΗ ΑΕ να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη των ΑΠΕ στην Ελλάδα, και αποτελεί συνέχεια ανάλογων επιτυχημένων πρωτοβουλιών όπως η σύναψη συμφωνίας με την EDF Energies Nouvelle, την EP Global Energy, την ΤΕΡΝΑ Ενεργειακή και την ΕΛΙΚΑ.

Κέρδος online 13/4/2011 10:06

Mediterranean Sea surface

Image via Wikipedia

 

By SHARON WROBEL, Jerusalem News

08/29/2010

Consortium okays a $150 million budget for exploration at the site near Haifa.

The four partners in the Leviathan prospect estimate that there is a 17 percent probability of finding reserves equal to 3 billion barrels of oil, and an 8 percent probability of finding reserves equal to 4.2 billion barrels, in a stratum beneath the natural gas field under the Mediterranean Sea near Haifa.

“The new information revives investors’ dreams of finding oil,” said IBI analyst Guil Bashan. “It is still too early to know whether the findings are commercial.”

The probability estimates were provided at a meeting of the partners on Thursday.

They approved a drilling plan and budget for the Leviathan site located 135 kilometers west of Haifa.

In the first instance, the partners okayed a $150 million budget for exploration at the site, which is estimated to hold 16 trillion cubic feet of natural gas with a 50% probability of geological success.

In the report published on Sunday, the partners announced that the secondary objective of the exploration plan is to drill to lower layers of the Leviathan site, beneath the gas reserve potential, to collect geological data and further examine the economic potential of gas and oil finds.

Current estimates give a 17% chance of discovering reserves equal to 3 billion barrels of oil at a depth of 5,800 meters. In addition there is a probability of geological success of 8% of finding a reserve which is estimated to equal to 1.2 billion barrels of oil at a depth of 7,200 meters.

At the same though, the companies involved in the Leviathan field, including Delek Drilling LP and Avner Oil Exploration LP, cautioned that it was too early to make a decision over drilling wells to access the oil, as further geological testing was necessary.

Drilling at the Leviathan site is scheduled to begin in October and continue for five months.

The partners in the Leviathan site are Noble Energy, which owns 39.66% of the Amit and Rachel licenses forming the Leviathan gas find, Avner Oil and Gas LP and Delek Drilling LP, who each own 22.67%, and Ratio Oil Exploration LP, which holds a 15% stake.

Back in June, Yitzhak Tshuva, controlling shareholder of the Delek Group, which is a partner in the Leviathan prospect through its subsidiaries Avner Oil and Gas LP and Delek Drilling LP, said the site had the potential to make Israel energy independent, and position the country as a gas exporter in coming years with the ability to supply the European market and the Far East.

Bloomberg contributed to this report.

By SHARON WROBEL, Jerusalem Post
08/29/2010 22:49

…Για όσους παρακολοθούν τώρα τον Αθέατο Κόσμο του Κώστα χαρδαβέλα

Consortium okays a $150 million budget for exploration at the site near Haifa.

The four partners in the Leviathan prospect estimate that there is a 17 percent probability of finding reserves equal to 3 billion barrels of oil, and an 8 percent probability of finding reserves equal to 4.2 billion barrels, in a stratum beneath the natural gas field under the Mediterranean Sea near Haifa. 

“The new information revives investors’ dreams of finding oil,” said IBI analyst Guil Bashan. “It is still too early to know whether the findings are commercial.”

The probability estimates were provided at a meeting of the partners on Thursday.

They approved a drilling plan and budget for the Leviathan site located 135 kilometers west of Haifa.

In the first instance, the partners okayed a $150 million budget for exploration at the site, which is estimated to hold 16 trillion cubic feet of natural gas with a 50% probability of geological success.

In the report published on Sunday, the partners announced that the secondary objective of the exploration plan is to drill to lower layers of the Leviathan site, beneath the gas reserve potential, to collect geological data and further examine the economic potential of gas and oil finds.

Current estimates give a 17% chance of discovering reserves equal to 3 billion barrels of oil at a depth of 5,800 meters. In addition there is a probability of geological success of 8% of finding a reserve which is estimated to equal to 1.2 billion barrels of oil at a depth of 7,200 meters.

At the same though, the companies involved in the Leviathan field, including Delek Drilling LP and Avner Oil Exploration LP, cautioned that it was too early to make a decision over drilling wells to access the oil, as further geological testing was necessary.

Drilling at the Leviathan site is scheduled to begin in October and continue for five months.

The partners in the Leviathan site are Noble Energy, which owns 39.66% of the Amit and Rachel licenses forming the Leviathan gas find, Avner Oil and Gas LP and Delek Drilling LP, who each own 22.67%, and Ratio Oil Exploration LP, which holds a 15% stake.

Back in June, Yitzhak Tshuva, controlling shareholder of the Delek Group, which is a partner in the Leviathan prospect through its subsidiaries Avner Oil and Gas LP and Delek Drilling LP, said the site had the potential to make Israel energy independent, and position the country as a gas exporter in coming years with the ability to supply the European market and the Far East.

Bloomberg contributed to this report.





Αρέσει σε %d bloggers: