Archive for the ‘Διεθνή’ Category

Αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι απόσπασμα από άρθρο που είχα γράψει στηνν εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» 9 χρόνια πριν

Στο άρθρο μου δημοσιεύω τις θέσεις του Καθηγητή Ν. Σταύρου (που έχει φύγει απ’ τη ζωή) για το μέλλον της Χαρτόβιας

Παρακαλώ τους (νεότερους) να τις μελετήσουν γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο._Κ.Κ. 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

…..Για ’μένα, η παράσταση που σπάει ταμεία είναι εκείνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις δηλώσεις της υπουργού με το (μόνιμο) Χαμόγελο. Η κυρία ΥΠΕΞ χαμογελάει ακόμα και όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων απαιτεί να αλλάξει όνομα η Ελλάδα (δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε, όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε «σουβλάκι» τη Λήμνο στα 200 πόδια, και η «φίλη και γείτων» κάνει έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

….Σύντομα τα γεράκια της «διεθνούς κοινότητας» θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μία κίνηση που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε 400 περιοχές του πλανήτη συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου και το Μόνιμο Χαμόγελο δε λέει λέξη! Προφανώς δεν καταλαβαίνει (ή κάνει πως) τα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στα Βαλκάνια σε μία εποχή που, όπως έχουν αποδείξει τα τηλεοπτικά σκουπίδια στην εποχή μας δεν μετράει η ουσία αλλά η εικόνα.

Σήμερα κανείς (πέρα από 100 νέους που φυλάνε Θερμοπύλες) κανείς δεν δίνει σημασία στη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στη προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Σε συνεργασία με τις ελιτ της νέας παγκόσμιας τάξης, τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τους ηγέτες που στηρίζουν τα εθνικά κράτη, αντιδραστικούς (βλέπε το παραλήρημά τους από τη νίκη του «ευρωπαϊστή» Τάντιτς εκλογές στη Σερβία).

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι το Χαμόγελο θα συνταχθεί με τα σχέδια των ελιτ και η Ψωροκώσταινα θα γίνει (έχει ήδη γίνει) πεδίο πειραματισμού της πλέον ύπουλης «έκδοσης» του πολυπολιτισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιών.

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας; Ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται γι’ αυτά όταν, σε λίγες μέρες, θα παραλάβει το νέο του «γιωταχί»;

Κοιτάξτε πίσω και θα δείτε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε σαν οδηγό ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο πρώτα ο Γιωργάκης και μετά το Χαμόγελο δεν σκέφθηκαν ότι, η Τουρκία μπορεί και να μη θέλει να γίνει μέλος της ΕΕ αφού βλέπει την προσπάθεια των αμερικανών να την κόψουν στα τρία με ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο νότο, ηπειρωτική χώρα και «ευρωπαϊκή» Τουρκία που θα εντάξουν στην ΕΕ. Ούτε έχουν λάβει υπ’ όψη το παλιό σχέδιο για την κατακερματισμότων Bαλκάνια, έγινε η κύρια περιοχή ενός μεγάλου στρατηγικού μετασχηματισμού ως αποτέλεσμα προσχεδιασμένου κατατεμαχισμού που στοχεύει στην οικονομική ανόρθωση και σε μια εργατική δύναμη, κάτι που τελικώς οδηγεί σε υψηλού βαθμού τεχνολογικό φεουδαρχισμό όλης της περιοχής.

 

….έγραφε λοιπόν ανάμεσα σε άλλα ο Καθηγητής Σταύρου στο «ΒΗΜΑ»

«….Σε αυτό το πλαίσιο η Eλλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» χρώμα της, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη τους, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό. Ωστόσο, αντί η Eλλάδα να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και να ελπίζει το καλύτερο, χρησιμοποίησε ως πολιτική της το στοιχείο της συμμετοχής στην EE για να επηρεάσει τη στάση της Tουρκίας και να καθησυχάσει τα made in USA δημιουργήματα των μικροσατραπών της Bαλκανικής. Eν τω μεταξύ συνεχίζεται αδιάπτωτη η διαδικασία του κατατεμαχισμού, με την ελπίδα μιας άλλης φαντασίωσης – του λεγόμενου αμερικανο-ελληνικού στρατηγικού συνεταιρισμού. Aς δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, η συνεχιζόμενη διαδικασία του «μεταρρυθμιστικού Iσλάμ» υιοθέτησε ως μοντέλο το πριν από το 1912 εμπορικογενές βαλκανικό μωσαϊκό, το οποίο επιχείρησαν να αναστήσουν οι πολέμιοι της δεκαετίας του 1990 στη Γιουγκοσλαβία. Eίναι γνωστό ότι αυτό το ειδικό ιστορικό προηγούμενο βασιζόταν στους ρόλους που ανατέθηκαν στα χριστιανοορθόδοξα έθνη από τους γεωπολιτικούς μηχανισμούς εκείνης της εποχής. Aυτά τα έθνη αναμενόταν να ανοίξουν τον δρόμο για τον εξευρωπαϊσμό των Nεότουρκων. Σήμερα, κατά τον ίδιο τρόπο, τα Bαλκάνια θεωρούνται το γεωγραφικό εργαστήριο για τη νομιμοποίηση του νεο-οθωμανισμού ως περιφερειακού συστήματος, το οποίο θα μπορούσε ίσως να απαλύνει τις συνέπειες των πολιτιστικών διενέξεων, ενώ η Δύση θα επιχειρεί, με την Tουρκία οδηγό, την αναζωογόνηση της «Nέας Aνατολής». Στο μυαλό πολλών στην  Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της «αρμονικής» συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Έτσι, στην ίδια πάντα γραμμή υποβάλλουν ερωτήματα: λ.χ., γιατί να ασχολείται η Eλλάδα με «ενοχλητικά θέματα», όπως η κυριαρχία του Aιγαίου και η αυτοδιάθεση της Kύπρου, και να κατατρύχεται από «συναισθηματισμούς» για το όνομα μιας «χώρας αποκλεισμένης από παντού που ζει με δάνειο στον χρόνο» τη στιγμή που η πριν από το 1912 Θεσσαλονίκη, με τους Έλληνες ως μειοψηφία, αποδεικνύει την αξία της πολυεθνικότητας;

Γιατί να μην αναζητήσουμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Tο μόνο που χρειάζεται για «να γίνουν λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον.

«Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.»

O κ. N. Σταύρου ήταν επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Oυάσιγκτον

Οι επισημάνσεις δικές μου

Του Μιχάλη Ιγνατίου

 

Η υπόθεση των Ιμίων και οι χειρισμοί που έπρεπε να γίνουν και ΔΕΝ έγιναν τον Ιανουάριο του 1996, επανήλθαν στην επικαιρότητα μετά τη σχετική αναφορά του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Βασιλείου. Είπε ο κ. Σημίτης:

«Στην υπόθεση των Ιμίων το 1996, η επάνοδος στη ρύθμιση που ίσχυε από τότε που τα Δωδεκάνησα έγιναν ελληνικά αποτέλεσε για τους ίδιους κύκλους προδοσία. Η Ελλάδα κατ’ αυτούς θα έπρεπε να κηρύξει πόλεμο στην Τουρκία. Σήμερα η προσοχή τους στρέφεται στην άμεση κήρυξη της ΑΟΖ. Ετσι θα εξασφαλίσουμε μεταξύ άλλων, ισχυρίζονται, και τα πετρέλαια που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση».

Εκτός του ότι επιχείρησε να συνδέσει δύο εντελώς διαφορετικά θέματα, η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού είναι πέρα για πέρα άστοχη, διότι πάνω απ’ όλα δεν καταγράφει με ακρίβεια το καθεστώς των συγκεκριμένων βραχονησίδων. Αντίθετα θολώνει τα νερά… Μέχρι την 31η Ιανουαρίου του 1996, αποτελούσαν ελληνικό έδαφος. Μετά την κρίση, που δημιούργησε η απερισκεψία Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων, είναι «αμφισβητούμενη περιοχή».

Δυστυχώς, αυτό ήταν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με τον μακαρίτη Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει καν τις «μαγικές» διπλωματικές του ικανότητες για να αποτρέψει τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Πέτυχε από την πρώτη στιγμή την απομάκρυνση της ελληνικής σημαίας και απ’ εκεί και πέρα, όταν «την πήρε ο άνεμος» όπως καταγράφεται να λέει ο τότε υπουργός Εξωτερικών στον Αμερικανό ομόλογό του Κρίστοφερ, όλα τελείωσαν. Μόνο που τα Ιμια, από εκείνο το μοιραίο βράδυ, έχουν χαρακτηριστεί «γκρίζα ζώνη».

Για του λόγου το αληθές αντιγράφω από το τηλεγράφημα που απέστειλε ο τότε υπουργός Εξωτερικών (Κρίστοφερ) με την υπογραφή του Στρόουμπ Τάλμποτ στον Αμερικανό πρέσβη Νάιλς, στις 8 Φεβρουαρίου 1996, (ώρα 2.25 π.μ.). Αναφέρει με ακρίβεια τη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας για τα Ιμια, η οποία είναι δεσμευτική για τις δύο χώρες:

«Οι Τούρκοι παραπονέθηκαν ότι η Ελλάδα τοποθέτησε στρατιωτικές δυνάμεις στη νήσο Καλόλιμνο (ένα ελληνικό νησί κοντά στα Ίμια / Καρντάκ), παραβιάζοντας τη συμφωνία που επέτρεψε στις δύο πλευρές να υποχωρήσουν από το χείλος της σύγκρουσης. Η συγκεκριμένη ενέργεια δεν παραβιάζει τη συμφωνία για την ταυτόχρονη απομάκρυνση στρατιωτικών δυνάμεων και σημαιών από τα Ίμια, την αποχώρηση των πολεμικών σκαφών και τη μη επιστροφή τους».

Αυτή είναι η συμφωνία που «γκρίζαρε» τα Ιμια. Αποτελείται από ΤΕΣΣΕΡΙΣ όρους, όχι από δύο όπως ισχυρίστηκαν τότε. Δεν επιτρέπεται η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων και σημαιών επί των βραχονηδίσων, απαγορεύεται η παρουσία πολεμικών πλοίων, και όλα τα παραπάνω -στρατός, σημαίες και πλοία- δεν επιστρέφουν ξανά στα Ιμια ή γύρω από αυτά

Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι παραποίηση της αλήθειας…

ΠΗΓΗ: mignatiou.com

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Ο ‘Ασαντ κατελήφθη προφανώς από κρίση ανίας. Κέρδιζε τον πόλεμο, όταν όλοι περίμεναν ότι θα χάσει. Σου λέει λοιπόν, τι να κάνω για να ξεβαρεθώ, παίρνει τα χημικά του
και, άνευ αποχρώντος λόγου ή πιθανού κέρδους, τα ρίχνει σε μια γειτονιά της Δαμασκού, γεμάτος περιέργεια να δει αν θα του κάνει τίποτα η υπερδύναμη.

Δεν πρόκειται απλώς για προβοκάτσια, είναι από τις πιο χοντροκομμένες. Το μόνο «στοιχείο» που τη στηρίζει είναι η υποκλοπή μιας συνομιλίας από τις – εγνωσμένης ειλικρίνειας και αξιοπιστίας – ισραηλινές υπηρεσίες.

Η προσφυγή σε όλο και πιο κραυγαλέα ψέμματα δεν πρέπει να θεωρηθεί τυχαία, είναι ενδεικτική του νέου, παρόντος ολοκληρωτισμού. Ζητάνε από όλους μας, είτε πρόκειται για την καταστροφή της μιας μετά την άλλη αραβικής χώρας, είτε για τους «πολέμους χρέους» κατά των Ευρωπαίων, όχι μόνο να φωνάζουμε «ο γάιδαρος πετάει», αλλά και να ανυπομονούμε στο τέλος, ει δυνατόν, για την εκτέλεσή μας, όπως ο κατηγορούμενος στη «Δίκη» του Κάφκα. Μας λένε ότι θα εξουδετερώσουν με βομβαρδισμούς τα χημικά του ‘Ασαντ – μα, αν το κάνουν, θα διακινδυνεύσουν λογικά μια πολύ μεγάλη καταστροφή.

Ευτυχώς, ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη, αγαπάει όμως και τον νοικοκύρη. Η ψήφος της πλειοψηφίας των Βρετανών βουλευτών εναντίον της στρατιωτικής επέμβασης ήταν μια μεγάλη στιγμή όχι μόνο του αντιπολεμικού κινήματος, αλλά της ίδιας της ευρωπαϊκής Δημοκρατίας, που απέδειξε ότι ακόμα επιζεί, παρά τον ανερχόμενο ολοκληρωτισμό, όπως και του βρετανικού Εργατικού Κόμματος. Ελπίζουμε ότι και οι φίλοι της Ευρωπαϊκής Αριστεράς θα αφυπνισθούν γιατί μείναμε κατάπληκτοι όταν επισκεφθήκαμε προ ημερών το ιστολόγιο του κόμματος όπου δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά ούτε στο στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο, ούτε στην απειλή πολέμου κατά της Συρίας! Μόλις την Πέμπτη 29 αναρτήθηκε, επιτέλους, μια δήλωση εναντίον της προοπτικής πολέμου κατά της Συρίας, τη στιγμή που θα έπρεπε εδώ και μέρες τα κόμματα της ευρωπαϊκής αριστεράς να έχουν βγει στους δρόμους. Για την Αίγυπτο πάντως ακόμα δεν υπάρχει τίποτα! (με την ευκαιρία να πούμε ότι και η κάλυψη της ελληνικής τραγωδίας είναι περίπου ανύπαρκτη από το συγκεκριμένο site!)

Τρία κράτη πλήρως κατεστραμμένα (Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη), ένα (Συρία) ημικατεστραμμένο, ένα υπό χούντα και απειλή εμφυλίου (Αίγυπτος), δύο υπό διαρκή απειλή πολεμικής εξαφάνισης (Ιράν, Λίβανος), ένα υποψήφιο για μεγάλο πόλεμο (Πακιστάν). Αυτός είναι ο απολογισμός δώδεκα χρόνων επεμβάσεων που ξεκίνησαν το 2001, αν όχι με τον πρώτο πόλεμο στον Κόλπο, στην «ευρεία Μέση Ανατολή», χωρίς να λογαριάσουμε τους ασκούς του Αιόλου που η ανατροπή Καντάφι άνοιξε για όλη την Αφρική. Μπορεί οι Αμερικανοί νεοσυντηρητικοί – ο κύκλος «Περλ, Βούλφοβιτς και Νετανιάχου», η ομάδα για τον «αμερικανικό 21ο αιώνα» κλπ. – νάφυγαν από την αμερικανική κυβέρνηση, οι ιδέες όμως και τα προγράμματά τους δεν έφυγαν από την αμερικανική πολιτική, που ακολουθεί, έκουσα, άκουσα, το πρόγραμμα που μας ανακοίνωσε ευθέως το «κόμμα του πολέμου» στις αρχές της πρώτης θητείας Μπους του νεώτερου, περιγράφοντας μια σειρά καθεστώτων που θα ανατρεπόντουσαν – και τα μισά και πλέον έχουν ήδη ανατραπεί. Φαίνεται μάλιστα, ότι η νεοσυντηρητική ατζέντα βρίσκει ευκολότερα τον τρόπο να δρα από το παρασκήνιο, παρά από το προσκήνιο, όπου υφίσταται και το κόστος των επιλογών της. ‘Όχι μόνο διαθέτει ισχυρότατη παρουσία στην Ουάσιγκτον, ιδίως στο Κονγκρέσσο, ικανή συχνά να βραχυκυκλώνει τον ίδιο τον Πρόεδρο, αλλά και ελέγχει πλήρως το Παρίσι, και την πρώην γκωλική δεξιά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Αν οι προβοκάτσιες είναι πιο χοντροκομμένες, η ρητορεία της μεταμοντέρνας αποικιοκρατίας που καλούμεθα να πιστέψουμε γίνεται κι αυτή πιο ασυνάρτητη. Ασυναρτησία επίσης ενδεικτική της μετάβασης από την ύστερη, «ιμπεριαλιστική» αστική δημοκρατία (του ψυχρού πολέμου) στον μεταμοντέρνο ολοκληρωτισμό (αυτό που συμβαίνει επίσης με άλλα μέσα στην Ευρώπη). Στο Αφγανιστάν έγινε εισβολή για να ξεριζωθεί η Αλ Κάιντα, που είχε οργανώσει προηγουμένως η CIA – στη Συρία, η Αλ Κάιντα είναι τώρα ο κατ’ εξοχήν σύμμαχος των Δυτικών. Που επικροτούν το στρατιωτικό πραξικόπημα στην Αίγυπτο και την αιματηρή καταστολή των Αδελφών Μουσουλμάνων, παρόλο που είναι πολύ πιο μετριοπαθείς από τους κυριολεκτικά κανίβαλους συμμάχους των Αμερικανών στη Συρία – τρώνε τις καρδιές και τα συκώτια των αντιπάλων τους! Εναντίον των «εθνικιστικών αυταρχισμών» (Συρία, Ιράκ) οι δυτικοί αγωνίζονται για τη «δημοκρατία», στηρίζουν όμως τους Αιγύπτιους χουντικούς που σκοτώνουν στο σωρό τους πολίτες τους ή τον εμίρη του Μπαχρέιν που κρεμάει τους αρχηγούς της εξέγερσης. Αγωνίζονται εναντίον του «αυταρχικού ισλαμισμού» του Ιράν, αλλά δεν λένε κουβέντα για τα μεσαιωνικά ήθη και έθιμα της κατασκευασμένης από τους ίδιους Σαουδικής Αραβίας.

Στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, ο σκοπός ήταν να βάλουμε «μπλε» καθεστώτα, αποτρέποντας ή ρίχνοντας τα «κόκκινα». Τώρα, η επιδίωξη είναι η διακυβέρνηση δια του χάους και της αποσύνθεσης, χωρών, καθεστώτων, κοινωνιών, της μετατροπής δηλαδή του αραβομουσουλμανικού κόσμου σε μια «συνομοσπονδία» αλληλοσπαρασσόμενων οντοτήτων. Οι στρατηγικές αυτές έχουν περιγραφεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στα άρθρα του ισραηλινού Γινόν, στην περίφημη μελέτη «A Clean Break: Α new strategy for securing the Realm» (of Israel), που προβλέπει το σενάριο των πολέμων τύπου Ιράκ, συντάχθηκε από τον Ρίτσαρντ Περλ και την ομάδα του και παραδόθηκε στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου τον Ιούλιο 1996. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός υιοθέτησε αρκετές από τις εισηγήσεις και τις περιέλαβε στην ομιλία που έκανε αμέσως μετά στο αμερικανικό Κονγκρέσσο και πραγματοποιήθηκαν κατά τον δεύτερο πόλεμο του Κόλπου. Αργότερα, η μελέτη για τον «αμερικανικό Εικοστό Αιώνα» συνέθεσε τις ιδέες των νεοσυντηρητικών για τη Μέση Ανατολή με τις ιδέες για την μεταψυχροπολεμική παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ που περιλαμβάνουν οι εκθέσεις Τζερεμάια και Βούλφοβιτς.

Αν θέλετε να βρείτε τις πραγματικές ρίζες αυτών των ιδεών πρέπει να πάτε στην εξτρεμιστική τάση του αμερικανικού κατεστημένου, που έσπρωχνε σε προληπτικό πυρηνικό πόλεμο κατά της ΕΣΣΔ τις δεκαετίες μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο – αυτούς που εκπροσωπήθηκαν από τον Τέλλερ, τον Βοχσλέττερ, τον Ρέιγκαν μέχρι τους μαθητές τους Περλ και Βούλφοβιτς και ολόκληρο το ρεύμα γύρω από το περιοδικό Commentary. Τα πρόσωπα αυτά έχουν εμπνεύσει την ιστορική ταινία-ανατομία του ψυχρού πολέμου, το «ΣΟΣ, Πεντάγωνο καλεί Μόσχα» (Dr. Strangelove), του Στάνλει Κιούμπρικ, που μας έχει προσφέρει επίσης μια ανατριχιαστική ανατομία της παγκόσμιας άρχουσας τάξης με την τελευταία ταινία του, τα «Μάτια ερμητικά κλειστά». Για την ολοκληρωτική τάση του καπιταλισμού, η περίοδος που άνοιξε με την διάλυση της ΕΣΣΔ συνιστά τη μεγάλη ευκαιρία για την εγκαθίδρυση της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας – και για την καταστροφή των κρατών ως μορφωμάτων περιορισμένης έστω εθνικής κυριαρχίας, είτε με στρατιωτικά μέσα (Μέση Ανατολή), είτε με οικονομικο-πολιτικά (Ευρώπη). ‘Oπως το διετύπωσε ο ρεπουμπλικάνος ιδεολόγος Τσαρλς Κραουτχάμερ «είμαστε (οι Αμερικανοί μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ) στο σημείο που ήταν οι Ρωμαίοι μετά την καταστροφή της Καρχηδόνας».

Ο ριζοσπαστισμός αυτών των σχεδίων είναι τόσο έντονος, που έχουν προκαλέσει δύο αποτελέσματα. Πρώτον, μια δριμύτατη εσωτερική σύγκρουση στην κορυφή της «αυτοκρατορικής εξουσίας», σύγκρουση που έχει προσωποποιηθεί τρόπον τινά από τους Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Ζμπίγγκνιου Μπρζεζίνσκι. Δεύτερον έχει αποτελέσει ένα ισχυρό κίνητρο για Ρώσους, Κινέζους, ορισμένους Ευρωπαίους και τους Νοτιοαμερικανούς, να συντονίσουν πρακτικότερα τις προσπάθειές τους για την αναζήτηση δρόμων προν έναν πολυπολικό κόσμο.

Konstantakopoulos

Αυγή, 31.8.2013

Ο Γίγας Πρόεδρος Κάρολος και, ο ακόμα πιο γίγας ΥΠΕΞ Βενιζέλος καταδίκασαν τη χρήση χημικών όπλων στη Συρία! Τι τεράστια πολιτική σκέψη! Τι βαθιά γνώση της κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Και οι δύο αστέρες της ελληνικής πολιτικής ζωής  είπαν το …προφανές. Και κανείς δεν αναρωτήθηκε πως είναι δυνατόν ένας ψηλός, άχαρος δικτάτορας να ρίξει χημικά στον ίδιο του τον λαό και μάλιστα στο …Χαλάνδρι (τόσο κοντά είναι το προάστιο που δέχτηκε την «επίθεση»

Συγχωρέστε με αλλά, δεν θα πάρω. Αν ήμουν αδελφή-νυφίτσα, πρόεδρος-πίθηκας, μπενι-ζέλο, ντόρα-μπάκ θα το πίστευα αλλά, όταν ακούω (πάλι) τον τέως Αμερικάνο Α/ΓΕΕΘΑ Γουέσλι Κλάρκ να περιγράφει πως, ο προγούμενος mega πρόεδρος αποφάσισε να επιτεθεί στο Ιράκ, κρατάω μικρό (δημοσιογραφικό) καλάθι κάτι που δεν κάνουν τα νομιστεράκια και οι ακατοίκητες των καναλιών

Τελικά το ερώτημα παραμένει. Θα επιτεθούν ΗΠΑ και Αγγλία στη Συρία; Μόνο ένας πνευματικά καθυστερημένος ηγέτης θα άνοιγε τόσο εύκολα το δρόμο για την Αλ Κάϊντα και τις συγγενείς οργανώσεις αλλά, πάλι, αυτό θα γίνει επειδή αυτό συμβαίνει

Χαμηλή Νέφωση (ΙΙ)

mao

Τελικά τι πρέπει να κάνω; Να αρχίσω να πιστεύω στην Αγγλία της νιότης μου όπου, οι bobbies βοηθούσαν τους πολίτες και το Σύστημα Υγείας ήταν το καλύτερο του κόσμου;

Μ’ άρεσε η απόφαση των βουλευτών της αντιπολίτευσης (και της συμπολίτευσης) να εμποδίσουν το ξεκλήρισμα της Συρίας με «χειρουργικές επιθέσεις» όπως λένε οι …στρατηγοί του ΣΚΑΕΙ. Η απόφαση δείχνει ότι, η λογική δεν έχει (ακόμα) μεταναστεύσει στον Άρη αφήστε που, σαν τον Στρατηγό Κλαρκ, απαντάει στα νομιστεράκια του Σόρος. Τι θα κάνει τώρα ο πρόεδρος των ΗΠΑ; Θα ρίξει μόνος του πυραύλους cruise από υποβρύχια όπως είδα πάλι στον ΣΚΑΕΙ στην εκπομπή του κ. Ευαγγελάτου και έπαθα ένα ντουβρουτζά με το στρατηγικό βάθος των γνώσεων του δημοσιογράφου;

Θα τιμωρήσει με άλλο τρόπο τον δικτάτορα Ασάντ που, όπως όλοι οι δημοσιογράφοι που κάνουν 40 χρόνια Εξωτερικό Δελτίο γνωρίζουν, είναι χειρότερος από τους αγαπημένους (για δεκαετίες),  δικτάτορες της «Δύσης» Γκαντάφι, Σαντάμ, Μουμπάρακ, και άλλοι που μία ιδέα μπορείτε να πάρετε εδω: http://www.thirdworldtraveler.com/US_ThirdWorld/dictators.html  και εδώ: http://friendlydictators.blogspot.gr/, για παλαιότερα «λουλούδια» αγαπητά στην τότε «διεθνή κοινότητα». Για να μην αναφερθώ στο δικό μας «αστέρι» Γεώργιο -Γύψο- Παπαδόπουλο και παρεξηγηθώ απ’ τους νοσταλγούς της «7ετίας». Θα επιτεθούν λοιπόν οι ΗΠΑ στη Συρία; Αυτό μόνο τρία άτομα στην Ελλάδα μπορούν να μας το πουν. Ο  κ. Ευαγγελάτος, ο κ. Μπάμπης, ο Benny the Zelos, o Η1Ν1 και βέβαια ο Πρόεδρος Κάρολος… Βέβαια τα άτομα «βγαίνουν» 4 αλλά what the f*ck…

Χαμηλή νέφωση (ΙΙΙ)

Τώρα μπορεί κάποιος καλός άνθρωπος να μου πει τι παίζει; Η Βουλή των Κοινοτήτων καταψήφισε τον πρόταση του γίγαντα της διεθνούς πολιτικής Τζειμς Κάμερον και αυτός δήλωσε ότι he got the message. Τ’ άκουσε αυτό ο Ομπάμα και σκέφτηκε: ρε, μπας κι’ είναι σωστό να ακολουθήσω το Σύνταγμα και να ζητήσω τη γνώμη των εκπροσώπων του αμερικανικού λαού πριν ακούσω τις μαλ…ες που λέει ο Κέρι;  Η επίθεση μπήκε on hold λοιπόν αλλά, αυτό δεν σταμάτησε την έξοδο δεκάδων χιλιάδων οικογενειών απ’ τη Συρία για να γλιτώσουν τους βομβαρδισμούς. Θα πείτε… Ποιος δίνει μία για τις χιλιάδες οικογένειες της Συρίας, της Λιβύης, του Ιράκ, του Αφγανιστάν κ.ο.κ Τα μέλη αυτών των οικογενειών είναι άτομα κατώτερης κοινωνικής (και θα τολμούσα να πω ανθρωπολογικής) τάξης σε σύγκριση με τον νεοέλληνα. Μ’ αυτούς, σκέπτεται ο καθημερινός «τραμπάκαλουλας» θα ασχολούμαστε; Στο δρόμο περιμένει η Mercedes 200 Kompressor , η «μπέμπα», το «καγιέ»…

Τι θα γίνει; Ο Κάλχας πιστεύει ότι οι ΗΠΑ θα επιτεθούν ανοίγοντας ίσως τον ασκό του Αιόλου αλλά, αυτό δεν είναι αυτό που θέλουν; Να ανοίξουν τον ασκό, να γίνει μία ακόμα καταστροφή (χωρών, λαών, πολιτισμών, οικονομιών) για να μπουν οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίας να φτιάξουν όσα ρήμαξε το δεξί χέρι της υπερδύναμης;

Ο καθ΄ εις (και ο Κάλχας) μπορεί μιλάει ή και να αναλύει το πρόβλημα αλλά, δεν έχει να προτείνει λύση! Με 8 δισεκατομμύρια στον πλανήτη οι συστημικές λύσεις τελείωσαν με τον θάνατο του Στάλιν και του Χίτλερ και, τα αντίγραφα που είναι ακόμα σε λειτουργία είναι, ως αντίγραφα, αδύναμα να εφαρμόσουν τελικές λύσεις. Αστειευόμενος αναρωτήθηκα (πριν 3 χρόνια) αν η λύση ε΄ναι κάποια μορφή Zeitgeist αλλά, δεν έκανα τον κόπο να απαντήσω στον εαυτό μου. Πάλι αστειευόμενος αλλά μιλώντας …σοβαρά θα έλεγα ότι, στην παρούσα χρονική περίοδο η καλύτερη λύση θα ήταν το παράδειγμα της Κίνας του Μάο αλλά, και αυτό κατέρρευσε με τις πρώτες Φεράρι

συνεχίζεται…

Ετοιμάζεται η επίθεση στη Συρία, λένε τα πρόθυμα νομιστεράκια των «μεγάλων» καναλιών, χωρίς να πεταρίζει το λάγνο τους μάτι. Και αναρωτιόνται τα βενιζελάκια τι θα κάνει η Ελλάδα στη περίπτωση που, η «διεθνής κοινότης» ισοπεδώσει ακόμα μία χώρα μετά τις: Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη. Τι άλλο από το …παπί! Από τότε που οι «τέσσερις μεγάλοι» μοίρασαν τον κόσμο η Ελληνίτσα ψωνίζει όπλα (για να τρώνε οι ημέτεροι) και κάνει την πάπια. Όπως θα την κάνει όταν, μία μέρα θα …επιτεθούν τα Σκόπια ή και τα Τίρανα. Όμως, το θέμα δεν είναι η ελληνίτσα αλλά ο βομβαρδισμός της Συρίας που, τα ακατοίκητα στην τηλεόραση επέρχεται επειδή «το καθεστώς ρίχνει αέρια στους πολίτες του»! Τέτοια ξευτιλισμένη «δικαιολογία» μόνο ένας ημι-ηλίθιος Αμερικανός «πολιτικός» ή ένας πειραγμένος Άγγλος πρωθυπουργός θα τολμούσε να εκστομίσει

Και όμως… Τίποτα δεν αποκλείει σήμερα ή αύριο ή πιο άγρια (και τυφλή) πολεμική μηχανή του πλανήτη να επιτεθεί μαζί με τους πρόθυμους ηλίθιους στη Συρία. Για όσους έχουν αμφιβολίες θα ήθελα να θέσω (πάλι) το ερώτημα: πόσο μαλάκας πρέπει να είναι ένας ηγέτης, ακόμα και κάποιος μη δημοκρατικά εκλεγμένος σαν τον Άσαντ, θα χρησιμοποιούσε χημικά όπλα; Μόνο ένας πολυ-μαλάκας, διπλός πράκτορας, προδότης, ηλίθιος, πειραγμένος, άρρωστος θα προκαλούσε το Θηρίο

Και όμως, τα μικρομεσαία, μικρομέγαλα, που «λένε» τις ειδήσεις επιμένουν ότι, δεν φταίνε οι ισλαμοφασίστες και οι στρατιές των μισθοφόρων της Σαουδικής Αραβίας αλλά, το καθεστώς στη Συρία, μία χώρα που μουσουλμάνοι, χριστιανοί και πιστοί των 3.500(;) θεών που δραστηριοποιούνται στην πλανήτη, ζούσαν αρμονικά και ειρηνικά για δεκαετίες ολόκληρες

Το παρακάτω είναι απόσπασμα από άρθρο του ιστολόγιου «Προεδρική Δημοκρατία» που είδα στο «Ραμνουσία». Το παραθέτω για να συγκρίνετε την δουλικά αντίδραση της Λογομηχανής που υποδύεται τον ΥΠ.ΕΞ

«…Την ίδια ώρα που ο Κάμερον έφερνε το θέμα στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, εδώ στην Ελλάδα, ο μεν πρωθυπουργός των Ελλήνων κ. Σαμαράς αδιαφορούσε πλήρως για τη βούληση των αντιπροσώπων του ελληνικού λαού πάνω στο θέμα, ο δε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός των εξωτερικών κ. Βενιζέλος δήλωνε πως θα πρέπει να δοθεί μια αναλογική απάντηση στο «ειδεχθές έγκλημα» της χρήσης χημικών όπλων, χωρίς μάλιστα να έχει υπάρξει προηγουμένως το πόρισμα του ΟΗΕ. Δηλαδή τα κόμματα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, μέσω των αρχηγών τους, συμφωνούν να συμμετάσχουν στο κτύπημα κατά των Σύρων, οι οποίοι δεν μας έκαναν τίποτα…»

Ράβδος εν γωνία άρα βρέχει…

Τον άκουσα χτες με τα ίδια μου τ’ αυτιά να εκστομίζει την παρακάτω απίθανη δικαιολογία προκειμένου η χώρα του να βομβαρδίσει την Συρία

«Οι μυστικές μας υπηρεσίες, είπε ο γίγαντας αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Κέρι (που νόμιζα ότι είναι σοβαρό πρόσωπο) υπέκλεψαν διαταγές της ηγεσίας των Συριακών Ενόπλων Δυνάμεων προς τους commanders on the ground σύμφωνα με τις οποίες τους πρότειναν να εφοδιάσουν τα στρατεύματα με αντιασφυξιογόνες μάσκες. Αυτό δείχνει ότι ο Ασάντ γνώριζε για την επίθεση με χημικά…»

Καταλαβαίνετε τι εκστόμισε το άτομο; Ότι ο Σύρος Α/ΓΕΕΘΑ είπε στους Διοικητές του ότι η Δαμασκός θα εξολοθρεύσει τις ένοπλες της δυνάμεις!!!!!!

Ενώ, προφανώς, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Οι Σύριοι διοικητές προσπάθησαν να προειδοποιήσουν και να προφυλάξουν τους άνδρες τους επιδή είχαν πληροφορίες για τα σχέδια των ισλαμοφασιστών

Καλώς ή κακώς το κόμμα του Μόρσι πήρε στις εκλογές 62%. Αυτό σημαίνει ότι, εξελέγει απ’ τον λαό με απόλυτη πλειοψηφία. Όμως η νίκη του δεν άρεσε στην «διεθνή κοινότητα» η οποία διέταξε στο στρατό να κάνει πραξικόπημα!

Οι κότες της ελληνκής «αριστεράς» και οι «προοδευτικοί» Τσάτσοι το έκαναν γαργάρα προφανώς επειδή δεν συμφνούν με τις ακρότητες (μαντήλες, Σαρία, αποκεφαλισμοί, μοούργκες κλπ) του Ισλάμ. Και εγώ δεν συμφωνώ όπως δεν συμφωνώ με τις καθολικές, προτεστάντικες και ορθόδοξες θεούσες ΑΛΛΑ… Εξήντα δύοι τοις εκατό πήρε ο άνθρωπος και ο Μεγάλος Δημοκράτης Ομπάμα κρατάει ίοσως αποστάσεις!

Αυτό που ζούμε δεν είνμαι η Κοινωνία του Μεγάλου Αδελφού αλλά εκείνη του Μεγάλου Μαλάκα

Ε-Ξ-Α-Ι-Ρ-Ε-Τ-Ι-Κ-Ο 
1. Σε πρώτο επίπεδο, η ιστορία του Έντουαρντ Σνόουντεν θυμίζει κατασκοπευτική ταινία, όμως είναι κάτι παραπάνω. Είναι μια ιστορία που μας βοηθά να κατανοήσουμε τόσο τις μεγαλειώδεις δυνατότητες της εποχής μας, όσο και τα αμείλικτα όρια που θέτει η ατομική ιδιοκτησία στη διάδοση της γνώσης και στην απελευθέρωση του ανθρώπου. Να «κατανοήσουμε» είναι μεγάλη κουβέντα. Να υποψιαστούμε θα ήταν ίσως το πιο ακριβές, ίσως και να αναθαρρήσουμε.
Η κατασκοπευτική διάσταση είναι η πιο φαντασμαγορική, η πιο πολυσυζητημένη. Όπως ο Τζούλιαν Ασάνζ, οι ιδρυτής των Γουίκιλικς, ζει πάνω από ένα έτος έγκλειστος στην πρεσβεία του Ισημερινού στο Λονδίνο, έτσι και ο 30χρονος Σνόουντεν, ο πιο διάσημος φυγάς των ημερών μας, έχει καθηλωθεί στη ζώνη τράνζιτ του αεροδρομίου Σερεμέτιοβο στη Μόσχα. Μέχρι στιγμής δεν ξέρουμε σε ποια χώρα θα καταλήξει, ενώ δεν αποκλείεται κάποιοι να τον υποβοηθήσουν να αυτοκτονήσει. Δεν άντεξε το βάρος της προδοσίας του, θα πουν… Ανοιχτό είναι και το ενδεχόμενο να συμβιβαστεί με την αμερικανική κυβέρνηση, ίσως με αντάλλαγμα τη ζωή του.
Όπως όλοι πια ξέρουμε, ο Σνόουντον δημοσιοποίησε ντουκουμέντα για το Πρίσμα (Prism) ένα πρωτοφανούς κλίμακας πρόγραμμα ηλεκτρονικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι Ηνωμένες Πολιτείες όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας τους αλλά και σε όλο τον κόσμο. Τα ντοκουμένα αυτά δημοσιεύτηκαν στις 6 Ιουνίου στη βρετανική Γκάρντιαν και στην Ουάσιγκτον Ποστ προκαλώντας παγκόσμια αίσθηση. Την ίδια μέρα οι ΗΠΑ παραδέχτηκαν την ύπαρξη αυτού του προγράμματος και παρουσίασαν κάποιες ελάχιστα πειστικές δικαιολογίες για τη νομιμότητά του. Το υλικό της παρακολούθησης (τηλεφωνικές κλήσεις, επικοινωνία και αγορές μέσω Διαδικτύου, τραπεζικές συναλλαγές, αλληλογραφία επιχειρήσεων, ακόμα και η αναζήτηση μιας… συνταγής μαγειρικής) παραδίδεται από ιδιωτικές εταιρείες (κατονομάζονται οι Microsoft, Apple, Yahoo κ.ά.), στην NSA, τηνπανίσχυρη αμερικανική μυστική υπηρεσία. Όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη μπορούν να φακελωθούν ενώ το υλικό της παρακολούθησης μένει αποθηκευμένο για αόριστο χρόνο -θεωρητικά για πάντα.
Όπως έχει επισημανθεί, «τους δύο περασμένους αιώνες ο έλεγχος του άνθρακα, του χάλυβα και του πετρελαίου αποτέλεσε το διακύβευμα σκληρών διεθνών συγκρούσεων». Σήμερα το διακύβευμα είναι οι πληροφορίες που η κατοχή και ο έλεγχός τους εξασφαλίζουν δύναμη, εξουσία, χρήμα. Πληροφορίες που δεν αφορούν μόνο την πνευματική ιδιοκτησία αλλά και τη ζωή και τη δράση μεμονωμένων ανθρώπων. Καιόποιος κατέχει αυτές τις πληροφορίες ελέγχει τον πόλεμο και την ειρήνη, τη ζωή και το θάνατο, την παγκόσμια κατανομή του πλούτου.
 
2. Οι «whistleblowers» απελευθερώνουν πληροφορίες, όχι εδάφη ή λαούς
Ο Έντουαρντ Σνόουντεν μοιάζει να ενσαρκώνει την παράδοση του μοναχικού αμερικανού ήρωαΈνας εναντίον όλων. Ένας προδότης, ένας «υπερκατάσκοπος», για τις διωκτικές αρχές, ένας απελευθερωτής για τους λαούς. Όπως έχει ειπωθεί, οι σύγχρονοι «γουιστλμπλόουερς» (whistleblowers, αυτοί που φυσάνε τη σφυρίχτρα) δεν απελευθερώνουν λαούς και σκλαβωμένες χώρες, αλλά πληροφορίες ή καταγγέλλουν αυτούς που συλλέγουν και ελέγχουν τις πληροφορίες για να κρατούν υποδουλωμένους τους λαούς. Ο Σνόουντεν έκανε ό,τι έκανε ξέροντας το τίμημα που θα έπρεπε να πληρώσει. Όμως δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος κρίκος σε μια αλυσίδα ταλαντούχων και τολμηρών ανθρώπων που έκλεψαν το μυστικό της φωτιάς από τους σύγχρονους θεούς ή που αποκάλυψαν πόσο δόλιοι, δολοφόνοι και ψεύτες είναι αυτοί οι θεοί.
Ο Σνόουντεν, όπως και ο Άαρον Σβαρτς, ο Μπράντλεϊ Μάνινγκ, ο Τζέρεμι Χάμοντ -για να αναφέρουμε μόνο αυτούς που απασχόλησαν πρόσφατα την επικαιρότητα- όλοι βρέθηκαν απέναντι στην επιχειρηματική και την κρατική εξουσία και κανείς δεν είχε υλικό όφελος. Ο πρώτος αυτοκτόνησε, ο δεύτερος δικάζεται τώρα σε στρατοδικείο ενώ ο τρίτος βρίσκεται εδώ και 16 μήνες προφυλακισμένος με κατηγορίες που επισείουν ποινή φυλάκισης από 35 χρόνια μέχρι ισόβια.
Όλοι τους νέοι, και όλοι άοπλοι ή μάλλον τα όπλα τους ήταν ψηφιακά.
Ο Μάνινγκ, ένας στρατιώτης 22 χρονών, δημοσιοποίησε το βίντεο με τους άνδρες του αμερικανικού ελικοπτέρου Απάτσι να δολοφονούν αθώους πολίτες και δύο άνδρες του Ασοσιέιτεντ Πρες -ένα δημοσιογράφο και τον οδηγό του) σε ένα δρόμο της Βαγδάτης- (και επιπλέον να το γλεντάνε!) ενώ ο 28ρονος Χάμοντ, μια μεγάλη μορφή των Anonymous, ένας χάκερ με IQ 168 και ο οποίος αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχοκομμουνιστής, παρέδωσε στο Γουίκιλικς ντοκουμέντα για μια ιδιωτική εταιρεία, τη Στράτφορ, που χαφιέδιζε για λογαριασμό της CIA.
Mε εξαίρεση τον Χάμοντ, έναν ακτιβιστή από κούνια που μεγάλωσε σε ένα προοδευτικό οικογενειακό περιβάλλον, οι περισσότεροι ήταν αυτό που υποτιμητικά λέμε «αμερικανάκια». Όμως αυτά τα αμερικανάκια δεν έχασαν την ικανότητα να ξεχωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα και να εξοργίζονται μπροστά στο άδικο.
Σημείο καμπής για τον 20χρονο τότε στρατιώτη Μάνινγκ ήταν η επίγνωση ότι η χώρα του δεν τον έστειλε στο Ιράκ για να απελευθερώσει αλλά για να σφάξει. Σε ηλικία 23 χρονών, όταν υπηρετούσε με διπλωματική κάλυψη ως τεχνικός της CIA στην Ελβετία, ο Σνόουντεν γνώρισε από πρώτο χέρι το απεχθές πρόσωπο της «εταιρείας». Ο ίδιος περιγράφει ένα περιστατικό που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη συνείδησή του. Όταν ήταν στη Γενεύη, οι άνδρες της CIA προσπάθησαν να στρατολογήσουν έναν ελβετό τραπεζίτη για να εξασφαλίσουν απόρρητες τραπεζικές πληροφορίες. Έτσι, τον μέθυσαν επίτηδες και τον έπεισαν να επιστρέψει σπίτι του οδηγώντας το αυτοκίνητό του. Όταν τον συνέλαβαν επειδή οδηγούσε μεθυσμένος, ο κρυφός πράκτορας της CIA προσφέρθηκε να τον βοηθήσει και κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη του, γεγονός που κατέληξε στην πετυχημένη στρατολόγησή του. «Όσα είδα στη Γενεύη γκρέμισαν τις ψευδαισθήσεις μου για το διεθνή ρόλο της χώρας μου», λέει ο Σνόουντεν. «Συνειδητοποίησα ότι ήμουν μέρος ενός συστήματος που έκανε περισσότερο κακό παρά καλό».
Μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: 
Οι περισσότεροι από τη νέα γενιά των whistleblowers δεν ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους στο πανεπιστήμιο, ενώ ο Σνόουντεν δεν τελείωσε καν το λύκειο. Άνθρωποι χαρισματικοί και ανήσυχοι, δεν άντεχαν τα καλούπια της επίσημης εκπαίδευσης. Με χιούμορ ο Σνόουντεν παραδέχεται ότι ευχαρίστως θα είχε τελειώσει το λύκειο αν εκεί διδασκόταν ένα μάθημα για το πώς κάποιος θα γίνει πολίτης σαν και αυτόν που απεχθάνεται ο Ντικ Τσένεϊ. (Πρώτος ο Τσένεϊ χαρακτήρισε τον Σνόουντεν προδότη.)Προσθέτει επίσης ότι ο χαρακτηρισμός του προδότη από τα χείλη του πρώην αντιπροέδρου είναι «η μεγαλύτερη τιμή για έναν Αμερικανό». Το Πρίσμα, εξηγεί ο Σνόουντεν, που το εισήγαγε ο Τσένεϊ επί προεδρίας Μπους, είναι ένα θηριώδες πρόγραμμα παρακολούθησης που βοήθησε την κυβέρνηση στην εξαπάτηση του λαού και στη δικαιολόγηση ενός πολέμου που τα θύματά του ήταν πάνω από 4.000 νεκροί και 32.000 ανάπηροι Αμερικανοί και πάνω από 100.000 Ιρακινοί.
Ακόμα και αν ο Σνόουντεν ή ο Μάνινγκ έδρασαν μόνοι τους, το δρόμο που ακολούθησαν δεν τον χάραξαν μόνοι τους. Είναι ένας δρόμος στρωμένος με αγώνες, με θυσίες, με νεκρούς, με οργάνωση και κίνημα, ενώ τα συνεχιζόμενα εγκλήματα της εξουσίας αναπόφευκτα φέρνουν κι άλλους σ’ αυτό το δρόμο.
Λίγο πριν βρεθεί στη Μόσχα, ο Σνόουντεν είχε απαντήσει σε ερωτήσεις που του είχαν τεθεί από αναγνώστες της Γκάρντιαν. Τότε αναφέρθηκε σε τρεις-τέσσερις διάσημους whistleblowers (ανάμεσά τους τον ελληνικής καταγωγής πρώην πράκτορα της CIA Tζον Κυριάκου) υποστηρίζοντας ότι οι διώξεις που έχουν ασκηθεί σε βάρος τους «ενισχύουν το εύρος που θα έχουν και την επιδεξιότητα που θα απαιτούν οι μελλοντικές αποκαλύψεις. Οι συνειδηποιημένοι πολίτες δεν πρόκειται αγνοήσουν το άδικο επειδή η αποκάλυψή του σημαίνει την ατομική συντριβή τους. Αντίθεται, η σκληρή αντίδραση [του κράτους] θα γεννήσει καλύτερους whistleblowers και μια εξίσου ισχυρή αντίδραση του λαού».
Κάθε χάκερ δεν είναι επαναστάτης και κάθε whistleblower δεν επιδιώκει να ανατρέψει το σύστημα. Πολλοί διάσημοι χάκερ κατέδωσαν τους συντρόφους τους, όπως ο διαβόητος Σαμπού, πολλοί συνεργάστηκαν και συνεργάζονται με ιδιωτικές εταιρείες και με μυστικές υπηρεσίες.
Στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Ο κατάσκοπος, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Λιβάνη, ο Τζον Κυριάκου, που φέτος καταδικάστηκε σε 30 μήνες φυλάκισης  επειδή έδωσε απόρρητες πληροφορίες σε δημοσιογράφο, εκφράζει ανοιχτά την εμπιστοσύνη, τη λατρεία του προς τη CIA, αλλά και την απογοήτευσή του για κάποιες στραβοτιμονιές της, όπως το βασανιστήριο του εικονικού πνιγμού. Ακόμα και τώρα ο Σνόουντον απευθύνει έκκληση στον πρόεδρο Ομπάμα να σταθεί στο χείλος του γκρεμού και να μην κατρακυλήσει στην άβυσσο, όπου άβυσσος είναι η διαρκής παρακολούθηση των πολιτών. Υπάρχει μια καλύτερη CIA, μια καλύτερη ΝSA και την θέλουμε, είναι σαν να λέμε πολλοί whistleblowers. Όμως αυτό που γεννά το σεβασμό μας είναι η επίγνωση, η αποφασιστικότητά τους να πληρώσουν το τίμημα της επιλογής τους -ανεξάρτητα από το πόσοι και ποιοι θα σταθούν όρθιοι έως το τέλος.
Το σίγουρο είναι ότι η ίδια η εποχή μας γεννά μια νέα γενιά whistleblowers που από την ίδια τους την πείρα μαθαίνουν να ξεχωρίζουν την αλήθεια από το επίσημο ψέμα. Η κατηγορία της «κατασκοπίας» δεν ευσταθεί καθώς ο Σνόουντεν, όπως και άλλοι πριν απ’ αυτόν, δεν παρέδωσαν κρατικά μυστικά σε κάποια ξένη δύναμη: απλώς αποκάλυψαν τη «βρώμικη αλήθεια» σε όλους. Ο Σβαρτς, που οδηγήθηκε στην αυτοκτονία, έκανε κάτι λιγότερο θεαματικό αλλά εξίσου ίσως και περισσότερο σημαντικό: έδειξε πόσο ξεπερασμένη είναι η ιδιωτική ιδιοκτησία της γνώσης καθώς δημοσιοποίησε τα ηλεκτρονικά προστατευμένα ακαδημαϊκά άρθρα του ΜΙΤ στο Χάρβαρντ. Κλέφτης της σύγχρονης φωτιάς, σαν τον Προμηθέα ο Σβαρτς και πολλοί άλλοι.
H υπόθεση Σνόουντεν βρίσκεται στον πυρήνα της εποχής μας. Η προστασία της «ιδιωτικότητας», των προσωπικών δεδομένων, δεν είναι απλώς θέμα δημοκρατικής ευαισθησίας και διαφύλαξης της ατομικότητάς μας. Όπως εύστοχα έχει επισημανθεί, «τα προσωπικά μας δεδομένα έχουν σήμερα καθοριστική σημασία επειδή η ταυτότητά μας και η κοινωνική μας ύπαρξη μας κατοικοεδρεύουν όλο και περισσότερο ονλάιν. Έχουν καθοριστική σημασία επειδή σήμερα το χρήμα όλο και περισσότερο συγκεντρώνεται στα χέρια των κατόχων της πνευματικής ιδιοκτησίας, ιδίως στα χέρια των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στον ηλεκτρονικό εμπόριο, των ίδιων ακριβών εταιρειών (Google, Yahoo, Apple, Verizon) που κατέχουν τις βάσεις δεδομένων στις οποίες έχει πρόσβαση η CIA μέσω του Πρίσματος. Στον αιώνα μας, η ψηφιακή γνώση είναι το κλειδί για την ιδιοκτησία και για την εξουσία. Οι καλοί αλγόριθμοι και οι τεράστιες βάσεις δεδομένων είναι ό,τι χρειάζεται για την επιτυχία στις πωλήσεις, για την άμυνα μιας χώρας από μια ενδεχόμενη επίθεση και για την εκλογή ενός προέδρου ή πρωθυπουργού».
3. Πρίσμα: ολική αμερικανική επιτήρηση για όλο τον πλανήτη
Οι αποκαλύψεις του Σνόουντεν για το Πρίσμα, το πιο μεγαλεπήβολο πρόγραμμα παρακαλούθησης στην ιστορία, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Ήδη από το 1978 είχαν οριστεί με νόμο οι όροι και οι προϋποθέσεις για την ηλεκτρονική πρακολούθηση αμερικανών πολιτών εφόσον υπήρχαν υποψίες ότι αυτοί εμπλέκονται σε υποθέσεις κατασκοπίας ή εχθρικών πράξεων ενάντια στις ΗΠΑ για λογαριασμό κάποιας ξένης δύναμης.
Μετά τις 11/9 και το περιβόητο Patriot Act, αυτοί οι όροι και οι προϋποθέσεις ξεχείλωσαν σε απίστευτο βαθμό, συμπεριλαμβάνοντας στην κατηγορία των υπόπτων κάθε αμερικανό  πολίτη και, αλυσιδωτά, κάθε πολίτη σε οποιαδήποτε περιοχή του κόσμου χωρίς να απαιτείται δικαστική εντολή για να προσδιοριστεί ο «στόχος», το αντικείμενο της παρακολούθησης. Tην έγκριση την παρέχει ένα μυστικό σώμα, το Fisa, του οποίου προϊσταται ένας ομοσπονδιακός δικαστής. 
 
Ο Σνόουντεν έδωσε λεπτομέρειες αυτού του προγράμματος, το οποίο επιβεβαιώνει αυτό που ο κοινός νους γνωρίζει, δηλαδή ότι η αμερικανική κυβέρνηση και οι μυστικές υπηρεσίες της είναι ο παγκόσμιος υπερχαφιές.
Το Πρίσμα άρχισε να εφαρμόζεται από το 2007 και η εφαρμογή του συνεχίστηκε και επί Ομπάμα -γεγονός που στάθηκε καταλυτικό στην απόφαση του Σνόουντεν να δημοσιοποιήσει τα σχετικά έγγραφα, καθώς μέχρι τις εκλογές του 2008 διατηρούσε την ψευδαίσθηση ότι με την αλλαγή προεδρικής φρουράς, τα πράγματα θα άλλαζαν.
Η συζήτηση για τη σχέση ανάμεσα στις ατομικές, τις δημοκρατικές ελευθερίες και στην ασφάλεια άναψε μετά τις 11/9 και τώρα αναζωπυρώθηκε. «Οι καλοί, αυτοί που δεν έχουν τίποτα να κρύψουν, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν», είναι το πιο συνηθισμένο επιχείρημα. Ο διευθυντής της NSA, Κιθ Αλεξάντερ, λέει ότι τα τελευταία 12 χρόνια, το Πρίσμα συνέβαλε στην αποτροπή «50 ενδεχόμενων τρομοκρατικών επιθέσεων».Αφού το λέει ο κύριος Αλεξάντερ, η ανθρωπότητα πάει πάσο. Όχι μόνο 50, αλλά 500 μπορεί να ήταν οι επιθέσεις που αποτράπηκαν. Γιατί όχι; Και στις 8 Ιουνίου ο Ομπάμα προσθέτει: «Δεν μπορούμε να έχουμε 100% ασφάλεια και 100% προστασία της ιδιωτικής ζωής (privacy, ιδιωτικότητα) και μηδενική ενόχληση».
Το Πρίσμα δεν είναι το μόνο γεράκι στον παγκόσμιο ψηφιακό ουρανό.Πριν από τρεις μέρες ο Γκάρντιαν δημοσίευσε λεπτομέρειες για ένα άλλο μυστικό πρόγραμμα παρακολούθησης της ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και της κίνησης στο Διαδίκτυο, που είχε εγκαινιαστεί επί Μπους και συνεχίστηκε δύο χρόνια και επί Ομπάμα, αποκαλύπτει η ίδια εφημερίδα. «Αστρικός άνεμος» είναι η κωδική ονομασία αυτού του προγράμματος που καταλύει βασικές συνταγματικές ελευθερίας των αμερικανών πολιτών. Επίσης αυτό το  μήνα οΓκάρντιαν αποκάλυψε ότι η Verizon, ένας γίγαντας στον τομέα της τηλεφωνίας, παρέδιδε στη NSA στοιχεία για τις κλήσεις εκατομμυρίων πελατών της. Τα στοιχεία αυτά χαρακτηρίζονται «μεταδεδομένα» (metadata), καθώς αφορούν τη διάρκεια και τον τόπο των τηλεφωνικών συνομιλιών και όχι το περιεχόμενό τους, αν και πολλοί ειδικοί θεωρούν θολή αυτή τη διάκριση. «Ασφαλώς τα τηλεφωνήματα που κάνουμε αποκαλύπτουν πολλά, αλλά τώρα που το Διαδίκτυο έχει μπει τόσο πολύ στη ζωή μας, τα ηλεκτρονικά μας ίχνη είναι ένα χάρτης του εγκεφάλου μας σε πραγματικό χρόνο. Ένας χάρτης που δείχνει τι διαβάζουμε, τις μας ενδιαφέρει, ποιες διαφημίσεις τραβούν την προσοχή μας, σε ποιες ονλάιν συζητήσεις συμμετέχουμε και πόσο συχνά κ.λπ.», λέει ένας γνωστός αμερικανός υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η υπόθεση Σνόουντεν έχει πολλές διαστάσεις που συνδέονται με κομβικά ζητήματα της εποχής μας. Η Βρετανία, στυλοβάτης της «Συμμαχίας των Προθύμων» στους τυχοδιωτικούς πολέμους στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ανταμείφθηκε με την πρόσβαση στα στοιχεία που συλλέγονται μέσω του Πρίσματος, ενώ χλομές και υποκριτικές είναι οι αντιδράσεις της Κομισιόν που υποτίθεται ότι δείχνει ιδιαίτερη ευαισθησία στο θέμα της προστασίας των προσωπικών δεδομένων των πολιτών της.
Μια διάσταση που δεν έχει επαρκώς συζητηθεί είναι οι επιπτώσεις που θα έχει αυτό το παγκόσμιο ρεζιλίκι (ή μήπως καμάρι;) των ΗΠΑ στην ερευνητική δημοσιογραφία, ιδίως σε θέματα άμυνας. Εφόσον άνθρωποι σαν τον Σνόουντεν -που δεν αποκάλυψε στρατιωτικά μυστικά- κατηγορούνται για κατασκοπία, καταλαβαίνουμε πόσο δύσκολο θα είναι για όσους εργάζονται «μέσα» στο σύστημα να αποκαλύψουν στοιχεία σε δημοσιογράφους διατηρώντας την ανωνυμία τους.
Ο ίδιος ο Σνόουντεν, όταν ρωτήθηκε για το αν η αποτροπή των τρομοκρατικών πληγμάτων δικαιολογεί αυτά τα αντιδημοκρατικά προγράμματα παρακολούθησης, απάντησε: «Οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να κάνουν την ακόλουθη ερώτηση: “με την εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων, αμέσως μετά τις 11/9, πόσες τρομοκρατικές επιθέσεις αποφεύγχθηαν ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ μέσω πληροφοριών από την παρακολούθηση των πολιτών, πληροφορίες ΔΕΝ μπορούσαν να συγκεντρωθούν από άλλη πηγή;” Ύστερα θα έπρεπε να ρωτήσουν πόσα προσωπικά δεδομένα έχουν καταγραφεί για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος και να αναρωτηθούμε αν άξιζε το κόπο. [Κάθε χρόνο] τα θύματα από ατυχήματα στο σπίτι, όπως οι πτώσεις στην μπανιέρ ή από σφαίρες αστυνομικών είναι περισσότερα από όσους σκοτώνουν οι τρομοκράτες, όμως μας ζητούν να θυσιάσουμε τα πιο ιερά μας δικαιώματα από φόβο μήπως γίνουμε θύματα της τρομοκρατίας».
Μέχρι στιγμής, ο Σνόουντεν δείχνει συγκινητικά αισιόδοξος: «Η αμερικανική κυβέρνηση δεν θα καταφέρει να συγκαλύψει αυτό το θέμα είτε με τη φυλάκισή μου είτε με τη δολοφονία μου. Η αλήθεια έρχεται και κανείς δεν μπορεί να τη σταματήσει».
Πράγματι η αλήθεια έρχεται, όμως δεν πέφτει από τον ουρανό, αλλά  τη φέρνει η συνειδητή δράση τόσο των πολλών, όσο και των μεμονωμένων ανθρώπων.

 Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Δεύτερη επίθεση δέχεται τώρα η Κύπρος, λίγες ώρες μόνο μετά το ιστορικό ‘Όχι της. Η προσπάθεια είναι διπλή:
πρώτον, να υπονομευθεί εκ των ένδον η αντίστασή της και να συγκατατεθεί τελικά σε μια παραλλαγή κουρέματος και τρόικας, με το επιχείρημα «δεν πάει άλλο, πρέπει να ανοίξουν οι τράπεζες».
Η Κύπρος δεν έχει κανένα λόγο να ανοίξει τις τράπεζες ούτε την επόμενη Δευτέρα, ούτε τον επόμενο μήνα, αν δεν έχει στα χέρια της βιώσιμο σχέδιο για τις τράπεζές της και το κράτος της. Αν τις ανοίξει με αυτές τις παραλλαγές που συζητώνται στη Λευκωσία, το κυπριακό κράτος θα καταστραφεί και προοπτικά το αυτό θα συμβεί με τον ελληνισμό του νησιού.
δεύτερο, γίνεται τεράστια προσπάθεια να τορπιλισθεί η προσπάθεια λύσης μέσω Ρωσίας του προβλήματος, αλλά και να διαρραγούν οριστικά οι σχέσεις της Ρωσίας με την Κύπρο και, ευρύτερα, τον ελληνικό χώρο. Για το σκοπό αυτό έχουν τώρα κινητοποιηθεί ισχυρότατες δυνάμεις στην Κύπρο, την Ευρώπη και την ίδια τη Ρωσία. Σε τέτοιες κρίσιμες στιγμές, ο οξυδερκής παρατηρητής έχει την ευκαιρία να διαπιστώσει την πραγματική ατζέντα των κινητοποιούμενων προσώπων και δυνάμεων, ποιος είναι τι, γιατί το μέγεθος του διακυβεύματος δεν επιτρέπει πολλά παιχνίδια.
Στο σημείο που πήγαν τα πράγματα, η Κύπρος χρειάζεται οπωσδήποτε τη Ρωσία και δύσκολα μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Ρωσία, όχι μόνο για τα πέντε ή δέκα δις που χρειάζεται, αλλά και για την πολιτική και στρατηγική στήριξή της. Δεν φαίνεται να υπάρχει άλλος δρόμος. Αλλά και για τα ύψιστα στρατηγικά συμφέροντα της ίδιας της Ρωσίας έχει σημασία να μην οδηγηθεί στην πλήρη καταστροφή και εξανδραποδισμό ολόκληρος τελικά ο ελληνικός χώρος.
Οι πιθανές συνέπειες μιας συνθηκολόγησης, ειρήσθω εν παρόδω, θα είναι τεράστιες, δεν θα αφορούν μόνο την Κύπρο και την Ελλάδα, αλλά θα είναι α) ευρωπαϊκές, γιατί αυτό που θα γίνει στην Κύπρο θα σφραγίσει το μέλλον της ΕΕ, β) γεωπολιτικές, λόγω της τεράστιας στρατηγικής σημασίας του νησιού και γ) παγκόσμιες.
Αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο με το «κούρεμα» των καταθέσεων, είναι το τρίτο πραξικόπημα της Αυτοκρατορίας του Χρήματος εναντίον του «κανονικού» καπιταλισμού, αντανάκλαση της μετάβασης από τον νεοφιλελεύθερο στον καπιταλισμό της καταστροφής, από τον ίδιο τον καπιταλισμό στη φεουδαρχία του χρήματος, από την αστική δημοκρατία στον ολοκληρωτισμό. (Τα προηγούμενα ήταν η απόφαση να μη χρεωκοπήσουν οι τράπεζες, το 2008 και η συνταγή Μνημόνια-Τρόικες που εφαρμόζεται από το 2010, αρχής γενομένης από την Ελλάδα).Πέμπτη Φάλαγγα 
Το μεγαλύτερο όπλο του «διεθνούς συστήματος» παραμένει ο ίδιος ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και η άρχουσα ελίτ του νησιού. Αυτό συνέβη άλλωστε συχνότατα στην ιστορία της Κύπρου και της Ελλάδας. Εκ των ένδον υπονομεύτηκε το έθνος και οι καταπληκτικοί αγώνες του κυπριακού και του ελληνικού λαού. Αυτό συνέβη τον καιρό της ΕΟΚΑ οδηγώντας στην αποδοχή της ανεξαρτησίας, τη Ζυρίχη και το Λονδίνο. Συνέβη μετά το 1963, με την εξαπόλυση ενός «εμφυλίου» πολέμου, που κατέληξε στο 1974. Συνέβη με την αποδοχή του σχεδίου Ανάν προτού το εισάγει ο ΓΓ του ΟΗΕ. Συνέβη με την υπονόμευση του Παπαδόπουλου και του ‘Όχι του από τους ‘Αγγλους με τη σύμπραξη του κυπριακού πολιτικού κόσμου. Συμβαίνει τώρα με τον Νίκο Αναστασιάδη.
Απορεί βέβαια κανείς πως, ο ίδιος ο Νίκος Αναστασιάδης, και οι συν αυτώ, ελπίζουν σε οποιοδήποτε προσωπικό μέλλον, αν ολοκληρώσουν την καταστροφή που δρομολόγησαν, και μάλιστα σε μια χώρα με τη μοναδική παράδοση της ΕΟΚΑ. Είναι και προς το δικό τους ύψιστο προσωπικό συμφέρον να αντιληφθούν άμεσα που οδηγούνται και οι ίδιοι, συνεχίζοντας ένα τέτοιο παιχνίδι.
Αλλά το θέμα μας δεν είναι η ψυχολογία των χαρακτήρων σε μια ιστορική τραγωδία χωρίς προηγούμενο. Είναι, όσο υπάρχει χρόνος, να αποτραπεί η τελική καταστροφή. Τις προϋποθέσεις δημιούργησε η απόφαση της Βουλής, ισοδυνάμου αξίας με την απάντηση της ελληνικής κυβέρνησης και του ελληνικού λαού στο τελεσίγραφο του Μουσολίνι τον Οκτώβριο του   1940. Τότε ήταν ο ολοκληρωτισμός του ‘Αξονα. Τώρα είναι ο ολοκληρωτισμός του χρηματιστικού κεφαλαίου, της «Αυτοκρατορίας του Χρήματος»
Στον ψυχρό και ενημερωμένο παρατηρητή, είναι ηλίου φαεινότερον ότι ο κ. Αναστασιάδης βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία και ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να επιβιώσει με αυτόν τον άνθρωπο στη θέση του Προέδρου και τον Υπουργό Οικονομικών του να διαπραγματεύεται με τη Ρωσία.
Δείτε προσεκτικά το διάγγελμα Αναστασιάδη την Κυριακή και συγκρίνετέ το με το διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο. Το μήνυμα είναι σαφές και πάει κατευθείαν στα πιο τραυματισμένα τμήματα του ασυνείδητου: 1974, χρεωκοπήσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Κανένας διαφημιστής ή επικοινωνιολόγος στην Ελλάδα ή την Κύπρο δεν μπορεί να φτιάξει αυτό το πράγμα. Τα διαγγέλματα αυτά έχουν γίνει από υψηλού επιπέδου ειδικούς του ψυχολογικού πολέμου, με βαθιά γνώση της ελληνικής ιστορίας και ψυχολογίας, και αποσκοπούν στην τρομοκράτηση και παράλυση του υποκειμένου που δέχεται την επίθεση.
Περιττό επίσης να σημειώσουμε ότι δεν είναι δυνατόν μια απόφαση όπως αυτή που πήρε το Eurogroup να μην έχει προετοιμαστεί ικανό χρόνο προηγουμένως. Ο δε κ. Ααναστασιάδης, πολύ προτού εκλεγεί, έκανε σαφή προς την εφημερίδα Μοντ, την απέχθειά του προς τον ρωσικό παράγοντα.
Δεν θα χρονοτριβήσουμε για να αποδείξουμε αυτό το σημείο, γιατί, ακόμα κι αν δεν ήταν έτσι, είναι φανερό ότι αυτός ο άνθρωπος δεν μπορεί πλέον να διαχειριστεί τις τύχες της Δημοκρατίας.

Η συνέχεια του ‘Οχι 
Αυτή τη στιγμή, η Βουλή των Αντιπροσώπων με τον Πρόεδρό της και οι δύο ανθυποψήφιοι του κ. Αναστασιάδη στις εκλογές, αν προτιμάτε το Εθνικό Συμβούλιο στο σύνολό του έχουν τα τεκμήρια νομιμοποίησης και εκπροσώπησης της συντριπτικής πλειοψηφίας του κυπριακού λαού που δεν έχει ο κ. Αναστασιάδης. Πρέπει να απαιτήσουν χωρίς χρονοτριβή την πλήρη συμμετοχή τους στο σύνολο των διαπραγματεύσεων που γίνονται και να στείλουν και δικό τους απεσταλμένο σήμερα κιόλας στη Μόσχα.
Αν δεν γίνουν αυτά, δεν έχει νόημα η ψήφος του ‘Όχι, γιατί πλέον το ‘Όχι πρέπει να γίνει Ναι σε κάτι και γρήγορα.
Στην Κύπρο επικρατεί συχνά μια κουλτούρα «καλών τρόπων». Εκτός άλλων παραγόντων, λιγότερο «αγνών», αντανακλά και τη βαθιά συνείδηση αλληλεγγύης μιας εθνικής ομάδας που επιβίωσε τόσων κατακτητών αγκιστρωμένη στο νησί της. Αντανακλά την τραγική εμπειρία της προδοσίας από διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, την εξίσου τραγική εμπειρία της περιόδου που κατέληξε στο 1974, τα βιώματα μιας κοινωνίας που έχασε την ψυχή της με το εύκολο χρήμα.
Μπορεί κανείς, ακόμα κι αν δεν συμφωνήσει, να καταλάβει τα πλεονεκτήματα ενός ορισμένου «οπορτουνισμού» τόσο εσωτερικά, όσο και διεθνώς.
‘Όταν όμως ο Ιμπραήμ έχει ήδη αποβιβασθεί στην Πελοπόννησο, κάθε δισταγμός και κάθε έλεος θα αποδειχθούν μοιραία. Μόνο η μέθοδος Κολοκοτρώνη μπορεί να έχει αποτελέσματα. «Στον πόλεμο, όπως στον πόλεμο» (A la guerre comme a la guerre) έλεγε ο Ναπολέων. Αύριο θα είναι αργά.

Κύπρος και Ευρώπη 
Να σημειώσουμε ότι δεν φτάνει να μένουν οι τράπεζες κλειστές και να διαπραγματευόμαστε με τους Ρώσους. Χρειάζεται ενεργοποίηση στο ευρωπαϊκό μέτωπο. Η Βουλή των Αντιπροσώπων έπρεπε ήδη από την πρώτη μέρα να έχει απευθύνει έκκληση στους ευρωπαϊκούς λαούς και τα ευρωπαϊκά κοινοβούλια, εξηγώντας τι έχει συμβεί στην Κύπρο, εξηγώντας γιατί αυτό συνιστά κατάφωρη παραβίαση των αρχών της δημοκρατίας και της Ευρώπης, εξηγώντας γιατί είναι προς το συμφέρον των υπολοίπων ευρωπαικών λαών να συμπαρασταθούν στους Κυπρίους, προβάλλοντας όποιες γενικότερες ιδέες έχουν για το μέλλον της Ευρώπης και την αντιμετώπιση της κρίσης.
Οι φανατικοί κινδυνεύουν περισσότερο να γίνουν αιρετικοί. Στην πολιτική τάξη της Κύπρου ακούγονται τώρα φωνές υπέρ της εξόδου από το ευρώ. Ο γράφων έχει επικρίνει σφόδρα την αρχιτεκτονική του ευρώ και του Μάαστριχτ όταν όλοι αυτοί είχαν γίνει ιερείς της νέας θρησκείας του ευρωπαϊσμού. Η Κύπρος όμως, όπως και η Ελλάδα έχει απελπιστικά ανάγκη όχι να φύγει από το ευρώ, αλλά να φύγει από τη νοοτροπία του ραγιά, να συμπεριφερθεί ως ισότιμο μέλος της ΕΕ και όχι να αντιλαμβάνεται τη συμμετοχή στην ευρωζώνη/ΕΕ ως άσκηση υποταγής σε ότι της λένε. Υπενθυμίζουμε ότι πάνω από τις μισές αποφάσεις στην ‘Ενωση λαμβάνονται υποχρεωτικά δια ομοφωνίας.
Δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο η Κύπρος να φύγει με δική της πρωτοβουλία και τώρα από την ευρωζώνη ή την ΕΕ, ούτε φεύγοντας θα λύσει το πρόβλημα ζωής ή θανάτου που αντιμετωπίζει. ‘Ηταν πολύ καλύτερα με τη λίρα, όταν συνέβαινε αυτό όμως το κυπριακό νόμισμα αντανακλούσε ένα ισχυρό κράτος και μια ανθηρή οικονομία. Εδώ μπερδεύουμε αίτια και συμπτώματα.
Το μόνο που θα κάνει φεύγοντας με δική της πρωτοβουλία τώρα είναι να εξυπηρετήσει πρώτον τη Μέρκελ, δεύτερον την Αγγλία, τρίτον, ίσως και την Αμερική. Στην Κύπρο δυστυχώς, όταν εξετάζει κανείς τις φαεινές ιδέες, πρέπει επίσης να διερωτάται για το αν και πόσο μοιάζουν με τα βρετανικά desiderata. Συνήθως, το σωστό για την Κύπρο είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που θέλει το Λονδίνο και στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι προφανές ότι οι Βρετανοί θα ήταν ευτυχείς με μια αποχώρηση της Κύπρου από το ευρώ ή και την ΕΕ.
Αν θέλει η Μέρκελ να διώξει την Κύπρο από την ευρωζώνη, ας το πράξει με δική της ευθύνη και πρωτοβουλία. Φυσικά, στις σημερινές συνθήκες, η Λευκωσία πρέπει να σχεδιάσει την επείγουσα εισαγωγή εσωτερικού μέσου πληρωμής αν καταστεί αναπόφευκτο. ‘Άλλο όμως αυτό και άλλο να αυτοπυροβοληθεί αποχωρώντας από το ευρώ ή την ΕΕ. ‘Όταν περάσει η κρίση και σταθεροποιηθεί η κατάσταση, όλα αυτά μπορούν να συζητηθούν.
Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα, αλλά είναι πιθανό ότι έχει σχηματισθεί πάλι μια τεράστια παγκόσμια φούσκα χρήματος και ουσιαστικά, ήδη από τώρα, Βερολίνο, Ουάσιγκτον και Goldman Sachs τοποθετούνται στο περιβάλλον μιας μελλοντικής έκρηξης αυτής της φούσκας. Αν είναι έτσι – δεν το γνωρίζουμε, μόνο ενδείξεις έχουμε – η Αμερική και η Γερμανία ενεργούν για να τη σκάσουν η μία στα μούτρα της άλλης. Δεν έχουμε κανένα λόγο να παίξουμε εμείς ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου». ‘Εχουμε όλους τους λόγους του κόσμου να προστατεύσουμε ως κόρη οφθαλμού τα κράτη μας και τις δυνατότητες και προοπτικές τους. Τοποθετώντας πολιτικά τις προσπάθειές μας στη γενικότερη υπεράσπιση των καλών νοούμενων συμφερόντων των ευρωπαϊκών λαών και αναποτύσσοντας πολύπλευρες σχέσεις. Το κατάλαβαν μόνοι τους οι Ισπανοί διαδηλωτές, αυθόρμητα κινητοποιούμενοι υπέρ των Κυπρίων. Πόσοι ‘Ελληνες και Κύπριοι πολιτικοί πήγαν όμως στην Ισπανία να συζητήσουν πως μπορεί να συντονιστούν οι προσπάθειες;

Aθήνα, 21 Μαρτίου 2013
Konstantakopoulos.blogspot.com

 Εξαιρετική ανάλυση για όσους θέλουν να ξέρουν τι πραγματικά γίνεται στον πλανήτη (από τα ΝΕΑ -μέσω Radar Άγρυπνος Φρουρός)

Οι Αλέν Φρασόν και Ντανιέλ Βερνέ, πρώην διευθυντές σύνταξης της «Λε Μοντ» και ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις, ερεύνησαν τις χαώδεις σχέσεις των ΗΠΑ και της Κίνας σε διάστημα μεγαλύτερο των δύο αιώνων και διαπιστώνουν – στο βιβλίο τους που κυκλοφόρησε με τίτλο«Η Κίνα εναντίον της Αμερικής. Η μονομαχία του αιώνα» – πως η αντιπαλότητά τους γίνεται ολοένα και πιο έντονη.
Στις δύο χώρες υπάρχουν οι αισιόδοξοι, που στοιχηματίζουν σε μια ήρεμη συνύπαρξη, και οι απαισιόδοξοι, που προαναγγέλλουν μια αναπόφευκτη σύγκρουση. Στους τελευταίους περιλαμβάνεται ο συνταγματάρχης Λιου Μινγκφού, η συνάντηση του οποίου με τους δύο συγγραφείς στο Πεκίνο περιγράφεται στα αποσπάσματα του βιβλίου που ακολουθούν.
Στην αρχή της συζήτησης ο συνταγματάρχης είναι ήρεμος, συγκρατημένος, επαγγελματικός. Στο κάτω-κάτω διδάσκει στις στρατιωτικές σχολές, έχει οδηγό και υπασπιστή. Είναι μια προσωπικότητα στον κύκλο των Κινέζων που χαράσσουν στρατηγική. Παίρνει, λοιπόν, τόνο ειδικού και εξηγεί στους συνομιλητές του: «Η Κίνα και οι ΗΠΑ έχουν μπροστά τους έναν αιώνα στον οποίο η σχέση τους θα είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Και η σχέση αυτή θα καθορίσει την εικόνα της εποχής». 
Ο συνταγματάρχης Λιου Μινγκφού εξέδωσε στις αρχές του 2010 ένα βιβλίο που τον έκανε διάσημο. Εχει τίτλο «Το κινεζικό όνειρο», έχει κάνει τέσσερις επανεκδόσεις, θα μεταφραστεί στα αγγλικά, διδάσκεται στην Ακαδημία Αμυνας του Πεκίνου και στις άλλες στρατιωτικές ακαδημίες της χώρας. «Ο κινεζικός λαός πρέπει να καταλάβει πως ανάμεσα σ’ εμάς και στις ΗΠΑ δεν υπάρχει παρά μόνον ένα διακύβευμα: ποιος θα είναι ο πρώτος. Το όνειρό μας είναι να γίνουμε οι πρώτοι. Να γίνουμε η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη. Θα είναι ο δικός μας τρόπος για να συμμετάσχουμε σ’ έναν κόσμο χωρίς ηγεμονική δύναμη, διότι η Κίνα, βλέπετε, δεν θα μπορούσε να ασκήσει την εξουσία της με κυριαρχικό τρόπο, όπως κάνουν οι ΗΠΑ».
Με άλλα λόγια, πρέπει να γίνει η Κίνα ένας γίγαντας για να τερματιστεί η αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Μόνο τότε ο κόσμος θα γίνει πραγματικά πολυπολικός, επειδή η Κίνα δεν θα καταχραστεί της θέσεώς της. 

Ο Λιου Μινγκφού είναι ένας από τους πιο θερμούς σημαιοφόρους ενός ρεύματος που έχει μερικές φορές ούριο άνεμο στο Πεκίνο, αυτό του υπερεθνικισμού. «Οι ΗΠΑ έχουν ένα όνειρο, να διευθύνουν τον κόσμο· εμείς έχουμε το δικό μας, να είμαστε το νούμερο 1», επαναλαμβάνει. «Ο 21ος αιώνας θα είναι η ιστορία της κούρσας ανάμεσα σε αυτά τα δύο όνειρα, του ανταγωνισμού μεταξύ τους. Σήμερα η Αμερική, για να ζήσει το όνειρό της θέλει να πνίξει το δικό μας». Ο συνταγματάρχης Λιου δικαιολογείται: «Το όνειρό μας είναι πολύ πιο νόμιμο, στον βαθμό που ουδέποτε στην Ιστορία μας υπήρξαμε επεκτατική χώρα. Πιο πρόσφατα αντλήσαμε διδάγματα από την Ιστορία της Βρετανίας και των ΗΠΑ, αυτών των δύο αυτοκρατοριών. Ο δρόμος που ακολούθησαν, αυτός του ιμπεριαλισμού, οδήγησε το Λονδίνο στην ήττα και θα οδηγήσει εκεί και την Αμερική». 

«Θέλετε να μάθετε την εικόνα που έχει ένας κινέζος στρατιωτικός για τις ΗΠΑ;» Ο τόνος δεν είναι τόνος ερώτησης, αλλά μάλλον πρόσκλησης να τον ακούσουμε πιο προσεκτικά. «Δεν είναι πια ικανές να ηγηθούν του κόσμου. Εκαναν τα δέκα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα κόλαση για τον λαό τους και για τον υπόλοιπο κόσμο. Η συμβολή τους σ’ αυτή την αρχή του αιώνα; Δύο πόλεμοι [στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ] και μια δημοσιονομική και οικονομική κρίση. Απολογισμός: πολλοί νεκροί, από τους οποίους πολύ λίγοι είναι αληθινοί τρομοκράτες. Αυτό αποδεικνύει πως δεν μπορούν πλέον να είναι η κυρίαρχη δύναμη που προσποιούνται πως είναι. Πρέπει να παραχωρήσουν τη θέση». 

Ο καπιταλισμός του χρέους.

Ο Λιου Μινγκφού χειρονομεί, υψώνει τον τόνο, καλεί ως μάρτυρες τον κινέζο διερμηνέα, τον υπασπιστή του και τον οδηγό του. Μια μεγάλη στιγμή αγανάκτησης προαναγγέλλεται, ένα κύμα οργής, μια λυρική απογείωση, η τελική ομοβροντία. «Αν εμείς εφαρμόζουμε τον σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά [ο επίσημος χαρακτηρισμός του Πεκίνου για το οικονομικό άνοιγμά του] εκείνοι ανέπτυξαν  τον καπιταλισμό με αμερικανικά χαρακτηριστικά, αυτά μιας χώρας που της αρέσει να κάνει πόλεμο στον κόσμο». 
Ο συνταγματάρχης παίρνει από την τσέπη τού υπασπιστή ένα μάτσο χαρτονομίσματα και τα πετάει στον αέρα. Πέφτουν σαν βροχή στο τραπέζι.«Είναι επίσης ένα καπιταλισμός που κατασκευάζει χρέος, που κόβει νόμισμα. Είναι ένας καπιταλισμός παικτών. Αν η Κίνα είναι το εργαστήριο του κόσμου, η Αμερική είναι το καζίνο του. Είναι ένας καπιταλισμός απατεώνων που δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, πιέζει για μια ανατίμηση του γουάν, στην πραγματικότητα για να σκοτώσει το γουάν (…) Είναι ένας καπιταλισμός ληστών, ένας καπιταλισμός διαφθοράς, ένας δικτατορικός καπιταλισμός. (Οι ΗΠΑ) πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για την παγκόσμια οικονομική κρίση που προκάλεσαν και να αποζημιώσουν όλους αυτούς που κατέστρεψαν. Θα έπρεπε να προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου». 
Σε ηπιότερο τόνο, ο καθηγητής της Ακαδημίας Αμυνας συνεχίζει: «Σήμερα οι ΗΠΑ προσπαθούν να σχηματίσουν έναν συνασπισμό με την Ινδία, την Ιαπωνία, την Αυστραλία για να αναχαιτίσουν την Κίνα στον Δυτικό Ειρηνικό. Θέλουν να υψώσουν ένα θαλάσσιο τείχος κατά μήκος των 2.000 χιλιομέτρων των ακτών μας». 
Είναι δυνατόν να γίνει ένας πόλεμος;
Απάντηση:

«Ισως, πιθανόν. Γιατί; Διότι η Κίνα βρίσκεται σε πλήρη άνοδο και εκείνοι εξασθενούν. Ετσι δημιουργούν εχθρούς. Αποσταθεροποιούν την Κίνα και την περιοχή του Ειρηνικού. Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα μάς απειλούν προς ανατολάς, νότια της Σινικής Θάλασσας. Δημιουργούν στρατηγική αστάθεια».
Ο Λιου Μινγκφού δεν θέλει οι φιλοξενούμενοί του να φύγουν με κακή εντύπωση, αυτή μιας Κίνας που είναι εξίσου πολεμοχαρής με τις ΗΠΑ, όπως τουλάχιστον τις περιγράφει. Καθόλου. «Υπάρχουν τρεις δυνατοί ρόλοι για την Κίνα», καταλήγει. «Αυτός της τίγρης που, όπως η Αμερική, θέλει να φάει όλο τον κόσμο. Αυτός του αρνιού που, επειδή χοντραίνει, καταλήγει να φαγωθεί από τους άλλους. Τέλος, αυτός του ελέφαντα, ζώου φυτοφάγου που δεν τρώει τους άλλους, αλλά και δεν επιτρέπει να το καταβροχθίσουν». 
Καταλάβαμε, ο ελέφαντας είναι η Κίνα του Λιου Μινγκφού.
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΠΈΜΠΤΗ, ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 17, 2013 
Από το «Infognomon«
Σημ ΚΚ. Οι (πολύ) παλαιοί αναγνώστες ίσως θυμούνται τις προβλέψεις μου για την δημιουργία μίας «ανεξάρτητης» οικονομικής ζώνης στη Θράκη (δυτική και ανατολική) σαν επακόλουθο της τριχοτόμησης της «φίλης και συμμάχου» Τουρκίας (Κουρδιστάν, Τουρκία, Ευρωπαϊκή Τουρκία μέλος της Ε.Ε)
Τα στυγνά γεωπολιτικά παιχνίδια – Η δημιουργία των ΕΟΖ και η επαναχορήγηση Ιθαγένειας σε 50.000 απελαθέντες τουρκόφωνους, για την εξτρεμιστική τους δράση. – Ο χρυσός και οι σπάνιες γαίες 
Όλοι πια γνωρίζουμε ότι η κρίση δεν είναι μόνον Ελληνική αλλά παγκόσμια. Μέσα στην οικονομική δίνη που πλήττει τον πλανήτη, η Ελλάδα νοιώθει μεγαλύτερους κραδασμούς γιατί υπήρξε πάντοτε ένας αδύναμος κρίκος. Από απερισκεψία των κυβερνώντων ή εξ αιτίας ενός οργανωμένου σχεδίου δεκαετιών από τους κατά καιρούς «πάτρονες μας»;!

Με την παραδοχή ότι τίποτε σ’ αυτή την ζωή δεν εκδηλώνεται τυχαία, πολλές εξηγήσεις μας δίνουν συμπεριφορές αδίστακτων αποικιοκρατιών (βλ ΗΠΑ- Γερμανία) που χρησιμοποιούν μέσα με ύπουλο τρόπο για να υποδουλώσουν τις οικονομίες στοχοποιημένων κρατών. Και δεν είναι άλλα από τις οικονομικές εκθέσεις με πλασματικά στοιχεία, νοθευμένες εκλογές, εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμοί, σεξ, δολοφονίες (βλ γι’ αυτό Τζον Πέρκινς, εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου, Μάιος 2007, εκδόσεις Αιώρα).
Απτά δείγματα της εγκληματικής και σκοτεινής αυτής πολιτικής οι χώρες του Εκουαδόρ και Παναμά, οι πρόεδροι των οποίων Χοίμε Ρολύτος και Ομάρ Τορίχος, σκοτώθηκαν (τυχαία;) σε αεροπορικά «δυστυχήματα» Γιατί; Είχαν αντιταχθεί στην αδελφότητα των κυβερνητικών και τραπεζικών εταίρων, που στόχος τους είναι η παγκόσμια αυτοκρατορία.Ο φυσικός πλούτος των πιο πάνω κρατών και όχι μόνο, καταληστεύθηκε. Οι λαοί των εξαθλιώθηκαν μόνον και μόνον γιατί είχαν την ατυχία να έχουν πλούσιο υπέδαφος σε ορυκτά και υδρογονάνθρακες.
Δεν μπορεί λοιπόν να διαλαθεί της προσοχής μας ότι η αποδόμηση της Ελληνικής οικονομίας δεν έγινε από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά ήταν αποτέλεσμα μεθοδευμένων μακροχρόνιων ενεργειών των πολιτικών μας , οι οποίοι γνώριζαν για τον φυσικό πλούτο της χώρας μας από την δεκαετία του 60, ίσως και μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και των χωρισμό της υδρογείου σε ζώνες επιρροής (βλ συμφωνία της Γιάλτας).

Φαίνεται όμως πως τα ξένα συμφέροντα των παγκόσμιων τοκογλύφων γνώριζαν για τον φυσικό μας πλούτο εδώ και δεκαετίες και γι’ αυτό σχεδιάζουν να τον βάλουν στο χέρι την κατάλληλη στιγμή, δυστυχώς με την σύμπραξη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, το οποίο όπως προκύπτει ήταν (και είναι;) δεσμευμένο από συμφωνίες που είχαν υπογραφεί και από εντολές των εκ των άνωθεν πατρόνων του (πρβλ Χρήστο Χαλάζια, Από το 1965 γνώριζαν για τον ορυκτό μας πλούτο- σε περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 29/11, 5/12-2012 σελ 14 επ)

Αποτέλεσμα της ψεύτικης ευδαιμονίας του σύγχρονου νέου ελληνικού κράτους, του υπέρμετρου δανεισμού του, των πελατειακών σχέσεων πολιτικάντηδων- καλοβολεμένων πολιτών, της καταστροφής πλουτοπαραγωγικών πόρων γεωργίας- κτηνοτροφίας, υφαντουργίας με πραγματική ερήμωση της Ελληνικής ενδοχώρας, της ψευδαίσθησης για εύκολο και άκοπο πλουτισμό (βλ χρηματιστήριο υπέρογκου δανεισμού των νοικοκυριών) ήταν η τεχνητή και σκόπιμη υποδούλωση της χώρας μας στα μνημόνια και στην είσοδο της στο Διεθνές Νομισματικό ταμείο με την εξαγγελία γι’ αυτό από το ακριτικό Καστελόριζο, του μικρού στο μυαλό και μεγάλου σε εξαρτήσεις Τζέφρεϋ Παπανδρέου.

Όμως μνημόνια δεν είναι μόνο τα τωρινά αλλά και αυτά που υπογράφηκαν με την συμφωνία της 2ας Ιουλίου 1948 μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδος. Ο Νόμος 78 του 1948 ¨περί βοήθειας προς την Ελλάδα και την Τουρκία» και της νέας βοήθειας της οικονομικής συνεργασίας , προβλέπει στα άρθρα V,VII πως η Ελλάδα δεσμεύει τον υπόγειο πλούτο της υπέρ των ΗΠΑ και ειδικότερα η Ελληνική κυβέρνηση θα διευκολύνει την μεταφορά εις Ηνωμένας Πολιτείας της Αμερικής δια την δημιουργία αποθεμάτων ή δι’ άλλους σκοπούς πρώτων υλών προερχομένων εξ Ελλάδος, των οποίων έχουν ανάγκη οι ΗΠΑ συνεπεία ελλειμμάτων…. (βλ Χρήστο Χαλάζια, το μνημόνιο του ’48 οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ σε περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ οπ σελ 22 επ)

Τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις μεθοδευμένες και δόλιες ενέργειες των παγκόσμιων τραπεζιτών τοκογλύφων αλλά και αποικιοκρατών να παρουσιάζουν την Ελληνική οικονομία σε διαρκή κρίση κατάρρευση και χρεοκοπία για να μπορούν να αλώσουν τα πάντα σ’ αυτή την τόσο κατά γενική ομολογία πλούσια χώρα και τόσο φτωχή σε προγραμματισμό- σθένος, αγάπη για την πατρίδα και ήθος των «πολιτικάντηδων» αλλά και μεγάλης μερίδας πολιτών!

Έτσι εξηγείται γιατί η Γερμανία θέτει όρους για την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και ειδικότερα στην Θράκη σε αντίθεση με την ατολμία και τυχαία (;) αδράνεια των Ελληνικών κυβερνήσεων για άμεση δημιουργία ΑΟΖ, για την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου (βλ άρθρο μου Αντί για τις «ΑΟΖ» δημιουργούν….»ΕΟΖ» σε Ελεύθερη Θράκη 9-11-2012 σελ 7)

Έτσι ακόμη μπορεί να δοθεί εξήγηση γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση δημιουργεί κέντρα φιλοξενίας λαθρομεταναστών στην Θράκη με το πρόσχημα μελλοντικών απελάσεων τους από την χώρα (βλ επέκταση συνοριοφυλακής Φυλακίου με 60 νέους οικίσκους για λαθρομετανάστες , ρεπορτάζ δημοσιογράφου Γιάννη Τομαδάκη από 18-12-2012 στο MAXIMUM FM) Όμως το εθνοκτόνο άρθρο 37 παρ 5 του Ν3907/26-1-2011 σε υλοποίηση της οδηγίας 2008/115/ΕΚ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για χορήγηση ειδικής άδειας εργασίας σε λαθρομετανάστες που θα αποτελέσουν φτηνά εργατικά χέρια στις υπό δημιουργία ΕΟΖ, έστω και αν η κυβέρνηση καθησυχάζει προσωρινά περί του αντιθέτου (βλ άρθρο μου οι πυριτιδαποθήκες των λαθρομεταναστών στην πόρτα μας Ελεύθερη Θράκη 28-11-2012 σελ 1η και 6η).

Στην ίδια γραμμή πρέπει να ερμηνευθεί η πίεση που φαίνεται να ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα για την επαναχορήγηση ιθαγένειας σε 50.000 τουρκόφωνους που απελάθηκαν από την Θράκη στις δεκαετίες 60,70 και 80 για την εξτρεμιστική δράση τους (βλ περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 22/11-28/11/2012) Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς πως η Γερμανία θα ήθελε να εξασφαλίσει επίσης φτηνά εργατικά χέρια με την επιστροφή τόσων χιλιάδων τουρκόφωνων μουσουλμάνων.

Η εξήγηση όμως θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Σε μια Ελλάδα των μνημονίων όπου φαίνεται να έχει απωλεσθεί εδώ και καιρό η εθνική κυριαρχία, έτσι ώστε η χώρα να εξαρτάται οικονομικά- πολιτικά και κοινωνικά από τους δανειστές, η Γερμανία έχει κάθε λόγο να εκβιάζει για την επιστροφή 50.000 τουρκόφωνων στην Θράκη με επαναχορήγηση της Ελληνικής Ιθαγένειας προκειμένου να μπορέσει έτσι να εκμεταλλευθεί τον φυσικό πλούτο της περιοχής της Θράκης.

Η περιοχή της Θράκης αποκτά τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού στην άμμο της θαλάσσιας περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα σπάνιων γαιών.

Οι σπάνιες γαίες αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση από τότε που η Κίνα , ο μεγαλύτερος παγκόσμιος παραγωγός σπάνιων γαιών, έχει σταματήσει τις εξαγωγές σε Αμερική και Γερμανία, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να καταρρεύσουν οι οικονομίες των κρατών αυτών που στηρίζουν την εξελιγμένη βιομηχανική τους παραγωγή στις σπάνιες γαίες. Οθόνες υγρών κρυστάλλων- κινητά τηλέφωνα- εξελιγμένα οπλικά συστήματα, φωτοβολταϊκά, μπαταρίες υβριδικών αυτοκινήτων, οπτικές ίνες, είναι μόνον μερικά από τα υψηλής τεχνολογίας προϊόντα που παράγονται από σπάνιες γαίες.
Η παγκόσμια ζήτηση σπάνιων γαιών αυξάνεται κάθε χρόνο με ρυθμούς πάνω από 10%. Έτσι η Αμερικανική, Ιαπωνική και Ευρωπαϊκή βιομηχανία, δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτές.

Οι σπάνιες γαίες εξορύσσονται κυρίως στην Κίνα με πολύ μεγάλες όμως περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ειδικότερα ο διαχωρισμός των σπάνιων γαιών προϋποθέτει την χρήση χημικών ουσιών που ρυπαίνουν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό το περιβάλλον και δημιουργεί ραδιενεργά απόβλητα. Τα κοιτάσματα σπάνιων γαιών περιέχουν σημαντικές συγκεντρώσεις θορίου και άλλων ραδιενεργών στοιχείων, των οποίων η διαχείριση έχει ειδικές απαιτήσεις και είναι ιδιαίτερα δαπανηρή.

Σταματώντας η Κίνα τις εξαγωγές της σε χώρες όπως η Γερμανία, οι τελευταίες έχουν κάθε λόγο να στρέφουν το ενδιαφέρον τους στο πλούσιο σε κοιτάσματα υπέδαφος της Θράκης για εξαγωγή σπανίων γαιών. Το κόστος όμως θα είναι βαρύ, αφού ολόκληρες εκτάσεις θα ερημώσουν, ενώ τα ποσοστά του καρκίνου θα εκτιναχθούν.

Την Μέρκελ όμως και την παρέα της δεν ενδιαφέρει αν μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας της Θράκης, αν ερημώσουν ολόκληρες περιοχές από την εξαγωγή σπάνιων γαιών. Την ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να αποφύγει την κατάρρευση της πλήρως εξαρτημένης οικονομίας της από σπάνιες γαίες.

Έτσι έχει κάθε λόγο να πιέζει και να εκβιάζει για την δημιουργία ΕΟΖ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και ειδικότερα στην Θράκη, προκειμένου να εξαχθούν επ’ ωφελεία της οι σε αφθονία ευρισκόμενες εδώ σπάνιες γαίες.

Η απειλή επαναχορήγησης της αφαιρεθείσας Ελληνικής Ιθαγένειας σε 50.000 τουρκόφωνους, είναι το αντίβαρο προκειμένου οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να ενδώσουν και να αρχίσει το μεγάλο φαγοπότι του ορυκτού μας πλούτου.

Κομβικό σημείο για τις πιέσεις επιστροφής των 50.000 τουρκόφωνων στην Θράκη αποτελεί η συμβουλευτική γνωμάτευση που ζητήθηκε από τον ΟΗΕ σχετικά με το κατά πόσο η ανακηρυγμένη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι σύννομη με το Διεθνές Δίκαιο.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (Δ.Δ.Χ) ότι η μονομερής κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008 δεν συνιστά παραβίαση της Διεθνούς Νομοθεσίας, εξεδόθη μετά από προσφυγή της Σερβίας στο Διεθνές Δικαστήριο.

Η απόφαση του Δ.Δ.Χ. για την μονομερή ανεξαρτησία έχει λάβει πρωτότυπο χαρακτήρα γιατί ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία του το Δ.Δ.Χ δεν εξέταζε θέμα εδάφους το οποίο να έχει κηρύξει ανεξαρτησία από την επικράτεια κράτους- μέλους του ΟΗΕ, χωρίς την συγκατάθεση του τελευταίου.

Ως εκ τούτου η απόφαση αυτή έχει δημιουργήσει μια μορφή δεδικασμένου που θα μπορούσε να ενισχύσει ανάλογα αιτήματα και σε άλλες περιοχές του πλανήτη αλλά και εντός της ΕΕ.
Αυτά έχει στο μυαλό του το επιτελείο της Μέρκελ όταν πιέζει για επιστροφή των 50.000 απελαθέντων τουρκόφωνων στην Δυτική Θράκη.

Με δεδομένο ότι η τελευταία απογραφή στους τρεις νομούς κατάδειξε σύνολο πληθυσμού 369.430 εκ των οποίων ο πληθυσμός των μουσουλμάνων- τουρκόφωνων όπως τους αποκαλούν τα φερέφωνα της Άγκυρας, είναι 145.000 αν προστεθούν και οι 50.000 που θέλουν να επιστρέψουν, τότε το ποσοστό πληθυσμού θα είναι περίπου 50% για τους τουρκόφωνους, οι οποίοι με βάση την απόφαση του Δ.Δ.Χ. για το Κόσσοβο θα μπορούσαν με τους επικίνδυνους εθνικά επικεφαλής των, να ζητήσουν την αυτονόμηση τους.

Μια από τις προϋποθέσεις για την απόσχιση της μειονότητας είναι αν η μειονότητα είναι συγκεκριμένη και ζει ιστορικά σε μια περιοχή που σε αριθμούς συναγωνίζεται ή υπερτερεί της πλειοψηφίας.

Η Γερμανία βγάζει μπροστά τον άσσο στο μανίκι της που είναι η ανακίνηση του θέματος των 50.000 απελαθέντων τουρκόφωνων, εκτός και αν η Ελλάδα δεχθεί την εκμετάλλευση των σπάνιων γαιών στην Θράκη από γερμανικές επιχειρήσεις!

Η ενδοτικότητα της Ελληνικής κυβέρνησης σ’ αυτή την περίπτωση θα είναι όλεθρος για την περιοχή μας και ειδικότερα στο περιβάλλον το οποίο θα μολυνθεί στην κυριολεξία.
Θα αντισταθεί λοιπόν η Ελληνική Πολιτεία στην δημιουργία ΕΟΖ, ειδικά στην Θράκη, με φτηνά εργατικά χέρια λαθρομεταναστών, που είναι επιδίωξη των βιομηχανικά ανεπτυγμένων κρατών ιδιαίτερα της βόρειας Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ;!

Τα σημάδια όμως μέχρι τώρα άλλα δείχνουν και γι’ αυτό πρέπει η πολιτεία με όλους τους φορείς της αλλά και η κοινωνία να είναι πολύ προσεκτική και σε επαγρύπνηση!
Αντί για σπάνιες γαίες και χρυσό που θα μεταλλάξουν την γόνιμη θρακική γη σε σεληνιακό τοπίο, η ευλογημένη αυτή γη αξιοποιούμενη κατάλληλα θα μπορούσε να παράγει εξαιρετικής σπουδαιότητας προϊόν, οικολογικά φιλικό με το περιβάλλον!

Δεν είναι άλλο από αυτό του ιστορικού τουρισμού. Και παλαιότερα είχαμε θέσει τον προβληματισμό γύρω από την ανάδειξη των αρχαιοτήτων στην Θράκη (βλ Η. Ηλιακόπουλος Αξιοποιείστε τα αρχαία στον χώρο της Θράκης Πανθρακικό βήμα 21-4-1997, στο βιβλίο Προσεγγίσεις στα κοινωνικά προβλήματα του τόπου μας, Αλεξ/πολη 2000)

Θα απέδιδε πολύ περισσότερο ένας οργανωμένος ιστορικός τουρισμός, για παράδειγμα στα Άβδηρα της Θράκης, γενέτειρα του φιλόσοφου- πατέρα της ατομικής θεωρίας Δημόκριτου, ή στην περιθρύλητη σπηλιά του Κύκλωπα στην Μάκρη Έβρου ή την Μαρώνεια, ή την ανάδειξη πληθώρας προϊστορικών και ιστορικών οικισμών, αρχαίων θεάτρων σε Μεσημβρία- Σαμοθράκη, με την κατάλληλη υποδομή σε οργανωμένες ξενοδοχειακές μονάδες κατά μήκος των θρακικών παραλιών- Αλεξ/πολη- Μεσημβρία- Μαρώνεια- Άβδηρα κλπ

Μα την αλήθεια μια τέτοιου είδους συστηματική οργάνωση είναι βέβαιο ότι θα έφερνε τουρίστες και με επίπεδο αλλά και με χρήματα! Ποιος θα μιλούσε τότε για κρίση; Κανείς!

Τώρα όμως ο ιστορικός τουρισμός έχει αφεθεί στην μοίρα του. Οι Διεθνείς τοκογλύφοι έχουν βάλει στο μάτι τις θρακικές σπάνιες γαίες και τον ορυκτό της πλούτο. Όμως η εξόρυξη τους έχει κόστος πρώτιστα περιβαλλοντολογικό, ενώ είναι βέβαιο ότι η οικονομική κρίση δεν θα απομακρυνθεί αφού τις εξαγόμενες πρώτες ύλες θα τις εκμεταλλευθούν δυστυχώς άλλοι πάτρονες εκτός από την Ελλάδα!

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα ξένα συμφέροντα παίζουν και ασχημονούν σε βάρος της Ελλάδος αλλά και της Θράκης ειδικότερα;;! Δυστυχώς αλλά υπάρχει το γόνιμο έδαφος για να καρποφορήσουν τα σχέδια της άνευ ορίων βιομηχανοποιημένης Γερμανίας σε μια Ελλάδα των Μνημονίων η οποία έχει απωλέσει εδώ και καιρό την Εθνική της Κυριαρχία, εξαρτάται δυστυχώς οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά από τους Δανειστές που κατά διαβολικό τρόπο είναι κυρίως οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που έχουν άμεση ανάγκη προμήθειας σπάνιων γαιών!

Δυστυχώς το γόνιμο έδαφος υπάρχει, να δημιουργηθούν ΕΟΖ, με ειδικό φορολογικό και Νομικό καθεστώς , φτηνά εργατικά χέρια λαθρομεταναστών που τεχνηέντως συσσωρεύονται στην περιοχή. Και τέλος η αιωρούμενη απειλή για αυτονόμηση – ανεξαρτητοποίηση της Θράκης με στήριξη της Γερμανίας(;!) σε συνδυασμό με την αρωγή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Εφιαλτικά σενάρια που γίνονται ακόμη πιο αποτρόπαια αν αναλογισθεί κανείς τις ανεξέλεγκτες συνθήκες που επικρατούν στη Κίνα για την εξόρυξη σπάνιων γαιών. Αν συνέβαινε στη Θράκη μας οι περιβαλλοντολογικές καταστροφικές επιπτώσεις από το ραδιενεργό θόριο (παραπροϊόν) θα την καθιστούσαν ακατοίκητη ενώ η περιοχή θα καθάριζε από μόλυνση μετά από 14 Δισεκατομμύρια χρόνια. (χρόνος ημιζωής του Θορίου)

Εμείς όμως τι κάνουμε; Πως κατοχυρώνουμε τον πλούτο μας, πως αναπτύσσουμε πραγματικά την περιοχή; Αν δεν θέλουμε να μας ξεπεράσουν οι περιστάσεις, πρέπει όλοι οι τοπικοί φορείς να αφυπνισθούν και να θέσουν την κεντρική εξουσία προ των ευθυνών της!

Δεν υπάρχει δυστυχώς οικονομική κρίση τόσο μεγάλη, όσο κρίση αξιών και ήθους!

Η κρίση σε ηθικές αξίες είναι αυτή που γεννά και την οικονομική. Θέλει διαρκή εγρήγορση από όλους εμάς που πρέπει να αξιώσουμε ένα δυνατό Ελληνικό κράτος με επιστροφή στις ρίζες του!

Γιατί μόνον ένα εθνικό κράτος απαλλαγμένο από επίορκους εφιάλτες, με ευέλικτη ολιγομελή κυβέρνηση αποτελούμενη από αρίστους, δίχως περιστροφές και κυβιστήσεις αλλά αποφασισμένη να φέρει σε πέρας την εθνική της αποστολή, μπορεί να προκαλέσει το ποθητό αποτέλεσμα σ’ αυτή την χώρα και προπάντων εμφυσώντας την ελλείπουσα πειθαρχία στους καλοβολεμένους Νεοέλληνες.
http://www.elthraki.gr/details.php?id=5749





Αρέσει σε %d bloggers: