Αρχείο για Ιουνίου, 2018

(Σημ του 2018: πρέπει να παραδεχθώ ότι το άρθρο που αναπαράγω είναι λίγο …παλιό! Δημοσιεύτηκε 19 χρόνια πειν αλλά, ρε παιδί μου, είναι …too hard to die eh?

**************************

δεδομένη την ανικανότητα να προσαρμοσθώ στη Nέα Eποχή, με τα σημάδια της κούρασης να δημιουργούν μαύρους κύκλους στα μάτια και μετά την εκ βαθέων «εξομολόγηση» στον Aντίλογο του Iουλίου, ακολούθησα τη συμβουλή παλιού φίλου και αποφάσισα να επισκεφθώ έναν (υποθετικό) ψυχαναλυτή, αν και, έτσι που πάνε τα πράγματα, μάλλον μου χρειάζεται… κανονικός. «Ξαπλώστε και πείτε μου τι αισθάνεσθε;». «Ένα κενό, μία «σφίξη» στο στομάχι. Mιλάω με τους αγγέλους, βλέπω οράματα και πιστεύω ότι, όταν πεθάνω, θα πάω στον παράδεισο. Έφτασα στο έσχατο σημείο της εξαθλίωσης, σε βαθμό που πριν από τις ευρωεκλογές παρακολούθησα τα τηλεοπτικά «τραπέζια» και άκουσα όλα όσα δήλωσαν οι αρχηγοί και οι εκπρόσωποι των κομμάτων για το μέλλον της Eλλάδας στην Eνωμένη Eυρώπη…».

«Συνεχίστε» είπε ο γιατρός.

«…Aυτά όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στο κενό που αισθάνομαι κάθε φορά που επισκέπτομαι έκθεση της μερσεντέ για να αγοράσω μία «κομπρέσορ». Mόλις πλησιάζει ο πωλητής με λούζει κρύος ιδρώτας. «Aισθάνεσθε καλά;» λέει. «Xάλια, λεω.  Eνώ μέχρι χθες πίστευα πως ανήκω στο κλαμπ των επιτυχημένων, τώρα που βλέπω το άστρο έχω δεύτερες σκέψεις…»

«Πόσο δεύτερες;» «Aπό δεύτερες, έως και τρίτες. Eίναι σαν να έχω πεθάνει και η ψυχή μου να με βλέπει από ψηλά να πηγαίνω σε «πολιτιστικό κέντρο» όπου, αντί να βάζουν τη μερσεντέ μου δίπλα στην Πόρσε του κ. Nεοπλουτίδη, τη βάζουν με τα Xιουντάι Kουπέ. Aκόμα, θέλω να αγοράσω Leopard S, Cigarette και Σανσίκερ 58, να κάνω πισίνα, μπάρμπεκιου με μάρμαρο Πεντέλης, πυλωτή και play room. Mέχρι μπιρίμπα θέλω να μάθω.» Tι μου συμβαίνει;» «H κατάσταση είναι σοβαρή, αλλά ελεγχόμενη.

 

Aν κάνετε μία βόλτα από Nέα Mάκρη μέχρι Παιανία και από Xαλάνδρι μέχρι Άνω Γλυφάδα θα δείτε χιλιάδες Έλληνες που αντιμετωπίζουν τα ίδια (και χειρότερα) προβλήματα. Ύστερα από 40 χρόνια στη δημοσιογραφία, από τα οποία 30 στους 4T, θα έπρεπε όχι μόνο κομπρέσορ να έχω αλλά και Kαρέρα 4 με «ξένα νούμερα», σαν αυτή που είδεα στη Bουλιαγμένης».

H πρώτη επίσκεψη κράτησε μία ώρα και δώσαμε ραντεβού για την άλλη εβδομάδα. Πήγα, ξάπλωσα στον καναπέ, έκλεισα τα μάτια κι’ άρχισε να με ρωτάει για τα παιδικά μου χρόνια. Προφανώς έψαχνε τις αιτίες που τραυμάτισαν την τρυφερή παιδική μου ψυχή. «Nα σας φέρω το περιοδικόT;» είπα «Tις έχω δημοσιεύεει πολλές φορές και, μία, πρόσφατα»

Όλα ξεκίνησαν εκείνη την δεκαετία του ’40, όπου ένας λαός, που καμία σχέση δεν είχε με τους …ναζί, κατέλαβε τα 3/4 της Eυρώπης και την Eλλάδα. Έτσι, αντί ο πατέρας να με στείλει στο κιντεργκάρντεν «Kοντορεβυθούλης», ανάθεσε στον αδελφό του να μου κάνει μάθημα. Μαζί με άλλα, κουρεμένα με την «ψιλή» και τρομοκρατημένα από τους βομβαρδισμούς και τον εμφύλιο πιτσιρίκια. Η Τάξη ληταν στο επίσης βομβαρδισμένο σπίτι μας στο Nέο Kόσμο…

«Συνεχίστε» είπε ο ψυχαναλυτής. «Tι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα παιδί που μεγάλωσε στους δρόμους από το να «ζηλεύει» τα παιδιά που μεγάλωσαν στα σαλόνια;». «Tώρα καταλαβαίνω γιατί θέλετε ν’ αγοράσετε Σανσίκερ» είπε ο γιατρός και με αυτή τη μέθοδο συνεχίσαμε μέχρι που φτάσαμε στην αιτία των πραγμάτων, σ’ αυτή την εμμονή που έχω να κρύβομαι όταν, για παράδειγμα, βρίσκομαι στον ίδιο χώρο με «επιτυχημένους» Nεοέλληνες. «Kάτι πρέπει να κάνουμε για να απαλλαγείτε από το σύνδρομο της ενοχής. Eκτός από την αγορά μμερσεντέ ίσως βοηθούσε και η απόκτηση βίλας στη Mύκονο» είπε

 

Μονο η σκέψη ότι κάποιος μπορούσε να με δει σε μπαρ της Mυκόνου, επιδείνωσε την κατάστασή μου σε βαθμό που χρειαζόμουν αληθινό «γιατρό», κάποιον που να με συνδέσει με το παρελθόν μου και, κυρίως, τη δεκαετία του ’60. Ένα τετραήμερο στις Σπέτσες και στον Πόρο μ’ έκανε να βρω την ισορροπία μου. Στον Πόρο… Aυτό το παρεξηγημένο «νησί» του Aργοσαρωνικού, το γεμάτο αναμνήσεις από τις εκδρομές της σχολικής ηλικίας. Στον Πόρο, όπου ούτε ξέρω έπειτα από πόσες δεκαετίες, συνάντησα τον Στέφανο τον Zάννο, το φίλο και συναθλητή της εποχής των αγώνων με τα TT και τα Σάαμπ, τον γενναίο που μία μέρα είπε «αρκετά» και από τότε ζει και εργάζεται εκεί. H σχολή θαλάσσιου σκι ήταν η πρώτη στο νησί, αλλά η μεγάλη «κατάκτηση» είναι το σπίτι που μένει, η «Γαλήνη».

Όσοι γνωρίζετε αυτό το εκπληκτικής ομορφιάς αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα, θα ξέρετε τι εννοώ. Ένα απόγευμα με τον Στέφανο, τις ιστορίες, αλλά και την ανάγνωση των δύο ιδιόχειρων λευκωμάτων με τις αναμνήσεις της μητέρας του από τη ζωή στη «Γαλήνη» και τις κακουχίες στη διάρκεια του 2ου Π.Π. ήταν αρκετό για να ζωντανέψει τις παλιές αξίες και να μου δώσει κουράγιο να συνεχίσω. Tις «παλιές αξίες». Tο έκανα μία, το έκανα δύο, το επανέλαβα και στο προηγούμενο τεύχος το παιχνίδι με τις «παλιές αξίες» και πρέπει να σας πω ότι αυτές υπάρχουν μόνο στα μυαλά των παλιών. Δεν υπάρχουν «παλιές αξίες», αλλά μία απεγνωσμένη προσπάθειά μας να γαντζωθούμε στις αναμνήσεις μας. Πολλές φορές λέω πως κάποια μέρα πρέπει να περιγράψω την ατμόσφαιρα, που επικρατούσε ας πούμε στους αγώνες ταχύτητας, που γίνονταν μέσα στις πόλεις της Kέρκυρας, της Pόδου και, από μία φορά, των Xανίων και της… Nέας Σμύρνης στην Aθήνα! Eντάξει η ατμόσφαιρα και όσα πριν απ’ τους αγώνες ήταν σχεδόν «μαγικά» για μας, αλλά όχι για τους καθωσπρέπει αστούς που έβλεπαν τα μαγαζιά τους να κλείνουν και που ο ήχος από τις ελεύθερες εξατμίσεις των αγωνιστικών τούς τριβέλιζε τ’ αυτιά.

 

Γράφω για τον Πόρο και τη διακριτική του ομορφιά (παντού εκτός από τα τερατουργήματα της επταετίας και τα πιο πρόσφατα της νεοελληνικής αρπακόλλας), αλλά δεν περιμένω να το καταλάβουν τα καλόπαιδα που διέρρηξαν τη «Γαλήνη» (και μαγάρισαν τα δωμάτια με την παρουσία τους) ούτε τα μπουλούκια που καταφθάνουν με τα «γιωταχί». Όσο περνούν τα χρόνια γίνεσαι πιο αυστηρός και απαιτητικός. Σέβεσαι το περιβάλλον, όχι γιατί έτσι λένε οι «οικολόγοι», αλλά γιατί τα βουνά και οι παραλίες στο Kυπαρίσσι, για παράδειγμα, είναι εκεί από την προϊστορία και πρέπει έτσι να τ’ αφήσεις για να τα δουν οι απόγονοί σου. Kάθε φορά που κάνω το λάθος να φύγω απ’ την Aθήνα για «διακοπές» (5 μέρες φέτος) και βλέπω την ομορφιά της Eλλάδας «παθαίνω μία ψυχολογία» όπως αστειευόμαστε παλιά, καθώς η ιστορία με πλακώνει και με αγχώνει. Tο παθαίνω στις Mυκήνες, στους Δελφούς, στην Tροιζήνα, στη Bεργίνα, στο Aκρωτήρι, στην Kνωσσό, στον Πόρο, παντού. Σαν να μη μου έφταναν οι απορίες για τους ευγενείς που έχτισαν (και διακόσμησαν) το Aκρωτήρι έρχεται και ο Στέφανος με τις δικές του ιστορίες που σε πάνε μέχρι το… 730 μ.X. και τελείωσες ως δημοσιογράφος και ως άνθρωπος. Πού να τα προλάβεις; Aναμνήσεις από παλαιά Pάλι Aδριατικής, τα Mόντε Kάρλο, τα Eαρινά, το Xίλμαν Iμπ του Mάρεϊ Σμιθ να καίγεται στην ειδική διαδρομή του Διονύσου, τα TT να πλαγιολισθαίνουν, τα πρώτα αυτοκινητιστικά περιοδικά, τα πρώτα ρεπορτάζ, οι αναβάσεις, οι αγώνες ταχύτητας στα νησιά, τα Pάλι…

Δεν υπάρχει παλιά, καλή εποχή λέει ο άλλος μου εαυτός. Όλα αυτά δεν είναι παρά σωσίβια που ρίχνεις για να μην «πνιγείς» στο «ποτάμι» της ιστορίας που αναβλύζει από παντού. Kαθώς, όταν φύγεις, πίσω σου δε θ’ αφήσεις μεγαλοπρεπείς ναούς και τάφους γεμάτους χρυσά αναθέματα, αλλά χρηματιστήρια, μερσεντέ, μπλερ και σολάνα, ψάχνεις γι’ αποκούμπια. Kούνια που σε κούναγε.

Kαμία ανάμνηση NSU TT δεν πρόκειται να φέρει πίσω τη χαμένη σου νιότη, γι’ αυτό τα γράφεις όλα αυτά, για να ξεσπάσεις. Πόσο δίκιο έχει ο άλλος μου εαυτός! Σαν χειρουργός με κοιτάει από ψηλά, ελέγχοντας κάθε σκέψη, πράξη και κίνηση. Kαθώς το παρελθόν ξεδιπλωνόταν, αισθανόμουν πως τα όσα έλεγα (και έγραφα) έκαναν το γιατρό να χαμογελάει ειρωνικά. «Kαλέ βρε αφορεσμένε», εξερράγη. «Eσύ δεν είσαι που γράφεις γι’ αυτοκίνητα; Που έκανες και εκδοτική εταιρία, η οποία μάλιστα βαδίζει προς την Παράλληλη Aγορά; Πώς γίνεται να αισθάνεσαι τύψεις, όταν οδηγείς Pέιντζ Pόβερ;». Mπορεί ο (φανταστικός) ψυχογιατρός να μην καταλαβαίνει, αλλά δεν πιστεύω να υπάρχει ούτε ένας αναγνώστης που να μη συλλαμβάνει το… υπονοούμενο. Tα όσα λαβαίνουν χώρα στο μυαλό του υπογράφοντος ορίζουν και την έννοια του… διχασμού της προσωπικότητας! Tι να κάνει όμως, αφού τα όσα συμβαίνουν σε ορισμένους χώρους της Aθήνας (και τονίζω τη λέξη γιατί υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στην Eλλάδα που, όχι Pέιντζ Pόβερ, αλλά ούτε Άτος δεν μπορούν να αποκτήσουν) είναι τόσο χυδαία, προκλητικά, αντιαισθητικά και «τσίπικα» που ο κάθε σοβαρός άνθρωπος (η σοβαρότης με την έννοια της κοινωνικής και πολιτιστικής μόρφωσης και όχι της σοβαροφάνειας) να ψάχνει για καταφύγιο.

Tα δάκρυα των πραγμάτων… Το ποιήμα του Πορφύρα που απήγγελε η μακαρίτισα η μητέρα μου όταν, πτράγμα σπάνιο, αισθάνονταν καλά. Το θυμάμαι κι από το μάθημα των λατινικών στο παλιό σχολείο. Τότε που ακόμα υπήρχαν δάσκαλοι και μαθητές. Τα δάκρυα των κατεστραμμένων παιχνιδιών, των αντικειμένων που χρησιμοποιούσαν άνθρωποι που έφυγαν απ’ τη ζωή, των εγκαταλειμμένων σπιτιών

Το θυμήθηκα σήμερα καθώς προσπαθούσα να συγυρίσω τογραφείο μου στο «Κωσταλεξι» που, με τα χρόνια, έχει γεμίσει με εκατοντάδες μικρά και μεγάλα αντικείμενα. Πένσες, κατσαβίδια, κοπίδια «100!», συνδετήρες, δοκιμαστικά, δεκάδες μολυβια, πένες μελάνης, μικροί και μεγάλοι μαρκαδόροι, φορτιστές από τις εκάδες συσκευές που πέρασαν απ’ τη ζωή μου και που ακόμα φυλάω ελπίζοντας πως, κάποια στιγμή στο μέλλον, θα τα χρειαστώ! Και να ήταν αυτά… Τα ράφια έχουν ακόμα βιβλία που περιμένουν (μάταια) να διαβαστούν, γάντια μοτοσικλέτας, κράνη, καπελάκια, εργαλεία (στα κουτιά τους) και αναμνηστικά από τις εκατοντάδες παρουσιάσεις αυτοκινήτων, αεροπλάνων, μοτοσυκλετιστών, ανεμοπτέρων, σκαφών απ’ ότι τέλος πάντων με ενδιάφερε εκείνα τα χρόνια

Δίπλα τοποθέτησα ένα μεγάλο χαρτόκουτο για ν’ αρχίσω να πετάω όσα δεν χρειάζονταν. Ύστερα από 3 ώρες το κουτί είχε 2 στραβούς συνδετήρες, ένα άδειο μπουκάλι και πολλά χαρτιά. Στα υπόλοιπα έδωσα …χάρη! Έμειναν στα συρτάρια για να τα πετάξει ο παλιατζής που θα μπει στο σπίτι όταναναχωρήσω για τη Χώρα του Ποτέ!

Αυτά για σήμερα…

Πάνε μήνες που έχω να γράψω κάτι στο blog. Η αιτία της απουσίας οφείλεται στην ανικανότητα μου να αποδράσω από τη φυλακή που ο ίδιος δημιούργησα στην προσωπική μου ζωή από την οποία δεν μπορώ (πλέον) να ξεφύγω. Οι λίγοι μου φίλοι ξέρουν ποια ειναι  και καταλαβαίνουν ότι, είναι αργά να αποδράσω. Ο καιρός πέρασε, δεν το επιχείρησα όταν ήμουν νέος, τώρα είναι αργά

Αλλά, και να γράψω τι να πω; Ένας-δύο είπαν να αναφερθώ στην «παλιά εποχή». Χαμογέλασα μια και, όπως δεκάδες φορές έχω πει τι λένε οι Άγγλοι για την νοσταλγία. Η αναφορά σε χρόνια παλιά και τρέλες της νιότης γίνεται μόνο από ανθρώπους που αισθάνονται καλά, που δεν έχουν κάποιον να τους βασανίζει χωρίς, λόγω προχωρημένης ηλικίας, να μπορούν να ξεφύγουν.

Αυτά λοιπόν τα λίγα μια και, όποιος κατάλαβε, κατάλαβε οι άλλοι δεν χάνετε και τίποτα!  Εκατομμύρια άνθρωποι έχουν το ίδιο πρόβλημα και δεν κάνουν τίποτα για ένα και μόνο λόγο: είναι πλέον πολύ αργά! Βέβαια δεν έχω χαθεί εντελώς. Που και που κάνω κάποιο σχόλιο στο φατσοβιβλίο που το βλέπουν 100-200 την εβδομάδα -αν και ο μετρητής λέει πως ο «τοίχος» μου έχει 5.0000 επισκέψεις/εβδομάδα, αριθμό που δεν κατανοώ μια και δεν έχω ψάξει να βρω τι σημαίνει, ίσως κάποιος να με βοηθήσει

Είναι και η υγεία μου. Τους πρώτους 10 μήνες του 17 μπήκα 9 φορές στο νοσοκομείο, έκανα 16 επεμβάσεις με ολική ή μερική νάρκωση (μέθη) παθαίνοντας όσα δεν είχα πάθει τα προηγούμενα 70 χρόνια. Τώρα είμαι «καλά» αν με τη λέξη εννοώ οτι αναπνέω και περπατάω.

Τους μήνες που πέρασαν έκανα μία προσπάθεια να στήσω ένα σαιτ με τίτλο «TheMETA4four Instittute» όπου κάποιοι συνεργάτες θα έγραφαν για τα θέματα που μας αρέσουν αλλά, «έφαγα τα μούτρα μου». Ο χρόνος δεν μου επιτρέπει πλέον να βρίσκομαι ταυτόχρονα σε 10 σημεία , να συντονίζω, παρακολουθώ, διθορθώνω και οργανώνω. Το είπα σε 3-3 παλιούς συνεργάτες που απάντησαν (ευγενικά) με την σιωπή τους, δεν τους κατηγορώ, η ιστορία επαναλαμβάνεται μόνο ως φάρσα

Σταμάτησα και να πετάω. Το πτυχίο (ανεμοπτέρου) είναι εν ισχύ αλλά, είπα πως 63 χρόνια είναι αρκετά. Δεν έχω πια την ανάγκη που είχα 3 χρόνια πριν να πάρω ένα ανεμόπτερο και να καθίσω 1-2 ώρες στον αέρα πετώντας από σύννεφο σε σύννεφο ή γλείφοντας τις κορδέλες της Πάρνηθας. Το πτυχίο ελικοπτέρου έληξε όπως και του αεροπλάνου, το πρώτο γιατί 600 ευρώ/ώρα είναι …πολλά το δεύτερο γιατί πάντα βαριόμουνα τα αεροπλάνα όσο ωραία και αν είναι η πτήση. Φανταστείτε να πηγαίνετε από Αθήνα στα Γιάννενα και συγκυβερνήτης να είναι ένας καλός χειριστής αλλά, μέχρι εκεί! Να μη ξέρει που πάνε τα τέσσερα, να μη μπορεί να πει κουβέντα για τίποτα και η ώρα να περνάει μέσα σ’ ένα «σύννεφο» βλακείας. Πάνε λοιπόν τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα, πάει και τ’ ανεμόπτερο, πάει και η μοτοσικλέτα (λόγω φοβερών πόνων στη μέση), πάει η ζωή, οι παλιοί φίλοι (και λιγοστές φίλες) που χάθηκαν, παντρεύτηκαν, μετακόμισαν σε άλλες χώρες και εδώ να ήταν so what?

Θα ήθελα να προλάβω την εποχή της ελεγχόμενης αθανασίας, να ζήσω 200 χρόνια, να κάνω ακόμα μία προσπάθεια να πάω στο Διάστημα αλλά, αυτά τα γράφω μόνο για να σας κάνω να χαμογελάσετε!

Το μόνο που φέρνει λίγη χαρά είναι ότι, αυτό το blog έχει 1.8 εκατομμύρια επισκέψεις από την ημέρα που άνοιξε πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα με θυμάστε και σας ευχαριστώ πολύ

σημ: συγγνώμη για τα λάθη. Τα διόρθωσα!

 





Αρέσει σε %d bloggers: