Αρχείο για Μαΐου, 2013

Ο λόγος της εξαφάνισης είναι ότι έπρεπε να απαλλαγώ απ' το ...σωσίβιο -λέμε τώρα

Μία φωτογραφία από ένα (ανεπανάληπτο) παρελθόν…

Ζητάω συγγνώμη για την απουσία  απ’ όλους τους (πραγματικούς) φίλους του ιστολογίου. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στην βαριάς μορφής δηλητηρίαση που έχω υποστεί τον τελευταίο καιρό… Ελπίζω να περάσει

ΥΓ. Διάβασα ότι, μετά από μία «περιπέτεια», οι 4ΤΡΟΧΟΙ, το περιοδικό πού ίδρυσα το 1970 με την Σοφία Καββαθά, κυκλοφορούν πάλι με την «γνωστή ομάδα»

Επειδή πολλοί αναγνώστες ρωτούν επιθυμώ να τονίσω ότι, ο κύριος που διακρίνεται δεξιά στην φωτογραφία ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται -στην «ομάδα».

Democracy quote

This is the quote which is attributed to Sir Alexander Fraser Tytler, a Scottish historian and classicist in 1790.

 Για όσους γνωρίζουν αγγλικά ένας αληθινός θησαυρός._Κ.Κ.

«A democracy cannot exist as a permanent form of government. It can only exist until the voters discover that they can vote themselves largesse from the public treasury. From that moment on, the majority always votes for the candidates promising the most benefits from the public treasury with the result that a democracy always collapses over loose fiscal policy, always followed by a dictatorship. The average age of the world’s greatest civilizations has been 200 years.

Great nations rise and fall. The people go from bondage to spiritual truth, from spiritual truth to great courage, from courage to liberty, from liberty to abundance, from abundance to selfishness, from selfishness to complacency, from complacency to apathy, from apathy to dependence, from dependence back again to bondage.

Ο δημοσιογράφος ερευνητής του BBC, που αποκάλεσε τον Πάγκαλο «χοντρό μπάσταρδο» μιλά για τις ιδιωτικοποιήσεις και το τελευταίο του βιβλίο.

Συνέντευξη στον Αρη Χατζηστεφάνου

Επίκαιρα Δεκέμβριος 2011

(το είδα στο «Ramnousia»)

Όταν τον συνάντησα στο σπίτι του στη Νέα Υόρκη, για τις ανάγκες του ντοκιμαντέρ Catastroika, η εικόνα του παρέπεμπε περισσότερο σε ηθοποιό παρά σε δημοσιογράφο. Στις φωτογραφίες του στους τοίχους αλλά και στο οπισθόφυλλο του τελευταίου του βιβλίου, που μόλις είχε έρθει από το τυπογραφείο, φορούσε καμπαρντίνα και καπέλο ντετέκτιβ της δεκαετίας του ’40. Στην καριέρα του όμως ο Γκρεγκ Πάλαστ έχει παίξει ένα και μοναδικό ρόλο – αυτόν του δημοσιογράφου ερευνητή. Έχοντας θητεύσει στο Βρετανικό BBC αλλά και τον Observer συνεχίζει τα τελευταία χρόνια τις έρευνές του μέσα από ντοκιμαντέρ αλλά και εκδόσεις βιβλίων που καταλήγουν πάντα στα «ευπόλητα» των μεγαλύτερων βιβλιοπωλείων του κόσμου.

Ο Πάλαστ θα γίνει γνωστός στο ευρύ κοινό με το βιβλίο του The Best Democracy Money Can Buy (Δημοκρατία σε τιμή Ευκαιρίας) στο οποίο μεταξύ άλλων περιγράφει τη διαδικασία νοθείας με την οποία η οικογένεια Μπους κατάφερε να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στην Καλιφόρνια κερδίζοντας έτσι την προεδρία των ΗΠΑ. Στο τελευταίο του βιβλίο, με τίτλο Vultures’ Picnic (Το πικ νικ των όρνεων) ο Πάλαστ επιστρέφει στο αγαπημένο του θέμα: το ρόλο των πολυεθνικών εταιρειών και οργανισμών στον έλεγχο του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η έρευνά του τον φέρνει στην Ελλάδα της Goldman Sucks αλλά και της ευρωζώνης δυο από τους βασικότερους κατά την άποψή του παράγοντες που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι ως φοιτητής του πατέρα του νεοφιλελευθερισμού Μίλτον Φρίντμαν είχε την ευκαιρία να γνωρίσει έναν από τους θεωρητικούς αρχιτέκτονες της Ευρωζώνης, τον νομπελίστα οικονομολόγο Ρόμπερτ Μάντελ. Και αυτός του εκμυστηρεύτηκε ότι το ενιαίο νόμισμα δημιουργήθηκε με βασικό στόχο τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και των συνδικάτων.

Ποια είναι τα «όρνεα» της παγκόσμιας οικονομίας για τα οποία γράφετε στο τελευταίο σας βιβλίο;

Αυτό που λέω στο βιβλίο μου δεν διαφέρει από αυτό που υποστηρίζει και το κίνημα για την κατάληψη της Wall Street ότι δηλαδή το 1% ελέγχει το 99%. Ζούμε σε ένα οικονομικό σύστημα που ελέγχεται από απατεώνες. Είναι πειρατικές δυνάμεις ενός πειρατικού συστήματος. Στόχος μου ήταν να δω τους μηχανισμούς λειτουργίας των μεγάλων πολυεθνικών. Ερεύνησα έγγραφα και συνάντησα ανθρώπους που μου έδωσαν τα πραγματικά στοιχεία για τη λειτουργία αυτών των μηχανισμών.

Πολλές φορές βρέθηκα να δουλεύω λίγο σαν κατάσκοπος προκειμένου να συλλέξω πληροφορίες από εταιρείες όπως η BP. Πρόκειται για εταιρείες που δεν θα διστάσουν να δωροδοκήσουν και να ασκήσουν κάθε είδους πιέσεις για να αποκτήσουν τον έλεγχο πλουτοπαραγωγικών πηγών και πετρελαϊκών κοιτασμάτων. Όταν μιλάνε για ένα σύστημα ιδιωτικών επιχειρήσεων δεν εννοούν ένα σύστημα ελεύθερου επιχειρείν. Πρόκειται για ομάδες από όρνεα που κάνουν το πικ νικ τους.

Η έρευνα, σας οδήγησε και στην Ελλάδα την οποία χαρακτηρίζετε σαν «τόπο του εγκλήματος». Ποιος ήταν ο δράστης αυτού του εγκλήματος;

Στο νέο μου βιβλίο παρουσιάζω τα στοιχεία για τη συνεργασία της Goldman Sachs με την προηγούμενη κυβέρνηση και για τα παιχνίδια που έπαιξαν με το ευρώ καλύπτοντας το τεράστιο έλλειμμα. Αρκετές ακόμη χώρες ακολουθούν παρόμοιες πρακτικές αλλά στην περίπτωση της Ελλάδας οι αγορές, αφού έμαθαν για τη συνεργασία με την Goldman Sachs, ισχυρίστηκαν ότι έπεσαν θύματα απάτης και γι’ αυτό θα έπρεπε να αυξήσουν τα επιτόκια δανεισμού. Φυσικά καμία χώρα αλλά και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει όταν του ανεβάζουν τα επιτόκια κατά έξι, επτά ή και οκτώ τις εκατό.

Αυτή τη στιγμή εάν αφαιρέσετε από τον προϋπολογισμό τις δαπάνες για την αποπληρωμή των δανείων δεν θα απέχετε πολύ από το να έχετε έναν πλεονασματικό προϋπολογισμό.

Κατά την άποψή μου η Ελλάδα έπεσε θύμα ενός στυγερού εγκλήματος. Καταρχήν ο λαός εξαπατήθηκε από την Goldman Sachs και την προηγούμενη κυβέρνηση και στη συνέχεια από τα επιτόκια των αγορών. Αυτό είναι αποτέλεσμα ενός εγκλήματος, δεν σχετίζεται δηλαδή με το αν ξοδεύατε περισσότερα απ όσα μπορούσε να αντέξει η οικονομία, όπως ισχυρίζεται η Γερμανία.

Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο ο οποίος φυσικά σχετίζεται με το γεγονός ότι η οικονομία είναι προσδεδεμένη στο ευρώ.

Με ποιο τρόπο;

Ξέρετε ήμουν μαθητής του Μίλτον Φρίντμαν, αν και κανένας δεν το πιστεύει πλέον (γέλια). Έτσι παρακολούθησα και το έργο του Ρόμπερτ Μάντελ ο οποίος ουσιαστικά δημιούργησε την αρχιτεκτονική του ευρώ. Και αυτό που έλεγε ο Μάντελ, χωρίς να κρύβεται πίσω από τις λέξεις, είναι ότι στόχος του ευρώ δεν ήταν ποτέ να ενώσει τους λαούς της Ευρώπης. Νομίζετε ότι οι Καναδοί ή οι Αμερικάνοι ενδιαφέρονται για το αν θα είστε μονιασμένοι και ευτυχισμένοι στην Ευρώπη; Στόχος του ευρώ ήταν να τερματίσει το κράτος πρόνοιας στην Ευρώπη και κυρίως το δίχτυ ασφαλείας που προσφέρουν οι δημόσιες υπηρεσίες. Ταυτόχρονα όμως στόχος ήταν και η διάλυση της δύναμης των συνδικάτων. Το ευρώ στερεί από τις χώρες μέλη κάθε δυνατότητα άσκησης όχι μόνο νομισματικής αλλά και δημοσιονομικής πολιτικής.

Εάν λοιπόν βρεθείς στη δίνη της ύφεσης δεν μπορείς να αυξήσεις την κυκλοφορία του χρήματος ή να δημιουργήσεις θέσεις εργασίας, με αποτέλεσμα η οικονομία να ακολουθεί συνεχώς καθοδική τροχιά. Το μόνο που σου επιτρέπεται πλέον να κάνεις είναι να μειώνεις τις θέσεις εργασίας, να περιορίζεις τους μισθούς και τα επιδόματα προκειμένου να κρατήσεις τις ξένες επιχειρήσεις στη χώρα σου. Στο τέλος αντί να σου δίνεται η δυνατότητα να δημιουργήσεις μια ζωντανή οικονομία είναι να μετατραπείς σε μια δεξαμενή φτηνού εργατικού δυναμικού.

Αυτός λοιπόν ήταν ο στόχος του Μάντελ. Δεν πρόκειται για συνωμοσία ενός κακού ανθρώπου. Αυτός απλώς πίστευε ότι μέσω της ελεύθερης αγοράς θα προσέφερε ανάπτυξη στις οικονομίες της Ευρώπης. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συνέβη. Στην πραγματικότητα έβαλε φωτιά σε όλες αυτές τις χώρες.

Μια από τις λύσεις που προτείνονται στην Ελλάδα είναι οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις της δημόσιας περιουσίας και η απελευθέρωση όλων των αγορών. Ποια είναι η εμπειρία σας από ανάλογες κινήσεις σε άλλες χώρες;

Κανένας δεν ιδιωτικοποιεί ούτε ανοίγει τις αγορές του εάν δεν του βάλουν το πιστόλι στον κρόταφο. Αυτή είναι τώρα και η περίπτωση της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας και τόσων άλλων χωρών. Πρόκειται για περιπτώσεις όπου η πορεία της οικονομίας οδηγεί σε επιλογές απελπισίας. Αντίθετα σε περιοχές όπως η Λατινική Αμερική όχι μόνο δεν συναντάς πλέον τέτοιες κινήσεις αλλά αντιθέτως επιχειρείται μια αντιστροφή του πνεύματος της ελεύθερης αγοράς και των ιδιωτικοποιήσεων που την συνοδεύουν. Ο Λούλα, στην Βραζιλία λόγου χάρη διέκοψε την ιδιωτικοποίηση της επιχείρησης ηλεκτρικής ενέργειας. Επίσης ανέκοψε την πορεία ιδιωτικοποίησης των κρατικών τραπεζών. Και αυτός, ξέρετε, ήταν ένας από τους λόγους για τους οποίους απέφυγε τους κινδύνους της ύφεσης γιατί οι τράπεζες συνέχισαν να δανείζουν χρήματα.

Σε χώρες λοιπόν όπως η Αργεντινή, η Βολιβία, ο Ισημερινός δεν συναντάς συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων αλλά αντιστροφή αυτή της πορείας. Επιχειρούν να ανακτήσουν τον έλεγχο επιχειρήσεων που δόθηκαν στον ιδιωτικό τομέα. Σε ορισμένες περιπτώσεις είναι αναγκασμένες να το κάνουν εάν θέλουν να επιβιώσουν. Στο Μπουένος Άιρες λόγου χάρη η Enron είχε αποκτήσει τον έλεγχο του δικτύου ύδρευσης με αποτέλεσμα να προκύψουν τεράστια προβλήματα στην υδροδότηση καθώς οι ιδιωτικές εταιρείες δεν είχαν κανένα απολύτως κίνητρο για να επενδύσουν στις υποδομές του δικτύου. Έπρεπε λοιπόν η Αργεντινή να επανεθνικοποιήσει την επιχείρηση ύδρευσης.

Τα βιβλία σας γίνονται Best Seller σε όλο τον κόσμο αλλά για τα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης παραμένετε ένα αουτσάιντερ. Ποια είναι σήμερα η εικόνα της ερευνητικής δημοσιογραφίας στις ΗΠΑ;

Η κατάσταση στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης των ΗΠΑ είναι τραγική. Δεν μπορείς πλέον να πάρεις από αυτά ούτε βασικές πληροφορίες παρά μόνο τα δικά τους σχόλια για το πως αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Τα τελευταία χρόνια δεν υπήρχε κανένα προοδευτικό δίκτυο με την εξαίρεση ίσως του MSNBC.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δημιουργήθηκε ένα δίκτυο τοπικών κη κερδοσκοπικών ραδιοφωνικών σταθμών.

Για την έκδοση του βιβλίου μου μάλιστα συνεργάστηκα με αυτό το δίκτυο και δίνω τμήμα των εσόδων στους σταθμούς. Γι’ αυτό με βρίσκετε και σε περιοδεία αυτή τη στιγμή από πόλη σε πόλη και από πολιτεία σε πολιτεία.

Τα συγκεκριμένα δίκτυα χρηματοδοτούνται από χρήματα που προσφέρουν οι πολίτες. Πολλές φορές μάλιστα ακόμη και η δική μου έρευνα χρηματοδοτείται έμμεσα από συνεισφορές πολιτών.

 

Αρθρο-παρέμβαση του πρώην υπουργού

(από «Το ΒΗΜΑ»)

Αλέκος Παπαδόπουλος: Το ελληνικό ευρω-δίλημμα: Διαχείριση της αυταπάτης ή κόψιμο του γόρδιου δεσμού;

 

   Το συμφέρον της Ελλάδας είναι να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ταυτόχρονα, είναι πεποίθησή μου ότι το πρόγραμμα οικονομικής και λειτουργικής ανάταξης, που συγκρότησε και επέβαλε ο τριμερής Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος, σε συνδυασμό με την απουσία εθνικής αυτενέργειας, την οδηγεί, παρά τα κύματα εισαγόμενης και εδωδίμως καλλιεργούμενης εσχάτως αισιοδοξίας, σε “πλήρες τέλμα” εντός της επόμενης τριετίας. Παρά την σημερινή ρητορική του διεθνούς παράγοντα ότι η Ελλάδα δεν θα εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη, εκτιμώ ότι αυτή τη στιγμή οι πιθανότητες να αχθεί μόνη της εκτός αυτής είναι πολύ μεγαλύτερες από την παραμονή της. Η συνεχιζόμενη εγγενής αδυναμία της να κατανοήσει το βάθος του προβλήματός της και να προσαρμοστεί στις σημερινές αλλά και στις μέλλουσες οικονομικές συνθήκες ανταγωνισμού που θα επικρατήσουν στην Ευρώπη και όχι μόνο θέτουν εξαρχής το όλο θέμα της παραμονής της στην Ευρωζώνη.

Το «τέλος» του μνημονίου;

Η συμφωνία του 2010, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα, ανάμεσα στη χώρα μας και στο Τριμερές Σχήμα για την χρηματοπιστωτική διάσωσή της, καθώς και τα κάθε μορφής μέτρα που περιελάμβανε – και ανεξάρτητα από τις όψιμες θεωρίες και άλλοθι, που εν τω μεταξύ αναπτύχθηκαν, περί “λάθους υπολογισμού του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή” – ήταν απολύτως αναγκαία και επιβεβλημένη για τη διατήρησή της στο Ευρώ και την απαλλαγή της από παραμορφώσεις και δυσλειτουργίες, οι οποίες την οδήγησαν σε κατάσταση “χρεοστασίου”.

Παρά τα κάποια θετικά και εξυγιαντικά αποτελέσματα από την εφαρμογή αυτής της συμφωνίας (μνημόνιο), τα οποία δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς λογικός άνθρωπος, το πρόγραμμα αυτό, εκτός από τις ιδεοληψίες του και τα προβλήματα που δημιούργησε κυρίως στα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα, έπαυσε να οικοδομεί ουσιαστικές προϋποθέσεις δημιουργίας νέων διατηρήσιμων οικονομικών συνθηκών. Είναι πλέον ανεπαρκές, ατελές και εμβαλωματικό. Εξελίσσεται τελικά σαν λογιστικό μοντέλο πάνω σε μια αποξηραμένη παραγωγική βάση και σε μια καχεκτική οικονομία. Μια οικονομία που πριν την κατάρρευσή της ήταν απλώς “μεγενθυμένη” από δάνεια κεφάλαια και περιορισμένα “ανεπτυγμένη”, αφού την αποβιομηχανοποίηση του ’70 και του ’80 ακολούθησε η αποβιοτεχνοποίηση κυρίως των τελευταίων χρόνων της κρίσης. Ήταν ήδη, ούτως ή άλλως, μια μικρομεσαία οικονομία που επέζησε κυρίως χάριν της φοροδιαφυγής.

Η ενσκήψασα «αισιοδοξία» – Ζητήματα Εθνικής Αξιοπρέπειας

Που όμως οφείλεται παρ’ όλα αυτά η ξαφνική επέλαση του κλίματος δοξαστικής αισιοδοξίας, και μάλιστα όταν επικρατούν συνθήκες συνεχούς περιορισμού της οικονομικής δραστηριότητας και παρατεταμένου οικονομικού παγετώνα; Νομίζω καταρχάς ότι σε κάποιους προέκυψε η ανάγκη ενός ακόμα “ιαματικού ψεύδους”, το οποίο δεν αφορά στις υποθέσεις της χώρας, αλλά στις εφήμερες εντυπώσεις μιας αμήχανης και εξαντλημένης πλέον διαχείρισης της κρίσης. Αυτό όμως κάνει μια μεγαλύτερη ζημιά. Καλλιεργεί ψευδαισθήσεις και υπονομεύει την επίπονη, αλλά άκρως αναγκαία, διαδικασία που οδηγεί στην βαθειά κατανόηση του προβλήματος και της πραγματικής κατάστασης, ώστε να δημιουργηθούν ουσιαστικές προϋποθέσεις εξόδου από την κρίση.

Παιχνιδίζει ο οπτιμισμός με το αίσθημα του ατομικού κινδύνου και της ατομικής ελπίδας. Δεν αφήνει να αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία η αίσθηση του συλλογικού κινδύνου, ώστε να ληφθούν στέρεες εθνικού χαρακτήρα αποφάσεις και όχι ν’αναπτυχθούν λογικές ατομικής αυτοπροστασίας από τις συνέπειες της κρίσης. Η ελπίδα και η αισιοδοξία δομούνται, δεν διακηρύσσονται.

Όσοι λοιπόν επιμένουν να υποδύονται τους «αισιόδοξους», μοχλεύοντας επικοινωνιακά σε κάποια πράγματι θετικά αποτελέσματα που προκύπτουν από την εφαρμογή του μνημονίου, ή όσοι άλλοι θέλουν να πιστεύουν γενικώς στην τελική διάσωση της χώρας, οφείλουν να γνωρίζουν ότι η «αισιοδοξία» τους αυτή, αλλά και η «απαισιοδοξία», μπορεί να είναι μια σεβαστή ατομική τους επιλογή, αλλά στην πολιτική δεν έχει καμιά αξία ούτε σαν ατομικό γνώρισμα, ούτε σαν μεταφυσικό φαινόμενο πίστης, ούτε σαν ειδύλλιο.

Στην πολιτική υπάρχει μόνο η «δύσκολη αισιοδοξία» που οικοδομείται μόνο με σκληρή συλλογική προσπάθεια, με σχέδιο και θυσίες, με ρεαλισμό, ορθολογισμό και με κοινωνική δικαιοσύνη.

Στο επίπεδο της τρέχουσας πολιτικής είναι βέβαιο ότι η ιστορία θα αναγνωρίσει τις προσπάθειες της σημερινής κυβέρνησης να παραμείνει η χώρα στην Ευρωζώνη, εφαρμόζοντας αποφασιστικά τα επιβληθέντα οικονομικά και θεσμικά μέτρα του μνημονίου. Όπως επίσης πρέπει να της καταλογιστεί στα αρνητικά της το γεγονός ότι δεν ανέλαβε μέχρι σήμερα καμιά σημαντική πρωτοβουλία που να έχει τη δική της σφραγίδα σε κανένα σημαντικό πεδίο.

Για να αρχίσει η απομείωση του χρέους απαιτούνται πρωτογενή πλεονάσματα σταθερά τουλάχιστον για μία επταετία σε ποσοστό πάνω από 5% του ΑΕΠ καθώς και υψηλούς ρυθμούς πραγματικής ανάπτυξης. Είναι τουλάχιστον άκομψο και πρωτοφανές να προβάλλεται ως η νέα “Μεγάλη Ιδέα του Έθνους” η επίτευξη κάποιου ελάχιστου πρωτογενούς πλεονάσματος, με τους γνωστούς τρόπους, και μάλιστα για ένα τρίμηνο! Αυτό είναι μια ακόμη ένδειξη μειωμένων φιλοδοξιών και προσδοκιών.

Θα ήταν  χρήσιμο να υπενθυμίσω ότι την περίοδο 1994-1996, σε συνθήκες βαθειάς κρίσης χρέους και μηδενικής ανάπτυξης, χωρίς περικοπές μισθών, συντάξεων και κοινωνικών επιδομάτων, αλλά κυρίως με την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, επετεύχθη για πρώτη φορά πρωτογενές πλεόνασμα 4,2%, 3% και 4% του ΑΕΠ αντίστοιχα. Η επιτυχία αυτή δεν προβλήθηκε συνειδητά, ούτε η τότε κυβέρνηση πανηγύρισε, έχοντας επίγνωση ότι αυτό δεν ήταν «λεία» προς διανομή από τον τότε λαϊκισμό, αλλά προοριζόταν αποκλειστικά για τη μείωση και του τότε υπέρογκου χρέους. Τα πρωτογενή πλεονάσματα διατηρήθηκαν μέχρι το 2001.

Στη χώρα επίσης επικρατούν συγχύσεις από τη συνεχή αντιφατικότητα και την πολλαπλότητα των διαβρωτικών μηνυμάτων του παραπλανητικού λαϊκισμού. Αναπτύσσονται επικίνδυνες και ανεύθυνες απόψεις, όπως εκείνες των κομμάτων της αντιπολίτευσης, ότι η σωτηρία της χώρας «περνά» δήθεν μέσα από μία απλή κατάργηση του «αντιλαϊκού μνημονίου», κάτι που όμως θα μας οδηγούσε σε περαιτέρω ακραία επιδείνωση της σημερινής κατάστασης. Οι απόψεις αυτές είναι το ίδιο καταστροφικές και επικίνδυνες με εκείνες που καλλιεργούν στο λαό την «αισιόδοξη παραμυθία» ότι δήθεν η κρίση είναι πλέον πίσω μας και σύντομα θα επανέλθουμε στην “προ αυτής κατάσταση”. Αυτό είναι το νέο ψεύδος της περιόδου.

Είναι ταυτόχρονα επίσης αναξιοπρεπές για κάθε λαό να εναποθέτει μοιρολατρικά την τύχη των επόμενων γενεών του στα εκλογικά αποτελέσματα άλλων χωρών (πχ. Γαλλία, Γερμανία). Είναι εθνική δειλία και έλλειψη εθνικής ζωτικότητας να μην παράγει μια χώρα τα δικά της γεγονότα (πολιτικά, οικονομικά, θεσμικά, κλπ) και να αφήνεται στις διαθέσεις τρίτων που δυστυχώς πολλές φορές συνοδεύονται και από μη δημοσιοποιημένα προσβλητικά σχόλια του τύπου «άσε να τελειώσουν οι εκλογές και θα δούμε τι θα κάνουμε με δαύτους». Είναι επίσης εξίσου αναξιοπρεπές να πανηγυρίζουμε με τα πλαστά πιστοποιητικά που μας χορηγεί απλόχερα την περίοδο αυτή ο Διεθνής Παράγων περί δήθεν “βιωσιμότητας” της ελληνικής οικονομίας και του δημόσιου χρέους. Είναι προφανές ότι λόγω της άγνωστης ακόμη κατάληξης της ευρωπαϊκής κρίσης δεν επιθυμούν, εταίροι και μη, η Ελλάδα να λειτουργήσει αυτή την περίοδο ως η ανεξέλεγκτη “παράφρων μεταβλητή” του Ευρωσυστήματος.

Πολλές χώρες βρέθηκαν στην ανάγκη καταφυγής σε διεθνή αρωγή. Οι διαφορετικοί χειρισμοί ήταν ανάλογοι με την ποιότητα και την βαρύτητα των αποφάσεων των χωρών αυτών να διαπραγματευτούν σωστά, να εφαρμόσουν τις συμφωνίες αποτελεσματικά και να εξέλθουν σύντομα από την κρίση. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα δύο (2) χωρών, οι οποίες υπέγραψαν “μνημόνια”, αλλά πολύ σύντομα αποφάσισαν να κινηθούν και πέραν αυτών έως ότου διασφαλίσουν μια παραγωγική, ανταγωνιστική και διατηρήσιμη οικονομία. Ανασυγκρότησαν την οικονομία τους πάνω σε δικό τους σχέδιο οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής ανάπτυξης, που οι ίδιοι κατέστρωσαν και υπεράσπισαν ως κοινωνίες που τις διακρίνει η ζωτικότητα και η ευθύνη.

Οι αναδυόμενες πλέον ως σημαντικές οικονομικές υπερδυνάμεις της Βραζιλίας και της Τουρκίας αυτό τον δρόμο ακολούθησαν. Τα θαυμαστά αποτελέσματα που πέτυχαν οι χώρες αυτές μέσα σε λίγα χρόνια δεν ήταν έργο μόνο κάποιων πεφωτισμένων προσώπων. Προικισμένοι άνθρωποι προέκυψαν, αλλά δεν θα έφταναν από μόνοι τους, όπως πολλοί ίσως να πιστεύουν. Η ταχύτατη, στέρεη και διατηρήσιμη συνολική ανάπτυξη των χωρών αυτών, βεβαίως με τις ιδιαιτερότητές τους, είναι αποτέλεσμα της απελευθέρωσης μεγάλων κοινωνικών δυνάμεων. Δεν αρκέστηκαν οι κοινωνίες τους μόνο στις υπερσυντηρητικές και εν πολλοίς διαβρωμένες και βολεμένες ηγέτιδες τάξεις τους. Συνειδητοποίησαν και οι δύο λαοί ότι έχουν συλλογική ευθύνη στη διαμόρφωση του μέλλοντός τους και διαισθάνθηκαν ότι έχουν χρέος να υποστηρίξουν το αντικειμενικό συμφέρον της χώρας τους.

Οι «ηγέτιδες» τάξεις της χώρας μας

Κάθε κοινωνία συνήθως, σε περιόδους κρίσης, καθοδηγείται από ένα κυρίαρχο πνεύμα, που είναι η συνισταμένη της συλλογικής αντίληψης και του τρόπου με τον οποίο “κοιτάει τον εαυτό της” και χαράζει την προοπτική της. Στη χώρα μας έχει εγκατασταθεί το πνεύμα “του ακαταμάχητου λαϊκισμού”, που σε συνδυασμό με την καλλιέργεια του “ατομισμού” και ενός εγκαθιδρυμένου καταναλωτισμού, την έφερε, και δυστυχώς φοβάμαι ότι θα τη διατηρήσει για πολλά χρόνια ακόμη, σε καθεστώς “ Διεθνούς Ζητείας”. Να εκλιπαρεί δηλαδή η χώρα νέες περικοπές χρέους, νέες παρατάσεις αποπληρωμής του καθώς και νέα δάνεια. Και όλα αυτά να προβάλλονται ως οι νέες μέλλουσες “επιτυχίες” της χώρας. Αλλοίμονο! Υπεύθυνες γι’ αυτό είναι όλες ανεξαιρέτως οι σημερινές ηγέτιδες τάξεις της χώρας και κατά σειρά ευθύνης:

(α) Η πολιτική ελίτ, από όπου προέρχομαι – και με τις δικές μου ευθύνες να με βαρύνουν – κυριαρχείται από το πνεύμα του βαθέως λαϊκισμού, το οποίο διαπερνά ολόκληρο το πολιτικό φάσμα. Γι’ αυτό ο πολιτικός αγώνας στην Ελλάδα διεξάγεται ανάμεσα στις διάφορες αποχρώσεις του λαϊκισμού και μάλιστα με αρκετή δόση οπορτουνισμού ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες. Δυστυχώς δεν διακρίνεις πλέον, όπως άλλοτε, πτυχές είτε πεφωτισμένης Αριστεράς (αυτή χάθηκε με το θάνατο του Γληνού), είτε πεφωτισμένης Δεξιάς, είτε του αστικού Κέντρου. Εξαιρέσεις υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά ήταν και εξακολουθούν να είναι αποδυναμωμένες και ως εκ τούτου «αργούσες». Ο λαϊκισμός στη χώρα μας δεν λειτουργεί απλά και μόνο σαν δημαγωγικό εμπόριο ελπίδων προς τις ασθενέστερες τάξεις και τους «κυνηγούς» της εύκολης ευμάρειας. Δυστυχώς, κατέληξε με την πάροδο του χρόνου σε πολιτισμικό μόρφωμα που λειτουργεί σαν φιλοσοφία, νοοτροπία, αντίληψη ζωής, με συγκεκριμένες πρακτικές και συμπεριφορές, οι οποίες τελικά αποθεσμοποίησαν και διέλυσαν τη χώρα.

(β) Η οικονομική ελίτ, που συγκροτήθηκε μεταπολεμικά, πορεύτηκε αλληλοεξαρτώμενη με τις άλλες ηγέτιδες τάξεις και κυρίως με την πολιτική. Λειτούργησε χωρίς ανεπτυγμένη συνείδηση εθνικής ευθύνης, εκτός από κάποιες και εδώ εξαιρέσεις. Ιθύνουσα Εθνική Αστική Τάξη δεν θέλησαν να γίνουν ποτέ, υποδύθηκαν μόνο «ρόλους» που δεν πίστεψαν και παρέμειναν απλά ανώτερα εισοδηματικά στρώματα. Δεν ανέλαβαν ποτέ ευθύνες εγγύησης και πρωτοβουλίες υπεράσπισης της χώρας. Ανέχθηκαν, αν δεν υποδαύλισαν, τον λαϊκισμό για τα δικά τους συμφέροντα και συνέβαλαν αποφασιστικά στη θεσμική και οικονομική αποδυνάμωση της χώρας.

(γ) Η πνευματική ελίτ, έπαψε από καιρό να διαδραματίζει ρόλο πνευματικής καθοδήγησης. Δεν απέχει από την αλήθεια το γεγονός ότι η χώρα μας αντλεί ακόμη κυρίως από τα αποθέματα της πνευματικής παραγωγής που ανακόπηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’60. Η όαση, και εδώ, των ελάχιστων εξαιρέσεων δεν συνιστά συγκροτημένη καθοδηγούσα πνευματική τάξη. Το γεγονός αυτό εξηγεί μελαγχολικά γιατί η Ελληνική κοινωνία δεν ολοκληρώθηκε πολιτισμικά και εν τέλει γιατί δεν ολοκληρώθηκε ποτέ και θεσμικά.

(δ) Η ακαδημαϊκή ελίτ, βαρύνεται για την κατάσταση στο χώρο της Παιδείας και ιδιαίτερα της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Δεν λειτούργησαν ως πρωτοπορία και ασπίδα της Ελληνικής κοινωνίας.

(ε) Τα ίδια περίπου ισχύουν και για τις άλλες κοινωνικές ελίτ, όπως η Εκκλησία, με τον διαχρονικό εθνοφυλετισμό, ο συνδικαλισμός, με τον τυφλό διεκδικητισμό, τα media, με την υιοθέτηση επί σειράν ετών ακραίων συντεχνιακών διεκδικήσεων και με την υπερπροβολή καταναλωτικών προτύπων και πολιτισμικών υποπροϊόντων,  ο αγροτικός συνδικαλισμός, που καλλιέργησε για πολλά χρόνια την αντίληψη του αγρότη – εισοδηματία του Δημοσίου και της ΕΕ, κ.λ.π.

Το αποκορύφωμα του «θριάμβου» όλων αυτών των ελίτ της χώρας ήταν την περίοδο 2008-2010, κατά την οποία, αντί, ως όφειλαν, να συλλάβουν τα ηχηρά σήματα της επερχόμενης κατάρρευσης της χώρας, προκειμένου να απαιτήσουν να ληφθούν τα ελάχιστα αναγκαία τότε μέτρα, σε σχέση με τα σημερινά, για τη διάσωση της χώρας, επέδειξαν δόλια άγνοια, ιδιοτελή “τύφλωση και κώφευση”.

Αυτές είναι περίπου οι ηγέτιδες τάξεις που διαθέτει σήμερα η χώρα. Εξακολουθούν να είναι κυρίαρχες και να ορίζουν τις εξελίξεις. Αυτές καλούνται να διατηρήσουν τη χώρα εντός της Ευρωζώνης και ταυτόχρονα να προσελκύσουν επενδύσεις και να αναλάβουν πρωτοβουλίες με τις οποίες θα οικοδομηθεί μια νέα, βιώσιμη παραγωγική οικονομία και όχι μια οικονομία της υπερκατανάλωσης.

Η Ευθύνη και η Σωτηρία “εις ημάς αυτούς”

Μπορούν οι ηγέτιδες τάξεις της χώρας να σηκώσουν ένα τέτοιο βάρος; Μπορούν να μεταμορφωθούν σε οδηγούς της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να παραμείνει η Ελλάδα στο κοινό νόμισμα και να υπηρετήσει το ένα και πραγματικό εθνικό συμφέρον;

Φοβάμαι ότι η μέχρι σήμερα εμπεδωμένη σ’ αυτές κυρίαρχη κουλτούρα δεν μπορεί να κρατήσει τη χώρα στην Ευρωζώνη. Πρόκειται για μια σκληρή διαπίστωση, αλλά για να διασφαλιστεί Εθνικά αξιοπρεπής συμμετοχή στην Ευρωζώνη απαιτείται να συναντηθούν και να δράσουν και άλλες Κοινωνικές και Πνευματικές Δυνάμεις. Υπάρχουν. Είναι ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας που είναι απαλλαγμένος από ιδεολογήματα και είναι προικισμένος με τον ορθολογισμό των πραγμάτων και πιστεύει ότι η χώρα έχει συμφέρον να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Δεν υποκύπτει στις «ψυχρές αφαιρέσεις» της πολιτικής, αλλά υιοθετεί το γνήσιο «συναισθηματικό κριτήριο» στις επιλογές του.

Είναι οι δυνάμεις που κατανοούν την ανάγκη να ληφθούν Αποφάσεις Εθνικών Διαστάσεων. Αποφάσεις μεγάλης υπέρβασης του σημερινού μνημονίου. Δυνάμεις ικανές να απαιτήσουν και να συμβάλουν στο να συγκροτηθεί ένα άλλο νέο, ρεαλιστικό, αυστηρά πειθαρχημένο, χρονοστοχευμένο, θαρραλέο και ριζοσπαστικό σχέδιο εξόδου από την κρίση με τη δημιουργία διατηρήσιμων προϋποθέσεων θεσμικής και οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Να ενσωματώνει βεβαίως όλες τις συμφωνίες που δεσμεύουν τη χώρα, αλλά και να προχωρά πέρα από αυτές. Να περιλαμβάνει καθολικές μεταρρυθμίσεις που θα εξαφανίσουν κάθε μορφή κοινωνικού και κρατικού συντεχνιασμού και κάθε κακόηθες παραθεσμικό μόρφωμα σε όλα τα πεδία, της Διοίκησης, της Οικονομίας, της Παιδείας, των Επενδύσεων, του Κοινωνικού Κράτους, των Συνταγματικών και Πολιτικών Θεσμών κ.λ.π.

Βασική επιδίωξη θα πρέπει να είναι η ριζική αναθέσμιση της χώρας που θα περιλαμβάνει 3 πυλώνες: α) το πολιτικό σύστημα β) το Κράτος γ) την οικονομία. Συγκεκριμένες και ριζοσπαστικές προτάσεις μου, από κοινού με άλλους, έχουν ήδη δημοσιευθεί πρόσφατα στον Τύπο και είναι ανηρτημένες σε αυτή την ιστοσελίδα. Στο χώρο δε ιδιαίτερα της οικονομίας, κύρια επιδίωξη θα είναι η δημιουργία σταθερών Δημοσιονομικών και Μακροοικονομικών Πεδίων, με την οικοδόμηση νέων μηχανισμών άσκησης και ελέγχου της δημοσιονομικής πολιτικής επί των δαπανών, με αποτελεσματική εφαρμογή της φορολογικής νομοθεσίας σε διευρυμένη φορολογική βάση, όχι μόνο επί των ισχνών πλέον εισοδημάτων (αυτό δεν θα είναι απλώς ακραία αδικία, αλλά θα συνιστούσε και αντιοικονομική πολιτική) αλλά επί του συνόλου του ιδιωτικού πλούτου. Οι νέοι οικονομικοί θεσμοί θα κατατείνουν στην μετατροπή του παρασιτικού οικονομικού μοντέλου σε παραγωγικό, με την οργάνωση και κατεύθυνση των διαθέσιμων ανθρωπίνων και οικονομικών πόρων στη δημιουργία παραγωγικών μονάδων και υγιών θέσεων εργασίας.

Με το νέο αυτό πρόγραμμα θα προκύψουν και νέα επώδυνα μέτρα. Η κατάργηση π.χ. αθέμιτων προνομίων που ακόμα διατηρούνται θα προκαλούσε εμμέσως μειώσεις εισοδημάτων σε διάφορες κοινωνικές ομάδες.

Η Ελλάδα πρέπει πρώτα να κερδίσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό της, για να διεκδικήσει και την εμπιστοσύνη των ξένων επενδυτών προκειμένου να στεριώσει μια νέα υγιή παραγωγική οικονομία. Το πνεύμα του υπερκαταναλωτισμού που κυριάρχησε στη χώρα παραμένει ακόμα και καλλιεργείται δυστυχώς και σήμερα σαν δήθεν “κεκτημένος” τρόπος ζωής και συμπεριφοράς σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Πρέπει σύντομα ν’ αντικατασταθεί από την αντίληψη του “λιτού βίου” ως αξιακής επιλογής. Διαφέρει εννοιολογικά και ουσιαστικά από την λιτότητα, που είναι ο κάθε φορά επιλεγόμενος “εχθρός” του δημαγωγικού λαϊκισμού και του πνεύματος του άκρατου καταναλωτισμού.

Αυτός, κατά την άποψή μου, είναι ο ρεαλιστικός δρόμος ευθύνης για την έξοδο της χώρας από την κρίση και την παραμονή της στο ευρώ. Όσο όμως και αν θεωρώ ότι αυτή είναι η μόνη ρεαλιστική πρόταση που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα, άλλο τόσο δεν φαίνεται ακόμη ρεαλιστικό να πιστεύει κανείς ότι οι σημερινές κατεστημένες ελίτ της χώρας, διαβρωμένες από αυταρέσκεια και αυτισμό, και με τα χαρακτηριστικά “ποιότητας” που περιγράφηκαν παραπάνω, θα αφυπνίζονταν ξαφνικά και θα συναινούσαν σε ένα αυτόχθον και ολιστικό πρόγραμμα οικονομικής, θεσμικής και λειτουργικής ανασυγκρότησης στη θέση του σημερινού μνημονίου, ώστε η χώρα να παραμείνει στο Ευρώ.

Για αυτό το λόγο είναι απαραίτητο να συντρέξουν και να κινητοποιηθούν και άλλες υπαρκτές, αλλά σχολάζουσες κοινωνικές και πνευματικές δυνάμεις, προκειμένου να καταστεί η χώρα ικανή να προστατεύσει τα συμφέροντά της σε βάθος χρόνου.

Επίλογος ή εισαγωγή;

Η Ελλάδα ή θα αποφασίσει τώρα την οριστική διάσωσή της και την αξιοπρεπή παραμονή της στο ευρώ ή θα οδηγηθεί μέσα στην επόμενη τριετία έξω από αυτό. Ο χρόνος όμως που έχει στη διάθεσή της για να το αποφασίσει εξαντλείται. Η «Μεγάλη Απόφαση» πρέπει να ληφθεί στο αμέσως επόμενο διάστημα, χωρίς βραδύτητα, πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. Η χώρα δεν μπορεί να “σταφιδιάζει” άπραγη και επί ματαίω μέσα σε αδιέξοδες προοπτικές. Ούτε να “σαπίζει” από την ανημπόρια για εθνικές πρωτοβουλίες. Το δίλημμα είναι βαρύ, οι ευθύνες γιγάντιες και το κόψιμο του γόρδιου δεσμού της απραξίας απαιτεί να διατρέξουν την κοινωνία ισχυρές εσωτερικές δυνάμεις.

Η ιστορία θα είναι ανελέητη για όσους θα έχουν τελικά την ευθύνη της διολίσθησης της χώρας εκτός ευρώ. Θα είναι όμως περισσότερο ανελέητη με την ολιγωρία και την έλλειψη διορατικότητας εκείνων που θα  την οδηγήσουν σε μια καταστροφική άτακτη έξοδο από την Ευρωζώνη.

Αν “ο μη γένοιτο” η χώρα οδηγηθεί εκτός ευρώ, ελπίζω οι τότε εκπρόσωποί της να διαθέτουν τις πολιτικές ικανότητες να το αντιληφθούν τουλάχιστον έγκαιρα. Εκείνες τις στιγμές, με ενότητα και νηφαλιότητα, να επιδιώξουν μια λιγότερο καταστροφική λύση από εκείνη της άτακτης φυγής, αλλά όμως καταστροφική και αυτή, προς άρση κάθε παρεξήγησης: να υιοθετήσουν σχεδιασμένες πολιτικές νομισματικής μετάπτωσης. Αυτό, δε, σημαίνει κυρίως συνεννοημένες με τους εταίρους μορφές εγγυήσεων και διευκολύνσεων στο χρηματοπιστωτικό, στο συναλλαγματικό, στο δημοσιονομικό και στο λειτουργικό πεδίο.

Οι τεχνικές λεπτομέρειες υλοποίησης αυτής της μετάπτωσης δεν αφορούν αυτό το άρθρο. Η αγωνία αυτών των σκέψεων σχετίζεται μόνο με το πώς θα αποφύγουμε, αν μπορούμε, την κατάληξη αυτή. Και πιστεύω ότι με τις προϋποθέσεις που περιγράφω θα μπορούσε να αποφευχθεί το να γίνουμε το «ανάπηρο καθυστέρημα» της Ευρώπης.

Στη φωτογραφία: ο κ. Bosson de Higgs οδηγεί την Καρέρα του αρχαίου του φίλου Ανδρέα -Da Pooh- Κατροτσιέρη ο οποίος τον ακολουθεί με μία BMWM5 προκειμένου να διαπιστώσει αν εξακολουθεί να παραμένει σε ένα κομάτι -η Καρέρα

Εικόνα από ένα παρελθόν που δεν υπήρξε: ο κ. Bosson de Higgs οδηγεί την Καρέρα του (αρχαίου του) φίλου Ανδρέα Καροτσιέρη, οποίος τον ακολουθεί με μία BMWM3 προκειμένου να διαπιστώσει ότι, το αυτοκίνητο του εξακολουθεί να παραμένει σε ένα κομάτι

…αλλά, μόνο ως προς τις φυσικές λειτουργίες. Οι άλλες (σχόλια, κρίσεις, γνώμες, απαντήσεις, εξηγήσεις κλπ) έχουν τεθεί σε στάση.

Πάγωσε ο χρόνος, μούδιασαν τα δάχτυλα μου, δύσκολα μπορώ να γράψω αλλά, και να το έανα τι αξία θα έχει πια.

Για όσους υποψιασμένους οι απαντήσεις στα όσα συνέβησαν και συμβένουν τον τελευταίο καιρό είναι γραμμένες χρόνια πριν, με πύρινα γράμματα, σε αυτό το ιστολόγιο

Ίσως αργότερα… Να είστε όλοι καλάγ

Τα παιδιά της Trilateral

Διαβάζω σε διάφορα μπλογκ τα πιο απίθανα πράγματα για την (προσχεδιασμένη) πώληση  της «Τ.Ε  Α.Ε». Εύχομαι σε όλους τους συντελεστές της προδοσίας το καλύτερο. Μετά από 36 χρόνια αναξάρτητης, δημιουργικής και κοινωνικά υπεύθυνης παρουσίας η Σ.Κ και ο υποφαινόμενος δεν σκοπεύουμε να απαντήσουμε…

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ

Την προσωρινή αναστολή έκδοσης των περιοδικών αποφάσισε, μεταξύ άλλων, η έκτακτη γενική συνέλευση των μετόχων της εταιρείας Τεχνικές Εκδόσεις ΑΕ.

Σύμφωνα με σχετική ανακοίνωση, στη ΓΣ ελήφθησαν οι ακόλουθες αποφάσεις επί των θεμάτων της ημερησίας διατάξεως: Η ΓΣ των μετόχων, λόγω των ιδιαιτέρως δυσμενών οικονομικών συνθηκών και της παρούσης αδυναμίας της εταιρείας να συνεχίσει την έκδοση των περιοδικών της, αποφάσισε την προσωρινή αναστολή έκδοσης των περιοδικών, που εξέδιδε η εταιρεία. Περαιτέρω, η εταιρεία αποφάσισε να επιδιώξει την αναζήτηση εναλλακτικού τρόπου εκμετάλλευσης των τίτλων της, προς το σκοπό διαφύλαξης της εμπορικής τους αξίας και δημιουργίας εσόδων για την εταιρεία.

Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, η περαιτέρω εξέταση της πορείας των εργασιών και της συνέχισης λειτουργίας της εταιρείας, καθώς και η λήψη των σχετικών αποφάσεων, θα γίνει, κατόπιν εισηγήσεως του νέου ΔΣ προς τη γενική συνέλευση των μετόχων, η οποία θα συγκληθεί εκ νέου για το σκοπό αυτό.

Επίσης, η συνέλευση αποφάσισε την αποδοχή της παραιτήσεως των μελών του ΔΣ και την απαλλαγή τους από κάθε ευθύνη, καθώς και την εκλογή μελών του ΔΣ της εταιρείας, με τριετή θητεία, ως εξής: Ευάγγελος Γαλανάκος – Πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος, εκτελεστικό μέλος. Μαρίνα Καρακάση – Ανεξάρτητο, μη εκτελεστικό μέλος. Γεώργιος Βαλιμίτης – Μη εκτελεστικό μέλος. Σπυρίδων Δουλφής – Μη εκτελεστικό μέλος. Ιωάννης Ζαφειρούδης – Ανεξάρτητο, μη εκτελεστικό μέλος

ΑΜΠΕ

Αναρτήθηκε από τον/την olympiada στο Μαΐου 9, 2013

«Χαμένος στο διάστημα» εμφανίστηκε προχθές ο υπουργός Ανάπτυξης Κ. Χατζηδάκης, όταν παρουσίασε ως δείγμα «εμπιστοσύνης» στην Ελλάδα τη συμφωνία της γερμανικής Hochtief για πώληση του μεριδίου της (26,6%) στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» στην καναδική PSP.

Την ίδια ώρα που τιναζόταν στον αέρα το σχέδιο του Ταμείου Ιδιωτικοποιήσεων (ΤΑΙΠΕΔ) για πώληση του μεριδίου που κατέχει το Δημόσιο (55%) στο αεροδρόμιο και λίγες ημέρες πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά στο Πεκίνο (οι Κινέζοι είχαν δείξει έκδηλο ενδιαφέρον για το «Ελευθέριος Βενιζέλος»), ο κ. Χατζηδάκης πανηγύριζε! Δήλωνε, μάλιστα, ότι η φυγή των Γερμανών, χωρίς κατά τις πληροφορίες να τηρήσουν βασικούς όρους της σύμβασης που έχουν υπογράψει με το Ελληνικό Δημόσιο, «βοηθά στην προσπάθεια για προσέλκυση επενδυτών»!

Δύο ημέρες μετά την ανακοίνωση της Hochtief για πώληση της Hochtief Airport (διαχειρίζεται το «Ελευθέριος Βενιζέλος» και άλλα πέντε αεροδρόμια), παραμένουν αναπάντητα σοβαρά ερωτήματα. Ο κ. Χατζηδάκης και ο συναρμόδιος υπουργός Οικονομικών Γ. Στουρνάρας (ο οποίος φρόντισε να κρυφτεί, μολονότι είχε συναντηθεί δύο φορές με κινεζικούς ομίλους που ενδιαφέρονται για το αεροδρόμιο της Αθήνας) καλούνται να απαντήσουν στα εξής: Πώς θα αποφύγουν την παγίδα που τους έστησαν οι Γερμανοί, αφού το τίμημα που πληρώνουν τώρα οι Καναδοί στην ουσία καθορίζει και το τίμημα που θα πληρώσουν οι αγοραστές του ποσοστού του Δημοσίου; Είχαν λάβει γραπτές διαβεβαιώσεις από τη Hochtief για από κοινού πώληση του ποσοστού (Δημοσίου και γερμανικού ομίλου) σε τρίτο επενδυτή; Αν είχαν λάβει προφορικές, γιατί δεν τις ζήτησαν και γραπτώς ή μήπως ξέχασαν να το επισημάνουν οι ακριβοπληρωμένοι σύμβουλοι και τα στελέχη του ΤΑΙΠΕΔ; Επίσης, γιατί δεν ενεργοποιείται η σχετική ρήτρα της συμφωνίας αναφορικά με τη μη τήρηση των συμφωνηθέντων;

Με βάση τη σύμβαση παραχώρησης (λήγει το 2026) το Ελληνικό Δημόσιο είχε δικαίωμα πρώτης άρνησης στην περίπτωση που οι Γερμανοί πωλούσαν το ποσοστό τους. Δηλαδή, η Hochtief έπρεπε πρώτα να απευθυνθεί στο Δημόσιο και μόνο αν το τελευταίο δεν αγοράσει το ποσοστό της, θα μπορούσε να κινηθεί προς τρίτους επενδυτές. Σύμφωνα με εξακριβωμένες πληροφορίες, δεν υπήρξε καμία σχετική ερώτηση προς το Ελληνικό Δημόσιο, με τους αρμοδίους σε ΤΑΙΠΕΔ και υπουργεία να περιμένουν την από κοινού πώληση! Ακόμα και στην ελληνική Βουλή είχε αναφερθεί ότι ξεκινούν οι συζητήσεις με τους Γερμανούς, ώστε να βρεθεί κοινή φόρμουλα. Εχουν άραγε ενημερώσει οι κ. Χατζηδάκης και Στουρνάρας τους Καναδούς για τους όρους της σύμβασης; Ή θα συνεχίσουν τους πανηγυρισμούς περί επενδύσεων την ίδια στιγμή που πωλείται μερίδιο της εταιρίας «Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών», χωρίς να ερωτηθεί ο βασικός μέτοχος και κάτοχος του 55% των μετοχών;

 Η διαχείριση της Hochtief στο αεροδρόμιο με τις υψηλές χρεώσεις ζημίωσε τον ελληνικό τουρισμό, όπως παραδέχονται στην αγορά και στην κυβέρνηση. Τώρα ο κ. Χατζηδάκης πανηγυρίζει που φεύγει με μεγάλα κέρδη και αφήνει το ΤΑΙΠΕΔ στα κρύα του λουτρού.

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

της Βάλιας Μπαζού

(Αναρτήθηκε από τον/την anepikairos στο Μαΐου 10, 2013, το είδα στο «Ολυμπιάς») 

llllllll1368026578

Ο Άλµπερτ Αϊνστάιν είχε διατυπώσει µια κορυφαία ρήση, απόρροια όχι τόσο της σοφίας του, αλλά της άριστης γνώσης που είχε για τον τρόπο λειτουργίας του πλανήτη. «Αν κάποτε οι µέλισσες αφανιστούν από προσώπου γης, το ανθρώπινο είδος δεν θα αργήσει να τις ακολουθήσει» είχε πει ξεκάθαρα. 
Ποιος, όµως, δίνει σηµασία στον σηµαντικότερο, ίσως, επιστήµονα που εµφανίστηκε στη Γη από τη στιγµή που υπάρχει η Bayer και η Syngenta, οι πολυεθνικές που σε πείσµα της κοινής επιστηµονικής λογικής έχουν βαλθεί στο όνοµα του κέρδους να εξοντώσουν τις µέλισσες;
Η απάντηση είναι: κανείς από εκείνους που οφείλουν, αφού φαίνεται πως θεωρούν ότι είναι πιο ασφαλές να υποκύψουν στις επιθυµίες των παραγωγών εντοµοκτόνων και φυτοφαρµάκων παρά τις προειδοποιήσεις των επιστηµόνων για τον κίνδυνο που συνεπάγεται για την ανθρωπότητα η εξαφάνιση των μελισσών.
Και τρανή απόδειξη των µεγάλων συµφερόντων που επικρατούν σε βάρος της δηµόσιας υγείας, της ασφάλειας τροφίµων και του περιβάλλοντος είναι το σκοτεινό, χωρίς κανόνες παιχνίδι που παίζεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ένα θρίλερ µε απειλές και πιέσεις, µε στόχο να µην αλλάξει τίποτα απολύτως στη χρήση των επικίνδυνων φυτοφαρµάκων που, σύµφωνα µε τους επιστήµονες, ευθύνονται για τη µαζική θανάτωση µελισσών σε ολόκληρο τον κόσµο. Ένα φαινόµενο που έχει φέρει σε απόγνωση τους µελισσοκόµους σε ολόκληρο τον κόσµο και που απειλεί ακόµα και την παραγωγή τροφίµων.
Επιστηµονικοί φορείς, µελισσοκόµοι και περιβαλλοντικές οργανώσεις τα τελευταία χρόνια κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου επισηµαίνοντας ότι για την ακατανόητη αρχικά µαζική εξόντωση των µελισσών ευθύνονται τα νεονικοτινοειδή φυτοφάρµακα.
Οι επιστήµονες εντόπισαν τη φονική επίδραση των λεγόµενων και διασυστηµατικών εντοµοκτόνων έπειτα από τουλάχιστον 10 χρόνια χρήσης τους. Μετά τις προειδοποιήσεις των µελισσοκόµων και των περιβαλλοντικών οργανώσεων τη σκυτάλη πήρε ο ΟΗΕ, τον Μάρτιο του 2011, όταν με έκθεσή του έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου επισημαίνοντας ότι είχαν καταρρεύσει οι αποικίες των μελισσών στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη σε ποσοστό 30%!
Δυο χρόνια μετά, η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA), με έκθεσή της προς την Κομισιόν, επισήμανε τον κίνδυνο για τις μέλισσες και τους άγριους επικονιαστές που απορρέει από τη χρήση των πιο ευρέως χρησιμοποιούμενων νεονικοτινοειδών εντομοκτόνων και συγκεκριμένα των clothianidin, thiamethoxam και imidacloprid.
Η γνωμοδότηση της EFSA ταρακούνησε την Κομισιόν αφού η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων θεωρείται συντηρητική στις διατυπώσεις της και έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για επιστημονικές διαγνώσεις προσαρμοσμένες στους νόμους της αγοράς.
Έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αποφάσισε να δράσει προτείνοντας την απαγόρευση για δυο χρόνια της χρήσης τριών νεονικοτινοειδών φυτοφαρμάκων και συγκεκριμένα των imidacloprid και clothianidin (της Bayer) και του thiametoxam της Syngenta, τα οποία χρησιμοποιούνται ευρέως και στην Ελλάδα, και μάλιστα για τέσσερις καλλιέργειες, του ηλίανθου, της ελαιοκράμβης, το καλαμποκιού και του βαμβακιού.
Η πρόταση, αν και συντηρητική, αφού ζητούσε την αναστολή χρήσης για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα και όχι την οριστική απαγόρευση, δέχθηκε ανηλεή πόλεμο, όπως επίσης και τα ίδια τα μέλη της EFSA.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυο μεγάλες πολυεθνικές με επιστολές τους προς τους επιτρόπους Υγείας και Γεωργίας υποστήριζαν ότι για τον θάνατο των μελισσών ευθύνονται οι αγρότες που δεν κάνουν σωστή χρήση των φυτοφαρµάκων. Παράλληλα, το Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory) αποκάλυψε ότι η εταιρεία Syngenta είχε πρόσβαση στα αποτελέσµατα της έκθεσης της EFSA καθώς και στο δελτίο Τύπου πριν ακόµα ανακοινωθούν τα αποτελέσµατα και δοθεί στη δηµοσιότητα η σχετική ανακοίνωση, και δεν δίστασε µε επιστολή της να απειλήσει ακόµα και µε αγωγές την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίµων στην περίπτωση που επέµενε στη διατύπωση των θέσεών της για τη σχέση των διασυστηµατικών εντοµοκτόνων µε τον θάνατο των µελισσών.

Οι οργανώσεις των µελισσοκόµων σε ολόκληρο τον κόσµο, όπως και στην Ελλάδα, ζητούν δραστικά µέτρα, την απαγόρευση, δηλαδή, χρήσης όχι µόνο των τριών συγκεκριµένων φυτοφαρµάκων, αλλά και των επτά πιο βλαβερών για τις µέλισσες φυτοφαρµάκων (του imidacloprid και του clothianidin της Bayer, του thiamethoxam της Syngenta, του fipronil της BASF και των clorpyriphos, cypermethrin και deltamethrin) και την αντικατάστασή τους µε ασφαλή για τις µέλισσες, τον άνθρωπο και το περιβάλλον υποκατάστατα.

Όπως επισήµανε ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων Νίκος Χρυσόγελος, τα υποκατάστατα δεν είναι µύθος, αφού «εναλλακτικές λύσεις στα νεονικοτινοειδή υπάρχουν. Απλές αγρονοµικές τεχνικές, όπως η εναλλαγή καλλιεργειών, η καλλιέργεια διαφορετικών ποικιλιών και η υποστήριξη της επιβίωσης και αναπαραγωγής των επικονιαστών µπορούν να εξασφαλίσουν τα ίδια επίπεδα παραγωγής». Το λεγόµενο «Σύνδροµο Κατάρρευσης των Μελισσιών» (Colony Collapse Disorder) αρχικά εντοπίστηκε το 2007. Και, όπως διέγνωσαν οι επιστήµονες, ευθύνεται κάθε χρόνο για την απώλεια τουλάχιστον του 30% των αποικιών µελισσών στον κόσµο. Το ποσοστό αυτό έχει εκτοξευθεί σε ορισµένες περιοχές ακόµα και σε 80%, οδηγώντας σε αφανισµό τη µελισσοκοµία.

Το δεύτερο µεγάλο πρόβληµα είναι η αδράνεια των αρµόδιων φορέων, που είναι επίσης παγκόσµιο φαινόµενο. Τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ε.Ε. οι πιέσεις των κολοσσών της χηµικής βιοµηχανίας υπαγορεύουν επί της ουσίας την επίσηµη πολιτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ΗΠΑ το θέµα έχει φτάσει πλέον στη ∆ικαιοσύνη αφού οι µελισσοκόµοι, που βρίσκονται αντιµέτωποι µε οικονοµική καταστροφή, διαπίστωσαν ότι, παρά τις επιστηµονικές έρευνες και τις συµβουλές των ειδικών, η αρµόδια αρχή, η Αµερικανική Υπηρεσία Προστασίας του Περιβάλλοντος (EPA), καθυστερεί καταστροφικά. Έτσι 4 µελισσοκοµικές και 5 περιβαλλοντικές και καταναλωτικές οργανώσεις προσέφυγαν στο Οµοσπονδιακό Περιφερειακό ∆ικαστήριο (Federal District Court) ζητώντας την παρέµβασή του για να ληφθούν µέτρα.

Το πρόβληµα έχει εντοπιστεί και στην Ελλάδα, που είναι η πρώτη µελισσοκοµική χώρα στην Ευρώπη µε 2,2 µελίσσια ανά τετραγωνικό χιλιόµετρο και τέταρτη στην παραγωγή µελιού, µε περισσότερους από 17.000 τόνους ετησίως, µετά την Ισπανία, τη Γερµανία και τη Γαλλία. Και η ελληνική πολιτεία, όµως, τηρεί την ίδια παρελκυστική πολιτική και έχει έρθει σε ευθεία σύγκρουση µε τους µελισσοκόµους που διαπιστώνουν ότι οι προτάσεις τους πετάγονται στο καλάθι των αχρήστων. Πολιτική βέβαια που δεν προξενεί εντύπωση, εάν θυµηθούµε µια ακόµα κορυφαία ρήση του Άλµπερτ Αϊνστάιν για την ανθρώπινη βλακεία. Όπως είχε πει ο εµβληµατικός επιστήµονας «Μόνο δύο πράγµατα είναι άπειρα: το σύµπαν και η ανθρώπινη βλακεία, και ως προς το σύµπαν διατηρώ κάποιες αµφιβολίες».

Ο ρόλος των µελισσών

Επικονίαση ονοµάζεται η διαδικασία στην οποία γίνεται η γονιµοποίηση στα φυτά, διαδικασία που επιτυγχάνεται κυρίως µε τη βοήθεια των εντόµων και του αέρα. Για να το πούµε πιο απλά, τα έντοµα τρέφονται από τη γύρη των ανθών και ταυτόχρονα βοηθούν στη γονιµοποίησή τους. Την ίδια στιγµή, τα φυτά επιτρέπουν στα έντοµα να τραφούν από αυτά, µε αντάλλαγµα τη βοήθεια των εντόµων στην αναπαραγωγική διαδικασία και κατ’ επέκταση στη διαιώνιση του είδους. Οι µέλισσες έχουν τον πιο ενεργό και σηµαντικό ρόλο στη γονιµοποίηση των φυτών, καθώς δρουν ως µηχανικοί µεταφορείς της γύρης. Σύµφωνα µε τους επιστήµονες, µία µέτρια αποικία µελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή µελιού. Αν αναλογιστεί κανείς ότι οι µέλισσες αποτελούν το 80% περίπου των επικονιαστικών εντόµων, τότε εύκολα καταλαβαίνουµε τη σηµαντική προσφορά τους στο φυτικό και ζωικό περιβάλλον, αφού τα φυτά που αναπτύσσονται αποτελούν τροφή για τα ζώα και τον άνθρωπο, παράγουν οξυγόνο και εμποδίζουν τη διάβρωση του εδάφους. Όπως υπογραμμίζει η Ομοσπονδία Μελισσοκομικών Συλλόγων Ελλάδας, η μέλισσα αποτελεί τον κυρίαρχο επικονιαστή στη φύση καθώς ένα συνηθισμένο μελίσσι με 50.000 μέλισσες επικονιάζει 500.000 άνθη την ημέρα. Από τα 100 είδη φυτών που προσφέρουν το 90% της τροφής στον κόσμο, το 70% γονιμοποιείται από τις μέλισσες. Όμως και όλα τα αγριολούλουδα και τα βότανα χρειάζονται τη μέλισσα, που αποτελεί θεμέλιο λίθο του περιβάλλοντος. Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει και την οικονομική αξία που συνεπάγονται τα έντομα επικονίασης, αξία η οποία στην Ευρώπη υπολογίζεται σε 22 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.

Φυτοφάρμακα – δολοφόνοι

Τρία είναι τα φυτοφάρμακα – επτά για τις μελισσοκομικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις – που, σύμφωνα με τους επιστήμονες, ευθύνονται για τη μαζική θανάτωση δισεκατομμυρίων μελισσών τα τελευταία 7 επτά χρόνια. Πρόκειται για τα διασυστηματικά εντομοκτόνα, γνωστά και ως νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα, των εταιρειών Bayer και Syngenta, και συγκεκριμένα το imidacloprid, το clothianidin και το thiamethoxam.

Τα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα έχουν την ιδιότητα να κυκλοφορούν σε όλα τα μέρη του φυτού, σε αντίθεση με τα συμβατικά που απλώς ψεκάζονται στα φυτά. Η «λογική» αυτών των φυτοφαρμάκων είναι ότι, κυκλοφορώντας σε όλα τα μέρη του φυτού, σκοτώνουν τα επιβλαβή έντομα σε όλη τη διάρκεια ζωής του φυτού.

Η καινούργια αυτή οικογένεια εντομοκτόνων επενδύεται στους σπόρους με ειδική επεξεργασία έτσι ώστε ολόκληρη η ποσότητα να περνά στο φυτό. Η ιδιότητα, όμως, αυτή, όπως αποδεικνύουν τώρα οι επιστημονικές έρευνες, έχει ως αποτέλεσμα, εκτός από τα βλαβερά για τα φυτά έντομα, να εξολοθρεύουν και τα άκρως χρήσιμα και απαραίτητα, όπως είναι οι μέλισσες, οι αγριομέλισσες, οι βομβίνοι και οι πεταλούδες. Αυτό συμβαίνει γιατί τα εντομοκτόνα εντοπίζονται και στο νέκταρ και στη γύρη, ακόμα και στον λεγόμενο «ιδρώτα» των φυτών που παράγεται με τη διαπνοή τους, σε όλους δηλαδή τους χυμούς που συλλέγουν οι επικονιαστές για να εκτελέσουν την αναντικατάστατη λειτουργία της γονιμοποίησης των φυτών.
Οι επιστήμονες επισημαίνουν ακόμα ότι τα νεονικοτινοειδή φυτοφάρμακα έχουν:

– Υψηλή τοξικότητα, 7.000 φορές περισσότερο από εκείνη του DDT, στην κλίμακα ng (δισεκατομμυριοστών του γραμμαρίου) του φυτοφαρμάκου ανά μέλισσα.
– Μεγάλη διάρκεια παραμονής στο περιβάλλον.
– Υδατοδιαλυτή ιδιότητα, με αποτέλεσμα να εντοπίζονται και στα υπόγεια ύδατα.

Μελέτες που έχουν γίνει από Βρετανούς και Γάλλους επιστήμονες απέδειξαν τον τρόπο με τον οποίο επηρεάζουν τα διασυστηματικά φυτοφάρμακα τις μέλισσες και γενικότερα όλους του επικονιαστές. Συγκεκριμένα, διαπίστωσαν ότι, ακόμα και όταν η έκθεσή τους στα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα ήταν σε όχι υψηλά επίπεδα υπήρχε μεγάλη καθυστέρηση στην ανάπτυξη του πληθυσμού των εντόμων. Αποικίες μελισσών που είχαν εκτεθεί στα φυτοφάρμακα παρήγαν έως και κατά 85% λιγότερες βασίλισσες σε σύγκριση με αποικίες που δεν είχαν εκτεθεί στα νεονικοτινοειδή, με αποτέλεσμα να επηρεάζεται άμεσα η δημιουργία νέων αποικιών μελισσών. Οι μελέτες έδειξαν ακόμα ότι τα συγκεκριμένα φυτοφάρμακα επηρεάζουν και την ικανότητα πλοήγησης των μελισσών, αφού διαπίστωσαν ότι οι μέλισσες που είχαν εκτεθεί σε αυτά τα εντομοκτόνα είχαν λιγότερες πιθανότητες να επιστρέψουν στην κυψέλη τους μετά τη συλλογή της τροφής.  L1

Βάλια Μπαζού

Muppet-Show-tv-01…είναι να δείτε τους «νέους» 4Τ  κ α ι  ένθετο σε κάποια κυριακάτικη  κ α ι  να μου απαγορεύσουν να χρησιμοποιώ τον τίτλο….





Αρέσει σε %d bloggers: