Αρχείο για Νοεμβρίου, 2015

Το είδα στο ιστολόγιο του Μιχάλη Ιγνατίου
Ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea BonettiΟ πρωθυπουργόςΑΛΈΞΗΣ ΤΣΊΠΡΑΣ (Α) σε χειραψία με τον Τούρκο ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου στην κοινή συνέντευξη τύπου που έδωσαν μετά την συνάντηση που είχαν στο πρωθυπουργικό μέγαρο στην Άγκυρα, την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου 2015. ΑΠΕ-ΜΠΕ, ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ, Andrea Bonetti

Του Γιώργου Πετράκη

Με μια γενική υπόσχεση της Τουρκίας για συνεργασία στο προσφυγικό, αλλά με βολές και του ίδιου του κ. Τσιπρα από το Πρωθυπουργικό Γραφείο στην Άγκυρα εναντίον της Ευρώπης και με αρκετές αστοχίες και ατυχείς στιγμές, ολοκληρώθηκε η πολυδιαφημισμένη επίσκεψη του Ελληνα πρωθυπουργού στην Τουρκία.

Ο κ. Τσίπρας που δήλωσε υπέρμαχος της  ελληνοτουρκικής προσέγγισης και συνεργασίας, πολύ σωστα έθεσε το προσφυγικό στον Τούρκο ομόλογο του, ο οποίος όμως αντί να δεσμευθεί ότι θα κινητοποιηθεί η Τουρκία για την αντιμετώπιση των κυκλωμάτων δουλεμπόρων που στέλνουν δεκάδες ανθρώπους από τα σύνορα της Τουρκίας με την Συρία στις ακτές του Αιγαίου και τελικά στις βάρκες του θανάτου, έστρεψε κυρίως την συζήτηση στην ..ανατροπή του Ασαντ. Και περιόρισε ουσιαστικά την συζήτηση στα ανταλλάγματα που πρέπει να δοθούν στην Τουρκία για να συντηρήσει τα σχεδόν 2 εκατομμύρια προσφυγές που ζουν στο έδαφος της.

Όμως ο κ. Νταβουτογλου στις δηλώσεις του αποκάλυψε ότι σχεδιάζεται και μια τριμερής συνάντηση Τουρκίας-Γερμανίας-Ελλάδας για να συζητηθεί το πρόβλημα των προσφύγων, μια πρόταση που δεν διευκρινίστηκε τι ακριβώς περιεχόμενο θα έχει. Διότι από πρώτη ματιά δίνεται η εντύπωση ότι η Ελλάδα θα βρεθεί ανάμεσα σε μια χώρα που δεν θέλει να δεχθεί πλέον νέους πρόσφυγες (Γερμανία) και μιας άλλης χώρας που δεν θέλει να κρατήσει πια τους προσφυγές που ζουν στο έδαφος της (Τουρκία). Συγχρόνως θα πρέπει να διευκρινισθεί τι είδους συνεργασία είναι αυτή την οποία θα έχουν τα Λιμενικά Σώματα των δυο χωρών, ώστε στην πράξη να μην μετατραπεί αυτή η διαδικασία σε άτυπη κοινή εποπτεία των ελληνικών χωρικών υδάτων και του διεθνούς θαλασσιοί χώρου που εμπίπτει στην ελληνική ζώνη ευθύνης Έρευνας και Διάσωσης.

Ο κ. Τσίπρας ευγενικά απάντησε στο μειονοτικό ζήτημα που έθεσε ο κ. Νταβουτογλου, πολύ σωστα μίλησε για την ανάγκη κατάργησης των Εγγυήσεων στο Κυπριακό αλλά δυστυχώς στην επίσκεψη υπήρξαν πολλά φάλτσα και αστοχίες.

  • Δέχθηκε να παραστεί σε ένα ποδοσφαιρικό ματς εθνικών ομάδων γνωρίζοντας ότι το γήπεδο είναι μια ανέλεγκτη «μάζα». Το είχε ζήσει ο Γιώργος Παπανδρέου στο παιγινδι ΠΑΟ-Φενέρπαχτσε, αλλά κανείς δεν διδάσκεται από τα παθήματα.

Τα κασκόλ που φόρεσε ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ και κυριαρχούσε περισσότερο η τουρκική σημαία, κανείς δεν το προσεξε;

Και φυσικά ήταν πολύ δυσάρεστη στιγμή όταν Τούρκοι φίλαθλοι αποδοκίμασαν τον Εθνικό μας Ύμνο.

Κανείς συνεργάτης του πρωθυπουργού δεν τον προφύλαξε ώστε να μην βρεθεί, με τις γνωστες ανατολίτικες κουτοπονηριές να κάθεται δίπλα στον κ. Νταβούτογλου (αλλά σε χαμηλότερη καρέκλα) κάτω από ένα τεράστιο κάδρο με την φωτογραφία του Κεμάλ..

Αυτά αφορούν την επικοινωνία περισσότερο, γιατί οι πραγματικές αστοχίες έγιναν επί της ουσίας.

Ο κ. Τσιπρας ατυχώς επέκρινε επί τουρκικού εδάφους την Ε.Ε. λέγοντας ότι «θα πρέπει η Ε.Ε. να αναλογισθεί τις ευθύνες της» συνηγορώντας έτσι στην επιχειρηματολογία της Άγκυρας.

Ο κ.ΤΣΙΠΡΑΣ έθεσε το θέμα των παραβιάσεων, άκουσε τον κ. Νταβουτογλου να μιλά για «ενθεν  και ενθεν» παραβιάσεις και υποσχέθηκε όπως είπε να «συζητήσουν το θέμα την επομένη φορά όταν θα υπάρχουν περισσότερα στοιχεία..»

Εντελώς αψυχολόγητα ο κ. Τσίπρας αναφέρθηκε σε «ανοικτα ζητήματα» μεταξύ των δυο χωρών, αναφορά πουΑΝ δεν αποτελεί φραστικό λάθος ουσιαστικά αποτελεί αλλαγή πολιτικής της χώρας  μας, που αναγνωρίζει ως μοναδικό ανοικτό ζήτημα την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.

Μεγάλο φάλτσο στην συνέντευξη Τύπου ήταν η απάντηση του κ. Τσιπρα σε ερώτηση για τις ενταξιακές συνομιλίες της Τουρκίας και το βέτο που έχει θέσει η Κύπρος.

Ο έλληνας πρωθυπουργός απάντησε ότι πρέπει να ανοίξουν τα Κεφάλαια αλλά όχι να κλείσουν γρήγορα και ότι πρέπει να γίνουν αμοιβαία βήματα. «Όπου υπάρχει βούληση υπάρχει και ο τρόπος» είπε ο κ. Τσίιπρας προσθέτοντας ότι οι θέσεις της Κύπρου μπορούν να συζητηθούν στην Σύνοδο Ε.Ε.-Τουρκίας.

Η δήλωση αυτή ουσιαστικά εγκαταλείπει μόνη της την Λευκωσία που έχει δηλώσει ότι δεν θα άρει το βέτο στο άνοιγμα των Κεφαλαίων εάν δεν εκπληρωθούν προηγουμένως οι οροί που έχουν τεθεί.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η εντονότατη αντίδραση από τη Λευκωσία υποχρέωσε κυβερνητικές πηγές να κάνουν διευκρινιστικές δηλώσεις στην ανταποκρίτρια του ΚΥΠΕ στην Τουρκία σύμφωνα με τις οποίες η αναφορά του πρωθυπουργού ήταν …«γενική» και εννοούσε ότι υπάρχει μια διερεύνηση για άνοιγμα κεφαλαίων αλλά η θέση που ισχύει είναι ότι χωρίς εκπλήρωση των όρων δεν ανοίγουν τα Κεφάλαια.

Αλλά επισήμως άλλη ήταν η θέση που εκφράστηκε και διατυπώθηκε δημοσίως στο πλευρό του κ. Νταβουτογλου.

(α. Η στήλη επενέρχεται μετά από απαίτηση των αναγνωστών β. το κείμενο δημοσιεύτηκε σην προσωπική μου σελία στο φατσοβιβλίο)

Πολλά χρόνια πριν έγραφα ότι, ο κόσμος που ξέρουμε πλησιάζει στο τέλος, προσθέτωντας ότι δεν γνωρίζω, δεν έχω την ικανότητα να προβλέψω ή (πιο κοντά στην αλήθεια), δεν έχω το θάρρος να περιγράψω

Θα κάνω μία προσπάθεια να πω τι νομίζω ότι συμβαίνει και τι πρόκειται να ακολουθήσει χωρίς αυτό να σημαίνει ότι, οι απόψεις μου αποτελούν την μοναδική αλήθεια

Οι παλαιότεροι ίσως θυμούνται ότι, παρ’ ότι υπήρξα εκδότης μιας πλειάδας «καταναλωτικών» περιοδικών από τη πρώτη στιγμή έγραφα ότι, αργά ή γρήγορα ο τρόπος που ζούμε ή μας έχουν μάθει να ζούμε θα μας οδηγήσει σε αδιέξοδο

Παρουσίαζα τα προϊόντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, της αεροπορικής και διαστημικής τεχνολογίας αλλά πάντα (και αυτό ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να αμφισβητήσει), έγραφα ότι, έχουν αξία μόνο όταν τα σχεδιάζεις και κατασκεύαζεις στη χώρα σου αλλιώς μοιάζουν με τα καθρεφτάκια που οι εξερευνητές του 18ου αιώνα κουνούσαν στο πρόσωπο των ιθαγενών

Το τι άκουγα δεν περιγράφεται… Γκρινιάρης, απαισιόδοξος, μίζερος που λέω «τα ίδια και τα ίδια» κλπ, κπλ. Τα έχω γράψει τόσες φορές που ντρέπομαι να τα επαναλάβω

Παρά τους χαρακτηρισμούς από τους παρακοιμώμενους της mega-δαιπλοκής, τους «ευλογημένους» κονδυλοφόρους, τους «δυσαρεστημένους» συνεργάτες και τους «Τέσσερις Κομπλεξικούς» του «χώρου», μέσα μου ήξερα πως είχα δίκιο.

Έγραφα πως, θα έλθει η ημέρα που, πρώτα η ελληνίτσα και μετά οι χώρες του αποκαλούμενου Αναπτυγμένου Κόσμου (ή Διεθνούς Κοινότητας), θα πληρώσουν την Ύβρη σε χρήμα, αίμα ή και στα δύο

Ποία η Ύβρης;

Μα, οτιδήποτε ανάμεσα στη «μερσεντέ» 500 τζι ελ αϊ και στον Πέτρο Κουκλεντέ και τα δύο έννοιες που ορίζουν την χυδαιότητα, την υπερκατάλωση, το ξεπάτωμα του περιβάλλοντα χώρου, την απληστία, το πέρα για πέρα ξευτιλισμένο Life Style.

Οι νεότεροι δεν το γνώρισαν στην χειρότερη, τσίπικη και «επαρχιακή» του μορφή όπως οι άνθρωποι της γενιάς μου και των δύο επόμενων οι παλαιότεροι όμως το έζησαν και, το βλέπετε, οι «εκπρόσωποι» του, τα κοινωνικά και μορφωτικά «σκουπίδια» που έμαθαν τη νεολαία να γρυλίζει greeklish μασώντας τσίχλα και λέγοντας ν το πιστεύω», εξακολουθούν να κατάχουν «πρώτο τραπέζι» στα πάνελ των Ντερμπεντέρηδων και των Τρεμοειδών

Αν,στους Κουκλεντέδες προσθέσουμε το κοινωνικό σκηνικό που γεννήθηκαν, άνθισαν και επέβαλαν οι κυβερνήσεις των τελευταίων 45 ετών τότε, έχουμε ανάγλυφο το περιβάλλον που μεγάλωσε η Ύβρης -που οδήγησε στα «μνημόνια» και στις γελοιότητες που παρακολουθούμε τον τελευταίο χρόνο

Τα πράγματα δεν ήταν/είναι τόσο άσχημα στον αναπτυγμένο κόσμο ακιβώς επειδή ήταν …αναπτυγμένος. Εκεί η Ύβρης καλυπτώταν (και καλύπεται) απ’ την παρουσία εκατοντάδων σοβαρών ΑΕΙ, από την Έρευνα και την Εξέλιξη, τα επιτεύγματα των επιστημών και της τεχνολογίας

Όμως, νομίζω πως η στιγμή έφτασε που, η Καλή πλευρά αυτού του  κόσμου πρέπει να αντιμετωπίσει την Άσχημη γιατί, αν δεν το κάνει,η πρώτη θα τον παρασύρει στην καταστροφή

Με άλλα λόγια ο αναπτυγμένος κόσμος πρέπει (γρήγορα) να βρεί ένα αφήγημα (τι απαίσια λέξη!) που θα «πουλάει» στα δισεκατμμύρια των παριών αλλιώς θα τον καταπιπιούν «της γης οι πεινασμένοι»

Οι επιθέσεις των «Τρελών του Θεού» (έτσι τους αποκαλούν οι Γάλλοι) στο «Σαρλί Εμπντό», στο ρωσσικό Ερμπας, οι εκρήξεις με τους δεκάδες νεκρούς στην Βυρητό και, την Παρασκευή, στο Παρίσι νομίζω ότι σηματοδοτούν την αρχή του τέλους αν και, κανείς δεν πρέπει να υποτιμάει «the beauty of our weapons» (θυμηθείτε το τραγούδι του L. Cohen), tα οπoιία μπορούν να εξαφανίσουν όποιον που αμφισβητεί «our way of life»

Υπάρχει άραγε έστω ένας σκεπτόμενος άνθρωπος που πιστεύει πως, αν μία νέα Συμμαχία Προθύμων βομβαρδίσει τις θέσεις του ISIS στη Συρία και στο Ιράκ, το πρόβλημα θα λυθεί; Τι ακολουθεί μετά; Ο βομβαρδισμός της Μπόκο Χαράμ στη Νιγηρία; Της Αλ Νούσρα στην Υεμένη; Της Αλ Κάϊντα στην Μαγκρέμπ κ.ο.κ

Να είμαστε ρεαλιστές…

Η ιδεολογία του Χαλιφάτου δεν περιορίζεται εκεί αλλά, απλώνεται σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο και, μακάρι να κάνω λάθος, να λέω βλακείες, και να μην είμαι διορατικός και έξυπνος σαν τους «φιλόσοφους» που παρουσιάζονται στο Mini Chanel και τους κήρυκες των Νέων Σταυροφοριών

Με το πέρασμα των μηνών το καρκίνωμα θα μεγαλώνει αναγκάζοντας τον αναπτυγμένο κόσμο να επιτεθεί ή, έστω, να πάψει να ψωνίζει «μπεμεβέ» ή, να κάνει μερικά κλικ πίσω στα play rooms, στα ροζ  μποτάκια και στα Concour de Elegance

Ή, μπορεί και όχι και η ζωή να εξακολουθήσει να Γελάει Ευτυχισμένα. 25 Πόρσε πουλήθηκαν μέχρι στιγμής πράγμα που σημαίνει ως, μάλλον εγώ κάνω λάθος και η Ισχυρή Ελλάδα ζει και μεγαλώνει



 

(συνεχίζεται -με προσθέσεις, αφαιρέσεις ή και σιπωπή)

Εξτρα!!!
Μόλις διάβασα στο ιστοόγιο «Αντικλείδι» ένα άρθρο του Μεγάλου στοχαστή Ian McEwan

Το παραθέτω ώστε, οι αναγνώστες να έχουν πρόσβαση σε όλες τις απόψεις

***************************************

Μήνυμα από το Παρίσι

του Ian McEwan
Ο βρετανός συγγραφέας Ίαν Μακ Γιούαν, που αυτήν την περίοδο ζει στο Παρίσι, έστειλε στο Edge το ακόλουθο μέιλ σχετικά με τα χθεσινά τρομοκρατικά χτυπήματα.

Η αίρεση του θανάτου διάλεξε την πόλη της σωστά — το Παρίσι, την κοσμική πρωτεύουσα της υφηλίου, την πιο φιλόξενη και πολύχρωμη και σαγηνευτική μητρόπολη που φτιάχτηκε ποτέ. Και διάλεξε η αίρεση του θανάτου τους στόχους της στην πόλη με δαιμονική, αυτοκαταστροφική ακρίβεια — όλα όσα μισούσαν βρίσκονταν μπροστά στα μάτια τους εκείνη τη βραδιά της Παρασκευής: άνδρες και γυναίκες παρέα χαλαρά, κρασί, ελεύθερη σκέψη, γέλιο ανεκτικότητα, μουσική — άγριες και σατιρικές ροκιές και μπλουζ. Οι οπαδοί της αίρεσης ήρθαν εξοπλισμένοι με έναν πρωτόγονο μηδενισμό και ένα μίσος πέρα από οτιδήποτε μπορούμε να κατανοήσουμε. Πανοπλία τους, η ζώνη αυτοκτονίας, άποψή τους περί ιδανικής κρυψώνας, μια ενάρετη μετέπειτα ζωή, όπου δεν θα μπορεί να πάει η αστυνομία. (Ο παράδεισος των τζιχαντιστών αποδεικνύεται μια από τις χειρότερες επινοήσεις στην ιστορία του ανθρώπου: να σφάζεις και να καις σ’ αυτή τη ζωή, να αναπαύεσαι μες στο κιτς στην άλλη.)

main_900Το Παρίσι, κατάπληκτο και παραζαλισμένο, ξύπνησε σήμερα για να αναλογιστεί τις νέες συνθήκες. Όσοι χτες το βράδυ είχαμε βγει, δεν μπορούμε παρά να αναρωτιόμαστε για τα καπρίτσια της τύχης που άφησε εμάς να ζήσουμε και άλλους να πεθάνουν. Όταν ξεκινούσε το μακελειό, η γυναίκα μου κι εγώ βρισκόμασταν σε ένα αξιοπρεπές παριζιάνικο κατάστημα — μια από τις κοινοτοπίες της σχετικά καλής ζωής, από το 1845 και μετά. Στο γοητευτικό αυτό εστιατόριο στο έκτο διαμέρισμα, οι πελάτες μοιράζονται τα τραπέζια με καλοπροαίρετους αγνώστους, ντόπιους και επισκέπτες σε έναν φιλικό συνωστισμό. Κι εμείς με τα Pouilly Fume και τα filets d’hareng μας, ήμασταν μια χαρά στόχος. Η αίρεση απλώς επέλεξε το δέκατο και το ενδέκατο διαμέρισμα, ούτε δύο χιλιόμετρα πιο πέρα, κι εμείς δεν καταλάβαμε το παραμικρό.

parisΤώρα όμως ξέρουμε. Ποιες είναι αυτές οι διαφορετικές συνθήκες; Τα μέτρα ασφαλείας θα γίνουν πιο αυστηρά και το Παρίσι λιγότερο σαγηνευτικό. Η αναγκαστική διάσταση ανάμεσα στην ασφάλεια και την ελευθερία θα παραμένει πρόκληση. Οι σφαίρες και οι βόμβες της αίρεσης του θανάτου θα ξανάρθουν, μπορεί εδώ, μπορεί κάπου αλλού, αυτό είναι βέβαιο. Οι πολίτες του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης, του Βερολίνου παρακολουθούν στενά, με προσοχή και ανησυχία. Τον Ιανουάριο ήμασταν όλοι μας Charlie Hebdo. Τώρα, είμαστε όλοι Παριζιάνοι, κι αυτό τουλάχιστον σε μια τόσο σκοτεινή εποχή, είναι παράγοντας περηφάνιας.

* * *

—μετάφραση για το dim/art: Μαργαρίτα Ζαχαριάδου—

Αντικλείδι , http://antikleidi.com





Αρέσει σε %d bloggers: