Archive for the ‘Βαλκάνια’ Category

Αυτό που θα διαβάσετε πιο κάτω είναι απόσπασμα από άρθρο που είχα γράψει στηνν εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» 9 χρόνια πριν

Στο άρθρο μου δημοσιεύω τις θέσεις του Καθηγητή Ν. Σταύρου (που έχει φύγει απ’ τη ζωή) για το μέλλον της Χαρτόβιας

Παρακαλώ τους (νεότερους) να τις μελετήσουν γιατί, τίποτα δεν είναι τυχαίο._Κ.Κ. 

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

…..Για ’μένα, η παράσταση που σπάει ταμεία είναι εκείνη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Δεν χάνω ποτέ την ευκαιρία να παρακολουθήσω τις δηλώσεις της υπουργού με το (μόνιμο) Χαμόγελο. Η κυρία ΥΠΕΞ χαμογελάει ακόμα και όταν ο πρόεδρος των Σκοπίων απαιτεί να αλλάξει όνομα η Ελλάδα (δεν το είπε καθαρά αλλά το υπονόησε, όταν τα τουρκικά μαχητικά περνάνε «σουβλάκι» τη Λήμνο στα 200 πόδια, και η «φίλη και γείτων» κάνει έρευνες για πετρέλαιο στο Αιγαίο.

….Σύντομα τα γεράκια της «διεθνούς κοινότητας» θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου μία κίνηση που θα έχει αλυσιδωτές αντιδράσεις σε 400 περιοχές του πλανήτη συμπεριλαμβανομένης και της Κύπρου και το Μόνιμο Χαμόγελο δε λέει λέξη! Προφανώς δεν καταλαβαίνει (ή κάνει πως) τα στρατηγικά παιχνίδια που παίζονται στα Βαλκάνια σε μία εποχή που, όπως έχουν αποδείξει τα τηλεοπτικά σκουπίδια στην εποχή μας δεν μετράει η ουσία αλλά η εικόνα.

Σήμερα κανείς (πέρα από 100 νέους που φυλάνε Θερμοπύλες) κανείς δεν δίνει σημασία στη προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων και στη προώθηση των εθνικών συμφερόντων. Σε συνεργασία με τις ελιτ της νέας παγκόσμιας τάξης, τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν τους ηγέτες που στηρίζουν τα εθνικά κράτη, αντιδραστικούς (βλέπε το παραλήρημά τους από τη νίκη του «ευρωπαϊστή» Τάντιτς εκλογές στη Σερβία).

Δεν έχω τη παραμικρή αμφιβολία ότι το Χαμόγελο θα συνταχθεί με τα σχέδια των ελιτ και η Ψωροκώσταινα θα γίνει (έχει ήδη γίνει) πεδίο πειραματισμού της πλέον ύπουλης «έκδοσης» του πολυπολιτισμού που δεν είναι τίποτα περισσότερο από την διάλυση των ενιαίων κοινωνιών.

Θα πείτε και μεγάλο το δίκιο σας; Ποιος πολιτικός ενδιαφέρεται γι’ αυτά όταν, σε λίγες μέρες, θα παραλάβει το νέο του «γιωταχί»;

Κοιτάξτε πίσω και θα δείτε ότι τα τελευταία 15 χρόνια η ελληνική εξωτερική πολιτική είχε σαν οδηγό ότι η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο χωρών. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο πρώτα ο Γιωργάκης και μετά το Χαμόγελο δεν σκέφθηκαν ότι, η Τουρκία μπορεί και να μη θέλει να γίνει μέλος της ΕΕ αφού βλέπει την προσπάθεια των αμερικανών να την κόψουν στα τρία με ανεξάρτητο Κουρδιστάν στο νότο, ηπειρωτική χώρα και «ευρωπαϊκή» Τουρκία που θα εντάξουν στην ΕΕ. Ούτε έχουν λάβει υπ’ όψη το παλιό σχέδιο για την κατακερματισμότων Bαλκάνια, έγινε η κύρια περιοχή ενός μεγάλου στρατηγικού μετασχηματισμού ως αποτέλεσμα προσχεδιασμένου κατατεμαχισμού που στοχεύει στην οικονομική ανόρθωση και σε μια εργατική δύναμη, κάτι που τελικώς οδηγεί σε υψηλού βαθμού τεχνολογικό φεουδαρχισμό όλης της περιοχής.

 

….έγραφε λοιπόν ανάμεσα σε άλλα ο Καθηγητής Σταύρου στο «ΒΗΜΑ»

«….Σε αυτό το πλαίσιο η Eλλάδα καλείται να ρίξει το «ελληνικό» χρώμα της, να μοιραστεί μαζί τους τα πλούτη τους, να ανοίξει τα σύνορά της και να διευκολύνει τον μετασχηματισμό μιας ενιαίας κοινωνίας σε ένα πολυεθνικό βαλκανικό μωσαϊκό. Ωστόσο, αντί η Eλλάδα να προετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τα χειρότερα και να ελπίζει το καλύτερο, χρησιμοποίησε ως πολιτική της το στοιχείο της συμμετοχής στην EE για να επηρεάσει τη στάση της Tουρκίας και να καθησυχάσει τα made in USA δημιουργήματα των μικροσατραπών της Bαλκανικής. Eν τω μεταξύ συνεχίζεται αδιάπτωτη η διαδικασία του κατατεμαχισμού, με την ελπίδα μιας άλλης φαντασίωσης – του λεγόμενου αμερικανο-ελληνικού στρατηγικού συνεταιρισμού. Aς δούμε όμως πώς έχουν τα πράγματα.

Πρώτον, η συνεχιζόμενη διαδικασία του «μεταρρυθμιστικού Iσλάμ» υιοθέτησε ως μοντέλο το πριν από το 1912 εμπορικογενές βαλκανικό μωσαϊκό, το οποίο επιχείρησαν να αναστήσουν οι πολέμιοι της δεκαετίας του 1990 στη Γιουγκοσλαβία. Eίναι γνωστό ότι αυτό το ειδικό ιστορικό προηγούμενο βασιζόταν στους ρόλους που ανατέθηκαν στα χριστιανοορθόδοξα έθνη από τους γεωπολιτικούς μηχανισμούς εκείνης της εποχής. Aυτά τα έθνη αναμενόταν να ανοίξουν τον δρόμο για τον εξευρωπαϊσμό των Nεότουρκων. Σήμερα, κατά τον ίδιο τρόπο, τα Bαλκάνια θεωρούνται το γεωγραφικό εργαστήριο για τη νομιμοποίηση του νεο-οθωμανισμού ως περιφερειακού συστήματος, το οποίο θα μπορούσε ίσως να απαλύνει τις συνέπειες των πολιτιστικών διενέξεων, ενώ η Δύση θα επιχειρεί, με την Tουρκία οδηγό, την αναζωογόνηση της «Nέας Aνατολής». Στο μυαλό πολλών στην  Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρουν την καλύτερη ευκαιρία για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως απόδειξη της «αρμονικής» συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.

Έτσι, στην ίδια πάντα γραμμή υποβάλλουν ερωτήματα: λ.χ., γιατί να ασχολείται η Eλλάδα με «ενοχλητικά θέματα», όπως η κυριαρχία του Aιγαίου και η αυτοδιάθεση της Kύπρου, και να κατατρύχεται από «συναισθηματισμούς» για το όνομα μιας «χώρας αποκλεισμένης από παντού που ζει με δάνειο στον χρόνο» τη στιγμή που η πριν από το 1912 Θεσσαλονίκη, με τους Έλληνες ως μειοψηφία, αποδεικνύει την αξία της πολυεθνικότητας;

Γιατί να μην αναζητήσουμε τις «παλιές καλές ημέρες»; Tο μόνο που χρειάζεται για «να γίνουν λειτουργικά» τα βαλκανο-αιγαιο-μεσανατολικά σενάρια, κατά τη γνώμη των μάνατζερ των βαλκανικών καζίνων, είναι μια γενναία ελληνική ηγεσία που θα «αντιλαμβάνεται» τον ευρύτερο χώρο, πρόθυμη να αποδεχθεί κάποιες «απροσεξίες», και η οποία θα τακτοποιήσει νέες προτεραιότητες, όπως πρώτα οι μπίζνες και τελευταίο το εθνικό συμφέρον.

«Στο μυαλό πολλών στην Oυάσιγκτον τα Bαλκάνια προσφέρονται για τη δημιουργία μουσουλμανικών κρατιδίων και ως απόδειξη της “αρμονικής” συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων.»

O κ. N. Σταύρου ήταν επίτιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Howard της Oυάσιγκτον

Οι επισημάνσεις δικές μου

   

 

 

Posted: 10 Nov 2013 03:04 AM PST

Του Νίκου Λυγερού

Με τα πλέον επίσημα σεισμικά δεδομένα της εταιρείας PGS αλλά και του ΥΠΕΚΑ περνάμε σε μία άλλη φάση για το θέμα της αξιοποίησης της ελληνικής ΑΟΖ. Τώρα είναι το επιστημονικό και το τεχνολογικό που συμβαδίζουν πρακτικά και πιέζουν πάνω στο πολιτικό σκέλος. Δεν υπάρχει πια καμία αμφισβήτηση των εκτιμήσεων, αφού τώρα έχουμε δεδομένα. Κατά συνέπεια, πολλοί αλλάζουν πορεία και ενισχύουν πια το πλαίσιο της ΑΟΖ. Επιπλέον, καθώς τα δεδομένα αφορούν το Ιόνιο και Νότια της Κρήτης σχετίζονται άμεσα με το θέμα των οριοθετήσεων της ελληνικής ΑΟΖ με την Αλβανία, την Ιταλία και τη Λιβύη. Κατά συνέπεια, πρέπει να υπάρξει κι ένας συντονισμός κινήσεων, αφού για να βγουν τα θαλάσσια οικόπεδα πρέπει, αν δεν υπάρχει ακόμα υπογραφή, το πλαίσιο να είναι προετοιμασμένο, όπως έγινε και με τα θαλάσσια οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ πριν γίνει η επίσημη συμφωνία με το Ισραήλ το 2010. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθούμε αποτελεσματικά δίχως τα εμπόδια της γραφειοκρατίας, για να είμαστε έτοιμοι για τις υποψηφιότητες των εταιρειών με την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε επίπεδο στρατηγικής υπάρχει ένα πολύ καλό timing μέσω του ευρωπαϊκού πεδίου τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Ιταλία. Και αυτό σχετίζεται άμεσα και με το θέμα της Αλβανίας και του αγωγού TAP. Το πρέπον λοιπόν είναι το στρατηγικό μείγμα, που οργανώνεται για αυτό το νέο άνοιγμα για την πατρίδα μας. Κάθε κίνησή μας τώρα πρέπει να γίνει μία πράξη που δημιουργεί μέλλον και διαφοροποιείται από το παρελθόν, γιατί πρόκειται για μια αλλαγή φάσης κι όχι απλώς κινήσεις εντυπώσεων, οι οποίες μας αφήνουν αδιάφορες. Διότι η Ελλάδα χρειάζεται πραγματικά αυτήν την ελληνική ΑΟΖ, για να την αξιοποιήσει, για να ξεπεράσει τα οικονομικά εμπόδια και να γίνει ένας αξιόπιστος γεωπολιτικός παίκτης σε ευρωπαϊκό αλλά και διεθνές επίπεδο μέσω του τομέα της ενέργειας. Για αυτή τη φάση όμως πρέπει να προετοιμαστεί και η παιδεία μας και σε επιστημονικό επίπεδο και στη διαχείριση αλλά και στον στρατηγικό σχεδιασμό από το εθνικό έως την περιφέρεια, αφού υπάρχει άμεση σχέση με τον Νόμο περί υδρογονανθράκων, που καθορίζει το πεδίο δράσης μας.

Πηγή: http://www.lygeros.org/articles?n=13797&l=gr

(το είδα στο Greek Surnames)

14.03.2001 Cyber View  -πουλάκια μου που κάνετε πως δεν υπάρχω._Κ.Κ

Με τρομερό ενδιαφέρον παρακολουθώ τις εξελίξεις στη πρώην γιουγκοσλαβική δημοκρατία της Μακεδονίας, όπως την αποκαλεί ο λαός-στρουθοκάμηλος ή Μακεδονία όπως την αποκαλεί ο υπόλοιπος κόσμος. Κι’ αυτό γιατί, πριν 15 περίπου χρόνια, στους 4Τ και αλλού είχα γράψει μία σειρά άρθρων για το τι μέλλει γενέσθαι σ’ αυτή την «ευαίσθητη» περιοχή των Βαλκανίων έχοντας κάποιες πληροφορίες από ανθρώπους που ήταν σε θέση να γνωρίζουν περισσότερα. Το γενικό σχέδιο τότε αναφερόταν στη δημιουργία ενός ιδιότυπου προτεκτοράτου (σαν αυτό της Βοσνίας και του Κοσσυφοπεδίου) το οποίο, μετά από μία σειρά «τυχαίων» συγκρούσεων, θα ετίθετο υπό τη κηδεμονία του ΝΑΤΟ. Κατά ένα …περίεργο τρόπο το σχέδιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη απόδειξη και η επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη στη Θράκη και στην αναβάθμιση του προξενείου των ΗΠΑ (αλλά και μιας πλειάδας άλλων χωρών) στη Θεσσαλονίκη και του αλλού. Τι σχέση έχει η Fyrom με την ελληνική Μακεδονία και τη δυτική Θράκη; Φαινομενικά ουδεμία, αλλά δεν είναι κακό να έχει κανείς τα μάτια και τ’ αυτιά ανοιχτά ώστε, αν κατά «τύχη» υπάρξει κάποια (εξέλιξη) να πει στους φίλους το βράδυ «εγώ σας τα ’λεγα». Όχι βέβαια πως έχει πλέον σημασία αν κάποιος «τα ’λεγε». Τα σχέδια για την σαλαμοποίηση της περιοχής έχουν ολοκληρωθεί, οι αποφάσεις έχουν ληφθεί και κανείς, πολύ περισσότερο ένας δημοσιογράφος που είχε πληροφορηθεί ή έστω «μυριστεί» τη δουλειά να μπορεί να κάνει κάτι. Η άποψη μου είναι ότι τα νότια Βαλκάνια θα αποτελέσουν ένα ενιαίο χώρο στον οποίο τον πρώτο λόγο θα έχουν οι χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ, δηλαδή η Ελλάδα και η Τουρκία οι οποίες, όπως διάβασα στις εφημερίδες, αποφάσισαν να μειώσουν δραστικά τα εξοπλιστικά τους προγράμματα μια και δεν υπάρχει λόγος να μαλώνουν σε ξένο (νατοϊκό) αχυρώνα.

Τελικά, θα ρωτήσετε. Αυτό είναι καλό ή κακό; Μα και βέβαια καλό! Με μία παρόμοια «διευθέτηση» θα μπορέσουμε όλοι να ζήσουμε ειρηνικά, να αγοράσουμε Γκραν Τσέροκι, «μερσεντέ» και «ρειτζρόβερ» και να χορέψουμε τα τσιφτετέλια μας στα ελληνοτουρκικά πλέον σκυλάδικα. Σε όλα αυτά, εκτός από την επίσκεψη του αμερικανού πρέσβη, πιστεύω ότι θα βοηθήσουν αποφασιστικά και άλλα δύο πράγματα α: οι επισκέψεις της λαίδης Άντζελα στην Άγκυρα και β: ο γάμος του ΛεΠα με την Χανούμ Μπουρέκ.

Ο Μάιος μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ να τον προϋπαντήσουμε παιδιά στην εξοχή._Κ.Κ. (pilot@techlink.gr)

Από το «Βυτίο» (μέσω «Ραμνουσία»)

ποστίδιο παρασκευασμένο μετά από παραγγελία του Ανδρέα Ράπτη για το popaganda.gr ως μέρος μιας συζήτησης για τη βία

Όπως σχεδόν όλες οι συζητήσεις στην Ελλάδα, η συζήτηση για τη βία γίνεται με καθαρά τηλεοπτικούς όρους. Συμψηφίζουμε ότι μας έρθει στο κεφάλι ή ότι εξυπηρετεί τη θέση μας, μπερδεύουμε τα πάντα (η αρετή της διάκρισης δεν επισκέφθηκε ακόμη τα τηλεοπτικά πλατό), μένουμε στην επιφάνεια και κυρίως καταδικάζουμε. Χωρίς δεύτερες σκέψεις και δισταγμούς, κάθε δέκα περίπου δευτερόλεπτα είτε καταδικάζουμε είτε μας ζητείται να καταδικάσουμε. Αν δεν απαντήσεις γρήγορα ναι, μάλιστα, μπορεί και να καταταχτείς αυτομάτως στους ύποπτους, στους εχθρούς της δημοκρατίας και βέβαια στην κατηγορία ΑΚΡΑΙΟΣ, που εφευρέθηκε τα τελευταία χρόνια ώστε να μπορούν να τη χρησιμοποιούν «πρώην» ακροδεξιοί, πρώην και νυν υπόδικοι για όλων των ειδών τις υποθέσεις που έχουν να κάνουν με το δημόσιο χρήμα και κυρίως οι φανατικοί της λιτότητας των άλλων.

Η συζήτηση λοιπόν για τη βία γίνεται μονίμως όταν χρειάζεται να αλλάξουμε το θέμα, μην επιτρέποντας να αντιληφθούμε ποιο είναι το κέντρο ενός ζητήματος. Όπως για παράδειγμα με τα πανεπιστήμια, για τα οποία οι καταλήψεις και το χτίσιμο του γραφείου ενός καθηγητή, είναι η αιτία, η ένδειξη και η απόδειξη ταυτόχρονα ότι έχουμε τα χειρότερα πανεπιστήμια του κόσμου. Όλα αυτά βέβαια όχι γιατί μας έπιασε ο πόνος για ανοιχτά πανεπιστήμια, μάθημα, γνώση κλπ. Όλα αυτά γιατί θέλουμε να αποφύγουμε να μιλήσουμε για κάτι άλλα μικρά προβληματάκια, όπως ας πούμε το τι σημαίνει ΔΑΠ και ΠΑΣΠ για το ελληνικό πανεπιστήμιο, τι σημαίνει σημειώσεις της παράταξης με τα «sos», περασμένα μαθήματα, ακαδημαϊκή καριέρα, καθηγητές που λείπουν κάπου σε κάποιο σημείο, υποχρηματοδότηση, έλλειψη υποδομών ή τί σημαίνει ότι η κοινωνία ρωτάει, εμπιστεύεται και χρησιμοποιεί την επιστημονική γνώση. Όσο γι’ αυτό το τελευταίο μας έχει απαντήσει από καιρό ο βουλευτής της κυβέρνησης κύριος Ταμήλος. Δεν θα γίνουμε εμείς επιστήμονες, εμείς είμαστε ΔΑΠ, αυτό φτάνει για να παίρνουμε αποφάσεις, να βγάζουμε μελέτες περιβαλλοντικών επιπτώσεων και να σχεδιάζουμε το μέλλον της χώρας. Κάπως έτσι τεχνοκράτης σημαίνει Στουρνάρας, στη χώρα της μαύρης δεξιάς.

Με τον ίδιο τρόπο για να μη μιλήσουμε για το τι σημαίνει αστυνομία στη χώρα μας, όταν βλέπουμε ξεκάθαρα στοιχεία βασανισμού, λέμε: βίαιοι ληστές ήταν στο Βελβεντό, τρομοκράτες, τους συνέλαβαν και αντί να πούμε μπράβο, ψελλίζουμε αηδίες για τα δικαιώματα των κρατουμένων. Επιτέλους δεν μπορείτε να πείτε ένα μπράβο στην ΕΛΑΣ; Μήπως δεν καταδικάζετε τους υπερτρομοκράτες της Κοζάνης; Μήπως δεν σας αρέσει η δημοκρατία; Καταδικάστε επιτέλους τη βία.

Με ένα απλό spin, η ουσία του θέματος μετατοπίζεται απλά στο πόσο απεχθής είναι η βία των αριστεριστών, αναρχικών (ελάτε τώρα που έχει διαφορά το τρομοκράτης και το αναρχικός, ψιλά γράμματα) και συνδικαλιστών.

Για να μην ξεφεύγω όμως με την περιπτωσιολογία. Όλη η ιστορία με την καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται έχει να κάνει με μια απλή σκέψη. Λένε, όσοι ανατριχιάζουν με τα εκάστοτε έκτροπα της οπισθοδρομικής ελληνικής κοινωνίας, στην Ανατροπή κάθε Δευτέρα βράδυ: Έχουμε δημοκρατία και στη δημοκρατία υπάρχουν συγκεκριμένες διαδικασίες για να ασκείς κριτική, να διαμαρτύρεσαι και να φέρνεις αλλαγές. Η διαδικασία είναι γνωστή και για να μην κουραζόμαστε συνοψίζεται στην παρουσία μας κάθε 4 χρόνια μέσα στο παραβάν. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, ότι κι αν γίνεται. Ότι κι αν συμβαίνει, δεν υπάρχει κάποιο όριο που μπορεί να ξεπεραστεί και το οποίο να νομιμοποιεί κάποια άλλη ενέργεια απ’ την υπομονή για τις εκλογές. Ότι κι αν συμβαίνει, έχουμε δημοκρατία.

Βασικά έχουμε το τέλος της ιστορίας. Το τέλος της αναζήτησης. Από δω και πέρα θα έχουμε δημοκρατία. Οι επαναστάσεις ανήκουν στο παρελθόν και μάλιστα σε ένα παρελθόν, που σιγά σιγά η επίσημη αφήγηση της ιστορίας θα μας εξηγεί ότι και αυτές δεν τις χρειαζόμασταν τελικά, γιατί ήταν βίαιες, αιματηρές και δεν επέτρεπαν στους απλούς πολίτες να κάνουν τα ψώνια τους. Όποιο λοιπόν κι αν είναι το περιεχόμενο της διακυβέρνησης τη μέρα που ζεις, αφού η ρεκλάμα λέει δημοκρατία, κάθε μη αποδεκτή αντίδραση, κάθε αντίδραση που ξεπερνάει το όριο (όριο: γιαούρτι, κλείσιμο της Πανεπιστημίου, απεργία, οργάνωση σωματείου, κατάληψη ή ένοπλος αγώνας – όλα το ίδιο είναι πάνω κάτω, βίαιες ενέργειες ενάντια στη δημοκρατία μας), θα διώκεται και θα καταδιώκεται. Τίποτα απ’ όλα αυτά που ξεπερνούν το όριο, δεν είναι ανεκτό. Τίποτα δεν μπορεί να έχει νομιμοποίηση, τίποτα δεν μπορεί να μην είναι καταδικαστέο.

Συνεπώς, αν καταργούν τα εργασιακά δικαιώματα, αν αποφασίζουν με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, αν καταστρέφουν το τοπίο και τη ζωή σε μια περιοχή (ή έστω αν δεν είναι αποδεδειγμένο ότι δεν το κάνουν), αν κάνουν «δουλίτσες» με επιχειρηματίες, αν τροφοδοτούν ένα παρακράτος που δολοφονεί, αν κάνουν μαζικές τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, αν κάνουν μαζικές προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων χωρίς λόγο ή αν διαπομπεύουν ασθενείς, όλα αυτά εμπίπτουν στα πλαίσια της Δημοκρατίας. Αν δε σ’ αρέσει, να το καταγγείλεις, θα κάνουμε ΕΔΕ. Αν δεν έχεις εμπιστοσύνη στις ΕΔΕ, να πας στα δικαστήρια. Αν και εκεί δεν βρεις δικαιοσύνη, να το καταγγείλεις στο βουλευτή σου. Αν τίποτα απ’ όλα αυτά δεν λειτουργεί (ή λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο), τότε δεν έχεις παρά να πας σε τέσσερα χρόνια να ψηφίσεις. Όλα τ’ άλλα είναι βία.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια ζούμε μια πορεία χωρίς επιστροφή, μια ανυπολόγιστη καταστροφή. Δεν πρόκειται για κάποια μέτρα σε λάθος κατεύθυνση που θα έρθει μια επόμενη κυβέρνηση ή ένας επόμενος υπουργός να τα διορθώσει. Η καταστροφή του φυσικού τοπίου, ο αποχαρακτηρισμός δασικών εκτάσεων δεν έχει επιστροφή. Ότι σ’ αυτά τα χρόνια άνθρωποι βγήκαν στο περιθώριο, αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν, έμειναν άνεργοι για καιρό ή έχασαν μέρος της σύνταξης ή του εφάπαξ τους, δεν είναι απλά μια άστοχη διοικητική πράξη. Πρόκειται για κομμάτια μιας πολιτικής που για κάποιους σημαίνουν μια κατάρρευση χωρίς επιστροφή.

Η καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται δεν έχει ως αφετηρία μια ειλικρινή αγωνία για την διάλυση του κοινωνικού ιστού. Η καταδίκη της βίας έχει ως μοναδικό σκοπό να μας υπενθυμίζει τη θέση μας και τα αποδεκτά απ’ αυτό το (ας το πούμε δεν είναι ντροπή) αυταρχικό καθεστώς εργαλεία. Όταν ο υπουργός ρωτάει κοιτώντας την κάμερα αν ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ; στην πραγματικότητα μας ζητάει να καθίσουμε ήσυχοι και να κάνουμε ζάπινγκ. Μας ζητάει να μη ζητάμε πολλά. Μας ζητάμε να δεχτούμε τη μοίρα μας, να υπομείνουμε τη ρεάλ πολιτίκ και να σταματήσουμε να μετράμε τα θύματα.

Μας ζητάει ο υπουργός ή και ο ίδιος ο πρωθυπουργός μέσω της θεωρίας των δύο άκρων να συναινέσουμε, να εισέλθουμε μετανοημένοι στο ναό του «Κέντρου». Δεν υπάρχουν ανατροπές ή επαναστάσεις. Δεν υπάρχουν καν αντιστάσεις. Δεν υπάρχει ανάγκη για αντιστάσεις πια. Μας ζητάει να ξεχάσουμε τις ουτοπίες, τα συλλογικά όνειρα ή ακόμη και το λειψό κοινωνικό κράτος. Μας ζητάει να σηκώσουμε τα μανίκια και να βρούμε τη προσωπική μας θέση στην Ειδική Οικονομική Ζώνη.

Εκεί είναι ωραία, ζεστά και ήπια. Εκεί, άνθρωποι που δεν συμμετέχουν στην συλλογική κατάρρευση, πίσω από ένα μικρόφωνο μας εξηγούν ποιά είναι η μόνη πιθανή θέση μας. Μας εξηγούν ότι πια για μας δεν γίνεται τίποτα. Όλα έχουν κριθεί.

Κάθε εξήγηση ξεκινά με ένα ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ; ΝΑΙ ή ΌΧΙ;

Του Μιχάλη Ιγνατίου

 

Η υπόθεση των Ιμίων και οι χειρισμοί που έπρεπε να γίνουν και ΔΕΝ έγιναν τον Ιανουάριο του 1996, επανήλθαν στην επικαιρότητα μετά τη σχετική αναφορά του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στην παρουσίαση του βιβλίου του Γιώργου Βασιλείου. Είπε ο κ. Σημίτης:

«Στην υπόθεση των Ιμίων το 1996, η επάνοδος στη ρύθμιση που ίσχυε από τότε που τα Δωδεκάνησα έγιναν ελληνικά αποτέλεσε για τους ίδιους κύκλους προδοσία. Η Ελλάδα κατ’ αυτούς θα έπρεπε να κηρύξει πόλεμο στην Τουρκία. Σήμερα η προσοχή τους στρέφεται στην άμεση κήρυξη της ΑΟΖ. Ετσι θα εξασφαλίσουμε μεταξύ άλλων, ισχυρίζονται, και τα πετρέλαια που θα μας βοηθήσουν να ξεπεράσουμε την κρίση».

Εκτός του ότι επιχείρησε να συνδέσει δύο εντελώς διαφορετικά θέματα, η δήλωση του πρώην πρωθυπουργού είναι πέρα για πέρα άστοχη, διότι πάνω απ’ όλα δεν καταγράφει με ακρίβεια το καθεστώς των συγκεκριμένων βραχονησίδων. Αντίθετα θολώνει τα νερά… Μέχρι την 31η Ιανουαρίου του 1996, αποτελούσαν ελληνικό έδαφος. Μετά την κρίση, που δημιούργησε η απερισκεψία Ελλήνων και Τούρκων δημοσιογράφων, είναι «αμφισβητούμενη περιοχή».

Δυστυχώς, αυτό ήταν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης με τον μακαρίτη Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, ο οποίος δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει καν τις «μαγικές» διπλωματικές του ικανότητες για να αποτρέψει τον ελληνοτουρκικό πόλεμο. Πέτυχε από την πρώτη στιγμή την απομάκρυνση της ελληνικής σημαίας και απ’ εκεί και πέρα, όταν «την πήρε ο άνεμος» όπως καταγράφεται να λέει ο τότε υπουργός Εξωτερικών στον Αμερικανό ομόλογό του Κρίστοφερ, όλα τελείωσαν. Μόνο που τα Ιμια, από εκείνο το μοιραίο βράδυ, έχουν χαρακτηριστεί «γκρίζα ζώνη».

Για του λόγου το αληθές αντιγράφω από το τηλεγράφημα που απέστειλε ο τότε υπουργός Εξωτερικών (Κρίστοφερ) με την υπογραφή του Στρόουμπ Τάλμποτ στον Αμερικανό πρέσβη Νάιλς, στις 8 Φεβρουαρίου 1996, (ώρα 2.25 π.μ.). Αναφέρει με ακρίβεια τη συμφωνία μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας για τα Ιμια, η οποία είναι δεσμευτική για τις δύο χώρες:

«Οι Τούρκοι παραπονέθηκαν ότι η Ελλάδα τοποθέτησε στρατιωτικές δυνάμεις στη νήσο Καλόλιμνο (ένα ελληνικό νησί κοντά στα Ίμια / Καρντάκ), παραβιάζοντας τη συμφωνία που επέτρεψε στις δύο πλευρές να υποχωρήσουν από το χείλος της σύγκρουσης. Η συγκεκριμένη ενέργεια δεν παραβιάζει τη συμφωνία για την ταυτόχρονη απομάκρυνση στρατιωτικών δυνάμεων και σημαιών από τα Ίμια, την αποχώρηση των πολεμικών σκαφών και τη μη επιστροφή τους».

Αυτή είναι η συμφωνία που «γκρίζαρε» τα Ιμια. Αποτελείται από ΤΕΣΣΕΡΙΣ όρους, όχι από δύο όπως ισχυρίστηκαν τότε. Δεν επιτρέπεται η παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων και σημαιών επί των βραχονηδίσων, απαγορεύεται η παρουσία πολεμικών πλοίων, και όλα τα παραπάνω -στρατός, σημαίες και πλοία- δεν επιστρέφουν ξανά στα Ιμια ή γύρω από αυτά

Οτιδήποτε άλλο λέγεται είναι παραποίηση της αλήθειας…

ΠΗΓΗ: mignatiou.com

Ούτε λέξη οι καθεστωτικές κοπέλες για το έγκλημα που διέπραξε στο αεροδρόμιο Ελληνικού ο Γκολντενείδης. Οι εργολάβοι, οι κλέφτες και οι λωποδύτες γιορτάζουν την …Ημέρα Ανεξαρτησίας

Δεν υπάρχει, πιστεύω, πολιτισμένος άνθρωπος που να μην αποδοκιμάζει, στέκεται απέναντι, πολεμάει, καταδικάζει την στυγερή δολοφονία ενός νέου ανθρώπου για …πολιτικούς λόγους (μη χ…ω τους δολοφόνους από τον Πολ Ποτ μέχρι τον Βιντέλα και από τον Στάλιν μέχρι τον Χίτλερ)

Απ’ εκεί όμως μέχρι την άλλη άκρη που το πουλημένο σύστημα βρήκε παπά και θέλει να θάψει 5-6 υπάρχει μεγάλη απόσταση. Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται την ΧΑ θυμίζει, αν το σκεφτείτε, …Ολυμπιακή Αεροπορία, Ίμια, Ευχαριστώ τους Αμερικανούς, Ολυμπιακούς Αγώνες και λοιπά κατορθώματα της Δημοκρατίας της Κοτζαμπασίας

Έτσι που πάνε είναι σαν να στρώνουν τον δρόμο της με άνθη μια και, πιστεύω, ότι τα άκρα δεν αντιμετωπίζονται μόνο με αστυνομικά μέτρα αλλά, ποιος είμαι εγώ που μιλάω; 

 Από το «Πολύφημος» (μέσω  Ραμνουσία)

(Ένα σχόλιο που με εκφράζει_Κ.Κ.)

Ο πνευματικός άνθρωπος του σήμερα είναι αυτός που γράφει στο Προταγκόν, την Λάιφο και την Άθενς Βόις. Ή εκείνος που γράφουν γι’ αυτόν το Προταγκόν, η Λάιφο και η Άθενς Βόις. Ή τελοσπάντων όποιος διαφημίζεται από τα βραδινά δελτία λίγο πριν τ’ αθλητικά, ανάμεσα στην “πρέσβειρα καλής θελήσεως” και τα παραμύθια της Μαρή Κυριακού.

End of story, που λένε και οι φίλοι μας οι Εγγλέζοι.Έχω ξαναγράψει για τα αθηναϊκά “φρι πρες”. Πάντα ήταν ελεγχόμενα, ακόμη κι από χρηματοδοτήσεις της αμερικανικής πρεσβείας (Wikileaks). Από τότε, όμως, που έβγαλαν δικό τους δήμαρχο -τον Καμίνη που ξηλώνει παγκάκια για να μην κοιμούνται άστεγοι- νομίζουν πως έχουν πιάσει τον παπά απ’ τα αρχίδια.Και πώς να μην τον πιάσουν; Ο ΟΠΑΠ να είναι καλά από το ζεστό του χρήμα για να γράφουν τις παπαριές τους και να ασχολείται ο κόσμος. Κι όσοι πιστεύουν ότι αυτά τα κονδύλια θα πάνε χαμένα τώρα με τον Μελισσανίδη και την παρέα του, είναι γελασμένοι.

Ποιος άλλο θα αποκαλεί “τζαμπατζή” κι “εχθρό της κοινωνίας” όποιον που δεν χτυπά εισιτήριο -ακόμη και τον νεκρό- και με τους λαθρεμπόρους μια ζωή αβαβά;

Το συμπέρασμα είναι πως η κατάσταση προχωρά με γοργούς ρυθμούς στην απόλυτη ανθρωποφαγία. Γιατί άλλο το δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης κι άλλο το να στρέφεις τον έναν ενάντια στον άλλο προς όφελος των αφεντικών σου.

Αυτό είναι το σημερινό προσόν του πνευματικού ανθρώπου των φρι πρες και των πολιτιστικών δελτίων. Και το εξασκούν με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Έχει μαλλιάσει η γλώσσα αρκετών να βγάζουν ξανά και ξανά στη φόρα όσα έχουν πει και γράψει όλοι αυτοί οι τύποι.

Τ’ αυτιά δεν ιδρώνουν. Είτε από αδιαφορία και σταρχιδισμό, είτε από τις χίλιες δυό σκοτούρες που κουβαλά ο καθένας στο κεφάλι του, είτε από εκείνους που αν τους πεις ότι στους συγγραφείς δεν αρέσει ο δημόσιος θηλασμός κι οι αλόγιστες γέννες, θα σου απαντήσουν με στιχάκια της Πάολα.

Κι οι τελευταίοι είναι πάρα πολλοί. Κυκλοφορούν ανάμεσα μας κατά χιλιάδες. Πώς να μην κυκλοφορούν, όταν σε ρωτήσουν “και τι θες να ακούω, Σαββόπουλο που πίνει και τρώει στις Σπέτσες μ

karagiozisjpg

Ένα χαρακτηριστικό κείμενο από το GreekHelicopters -το οποίο προσυπογράφω με τα δύο μου χέρια._Κ.Κ.

Η Αθήνα, είναι μία πόλη με πληθυσμό (επισήμως) πάνω απο  4 εκατομύρια κατοίκους. Όσο δηλαδή και ολόκληρη η Νορβηγία και γι’ αυτό θα την χρησιμοποιήσουμε ως παράδειγμα. Θα μπορούσες κάλλιστα να πάρεις όλους τους Νορβηγούς και να τους «χωρέσεις» στην Αθήνα.

Η Αθήνα είναι επίσης μία πόλη με τέσσερα αεροδρόμια: Ελ. Βενιζέλος, Α.Β. (αεροπορική βάση) Δεκελείας, Α.Β. Ελευσίνας και Πάχη Μεγάρων. Στην δε “γειτνίαση” της πόλης βρίσκονται η Α.Β. Τανάγρας και τα αεροπεδία της Θήβας, της Κοπαίδας και του Λέχαιου. Αντιστοίχως η Νορβηγία έχει 59 αεροδρόμια.

Για τα αεροπεδία της Νορβηγίας, ούτε λόγος, αφού πρώτον είναι τόσα πολλά που θα κορεστεί ο χάρτης και δεύτερον επιτρέπεται με πολύ συνοπτικές διαδικασίες (πχ ένα τηλέφωνο) να προσγειωθεί κανείς ακόμα και στον κήπο του όχι μόνο με ελικόπτερο αλλά και με αεροπλάνο. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εξυπηρέτηση μίας ομάδας ανθρώπων στην Αθήνα επιδιώκεται να γίνεται με τα ίδια αεροδρόμια που εξυπηρετείται μία ολόκληρη χώρα του ιδίου πλυθησμού. Δυστυχώς δεν μπορούμε να πούμε ούτε αυτό καθότι από τα προαναφερθέντα αεροδρόμια των Αθηνών, όλα υπολειτουργούν, για διαφορετικούς λόγους το καθένα.

Δεν θα αναφερθούμε στο Ελ. Βενιζέλος, στις Α.Β. Τανάγρας και Ελευσίνας ή στα αεροπεδία εκτός Αττικής, αφού στο μεν πρώτο το κόστος είναι απαγορευτικό, στα δύο δεύτερα οι διαταγές είναι απαγορευτικές και στα τρίτα η διαδρομή για να πάς και να επιστρέψεις.
Στο Τατόι, το πρωί, λόγω πτήσεων της Πολεμικής Αεροπορίας, απαγορεύεται η κυκλοφορία αεροσκαφών αερολεσχών. Το μεσημέρι το αεροδρόμιο ανοίγει και κλείνει στις 14:30 το χειμώνα και στις 15:30 το καλοκαίρι. Τι εννοούμε ανοίγει και κλείνει; Εννοούμε ότι με το που ανοίγει αμέσως απαγορεύονται οι πτήσεις (τι δεν καταλαβαίνεις;).

Ούτως ή άλλως, εκεί με την ευγενική χορηγία της Πολεμικής μας Αεροπορίας επιτρέπεται να στεγάζονται κάποιες αερολέσχες και μόνο (δεν μπορεί ο καθένας να πάει και να πετάξει). Ο λόγος της λεγόμενης “παύσης” του ωραρίου, είναι ο γνωστός κανονισμός που επιβλήθηκε με την πρόφαση να μην ενοχλούνται οι κάτοικοι των γύρω περιοχών από την φασαρία που κάνει ένα αεροπλανάκι με κινητήρα μακράν πιό αθόρυβο από αυτόν του αυτοκινήτου τους. Τα διεθνή πιστοποιητικά θορύβου των αεροσκαφών δεν γίνονται προφανώς δεκτά από τους αρμόδιους φορείς η δεν τα έχουν δει ποτέ στη ζωή τους.

Έτσι λοιπόν, αυτές οι αερολέσχες επιτρέπεται να πετάξουν από τις 17:30 το καλοκαίρι, ή από τις 16:30 τον χειμώνα μέχρι την δύση του Ηλίου. Αυτό σημαίνει ότι το καλοκαίρι υπάρχει ένα περιθώριο τριών – τεσσάρων ωρών κατά το θερινό ηλιοστάσιο για αποπροσγειώσεις μέχρι να… μπουχτίσει ο κύκλος και να μην σου επιτρέψουν να πετάξεις άλλο.
Αυτή η τακτική του μπουχτισμένου (κεκορεσμένου) κύκλου – που αποτελεί σαφώς μία ανακάλυψη του σοφού μας λαού – υοθετήθηκε προσεχώς και από το τελευταίο κάστρο της Γενικής Αεροπορίας, της αντιαεροπορικής αυτής χώρας.

Στα Μέγαρα λοιπόν, το αεροδρόμιο θεωρητικά ανοίγει στις 9 (ή ότι ώρα μας κάνει την τιμή η ΥΠΑ να το ανοίγει βάση των ωραρίων των αεροδρομίων που εκδίδει). Τα πρωινά πραγματοποιούνται πολλές πτήσεις της Αεροπορίας Στρατού. Ταυτοχρόνως μπορεί ένα αεροπλάνο σχολής ή αερολέσχης (υπό συνθήκες) να φύγει ή να πάει για μία προσγείωση και μόνο. Όταν τελειώνουν οι πτήσεις της Αεροπορίας Στρατού και με την προυπόθεση ότι δεν γίνονται ρίψεις αλεξιπτωτιστών, δεν πετάνε UAVs και δεν μας επιτέθηκαν οι εξωγήινοι, επιτρέπεται να κάνεις αποπροσγειώσεις μέχρι… να κορεστεί κι αυτός ο κύκλος και να σου πούν ευθαρσώς σήκω φύγε ή προσγειώσου. Και τι εννοούμε να “κορεστεί” ο κύκλος; Μα να υπάρχουν πάνω από δύο (2) αεροσκάφη ταυτοχρόνως!

Είναι απόλυτα κατανοητός ο τεράστιος κίνδυνος που ελλοχεύει η συνύπαρξη δύο τριών ή περισσοτέρων αεροσκαφών στον ίδιο κύκλο. Μόνο μία ματιά στα αεροπεδία άλλων χωρών, όπου πετάνε 187 (κυριολεκτικά) αεροσκάφη σε τρείς διαφορετικούς διαδρόμους του ιδίου αεροπεδίου, αρκεί. Εκεί οι πιλότοι σκοτώνονται σωριδόν αφού κάθε δεκαετία συμβαίνει κι από ένα μείζον ατύχημα. Επίσης είναι απόλυτα κατανοητός ο τεράστιος φόρτος εργασίας για έναν ελεγκτή (κι αυτό δεν γράφεται κοροιδευτικά: εάν πάτε στον Πύργο ελέγχου και δείτε πόσα τηλέφωνα πρέπει να γίνουν επειδή ένας “αργόσχολος πλούσιος τυπάς”, απογειώνεται για να πάει μέχρι την Αίγινα, θα εκλπαγείτε). Αυτό που δεν έχει γίνει ακόμα κατανοητό, είναι πόσο άκομψα εκτελείται η γενική αεροπορία της χώρας. Επιπλέον δεν έχουν γίνει κατανοητά τα μαθηματικά του δημοτικού (στατιστικά, ένας πιλότος χρειάζεται περί τις 200 προσγειώσεις για να πάρει πτυχίο PPL. Εάν κάνει 8 προσγειώσεις την ώρα, και δεδομένων των ωραρίων και των περιορισμών των αεροδρομίων, πόσα χρόνια χρειάζεται για να πάρει πτυχίο;).

Προκείπτει βεβαίως το (λογικό;) ερώτημα “κι αφού δεν τους θέλουμε στην Αθήνα γιατί δεν φεύγουν. Να φύγουν, να πανε αλλού!”.
Πολύ ωραία. Ο πλούσιος τυπάς λοιπόν που ξύνεται όλη μέρα και χαλάει τα λεφτά του για να πετάξει ελικοπτεράκια και αεροπλανάκια, φεύγει από το Τατόι στις 15:30 για να πάει σε κάποιο αεροδρόμιο που να επιτρέπονται οι αποπροσγειώσεις. Η Σύρος είναι κλειστή. Η Σκιάθος το ίδιο, η Μύκονος δεν δέχεται εκπαιδευτικές πτήσεις, η Σκύρος είναι στρατιωτικό αεροδρόμιο και θέλει έγκριση για να πάς, η Μήλος ανοίγει σε ώρα που δεν προλαβαίνεις να επιστρέψεις και για να μην λέμε πολλά, η μόνη ελπίδα κάποιου να κάνει εκπάιδευση στην Αττική, είναι να πάει στην Καβάλα.

Γιατί γίνονται όλα αυτά; Ποιος τα αποφασίζει; Με ποια λογική; Ολες τις απαντήσεις θα τις βρείτε στο βιβλίο του Carlo M. Cipolla, με τίτλο “The Basic Laws of Human Stupidity.” Υπάρχει και μεταφρασμένο στα Ελληνικά αλλά οποίος βιάζεται να βρει απαντήσεις και έχει iPad η iPhone μπορεί να το βρει ΕΔΩ.
Εμείς επιλέξαμε ως κεντρική απάντηση τον τρίτο βασικό νόμο της ανθρώπινης ηλιθιότητας και σας τον παραθέτουμε ως απόσπασμα του παραπάνω βιβλίου: «Ένα ηλίθιο άτομο είναι ένα πρόσωπο που προκαλεί προβλήματα σε άλλο πρόσωπο ή ομάδα προσώπων, ενώ ο ίδιος δεν αποκομίζει κανένα κέρδος, η ενδεχομένως να αποκομίζει και προβλήματα»

Υ.Γ.: Διαβάζουμε στο περιοδικό της AOPA.co.uk ότι η γενκή αεροπορία στην Ελλάδα είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Άραγε αυτοί οι “συκοφάντες”, γνωρίζουν ότι είναι θαύμα το ότι ακόμα πετάμε;

της Βάλιας Μπαζού

(Αναρτήθηκε από τον/την anepikairos στο Μαΐου 10, 2013, το είδα στο «Ολυμπιάς») 

llllllll1368026578

Ο Άλµπερτ Αϊνστάιν είχε διατυπώσει µια κορυφαία ρήση, απόρροια όχι τόσο της σοφίας του, αλλά της άριστης γνώσης που είχε για τον τρόπο λειτουργίας του πλανήτη. «Αν κάποτε οι µέλισσες αφανιστούν από προσώπου γης, το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να τις ακολουθήσει» είχε πει ξεκάθαρα. 
Ποιος, όµως, δίνει σηµασία στον σηµαντικότερο, ίσως, επιστήµονα που εµφανίστηκε στη Γη από τη στιγµή που υπάρχει η Bayer και η Syngenta, οι πολυεθνικές που σε πείσµα της κοινής επιστηµονικής λογικής έχουν βαλθεί στο όνοµα του κέρδους να εξοντώσουν τις µέλισσες;
Η απάντηση είναι: κανείς από εκείνους που οφείλουν, αφού φαίνεται πως θεωρούν ότι είναι πιο ασφαλές να υποκύψουν στις επιθυµίες των παραγωγών εντοµοκτόνων και φυτοφαρµάκων παρά τις προειδοποιήσεις των επιστηµόνων για τον κίνδυνο που συνεπάγεται για την ανθρωπότητα η εξαφάνιση των μελισσών.
Και τρανή απόδειξη των µεγάλων συµφερόντων που επικρατούν σε βάρος της δηµόσιας υγείας, της ασφάλειας τροφίµων και του περιβάλλοντος είναι το σκοτεινό, χωρίς κανόνες παιχνίδι που παίζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ένα θρίλερ µε απειλές και πιέσεις, µε στόχο να µην αλλάξει τίποτα απολύτως στη χρήση των επικίνδυνων φυτοφαρµάκων που, σύµφωνα µε τους επιστήµονες, ευθύνονται για τη µαζική θανάτωση µελισσών σε ολόκληρο τον κόσµο. Ένα φαινόµενο που έχει φέρει σε απόγνωση τους µελισσοκόµους σε ολόκληρο τον κόσµο και που απειλεί ακόµα και την παραγωγή τροφίµων.
Επιστηµονικοί φορείς, µελισσοκόµοι και περιβαλλοντικές οργανώσεις τα τελευταία χρόνια κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου επισηµαίνοντας ότι για την ακατανόητη αρχικά µαζική εξόντωση των µελισσών ευθύνονται τα νεονικοτινοειδή φυτοφάρµακα.
Οι επιστήµονες εντόπισαν τη φονική επίδραση των λεγόµενων και διασυστηµατικών εντοµοκτόνων έπειτα από τουλάχιστον 10 χρόνια χρήσης τους. Μετά τις προειδοποιήσεις των µελισσοκόµων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων τη σκυτάλη πήρε ο ΟΗΕ, τον Μάρτιο του 2011, όταν με έκθεσή του έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου επισημαίνοντας ότι είχαν καταρρεύσει οι αποικίες των μελισσών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη σε ποσοστό 30%!
Δυο χρόνια μετά, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), με έκθεσή της προς την Κομισιόν, επισήμανε τον κίνδυνο για τις μέλισσες και τους άγριους επικονιαστές που απορρέει από τη χρήση των πιο ευρέως χρησιμοποιούμενων νεονικοτινοειδών εντομοκτόνων και συγκεκριμένα των clothianidin, thiamethoxam και imidacloprid.
Η γνωμοδότηση της EFSA ταρακούνησε την Κομισιόν αφού η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων θεωρείται συντηρητική στις διατυπώσεις της και έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για επιστημονικές διαγνώσεις προσαρμοσμένες στους νόμους της αγοράς.
Έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να δράσει προτείνοντας την απαγόρευση για δυο χρόνια της χρήσης τριών νεονικοτινοειδών φυτοφαρμάκων και συγκεκριμένα των imidacloprid και clothianidin (της Bayer) και του thiametoxam της Syngenta, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως και στην Ελλάδα, και μάλιστα για τέσσερις καλλιέργειες, του ηλίανθου, της ελαιοκράμβης, το καλαμποκιού και του βαμβακιού.
Η πρόταση, αν και συντηρητική, αφού ζητούσε την αναστολή χρήσης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και όχι την οριστική απαγόρευση, δέχθηκε ανηλεή πόλεμο, όπως επίσης και τα ίδια τα μέλη της EFSA.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυο μεγάλες πολυεθνικές με επιστολές τους προς τους επιτρόπους Υγείας και Γεωργίας υποστήριζαν ότι για τον θάνατο των μελισσών ευθύνονται οι αγρότες που δεν κάνουν σωστή χρήση των φυτοφαρµάκων. Παράλληλα, το Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory) αποκάλυψε ότι η εταιρεία Syngenta είχε πρόσβαση στα αποτελέσµατα της έκθεσης της EFSA καθώς και στο δελτίο Τύπου πριν ακόµα ανακοινωθούν τα αποτελέσµατα και δοθεί στη δηµοσιότητα η σχετική ανακοίνωση, και δεν δίστασε µε επιστολή της να απειλήσει ακόµα και µε αγωγές την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίµων στην περίπτωση που επέµενε στη διατύπωση των θέσεών της για τη σχέση των διασυστηµατικών εντοµοκτόνων µε τον θάνατο των µελισσών.

Οι οργανώσεις των µελισσοκόµων σε ολόκληρο τον κόσµο, όπως και στην Ελλάδα, ζητούν δραστικά µέτρα, την απαγόρευση, δηλαδή, χρήσης όχι µόνο των τριών συγκεκριµένων φυτοφαρµάκων, αλλά και των επτά πιο βλαβερών για τις µέλισσες φυτοφαρµάκων (του imidacloprid και του clothianidin της Bayer, του thiamethoxam της Syngenta, του fipronil της BASF και των clorpyriphos, cypermethrin και deltamethrin) και την αντικατάστασή τους µε ασφαλή για τις µέλισσες, τον άνθρωπο και το περιβάλλον υποκατάστατα.

Όπως επισήµανε ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος, τα υποκατάστατα δεν είναι µύθος, αφού «εναλλακτικές λύσεις στα νεονικοτινοειδή υπάρχουν. Απλές αγρονοµικές τεχνικές, όπως η εναλλαγή καλλιεργειών, η καλλιέργεια διαφορετικών ποικιλιών και η υποστήριξη της επιβίωσης και αναπαραγωγής των επικονιαστών µπορούν να εξασφαλίσουν τα ίδια επίπεδα παραγωγής». Το λεγόµενο «Σύνδροµο Κατάρρευσης των Μελισσιών» (Colony Collapse Disorder) αρχικά εντοπίστηκε το 2007. Και, όπως διέγνωσαν οι επιστήµονες, ευθύνεται κάθε χρόνο για την απώλεια τουλάχιστον του 30% των αποικιών µελισσών στον κόσµο. Το ποσοστό αυτό έχει εκτοξευθεί σε ορισµένες περιοχές ακόµα και σε 80%, οδηγώντας σε αφανισµό τη µελισσοκοµία.

Το δεύτερο µεγάλο πρόβληµα είναι η αδράνεια των αρµόδιων φορέων, που είναι επίσης παγκόσµιο φαινόµενο. Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. οι πιέσεις των κολοσσών της χηµικής βιοµηχανίας υπαγορεύουν επί της ουσίας την επίσηµη πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ΗΠΑ το θέµα έχει φτάσει πλέον στη ∆ικαιοσύνη αφού οι µελισσοκόµοι, που βρίσκονται αντιµέτωποι µε οικονοµική καταστροφή, διαπίστωσαν ότι, παρά τις επιστηµονικές έρευνες και τις συµβουλές των ειδικών, η αρµόδια αρχή, η Αµερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA), καθυστερεί καταστροφικά. Έτσι 4 µελισσοκοµικές και 5 περιβαλλοντικές και καταναλωτικές οργανώσεις προσέφυγαν στο Οµοσπονδιακό Περιφερειακό ∆ικαστήριο (Federal District Court) ζητώντας την παρέµβασή του για να ληφθούν µέτρα.

Το πρόβληµα έχει εντοπιστεί και στην Ελλάδα, που είναι η πρώτη µελισσοκοµική χώρα στην Ευρώπη µε 2,2 µελίσσια ανά τετραγωνικό χιλιόµετρο και τέταρτη στην παραγωγή µελιού, µε περισσότερους από 17.000 τόνους ετησίως, µετά την Ισπανία, τη Γερµανία και τη Γαλλία. Και η ελληνική πολιτεία, όµως, τηρεί την ίδια παρελκυστική πολιτική και έχει έρθει σε ευθεία σύγκρουση µε τους µελισσοκόµους που διαπιστώνουν ότι οι προτάσεις τους πετάγονται στο καλάθι των αχρήστων. Πολιτική βέβαια που δεν προξενεί εντύπωση, εάν θυµηθούµε µια ακόµα κορυφαία ρήση του Άλµπερτ Αϊνστάιν για την ανθρώπινη βλακεία. Όπως είχε πει ο εµβληµατικός επιστήµονας «Μόνο δύο πράγµατα είναι άπειρα: το σύµπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύµπαν διατηρώ κάποιες αµφιβολίες».

Ο ρόλος των µελισσών

Επικονίαση ονοµάζεται η διαδικασία στην οποία γίνεται η γονιµοποίηση στα φυτά, διαδικασία που επιτυγχάνεται κυρίως µε τη βοήθεια των εντόµων και του αέρα. Για να το πούµε πιο απλά, τα έντοµα τρέφονται από τη γύρη των ανθών και ταυτόχρονα βοηθούν στη γονιµοποίησή τους. Την ίδια στιγµή, τα φυτά επιτρέπουν στα έντοµα να τραφούν από αυτά, µε αντάλλαγµα τη βοήθεια των εντόµων στην αναπαραγωγική διαδικασία και κατ’ επέκταση στη διαιώνιση του είδους. Οι µέλισσες έχουν τον πιο ενεργό και σηµαντικό ρόλο στη γονιµοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως µηχανικοί µεταφορείς της γύρης. Σύµφωνα µε τους επιστήµονες, µία µέτρια αποικία µελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή µελιού. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι µέλισσες αποτελούν το 80% περίπου των επικονιαστικών εντόµων, τότε εύκολα καταλαβαίνουµε τη σηµαντική προσφορά τους στο φυτικό και ζωικό περιβάλλον, αφού τα φυτά που αναπτύσσονται αποτελούν τροφή για τα ζώα και τον άνθρωπο, παράγουν οξυγόνο και εμποδίζουν τη διάβρωση του εδάφους. Όπως υπογραμμίζει η Ομοσπονδία Μελισσοκομικών Συλλόγων Ελλάδας, η μέλισσα αποτελεί τον κυρίαρχο επικονιαστή στη φύση καθώς ένα συνηθισμένο μελίσσι με 50.000 μέλισσες επικονιάζει 500.000 άνθη την ημέρα. Από τα 100 είδη φυτών που προσφέρουν το 90% της τροφής στον κόσμο, το 70% γονιμοποιείται από τις μέλισσες. Όμως και όλα τα αγριολούλουδα και τα βότανα χρειάζονται τη μέλισσα, που αποτελεί θεμέλιο λίθο του περιβάλλοντος. Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει και την οικονομική αξία που συνεπάγονται τα έντομα επικονίασης, αξία η οποία στην Ευρώπη υπολογίζεται σε 22 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Φυτοφάρμακα – δολοφόνοι

Τρία είναι τα φυτοφάρμακα – επτά για τις μελισσοκομικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις – που, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ευθύνονται για τη μαζική θανάτωση δισεκατομμυρίων μελισσών τα τελευταία 7 επτά χρόνια. Πρόκειται για τα διασυστηματικά εντομοκτόνα, γνωστά και ως νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα, των εταιρειών Bayer και Syngenta, και συγκεκριμένα το imidacloprid, το clothianidin και το thiamethoxam.

Τα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα έχουν την ιδιότητα να κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού, σε αντίθεση με τα συμβατικά που απλώς ψεκάζονται στα φυτά. Η «λογική» αυτών των φυτοφαρμάκων είναι ότι, κυκλοφορώντας σε όλα τα μέρη του φυτού, σκοτώνουν τα επιβλαβή έντομα σε όλη τη διάρκεια ζωής του φυτού.

Η καινούργια αυτή οικογένεια εντομοκτόνων επενδύεται στους σπόρους με ειδική επεξεργασία έτσι ώστε ολόκληρη η ποσότητα να περνά στο φυτό. Η ιδιότητα, όμως, αυτή, όπως αποδεικνύουν τώρα οι επιστημονικές έρευνες, έχει ως αποτέλεσμα, εκτός από τα βλαβερά για τα φυτά έντομα, να εξολοθρεύουν και τα άκρως χρήσιμα και απαραίτητα, όπως είναι οι μέλισσες, οι αγριομέλισσες, οι βομβίνοι και οι πεταλούδες. Αυτό συμβαίνει γιατί τα εντομοκτόνα εντοπίζονται και στο νέκταρ και στη γύρη, ακόμα και στον λεγόμενο «ιδρώτα» των φυτών που παράγεται με τη διαπνοή τους, σε όλους δηλαδή τους χυμούς που συλλέγουν οι επικονιαστές για να εκτελέσουν την αναντικατάστατη λειτουργία της γονιμοποίησης των φυτών.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ακόμα ότι τα νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα έχουν:

– Υψηλή τοξικότητα, 7.000 φορές περισσότερο από εκείνη του DDT, στην κλίμακα ng (δισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου) του φυτοφαρμάκου ανά μέλισσα.
– Μεγάλη διάρκεια παραμονής στο περιβάλλον.
– Υδατοδιαλυτή ιδιότητα, με αποτέλεσμα να εντοπίζονται και στα υπόγεια ύδατα.

Μελέτες που έχουν γίνει από Βρετανούς και Γάλλους επιστήμονες απέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τα διασυστηματικά φυτοφάρμακα τις μέλισσες και γενικότερα όλους του επικονιαστές. Συγκεκριμένα, διαπίστωσαν ότι, ακόμα και όταν η έκθεσή τους στα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα ήταν σε όχι υψηλά επίπεδα υπήρχε μεγάλη καθυστέρηση στην ανάπτυξη του πληθυσμού των εντόμων. Αποικίες μελισσών που είχαν εκτεθεί στα φυτοφάρμακα παρήγαν έως και κατά 85% λιγότερες βασίλισσες σε σύγκριση με αποικίες που δεν είχαν εκτεθεί στα νεονικοτινοειδή, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται άμεσα η δημιουργία νέων αποικιών μελισσών. Οι μελέτες έδειξαν ακόμα ότι τα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα επηρεάζουν και την ικανότητα πλοήγησης των μελισσών, αφού διαπίστωσαν ότι οι μέλισσες που είχαν εκτεθεί σε αυτά τα εντομοκτόνα είχαν λιγότερες πιθανότητες να επιστρέψουν στην κυψέλη τους μετά τη συλλογή της τροφής.  L1

Βάλια Μπαζού

Μία άσκηση φυσιογνωμικής για τις διακοπές του Πάσχα 

ÓÇÌÉÔÇÓ ÏÌÉËÉÁ assets_LARGE_t_1401_590008_type11598 AVRAMOPOULOS benni-colgatebarroso batzeli beautifully-creative-surrealistic-images-by-nrey-0017 beavis-and-butthead coyote.blast cyhco dorabak-xristoforakos-karamanlis dragvna 16-10-05_1284668_31 droutsasdimitris Gollum kaminis 210411sk imagesCA74TM3T pagaklos-tsoykatos papandreou_kantafi popeye3 OLYMPUS DIGITAL CAMERA

συνεχίζεται…





Αρέσει σε %d bloggers: