Αρχείο για Απρίλιος, 2019

                                                  του Σωκράτη Παπαχατζή
Με αφορμή το επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον σύμβουλο του Πρωθυπουργού, μέρες μετά την επέτειο της «Επαναστάσεως» περνάνε απ’ το μυαλό διάφορες σκέψεις:
Βλέπεις ας πούμε τις φυσιογνωμίες των Παττακού – Παπαδόπουλου. Ακούς τον «λόγο» τους. Η φάση έχει κάτι χαλαρωτικό, σαν να βλέπεις cartoons στην τηλεόραση. Η παγίδα εδώ είναι ότι, όσο περνούν τα χρόνια, τόσο πιο σπάνια φτάνεις να θυμάσαι την, διόλου διασκεδαστική, αλήθεια: αυτοί, οι ερήμην τους comedians, ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ τη χώρα. Με μια σκαιότητα, που δεν άφηνε περιθώριο για αστειάκια.
Η απουσία της σκαιότητας, η δημοκρατική βιτρίνα, είναι μια βασική διαφορά ανάμεσα στους Χουνταίους, και τον γελοιογραφικά απαίδευτο, εφ’ όλης της ύλης αδαή, κύριο Καρανίκα. Με το τελευταίο του κατόρθωμα θέλησε να μειώσει την απόσταση, προβάλλοντας την «αυταρχική» πλευρά του. Καρικατούρα βεβαίως κι αυτή, όπως η του «διανοούμενου». που διάβαζε …Πασκάλ και Μπρυκνέρ, όταν εμείς διαβάζαμε 4Τροχούς και ΗΧΟ.
Καλό είναι όμως, μέσα στο κλίμα του viral χαβαλέ, να μην ξεχνάς το βασικότερο. Εκείνο που δεν είναι καθόλου, μα καθόλου αστείο: ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται δίπλα στον Πρωθυπουργό.
Ο κύριος Καρανίκας έχει σχέδια για μας και τη ζωή μας.

                                                του Σωκράτη Παπαχατζή
Δίπλα στη διαδικασία «σχετικοποίησης» που διέπει το δημόσιο διάλογο, μπορείς να διακρίνεις, σε αρμονική συνύπαρξη μαζί της, μια ακαμψία στην προσέγγιση κάποιων θεμάτων. Τα τελευταία βρίσκονται στην κορυφή μιας ατζέντας, υπαγορευμένης από «αόρατους κύκλους», δίκην μονολίθου. Το φαινόμενο θα μπορούσε να οριστεί ως «αντικομφορμισμός στα επουσιώδη, άκρατος κομφορμισμός στα ουσιώδη». Υπάρχουν, ας πούμε, οι «επιστήμονες» αφενός, και οι «σκοταδιστές» – «κήρυκες του ανορθολογισμού» αφετέρου, διαχωρισμός που παρακάμπτει, ανάμεσα σε πολλά άλλα, τη διπλή ιδιότητα του Isaac Newton αυτοπροσώπως, ως επιστήμονα και …αλχημιστή. Για να μη μιλήσουμε για το πόσο «ορθολογική» είναι η ίδια η πίστη στην επιστήμη.
Κατά αναλογία, υπάρχουν επίσης, οι «δημοκρατικοί πολίτες» απ’ τη μια και οι «φασίστες» [ – «ρατσιστές», «εθνικιστές» κτλ.] απ’ την άλλη, σε μια διαδικασία κάθετου διαχωρισμού και πλήρους αδυναμίας επικοινωνίας μεταξύ τους. Οι εποχές των ομηρικών μαχών Πλεύρη – Ραφαηλίδη [’90s – ’00s] φαντάζουν σαν το βασίλειο μιας διαλεκτικής Ουτοπίας. Πριν ακόμα από το χαστούκι του Κασιδιάρη στην Κανέλλη, είχαμε βυθιστεί στην εποχή του «Ή εμείς ή αυτοί», του virtual signalling και του character assassination.  

Μια από τις παρενέργειες του φαινομένου είναι ότι ο «δικός μας άνθρωπος» πρέπει παρουσιάζεται άσπιλος, σε μια διαδικασία που χρωστά πιο πολλά στην τέχνη της αγιογραφίας, παρά σ’ εκείνη της παρουσίασης.
Διαβάζω το κείμενο του Γιώργη Γιατρομανωλάκη στο in.gr, για την στάση του Σεφέρη απέναντι στην απριλιανή δικτατορία – επ’ ευκαιρία της «επετείου» της. Το κείμενο είναι διαφωτιστικό της συγκεκριμένης περιόδου, ως προς τη δυσφορία του ποιητή ενάντια στη Χούντα, με στοιχεία πέρα απ’ τη γνωστή δήλωση του ‘69.
Εκείνη που αφήνεται αφώτιστη, εύλογα ίσως, ως εκτός εμβέλειας του κειμένου, είναι η περίοδος της δικτατορίας Μεταξά. Ο Γιώργος Σεφέρης στην περίοδο 1938 – 1941 υπηρέτησε ως διευθυντής στη Διεύθυνση Ξένου Τύπου, του Υπουργείου Τύπου και Τουρισμού. Κάποιοι έχουν ισχυριστεί ότι συμμετείχε στη λογοκρισία που ασκούσε το καθεστώς επί του τύπου. Κάποιοι άλλοι, φυσικά και ο ίδιος, το απορρίπτουν. Ανεξάρτητα όμως απ’ αυτό, η ίδια η συμμετοχή ως υψηλόβαθμου αξιωματούχου στην μεταξική κυβέρνηση, με τι άλλο ισοδυναμεί παρά με στήριξή της; …
Το τελευταίο που με ενδιαφέρει, [ελπίζω πως] εννοείται, είναι να …τρώσω το κύρος ενός ποιητή που αγαπώ. Αντίθετα, λέω το αυτονόητο: οι «άγιοι» και οι «αναμάρτητοι» στην αληθινή ζωή είναι είδος ανύπαρκτο. Κι ακόμα κι αν υπάρχουν, είναι μάταιο να τους αναζητεί κανείς ανάμεσα στους «μεγάλους άνδρες».
Δεν είναι λίγοι οι μεγάλοι του 20ου αι. που υπέκυψαν στη «γοητεία» του φασισμού ή δείχτηκαν ανεκτικοί απέναντί του: ο Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Ρίχαρντ Στράους, ο Σαλβαντόρ Νταλί, ο Κνουτ Χάμσουν, ο Έζρα Πάουντ, για να αναφέρω κάποιους μόνο. Προ δωδεκαετίας, ένας ακόμα συγγραφέας, ο Γκίντερ Γκρας, βρέθηκε αντιμέτωπος με την κοινωνική κατακραυγή, μετά την αποκάλυψη της εφηβικής συμμετοχής του στα Waffen SS…
Η φήμη των ανθρώπων αυτών διασώθηκε εκ του ότι ήταν ήδη εδραιωμένη πριν την πολιτική τους περιπέτεια, αλλά και γιατί, παρά τις αντιξοότητες, κάποιοι κανόνες λογικής και μετριοπάθειας συνέχιζαν να διέπουν το δημόσιο χώρο…
Ο Γιώργος Σεφέρης, έως και την εποχή του Νόμπελ, είχε γύρω του, κυρίως, εχθρούς. Όσοι απ’ τον «απλό κόσμο» τον ήξεραν, αναφέρονταν σ’ αυτόν ως …στιχουργό του Μίκη Θεοδωράκη. Ούτε να σκέφτομαι δεν θέλω τι θα του είχε συμβεί, έτσι και υπήρχαν τότε το διαδίκτυο, τα αποκαλυπτικά sites και τα social media.

του Σωκράτη Παπαχατζή

Το πολιτισμικό επίπεδο μιας χώρας μπορεί να γίνει αντιληπτό από διάφορους «δείκτες». Ως προς τα μουσικά πχ., δεν είναι τυχαίο, σε μια χώρα που κυβερνούν Τσίπρες και Καμμένοι, δεσπόζουσες φυσιογνωμίες του «ποιοτικού τραγουδιού» να είναι οι κ.κ. Μαραβέγιας, Μουζουράκης.

Αδιάψευστος δείκτης είναι και τα βιβλία που [δεν] κυκλοφορούν σ΄αυτήν. Στην Ελλάδα του 2019 υπάρχουν ελάχιστα βιβλία εμπεριστατωμένης κριτικής της νέας τεχνολογίας, της διαδικτυακής κουλτούρας και των επιδράσεών τους στην κοινωνία. Ανάμεσά τους, όπως η μύγα μέσα στο γάλα, ξεχωρίζει η «Τεχνοφεουδαρχία» του Θεφάνη Ράπτη. Όσο για ξένα βιβλία επί του θέματος…ο άνθρωπος που περνά την πύλη ελληνικού βιβιοπωλείου, θα πρέπει να ξεχάσει κάθε ελπίδα να αντικρύσει ονόματα όπως του Nicholas Carr, του Andrew Keen ή του Jaron Lanier. Τυχαίνει να γνωρίζω σωρία τίτλων που έχουν προταθεί σε εκδοτικούς οίκους –  κάποιοι από εμένα τον ίδιο. Ανταπόκριση; καμία – πράγμα αναμενόμενο, στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας και της χουάτς απ παρέας.

Η ίδια ένδεια βεβαίως, στο «αντιρατσιστικό» κρατίδιό μας, και ως προς ξένα βιβλία για το μεταναστευτικό, ε … συγνώμη, το προσφυγικό, οι μαρτυρίες – αναλύσεις των οποίων θα ήταν χρήσιμες, μια και αναφέρονται στο δικό μας μέλλον. Όπως το γλαφυρό, εμπεριστατωμένο «While Europe Slept» του συγγραφέα και gay ακτιβιστή Bruce Bawer ή το «No Go Zones: How Sharia Law Is Coming to a Neighborhood Near You» του Raheem Kassam, διευθυντή μέχρι πέρσι του βρετανικού τμήματος του Breitbart News.

«Απόλυτο» must-read ανάμεσά τους, το «The Strange Death Of Europe» του δημοσιογράφου Douglas Murray, το οποίο, τσεκάροντας τελευταία στιγμή, είδα ότιμόλις κυκλοφόρησε και εδώ [Μάρτιος ’19] με τίτλο «Η Ευρώπη Αυτοκτονεί». Έχω την αγγλική έκδοση και θα το χαρακτήριζα από κάθε πλευρά μνημειώδες. Προτείνω να το διαβάσετε εγκαίρως – κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσει, ως δια μαγείας, να «εξαντληθεί». 

του Σωκράτη Παπαχατζή

Στα σχόλια που «δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο» για τον Jackson, το υιοθετημένο 7χρονο παιδί της Charlize Theron, το οποίο φωτογραφίζεται φορώντας περούκες και γυναικεία φορέματα, η ηθοποιός έδωσε την αφοπλιστική απάντηση: το αγόρι αναφέρεται στον εαυτό του ως σε κορίτσι, και μάλιστα δεν είναι σε τίποτα διαφορετικό από την τρίχρονη κόρη της, August.
«Ναι, κι εγώ πίστευα ότι είναι αγόρι » είπε η Charlize. «Μέχρι που με κοίταξε όταν ήταν 3 ετών και μου είπε: «Δεν είμαι αγόρι». Οπότε ορίστε! Έχω δύο όμορφες κόρες που όπως κάθε γονέας θέλω να προστατεύσω και θέλω να τις δω να θριαμβεύουν. Γεννήθηκαν αυτές που είναι, και δεν είναι στο δικό μου χέρι να αποφασίσω πώς να εξελιχθούν μεγαλώνοντας…».
Σκέπτεται κανείς ότι, αυτή η δυνατότητα αυτοπροσδιορισμού μπορεί να φτάσει μακρυά. Από το αγόρι της Σαρλίζ που αποφάσισε στα …τρία του ότι είναι κορίτσι [προφανώς η ίδια δεν μπήκε σε διαδικασία να το ρωτήσει πώς προέκυψε η εντύπωση, ή πόσο «ασήμαντη λεπτομέρεια» είναι η ανατομία του] μέχρι τη δυνατότητα του οποιουδήποτε να παρουσιάζεται ως οποιοσδήποτε, απλώς επειδή …έτσι αισθάνεται: ο λευκός μπορεί να αυτοπαρουσιάζεται ως μαύρος [white negro] ο ενενηντάχρονος μπορεί να παρουσιάζεται ως δεκαεξάχρονος, ο γήινος ως εξωγήινος, και ο τυφλός ως μονόφθαλμος. Παρεμπιπτόντως, ο «γυφτοσκοπιανός» μπορεί να αισθάνεται μια χαρά ως απόγονος του Μεγαλέξανδρου. Το ίδιο και ο φραπέλληνας που διεκδικεί από εκείνον την αποκλειστικότητα.
Θυμάμαι το αξιοθρήνητο σποτάκι του Athens Pride: «δήλωσε κι εσύ παρούσα». Και σκέφτομαι κάποιους φίλους μου, «παλαιάς κοπής» ομοφυλόφιλους. Οι άνθρωποι δεν ένιωσαν ποτέ, ούτε και δήλωσαν …γυναίκες. Αισθάνονταν άνδρες, που έλκονται ερωτικά από άλλους άνδρες. Όλος αυτός ο θόρυβος έχει σημεία αναφοράς την …έμφυλη κατηγοριοποίηση και τα στερεότυπα. Όμως με ποιον άραγε τρόπο τα γυναικεία γνωρίσματα παύουν να αποτελούν «στερεότυπα», όταν υιοθετούνται από άνδρες;… Και το ότι υπάρχουν, όντως, στερεότυπα, δηλ. επίπλαστες γενικεύσεις, σημαίνει ότι κάθε γενίκευση είναι και επίπλαστη;
Η σχετική παραφιλολογία βάλλει εναντίον της στατιστικής, σεβαστής καθόλα επιστήμης. Από πολιτική σκοπιά άλλωστε, υπάγεται στο πλαίσιο ενός «συναγερμού των δυσαρεστημένων» – πρακτικής αποσταθεροποίησης που ακολουθεί παντού μια εκφυλισμένη ιδεολογικά αριστερά [identity politics, σε ελεύθερη απόδοση: «διαίρει και κυβέρνα»]. Να θυμίζουμε τη συμμετοχή κυριών του ΣΥΡΙΖΑ σε εκδηλώσεις – μνημεία γελοιότητας με κεντρικό σύνθημα «γυναίκα δεν γεννιέσαι , γίνεσαι»;
Λεπτομέρεια: αν οι ομοφυλόφιλοι άνδρες της σημερινής βιομηχανίας του θεάματος [= βιομηχανίας παραγωγής …στερεοτύπων] δίνουν εξετάσεις θηλυπρέπειας, δεν ισχύει το αντίστοιχο για τις ομοφυλόφιλες γυναίκες. Το «τυπικό» λεσβιακό ζευγάρι, όπου η μία από τις δυο έφερνε λίγο προς Γιαγκούλα, πάει περίπατο. Στη σύγχρονη βερσιόν, και οι δυο βρίθουν θηλυκότητας. Κόκκινο πανί για τη «showbiz» προκύπτει το κλασικό, «παρωχημένο» αρσενικό, που χάνει, όχι την πρωτοκαθεδρία, αλλά την ίδια θέση του σ’ ένα μέλλον που είναι …γυναίκα.
Η ίδια η Charlize δεν παραλείπει να μιλήσει για την παιδική της ηλικία και για την συστηματική κακοποίηση της μητέρας της [«μόνιμης πηγής της έμνπευσής της»] από ένα άθλιο, αλκοολικό πατέρα.

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Ο λόγος που η καταστροφή στη Notre Dame αποδίδεται εσπευσμένα, πριν ξεκινήσουν καν οι έρευνες, σε ατύχημα, με σκανδαλώδη αγνόηση ενός πλήθους επιθέσεων σε χριστιανικές εκκλησίες [και εβραϊκές συναγωγές] τα τελευταία χρόνια, είναι ακατανόητος μόνος για όσους αγνοούν την κατάσταση στη Γαλλία. Θα ήταν χρήσιμη, πέρα από αναλύσεις, η ανάγνωση του μυθιστορήματος του Μισέλ Ουελμπέκ με τίτλο «Υποταγή» [2011], στο πλαίσιο του οποίου, σε ένα κοντινό μέλλον, το ισλαμικό κόμμα κερδίζει τις εκλογές, αποκτώντας νόμιμα τον έλεγχο της πολιτικής σκηνής.
Η διαδικασία εγκλωβισμού της δυτικής «κοινής γνώμης» κινείται ανάμεσα σε δυο αφηγηματικούς πόλους:
Από τη μια η «ανθρωπιστική» υποχρέωση υποδοχής ανθρώπων από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, χωρίς διάθεση ελέγχου του ποιοι είναι, από που προέρχονται, τι έρχονται να κάνουν, χωρίς μέριμνα για τη δυνατότητα ενσωμάτωσής τους στον κοινωνικό ιστό. Ενδιαφέρων είναι εδώ ο κυνισμός με τον οποίο συνδυάζεται ο «ανθρωπισμός» με τις επαγγελίες οικονομικής ανάπτυξης χάρη στους μετανάστες, αλλά και …αναζωογόνησης των γερασμένων δημογραφικά χωρών. Το απίστευτο σχόλιο του Πάπα Φραγκίσκου στη φράση του «Έλληνα πρωθυπουργού» Αλέξη Τσίπρα, περί …ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έρχονται πριν από τις διεθνείς συμφωνίες [Πάπας: «η φράση αυτή αξίζει το Νόμπελ»!] είναι ενδεικτική της τακτικής ωμού συναισθηματικού εκβιασμού, και του κλίματος που έχει δημιουργήσει: η ρετσινιά του «ρατσιστή», ο εξοστρακισμός από τα social media και όχι μόνο, είναι το τίμημα για όποιον τολμά να αμφισβητήσει τα περί ανεκτικότητας και εορτασμού της διαφορετικότητας. Συνδυασμός, παρεμπιπτόντως, που συνιστά ένα λογικό παράδοξο: τι είδους αγαθό είναι αυτό, η διαφορετικότητα, που η …ανεκτικότητα αποτελεί προϋπόθεση για την «απόλαυσή» του;
Από την άλλη, τα πράγματα είναι εφιαλτικά απλά: με την εκθετική αύξηση του μουσουλμανικού πληθυσμού της Δύσης, θα είναι σύντομα πολύ αργά για οποιαδήποτε συντονισμένη αντίδραση, μια και το αποτέλεσμά της θα ισοδυναμεί με «εμφύλιο» πόλεμο.
Για χώρες όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, κάποιοι φοβούνται ότι το «πολύ αργά», είναι …τώρα.

του Σωκράτη Παπαχατζή

«

[δημοσιευμένο τον Φεβ. του 2019 στο περιοδικό ΗΧΟΣ]

Η ανάγκη κάποιων για προβολή του ειδησεογραφικού υποπροϊόντος τους, ολοένα πιο επιτακτική χάρη σε ένα ανταγωνισμό αφύσικα [= διαδικτυακά] διογκωμένο, καθορίζει τη ζωή όσων εξαρτούν την αίσθηση του ανήκειν από την τηλεοπτική ενημέρωση. Δηλαδή,  όλων. Το χονδρεμπόριο ανθρώπινης δυστυχίας λαμβάνει χώρα μέσα από διαρκή «σοκ», «συγκλονισμούς», και «διηγήσεις που κόβουν την ανάσα»

Ο εκφωνητής / η εκφωνήτρια με το κατά παραγγελίαν θλιμμένο βλέμμα και την προσποιητή φωνούλα, θέλει να μας βυθίσει στο πένθος, για γεγονότα που, οσοδήποτε τραγικά, δεν [θα ‘πρεπε να] μας επηρεάζουν, μια και αφορούν ανθρώπους άσχετους με μας και τη ζωή μας… Μεσ’ στον ορυμαγδό του «συναισθήματος» τείνει να ξεχαστεί ένα αυτοτονόητο ερώτημα: Πόσο με αφορά ο θάνατος κάποιου σε δυστύχημα, όταν μάλιστα είναι ο τέταρτος που ακούω στη διάρκεια μιας μέρας;  Πόσο …αυθεντικό συναίσθημα μπορώ να επιστρατεύσω, για να συμπάσχω με άγνωστούς μου ανθρώπους; τι τελικά κερδίζει, ποιός, από την «ενημέρωση»; 

Περνάει ποτέ ένα δευτερόλεπτο στον κόσμο μας, στη διάρκεια του οποίου να μην εκτυλίσσεται κάποια τραγωδία; Τη στιγμή που γράφω αυτές τις λέξεις, κάπου στην επιφάνεια του πλανήτη, ένα συνάνθρωπός μαςυποφέρειΚαι κάποιος άλλος αφήνει την τελευταία του πνοή.  Έχω δικαίωμα να ξεχνάω;  Έχω δικαίωμα να ζήσω τη ζωή μου; Μήπως πρέπει, με το που νιώθω λίγο χαλαρός – ή και χαρούμενος, για κάποιο λόγο ρε αδερφέ μου… να αυτοανακαλούμαι αυτόματα στην τάξη; Πρέπει να αναλογίζομαι αδιάκοπα τους Ηνωμένους Αναξιοπαθούντες του Πλανήτη;  Γιατί αυτό το είδος θεατή τείνει να καλλιεργηθείεκείνου που σηκώνει τον κόσμο στους ώμους του,  μέσω πρόσβασης σε μια ροή εφιαλτικών ειδήσεων απ’ τα τέσερα σημεία του ορίζοντα. Οι επιλογές του οικουμενικά δικτυωμένου αυτού «πολίτη« είναι:

1. ακηδία, [έλλειψη κήδους, ενδιαφέροντος για οτιδήποτε] 

2. στεντόρεια έκφραση «απόψεων« επί παντός επιστητού και 

3. διπολική διαταραχή / εναλλαγή των δύο. 

«Το αψυχο κορμάκι», «οι τραγικοί γονείς» , «οι καρδιές που ράγισαν στην κηδεία», «τα ευρήματα που συγκλονίζουν»,  σκοπό έχουν να επιφέρουν ψυχικό στραγγαλισμό στο θεατή, ο οποίος, τη στιγμή που θα μπουχτίσει, μπορεί και να αρχίσει να αμφιβάλλει για τη δική του ευαισθησία, αντί να ριξει το ανάθεμα στα σαπρόφυτα της ενημέρωσης. Και η «έλλειψη ευαισθησίας», είναι το βαρύ πυροβολικό στο character assassination. 

Το επίπλαστο της υποθέσεως διαφαίνεται από την ευκολία με την οποία ο anchorman γλιστράει απ’ το δυστύχημα στον πολυβραβευμένο Γιώργο Λάνθιμο, τον Γιάννη Αντετοκούμπο που συγκινεί ψάλλοντας τον Εθνικό  Ύμνο, τη θριαμβευτική πορεία του Τσιτσιπά που μας κάνει εθνικά υπερήφανους [στάδιον δόξης λαμπρόν, για το παιδί που ο πατέρας του δεν έχει να του αγοράσει ένα μπαλάκι του τένις… ] τα κοάσματα των διαφημίσεων και τα μουγκανητά του Survivor

Ενοοείται ότι πρωταγωνιστές παντού είναι τα παιδιά, σε μια διαδικασίααντίστοιχη του kid porn, αν όχι και χειρότερη.  Η παγίδα είναι στημένηπάνω στην ταύτιση του γονέα – τηλεθεατή με τον γονέα  – ακούσιο [;] σταρ του θρίλερ των ειδήσεων, ενώ, λιγότερο άμεσα διακρίνονται άλλες πτυχές του θέματοςΌπως η πλεκτάνη στην οποία συμμετέχουν διεθνή media, human traffickers, ΜΚΟ, «αλληλέγγυοι», προβάλλοντας το μεταναστευτικό ως αποκλειστικά προσφυγικό, ζουμάροντας, που αλλού;  στα παιδάκια, εκβιάζοντας συναισθηματικά ολόκληρους λαούς, και απειλώντας τους με εθνική διαπόμπευση. 

Το εξώφυλλο του Time, με τον Trump να κοιτά αδιάφορος τη δίχρονη μετανάστρια που κλαίει γιατί «την χώρισαν απ’ τους γονείς της» αποκαλύφθηκε ως μια ακόμα χυδαιότητα της «δημοκρατικής» προπαγάνδας: το κοριτσάκι απολαμβάνει μαζί με τη μητέρα του τα προνόμια του αμερικάνικου welfare.  

Όταν τα παρατηρητήρια  επιθεώρησαν τη Μόρια, μίλησαν για παιδιά 6 χρόνων που σκέφτονται να αυτοκτονήσουν. Μπήκε άραγε κανείς στον κόπο να σκεφτεί [να …θυμηθεί ίσως] αν το μυαλό ενός 6χρονου μπορεί να συλλάβει καν την ιδέα του θανάτου; Ασφαλώς όχι. Γιατί η τακτική είναι πρόκληση ενοχών, κατατρομοκράτηση του «πολίτη» με το στίγμα του ρατσιστή και του αναίσθητου στον παιδικό πόνο. Και το τελευταίο που μπορεί να κάνει ο έντρομος «πολίτης» είναι να σκεφτεί λογικά… 

Σύντομα άλλωστε και εδώ, όπως συμβαίνει ήδη έξω, η λάθος άσκηση τουδικαιώματος στην ελεύθερη έκφραση δεν [θα] σημαίνει απλώς κατακραυγή απ’ τα καρκατσουλιά των social media. Αλλά και απόλυση από τη δουλειά, καταστροφή καριέρας, ή και της ζωής ολόκληρης, του ανθρώπου που επέλεξε να την κάνει.


Ο κ. Μπόζον ντε Χιγκς επανέρχεται σε ένα παλαιό του ερώτημα

https://getpocket.com/explore/item/what-are-the-ethical-consequences-of-immortality-technology





Αρέσει σε %d bloggers: