Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2015

Πηγή: Γιατι νικησε ο Τσιπρας;

Στη 1η σελίδα του ιστολογίου (δεξιά κάτω) υπάρχει η ενότητα «4Τροχοι Library»

Τα γραφικά και το περιεχόμενο τα έφτιαξα, 10ετίες πριν, με τα ίδια μου τα χέρια

Το 2006 η εταιρία πουλήθηκε. Για 3 χρόνια έμεινα ως «πρόεδρος» του ΔΣ διότι αυτό επέβαλε ο νέος ιδιοκτήτης 

Απ´ το 2006 και μετά δεν είχα σχέση με την διοίκηση, τα οικονομικά και το περιεχόμενο των εντύπων

Γιατί τα σημειώνω αυτά; Διότι στο link υπάρχουν άρθρα μετά το 2006. Αν το αφαιρέσω σβήνω την ιστορία από το 1970 ως το 06

Το αφήνω λοιπόν και αποφασίστε τι θα διαβάσετε…

Οι επιστήμονες του CERN ανακάλυψαν το αμνιακό υγρό μέσα στο οποίο «γεννήθηκε» ο κ. Boson de Higgs

Το παραθέτω για να «σκάσει» λίγο το χειλάκι μας καθώς περιμένουμε την ανακήρυξη του νέου Σωτήρα του Δουκάτου του Φενγουϊκ ο οποίος θα δώσει «μάχη» για να νικήσει στον «πόλεμο» κατά των «δανειστών» οι οποίοι, με την «μερσεντέ» στον κρόταφο, ανάγκασαν τον «εθνικά υπερήφανο και ανεξάρτητο λαό» να πάρει 500 δις ευρώ προκειμένου να τα κάνει «καγιέ», «πλέι ρουμ», ροζ μεζονέτες, αλιευτικά καταφύγια, «ελληνικούς» ηλεκτρονικούς υπολογιστές, σκυλάδικα, «μπέμπες», φραπόγαλα, βουλευτιά αυτοκίνητα κλπ

υ.γ

Όσοι στην είδηση διακρίνουν φαντασία, επιστημοσύνη, σοβαρότητα, ευθύνη, πρωτοπορία παρακαλούνται να έλθουν σε επαφή με τα καρτούν της πολιτικής σκηνής του Δουκάτου

http://earthsky.org/human-world/lhc-creates-liquid-from-big-bang?utm_source=EarthSky+News&utm_campaign=81a15dfcfe-EarthSky_News&utm_medium=email&utm_term=0_c643945d79-81a15dfcfe-394315965

Δημοσιευμένο στη στήλη μου «CyberView» στις 05.01.2000

Δεν είναι λίγες φορές που, από αυτήν εδώ τη στήλη, αλλά και από τα κείμενα μου στο περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ και στις εφημερίδες που είχα την τύχη να εργαστώ, αναφέρομαι στα έργα και στις ημέρες των «άλλων Ελλήνων» με αποτέλεσμα, να δέχομαι τις επιθέσεις κάποιων που θεωρούν ότι θίγονται

«Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν απ’ τους άλλους» λένε. Μια-δυο φορές μάλιστα χρησιμοποίησαν την «εξυπναδίστικη» ειρωνεία του «ποιος είσαι εσύ ρε που μας πεις…» κλπ, κλπ.

Στην επαγγελματική μου ζωή έμαθα να μη σηκώνω ποτέ το δάχτυλο στον αναγνώστη. Να πω τη γνώμη μου, να επισημάνω ένα γεγονός, να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να πω ότι, ίσως, έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα ναι, το έχω κάνει πολλές φορές μια και πιστεύω ότι αυτή είναι η αποστολή του δημοσιογράφου

Βλέποντας τη ταινία του Κώστα Καπάκα «Peppermint» σκέφθηκα πως, όχι μόνο υπάρχουν «άλλοι Έλληνες», αλλά  είναι πλέον τόσοι πολλοί ώστε  να αισθάνομαι πως πράγματι κάτι έχει αρχίσει ν’ αλλάζει στην Ελλάδα. Η δουλειά του διακρίνεται από ευαισθησία, ευγένεια, σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους και μία επαγγελματική επάρκεια που κάνει πολλά βαρύγδουπα ονόματα του ελληνικού (και ευρωπαϊκού) κινηματογράφου να «κοκκινίσουν» απ’ το …κακό τους

Το Peppermint  είναι ένα αληθινό ποίημα χωρίς όμως συναισθηματικές υπερβολές, χωρίς το θορυβώδες «χιούμορ» άλλων ελληνικών ταινιών που είδα πρόσφατα (π.χ. Safe Sex), και το κυριότερο χωρίς τους αργόσυρτους, «εγκεφαλικούς» ρυθμούς ορισμένων ταινιών του Θ. Αγγελόπουλου

Βέβαια, σαν γνήσιο παιδί της δεκαετίας του 60 είχα περισσότερους από ένα λόγους να «δεθώ» με την ταινία του Καπάκα. Το γεγονός και μόνο ότι ο μικρός Καρούζος πέρασε τα παιδικά του χρόνια φτιάχνοντας μοντέλα αεροπλάνων και αερόστατα θερμού αέρα ήταν αρκετό για να γίνω …λιώμα, αλλά η ταινία δεν μου άρεσε μόνο γι’ αυτό. Το Peppermint με συγκίνησε γιατί αναπαράστησε πιστά μία εποχή που τα παιδιά είχαν ακόμα ενδιαφέροντα, που ερευνούσαν και έψαχναν και, το κυριότερο, χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτή την εποχή, αλλά για τις ανάγκες αυτού του σύντομου σημειώματος, περιορίζομαι σε μία προτροπή; δείτε τη ταινία. Αν είσαστε από 45 και πάνω θα γελάσετε, θα δακρύσετε, θα θυμηθείτε, θα νοσταλγήσετε, θα ταξιδέψετε στα χρόνια της αθωότητας. Αν είσαστε μέχρι 20 θα δείτε πως μεγάλωσαν, αγάπησαν, μορφώθηκαν και, γιατί όχι έφυγαν απ’ τη ζωή οι παλιοί. Να είσαι καλά Κώστα Καπάκα και να αισθάνεσαι περήφανος για τη δουλειά σου που είναι, όπως είπα και στην αρχή, δουλειά ενός «άλλου Έλληνα»._Κ.Κ.

Peppermint (Cyber View 05-01-2000)

Δεν είναι λίγες οι φορές που, από αυτήν εδώ τη στήλη, αλλά και από τα κείμενα μου στο περιοδικό 4ΤΡΟΧΟΙ και στις εφημερίδες που είχα την τύχη να εργαστώ, αναφέρομαι στα έργα και στις ημέρες των «άλλων Ελλήνων» με αποτέλεσμα, να δέχομαι τις επιθέσεις κάποιων που θεωρούν ότι θίγονται από την αναφορά μου. «Τι είναι αυτό που κάνει κάποιους να ξεχωρίζουν απ’ τους άλλους» λένε. Μια-δυο φορές μάλιστα χρησιμοποίησαν την γνωστή «εξυπναδίστικη» ειρωνεία του «ποιος είσαι εσύ ρε που μας πεις…» κλπ, κλπ. Στην επαγγελματική μου ζωή έμαθα να μη σηκώνω ποτέ το δάχτυλο στον αναγνώστη. Να πω τη γνώμη μου, να επισημάνω ένα γεγονός, να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα για να πω ότι, ίσως, έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα ναι, το έχω κάνει πολλές φορές μια και πιστεύω ότι αυτή είναι η αποστολή του δημοσιογράφου. Βλέποντας τη ταινία του Κώστα Καπάκα Peppermint σκέφθηκα πως, όχι μόνο υπάρχουν «άλλοι Έλληνες», αλλά είναι πλέον τόσοι πολλοί ώστε να αισθάνομαι πως πράγματι κάτι έχει αρχίσει ν’ αλλάζει στην Ελλάδα. Η δουλειά του διακρίνεται από ευαισθησία, ευγένεια, σεβασμό στην ιστορία και στους ανθρώπους και μία επαγγελματική επάρκεια που κάνει πολλά βαρύγδουπα ονόματα του ελληνικού (και ευρωπαϊκού) κινηματογράφου να «κοκκινίσουν» απ’ το …κακό τους. Το Peppermint είναι ένα αληθινό ποίημα χωρίς όμως συναισθηματικές υπερβολές, χωρίς το θορυβώδες «χιούμορ» άλλων ελληνικών ταινιών που είδα πρόσφατα (π.χ. Safe sex), και το κυριότερο χωρίς τους αργόσυρτους, δήθεν «εγκεφαλικούς» ρυθμούς ορισμένων ταινιών του Θ. Αγγελόπουλου. Βέβαια, σαν γνήσιο παιδί της δεκαετίας του 60 είχα περισσότερους από ένα λόγους να «δεθώ» με την ταινία του Καπάκα. Το γεγονός και μόνο ότι ο μικρός Καρούζος πέρασε τα παιδικά του χρόνια φτιάχνοντας μοντέλα αεροπλάνων και αερόστατα θερμού αέρα ήταν αρκετό για να γίνω …λιώμα, αλλά η ταινία δεν μου άρεσε μόνο γι’ αυτό. Το Peppermint με συγκίνησε γιατί αναπαράστησε πιστά μία εποχή που τα παιδιά είχαν ακόμα ενδιαφέροντα, που ερευνούσαν και έψαχναν και, το κυριότερο, χρησιμοποιούσαν τα χέρια τους για να φτιάξουν πράγματα. Θα μπορούσα να γράψω ένα ολόκληρο βιβλίο γι’ αυτή την εποχή, αλλά για τις ανάγκες αυτού του σύντομου σημειώματος, περιορίζομαι σε μία προτροπή; δείτε τη ταινία. Αν είσαστε από 45 και πάνω θα γελάσετε, θα δακρύσετε, θα θυμηθείτε, θα νοσταλγήσετε, θα ταξιδέψετε στα χρόνια της αθωότητας. Αν είσαστε μέχρι 20 θα δείτε πως μεγάλωσαν, αγάπησαν, μορφώθηκαν και, γιατί όχι έφυγαν απ’ τη ζωή οι παλιοί. Να είσαι καλά Κώστα Καπάκα και να αισθάνεσαι περήφανος για τη δουλειά σου που είναι, όπως είπα και στην αρχή, δουλειά ενός «άλλου Έλληνα»._Κ.Κ.

  Διαβάστε τη συνέχεια »

(σ.σ. Το σχόλιο ΔΕΝ δεν συνδέεται με το άρθρο του Σ.Κ το οποίο αναδημοσιεύω γιατί δεν μπορώ να αντισταθώ στην λογική τουνα βλέπουμε όλες τις πλευρές. Απλώς θέλω να υπενθυμίσω ότι, ορισμένοι (λίγοι) δημοσιογράφοι έχουν την ικανότητα  να «βλέπουν» την πραγματικότητα πολύ νωρίς. Για να το αποδείξω υπενθυμίζω το ερώτημα που έθεσα, χωρίς να πάρω απάντηση, πριν τις τελευταίες εκλογές.

Το επαναλαμβάνω: «Ποιός/οι είναι ο/οι κουμπάρος/οι στον «γάμο» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ; «Απάντηση δεν πήρα ούτε από τον «λαμπερό» δημοσιογράφο που προαλοίφεται(;) για την θέση του νέου σουπερ-μιντιάρχη.

Μπορεί, οι εξελίξεις να σας κάνουν να θέσετε πάλι (στον εαυτό σας) το ερώτημα  ιδιαίτερα αν, η κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της 20ης Σεπτεμβριου εφαρμόσει το «Σχέδιο Σόϊμπλε»._Κ.Κ

Πηγή: Η Καλύβα ψηλά στο βουνό

Το μαρτύριο του Τσίπρα (αν ήταν κανονικός άνθρωπος)

Καθώς η κλωστή πλησιάζει στο τέλος της ανέμης, τελειώνει και το παραμύθι. Και, όσο πιο μεγάλος είναι ο παραμυθάς τόσο πιο δύσκολο να πει το τέλος αφού είναι και το δικό του!

Στις βιβλιοθήκες που, με τόση επιμέλεια και αγάπη έφτιαξα πριν 30 χρόνια, τακτικά τοποθετημένοι οι φάκελοι που περιέχουν φωτογραφίες, κείμενα, περιοδικά, αποκόμματα εφημερίδων το καθ’ ένα, ελαφρά κιτρινισμένο πια, να περιγράφει ένα μικρό ή μεγάλο γεγονός. Παλαιούς αγώνες Ράλλυ, Γκραν Πρι, αναβάσεις, αγώνες ταχύτητας, όλα όσα μ’ έκαναν να λειτουργώ, προσπαθώ και, γιατί όχι, δημιουργώ

Αραιά και που ανοίγω κάποιον. Φωτογραφίες από παλιά Ακρόπολις, απ’ το όμορφο σπίτι στη βίνα στη Σκύρο, που εδώ και δεκαετίες ανήκει σε άλλον, τα άλλα που έζησα με την Σοφία, κοντά μισό αιώνα μαζί, με τα πάνω και τα κάτω. Άλλες απ’ το σπίτι στην Άνω Βούλα (πουλήθηκε) και, φωτογραφίες με παλαιούς φίλους και γνωστούς από γιορτές Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς και γενεθλίων ότι, οι άνθρωποι φυλάνε σε φακέλους πιστεύοντας, όπως …εγώ πως θα ζήσουν για πάντα

popeye3

Και απ’ τις Τεχνικές Εκδόσεις!

Εκεί να δεις. Απ’ το 1970 ως το 2006 που η εταιρία που φτιάξαμε πουλήθηκε, σταμάτησε να «χτυπάει» στο ρυθμό της δικής μας καρδιάς και μαζί της σταμάτησε η ζωή μου/μας

Τα πρώρα γραφεία στην Καλλιρρόης & Βούρβαχη, μετά στην Καλλιρρόης, απέναντι απ’ το Κολυμβητήριο, το 1973 στην Αθανασίου Διάκου, στα πρώτα «δικά μας» γραφεία στην οδό Γοργίου 6 στο Μετς, που χτίστηκαν στο οικόπεδο που έστεκε το σπίτι του πάπου και της γιαγιάς. Κι’ απ’ εκεί σε νοικιασμένα στην οδό Πραξιτέλους στην Αμφιθέα και μετά στο μεγάλο, πάλι δικό μας κτίριο στην Ηλιουπόλεως 2-4, πίσω απ’ την Γυμναστική Ακαδημία στον Υμηττό. Όλα, φτιαγμένα με «ίδια κεφάλαια» και μηδέν δάνεια από τα αρπακτικά των τραπεζών και τους, κάθε λογής και (σκατό)φατσας οικονομικούς δολοφόνους

kavathas178_resize

Mercedes Benz C111, Hockenheim, sometime in the 70’s

Όχι μόνο κτίρια αλλά και άνθρωποι, οι δεκάδες μπορεί κι’ εκατοντάδες που εργάστηκαν, που ξεκίνησαν τις δημοσιογραφικές και, όταν με το καλό έφυγαν απ’ την εταιρία, τις εκδοτικές τους καριέρες

Εξώφυλλα, ξενύχτια, λινοτυπίες, φωτοσυνθέσεις, DTP, μοντάζ, έλεγχοι, λάθη σοαβρά και αστεία όπως ο τίτλος «Τα Υπέρ και τα (Σ)Κατά» που κάνεις μας δεν πρόσεξε κι’ αναγκαστήκαμε να τυπώσουμε πάλι το εξώφυλλο

Και περιοδικά!

Θεέ μου πόσοι τίτλοι! Πρώτα οι «4ΤΡΟΧΟΙ», μετά το «ΗΧΟΣ & Hi-Fi», το «ΠΤΗΣΗ & Διάστημα», το «Ταξιδεύοντας’, το «Σκάφος & Θάλασσα», το «Ηλεκτρονικός Υπολογιστής», το «RAM» και άλλα που, αν κάποιος νέος θέλει να δει δεν έχει παρά να κάνει «κλικ» στις ενότητες που παρουσιάζονται στην «1η σελίδα» του ιστολογίου, στο blog roll και αλλού. Αλλά, και στον Γούγλη. Αν βάλετε για παράδειγμα τη λέξη «ΓΕΥΣΗ» θα δείτε το πρώτο περιοδικό για την κουζίνα και την μαγειρική στη Ελλάδα που κυκλοφόρησε 5 χρόνια πριν η Ελλάδα αρχίσει να μαγειρεύει με μανία σε εφημερίδες, περιοδικά και τηλεοράσεις

Και, δεν παύει να μου κάνει εντύπωση η αδιαφορία, η «μούγγα» που επιδεικνύουν οι δεκάδες μάγειρες, «σεφ» και, το κακό συναπάντημα που ξεκίνησαν απ’ το περιοδικό και αντέγραψαν, ξεπατίκωσαν, σκύλεψαν την ιδέα και, βέβαια, τον τίτλο. Ας είναι καλά όλοι δεν είναι οι μόνοι. Μόλις πρόσφατα κάπου διάβασα ότι, το ίδιο κάνουν με το «Ταξιδεύοντας»

Όμως. Το πρόβλημα δεν είναι εκεί. Το Μοναστηράκι είναι γεμάτο από αναμνήσεις προς πώληση «10 ευρώ άντε δώσε 7 και παρ’ το» και φοβάμαι, τι φοβάμαι δηλαδή είμαι σίγουρος ότι και οι δικές μας εκεί θα πουληθούν

«Ρε ‘συ κοίτα. Αυτός δεν ήταν ο Καββαθάς με τους 4Τ»

«Ναι ρε μαλάκα. Αυτός πρέπει να είναι»

Μη έχοντας αποκτήσει παιδιά (οι λόγοι είναι 100% προσωπικοί) και με την οικογένεια να έχει τελειώσει (μια πρώτη ξαδέλφη χάθηκε πίσω απ’ τα χρέη της), τα πειστήρια θα πουληθούν στις ρούγες και στις γειτονιές έκτος αν βρεθεί ένας μικρός «Τζόνοθαν Λίβινγκστον Σίγκαλ» που θα με πείσει πως

α. τα θέλει

β. θα τα τιμήσει –πάντα στο μέτρο του δυνατού γιατί ποιος ενδιαφέρεται για τα πρώτα τεύχη περιοδικών όπως τα: 4ΤΡΟΧΟΙ, Car, Sports Cars Illustrated, Road & Track, MotorSport αλλά, και μια πλειάδα ξένων και ελληνικών τίτλων από το βαθύ παρελθόν;

Εγώ, πάντως, όχι!

Διατί;

Διότι η ώρα που η καμπύλη θα γίνει ευθεία πλησιάζει και, αν δεν είναι αυτή (που πλησιάζει) είμαι εγώ που τρέχω πίσω της

d2cec-218428_513128132055112_1891445592_o

«Τι είναι αυτά που λε»ς, αναφώνησε ένας (απ’ τους πέντε, παλαιούς και νέους που έχουν απομείνει. «Εσύ θα ζήσεις …400 χρόνια»

«Κόψε κάτι» είπα τρέμοντας στην σκέψη ότι θα περάσω τέσσερις αιώνες μοναξιάς και, με αυτή τη σκέψη προσπάθησα να κλείσω τα μάτια, πράγμα δύσκολο τελευταία αφού τη νύχτα έρχονται οι εικόνες που σας έλεγα και, χωρίς βοήθεια, δεν βλέπω να τα καταφέρνω

 Δεν μπορώ βλέπετε να πω κι’ εγώ «η κατάργηση με μια απόφαση και μένα νόμο και ένα άρθρο» όπως λένε οι πολιτικάντηδες που είναι ή εξαιρετικά άσχετοι ή κορυφαίοι ψεύτες αλλά, πάντα έτσι δεν ήταν;

...και βέβαια συνεχίζεται, ανανεώνεται, ελίσσεται και, γενικά, ομιλεί την Νέα Γλώσσα όπως αυτή της Κας Ζωής, του κ. Κουβέλη, του κ. Λεουτσάκου και άλλων προσωπικοτήτων του 22ου αιώνα και, ελπίζω να χαμογελάτε





Αρέσει σε %d bloggers: