Αρχείο για Ιουλίου, 2013

Λάκης φινεγκαν

Συγγραφέας: Σταύρος Δημητρακούδης

openscience.gr

Κυρίες και κύριοι: Godman! Ο πιό παντοδύναμος υπερήρωας που έχει εμφανιστεί ποτέ σε κόμικς! Με μία μόνο σκέψη του μπορεί να αναδιοργανώσει ολόκληρο το σύμπαν από τη γέννησή του ώστε να λύσει το παραμικρό πρόβλημα που εμφανίζεται μπροστά του. Αλλά το θέμα μας απόψε δεν είναι η θεολογία αλλά η επιστήμη, οπότε θα πρέπει να περάσουμε στον δεύτερο πιό παντοδύναμο υπερήρωα που έχει εμφανιστεί σε κόμικς: τον Δρ. Μανχάταν.

Ο Δρ. Μανχάταν, κατα κόσμο Jon Osterman, είναι ένας ιδιάζων υπερήρωας. Είναι ένας φυσικός ο οποίος, σε αντίθεση με το στερεότυπο των τρελών επιστημόνων ή εκδικητικών μεγαλοφυών, απλά ενδιαφέρεται στο να μάθει πως λειτουργεί η φύση. Δεν τον νοιάζει η παγκόσμια κυριαρχία, ο πλούτος ή το να καταδιώκει εγκληματίες. Η ίδια η σωτηρία της ανθρωπότητας είναι κάτι που καταφέρνει να του υποκινήσει κάποιο ενδιαφέρον μόνο όταν αντιλαμβάνεται ότι η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης σκέψης μπορεί είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με την πολυπλοκότητα των φυσικών συστημάτων. Σε όλα αυτά είναι μία ρεαλιστική αποτύπωση του επιστημονικού μυαλού.

Πως έγινε παντοδύναμος; Βρέθηκε στο λάθος άκρο ενός επιταχυντή και ακυρώθηκε το ‘εσωτερικό του πεδίο’. Δεν υπάρχει ως έννοια ένα τέτοιο πεδίο στη φυσική, υπάρχουν όμως οι ισχυρές πυρηνικές δυνάμεις, που ευθύνονται για τη συγκράτηση των πρωτονίων στους πυρήνες των ατόμων. Τα πρωτόνια είναι φορτισμένα θετικά, οπότε όταν πλησιάζουν δύο κοντά απωθούνται όπως τα δύο άκρα ίδιας πολικότητας ενός μαγνήτη. Σε πολύ μικρές αποστάσεις, όμως, εμφανίζει την επίδρασή της η ισχυρή δύναμη, που είναι εκατό φορές πιό ισχυρή από αυτή της ηλεκτρομαγνητικής άπωσης, και τα συγκρατεί μαζί σε έναν πυρήνα. Αν υπήρχε κάποιος τρόπος να ακυρωθεί αυτή η δύνάμη, όπως ακυρώνεται ένα ηλεκτρομαγνητικό κύμα από ένα άλλο αντίθετο, τότε θεωρητικά όλα τα άτομα του ατυχή κυρίου Osterman θα αποσυντίθεντο στα στοιχειώδη σωματίδια από τα οποία απαρτίζονται. Έτσι και έγινε στην ιστορία, όμως η ηλεκτρομαγνητική δύναμη παρέμεινε ανεπηρρέαστη, και έτσι η σκέψη του φυσικού κατάφερε κάπως να επιβιώσει και να επανασυναρμολογήσει το σώμα του από όλα τα συστατικά του στοιχεία, αλλά με εξαιρετικά βελτιωμένο τρόπο.

Ο Δρ. Μανχάταν ανέπτυξε την ικανότητα να μεταχειρίζεται κατά βούληση την ύλη και την ενέργεια του περιβάλλοντός του. Μπορεί να τηλεμεταφέρεται, να περνάει μέσα από τοίχους, να προβλέπει το μέλλον, καταλλήγει να έχει σχεδόν όλες τις ιδιότητες που οι άνθρωποι προσδίδουν στους θεούς. Μα πως είναι δυνατόν όλα αυτά;

Στο ατομικό επίπεδο, τα σωματίδια δεν κινούνται με μηχανιστικό τρόπο, όπως έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε τα πράγματα στην ανθρώπινη κλίμακα. Ένα ηλεκτρόνιο δεν γυρίζει γύρω από τον πυρήνα του σε κυκλική τροχιά, όπως μαθαίνουμε στο λύκειο. Αυτό καταρρίφθηκε γύρω στη δεκαετία του 1920. Πλέον ξέρουμε ότι τα ηλεκτρόνια υπάρχουν σαν ένα νέφος πιθανότητας γύρω από τον πυρήνα, όπου μπορούν να βρίσκονται οποιαδήποτε στιγμή οπουδήποτε, φτάνει αυτό να είναι αρκετά πιθανό. Αν στη μέση αυτού του νέφους πιθανότητας υπάρχει κάποιο εμπόδιο, κάτι που θα σταματούσε ένα ηλεκτρόνιο αν απλά κινούνταν μηχανιστικά προς αυτό, τότε μπορεί απλά να εμφανιστεί από πίσω του, υπερβαίνοντας το. Αυτό το φαινόμενο λέγεται κβαντικό τούνελ, και είναι λιγότερο εξωτικό από όσο ίσως νομίζετε, αφού χρησιμοποιείται ευρέως στη λειτουργία των ηλεκτρονικών μας. Όλα τα σωματίδια έχουν κάποια απροσδιοριστία στη θέση τους, αλλά αυτή δρα σε τόσο μικρές κλίμακες που δεν μπορεί να είναι ορατή σε καθημερινές καταστάσεις. Αν, όμως, μπορούσε με τεχνητό τρόπο να δημιουργηθεί η τεράστια απιθανότητα όλα τα άτομα ενός σώματος να βρεθούν σε ένα άλλο μέρος, πολλά μέτρα μακριά από το αρχικό, τότε θα είχαμε τηλεμεταφορά. Αυτό είναι ανέφικτο για την πρακτική αλλά και θεωρητική φυσική μας, αλλά όχι, πιθανότατα, για τον Δρ. Μανχάταν.

Ο Δρ. προβλέπει το μέλλον. Ένα ον που μπορεί να πασπατέψει τις καταστάσεις θέσης και ορμής όλων των σωματιδίων ενός ανθρώπινου σώματος, θα έχει και όλες τις πληροφορίες που του χρειάζονται για τη μελλοντική τους εξέλιξη, εντός κάποιας αβεβαιότητας. Στο βαθμό που οι πράξεις μας είναι αποτέλεσμα αντιδράσεων σε εξωτερικές συνθήκες με βάση προκαθορισμένα υποσυνείδητα αντανακλαστικά, μπορούμε να είμαστε προβλέψιμοι. Το ίδιο και το υπόλοιπο σύμπαν, αλλά με δύο εξαιρέσεις. Η μία είναι οι πυρηνικές αντιδράσεις. Οι διασπάσεις πυρήνων γίνονται με καθαρά πιθανοκρατικό τρόπο, οπότε για κάθε συγκεκριμένο πυρήνα δεν μπορεί να είναι γνωστό το πότε θα διασπαστεί. Ο Δρ., όταν δεν μπορεί να διακρίνει καθαρά το μέλλον, αναφέρει ότι ενδεχομένως να είναι λόγω πυρηνικού πολέμου. Η άλλη είναι ταχυόνια, φανταστικά σωματίδια που τρέχουν γρηγορότερα από το φως. Χάρη σε αυτή την ιδιότητα, η ανταλλαγή τους μεταξύ δύο πομπών που ταξιδεύουν με μεγάλη σχετική ταχύτητα μπορεί, όπως προκύπτει από την Ειδική Θεωρία Σχετικότητας, να έχει ως αποτέλεσμα αυτά να ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο. Αυτά μπερδεύουν τις αισθήσεις του Δόκτορα, όπως θα μπέρδευαν και κάθε φυσικό, μιά και καταργούν την αιτιότητα. Παρά τις προσπάθειές μας, όμως, δεν έχουμε παρατηρήσει ακόμα ταχυόνια στο πραγματικό μας σύμπαν, οπότε, για την ώρα τουλάχιστον, η ροή του χρόνου είναι ασφαλής και η πραγματικότητα είναι, εντός των περιορισμένων παρατηρησιακών δυνατοτήτων μας, προβλέψιμη. Εντός των λιγότερο περιορισμένων παρατηρησιακών δυνατοτήτων του Δρ. Μανχάταν, ακόμα περισσότερο

    

by Αντικλείδι , http://antikleidi.wordpress.com

Με όλο μου το σώμα να πονάει λες κι’ έφαγα ξύλο και τα πόδια μου να μη «κρατάνε» προσπαθώ να συνεχίσω την ανάγνωση ενός ακόμα βιβλίου από τα πολλά που περιμένουν στη θέση που, ο κ. Boson de Higgs καταλαμβάνει στο Πλέγμα. Μία εξήγηση είναι η R1200R. Μία άλλη εκείνη της ηλίασης ύστερα από πολύωρη παραμονή στο πεδίο περιμένοντας να κάνουμε δύο πτήσεις με το  Grob και το Maule που, τελικά, κάναμε αν και ο ΒΑ άνεμος ήταν πάνω από 25 μίλια και ο Εν χρήση διάδρομος ο 03. Γιατί τα λέω αυτά; Μα, για να σας …εντυπωσιάσω! Τόση είναι η ψυχική κούραση  που ο Χιγκς αναζητάει φτηνά κόλπα για να δικαιολογήσει την θερινή αδράνεια. Η άλλη (εξήγηση) είναι ο Χρόνος. Ο οποίος, ναι μεν δεν έχει αρχή και τέλος αλλά, τα επί μέρους τμήματα του, έχουν μια κάποια διάρκεια βρε αδελφέ όπως διαπιστώνουν οι ερευνητές που προσπαθούν να ανακαλύψουν αυτό που είπαν οι «αρχαίοι» φιλόσοφοι (το αρχαίοι σε εισαγωγικά μια και σήμερα είναι περισσότερο σύγχρονοι από  κάθε άλλη φορά). Τα πάντα είναι ένα και το ένα είναι τα πάντα είπε, θαρρώ, ο Επίκουρος και μη δείρετε αν κάνω λάθος

Donald_nazi

του Σωκράτη Παπαχατζή

Ίσως να βρίσκομαι ακόμα υπό το κράτος κάποιας οργής, δεν ξέρω. Περίμενα για καλό και για κακό δυο μέρες να ηρεμήσω, μήπως το δω αλλιώτικα. Αλλά …δεν. Ξέρω ότι όποια φράση ξεφεύγει από το πλαίσιο της πολιτικάντικης δαιμονολογίας μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα. Δεν μπορώ όμως να μην πω ότι: ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα «Ούγκανα» της Χρυσής Αυγής από τους πολιτικούς και δημοσιογράφους του «δημοκρατικού τόξου» δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις τακτικές του Γκαίμπελς.

Μπαίνοντας προ διημέρου στο site των ΝΕΩΝ πληροφορούμαι τα καθέκαστα για το …ρατσιστικό συσσίτιο μίσους. Τσεκάροντας το χώρο των σχολίων, βλέπω 18 από αυτά, μια ώρα μόλις μετά την ανάρτηση. Σχόλια όχι εμπαθή ή υβριστικά, γεμάτα όμως απορία και οργή για την καταστρατήγηση κάθε έννοιας λογικής εκ μέρους των κυβερνώντων. Θετικό, ούτε ένα. Αρκετές ώρες αργότερα, μπαίνω ξανά να δω τι γίνεται, βέβαιος ότι τα μηνύματα έχουν ξεπεράσει τα 200…  Ε λοιπόν, «δεν θα το πιστέψετε» …τα μηνύματα είχαν απαλειφθεί συλλήβδην. Απλώς, κάτω από το κείμενο είχε εξαφανισθεί το section των σχολίων. Αυτά για όσους μιλούν για «νοσταλγούς του Χίτλερ». Γιατί αν υπάρχει κάτι για το οποίο δεν μπορείς να κατηγορήσεις τη Χ.Α,. είναι ότι υποδύεται κάτι άλλο από αυτό που είναι.

Από κει και πέρα …από τις εμετικές δηλώσεις των Καμίνη -Δένδια, μέχρι την επιβολή του στρατιωτικού νόμου σε μέρος της Αθήνας για λόγους, λέει, δημόσιας ασφάλειας. Από την λούπα του …δημοσιογραφικού ρεπορτάζ σύμφωνα με την οποία όσα ακούγονται στη βουλή είναι μονίμως «απίστευτα», «πρωτοφανή» «ανεπανάληπτα», μέχρι τις συζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για τη Χ.Α., απουσία εκπροσώπου της. Και από τους πάγια ασχημονούντες «επιφυλλιδογράφους» τύπου Ηλία Κανέλλη [«με τα συσσίτια η Χρυσή Αυγή προσεγγίζει τα λούμπεν τμήματα του ελληνικού λαού»] μέχρι περαστικούς, καλοταϊσμένους «αμφισβητίες» τύπου Roger Waters, ο οποίος βγάζοντας ΞΑΝΑ περιοδεία το Τείχος της Αρπαχτής, θεώρησε σωστό να μας ενημερώσει ότι…»τα εθνικά σύνορα είναι κάπως ξεπερασμένα»… Ένα προκύπτει ως συμπέρασμα: Ο Γκαίμπελς «εκεί πάνω», τρίβει τα χέρια του ενθουσιασμένος: ο πολιτικός αγώνας στην Ελλάδα του 2013, διεξάγεται αυστηρά με τους δικούς του κανόνες.

Τα «λούμπεν τμήματα» [κατά Ηλία Κανέλλη] του ελληνικού λαού δεν είχαν φωνή να εκφραστούν. Κάποιοι τους την έδωσαν. Δεν είχαν όνομα να αυτοπροσδιοριστούν, κάποιοι τους το έδωσαν κι αυτό. Εθνικιστές. Ρατσιστές. Φασίστες. Σε λίγο θα φωνάζουν από αντίδραση, αν δεν το κάνουν ήδη: «ναι ρε, αυτό είμαι, Εθνικιστής και Ρατσιστής και Φασίστας».

Και επανέρχομαι στο προ ημερών κείμενο σ’ αυτό το site [‘ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΔΙΑΤΕΤΑΓΜΕΝΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ;’] για να αφαιρέσω το ερωτηματικό απ’ τον τίτλο. Κάποιοι δουλεύουν, είναι σίγουρο, για τη δημιουργία στην Ελλάδα εμφυλιοπολεμικού κλίματος.

APTOPIX Britain Royal Baby

του Σωκράτη Παπαχατζή

Η αγωνία πήρε τέλος. Η αναγγελία της γέννησης έγινε βάσει του καθιερωμένου πρωτοκόλλου [φωτό]. Ταυτόχρονα, «για πρώτη φορά στη ιστορία της βασιλικής οικογένειας, η γέννηση ενός νέου μέλους της ανακοινώθηκε άμεσα μέσω Twitter»…

Η εγκυρότητα της τελευταίας είδησης …ελέγχεται. Δεν ξέρω αν έχει προκύψει, από καταβολής Twitter, άλλο νεογέννητο από τους …κόλπους της βασιλικής οικογένειας.

Η ευφορία που διαχέεται στο αγγλικό και, γιατί όχι, το πλανητικό «έθνος», μοιάζει ανεξήγητη, όπως κι η εκείνη με αφορμή τον γάμο του Ουίλιαμ και της «πανέμορφης» Κέιτ. Στο κάτω-κάτω, ζούμε το τέλος της ιστορίας, τη θριαμβευτική επικράτηση της δημοκρατίας σε όλα τα μήκη και πλάτη…Τι δουλειά έχει εδώ ένα motto όπως το «ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΑΣΙΛΕΥΩ«; Η φράση, στάμπα σε μωρουδιακά ποικίλου είδους, είναι η αιχμή της διαφημιστικής καμπάνιας που δίνει τον τόνο στον εορτασμό.

Το ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί αλλιώς: Που κολλάει η αστική «δημοκρατία» με την συντήρηση των μοναρχικών «λειψάνων»; πως συμβιβάζεται η αρχή της ισότητας με ένα θεσμό που αντιπροσωπεύει την κάθετη υπέρβασή της;

Αν το σκεφτείς, δεν πρόκειται για σπουδαίο συμβιβασμό.

Ιδού τα στάδια μιας διαδικασίας, μέσα απ’ την οποία ο Βασιλεύς επανακάμπτει από την πίσω πόρτα του δημοκρατικού συστήματος.

1. Η «δημοκρατικών» προδιαγραφών καλλιέργεια του ναρκισσισμού της μικροδιαφοράς, φυτεύει τον σπόρο της παρεξήγησης και της ασυνεννοησίας.

2. Το συγκρουσιακό κοινωνικό περιβάλλον που προκύπτει, παρέχει τις προϋποθέσεις για ένα πρώτης τάξεως …ρήγμα στην αυτοεκτίμηση.

3. Πρόκειται για ένα ρήγμα που μόνο με την κοινωνική / οικονομική επιτυχία «μπορεί» να καλυφθεί.

4. Αδιάψευστος μάρτυς της επιτυχίας, είναι η διασημότητα. Η τελευταία προβάλλεται από παντού σαν Νο 1 ζητούμενο.

5. Ο Βασιλιάς είναι το «απόλυτο σύμβολο» του glamour, το final frontier στο όνειρο για το superstardom. Πάνω και απ’ αυτόν ακόμα, στέκει αγέρωχα ο Πρίγκιπας, άφθαρτος, αχρησιμοποίητος, ζωντανή εικόνα της υπόσχεσης.

Το πράγμα είναι ξεκάθαρο στους παρακάτω διάσημους στίχους, που άλλο δεν κάνουν απ’ το να αναπαράγουν την περί διασημότητας ρήση του Γουόρχολ:

«I, I will be king

And you, you will be queen

Though nothing will drive them away

We can beat them, just for one day

We can be Heroes, just for one day

[Bowie – ‘Heroes’]

…Δεκαετίες τώρα, άλλωστε, το μήνυμα που σπέρνουν τα βομβαρδιστικά της ποπ κουλτούρας παραμένει ίδιο, μέσα από ατέλειωτες μεταμορφώσεις:

» Κι εσύ μπορείς«.

«Μην κάνεις ότι κάνουν οι άλλοι. Κάνε το δικό σου».

Η παγίδα είναι σατανικά στημένη. Δεν υπάρχει διέξοδος, ούτε και τρόπος να αναμετρηθείς μ’ αυτό το mainstream των γαλαζοαίματων.

Το πρώτο αληθινό reality, ήταν η ταινία ‘Royal Family’ [1969], όπου ο φακός του BBC, «εισβάλλοντας» στα άδυτα του Buckingham Palace, κατέγραφε στιγμές από τη ζωή της βασιλικής οικογένειας. Οποία σύμπτωσις, συνέβη στα late ’60s, στον κολοφώνα της δόξας της ποπ κουλτούρας.

Το πρωτοποριακό εγχείρημα απέτυχε, γιατί το σκεπτικό ήταν λάθος:  Καλώς εχόντων των πραγμάτων, η εξοικείωση του οπαδού με τον σταρ, μέσα από τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας, μεγαλώνει τη «λατρεία» του. Ο οπαδός συνειδητοποιεί ότι ο σταρ είναι κι εκείνος ένας …απλός άνθρωπος. Κυκλοφορεί με τη ρόμπα του, παίζει με το σκύλο, ψωνίζει από το The Mall της γειτονιάς του. Αίφνης, ο φαν ακούει σαν σ’ όνειρο, μια φωνή να του ψιθυρίζει: «Ο σταρ είσαι…εσύ». Άσχετα αν θα το καταλάβει ποτέ, αυτό που «αγάπησε» ήταν η επιτυχία και όχι το είδωλο της.

Όμως, τα παραπάνω συνιστούν απειλή για την καθεστηκυία τάξη, όταν στη θέση του αναλώσιμου entertainer, έχουμε έναν …γαλαζοαίματο. Πίσω στα 1969, αναλυτές και σφυγμομέτρες έσπευσαν να αποφανθούν ότι το ‘Royal Family’ ήταν καταστροφικό για τον μύθο της οικογένειας…  Η ταινία  μπήκε στο ράφι όπου και παραμένει μέχρι σήμερα.

40 + χρόνια μετά, η διαχείριση της royal family γίνεται, όχι με όρους reality, αλλά …life size φαντασμαγορίας, πίσω από την οποία κρύβεται η ωμή επίδειξη δύναμης: Το όλο concept αποπνέει τον ενοχλητικό απόηχο του ‘Rule Brittania’.

Και να λοιπόν πως λειτουργεί ένα σύστημα όπου η «δημοκρατία» και τα «απολειφάδια» της μοναρχίας βρίσκονται σε σύμπνοια: Κρατώντας τον εστεμμένο σ’ ένα επίγειο επέκεινα, χαρίζει στον κοινό θνητό «κάτι» απ’ τη λάμψη του στέμματος, με όρους …προσιτής πολυτέλειας.

Αν η δημοκρατία στην αρχαία Ελλάδα μπορούσε να αντιστοιχεί σε μια πρώιμη αίσθηση κοινότητας σκεπτόμενων ανθρώπων, η σύγχρονη εκδοχή της είναι η ψευδαίσθηση του «ενός ανδρός αρχή», κατακερματισμένη στα εκατομμύρια των αυτιστικών μικρόκοσμών μας.

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, είπε ο Ιησούς στην επί του ‘Ορους ομιλία (σύμφωνα τουλάχιστο με τον Ματθαίο, γιατί κατά τον Λουκά είπε το, πιο «κομμουνιστικό», μακάριοι οι πτωχοί).
Γεγονός είναι ότι, όλο και περισσότερο, ζώντας στους καιρούς του Μνημονίου, μούρχεται στο μυαλό η κατά Ματθαίο φράση και την επαναλαμβάνω σε όσους με ρωτάνε αν είμαι καλά. Συνειδητοποιώ απελπισμένος ότι δεν έχουμε μόνο να κάνουμε με βαθειά, ακραία διαδικασία αντικειμενικής, υλικής αποσύνθεσης και καταστροφής ενός ‘Εθνους. Αλλά και με διαδικασία πνευματικής, ψυχικής, ηθικής αποσύνθεσης. Παραμένει έτσι ανοιχτό θέμα, αν η αντικειμενική καταστροφή θα προκαλέσει τελικά μια σωτήρια έγερση ή τον θάνατο (μπορεί και αυτοκτονία) του υποκειμένου. Κάποιος έγραψε «όταν δεν μπορείς να ζήσεις όπως σκέφτεσαι, καταλήγεις να σκέφτεσαι όπως ζεις». Στη «Δίκη», το μεγάλο έργο του Κάφκα, που είναι must για μνημονιακούς καιρούς, ο κατηγορούμενος στο τέλος αποδέχεται χωρίς αντίσταση την αυθαίρετη εκτέλεσή του από ένα αυθαίρετο Δικαστήριο (Τρόικα θα το λέγαμε σήμερα).
‘Ετσι φτάσαμε σήμερα στην Ελλάδα στο σημείο, στον δημόσιο πολιτικό λόγο, όχι να συζητάμε για ποιο λόγο ξεπουλάμε (σε εξωφρενικά χαμηλές τιμές) στρατηγικούς οικονομικούς τομείς, χωρίς τον έλεγχο και τη χρήση των οποίων δεν θα υπάρξει Ελλάδα, και σε συνθήκες μάλιστα μη βιωσίμου χρέους (δηλαδή οξύνοντας και όχι αμβλύνοντας το πρόβλημα χρέους που αντιμετωπίζουμε), αλλά γιατί δεν μπορούμε να τους ξεπουλήσουμε! Στην δε Κύπρο, ο κ. Αναστασιάδης βιάζεται να ολοκληρώσει την καταστροφή του κράτους του – σύμφωνα με πολύ αξιόπιστες πληροφορίες από τη Νέα Υόρκη διαβίβασε ήδη νέες, ακόμα πιο υποχωρητικές προτάσεις (ναι, μπορεί να γίνει κι αυτό) για το κυπριακό, εν αγνοία του Εθνικού Συμβουλίου. Στην Κύπρο, όπως και στην Ελλάδα, είναι τόσο απίστευτα αυτά που κάνουν ο ιθύνοντες, ώστε οι πολίτες δεν μπορούν/θέλουν να πιστέψουν ότι γίνονται.
Γιατί ο Πούτιν εξοργίστηκε με την Αθήνα
Ρώσος αξιωματούχος του ενεργειακού τομέα, στον οποίο θέσαμε τα ερωτήματα για την κατάληξη της υπόθεσης ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ μας έδωσε τη δική του εκδοχή, μια εκδοχή πολύ διαφορετική από αυτή που υποστηρίζει η κυβέρνηση. Μας εξήγησε δια μακρών τα προβλήματα των χρεών προς τη ΔΕΠΑ, της άρνησης του ελληνικού κράτους να εγγυηθεί την αποπληρωμή τους, της μη ενεργοποίησης της Αθήνας σε επίπεδο ΕΕ για να καμφθούν οι αντιρρήσεις της Επιτροπής Ανταγωνισμού, του μη ξεκάθαρου νομικού διαχωρισμού μεταξύ ΔΕΠΑ και ΔΕΣΦΑ και υπερασπίστηκε την επιλογή Πούτιν να περιοριστεί στον λόγο του και να μην υπογράψει από τώρα σύμβαση για τις μελλοντικές τιμές αερίου προς την Ελλάδα. Αλλά το κύριο ζήτημα, μας είπε, δεν ήταν η ΔΕΠΑ, που στην πραγματικότητα είναι «ένα γραφείο» και η αξία της εξαρτάται από την παροχή ρωσικού αερίου. Το όντως στρατηγικό θέμα είναι η ΔΕΣΦΑ. Κι ενώ είχαμε διάφορες διαβεβαιώσεις ότι εκεί το παιχνίδι  θα παιζόταν τίμια, αντιληφθήκαμε ότι η Αθήνα έδινε διαρκείς διαβεβαιώσεις, με αποκορύφωμα το ταξίδι στο Μπακού, προς τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, το Ισραήλ και το Αζερμπαϊτζάν, ότι η ΔΕΣΦΑ, που ελέγχει τις υποδομές αερίου, δεν θα καταλήξει σε καμία περίπτωση στη Ρωσία».
Ο ίδιος αξιωματούχος συνέχισε: «Ο κ. Πούτιν δέχτηκε τον κ. Σαμαρά πριν τις εκλογές του 2012 και ήταν πολύ σαφής μαζί του. Του είπε «καταλαβαίνω τις δυσκολίες σου, καταλαβαίνω απολύτως τις πιέσεις που ενδεχομένως δέχεστε. Αν θέλετε να συνεργαστούμε, ελάτε να δούμε τι θα κάνουμε, πως μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Αν δεν θέλετε πάλι, έχει καλώς. Αλλά θέλουμε να ξέρουμε τι μας γίνεται και τι κάνουμε». Επέτρεψε μάλιστα να δημοσιευθούν φωτογραφίες μαζί του, μια μορφή διακριτικής υποστήριξης. Η απάντηση Σαμαρά ήταν θετική, η συνέχεια όμως όχι.» Ο ίδιος αξιωματούχος υπενθυμίζει δήλωση του κ. Πούτιν την περασμένη άνοιξη, ότι «Θα πρέπει να γίνει μάθημα στην Ελλάδα η κυπριακή κρίση και να προσέξουν ιδιαίτερα την κατάληξη του διαγωνισμού των εταιρειών ΔΕΠΑ-ΔΕΣΦΑ στην Ελλάδα όπου η Ρωσία έχει προσφέρει το μεγαλύτερο τίμημα»
‘Όχι στη Ρωσία, ναι στην Τουρκία!
 Ελληνικοί κυβερνητικοί κύκλοι υποστηρίζουν ότι δεν ξέρουν τι έγινε, ότι φταίνε οι Βρυξέλλες, ενώ πιο περιφερειακά, ισχυρίζονται ότι τα βρήκαν οι Αμερικανοί με τους Ρώσους, μέχρι ότι πήραν ανταλλάγματα στη Συρία, ότι έπαψαν να ενδιαφέρονται για την Ελλάδα (!!!) και δεν ξέρω τι άλλη θεωρία. Είναι δύσκολο φυσικά να γνωρίζει κανείς όλες τις λεπτομέρειες τόσο κρίσιμων διαπραγματεύσεων. Αλλά δύο πράγματα δεν επιδέχονται αμφισβήτηση σχετικά με τις ελληνορωσικές σχέσεις και έχουν αποδειχθεί με συντριπτικό τρόπο σε άπειρες περιπτώσεις τα τελευταία 25 χρόνια και επί Γέλτσιν και επί Πούτιν (S300, Μπουργκάς-Αλεξανδρούπολη, SouthStream, θωρακισμένα κλπ): α) η Ρωσία θέλει πάρα πολύ σχέσεις με την Ελλάδα και την Κύπρο, κάτι που δεν θέλουν οι ΗΠΑ, που θα προτιμούσαν, αν μπορούσαν, να διακόψουν και την ταχυδρομική επικοινωνία Ελλάδας-Ρωσίας και Κύπρου-Ρωσίας, β) οι ελληνικές κυβερνήσεις έχουν ένα βαθμό εξάρτησης και υποτέλειας που δεν επιτρέπει την ευόδωση ουδενός ελληνορωσικού σχεδίου. Και την Τουρκία πίεσαν ασφυκτικά οι Αμερικανοί να μη γίνει ο αγωγός Blue Stream, και η Τουρκία είναι χώρα εξαρτημένη, και οι δικοί της πολιτικοί βρήκαν μπελά (Γιλμάζ και αργότερα κεμαλιστές στρατιωτικοί), αλλά η Τουρκία τον έφτιαξε τελικά τον αγωγό!
Σε ότι αφορά εξάλλου τη Συρία και τις αμερικανορωσικές σχέσεις, μόνο χειρότερο δεν θα μπορούσε να είναι το κλίμα. Σε αντίθεση με τη Λιβύη, η Μόσχα αποφάσισε ότι δεν θα αφήσει τη Συρία, γεγονός που, μαζί με τη συνδρομή της λιβανικής Χεζμπολά και του Ιράν στον ‘Ασαντ του επέτρεψε να κρατήσει και να νικάει στον πόλεμο. Την ίδια ώρα, η απομάκρυνση Σουρκώφ από το Κρεμλίνο και η επίθεση Πούτιν στην ολιγαρχία δείχνουν να επιβεβαιώνουν τη «σκλήρυνση», «ριζοσπαστικοποίηση» της ρωσικής πολιτικής. Αν υπήρχαν εθνικές ηγεσίες σε Ελλάδα-Κύπρο και είχαν σχέδιο σωτηρίας του ελληνικού λαού και των δύο κρατών του, θα μπορούσαν να εκμεταλλευθούν επιδέξια το «ξύπνημα» της «ρωσικής αρκούδας»
Με τούτα και με κείνα έχουμε μείνει με τους Αζέρους να διεκδικούν έναντι εξευτελιστικού τιμήματος τη ΔΕΣΦΑ. ‘Εχουμε ξαναγράψει στα Επίκαιρα για το θέμα αυτό. Το Αζερμπαϊτζάν είναι στρατηγική προέκταση της Τουρκίας. Είναι δυνατόν, είναι λογικό η Ελλάδα να παραχωρήσει στην Τουρκία τον έλεγχο των ενεργειακών
της υποδομών; Να γιατί ξεκινήσαμε αυτό το άρθρο εκφράζοντας την απογοήτευση και την απελπισία μας για τις πιθανότητες σωτηρίας του ελληνικού λαού από την (πολύ χειρότερη όσων ήδη συνέβησαν) τραγωδία που ετοιμάζεται.
ΕΡΤ όπως Ελλάδα
Είναι αλήθεια βέβαια, ότι κάπου-κάπου εμφανίζονται σημεία αισιοδοξίας, όπως π.χ. η γενική «εξέγερση» για την ΕΡΤ. Το λέμε όχι γιατί την θεωρούμε υπόδειγμα ενημέρωσης, αλλά γιατί θεωρούμε δημοκρατικά-εθνικά απαράδεκτο να μένει η χώρα, έστω και μια μέρα, στο έλεος μιας δράκας επιχειρηματικών-τραπεζικών συμφερόντων, που οργάνωσαν, εδώ και 25 χρόνια, μια επιχείρηση αποβλάκωσης-εκβαρβαρισμού του ελληνικού λαού. Η βύθιση όλου του δημοσιογραφικού κλάδου σε καθεστώς τεράστιας ανεργίας και ανασφάλειας εξάλλου, θα αποτελειώσει την όποια, ήδη πολύ περιορισμένη, διάθεση/δυνατότητα των δημοσιογράφων να αντισταθούν κάπως, κάπου-κάπου, στην προσπάθεια χρήσης τους για σκοπούς χειραγώγησης.
Στην πραγματικότητα, το κλείσιμο της ΕΡΤ είναι μικρογραφία του όλου προγράμματος που εφαρμόζεται, προγράμματος που αφαιρεί από την ελληνική κοινωνία τους όρους αναπαραγωγής της, από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία τις οικονομικές προϋποθέσεις ύπαρξής της, μετατρέποντας το ελληνικό κράτος σε «αποικία χρέους» (τα ίδια και χειρότερα ισχύουν για την Κύπρο). Κλείνουν την ΕΡΤ γιατί κλείνουν την Ελλάδα.
Η «εξέγερση» αποδεικνύει ότι μπορεί να ανατραπεί το εφαρμοζόμενο πρόγραμμα αν κινητοποιηθεί ο ελληνικός λαός. Αλλά για να γίνει αυτό επιτυχώς, να μην οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή, χρειάζεται σοβαρό πρόγραμμα, ψυχωμένη ηγεσία, διεθνείς συμμαχίες και αλήθεια, αλήθεια, αλήθεια…
Η πρωτοφανής έκταση εξάλλου των διεθνών αντιδράσεων, δείχνει τι θα μπορούσαμε να έχουμε πετύχει αν ενημερώναμε σοβαρά την Ευρώπη κι όλο τον κόσμο για το τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα, στην οικονομία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία της, ως αποτέλεσμα προγράμματος οικονομικής εξόντωσης της χώρας και γενοκτονίας του λαού της. ‘Εστω και σήμερα, δεν είναι αργά
Konstantakopoulos.blogspot.com
Επίκαιρα, 20.6.2013

του Σωκράτη Παπαχατζή

rolling_stone_bomber_cover_largeΣάλο έχει προκαλέσει το εξώφυλλο του επερχόμενου τεύχους του Rolling Stone. Η απεικόνιση  σ’ αυτό του Τζοχάρ Τσαρνάεφ, «βομβιστή της Βοστώνης» παραπέμπει, υποτίθεται, στο ίματζ ενός ροκ σταρ, με αποτέλεσμα να συμβάλλει στην «ηρωοποίησή του». Η κατακραυγή ξεσηκώθηκε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με τη συνεπικουρία των απαραίτητων …κοινωνικών αναλυτών, ενώ αλυσίδες καταστημάτων λιανικής ανακοινώνουν ότι θα σαμποτάρουν το τεύχος.

Άραγε, το γεγονός ότι το εξώφυλλο του RS αποτελεί περιβάλλον φιλοξενίας προσωπικοτήτων της show business, αρκεί για να εμπλουτίσει με αύρα …rock star κάθε προσωπικότητα που φιλοξενεί; Το ερώτημα ακούγεται εύλογο ως απάντηση στον προκληθέντα …σάλο, αλλά το θέμα ξεφεύγει από το πλαίσιο του περιοδικού:

Στο a priori διεστραμμένο περιβάλλον των media, η όποια φωτογραφία/ επιλογή θέματος έχουν τη στάμπα του ευπώλητου, ενώ ο οποιοσδήποτε τίτλος εξισώνεται με το «πάρε-πάρε» της λαϊκής αγοράς.  Και, οι δημοσιογράφοι δεν το έκρυψαν ποτέ: οι κακές ειδήσεις είναι που πουλάνε. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ένας κόσμος διαμεσολαβημένος από αυτούς δεν μπορεί παρά να είναι ένας, κυριολεκτικά, δαιμονικός κόσμος.  Η ηρωοποίηση του τρομοκράτη αποτελεί όρο επιβίωσής τους. Η αύρα του glamour είναι πανταχού παρούσα, ανεξάρτητα αν πρόκειται για τον παραδοσιακό  «καλό» ή «κακό» ήρωα. Οι τεχνικές μονάχα αλλάζουν, μαζί με τις περιστάσεις. Πηγή τους είναι η βιομηχανία του Χόλιγουντ: Στο πλαίσιο ενός τυπικού blockbuster, ο «κακός» πεθαίνει …για τα μάτια του κόσμου, αφού μας έχει προηγουμένως σαγηνεύσει με «sex appeal» και «cool attitude».

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η counter – culture με αιχμή του δόρατος το ροκ, ήταν εξ αρχής «bad news», τουτέστιν, «good news» με την έννοια του ευπώλητου. Ο ροκ σταρ φορά δεκαετίες τώρα το προσωπείο του «κακού παιδιού» , του street fighter, του ακτιβιστή ή του τρομοκράτη. «Ο Χίτλερ ήταν ο πρώτος ροκ σταρ», μας ενημέρωνε ο D. Bowie,  4 δεκαετίες πριν. Ο ροκ σταρ είναι το πρότυπο μιας συμπεριφοράς παραβατικής αλλά …διαχειρίσιμης από ένα σύστημα που ανέχεται τα πάντα. 

Ή σχεδόν τα πάντα.

Γιατί κάποιοι εμφανίζονται καθυστερημένα με πρόβλημα, όταν ο τρομοκράτης φορά, υποτίθεται, το προσωπείο του «ροκ σταρ» στο εξώφυλλο του Νο 1 μουσικού περιοδικού παγκοσμίως; Τα σύνορα ανάμεσα στο virtual και την «αληθινή» πραγματικότητα έχουν προ πολλού καταπέσει, στο βωμό των εντυπώσεων και των ρεκόρ πωλήσεων.

Μήπως άργησαν να ξυπνήσουν; Μήπως είναι  απλώς υποκριτές;

Είναι γνωστό ότι το περιοδικό, πέρα από το «τυπικό» μουσικό section, προσφέρει υψηλού επιπέδου εναλλακτική αρθρογραφία γύρω από κοινωνικά – πολιτικά ζητήματα, φιλοξενώντας συνάμα στις σελίδες του συνεντεύξεις από προσωπικότητες σημαντικές όσο ο …πρόεδρος Ομπάμα. Είναι λοιπόν πιθανό ότι αυτό που θέλουν να εμποδίσουν, δεν είναι το εξώφυλλο. Αλλά το να ακουστεί μια νηφάλια και διεξοδική προσέγγιση στο φαινόμενο της τρομοκρατίας, εν μέσω των άναρθρων κραυγών που μονοπωλούν σχεδόν τον δημόσιο διάλογο στις ΗΠΑ.

Σε τέτοια περίπτωση, το μήνυμά τους προς το περιοδικό είναι σαφές: αφήστε την πολιτική, περιοριστείτε στο …αντικείμενό σας. Αφήστε ήσυχους τους τρομοκράτες-«ροκ σταρ»: μείνετε στους original ροκ σταρ-«τρομοκράτες». 

 

DSC_0841Εις αυτό το φωτογραφικό στιγμιότυπο ο αναγνώστης μπορεί να διακρίνει δύο χαρακτηριστικούς τύπους του Hollow Creek, χωρίου που βρίσκεται νότια της Θάλασσας της Ηρεμίας και δυτικά του Ρίο Γκράντε. Αριστερά ο Big Bad Honcho Boson και, δεξιά, ο Wild Mitsos Tsiganos

υγ. Το Κέντρο Ελέγχου ζητάει συγγνώμη από τους τηλεθεατές για τον λάθος στην ανάρτηση του συνδέσμου της συγκεκριμένης φωτογραφίας

Η φωτογραφία έχει τραβηχτεί πριν την εισβολή των κλώνων..

Αφιερώνω το παρακάτω άρθρο στον αγαπητό (και σεβαστό) μου φίλο ΅Ελευθέριο Ανευλαβή. Ο λόγος που το κάνω ενέχει ψήγματα χιούμορ διότι, πάει καιρός τώρα που εγώ λέω ότι θα ζήσω για …πάντα και εκείνος ότι με περιμένει ο Θάνατος. Αν, όπως λέει το άρθρο, καταφέρουμε να φυλάξουμε για πάντα την Πληροφορία και, επειδή αποτελούμαστε από πληροφορίες ιδού η Αιώνια Ζωή που υπόσχονται οι διάφοροι «θεοί»._Κ.Κ.

Data written to a glass “memory crystal” could remain intact for a million years, according to scientists from the UK and the Netherlands who have demonstrated the technology for the first time. The data-storage technique uses a laser to alter the optical properties of fused quartz at the nanoscale. The researchers say it has the potential to store a staggering 360 terabytes of data (equivalent to 75,000 DVDs) on a standard-sized disc.

Longevity and capacity are the key factors to consider in terms of data storage, but existing options are limited. “At the moment, companies have to back up their archives every five to ten years because hard-drive memory has a relatively short lifespan,” explains Jingyu Zhang of the University of Southampton, UK, who led the team that demonstrated the new technique. Optical storage media such as DVDs are more stable, but with standard single-layer discs maxing out at 4.7 GB of data, they are an unwieldy option for vast digital archives.

Scientists have been pursuing the idea of glass as a medium for mass data storage since 1996, when it was first suggested that data could be written optically into transparent materials. By using a femtosecond laser to alter the physical structure of fused quartz, a “dot” with a different refractive index can be created to denote the binary digit one; zeros are indicated by the absence of a dot. Japanese electronics giant Hitachi succeeded in storing data using this method back in 2009, but Zhang’s team has taken the technology a step further, by recording information in 5D – the three dimensions of space that describe the physical location of the dot, and two additional dimensions that are encoded by the polarity and intensity of the beam that creates the dot.

Superhero memories

To demonstrate the new method, Zhang’s team wrote a 300 kB digital text file into fused quartz glass using a femtosecond laser that produced extremely short and intense pulses of light at a 200 kHz repetition rate. The pulses were sent through a spatial light modulator (SLM), which split the light into 256 separate beams to create a holographic image. A specially designed laser-imprinted half-wave plate matrix was built to control the polarization of the light without the need for moving parts. The laser-imprinted dots were arranged in three planes separated by a distance of five microns, on a sliver of fused quartz, and dubbed “Superman memory crystals” after the once-fanciful technology featured in the Superman films.

The data file was read using a standard optical microscope in conjunction with a polarizing filter, to measure the way that light transmission was altered by the dots. The read-out showed each dot as a blurred spot of varying intensity, in one of four colours to indicate polarity – a level of optical data encoding that represents a significant improvement over simple 3D systems such as conventional DVDs or even Hitachi’s, according to Zhang. “Consider that when you read a DVD, while you read one spot it’s actually one bit, but in our case, it’s many more bits – 10 bits,” he explains, adding that they “expect 10 times higher reading rates too”.

Outlasting the human race

The researchers claim that their memory crystals “[open] the era of unlimited lifetime data storage.” As well as providing unprecedented capacity and high-speed reading, fused quartz is exceptionally stable and can withstand temperatures up to 1000 °C. “We think it should potentially last a million years,” enthuses Zhang, meaning the stored data will likely outlast the human race.

Xiangping Li, a physicist working on multidimensional optical data storage at Swinburne University of Technology in Hawthorn, Australia, calls the work “quite innovative”, and suggests that the estimated storage capacity would be beefed up even more if the parameters used for the fourth or fifth dimensions were less closely intertwined. “[Currently] these parameters are not orthogonal to each other, so it will create significant crosstalk…it’s a grey scale,” he explains.

Zhang’s group is designing a simple scanning laser read-out device that will enable the reading technology to be brought cheaply into homes in the near future. The same cannot be said for the writing technology, however – there needs to be a significant breakthrough before we could be saving our personal music and photograph collections to memory crystal. National labs, cloud-computing clusters and other large data-generating enterprises, on the other hand, are obvious immediate candidates for early adoption. “Museums that want to preserve information, or places like theNational Archives where they have huge numbers of documents, would really benefit,” says Zhang.

The researchers are looking to combine with industry partners to develop a higher-powered laser but, ahead of that, they plan to switch the SLM for another on the market that should increase their writing speed from kilobytes-per-second to megabytes-per-second, and are keeping a keen eye on the current development of an even better version that should offer them speeds of gigabytes-per-second.

The research was presented at the 2013 Conference on Lasers and Electro-Optics, held in San Jose.

About the author

Ceri Perkins is a science writer based in the US

«Μαζί, μαζί, κόντρα στους Ναζί» φώναζαν πολίτες που βρέθηκαν έξω από το υπουργείο τη στιγμή που έφτασε ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφανγκ Σόιμπλε.

 Αποκλεισμένος στο σπίτι από ισχυρούς πόνους στη μέση παρακολουθώ (στη τηλεόραση και στα blogs), τις δηλώσεις των αριστερών της Σίφνου, της Μυκόνου και της Πλατείας Μαβίλη -για να μην αναφερθώ σε άλλες (νήσους και πλατείες που συχνάζουν τα πτηνά stratuli της γιαλαντζί αριστεράς), τις εκδηλώσεις για την επίσκεψη Σόϊμπλε.

pagaklos-tsoykatos

 

Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε το  σύνθημα που κάποιοι εξαπέλυσαν εναντίον  του Σόϊμπλε, το οποίο θα ήθελα να συζητήσουμε. «Μαζί-μαζί κόντρα στους ναζί» λοιπόν οι οποίοι μας δάνεισαν 400 δισεκατομμύρια ούρο για να μπορούμε να χτίζουμε ροζ μεζονέτες, play rooms, bar b q’s για την παλιοπαρέα και, άλλα πρωτότυπα και δημιουργικά όπως, να ψωνίζουμε μπεμβέ και καγιέ, να καθόμαστε πρώτο τραπέζι πίστα στα σκυλάδικα, να σπάμε πιάτα και να «χορεύουμε» τσιφτετέλια.

Θα πείτε… Δεν είναι ο «λαός» που τα δανείστηκε αλλά, οι σωτήρες που ψήφισε και μεγάλο το δίκιο σας. Κανένα γομάρι ή golden boy με σκατί παντοφλέ κσι πρινς όλιβερ, καμία γκιόσα, καμία bimbo με BMW M3, κανένα λαμόγιο με καρέρα και ρολεξιά γενικά, κανένας  τραχανοπλαγιάς ή αμερικανοθρεμένος μάνατζερ δεν είχε καταλάβει ότι, η Τζουτζία ζούσε πέρα και πάνω απ’ τις δυνατότητες της.

Μόνο κάτι γκρινιάρηδες γραφικοί το έγραφαν σε περιοδικά και εφημερίδες αλλά, και αυτοί έκαναν «λάθος» επειδή α. η εφημερίδα ανήκε στον Τόμπολα ή στον Νανάκη β. το περιοδικό είχε ρεκλάμες πολυτελών γιωταχί και ρολεξ. Η απόλυτη διαστροφή της πραγματικότητας που, τελευταία, αποτελεί προσφιλή ενασχόληση των trolls.

Θα το θέσω απλά. Έπρεπε να ληφθούν μέτρα για τον περιορισμό της (χυδαίας) κατανάλωσης που είναι ίδιο των κοινωνικά και πολιτικά «αμόρφωτων»; Η θέση μου είναι, ναι. Έπρεπε να ληφθούν από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών; Η θέση μου είναι, όχι. Τα μέτρα έπρεπε να παρθούν από εκείνους που ψήφισε ο ελληνικός λαός για 4-5 δεκαετίες και αφού, οι Εθνάρχες, Σιδερένιοι, Αναχωρητές και Gollum -για να μην αναφερθώ σε ζωντανούς-νεκρούς και σε  πρακτόρια στιλ Forest Gap, εξηγούσαν με ΚΑΘΕ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ για το που θα οδηγούσε η καταναλωτική κραιπάλη. Να όμως που, αυτά τα άτομα δεν είπαν τίποτα για το έγκλημα με αποτέλεσμα «σήμερα», να φτάσουμε στο σημείο να ακούμε έναν υπέρβαρο κτηματία να λέει πως  α. «το μνημόνιο είναι ευλογία» και πως β. «μαζί τα φάγαμε». Και τα δύο αληθινά αλλά, όπως είπα, για λάθος λόγους.

Ακούω την συστημική Αριστερά να λέει πως, όταν έλθει στην εξουσία θα ζητήσει την …διαγραφή του χρέους! Και ποιος θα καταβάλει τις δόσεις για τις κούρσες; Η «μερσεντέ»; Η «μπεμβέ», η «αουντί»;  Ή μήπως οι κύριος Τάσος απ’ την Πρέβεζα; Ο Σόϊμπλε τσιρίζει το κοινό του στρατούλι. Βάσει ποιας λογικής ρωτάω… Επειδή ο ελληνικός λαός είναι «μάγκας και καραμπουζουκλής» ή επειδή η Γερμανία δεν έχει εξοφλήσει  το κατοχικό δάνειο και δεν έχει καταβάλει πολεμικές αποζημιώσεις -όπως λέει ο συμπαθής Μανόλης Γλέζος; Για το δεύτερο κραυγάζουν οι αγανακτισμένοι πολίτες.

Θα το δεχτώ υπό ένα όρο: κάποιος μου εξηγήσει σε απλά ελληνικά που, πως και από ποιους θα επενδυθούν αυτά τα δισεκατομμύρια. Από τον Δάγκαλο; Τον Χατζημάκη; Τον Τόμπολα; Τον Ψυχάκη; Τον Μπαρμπέρη, τον Φλούφλη, τον Κουκλεντέ; 

Με λίγα λόγια ποιοι οι άνθρωποι, ποιο το σύστημα, ποιες οι δομές που θα χρησιμοποιήσουν σωστά την όποια βοήθεια ή διαγραφή χρέους; Το Κράτος θα πει κάποιος, που έχει όρεξη για πλάκα. Ποιό «Κράτος»; Αυτό που δημιούργησαν οι παραπάνω; Μα αυτό ΔΕΝ υπάρχει!

Με τούτα και με τ’ άλλα φθάνουμε στο Ερώτημα των 20 εκατομμυρίων ούρο. Τι θα έκανα αν ήμουν θεός της όποιας θρησκείας ή αίρεσης. Απλό! Θα δημιουργούσα, με την απεριόριστη ισχύ που μου δίνει η ιδιότητα μου, ένα καθεστώς που θα ήταν συνδυασμός πρώιμης Σοβιετίας, με ίχνη Γιαρουζέλσκι, Χότζα και Κουάνγκ ιλ Κουάνγκ, με ολίγη Σαρία, μυρουδιά Χαλιφάτου και ισχυρές δόσεις λιπαντικού -για να μπορέσουμε να το καταπιούμε -ως περιούσιος λαός

Εδώ πρέπει να σταματήσω το χιούμορ(;). Όπως οι υποψιασμένοι γνωρίζουν έχουμε πρόβλημα εθνικής και προσωπικής ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ το οποίο δεν αντιμετωπίζεται με «προτάσεις» σαν αυτές του (μαθητευόμενου) θεού Κώστα Καββαθά. Το οικονομικό πρόβλημα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο από τον ίδιο τον λαό αν, κάποια στιγμή, αποφασίσει πως «our way of life» όπως έλεγε και ο Πρόεδρος Πίθηκος, είναι 100% λάθος μια και, η εθνική και η προσωπική αξιοπρέπεια και η οικονομική ανεξαρτησία δεν εξασφαλίζονται με το παραπάνω (γελοίο) σύνθημα αλλά με ένα άλλο που λέει μη ψάχνεις για έξυπνο κινητό αλλά, για έξυπνους και τίμιους πολίτες -και ηγέτες. 

Θα πείτε… Σιγά το σύνθημα ούτε ρίμα δεν κάνει και θα έχετε δίκιο. Γι’ αυτό παρακαλώ για την χιουμοριστική σας βοήθεια. Ας μη μας διαφεύγει ότι, το χρειαζόμαστε για την καμπάνια του ΚΚΛ!

 

 

 





Αρέσει σε %d bloggers: