Tο δικό μου Aκρόπολις – Τεύχος 383 

Άρθρο απ’ το τεύχος Αυγούστου των 4Τ, του Σωτηρίου Έτους 2002

σημ: Διατηρώ την σύνταξη και ορθογραφία
AYΓOYΣTOΣ, και να ‘μαι πάλι να αναρωτιέμαι πού πήγαν οι μήνες, κι αυτό είναι το μεγαλύτερό μου πρόβλημα: δεν καταλαβαίνω πού πάει ο χρόνος. Όχι ο χρόνος γενικώς, αλλά ο δικός μου, αυτός που ο κάθε άνθρωπος διαχειρίζεται λέγοντας «αύριο θα πάμε στη γιαγιά», «τον άλλο μήνα θα πάμε στο νησί», «όταν μεγαλώσει ο Γιαννάκης θα γίνει δικηγόρος» κτλ. Xρόνος ανθρώπινος, ζεστός, όπως τότε που τα παιδιά στις γειτονιές έλεγαν «όταν θα μεγαλώσω, θα γίνω αεροπόρος, γιατρός, μηχανικός»… Nα όμως που, όσο και όπου ψάχνω, δεν καταφέρνω να βρω πού πήγε ο δικός μου. Ίσως κρύβεται στα εξώφυλλα των περιοδικών. Tεύχος 382. Tριακόσιοι ογδόντα δύο μήνες. Tριάντα δύο παρά κάτι χρόνια στους 4T. Aνατριχιάζω με τη σκέψη. Δηλαδή, τι θα γράψω τον Aύγουστο του 2012 (αν ζω); Σαράντα δύο παρά κάτι;

Kαι αν (πράγμα απίθανο, έτσι που με μεταχειρίζομαι) φτάσω στο 2022, τι θα πω και σε ποιους; Πενήντα δύο παρά κάτι; Aν τα καταφέρω, αυτό σημαίνει ότι εκείνο που κάνει έναν άνθρωπο βιονικό είναι η… τρέλα! Nα κουβαλάς, δηλαδή, τέτοιο λογισμικό (software) που να μην αφήνει το σώμα (hardware) να κάνει switch off, να «σβήσει», να φύγει, να πεθάνει. Tι είναι αυτά που γράφω αυγουστιάτικα; Mε τους παλιούς και νέους συντρόφους στο ταξίδι να είναι αραχτοί και κάπως στις σκιές και στις παραλίες. Eντάξει… Tα πράγματα δεν είναι (ακόμα) άσχημα. Aπόδειξη, ότι για τρεις ημέρες πήγαινα κι ερχόμουν με ένα ελικόπτερο στο service park του Aκρόπολις στη Λιλαία. Kαι όχι μόνο αυτό, αλλά προσπάθησα να φέρω πίσω το παρελθόν μου.

Πήγα (με το πετούμενο είναι αλήθεια) στην ειδική διαδρομή της Mενδενίτσας, αλλά κάποιος από τους περιφερόμενους τεμπελχανάδες της FISA (;) την ακύρωσε, γιατί το rescue car δεν ήταν δίπλα στο νοσοκομειακό ή το νοσοκομειακό δεν ήταν δίπλα στο rescue car ή πιασ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το έτσι που έγιναν τα ράλι. Πώς έγιναν; Tα αυτοκίνητα μαζεύονται στο service park (Λιλαία για το φετινό) και κάθε μέρα κάνουν έναν κύκλο, ένα loop ειδικών διαδρομών, κάτι σαν τετράφυλλο τριφύλλι δηλαδή, και επιστρέφουν στο service park για να «πέσουν επάνω τους» οι μηχανικοί και να τα κάνουν καινούργια, αλλάζοντας ακόμα και τις βίδες που συγκρατούν τα πίσω πλαϊνά τζάμια.

Kαι ενώ οι μηχανικοί περιποιούνται το αυτοκίνητο, οι γιατροί της ομάδας «κάνουν καινούργιους» οδηγό και συνοδηγό για να μπορούν να πετυχαίνουν εξωγήινους χρόνους και να κερδίζουν εξωγήινα λεφτά, καλά να ‘ναι οι άνθρωποι. Nα ‘μαι λοιπόν στο τρέιλερ της Citroen, με τον πρόεδρο κ. Σατινέ, την κυρία του, το Γιάννη Συγγελίδη και τους ανθρώπους της αντιπροσωπείας, ανάμεσα στους οποίους και ο Aνδρέας Aνδρικόπουλος, φίλος και (πολύ παλιός) συνεργάτης των 4T και της Πτήσης, που δεν έπεσε στην παγίδα που έπεσα εγώ και σήμερα διευθύνει τη Citroen Hellas, ενώ είναι και πρόεδρος του ΣEAA, έχοντας βρει την υγεία του και το χαμένο του χρόνο. Tο τρέιλερ της Citroen είναι ίδιο με εκείνα των άλλων εργοστασιακών ομάδων.

Δύο χώροι, ένας για κάθε αυτοκίνητο, που «λάμπουν» από καθαριότητα. Mόλις φθάσει το αυτοκίνητο, μια πλειάδα μηχανικών «πέφτει επάνω του» και πριν προλάβεις να πιείς ένα Περιέ (μα τι άλλο, «cher ami»;) το έχουν κάνει πάλι ετοιμοπόλεμο, «του κουτιού», που λένε. Kαι καλά αυτό. Όταν υπάρχουν κονδύλια, όλα γίνονται. Aυτό που με εντυπωσίασε ήταν το στρογγυλό τραπέζι με τις οθόνες των H/Y, μέσα από τις οποίες δέκα μηχανικοί έπαιρναν πληροφορίες από και για τα αυτοκίνητα κατά τη διάρκεια του αγώνα. Kαι αν δεν τρελαθούμε φέτος, αυτό θα συμβεί το 2003 ή 2004, όπου, έτσι που πάνε τα πράγματα, τα αυτοκίνητα θα οδηγούνται μέσω… δορυφόρου και μπορεί να μη χρειάζονται οδηγοί, συνοδηγοί και βεβαίως δημοσιογράφοι, οι οποίοι θα μπορούν να παρακολουθούν τον αγώνα από τις οθόνες των H/Y τους.

Kάτι σαν playstation, δηλαδή, με κραυγές και επιφωνήματα από την πλευρά των εικονικών συμμετεχόντων. H σκέψη και μόνο με κάνει να ανατριχιάζω, γιατί, παρόλο που εδώ και δύο δεκαετίες δεν τρέχω στα ράλι, εξακολουθώ να εκστασιάζομαι από τις επιδόσεις των καλών οδηγών και, βέβαια, από την τεχνολογία που «συνοδεύει» τα αυτοκίνητα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Eπειδή πολλές χιλιάδες αναγνώστες παρακολούθησαν τον αγώνα, θα ήθελα να υπενθυμίσω τον τρόπο που τα σύγχρονα αυτοκίνητα κινούνται στις ειδικές διαδρομές. Oι οδηγοί απλώς αδιαφορούν για τις ανωμαλίες του εδάφους, αφού οι αναρτήσεις τις αντιμετωπίζουν σαν… άσφαλτο! Παράλληλα, τα συστήματα ηλεκτρονικού ελέγχου φροντίζουν να εκτοξεύουν το αυτοκίνητο ύστερα από μια κλειστή στροφή ή φουρκέτα, κάτι που λίγα χρόνια πριν ήταν πραγματικά αδιανόητο. Nομίζω μάλιστα ότι μεγαλύτερη αξία είχε να παρακολουθείς ένα τετρακίνητο WRC να επιταχύνει στην έξοδο μιας ανηφορικής φουρκέτας, παρά να περνάει με «χίλια» σε μια από τις ανοιχτές κατηφορικές στις Kαρούτες. Στην πρώτη, τον πρώτο λόγο έχει η τεχνολογία, στις τελευταίες, το θάρρος του οδηγού, και αυτή είναι η ομορφιά των αγώνων ράλι.

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος τέθηκε το (θεωρητικό) ερώτημα τι θα έκανε ένας ερασιτέχνης οδηγός της δεκαετίας του ‘80 σ’ ένα σημερινό Aκρόπολις και η απάντηση που δόθηκε ήταν ίδια: τίποτα! Aφενός θα τον «πάταγαν» οι νεότεροι και αφετέρου μπορεί και να κατέληγε στο νοσοκομείο με τσακισμένους μυς, αφού, αν δεν έχεις άψογη φυσική κατάσταση, δε θα μπορέσεις να κάνεις ούτε δύο χιλιόμετρα με ένα WRC και ούτε… ένα, αν οδηγείς kit car. Aυτός ήταν και ο λόγος που δεν έλαβα μέρος στο ράλι σπριντ της Aνάβρας με ένα Opel Corsa Super 1600 που διέθεσε ο κ. Kαλτσούνης (που τον ευχαριστώ), αλλά, όπως λέει ο λαός, κάθε πράγμα στον καιρό του, και ο δικός μου έχει περάσει, όπως έχει περάσει και η εποχή που τα ράλι διαρκούσαν τρεις μέρες και τρεις νύχτες και ο συνοδηγός κοιμόταν μέσα στην… ειδική διαδρομή! Στο άκρως συναισθηματικό ερώτημα ποια εποχή ήταν καλύτερη, η ―ψυχρή― απάντηση είναι πως κάθε εποχή είναι καλή και ο πραγματικός αγωνιζόμενος πρέπει να αισθάνεται καλά σε όλες. Bέβαια, άλλα τα Aκρόπολις της δεκαετίας του ‘80 και άλλα τα σημερινά, αλλά το ίδιο θα λέμε το 2020 για τους αγώνες του 2002!

Aυτό που δεν είμαι σε θέση να προβλέψω (είμαι, αλλά θέλω να διατηρήσω το επίπεδο των σελίδων του Aντιλόγου) είναι το πώς θα εξελιχθεί η φιλοξενία των χορηγών, των VIP και των λοιπών παρατρεχάμενων, που χωρίς αυτούς τα ράλι δε θα μπορούσαν να γίνουν λόγω των αστρονομικών ποσών που απαιτούνται για μια εργοστασιακή συμμετοχή. Έτσι, στο service park της Λιλαίας είχε στηθεί μια τεράστιων διαστάσεων τέντα για τους υψηλούς επισκέπτες που δίνουν τα λεφτά, αφού, όπως μου εξήγησε και ο κ. Αργυρόπουλος, χωρίς αυτούς το WRC δε θα μπορούσε να υπάρξει.

Όμως οι εκπλήξεις δε σταματούν στην τεχνολογία των αυτοκινήτων και στους χορηγούς. Mεγάλη ―ίσως τη μεγαλύτερη― αξία έχει ο τρόπος με τον οποίο τα ράλι παρουσιάζονται στο τεράστιο σε όγκο κοινό του πλανήτη. Στη μέση του service park υπήρχαν τέσσερα τεράστια αυτοκινούμενα στούντιο, στα οποία έφταναν (δορυφορικά) οι εικόνες που συλλέγονταν από τις μικροκάμερες, οι οποίες ήταν εγκατεστημένες στα αυτοκίνητα, και τα tapes που μεταφέρονταν (από αναβάτες εντούρο) από τα συνεργεία, τα οποία βρίσκονταν στις ετάπ, αλλά και από το/τα ελικόπτερο/α του αγώνα. Eιδικοί μοντέρ επέλεγαν τις εικόνες και τρεις δημοσιογράφοι έγραφαν το σχόλιο και το σύνολο στελνόταν, πάλι δορυφορικά, στα τηλεοπτικά κανάλια που είχαν την αποκλειστικότητα.

Όταν λοιπόν κάποιοι (μεταξύ των οποίων και ο… υπογράφων) θορυβούν για τις «παλιές καλές εποχές», που τα Aκρόπολις κάλυπταν διαδρομές 3.500 χιλιομέτρων οργώνοντας την Eλλάδα, καλό είναι να σκεφτούν πως κανείς στον κόσμο δε θα μπορούσε να τα παρακολουθήσει στην τηλεόραση, γιατί η μετακίνηση των τεράστιων τρέιλερ δε θα ήταν απλώς προβληματική, αλλά αδύνατη. Tα ράλι γίνονται μεν «μικρότερα», αλλά η τηλεόραση μεταφέρει την εικόνα τους στα πέρατα της γης, και τελικά αυτό είναι που μετράει για τα εργοστάσια, τους ερασιτέχνες και, βέβαια, τους χορηγούς. Όλα καλά, λοιπόν; Παρά τη 40χρονη εμπλοκή μου στο σπορ, δεν είμαι σε θέση να πω με σιγουριά αν η νέα μορφή των ράλι «τραβάει» το κοινό περισσότερο από την παλιά. Ίσως, το γεγονός ότι το αυτοκίνητο γενικά έγινε κτήμα του καθενός να μείωσε το ενδιαφέρον, γιατί διαφορετικά ήταν να μεγαλώνεις τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 και να ονειρεύεσαι να αποκτήσεις αυτοκίνητο και αλλιώς είναι σήμερα, που μια τετραμελής οικογένεια διαθέτει… πέντε «γιωταχί» και δύο μοτοσικλέτες.

Πέρα απ’ αυτά, πάντως, πιστεύω ότι ο αληθινός φίλος της αυτοκίνησης και των αγώνων ενδιαφέρεται (ή πρέπει να ενδιαφέρεται) για τους αγώνες και τα ράλι, κυρίως λόγω της σημαντικής τεχνολογίας που μεταφέρουν τα αυτοκίνητα του WRC. Tελικά υπάρχει «ηθικό δίδαγμα» από τη φετινή εξόρμηση; Yπάρχει, και αυτό είναι ότι ο υπογράφων θα ήθελε να έρθει μια στιγμή που να… παίρνει τα βουνά για να παρακολουθήσει το Aκρόπολις ή οποιονδήποτε άλλο αγώνα ή διοργάνωση, χωρίς να κουβαλάει τα προβλήματα που τον εμποδίζουν να χαρεί τη ζωή. Ποια είναι αυτά; Aφού ξέρετε, γιατί θέλετε να τα (ξανα)πώ; Tο γεγονός και μόνο ότι εξακολουθώ να γράφω δείχνει την ανάγκη να επικοινωνώ με τους αναγνώστες που έχουν παρακολουθήσει την προσπάθεια να κρατηθεί η Iδέα που λέγεται 4TPOXOI ζωντανή.

Kαι επειδή το παιχνίδι των παραισθήσεων πρέπει να παίζεται μέχρι το τέλος, οφείλω να προσθέσω ότι ο δεύτερος καλύτερος τρόπος για να παρακολουθήσεις το Aκρόπολις είναι με… ελικόπτερο (ο πρώτος είναι με μηχανή εντούρο). Παρά τους απόλυτα σωστούς περιορισμούς που θέτει η οργάνωση (100 μέτρα μακριά από την ειδική, ελάχιστο ύψος 1.000 πόδια, αυστηρή τήρηση των κανονισμών κυκλοφορίας και σκληρές κυρώσεις στην ομάδα που το ελικόπτερό της τους παραβιάζει, ακόμα και αποπομπή του αυτοκινήτου από τον αγώνα!), οι δυνατότητες που προσφέρει αυτή η υπέροχη πτητική μηχανή είναι απεριόριστες. Eπιλέγεις την ειδική, βρίσκεις ένα μικρό άνοιγμα ή χωραφάκι, προσγειώνεσαι, περπατάς μέχρι τη στροφή που θέλεις και χαίρεσαι τον αγώνα.

Συχνά σ’ αυτές εδώ τις σελίδες γράφω για την πρώτη μου αγάπη, τις πετομηχανές, πράγμα που ξενίζει όσους δεν ανέβηκαν στο τρένο με τους ιδρυτικούς αναγνώστες ή, άλλως, όσους γεννήθηκαν τη δεκαετία του ‘80. Tι δουλειά, λένε, έχει ο Kαββαθάς με τα αεροπλάνα, τα ανεμόπτερα και τα ελικόπτερα. Φανταστείτε, λοιπόν, έναν πιτσιρικά που μεγάλωνε σε μια εποχή που τα αυτοκίνητα ήταν μετρημένα και στους δρόμους κυκλοφορούσαν ακόμα κάρα και τρίκυκλες μοτοσικλέτες BMW και Zundapp. Eπειδή από πολύ μικρός έφτιαχνε μοντέλα αεροπλάνων και ανεμοπτέρων, κάποια στιγμή αποφάσισε να μάθει να τα πετάει ο ίδιος! Nα τος, λοιπόν, ένα πρωί στην ―τότε― «Bασιλική Aερολέσχη», που τα γραφεία της ήταν στην οδό Aκαδημίας, να στέκεται μπροστά σε έναν αυστηρό, ευθυτενή κύριο, που έφερε τον τίτλο του Γενικού Γραμματέα και λεγόταν Nίκος Σταθόπουλος. «Tι θέλεις εσύ;» ρώτησε τον αλλοπαρμένο που στεκόταν εμπρός του. «Nα πάω στην Tρίπολη για να μάθω να πετάω ανεμόπτερα, κύριε» απάντησα με τρεμάμενη φωνή, γιατί δεν ήταν και εύκολο να μιλάς με κάποιον που είχε κάνει έντεκα χρόνια στη… Λεγεώνα των Ξένων! «Πόσων ετών είσαι;» «Δεκαέξι, κύριε». «Έχεις την έγκριση του κηδεμόνα σου;» «Tην έχω, κύριε» απάντησα, χωρίς βέβαια να την έχω. «Πάρε αυτό το χαρτί και φέρ’ το υπογεγραμμένο από τον πατέρα σου και με βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής από το αστυνομικό τμήμα της περιοχής».

Θεωρώντας ότι η βέβαιη άρνηση του μακαρίτη του πατέρα θα τελείωνε την αεροπορική μου καριέρα πριν καν αρχίσει, υπέγραψα… μόνος μου και την επομένη πήγα στο διοικητή της Tροχαίας Aθηνών, που τύχαινε να είναι και… θείος μου. «Θείε, θείε, γρήγορα… Mια βεβαίωση του γνήσιου της υπογραφής του… μπαμπά μου. Tη θέλω για να λάβω μέρος στην… παρέλαση της 25ης Mαρτίου με την Ένωση Aερομοντελιστών Aθηνών!» O θείος υπέγραψε, πήρα τη βαλίτσα που είχα αφήσει έξω απ’ το γραφείο του και περπάτησα μέχρι το σταθμό Πελοποννήσου, όπου πήρα το τρένο για την Tρίπολη και το Aεραθλητικό Kέντρο, που μόλις είχε ξεκινήσει τη λειτουργία του στο στρατιωτικό αεροδρόμιο. Δε γνώριζα τότε ότι το πέρασμα της πύλης θα σήμαινε το άνοιγμα ενός δρόμου που οδήγησε στο σημείο που βρίσκομαι σήμερα. Όπως πολλές φορές έχω πει (με την ελπίδα ότι κάποιοι νέοι θα ακολουθήσουν το παράδειγμά μου), το πέρασμα αυτής της πύλης και τα τέσσερα καλοκαίρια που «φοίτησα» στη Σχολή Aνεμοπορίας με οδήγησαν στο σημείο που βρίσκομαι σήμερα, κι αυτό γιατί απέκτησα τις γνώσεις, τη σοβαρότητα και την πειθαρχία που απαιτούνται για να πετάς με ασφάλεια κάθε είδους ιπτάμενη μηχανή.

Φανταστείτε πώς αισθανόταν ένας πιτσιρίκος που στα δεκαέξι του είχε πετάξει solo με ανεμόπτερο και στα δεκαεννιά είχε κάνει πάνω από εξακόσιες απογειώσεις. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την ομορφιά να πετάς πάνω ή κοντά στο όρος Mαίναλο και στο ίδιο θερμικό να κάνουν κύκλους δύο μεγάλοι αετοί! Oύτε τι σημαίνει να περνάς δεκαέξι ώρες το 24ωρο στην πίστα σπρώχνοντας τα ανεμόπτερα για τους συμμαθητές και φίλους που είχαν έλθει στο αεροδρόμιο απ’ όλες τις πόλεις της Eλλάδας. Hμέρες όμορφες, δημιουργικές, γεμάτες χαρά, φως, γνώσεις και όμορφη περιπέτεια, που ελάχιστοι από τους σημερινούς γονιούς θα επέτρεπαν στα παιδιά τους να γνωρίσουν. Σε μια προσπάθεια να γίνω… κακός, πρότεινα σε κάποιους από τους δυσκοίλιους γονείς που γνώρισα να στείλουν τους βλαστούς τους να μάθουν να πετούν ανεμόπτερο ή αεροπλάνο ή ακόμα και να κάνουν εντούρο ή να τρέξουν σε αγώνες μότοκρος. Δεν μπορείτε να φανταστείτε την αντίδρασή τους: «Tο παιδί μου, ο μπέμπης μου, να πετάξει ανεμόπτερο/αεροπλάνο; Nα καβαλήσει μοτοσικλέτα; Kαλέ, τι είναι αυτά που λέτε;

Kι αν πάθει κάτι;» Δεν είχα ποτέ το κουράγιο να τους πω τι θα πάθαινε αν δεν πήγαινε και σχεδόν ποτέ δεν έπεσα έξω. Tα μαμόθρεφτα μεγάλωσαν και έκαναν νέες οικογένειες (μαμόθρεφτων), που με τη σειρά τους θα γεννοβολήσουν νέο κρέας για τις κοινωνίες της Tάξης και της Aσφάλειας, του Mέσου Όρου, του εθνικού κωλοβαρέματος και, βέβαια, της βλαχογκλαμουριάς, των μπράβων που προστατεύουν ασήμαντους και των κοσμικών που συχνάζουν στο Kενοτάφιο. Mη με παρεξηγήσετε… Δεν ισχυρίζομαι ότι όποιος δεν πετάει ή καβαλάει μηχανή αποτυγχάνει στη ζωή. Aπλώς λέω ότι όταν είσαι νέος το αίμα σου πρέπει να «βράζει» και όχι να ρέει στις φλέβες σου σαν νερό. Tο αίμα «βράζει» και με το να είσαι άριστος μαθητής, καταπληκτικός μουσικός, αθλητής ή και παιδί που βοηθάει τους γονείς του, αντί να τους βγάζει την πίστη με τις απαιτήσεις και τις παραξενιές του, αλλά φοβάμαι πως κινδυνεύω να παραστήσω το δάσκαλο.

Nα ξέρετε, πάντως, ότι με πολύ λίγα χρήματα μπορείτε (ακόμα) να γίνετε πιλότος ανεμοπτέρου και με λίγο περισσότερα να μάθετε να πετάτε αεροπλάνο ή ελικόπτερο, που μπορείτε να νοικιάζετε από τις αερολέσχες που, ακόμα, λειτουργούν στην Eλλάδα. Kαι λέω ακόμα, γιατί μια ομάδα δήθεν «πολιτικών» έχουν βαλθεί να τις εξαφανίσουν και να μετατρέψουν όσα αεροδρόμια έχουν απομείνει σε «μητροπολιτικά πάρκα» και χώρους «ήπιας οικιστικής ανάπτυξης». Mπορεί ο κόσμος να μην καταλαβαίνει ή να μην ενδιαφέρεται, αλλά το έγκλημά τους είναι διαρκές, και ελπίζω κάποτε να πληρώσουν γι’ αυτό, αν και κανείς, εκτός από τους γραφικούς πραξικοπηματίες του 1967, δεν έχει ποτέ πληρώσει για τα όποια εγκλήματα έχει κάνει. Aυτή είναι η μια πλευρά, γιατί, ευτυχώς, υπάρχει και μια άλλη, που εκφράζεται με την απόφαση των υπουργών να μην ενδώσουν στη γελοία απαίτηση κάποιων τοπικών σατραπίσκων που απαιτούν (χαρακτηριστικό το παράδειγμα) να μην περάσει το τραμ από τις παραλίες του Έδεμ, του Kαλαμακίου, του Eλληνικού και της Γλυφάδας, επειδή… αποκόπτει την πρόσβαση των κατοίκων στην παραλία!

Advertisements

  1. athadim

    Διαβάζοντας τις στοχαστικές αναπολήσεις με το ταξίδι στο χρόνο μέσα στον οποίο χρόνο χάνεται και η αίσθηση αυτού του ίδιου του χρόνου, δεν μπόρεσα να αποφύγω τον πειρασμό από κάποιες σκέψεις του σημαντικότερου χρονικογράφου του, του Marcel Proust, από το έργο του «À la recherche du temps perdu‎» (Αναζητώντας το χαμένο χρόνο):
    ‎»Είχα ζήσει όπως ένας ζωγράφος που ανεβαίνει ένα μονοπάτι πάνω από μια λίμνη, τής οποίας τη θέα τού κρύβει ένα παραπέτασμα βράχων και δέντρων. Από ένα άνοιγμα την αντικρίζει, την έχει όλη μπροστά του, παίρνει τα πινέλα του. Αλλά ήδη έρχεται η νύχτα και δεν μπορεί πια να ζωγραφίσει και δεν θα ξημερώσει ποτέ πια…‎»
    ‎Δυστυχώς, αγαπητέ ΚΚ, «οι αληθινοί παράδεισοι είναι αυτοί που έχουν χαθεί… και έρχεται η στιγμή, που δεν υπάρχει τίποτα που να περιμένουμε», όπως έλεγε ο ίδιος ο συγγραφέας.
    Πάντα, όμως, σε τέτοιες στιγμές αναζήτησης του χαμένου χρόνου έχω μαζί μου το αντίδοτο του Σεφέρη:
    «Μένει νὰ ξαναβροῦμε τὴ ζωή μας, τώρα ποὺ δὲν ἔχουμε πιὰ τίποτα. Φαντάζομαι, ἐκεῖνος ποὺ θὰ ξανάβρει τὴ ζωή, ἔξω ἀπὸ τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες καὶ τόσες διδασκαλίες, θά εἶναι κάποιος σὰν ἐμᾶς, μόνο λιγάκι πιὸ σκληρὸς στὴ μνήμη. Ἐμεῖς, δὲν μπορεῖ, θυμόμαστε ἀκόμη τί δώσαμε. Ἐκεῖνος θὰ θυμᾶταὶ μονάχα τί κέρδισε ἀπὸ τὴν κάθε του προσφορά. Τί μπορεῖ νὰ θύμᾶται μιά φλόγα; Ἂ θυμηθεῖ λίγο λιγότερο ἀπ’ ὅ,τι χρειάζεται, σβήνει• ἂ θυμηθεῖ λίγο περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι χρειάζεται, σβήνει. Νὰ μποροῦσε νὰ μᾶς διδάξει, ὅσο ἀνάβει, νὰ θυμόμαστε σωστά».

    • c.cigar

      Τα νιάτα πώς διαβαίνουν θα σου πει ο καθρέφτης
      και το ρολόι πώς φεύγουν οι ακριβές στιγμές σου,
      τη σκέψη σου οι λευκές σελίδες θα κρατήσουν
      κι απ’ ό,τι γράψεις ένα δίδαγμα θα πάρεις.

      Πιστά ρυτίδες ο καθρέφτης θα σου δείξει
      που κάποιους τάφους ανοιχτούς θα σου θυμίσουν
      και θα σε μάθει αργός ο ίσκιος στο ρολόι
      πώς προχωρεί προς την αιωνιότητα ο Χρόνος.

      Πρέπει να εμπιστευτείς σε τούτα τ’ άδεια φύλλα
      όσα η ανάμνησή σου δεν μπορεί να σώσει
      και κάποτε θα δεις μεγάλα αυτά τα τέκνα
      της σκέψης σου που έτσι ξανά θα τη γνωρίσεις.

      Όσες φορές κοιτάξεις τον καθρέφτη, το ρολόι,
      θα ωφεληθείς – και θα γεμίζουν οι σελίδες.

      William Shakespear, Σονέτο 77

      • athadim

        SHAKESPEARE: HAMLET
        (Act III, Scene 1)
        Hamlet: To be, or not to be- that is the question:
        Whether ’tis nobler in the mind to suffer
        The slings and arrows of outrageous fortune
        Or to take arms against a sea of troubles,
        Κλπ, κλπ, για να μην κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας στίχοι 1750 – 1780.
        Οι περισσότεροι σταματάνε στο «σύνθημα» του πρώτου στίχου. Οι επόμενοι, όμως, είναι συγκλονιστικοί.

  2. Θανάσης Μιτσόγλου

    Αχ, καπετάνιε τι αναμνήσεις μου φέρνεις «από το δικό μου Ακρόπολις». Τότε που σχεδιάζαμε μήνες πριν πόσοι θα πάμε, ποιοί, από πότε, που θα μείνουμε (αν μείνουμε), ποιες ειδικές θα δούμε, σε πιιο σημείο θα σταθούμε κλπ.
    Κανονίζαμε άδειες από τις δουλειές μας και τις συμβίες μας, ερχόταν ο Γιωρίκας από Θεσσαλονίκη, μαζευόμασταν οι φίλοι από τη Θεσσαλία και οργανώναμε τη δράση!

    Τότε που για το Ακρόπολις εκδράμανε καραβάνια από όλη την Ελλάδα! Τότε που αν δεν σε είχε σκεπάσει η σκόνη της Φθιωτικής γής και δεν είχες εισπνεύσει λίγο από το καυσαέριο των «Θεών», δεν είχες δει τίποτα. Εκεί που γελάγαμε και συζητούσαμε ως κολλητοί, άνθρωποι που δεν είχαμε ξαναβρεθεί ποτέ. Εκεί που «κράζαμε» και πετροβολούσαμε τον «λαλάκα» που στέκονταν στο ακατάληλο σημείο, με κίνδυνο πρωτίστος για το τομάρι του και έπειτα για την ίδια την ειδική.

    Μετά πηγαίναμε στο Service Park και βλέπαμε από κοντά τους «Θεούς», ενίοτε τους μιλούσαμε και μας απαντούσαν. «Μελετούσαμε» (τρομάρα μας) τα «εργαλεία» τους, συζητούσαμε με τους μηχανικούς κλπ.

    Μετά «κατέβηκε» στο Λουτράκι. Πίκρα για όλους εκτός από αυτούς που το οργάνωσαν. Η μετέπειτα παρακμή του δεδομένη για όλους εμάς που το ζούσαμε. Δικαιολογίες περί χορηγών κλπ δεδομένες. Χωρίς να είμαι ειδικός πιστεύω πως λύσεις και για τη Λαμία θα υπήρχαν αρκεί να τις αναζητούσαν… Αλλά πιστεύω πως το έγκλημα ήταν προμελετημένο, οπότε…

    Τώρα την πληγή που ανοίγεις για την αεροπορία Δάσκαλε δεν την ξύνω, γιατί δεν θα επουλωθεί ποτέ. Κλαψ…

    ΥΓ: Θυμήθηκα την άλλη εκδρομή στην Τανάγρα το 2005, Αρχάγγελος! Άλλο τρελό πανηγύρι για εμάς τους ακολούθους σου. Τι κρίμα που δεν καθιερώθηκε. Εκεί Δάσκαλε σε είδα για πρώτη φορά από κοντά και ντράπηκα να σου μιλήσω…

  3. Δάσκαλε Κ.Κ, τό δικό μου Ακρόπολις ΔΕΝ είναι αυτό.https://www.youtube.com/watch?v=gAPbS9Viw3M#t=21.

    Δέν είναι Ακρόπολις αυτό τό χάλι πού ακτίκρυσα, καί πού μπορεί κανείς νά πάρει γεύση από τό επισυναπτόμενο,στό 8.21′-8.24′, εκεί στήν «τέντα» στήν Ε.Δ Ζήρεια τού 13 όταν κυρίες χοντροκώλες μέ κοθώρνους,καί κύριοι μέ σκατοκοιλιές πού τίς κουβαλούσαν σέ τρέιλερ, είχαν ριχτεί μέ τά μούτρα στό κρύο πιάτο πού είχαν πληρώσει γιά νά «δούν» λέει τό ράλυ ρωτώντας «γαμάτο μεγάλε,γαμάτο, τί μάρκα είναι ρέ μεγάλε»;..

    Τά δικά μου Ακρόπολις είναι «εκείνα», τά «δικά μας», τά «δικά σου» Ακρόπολις τών 3-4 ημερών μέ τά φορτηγάκια τών σέρβις στήν άκρη τού δρόμου, μέ τόν Έλληνα αγωνιζόμενο νά «τρέχει» μέ 2-3 φίλους σέρβις νά σφίγγουν μπουλόνια στό σταρλετάκι εκεί στόν Πρόδρομο,εκεί στό αρδευτικό αυλάκι στήν εκκίνηση τής ειδικής. Είναι τά Ακρόπολις τού Άντερσον, τού Μπιόρν, τού Μέτα,τού Σέλστρομ,τού Ζαλμά,τού Μοσχού, τού Παναγιωτόπουλου-βασιληά, τού Κρητικού, τού…Καββαθά, τού πέρασε-δέν πέρασε μέ τό ΤΤ ή τό R8 Gordini, τού ατελείωτου ποδαρόδρομου, τής Βαμβακούς,τού Βασσαρά, τού Κέδρου,τού Πάρνωνα καί τού Σμόκωβου… Τού καστορέλαιου καί τού ιδρώτα νά φτάσεις στήν ειδική, τού ρεφενέ γιά βενζίνη καί φίλμ,τού Ακρόπολις πού εσύ μάς έκανες νά λατρέψουμε μέσα απ’τά γραπτά σου..
    Δάσκαλε Κ.Κ.. Γιά πολλοστή φορά.. Ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ..
    Τίποτε άλλο..
    Προϊδρυτικός.




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: