Περισσότερες- εξηγήσεις…

Το παρακάτω σημείωμα δημοσιεύτηκε στη σελιδα μου στο facebook. Το αναπαράγω και το επεκτείνω παρακαλώντας τους αναγνώστες να διατηρούν τη γλώσσα στο μάγουλο, να κρατούν μικρό καλάθι και να μη μου δίνουν τη σημασία -πού δίνουν π.χ στον ..Καθηγητή Ρουσόπουλο

Όχι ότι θ’ αλλάξει κάτι. Παρήλθαν οι εποχές που κείμενα δημοσιογράφων επηρέασαν υπουργούς και πρωθυπουργούς. Η οικονομική, περιβαλλοντική, οικονομική και πληθυσμιακή πίεση σφίγγει συνεχώς τη μέγγενη. Χώρες και λαοί που δεν έχουν μάθει να συνεργάζονται θα βρεθούν ή βρίσκονται (και δεν το ξέρουν) στο κενό. Τώρα, κοντά στο τέλος, αισθάνομαι ότι, τα 2 εκατομμύρια πολίτες που επισκέφθηκαν ο Ιστολόγιο στα 10 χρόνια της ύπαρξης του και οι 5 χιλιάδες που ακόμα με τιμούν με τη παρουσία τους στο fb. εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τη «γνώμη» μου. Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω και δεν ξέρω από που ν’ αρχίσω γι’ αυτό θα χρησιμοποιήσω την fuzzy logic των νεανικών μου χρόνων -και του περιοδικού μας «ΗΧΟΣ & HiFi»`


Οφείλω να εξηγήσω γιατί απορρίπτω τις θεωρίες του Γιάννη για τη σωτηρία μιας παραδόπιστης (στην πλειοψηφία) χώρας, γιατί οι κάλτσες του ΑλΤσιπ (και οι τρίχες της γάμπας του) επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική του Φενγουικ, για 1002 πράγματα θέλω να μιλήσω όπως τα κυνηγετικά γιλέκα του Φίλητα , bespoke κουστούμια τύπου Κυριάκου, τα ξανθιά μαλλιά με μαύρες ρίζες της Φώφης, το σκουλαρίκι του Κυρίευση τον Στρατηγικό Σχεδιασμό των Καρανικα, Σκουρλετη και τηλεοπτικά σποτ αισθητικής Δούρου
Και για το κόμμα …Ψιψινάκη, την Δαιμονική Λύση Βελόπουλου και την επικράτηση …Μπακογιαννη(!) στο Δήμο Αθηναίων -απέναντι στο «γουτσι-γουτσι» ευαίσθητο αγοράκι του ΣΥΡΙΖΑ που έχει βγει απ το ίδιο καλούπι αριστερών Βρυξελλών. Πέρασε ο καιρός και δεν ξέρω πια αν, οι νεότεροι καταλαβαίνουν αυτά που …γράφω! Μου λένε πως ορισμένοι δεν «πιάνουν» το χιούμορ, άλλοι δεν καταλαβαίνουν τι εννοώ, πολλοί δεν ξέρουν (πια) ποιος είναι ποιος.

Πρόσφατο παράδειγμα. Έδωσα (στοφβ) συγχαρητήρια στον Μανώλη Κοστίδη για τον επαγγελματισμό του (δεν κραυγάζει, δεν λέει ανοησίες) και την υπομονή. Με το τελευταίο εννοούσα την αντοχή του να απαντάει στις βλακώδεις ερωτήσεις που το έθεταν/θέτουν απ’ το στούντιο! Κανείς δεν το κατάλαβε και μάλλον δικαιολογημένα γιατί το υπονοούμενο πήγαινε πολύ μακρυά. Άλλο. Σχολίασα/ζω τις δηλώσεις του συμπαθούς Προέδρου Πάκη που απειλεί την Τουρκία για την «Ευρωπαϊκή της προοπτική«, την κουφή φράση «Εμείς οι Έλληνες» που εκτοξεύσει συνεχώς και τα «αυστηρά μηνύματα» που στέλνει κάθε τόσο στον Ταγίπ. Οι Παλιοί αντέδρασαν οι μπορεί και να μη ξέρουν ποιος είναι ο ΠτΔ, ο Ταγίπ ή που βρίσκεται η Τουρκία

Η Μηχανή του παλιού μου χαρακτήρα, του Μηχανικού Τρερλ εξακολουθεί να παράγει cartoon για την Loonie Tunes, το θέατρο σκιών Καραγκιόζη και τις κωμωδίες του βωβού κινηματογράφου. που γυρίζονται κάθε μέρα σε αυτό που, με στόμφο αποκαλούμε Ναό της Δημοκρατίας ή «Βουλή των Ελλήνων». Αυτό το «Ναός της Δημοκρατίας» είναι ίδιο με το «Εθνικό μας συγκρότημα», τον (παλιά) «Εθνικό μας αερομεταφορέα», και άλλα «μας» που είναι τόσο αστεία όσα και τα νούμερα που τα λένε. Τι «μας» ρε βλήματα; ‘Έχετε πάρει χαμπάρι τι κολοσσός είναι η Turkish Airlines»; Στα κανάλια βλέπετε τους μεταφορείς προσωπικού,μ τα άρματα μάχης, τα drones, τα κανόνια που κατασκευάζει η Τουρκία; Το μόνο «μας» που διαθέτει το Φενγουικ είναι η συλλογική μας μαλακία που επιλέγει αυτά τα διακεκριμένα μηδενικά για να κυβερνήσουν το Δουκάτο! Ξεχάσατε ότι, ένα Gollum κυβέρνησε τη χώρα, ένα ΑΜΕΑ (στο μυαλό) κέρδισε με 44% εκλογές, ένας λειτουργικά αναλφάβητος έγινε πρωθυπουργός κάνοντας στροφές …360 μοιρών, ρωτώντας «τι ώρα πετάνε τ’ αεροπλάνα» και βάζοντας υπουργό Οικονομικών έναν Άνθρωπο-Παγώνι;

Μετά την εκλογή του Mr Bean πολλοί λένε πως τώρα είναι «καλύτερα» αφού το μη χείρον βέλτιστον. Με συγχωρείτε που επεμβαίνω αλλά, ειλικρινά πιστεύετε ότι, μία κυβέρνηση που αποτελείται από bospoke (άδεια) κοστούμια είναι ικανή να σώσει το Δουκάτο απ’ το oblivion; Θέλω να πω έχετε εμπιστοσύνη σε κάποιους που εγκρίνουν τα «σχέδια» για την ¨εκμετάλλευση» του α/δ Ελληνικού; Θέλω να πω αν εγω έλεγα το ναι γι’ αυτό το τερατούργημα τι θα λέγατε; Ότι ενδιαφέρομαι για τον τόπο μου; Ότι φέρνω ανάπτυξη; Ότι διαθέτω ίχνος αισθητική και σεβασμό στο περιβάλλον; Give me a break που λένε και τα αμαρικανά. Κάθε μέρα στα «τραπέζια» των καναλιών παρελαύνουν χαρακτήρες που έχουν βγει απ’ τα στούντιο Hall Roach στις ΗΠΑ και Pinewood στην Αγγλία, από ταινίες του Πίτερ Σέλερς και του Λουί ντε Φινέ

Θα πείτε: μήπως είσαι αυστηρός; Μήπως ζητάς πολλά από μία χώρα που, από την ημέρα της Ανεξαρτησίας (από τι;) έγιναν 16 στρατιωτικά πραξικοπήματα, ακόμα 4 από το 1821 και άλλα που απέτυχαν ή που δεν μπόρεσα να βρω; Μία αναζήτηση στον Γούγλη θα δώσει την πλήρη εικόνα η οποία θα σας/μας βοηθήσει να προβλέψουμε το μέλλον. Η πολιτικά ορθοί λένε πως δεν είναι σωστό να χρησιμοποιώ την «επιστήμη» της Φυσιογνωμικής αλλά, ίσως, παραβλέπουν την σημασία του χιούμορ

Οφείλω εξηγήσεις. Όχι διότι Θ αλλάξει τίποτα. Το κάνω για για τους 100.000 πολίτες που (ακόμα) με τιμούν με τη παρουσία τους. Για τις (αποτυχημένες;) μου προβλέψεις, τη σχέση αισθητικής-πολιτικής, το περιβάλλον, τις επιπτώσεις που θα έχει στο κόσμο η αντιπαλότητα ΗΠΑ-Ρωσίας, ο ρόλος της Κίνας, τα τύμπανα πολέμου του Ερντογαν, η θέση της Ελλάδας στη εποχή των εφαρμογών της ΤΝ και άλλα
Οφείλω να πω γιατί απορρίπτω τις θεωριες του Γιάνη για τη σωτηρία μιας παροδοπιστης (στην πλειοψηφία) χώρας, γιατί οι κοντές κάλτσες του Αλεξ (και οι τρίχες της γάμπες) επηρεάζουν την εξωτερική πολιτική του Φενγουικ…
1002 πράγματα θέλω να πω για τα κυνηγετικά γιλέκα του Φίλη, τα bespoke κοστούμια του Κυριακου, τα ξανθά μαλλιά με μαύρες ρίζες της Φώφης, το σκουλαρίκι του Κυρίτση και τα κουτούκια του Καρανικα, την σκοτεινή προσωπικότητα Σκουρλετη, τα τηλεοπτικά σποτ της Δούρου
και, για τα εκατοντάδες παραδείγματα που έχω αναφέρει στο παρελθόν για τα ιριδίζοντα κουστούμια της προϊστορικής δεξιάς, τα Gant και τα Polo της νεώτερης, την μοναδική αισθητική του ΠΑΣΟΚ (μπουζούκια, σκυλάδικα, πολιτιστικά κέντρα, ξαδέλφια Μιμής, πάρτι στη «ρεματιά» Χαλανδρίου κ.α που, οι συνταξιούχοι αναγνώστες μπορούν να αναζητήσουν στα χιλιάδες άρθρα αυτού του ιστολόγιου

Όμως….

Όταν φοράς σανδάλια, παντόφλες, πέδιλα..κά

Όταν είσαι «Ξεκούμπωτος», ξώπλατος…

Όταν βλεπω τα δάχτυλα του ποδιού και τα νύχια σου

Όταν η μπάκα σου ακουμπάει τα γόνατα σου…

Όταν εμφανίζεσαι σαν φωτεινή επιγραφή σε σκυλάδικο της «εθνικής»

Όταν δεν είσαι ευπρεπής και ταπεινός…

Δεν σέβεσαι την αισθητική του ΜΕΤΡΟΥ
στη Βουλή -και στον δημόσιο λόγο 

Τότε, δεν είσαι «αριστερός», «προοδευτικός», suave metrosexual, αντισυμβατικός αλλά, κομπλεξικός μαράκας

Κι αυτό γιατί, ο χώρος (η Βουλή) είναι εκεί επειδή κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες «κορόιδα» έδωσαν τη ζωή τους σε πολεμους για να μπορείς ε σ υ να παριστάνεις τον Μπαρούφα ή τον Ζουρλάρη ή οποίο/α καραγκιόζη/Ms Piggy, τρελή του Σαγιό…

Το σχόλιο μου δεν έχει σχέση με μικροαστικά, μικρομεσαία, συντηρητικά κολλήματα. Ούτε με τα bespoke κοστούμια του Κυριάκου και τα Λουμπουτεν της Αννας-Μαρίας-Κολοκυθοπούλου αλλά..

Οι προβλέψεις

Στα 60 +/- χρόνια της δημοσιογραφικής και εκδοτικής μου ζωής έχω κάνει δεκάδες προβλέψεις για το μέλλον. Η αιτία δεν είναι κάποιο θεϊκό χάρισμα που μου επιτρέπει να βλέπω το μέλλον αλλά, η προσεκτική μελέτη των όσων συμβαίνουν στη χώρα, στην περιοχή, στο κόσμο. Πως προέκυψε; Απ’ τον πατέρα μου, που αν και δικηγόρος, έφερνε σπίτι επιστημονικά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες, απ’ το περιβάλλον που μεγάλωσα, τους φίλους που απέκτησα. Στο τέλος της ζωής που διαπιστώνω πως καμία απ’ τις προβλέψεις δεν συγκίνησε κανένα, κανένας «αρμόδιος» δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτές με αποτέλεσμα να να στέκω εδώ στοι Κωσταλέξι μόνος και σιωπηλός χαμογελώντας με την κατάντια μου!

Ούτε Ευρωβουλευτής δεν κατάφερα να γίνω σαν τον τύπο της ΕΡΤ, εκείνον με την curly hair μωρέ…

Ντροπή μου

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

2 σκέψεις σχετικά με το “Περισσότερες- εξηγήσεις…

  1. Προσωπικά, ΚΚ, σταμάτησα, πλέον, να ασχολούμαι με όλα αυτά τα κινούμενα σχέδια της πολιτικής βλακείας, που τόσο γλαφυρά περιγράφεις, ακολουθώντας το δόγμα του Γιώργου Σεφέρη: «Ἐμεῖς ποὺ τίποτε δὲν εἴχαμε θὰ τοὺς διδάξουμε τὴ γαλήνη».
    Σκέψου, ΚΚ, ένας κοινός θνητός να μιλούσε για τη «μεγάλη και απαράμιλλη σοφία» του, με την οποία θα μπορούσε να προσδιορίσει τα όρια της πολεμικής βαρβαρότητας, θα ήταν ομοιοπαθής με τους Μεγάλους Ναπολέοντες που κατακλύζουν τα ψυχιατρεία, ενώ αν είναι μεγιστάνας και πολιτικός μπορεί να γίνει και πλανητάρχης.
    Όσο για τον μικρό Αδόλφο της γείτονας, που διδάχτηκε τον ανθρωπισμό από το «ηρωικό» σούβλισμα του Αθανασίου Διάκου των προγόνων του, θα μεταφέρω μεταφράζοντάς το στην ελληνική γλώσσα, η οποία, παρεμπιπτόντως, ψυχορραγεί στη νεολαία μας, ένα μικρό απόσπασμα από μια γαλλική νουβέλα με τίτλο «À corps joie»:
    «Αν είναι αλήθεια ότι τα όπλα χρησιμεύουν ως έντιμα υποκατάστατα των σεξουαλικών οργάνων, αυτοί οι εγκληματίες είναι περισσότερο αξιολύπητοι παρά ένοχοι. Αλλά αυτό δεν διαγράφει τις γενοκτονίες, δεν ανοικοδομεί τις πόλεις και δεν ανασταίνει ανθρώπους» (Alix Renaud).
    Το πρόβλημα, όμως, που δε σκέφτηκε ο συγγραφέας, είναι ότι ορισμένοι εγκληματίες χρησιμοποιούν όχι μόνο τη μεθαδόνη, αλλά και τη ηρωίνη του μίσους, οπότε είναι δύο φορές αξιολύπητοι και τρεις φορές ένοχοι.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: