Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2013

To είδα στο Ramnousia, είναι από τον «Ριζοσπάστη» και πιστεύω ότι, όλοι πρέπει να μάθουν για την Ελλάδα που χάθηκε
«Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί, τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού… »

Ηχήστε οι σάλπιγγες… Καμπάνες βροντερές,

δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα…

Βογκήστε τύμπανα πολέμου… Οι φοβερές

σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !

Μα εσύ Λαέ, που τη φτωχή σου τη μιλιά,

Ηρωας την πήρε και την ύψωσε ως τ’ αστέρια,

μεράσου τώρα τη θεϊκή φεγγοβολιά

της τέλειας δόξας του, ανασήκωσ’ τον στα χέρια

γιγάντιο φλάμπουρο κι απάνω από μας

που τον υμνούμε με καρδιά αναμμένη,

πες μ’ ένα μόνο ανασασμόν: «Ο Παλαμάς !»,

ν’ αντιβογκήσει τ’ όνομά του η οικουμένη !

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα ! Ενας λαός,

σηκώνοντας τα μάτια του τη βλέπει…

κι ακέριος φλέγεται ως με τ’ άδυτο ο Ναός,

κι από ψηλά νεφέλη Δόξας τονε σκέπει.

Με το «εγερτήριο» αυτό σάλπισμα του ΕΑΜίτη Αγγελου Σικελιανού πάνω από τη σορό του Παλαμά, ο ελληνικός λαός αποχαιρέτησε, στις 28 Φεβρουαρίου του 1943 τον πρωτοπόρο ποιητή τού 20ού αιώνα ψάλλοντας σύσσωμοι μπροστά στους κατακτητές τον Εθνικό Υμνο. Ηταν ο επικήδειος, που συμπύκνωσε μέσα σε λίγους στίχους τη φωνή ολόκληρης της Ελλάδας. Γιατί, πράγματι, σ’ εκείνο το φέρετρο ακουμπούσε η Ελλάδα.

Νέα παιδιά σήκωσαν το φέρετρο. Το έβγαλαν έξω στον κόσμο κι από εκεί η λαοθάλασσα κατευθύνθηκε στην τελευταία κατοικία του ποιητή για να τον αποχαιρετήσει. Την προηγούμενη μέρα, χαράματα, στις 27 Φεβρουαρίου, στις 3.20π.μ., «έσβησε» ο μέγας ποιητής, ο Κωστής Παλαμάς. Το μαντάτο απλώνεται σ’ όλη τη χώρα. Βαρύ το πένθος του αντιστεκόμενου λαού που, μετατρέπει την κηδεία του ποιητή σε παλλαϊκή, εθνική πράξη αντίστασης.

Με την είσοδο του 1943, οι Ελληνες, εκτός από την πείνα και την καταπίεση, αντιμετώπιζαν και τον κίνδυνο της πολιτικής επιστράτευσης, παρά τις διαψεύσεις από τις γερμανικές αρχές κατοχής. Στις 23 Φεβρουαρίου δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Γερμανικά Νέα» η διαταγή του στρατηγού Σπάιντελ για την πολιτική επιστράτευση των Ελλήνων. Οι κατοχικές δυνάμεις σκόπευαν να στείλουν κόσμο στη Γερμανία και ανά τη Μεσόγειο για να δουλέψει σε καταναγκαστικά έργα. Το ίδιο βράδυ ο κατοχικός πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος και ο υπουργός Εργασίας Νικόλαος Καλύβας έσπευσαν να δημοσιεύσουν στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως σχετικό διάταγμα, με τίτλο «Περί υποχρεωτικής εργασίας του αστικού πληθυσμού της Ελλάδος».

Η αντίδραση των δοκιμαζόμενων Ελλήνων υπήρξε ακαριαία. Την επόμενη μέρα (24 Φεβρουαρίου) χιλιάδες άνθρωποι ξεχύνονται στους δρόμους της Αθήνας για να βροντοφωνάξουν «κάτω η επιστράτευση» και να ψάλλουν τον Εθνικό Υμνο. Μία ομάδα διασπά τον αστυνομικό κλοιό και καταστρέφει το γραφείο του κατοχικού πρωθυπουργού στη Βουλή. Μια άλλη, αφού υπερφαλαγγίζει τους Ιταλούς καραμπινιέρους, πυρπολεί το υπουργείο Εργασίας, όπου είχε γίνει ο προπαρασκευαστικός σχεδιασμός για την επιστράτευση. Κατά τις συγκρούσεις, τρεις διαδηλωτές σκοτώνονται και τριάντα τραυματίζονται σοβαρά.

Τις επόμενες μέρες, το αυθόρμητο δίνει τη θέση του στο οργανωμένο. Τηλεφωνητές, δημόσιοι υπάλληλοι και μαθητές κατεβαίνουν στους δρόμους. Ενώ, η κηδεία του εθνικού ποιητή Κωστή Παλαμά μετατρέπεται σε αντικατοχική διαδήλωση. Με το θάνατό του ένωσε το λαό, τον εμψύχωσε, κι με κείνη την αυθόρμητη διαδήλωση ουσιαστικά προσκυνούσαν το μεγαλείο της ψυχής και της πέννας του.

Οραματίστηκε την κοινωνία του λαού

Αυτός ο πνευματικός «γίγαντας» – ποιητής, πεζογράφος, κριτικός και πρωτοπόρος μαχητής του Δημοτικισμού – ο οποίος με το αριστούργημά του, «Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου», οραματίστηκε την κοινωνία του λαού, θα μείνει αθάνατος. Και καθώς ο λαός, περιφρονημένος, ξεγελασμένος, «αλυσωδεμένος», μοχθεί ξανά και η ανεργία, η φτώχεια και η εκμετάλλευση κατακλύζουν τη ζωή του, το παλαμικό έργο ξαναλάμπει, ξαναγίνεται επίκαιρο. Ξαναλάμπει σαν «φάρος» για μια νέα «αφύπνιση» του δουλευτή λαού ενάντια στους εκμεταλλευτές του, ενάντια στους πατριδοκάπηλους, πολεμοκάπηλους, ντόπιους και ξένους δυνάστες για νέα αναγεννητική πορεία του τόπου.

«Εμείς δε γονατίσαμε σκυφτοί τα πόδια να φιλήσουμε του δυνατού σαν τα σκουλήκια που πατεί μας/ μα για ν’ αντισταθή με το σπαθί, βρέθηκε σαν πολύ στοχαστική και σαν πολύ ονειρόπλεχτη η ψυχή μας.»

Την ημέρα της κηδείας του 28/2/1943

Ο Παλαμάς ανασύνθεσε δημιουργικά μέσα στην ποίησή του τις παραδόσεις και την ιστορία όλου του ελληνικού πολιτισμού σε μια διαλεκτική ενότητα δίνοντάς μας μεγάλες συνθέσεις οι οποίες δεν αποτελούν απλές σελίδες της Ιστορίας μας, αλλά σπουδαία ανεκτίμητα υλικά της ανθρώπινης ευαισθησίας και των σκιρτημάτων της ζωής, στο στερέωμα των συνειδήσεων.

«Δείξε εσύ πως πρώτα είσαι ο άρχοντας/ κι ο εξουσιαστής/ του θυμού σου, της βουλής σου, της ψυχής σου,/ γίνε δουλευτής./Σβήσε κάθε σου ξεχώρισμα,/ ρίχ’ το δαχτυλίδι σου αρραβώνα/ μέσα στο κανάλι του λαού,/ ένας γίνε από τους στύλους τους αμέτρητους/ του μεγάλου έργου του συντροφικού».

Ο Παλαμάς, μπορεί να ήταν άνθρωπος του γραφείου (ποιητής αλλά και πεζογράφος, και ιστορικός, και έγκυρος κριτικός της λογοτεχνίας μας, θεατρικός συγγραφέας και παράλληλα δημοσιογράφος και ιδρυτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ και της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας διετέλεσε πρόεδρος το 1931), αλλά δεν υπήρξε αποκομμένος από την οδυνηρή πραγματικότητα. Αντίθετα, την συνέλαβε με τις κεραίες της ευαισθησίας του και της ανθρωπιάς του και την κατέστησε σημαία αγωνιστική.

Αγκαλιαστείτε, αδέρφια, ορθοί! Με μια καρδιά, μια γνώμη, Δικαιοσύνη, βρόντηξε, και λάμψε, Προκοπή!;

Εργάτη είδα το δίκιο σου»…

Το ποίημα «Εμείς οι Εργάτες», γραμμένο το 1913 (τ. 9, σ. 165), και δημοσιευμένο στη συλλογή Δειλοί και Σκληροί Στίχοι (α’ έκδοση 1928 και β’ έκδοση 1933), αν και γράφτηκε το 1913, η δημοσίευσή του την περίοδο, κατά την οποία κορυφώνεται σε διεθνές και ελληνικό επίπεδο η μεγάλη κρίση, και είναι έκδηλη η δεινή κατάσταση των εργαζομένων, δεν μπορεί παρά να είναι μια συνειδητή επιλογή.

…Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ποτίζουμε τη γη για να γεννά

καρπούς, λουλούδια, τ’ αγαθά του κόσμου ολόγυρά μας·

φτωχή, αλουλούδιαστη, άκαρπη, μονάχα η αργατιά,

Εμείς οι εργάτες είμαστε που με τον ίδρωτά μας

ζυμώνουμε του κόσμου το ψωμί,

πιο δυνατά κι απ’ τα σπαθιά τα χέρια τα δικά μας,

και μ’ όλο το αλυσόδεμα, σκάφτουν, και η γη πλουτεί,

…Στου κόσμου τους θησαυριστές το βιος σου, εργάτη, νόμοι

στο τρώνε αδικητές χωρίς ντροπή;

Επίσης, Ο Κύκλος των Τετραστίχων, δημοσιευμένος το 1929, είναι ενδεικτικός της στάσης του ποιητή. Στο τετρ. 118 (τ.9, σ. 274) γράφει:

Εργάτη, είδα το δίκιο σου κ’ έλεα να ξεκινήσω

να σταθώ πλάι σου… Μια φωνή μου έκραζε πάντα: Πίσω!

Να είταν το αίμα μέσα μου που ρέει του νοικοκύρη;

Να είταν η Μούσα ρηγικό που μου ‘δωκε ψαλτήρι;

Στην αργατιά, στη χωριατιά το χιόνι, η γρίππη, η πείνα,

οι λύκοι,

ποτάμια, πέλαγα, στεριές, ξολοθρεμός και φρίκη.

Χειμώνας άγριος. Κ’ η φωτιά, καλοκαιριά στην κάμαρά

μου.

Ντρέπομαι για τη ζέστα μου και για την ανθρωπιά μου.

Θριαμβευτής λαός

Ο Κωστής Παλαμάς, τρεις μέρες μετά την κήρυξη του Ελληνοαλβανικού πολέμου (1η Νοεμβρίου 1940), απευθύνεται στα νιάτα της Ελλάδας με ένα τετράστιχό του που επιγράφεται «Στη νεολαία μας».

«Αυτό κρατάει ανάλαφρο μεσ’ την ανεμοζάλη

το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι,

αυτό το λόγο θα σας πω

δεν έχω άλλο κανένα

Μεθύστε με τ’ αθάνατο

κρασί του Εικοσιένα!»

Και καθώς τα παιδιά της Ελλάδας έγραφαν σελίδες δόξας και μεγαλείου στις δυσπρόσιτες και χιονισμένες κορυφές της Πίνδου ο Κωστής Παλαμάς συνεπαρμένος απ’ τις νίκες γράφει το τελευταίο του ποίημα με τίτλο: «Η νίκη».

«Παιδιά μου ο πόλεμος, / για σας περνάει θριαμβευτής/ των άδικων ο πόλεμος / δεν είν’ εκδικητής / είναι ο θυμός της άνοιξης / και της δημιουργίας; / Κι’ αν είναι, και στον / πόλεμο μέσα η ζωή θυσία, / ο τάφος είναι πέρασμα / προς την Αθανασία!»

Ο ουμανισμός και διεθνισμός του Παλαμά εκφραζόταν μέσα από τον αγώνα του για την ψυχοπνευματική εξύψωση κάθε ανθρώπου, κάθε φυλής και λαχταρούσε τη μέρα που «κι ο άνθρωπος ο βαριομοίρης/ θα υψωθεί θριαμβευτής/ σε μια γη πλατειά προφήτης/ μιας πλατύτερης ψυχής».

Ο Παλαμάς έγινε κατήγορος και των μακελάρηδων του λαού, δεόμενος για τους κατακτημένους αγωνιζόμενους «Δέομαι. Καίω θυμίαμα, καίω λαμπάδες, σ’ εσέ του κόσμου Ειρήνη παναγία!».

Ο Παλαμάς από την ίδια την «πάλη» του με την τέχνη κι από τη διαλεκτική της κοινωνικής πραγματικότητας έμαθε ότι «ο κόσμος ο βαθύς/ γεννιέται πάντα από ‘να πάλαιμα». Προφήτευε πως «θα ‘ρθει η μέρα της νέας γέννας». Μ’ αυτή τη θερμή πίστη του για το μέλλον αφήνει την ιερή παρακαταθήκη στη νέα γενιά:

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,

όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις.

Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα…

Και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτυνε τη γη του…

«Τα σκολειά χτίστε»

Ομως όλες οι νέες αυτές ιδέες, που κατακλύζουν το έργο του Παλαμά, ένα έχουν κίνητρο: τη μόρφωση, με το πνευματικό ανέβασμα του λαού.

Πολεμάς να στυλώσεις, Κυβερνήτη, με τα καράβια και με τα φουσάτα

της πολιτείας το σαλεμένο σπίτι! Του κάκου ιδρώνεις, έμπα σ’ άλλη στράτα:

Το νου μας πρώτα στήλωσε και χτίσε, και πρώτ’ απ’ όλα αλφαβητάρι κράτα…

Δάσκαλος γίνε, αλήθεια αν ήρωας είσαι. Σε μια Βαβέλ δεμένους μας κρατάνε

κακά στοιχειά· το μάγεμά τους λύσε. Και στα χείλια οι καρδιές μας πάλι ας πάνε.

Σύμμετρα υψώσου, πύργε της ζωής. Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θάναι.

Στον ήλιο τόπο θέλουμε κι εμείς.

Πίστευε ότι στην αναγεννητική πορεία του ανθρώπου και του λαού βασικό ρόλο θα παίξει η Παιδεία.

… Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα,

μεγάλα, γερά θεμελιωμένα,

από της χώρας, ακάθαρτης,

πολύβοης, αρρωστιάρας, μακριά.

Μακριά τ’ ανήλιαγα σοκάκια,

τα σκολειά χτίστε.

Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων

περίσσια ανοίχτε, να ‘ρχεται ο κυρ΄ Ηλιος,

διαφεντευτής, να χύνεται,

να φεύγει, ονειρεμένο πίσω του

αργοσέρνοντας το φεγγάρι.

Γιομίζοντάς τα να τα ζωντανεύουν

μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια

με τους κελαηδισμούς και με τους μόσκους,

κι ο δάσκαλος, ποιητής

και τα βιβλία να είναι σαν τα κρίνα…

Η ποίησή του έγινε πρωτεργάτρια στη μάχη υπέρ του δημοτικισμού. Χτύπησε αμείλικτα και με το ποίημά του «Δημοτικισμός» τους καθαρευουσιάνους: «Κάμπιες και σκόροι, / και παπαγάλοι,/ κ’ εσείς, δασκάλοι,/ κ’ εσείς, ρητόροι,/ τι; με το ζόρι,/ και τη μεγάλη/ τη Γλώσσα κόρη,/ τα γυμνά κάλλη/ να τα ντροπιάστε/ ζητάτε; Να ‘στε/ καταραμένοι!/ Πέρνα, μπαμπούλα!/ Μα ο Στίχος, βούλα/ πυρή, και μένει».

Μη μαρξιστής, αλλά πραγματιστής και διαλεκτικός ο Παλαμάς θεωρούσε ότι «ο ιστορικός υλισμός έχει, αναμφίβολα, κι αυτός την αλήθεια του (…) δεν πρέπει να μας τρομάζει σα να είτανε σκιάχτρο. (…) Αν, καλά κακά, ξαναβγήκε η ελληνική πολιτεία, και με όλα της τα ελαττώματα, στον ήλιο και στη ζωή, και με μόνο το κίνητρο των οικονομικών προβλημάτων, ευλογημένος ο ιστορικός υλισμός».

Ο Παλαμάς σχετικά με τα πιστεύω του δήλωνε «επαναστάτης, αλλά όχι σοσιαλιστής» και πιο συγκεκριμένα έγραφε «εφτά χρονών ασυμπλήρωτων ανθρωπάκος έλαβα την υψηλή τιμή να διαλαλήσω προς το γένος μου το κήρυγμα του πιο περίεργου προμαρξικού σοσιαλισμού, μαγειρεμένο με χορταρικά και με κανελλογαρύφαλα ρωμαντικής κοινωνιστικής φιλοσοφίας(…)».

Στίχοι αθάνατοι

Ομως και ο περιλάλητος «Ολυμπιακός Υμνος» στηρίζεται στους αθάνατους στίχους του Κωστή Παλαμά και στην υπέροχη μουσική του Σπύρου Σαμάρα. 100 χρόνια και κάτι μήνες έχουν κυλήσει από την 25η Μαρτίου 1896, ημέρα πρώτη των Ολυμπιακών Αγώνων του 1896, όταν σε μια ηλιόλουστη μέρα, με καλό αν και λίγο ψυχρό καιρό, στο θαυμάσιο Παναθηναϊκό Στάδιο (ώρα 3.30 μ.μ.), το μοναδικό στον κόσμο «Καλλιμάρμαρο»… «μόλις αι βροντώδεις και παρατεταμέναι ζητωκραυγαί όλου του θεατηρίου (!) εσίγησαν ήρχισεν εις το μέσον ακριβώς του Σταδίου η εκτέλεσις, υπό μιας αληθώς γιγαντιαίας, διά τας Αθήνας της εποχής εκείνης, ορχήστρας και χορωδίας, του Ολυμπιακού Υμνου του διασήμου Ελληνος μουσικοδιδασκάλου Σπύρου Σαμάρα, του τονισθέντος επί των αληθώς πινδαρικών στίχων του ποιητού Κωστή Παλαμά…» – γράφει ο αυτόπτης μάρτυρας, μεγάλος παιδαγωγός της άθλησης, προπονητής το 1896 της ομάδας γυμναστικής του Εθνικού ΓΣ, Ιωάννης Χρυσάφης.

Ο Παλαμάς ήταν τότε 37 ετών, δύο χρόνια μεγαλύτερος από τον Σαμάρα, και είχε αποκτήσει «όνομα» στους λογοτεχνικούς κύκλους με «Τα τραγούδια της πατρίδας μου», «Τα μάτια της ψυχής μου» αλλά κυρίως με τον «Υμνο της Αθηνάς» που βραβεύθηκε στον σημαντικότατο Φιλαδέλφειο Διαγωνισμό. Αμφίπλευρος ο θαυμασμός και βαθιά η εκτίμηση Βικέλα – Παλαμά. Προφανώς τον Βικέλα παρότρυνε προς τη «λύση Παλαμά», ο «Υμνος της Αθηνάς». Οι κύκλοι των θρησκευτικών σκοταδιστών της εποχής σημάδεψαν τους στίχους Παλαμά ως αντιχριστιανικό πόνημα. Για «επίκληση του αρχαίου ειδωλολατρικού πνεύματος της πλάνης και της κακοηθείας» εκραύγαζε ο Απόστολος Μακράκης.

Ασκητής και μύστης

Ο Αγγελος Σικελιανός στην ομιλία του στον «Παρνασσό» το 1936 με θέμα: «Ο Παλαμάς ασκητής και μύστης», θέλοντας να τοποθετήσει την τελική εικόνα του ποιητή μπροστά στους ακροατές του, «απλά και καθαρά» όπως λέει, τον ονομάζει, άγιο.

«Ο Παλαμάς», γράφει, «εμόχθησε, έλπισε, αγάπησε, αιμάτωσε, αγωνίστηκε, ενίκησε, για μας. Ο Παλαμάς λοιπόν, είναι ένας άγιος». Η ποίηση, η ζωή, το όνειρο και η πράξη του ήταν πάνω απ’ όλα πόθος να εξυψωθεί και να αξιωθεί ο «δουλευτής λαός» μας να φτιάξει ο ίδιος τη δική του ελεύθερη, δίκαιη, ισότιμη κοινωνία, τη δική του ανεξάρτητη Ελλάδα της ειρήνης και της φιλίας των λαών.

Εκεί που ακόμα ζουν οι Φαίακες του Ομήρου

και σμίγ’ η Ανατολή μ΄ ένα φιλί τηΔύση,

κι ανθεί παντού με την ελιά το κυπαρίσσι,

βαθύχρωμη στολή στο γαλανό του Απείρου

Πατρίδες! Αέρας, γη, νερό, φωτιά! Στοιχεία,

αχάλαστα και αρχή και τέλος των πλασμάτων,

σα θα περάσω στη γαλήνη των μνημάτων,

θα σας ξανάβρω, πρώτη και στερνή ευτυχία!

Της Σοφίας Αδαμίδου (από τον “Ριζοσπάστη” της 27 Φλεβάρη 2011)

Advertisements

Μόλις έμαθα ότι, κάποιοι κάτοικοι που «ανησυχούν για την υγεία των παιδιών τους από τις πτήσεις των …ανεμοπτέρων» στη περιοχή των θρακομεκεδόνων επανήλθαν ζητώντας την απομάκρυνση της Ανεμολέσης Αθηνών απ’ το Τατόι. Η υπόθεση έχει ξεπεράσει κάθε όριο γελοιότητας και, τουλάχιστον  για μένα, ήλθε η στιγμή της μετωπικής αντιπαράθεσης με τα δίποδα που έχουν χτίσει τις «βίλες» τους στη περιοχή. 

Επειδή, καθώς φαίνεται, έχουν ισχυρό κομματικό βύσμα έφτασαν στο σημείο να χρησιμοποιήσουν ανώτατο αξιωματικό της Π.Α προκειμένου να επιτύχουν τους σκοπούς τους να διώξουν την Ανεμολέση, τις Αερολάσχες και, τέλος, την  ίδια τη Σχολή Ικάρων, ο γράφων θα αποκαλύψει ονοματάκια ώστε να μπορούν να τους μιλήσουν όσοι νοιάζονται για τον αεραθλητισμό και την αεροπoρία γενικότερα…

photo

Ξέρω ότι, σε αυτές τις εποχές της ένδειας και της προδοσίας ενός λαού απ’ τους κουσίσλινγκ του συστήματος μόνο το να μιλάει κανείς για ανεμοπρία και αεραθλητισμό φαντάζει με περιτή πολυτέλεια. Όμως, την περασμένη Κυριακή στυιο αεροδρόμιο ήλθε ο Αλέξης, ανάπηρος από τη μέση και κάτω μετά από ατύχημα που είχε σε αγώνα μοτο κρος.

Τα μέλη της Λέσχης και ο εκπαιδευτής τον βοήθησαν να καθίσει στο εμπρός κάθισμα ενός από τα πέντε Grob Twin Astir που μας έχει παραχωρήσει η Π.Α για να εκπαιδεύουμαι νέους πιλότους και έκανε μία υπέροχη πτήση στο μεγαλύτερο τμήμα της οποίας πετούσε ο ίδιος το ανεμόπτερο…

Επειδή, στα κοντά 60 χρόνια που είμαι μέλος της ΑΝ.Λ.Α έχω συναντήσει, πετάξει μαζί και εκπαιδεύσει πολλά «διαμάντα» σαν τον Αλέξη υπόσχομαι ότι θα κάνω, με κάθε μ΄’εσο που διαθέτω, την Πράξη σε όποιον καταρεμένο Φορμόλη επιχειρτήσει να βλάψει την Λέσχη μας

\Αυτό το σημείωμα ρουφιάνοι των όμορων περιοχών είναι το πρώτο. θα ακολουθήσουν  και άλλα μέχρι να βρεθεί ένας ηγέτης που να διαθέτει τις κοχόνες για να τους στείλει στον διάβολο μία και καλή..

Πρώτο ΘΕΜΑ, 20.02.12

Αυτό το Εμιράτο θα με τρελάνει. Μία έτσι, την άλλη αλλιώς. Μία ναι, μία όχι. Μία έχουμε, μία δεν έχουμε εμπιστοσύνη -εις την Ελληνικήν Οικονομίαν.

Θα επιχειρήσω (πάλι) ένα recap. Αν θυμάστε μία από τις πρώτες «δράσεις» της Κυβέρνησης του Γυμναστηρίου ήταν να στείλει στη Νόχα (με το Προεδρικό Empraer), τους πρίγκιπες Νικόλαο και Χάρι προκειμένου να συζητήσουν επενδύσεις του Κατάρ στην Ελλάδα και vice versa.

Η επίσκεψη πήγε καλά και η Μητέρα (Marge Simpson) εξέφρασε την ικανοποίηση της. απόδειξη η επίσκεψη Αθεμπίγιο και η βόλτα του Γοδεφρείγου του 2ου Παπανδρέου του 3ου στη «Νεράϊδα» με την αέρινη Τίνα. Εκεί,  πάλι αν θυμάστε, έκανα μία προσπάθεια να θέσω τις βάσεις της πράσινης ανάπτυξης, ανακοινώνοντας την τσιμεντοποίηση του παραλιακού μετώπου και την «αξιοποίηση» του αεροδρομίου Ελληνικού.

Για τον σκοπό αυτό ζήτησα την βοήθεια εταιριών όπως οι, “GreenTank”, “i4me&U4me”, “Indigestion” και «Η Γάτα που Γρατζούνιζε Πολύ». Για να συνενούμεθα μεταξύ μας και επειδή μας  παρακολουθεί (στενά) ο Εμίρης του Κουβέϊτ, χρησιμοποιούσαμε ειδικό κώδικα. Όταν πλησίαζε η Άνγκελα έλεγα «ρίξε τα ρούχα απ’ το μπαλκόνι» ενώ, όταν ερχόταν ο Ολάντ έλεγα «πέτα τη γιαγιά απ’ το τρένο» (τα συνθήματα τα αντέγραψα από το αντάρτικο πόλεων)

Τελικά, μετά από πολλά εμπρός-πίσω και ναι μεν αλλά έστειλα στη Ντόχα δύο RPV (Remotely Piloted Vehicles) της 3κομματικής, μονοφασικής κυβέρνησης. Τα “Hatjidaki 1” και “Mitaraki 2”. Τα εξ αποστάσεως κατευθυνόμενα ιπτάμενα αντικείμενα κατάφεραν να μεταπείσουν το Εμίρι το οποίο αποφάσισε να (ξανα)ψωνίσει το Ελληνικό αλλά, και μία (δασική) νήσο (των Αζορών επί του Ιουνίου Πελάγους).

Όσοι δεν καταλαβαίνετε το puzzle ή κάνετε πως δεν, οφείλω να ξεκαθαρίσω (πάλι) την κατάσταση με κίνδυνο κάποιος να την καταλάβει, να λάβει τα απαραίτητα μέτρα και να με κένει Υπουργό Ανέπτυξης. Πριν τέσσερα χρόνια δύο απλοί πολίτες (ο υπογράφων και ο Πέτρος Σακελλαρίου) προσέφυγαν στο ΣτΕ και ζήτησαν να ακυρώσει την απόφαση Χατζηδάκη με την οποία «έκλεισε» το Ελληνικό. Το ΣτΕ αποφάσισε πως, ναι πράγματι το αεροδρόμιο δεν σταμάτησε ποτέ να είναι α/δ άρα μόνο ως τοιύτο θα μπορούσε να «αξιοποιηθεί» ή, και, πωληθεί σε Εμίρι, Τόμπολα, Αλαφιασμένο, Καπελούζο ή “F*K de Mall    Development”.

Θα επαναλάβω επίσης ότι, όσοι δεν καταλαβαίνουν (ή κάνουν πως δεν), θα πληροφορηθούν (αν δεν το έχουν ήδη) ότι, μετά από νέα προσφυγή των δύο ίδιων πολιτών, το Συμβούλιο Επικρατείας εξέδωσε νέα απόφαση με την οποία καταδικάζει την Πολιτεία σε πρόστιμο για την μη εφαρμογή της απόφασης του την οποία δεν είχα εις χείρας μέχρι τη στιγμή που παρέδωσα το παρόν άρθρο στο «1ο ΘΕΜΑ».

Όπως ίσως έχετε διαπιστώσει η υπόθεση έχει «πλάκα» διότι κανείς ευλογημένος δημοσιογράφος δεν έχει πάρει χαμπάρι για το θέμα πράγμα που σημαίνει ένα απ’ τα εξής τρία α. το ΣτΕ δεν υπάρχει  β. Ο γράφων δεν υπάρχει γ. Το αεροδρόμιο Ελληνικού  δεν υπάρχει.

Ο αντικατοπτρισμός (mirage) οφείλεται στις εικόνες που παρακολούθησα στη τηλεόραση οι οποίες θύμισαν δύο παλαιές ταινίες α. το “Polaris” (του Ταρκόφσκι) όπου ο πλανήτης-μαθητευόμενος θεός διαβάζει τις σκέψεις μου ως Πρωθυπουργού της Τζουτζίας και μαθαίνει β. το “The Gods Must be Crazy” όπου ο bushman Ju Hoansi ταξιδεύει στην άκρη της Γής για να απαλλαγεί από μία μπουκάλα Κόκα Κόλα που έπεσε απ’ τον ουρανό. Για όσους (και πρέπει να είναι πολλοί) δεν συλλαμβάνουν την αλληγορία παρακαλώ να θυμηθούν την ταινία ”La visite d’ Hollande en Athenes” του Έλληνα σκηνοθέτη  Antoin de  Saint Exupery  όπου, 12 εκατομμύρια ψυχές (give or take) παρακολουθούν επί 10ωρο δύο χαρακτήρες του βωβού κινηματογράφου να βαδίζουν πάνω-κάτω και δύο corporate jets να κάνουν taxiing στο αεροδρόμιο El Ven. Περισσότερος κινηματογράφος την άλλη Κυριακή._Κ.Κ.

 

Επί του πιεστηρίου!

Την Πέμπτη  πήρα τα χέρια μου την απόφαση 15/123 του 3μελούς ΣτΕ που «…διαπιστώνει αδικαιολόγητη καθυστέρηση συμμορφώσεως της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας προς την απόφαση 1938/2010 του ΣτΕ…» και την «…καλεί να συμμορφωθεί πλήρως…». Το τι θα γίνει μόνο ένας θεός ξέρει

EΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Tου  Χρίστου Στεργ. Μπελλέ 
Είναι γνωστά, στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, τα άσφαιρα πυρά του κ. Πάγκαλου, καθώς κι οι θεαματικές κυβιστήσεις,  αλλά και οβιδιακές μεταλλάξεις του μέσα στους δεκτικούς λειμώνες του λαϊκισμού. Στις  γνώριμες ράμνες κι η  ασύστολη, υβριστική – με την αρχαία το όρου έννοια – άποψη  «όλοι μαζί τα φάγαμε».
Ποτέ, ίσως, στις ιστορικές ειδήσεις, δεν βρίσκεις προηγούμενο συλλογικής ευθύνης που να αθροίζει   έναν ολόκληρο λαό, ακόμα και στις μελανές λίστες του χιτλερισμού. Αν, όμως, πρόκειται για το Θεόδωρο Πάγκαλο, η Ιστορία υποκλίνεται βαθιά για μια ανάπαυλα χάριν παιδιάς.  Έξεστιν ασχημονείν… Δεν είμαστε, λοιπόν, συνένοχοι, κ. Πάγκαλε κι ούτε μαζί τα φάγαμε.
Γιατί καταπώς υποστηρίζει ο  εύστοχος Ισοκράτης: «το της πόλεως όλης ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» ή πιο απλά: «το ψάρι απ’ το κεφάλι βρωμάει». 
Γιατί ο αξιακός κώδικας μιας κοινωνίας καθορίζει και τις επιλογές της. Κατά τον Πλάτωνα, ακόμα και τα δένδρα κι οι τοίχοι διδάσκουν. Πόσο μάλλον οι πολιτικοί ταγοί. Αυτονόητοι φορείς αξιών – εκόντες άκοντες – διδάσκουν, διαπαιδαγωγούν, αποτελούν πρότυπα. Πρόκειται για φαύλο κύκλο  λογικής: «πες μου ποιος σε κυβερνά, να σου πω ποιος είσαι».
Γιατί η νοοτροπία αλλάζει με παράδειγμα από «πάνω» κι όχι από «κάτω».   Στην ενάντια περίπτωση: «η Ιστορία γράφεται στους δρόμους με ανυπακοή, άρνηση, αντίσταση», κατά τον αθάνατο Όσκαρ Ουάιλντ ή καταπώς ισχυρίζεται ο μεγάλος Αμερικανός ιστορικός, Χάουαρντ Ζιν: «Η δημοκρατία υφίσταται τότε μόνο που το κίνημα των ΄΄κάτω΄΄ έρχεται με δύναμη κι αποφασιστικότητα για να ισορροπήσει κάπως τις ανισότητες κι αδικίες των ΄΄πάνω΄΄».
Γιατί  στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν υπήρξε κοινωνία πολιτών. Υπήρξε και υπάρχει, ακόμα, πελατειακή σχέση, δούναι-λαβείν, μεταξύ λαού και πολιτικών. Πρόκειται για «ολόκληρη πολιτική παράδοση της βιοποριστικής ψήφου.  Παράδοση που διέπλαθε τον πολίτη ως πελάτη και τον πολιτικό ως μεσίτη επαγγελματικής αποκατάστασης», όπως αποφαίνεται ορισμικά, ο  Μιχάλης Τσιντσίνης. Αριθμοί και γεγονότα αμείλικτα: από το 1989 πληρώνουμε μισθούς και συντάξεις με δανεικά. Το 2001 οι μισθοί ανήλθαν σε 10 δις ευρώ, για να αγγίξουν αισίως τα 20 δις, το 2010. Οι υπάλληλοι, σύμφωνα με τη μοναδική απογραφή, ελέω «τρόικας», ανέρχονται αισίως, σε 720.000.


Γιατί η αδυναμία των σημερινών κυβερνώντων είναι η ενοχή τους. Το πολιτικό προσωπικό είναι ένοχο για πολλά.  Το άρθρο 86 του Συντάγματος: «περί «ευθύνης υπουργών», καθώς και ο εξωδικαστικός συμβιβασμός  με την Ζήμενς, σαν παραδείγματα, απαυγάζουν τούτη την ενοχή.
 Η παγκάλεια ύβρις: «όλοι μαζί τα φάγαμε», αντανακλά την αγωνία της πολιτικής ελίτ να αποτινάξει φορτίο ευθυνών στις πλάτες του λαού, να απαλύνει ενοχές της, καθιστώντας και προσμετρώντας συνενόχους. Στην ίδια τροχιά κι ο αποπεμφθείς πρώην πρωθυπουργός: «κυβερνώ χώρα διεφθαρμένων». Η συνταγή γνωστή: Μας πτωχεύουν, μας καθιστούν συνενόχους τους, μας απαξιώνουν ηθικά και υπαρξιακά. Αφού δεν έχουμε τίποτε, αφού δεν είμαστε τίποτε, εύκολα θα μεταλλαχθούμε σε αναλώσιμους, χειραγωγήσιμους, ουτιδανούς,  πιόνια τους. Αν αγνοήσουμε την Ιστορία, θα αναγκαστούμε να την ξαναζήσουμε. Και τότες, θα είμαστε δυο φορές διεφθαρμένοι και δυο φορές ουτιδανοί…
ΥΓ. Αντί, ο κ. Πάγκαλος, να μυκτηρίζει τον Τσίπρα,  με αφορμή τη συνάντησή του με το Σόιμπλε, θα μπορούσε, τηρουμένων των αναλογιών, να τον θεωρεί συνένοχο στο βωμό των πελατειακών σχέσεων. Όταν το σύστημα εκμεταλλευόταν τους πελάτες-ψηφοφόρους με αλογάριαστους παράνομους κι ανήθικους διορισμούς-δόλωμα, προκαλώντας πολλάκις κοινωνικο-οικονομοκό αδιέξοδο και  κοινωνικό αυτοματισμό, ερχόταν  η Αριστερά, γενικά, με το σύνδρομο του μύρμηγκα ( διεκδίκηση του μεγαλύτερου κομματιού) και γινόταν, δυστυχώς, ο φύλακας άγγελος των «αδικημένων»  πελατών του συστήματος.
Το είδα στο: Radar Άγρυπνος Φρουρός)

Του Γιώργου Αυγερόπουλου

Καθώς ένα χρόνο τώρα ασχολούμαι με τη θεματική «Χρυσός στα χρόνια της κρίσης» έχοντας δουλέψει μαζί με τους συνεργάτες μου στην Κολομβία (1), τη Ρουμανία (2) και την Ελλάδα (3), οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες.

Θα συγκρίνω την ελληνική περίπτωση με αυτή της Ρουμανίας (γιατί αν αρχίσω από την Κολομβία πολλοί θα πουν ότι συγκρίνω την Ελλάδα με μια λατινοαμερικανική χώρα και «τι σχέση έχουμε εμείς με αυτούς, εδώ είναι Ευρώπη» και άλλα τέτοια, κατά τη γνώμη μου ευτράπελα).

Πριν απ» αυτό όμως ας θυμηθούμε τι προβλέπουν τα δύο μεταλλευτικά σχέδια:

ΕΛΛΑΔΑ

Το ελληνικό κράτος έχει παραχωρήσει τα μεταλλευτικά δικαιώματα μιας έκτασης 317.000 στρεμμάτων στη Βόρεια Χαλκιδική, πλούσιας σε χρυσό, χαλκό και άλλα μέταλλα, στην καναδική πολυεθνική Eldorado Gold.

Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται το κοίτασμα χαλκού – χρυσού στις Σκουριές, που σήμερα εκτιμάται ότι αξίζει περίπου 12 δισεκατομμύρια δολάρια, δύο προϋπάρχοντα ορυχεία μαζί με τις εγκαταστάσεις τους, 310 σπίτια στο Στρατώνι, καθώς και τα δικαιώματα έρευνας και επέκτασης της εξορυκτικής δραστηριότητας με το άνοιγμα και άλλων μεταλλείων.

Το αντάλλαγμα που πλήρωσε η εταιρεία στο ελληνικό κράτος το 2003 για να αποκτήσει τα παραπάνω ήταν 11 εκατομμύρια ευρώ, κάτι που έχει χαρακτηριστεί από κόμματα του ελληνικού Κοινοβουλίου και από κατοίκους της περιοχής «ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά σκάνδαλα της χώρας».

Οσοι αντιδρούν στο μεταλλευτικό σχέδιο, υποστηρίζουν ότι η επένδυση θα προκαλέσει ανεπίστρεπτη καταστροφή στο περιβάλλον, με τα οφέλη να είναι λιγότερα από τις απώλειες.

ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Στη Ρόσια Μοντάνα της Ρουμανίας μια άλλη καναδική εταιρεία, η Gabriel Resources, και το ρουμανικό κράτος θέλουν από το 1997 να εξορύξουν το μεγαλύτερο κοίτασμα χρυσού στο υπέδαφος της Ευρώπης.

Για να το κάνουν αυτό θα ανατινάξουν όλα τα βουνά της περιοχής δημιουργώντας τέσσερα ορυχεία ανοιχτής εξόρυξης και μια μεγάλη δεξαμενή εναπόθεσης αποβλήτων, που θα περιέχει κυάνιο και άλλες τοξικές ουσίες.

Οι κάτοικοι που αντιδρούν λένε ότι αυτό θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες στο περιβάλλον καθώς και στην ιστορική κληρονομιά της Ρόσια Μοντάνα, αφού εκεί βρίσκονται οι πιο καλά διατηρημένες ρωμαϊκές στοές παγκοσμίως.

Οι ιστορικοί λένε πως η ακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας οφείλεται ώς ένα βαθμό στο χρυσάφι της Ρόσια Μοντάνα και οι τεχνίτες της εποχής είχαν αναπτύξει ένα δίκτυο υπόγειων στοών για την εξόρυξη, τόσο αριστοτεχνικό, που πολλοί το παρομοιάζουν με υπόγεια Ακρόπολη.

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ

1. Και οι δύο χώρες πλήττονται βάναυσα από την οικονομική κρίση.

2. Και οι δύο χώρες θέλουν να εξορύξουν το χρυσάφι τώρα που οι τιμές του πολύτιμου μετάλλου βρίσκονται στα ύψη.

3. Και οι δύο χώρες έχουν ως επενδυτές καναδικές εταιρείες.

4. Κάτοικοι και των δύο περιοχών αντιδρούν υποστηρίζοντας πως τα σχέδια εξόρυξης θα έχουν καταστροφικές συνέπειες.

ΔΙΑΦΟΡΕΣ

1. Στη Ρόσια Μοντάνα αστυνομία δεν πάτησε ποτέ, παρά τις διαμαρτυρίες των κατοίκων που πολλές φορές ήταν έντονες και παρά τη συμμετοχή ξένων ακτιβιστών που ταξίδεψαν στη Ρουμανία ειδικά για κείνες τις διαδηλώσεις. Στις Σκουριές στέλνουν τα ΜΑΤ.

2. Ο πρόεδρος της Ρουμανίας Τραϊάν Μπασέσκου, που είναι αναφανδόν υπέρ του πρότζεκτ, επισκέπτεται τη Ρόσια Μοντάνα και συνομιλεί με τους κατοίκους που αντιδρούν. Στην Ελλάδα δεν άκουσα ποτέ για μια τέτοια συνάντηση σε τόσο υψηλό επίπεδο.

3. Στη Ρουμανία το πρότζεκτ το έχει αναλάβει μια κοινοπραξία, η Rosia Montana Gold Corporation (4). Σε αυτή την εταιρεία οι Καναδοί έχουν το 80,69%, ενώ το υπόλοιπο 19,31% έχει μείνει στον έλεγχο του κράτους.

Στην Ελλάδα έχει σχηματιστεί μια αντίστοιχη κοινοπραξία, η «Ελληνικός Χρυσός». Οι Καναδοί ελέγχουν το 95%, ενώ το υπόλοιπο 5% ανήκει στην ελληνική κατασκευαστική εταιρεία «Ακτωρ» του ομίλου Μπόμπολα. Το ελληνικό κράτος δηλαδή δεν έχει κρατήσει απολύτως τίποτα.

4. Το ρουμανικό κράτος, σύμφωνα με τη Rosia Montana Gold Corp., θα πάρει 4 δισεκατομμύρια δολάρια από αυτή την επένδυση, συμπεριλαμβανομένων και των δικαιωμάτων εκμετάλλευσης (royalties) που θα εισπράττει βάσει των νόμων κατ» αναλογία με το μετάλλευμα που θα εξορύσσεται (5).

Αντίθετα η Ελλάδα παραχώρησε στην «Ελληνικός Χρυσός» τα πάντα για 11 εκατομμύρια ευρώ και δεν θα εισπράξει ούτε σεντ από δικαιώματα εξόρυξης στο μέλλον καθώς ο μεταλλευτικός κώδικας που γράφτηκε επί χούντας δεν προβλέπει κάτι τέτοιο (6).

5. Ολοι οι υπουργοί που πέρασαν από το αρμόδιο υπουργείο Περιβάλλοντος της Ρουμανίας, διστάζουν να δώσουν περιβαλλοντική άδεια στο πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα, και ως εκ τούτου το πράσινο φως για την έναρξή του.

Ο υπουργός Περιβάλλοντος, Ατίλα Κοροντί, μάλιστα απέρριψε το 2007 την περιβαλλοντική μελέτη της εταιρείας καθώς δεν είχαν προσκομιστεί όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά. «Χρειαζόμαστε επενδυτές σε αυτή τη χώρα που να είναι σοβαροί, και η εταιρεία κατά τη γνώμη μου δεν είναι αρκετά σοβαρή», είπε στην συνάδελφο Γεωργία Ανάγνου.

Η τωρινή υπουργός Περιβάλλοντος μάλιστα, Rovana Plumb, πρότεινε πρόσφατα να δοθεί όλος ο φάκελος στη δημοσιότητα προκειμένου οι Ρουμάνοι να γνωρίζουν κάθε λεπτομέρεια αναφορικά με το πρότζεκτ (7).

Στην Ελλάδα, παρ» όλο που εκκρεμεί απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας που θα κρίνει το αν θα αρχίσει το πρότζεκτ ή όχι, το υπουργείο Περιβάλλοντος με εντολή του παρεμβαίνει υπέρ της «Ελληνικός Χρυσός» και ουσιαστικά διατάζει το δασαρχείο να εγκρίνει εργασίες υλοτομίας στο αρχέγονο δάσος των Σκουριών, πριν από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (8).

6. Η Rosia Montana Gold Corporation προσπαθεί να κερδίσει την κοινή γνώμη της Ρουμανίας με διαφημιστικά σποτ στην τηλεόραση και στις εφημερίδες. Σε σχέση με τη διαφήμιση η εταιρεία κατατάσσεται τρίτη μετά τις δύο μεγάλες εταιρείες τηλεφωνίας. Με αυτόν τον τρόπο ελέγχει και την εγχώρια πληροφόρηση, αφού όπως καταγγέλλουν Ρουμάνοι δημοσιογράφοι, «είναι αδύνατον να δεις να γράφονται άρθρα εναντίον του πρότζεκτ της Ρόσια Μοντάνα στον εθνικό Τύπο».

Στην Ελλάδα η «Ελληνικός Χρυσός» δεν έχει ούτε καν ιστοσελίδα (9) και δεν δαπανά τίποτα για διαφήμιση. Ούτε και φαίνεται να νοιάζει κανέναν -και μιλώ κυρίως για το κράτος- να ενημερωθεί η κοινή γνώμη της Ελλάδας για το τι ακριβώς σχεδιάζεται να γίνει στη Χαλκιδική.

Είναι λες και μιλάμε για μια έρημη τοποθεσία στον πλανήτη Αρη. Τα περισσότερα ελληνικά ΜΜΕ σιωπούν εναρμονιζόμενα με την κυβερνητική γραμμή περί ανάπτυξης και ξένων επενδύσεων uber alles, ενώ το γεγονός ότι στην κοινοπραξία συμμετέχει και ένας από τους πιο σημαντικούς επιχειρηματικούς ομίλους της Ελλάδας, βασικός μέτοχος και σε ΜΜΕ, καθιστά τη δημοσίευση κριτικής σχετικά με το project πρακτικά αδύνατη.

7. Στην Ρουμανία το πρότζεκτ είναι μεγαλύτερο (4 ανοιχτά ορυχεία) και συνεπώς έχει μεγαλύτερες επιπτώσεις στο περιβάλλον από ότι το πρότζεκτ στις Σκουριές. Επίσης θα χρησιμοποιηθεί κυάνιο. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις δηλώσεις των υπευθύνων της  «Ελληνικός Χρυσός» όχι.

Όπως λένε, από τη στιγμή που το κοίτασμα στις Σκουριές περιέχει χαλκό, θα χρησιμοποιήσουν μια τεχνική για μεταλλουργία χαλκού που λέγεται flash smelting (στιγμιαία τήξη) και θα παίρνουν τον χρυσό ως παραπροϊόν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Το ρουμανικό κράτος, παρ» όλο που έχει να κερδίσει περισσότερα χρήματα από τα σχέδια εξόρυξης χρυσού στο έδαφός του, παρ» όλο που έκανε καλύτερες συμφωνίες και παρ» όλο που και το ίδιο είναι μέτοχος της κοινοπραξίας, φαίνεται να κινείται με περισσότερη ωριμότητα, υπευθυνότητα και προσοχή σε σχέση με την Ελλάδα.

Το ελληνικό κράτος, που χορεύει στον ρυθμό των Μνημονίων, βιάζεται. Με μοναδικό κριτήριο το «να δώσουμε θέσεις εργασίας» ή «να φέρουμε ξένες επενδύσεις» κινείται άρον άρον με προχειρότητα, κερδίζοντας ελάχιστα, και μάλιστα σε ένα θέμα τόσο σημαντικό που αφορά το περιβάλλον μιας περιοχής απερίγραπτου φυσικού κάλλους.

Και επειδή οι άνθρωποι που ζουν εκεί πιστεύουν ότι τα αρχέγονα δάση που θα κοπούν δεν ξαναγίνονται και πως κάθε απόφαση που θα ληφθεί τώρα, θα επηρεάσει άμεσα και τις επόμενες γενιές, διαμαρτύρονται. Ωστόσο αντί να βρουν ένα κράτος που θα σκύψει και θα τους ακούσει, εκείνο τους στέλνει τα ΜΑΤ για να καταπνίξει τη φωνή τους.

Η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της Ευρώπης όπου συμβαίνει κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχει καμία ανάλογη περίπτωση, από τη στιγμή που η Ελλάδα έγινε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, όπου ένα μεταλλευτικό σχέδιο επιχειρήθηκε να επιβληθεί με αυτόν τον τρόπο, διά της βίας, εκ των άνω, από ευρωπαϊκό κράτος στον λαό του.

Αυτά είναι πράγματα που συχνά τα βλέπει κανείς να συμβαίνουν σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Στη Γουατεμάλα, όπου ΜΑΤ και άνδρες ιδιωτικής εταιρείας σεκιούριτι επενέβησαν προς χάριν της μεταλλευτικής CGN προκειμένου να καταπνίξουν τη διαμαρτυρία ιθαγενών Μάγιας.

Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτώσουν φριχτά τον ηγέτη τους, κομματιάζοντάς τον με ματσέτες. Στο Περού για το ορυχείο της Newmont, όπου δυνάμεις καταστολής συγκρούστηκαν με τους ντόπιους που επίσης διαμαρτύρονταν κατά του πρότζεκτ, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς και τραυματίες.

Και στην Κολομβία, όπου εξαιτίας του 50χρονου εμφύλιου πολέμου, ο στρατός είναι αυτός που φυλάει τις ιδιωτικές εταιρείες χρυσού. Αλλά είπαμε: Εμείς δεν έχουμε καμιά σχέση με Λατινική Αμερική, είμαστε στο ευρώ, είμαστε Ευρώπη!

Ρώτησα τον πρώην υπουργό Περιβάλλοντος που έβαλε την υπογραφή του για το πρότζεκτ, Γιώργο Παπακωνσταντίνου, τι ακριβώς κερδίζει η χώρα. (Θυμίζω ότι πήραμε 11 εκατ. ευρώ και τέλος. Ούτε σεντ από royalties στο μέλλον.)

Μου απάντησε αυτολεξεί: «Το κράτος κερδίζει γιατί παίρνει φόρους, το κράτος κερδίζει γιατί προσλαμβάνονται πάνω από 1.000 άτομα και αυτά τα άτομα έχουν εισοδήματα, άρα πληρώνουν φόρους».

Θέσεις εργασίας

Ο κ. Στρατουδάκης της «Ελληνικός Χρυσός» μιλάει για «1.700 άμεσες θέσεις εργασίας και τις διπλάσιες έμμεσες». Περίπου 5.000 δηλαδή. Κάτι που με ευκολία επιβεβαιώνει και ο δήμαρχος Αριστοτέλη κ. Πάχτας:

«Πείτε μου, σε ποια άλλη περιοχή της πατρίδας μας, στην επόμενη πενταετία θα δημιουργηθούν άλλες 5.000 θέσεις απασχόλησης;».

Παρ» όλο που θεωρώ έωλο τον αριθμό των έμμεσων θέσεων -γιατί κανείς δεν μπορεί αυτή τη στιγμή να επιβεβαιώσει ότι π.χ. οι γαλότσες που θα φορούν οι εργάτες θα φτιάχνονται από ελληνικά χέρια και δεν θα αγοράζονται από τη Βουλγαρία- θα θεωρήσω ότι ο αριθμός των θέσεων εργασίας που θα δημιουργηθούν θα είναι όντως 5.000.

Οπως επίσης θα τονίσω και κάτι που δεν ακούγεται συχνά: ότι σύμφωνα με τις μελέτες της εταιρείας για τις Σκουριές, το ορυχείο θα έχει ζωή 27 χρόνων.

Αμείλικτα ερωτήματα

Τα ερωτήματα λοιπόν που καλείται να απαντήσει η ελληνική κοινωνία είναι τα εξής: Δέχεται για μια υπόσχεση 5.000 θέσεων εργασίας που θα διαρκέσουν 27 χρόνια, να κοπούν εκατοντάδες στρέμματα αρχέγονου δάσους;

 

Δέχεται να ρισκάρει τυχόν περιβαλλοντικές επιπτώσεις και ατυχήματα;

 

Δέχεται να εξορυχτεί χρυσάφι που θα φεύγει έξω, χωρίς να αφήνει περαιτέρω κέρδη στον τόπο από δικαιώματα εξόρυξης, παρά μόνο όσα θα προκύπτουν από τη φορολογία της επιχείρησης και των εργαζομένων της;

 

Και το πιο σημαντικό: Δέχεται αυτού του τύπου την ανάπτυξη;

 

Αυτά τα βασικά ερωτήματα θα πρέπει να αποτελέσουν την καρδιά μιας δημόσιας διαβούλευσης, η οποία κανονικά θα έπρεπε να είχε ήδη γίνει. Ετσι ώστε όλοι οι Ελληνες να είναι ενημερωμένοι γι» αυτό που σχεδιάζεται να γίνει σε ένα μέρος της πατρίδας τους.

 

Μας αφορά όλους. Αλλωστε όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, «Το κύριο γνώρισμα του πολίτη είναι η συμμετοχή στην απονομή δικαιοσύνης και στην άσκηση εξουσίας». Δυστυχώς στη σύγχρονη ελληνική δημοκρατία αυτά είναι ψιλά γράμματα.

 

1. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2011-2012/278-to-aggigma-tou-mida

 

2. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2012-2013/314-o-xrysos-sta-xronia-tis-krisis-mavri-vilva

 

3. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/documentaries/chronologically/2012-2013/330-xrysos-sta-xronia-tis-krisis-o-thisavros-tis-kassandras

 

4. http://en.rmgc.ro/

 

5. http://en.rmgc.ro/rosia-montana-project/economy/business-plan.html

 

6. Μεταλλευτικός Κώδικας, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ, ΜΕΤΑΛΛΕΙΟΚΤΗΣΙΑ ΕΝΝΟΙΑ – ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΝ – ΜΕΤΑΒΟΛΑΙ Δικαίωμα μεταλλειοκτησίας http://www.ndf.gr/el/law/law/finish/1-/3-210-35101973.html

 

7. http://actmedia.eu/energy-and-environment/rovana-plumb-insists-on-declassification-of-files-on-rosia-montana/41457

 

8. http://www.exandasdocumentaries.com/gr/news/interesting-articles/315-omi-paremvasi-tou-ypeka-yper-tis-ellinikos-xrysos

 

9. http://www.hellas-gold.com/

 

10. http://www.newsbomb.gr/politikh/story/109173/o-panishyros-giorgos-mpompolas-ta-dimosia-erga-kai-ta-mme

 

02/12/2012 Εφημερίδα Συντακτών

Το άρθρο δημοσιεύεται στο τεύχος Φεβρουαρίου 2012 του περιοδικού «ΠΤΗΣΗ & Διάστημα»

Οι παλιότεροι ίσως θυμούνται άρθρα μου στη «Π&Δ», στους 4Τ αλλά και στις εφημερίδες που έγραφα και γράφω (εδώ και 6 χρόνια στο «1ο ΘΕΜΑ») για τις γελοιότητες των …αγανακτισμένων κατοίκων των «τοπικών κοινωνιών» Θρακομακεδόνων, Μενιδίου (παλαιότερα) και Κάτω Κηφισιάς αλλά, και άλλων γειτονικών περιοχών για τον …κίνδυνο που επιφυλάσσουν οι πτήσεις των …ανεμοπτέρων και αεροπλάνων των Αερολεσχών.

Το τι ελέχθη, γράφτηκε και ακούστηκε  τα τελευταία 10 χρόνια δεν περιγράφεται καθώς, μεγάλα και μικρά επιχειρηματικά συμφέροντα προσπαθούσαν να «βάλουν χέρι» στα 4000(;) στρέμματα του αρχαιότερου αεροδρομίου στην Ελλάδα. Στα αρχεία μου έχω την απαίτηση κάποιου γραφικού βλαχοδήμαρχου που ήθελε να μετατρέψει το μισό σε …νεκροταφείο και το άλλο σε «περιοχή ήπιας οικιστικής ανάπτυξης». Έχω επίσης τις επιστολές των «επιτροπών δράσης» των αγανακτισμένων των Θρακομακεδόνων ,που δεν μπορούν να …ησυχάσουν απ’ τον θόρυβο που κάνουν τα αεροπλάνα των Αερολεσχών, που όλα, μα απολύτως, έχουν πιστοποιητικά θορύβου από τις εθνικές ΥΠΑ αλλά και τον …κίνδυνο που διατρέχουν τα …παιδιά τους απ’ τις πτήσεις των ανεμοπτέρων! Το τι χοντράδα ή, καλύτερα, αγνή αυτό-ικανοποίηση έχει λεχθεί δεν περιγράφεται!

Στη προσπάθεια τους να διώξουν,  πρώτα την Αερολέσχη και τις Αερολέσχες και μετά την ίδια την Σχολή Ικάρων έχουν δοκιμάσει τα πάντα τα οποία, ως παλιός στο αεροδρόμιο, έχω ζήσει ένα προς ένα και, σε δύο απ’ αυτά ήμουν παρών όταν, ο τότε Διοικητής της ΣΙ έστειλε, με συνοπτικές διαδικασίες, τους «διαμαρτυρόμενους» απ’ εκεί που ήλθαν.

Τα χρόνια πέρασαν το αεροδρόμιο δεν έκλεισε, δεν έγινε νεκροταφείο, χώρος ήπιας οικιστικής κονόμας και «υπερτοπικός πόλος αναψυχής» (αλλάξετε το «κ» με «π» στον «πόλο») αλλά, η απειλή δεν έπαψε να υπάρχει. Κομματικά και επιχειρηματικά συμφέροντα στα οποία εμπλέκονται λουλούδια με όνομα και επώνυμο θέλουν το «φιλέτο» προκειμένου να το «αξιοποιήσουν» σε συνδυασμό με τα πρώην «βασιλικά κτήματα» και να βγάλουν τα ρεάλια της αρκούδας.

Οι γελοίοι τύποι χρησιμοποιούν ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ προκειμένου να διώξουν τα αεραθλητικά σωματεία απ’ το αεροδρόμιο. Την Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου έβαλαν ένα μακάκα να τηλεφωνήσει στον Πύργο Ελέγχου και να ισχυρισθεί ότι, οι πτήσεις των ανεμοπτέρων θέτουν σε κίνδυνο την λειτουργία του …τελεφερίκ!! Τρομοκρατήθηκε, είπαν, ο τραμβαγιέρης του κλουβιού που ανεβο-κατεβάζει αλογομούρηδες στο καζίνο. Αντί να θαυμάζουν τους πιλότους της Ανεμολέσχης Αθηνών μας «τη λένε» επειδή πετάμε 300 μέτρα πάνω απ’ το άχρηστο «κουτί» τους που μεταφέρει θύματα στο ξεφτιλισμένο καζίνο!

Επειδή ήμουν ένας απ’ αυτούς (πετούσα κοντά 2 ώρες την προηγούμενη μέρα), θέλω να τους πω ότι όλες τους οι ενέργειες καταγράφονται και, την κατάλληλη στιγμή, θα παρουσιαστούν σε εκτεταμένα ρεπορτάζ στη «Π&Δ» και στην εφημερίδα που εργάζομαι.

Παρακολουθούνται επίσης και οι ενέργειες κάποιων (ξέρουν αυτοί)!, οι οποίοι έχουν αναλάβει να εκθέσουν την Πολεμική Αεροπορία εκ των έσω. Άκουσα πως κάποιο ένστολο λουλούδι έχει κάνει πρόταση στο ΓΕΑ να φύγουν απ’ το Τατόι ΟΛΕΣ οι Αερολέσχες! Γιατί; Διότι, όπως λένε, ο «πύργος» δεν μπορεί να ασχολείται με τις πτήσεις των …ιδιωτών χειριστών ανεμοπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων αλλά μόνο με εκείνες της Π.Α

Περίεργο διότι, όταν πριν λίγους μήνες επισκέφθηκα την Α/ΓΕΑ μου είπε, σχολιάζοντας την επιτυχία της εκδήλωσης της «Αεροπορικής Εβδομάδας» ότι, τον εξέπληξε η προσέλευση του κοινού, χάρηκε που ο κόσμος έρχεται κοντά στην Αεροπορία και, το αεροδρόμιο «είναι στη διάθεση μας για την διοργάνωση παρόμοιων εκδηλώσεων».

Ας ξέρουν λοιπόν οι «αγανακτισμένοι», οι «ανησυχούντες» και, κύρια, εκείνοι που πιστεύουν ότι

α. τα ασφαλέστερα αεροπλάνα, ανεμόπτερα και ελικόπτερα είναι εκείνα που ΔΕΝ ΠΕΤΑΝΕ (λόγω της …2ώρης παύσης της λειτουργίας του α/δ το «μεσημέρι») ότι, κάποιος παρακολουθεί κάθε τους βήμα και

β. αυτά που διάβασαν σε αυτό το σημείωμα είναι μόνο το 10% των στοιχείων που θα παρουσιάσω αν, αυτοί οι «κάποιοι» συνεχίσουν να εκθέτουν την Π.Α χωρίς την οποία ο Αεραθλητισμός θα είχε πεθάνει._

Κώστας Καββαθάς

Λοιπόν…

Χρειάζομαι, επειγόντως, παπά για να κάνει ευχέλαιο. Πάνε δύο μήνες που, απ’ τη μία «ασθένεια» βγαίνω και στην άλλη μπαίνω. Η ιστορία ξεκίνησε με τα μάγια που μου έκανε ο Μάγος Μαρουμάν στο δρόμο προς την Μόρντορ. Για δύο εβδομάδες και χωρίς κανένα φυσικό λόγο η πίεση μου θύμιζε εκείνη σαμπρέλας φορτηγού. Πήγα στον γιατρό, ρώτησα τι έχω, απάντησε «μακάρι να ήξερα». Ξαναρώτησα πως είναι δυνατό οι γιατροί να μην έχουν απάντηση είπε πως, οι ντόκτορ που θα βρει την αιτία θα πάρει το Νόμπελ Ιατρικής το 2013, είπα «ευχαριστώ» και έφυγα -χωρίς πίεση. That said είχα μία «ίωση». Δεν ξέρω τι στην οργή είναι «μία ίωση» και κανείς άλλος δεν φαίνεται να ξέρει. Για άλλες 15 μέρες έβηχα σαν την Λιλίκα, πίνοντας διάφορα σιρόπια μέχρι που πέρασε. Είπα «α τι ωραία» και βγήκα να κάνω τα 2,5 χλμ στο διάδρομο παρακολουθώντας τους Λυριτζή-Οικονόμου στο ΣΚΑΙ αλλά, μάταια. Μόλις εμφανίστηκε το Στρατούλι σταμάτησα. Δεν είναι εύκολο να «τρως» τόση ακτινοβολία πρωί-πρωί. Η …σιδερένια μου κράση ξεπέρασε και αυτόν τον σκόπελο αλλά, σήμερα το πρωί «ξύπνησα» από μία νύχτα αϋπνίας. Θέλω να πω πως, ναι μεν κοιμήθηκα αλλά, μόνο ως προς τη θέση του σώματος (ύπτια) αλλά, το (δημιουργικό) μου μυαλό δεν σταμάτησε να βλέπει όνειρα. Τι; Ότι βάλει ο νους. Από κυνηγητά με την Gestapo μέχρι συνάντηση με τον Άρη Σπηλιωτόπουλο και από παρακολούθηση της εκπομπής «Mega Σαββατοκύριακο» μέχρι ταξίδια στα άστρα. That said too αποφάσισα, όπως λέει και ο Λουκιανός, να μείνω σπίτι και να φτιάξω κάνα αυγό πράγμα που έκανα μέχρι τη στιγμή που διάβασα πως παρουσιάστηκε το νέο Audi Q7 που είναι 350 κιλά ελαφρύτερο απ’ το προηγούμενο και θα αποτελέσει τη βάση για το Q8 και μετά τα Q9, Q10, Q13 κι’ έντεκα. Η είδηση με χαροποίησε διότ, δείχνει ότι, η ανάκαμψη είναι κοντά και, το αυτό ισχύει για την παλιά μου τέχνη. Θα αρχίσω πάλι να «γράφω γι’ αυτοκίνητα», σκέψη που φέρνει ρίγη (απελπισίας) γιατί θα με παίρνει τηλέφωνο η Σούλα Σουλούμπα που είναι marketing της «Blogs Cars Ltd» που εισάγει κινέζικα που συναρμολογούνται στη FYROM και, δεν θα ξέρω τι να πω

Τώρα είναι κοντά 10 και δεν μπορώ να πάω σινεμά γιατί «είναι αργά» αλλά, πήγα προχτές και είδα τα Άγρια πλάσματα του Νότου», ωραίο φιλμ του ανεξάρτητου αμερικανικού κινηματογράφου (διακρίθηκε στο Sundance), είδα στην ΕΤ ένα αφιέρωμα στον Leonard Cohen με παραγωγό τον  Μελ Γκίμπσον. Η πίοιση του Κοέν και τα τραγούδια είναι μαγικά αλλά, το ντοκιμαντερ ήταν σαν B-movie. Πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως εριμμένοι είναι αυτό το κείμενο (έτσι γράφεται το»εριμμένοι»;), άκουσα ότι ο Δημήτρης Η1Ν1 Αβραμόπουλος επισκέφθηκε τον Ερντογάν και τον Αχμέτ Νταβούτογλου και, αφού πήγε ο Η1Ν1 στην Άγκυρα μπορώ να κοιμηθώ και, το πρωί να ξυπνήσω, να πλυθώ και να κάνω καμία επανάσταση με την προϋπόθεση ότι, δεν ξεκίνησε η επίθεση εξωγήινων όπως είδα να συμβαίνει στη κεντρική Ρωσία διότι, πρώτη φορά βλέπω μετεωρίτη να αφήνει con trails…  

1o ΘΕΜΑ, 10.02.12

Όσοι μου κάνετε τη τιμή να διαβάζετε τα κείμενα μου θα έχετε καταλάβει ότι, το 95% των «δράσεων» που υλοποιώ, από τα μέτρα για την οικονομία και την παιδεία μέχρι τις προμήθειες για την άμυνα και τις επενδύσεις στην βιομηχανία, είναι συμβολικές. Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι, οι περισσότερες κυβερνήσεις από την «μεταπολίτευση» και μετά ήταν συμβολικές με τελευταίο παράδειγμα την κυβέρνηση του Γυμναστηρίου για να μην αναφερθώ σ’ εκείνες της Επανίδρυσης και του Εκσυγχρονισμού του Κράτους και χαθούμε στη μετάφραση. Παραθέτω μερικά (συμβολικά) παραδείγματα. α. γραμμή του ΟΣΕ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη που να μπορούν να χρησιμοποιούν εμπορευματικές αμαξοστοιχίες δεν είναι ολοκληρωμένη λόγω της ύπαρξης της ιστορικής γέφυρας Γοργοποτάμου που δεν αντέχει το… βάρος. Για να περάσουν τρένα cargo πρέπει να ολοκληρωθεί το τμήμα Τιθορέα-Δομοκός που κατασκευάζεται τα τελευταία 20 χρόνια β. γραμμή τρένου από Ο.Λ.Π σε Θριάσιο Πεδίο για την μεταφορά κοντέινερ η οποία έχει ολοκληρωθεί, μετά από 6 χρόνια αναθεωρήσεων και ανατιμήσεων. Ο Ο.Σ.Ε προσπαθεί να κάνει δοκιμές αλλά, δεν το καταφέρνει γιατί, για να ηλεκτροδοτηθεί, πρέπει να υπογράψει ο Δήμος Κερατσινίου,  που απαιτεί δημοτικά τέλη 9.000.000 ευρώ επικαλούμενος το εμβαδόν της γραμμής στην περιοχή «του». Ο νόμος που λέει ότι, το σιδηροδρομικό δίκτυο είναι εθνικό και καμία απαίτηση από καμία «τοπική κοινωνία» δεν γίνεται δεκτή, είναι συμβολικός. Το αυτό ισχύει για τη γραμμή απ’ το Θριάσιο στον εμπορευματικό σταθμό που, στην πραγματικότητα είναι ένα «αεροδρόμιο» με γραμμές και τρένα που  μεταφέρουν τα εμπορεύματα απ’ το λιμάνι. Εκεί με ειδικά μηχανήματα (γερανογέφυρες) γίνεται η διαλογή  και τα τρένα αναχωρούν για Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια για Ευρώπη. Η Α’ φάση του έργου έχει ολοκληρωθεί πριν δύο χρόνια και έχει γίνει δύο φορές διαγωνισμός για την δεύτερη (φάση),  που περιλαμβάνει κτίρια, γερανογέφυρες και υποδομές βάσης. Ως εκ τούτου οι επενδύσεις της COSCO και άλλων αναμένουν στο ακουστικό τους. γ. προς το τέλος της δεκαετίας του ’90 μία Ιταλική εταιρεία κατασκεύασε την ηλεκτροκίνηση από το ΣΚΑ έως τη Λειβαδιά. Η γραμμή δεν λειτούργησε ποτέ αφ’ ενός διότι, τότε, δεν είχαμε ηλεκτροκίνητα τρένα και ολοκληρωμένα δίκτυα ηλεκτροκίνησης και, αφ’ ετέρου διότι έχει κλαπεί ο χαλκός, αξίας εκατομμυρίων ευρώ. Ο γράφων πληροφορήθηκε ότι, προκηρύχτηκε νέος διαγωνισμός  προϋπολογισμού 25 εκατομμυρίων ευρώ για την αποκατάσταση του κλεμμένου (χαλκού) τον οποίο σκοπεύω να αφαιρέσω (συμβολικά) για να ξανα-μάτα προκηρυχθεί και να (ξανα)πουλήσω ηλεκτροφόρα σύρματα όπως κάνω από το 1998 έως το 2013 δ. γραμμή ΣΚΑ-Κόρινθος (προαστιακός) που παρέχει ένα υπερσύγχρονο σύστημα λειτουργίας ασφαλούς κυκλοφορίας συρμών (σηματοδότηση …Siemens) αλλά, τα τρένα κινούνται με κανόνες του 1900.  Τα δρομολόγια είναι ανά μία ώρα που σημαίνει σε κάθε κατεύθυνση είναι ένα τρένο. Όταν φτάσει στη Κόρινθο ξεκινάει το άλλο δια να είμεθα σίγουροι ότι η γραμμή είναι άδεια. Το σύστημα της Siemens είναι και αυτό συμβολικό και δεν δουλεύει. Ο λόγος είναι οικονομικός και η υπόθεση είναι στα δικαστήρια, ενώ οι εγκαταστάσεις κατά μήκος της γραμμής ρημάζονται από τους λωποδύτες

Κλείνω αυτό το (συμβολικό) άρθρο με τρεις σύντομες αλλά, όχι τελευταίες αναφορές. Στη Μέσα Χώρα Τρικάλων, στη νότια Πίνδο η Δ.Ε.Η έκανε φράγμα για να δημιουργηθεί τεχνητή λίμνη κι’ έφτιαξε και ένα υδροηλεκτρικό εργοστάσιο που θα δούλευε από το φράγμα Μεσοχώρας. Τα έργα τέλειωσαν το 2005 και το νερό του ποταμού ρέει χωρίς να γεμίζει η λίμνη (θαύμα παιδί μου, θαύμα). Στον Μαραθώνα μετέτρεψαν το αεροδρόμιο σε κωπηλατοδρόμιο και, στη συνέχεια, σε εκτροφείο βατράχων. Το ίδιο έγινε και στο αεροδρόμιο Ελληνικού που «έκλεισε» και δεν έκλεισε (ΣτΕ) και τείνει να μετατραπεί σε εκτροφείο σκανδάλων. Κατόπιν τούτων πρέπει να (συν)ομολογήσουμε ότι, τα πάντα σε τούτη τη χώρα, από τις καταλήψεις μέχρι τις επενδύσεις είναι συμβολικά._Κ.Κ.

ΥΓ. Δεν χρειάζεται (νομίζω) να πω ότι, όλα τα παραπάνω δεν τα κάνω …εγώ  αλλά, τα αστέρια που έχουν αναλάβει τη θέση του υπουργού και, κάποιες φορές, τουτ πρωθυπουργού στην έρημη αυτή χώρα. Στα άρθρα λέω ότι είναι …δικά μου έργα για να μην αναγκάζομαι να γράφω ασήμαντα ονόματα

του μαθητού Καββαθά Κωνσταντίνου του Δημητρίου και της Ερασμίας

Ο οποίος έχει πάνω από ένα μήνα να εμφανιστεί στη σκηνή επειδή, όπως λένε οι Ακατoίκητοι στα πρωϊνάδικα, είχε «ψυχολογικά προβλήματα», «έβαλε μία άνω τελεία», «άλλαξε ατμόσφαιρα», «άλλαξε κλίμα» κλπ. Η αλήθεια είναι ότι, ο μαθητής πέρασε μία από τις συνηθισμένες του φάσεις στη διάρεκεια των οποίων όλα συνηγορούν στο ότι, ο βαρκάρης περιμένει να με περάσει απένανντι.  Όταν, π.χ, ρωτάω τον φίλο μου τον Βάιο Τζίφο που, κάθε μέρα κάνει (χωρίς να πληρώνεται όπως όλοι οι εργαζόμενοι στο Ερρίκος Ντυνάν) 4-5 στεφανιογραφίες γιατί, η πίεση μου πάει 11,5-25 μου απαντάει «αφού δεν έχεις τίποτα μάλλον επειδή είσαι …τρελός». Με αυτή τη διάγνωση, η οποία δεν απέχει πολύ απ’ την πραγματικότητα, φτιάχνονται τρομακτικά ιατρικά φαινόμενα όπως, δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου, τρομάζω τον Καίότη, την Ζουζοού (φωτό) 

Η Ζουζού σε μικρή ηλικία.

Η Ζουζού σε μικρή ηλικία.

την Σ.Κ (σκίτσο) Η Σ.Κ σε μικρομέλαη ηλικία (cedit: Fox), την Λιλίκα (φωτό σε λίγο) και.γενικά, όλους που ενδιαφέρονται για την υγεία του Bosson de Higgs, επιστρέφω στη «κανονική» ζωή και γράφω στο ιστολόγιο. Γράφω τρόπος του λέγειν γιατί χτες που δοκίμασα να γράψω στο Chrome το blog έκλειεσε και βγήκε μία πινακίδα που έλεγε ότι, η σελίδα μεταφέρει «κακοόβουλο λογισμικό» ίσως επειδή προσπάθησα να επικολήσω μία είδηση για τα φαινόμενα «τρομοκρατίας» που μόνο που ακούω τις ειδήσεις τρομοκρατούμαι από τη χρήση του όρου μια και, όποιος διαφωνεί με ένα σύστημα δεν είναι, απαραίτητα, τρομοκράτης αλλά σκασμένος, απηυδισμένος, εξαπατημένος, πατημένος, πατριώτης (θυμηθείτε τον Mel Gibson στο «Patriot» και αναρωτηθείτε αν ήταν μαχητής της (αμερικάνικης) ανεξαρτησίας ή …τρομοκράτης επειδή τίναζε με το μουσκέτο του τα μυαλά των κοκινοκώληδων στο αέρα;), Αυτά λέω και θα με περιλάβει ο Σκαρβελάκης ή και ο Πρετεντέρης και μαύρο φίδι που μ’ έφαγε σε αυτόν, τον πολιτικά ορθό κόσμο όπου, οι μόνοι που δικαιούνται δια να ομιλούν είναι οι ομιλούσες κεφαλές των κομμάτων και τα παρα φύση γεννήματα του Συστήματος όπως κάποια φασιστόμουτρα που παριστάνουνν τους δημοκράτες.

Πάμε πάρα κάτω… Μία μέρα έβαλα «μία άνω τελεία» και πήγα σινεμά κάνοντας την βλακεία να δω το «The life of P» επειδή παρασύρθηκα απ’ τ’ όνομα του Ανγκ Λι. Τέτοια μακακία σπάνια βλέπεις. Το ίδιο και για το πολυδιαφημισμένο «Argo» (όπου το «παιδί» σώζει μία δράκα αμερικανών δημοσίων υπαλλήλων απ’ τους ιρακινούς μετά τη πτώση του Σάχη και τους πάει Παρίσι και ζούμε εμείς καλά και αυτοί καλύτερα αφού, η Αμερική τα κάνει όλα και συμφέρει και εμείς δίνουμε 8 ευρώ για να δούμε την σαπουνόπερα. Να όμως που υπάρχει ένας Αμερικανός «ψυχοπαθής» που μου ταιριάζει αφού είδα το «Django ο Τιμωρός» του

Ταραντίνο με τον οποίο, μοιραζόμαστε τα ίδια (καρτουνικά) γονίδια. Ωραία ταινία για μεγάλο ποπ κορν που κάνει απλώς πλάκα και δεν παριστάνει τον Ζουπερμαν. 

Πάμε ακόμα πιο κάτω για να πούμε ότι, η εταιρία διέρχεται το μετέωρο βήμα του πελαργού(;) πράγμα που σημαίνει ότι, ναι μεν προσπαθώ αλλά, τα χρονικά περιθώρια στενεύουν αφού η «Εθνική» κατάγγειλε ένα παλαιό δάνειο (που η εταιρία εξυπηρετούσε κανονικά επειδή πτώχευσε η «Εκδόσεις Λυμπάρη Α.Ε» ήτοι πιασ’ τ’ αυγό και κούρευτο) ή, τι κρίμα να μη με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο αφέντη τσουτσουλομύτη ή Τόμπολα ή Αλαφιασμένο ή, έστω, Μπερλουσκόνι να πάρω 200 εκατομμύρια δάνειο απ’ την Τράπζα Απιστίας, την  Ούρομπανκ ή την Πρότον, Δεύερον και Τρίτον Μπανκ. Εντός της εβδομάδος θα γνωρίζω ποια θα είναι η τύχη μας.

Τι άλλο; Τίποτα σπουδαίο εκτός απ’ την ομιλία Βενιζέλου στη Βουλή (πριν καιρό) που αποστόμωσε τον ΑλΤσιιπ όταν του είπε ποίος πταίει δια τα 500 δισεκατομμύρια που εκείνος και οι ομοιοι του δανείστηκαν απ’ την Γκόλντμαν Ζακς επειδή ο μπαμπάς της βασιλίσσης Σίμσον ήταν γενικός διευθυντής ή κάτι εξ ίσου υψηλό και ο Ανδρέας επένδυσε  το κατι τις σε κτήμα στον Καναδά και… Περασμένα ξεχασμένα θα πείτε και θα έχετε άδικο γιατί ούτε περασμένα ούτε ξεχασμένα (από εμένα και άλλους νεότερους) είναι. Κλείνοντας για σήμερα θέλω να πω ότι έχω να πω και πολλά αλλά, σιγά-σιγά δια να μη τρομάξετε-:)

Υ.Γ Δια τα φρικτά μου λάθη στο κείμνο ζητάω την κατανόηση σας αλλά, η οθονη του lapitop είναι μία σταλιά τα γράμματα 6άρια και όλο κάτι πάει στραβά και το διορθώνω μετά

1ο ΘΕΜΑ

03.02.12

Ομολογώ ότι, στο «Ξύπνημα του Finnegan» υπερέβην τα όρια της ευπρέπειας διότι επιχείρησα να περιγράψω τις αποφάσεις που πήρα ξυπνώντας μετά από μία νύχτα διαρκείας 38 ετών, στην οποία έκανα χρήση. Πριν πέσω στο κρεβάτι σκεπτόμουν τι θα κάνω την επομένη προκειμένου να διασφαλίσω το μέλλον του ελληνικού λαού. Τη νύχτα όμως με κυρίευε τα πάθος μου για τις ουσίες. Όταν ξυπνούσα δεν θυμόμουν τίποτα γι’ αυτό, την περασμένη εβδομάδα, αποφάσισα να βάλω τέλος στις κακές συνήθειες και, με τις λιγοστές μου δυνάμεις, να συμβάλω στην επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας ρίχνοντας ο ίδιος προσωπικά και αυτοπροσώπως, γέφυρες σε Ανατολή και Δύση. Πρώτη ενέργεια η 3η γέφυρα στο Κατάρ. Αν θυμάστε την πρώτη την έριξα όταν πήγα με το κυβερνητικό τζετ, συνοδευόμενος από  τον Πρίγκιπα Νικόλαο και τον οικογενειακό μου φίλο Harry Lawman. Η επίσκεψη αφορούσε α. την επένδυση στο λιμάνι του Αστακού, όπου ο Εμίρης θα έφτιαχνε μία μονάδα ισχύος 1000MW, που θα λειτουργούσε με καταριανό LPG και, β. την διασφάλιση των καταθέσεων της βασιλομήτορος Τζούλιας της Χαρτόβιας στις τοπικές τράπεζες. Για λόγους που χάθηκαν στις αναθυμιάσεις η επένδυση δεν «υλοποιήθηκε».

Λίγους μήνες μετά κατέβηκα (με Αθεμπίγιο και Αιθέρια Τίνα), στο «παραλιακό μέτωπο» και, αφού γκρέμισα την ήδη  γκρεμισμένη  «Νεράϊδα», ανακοίνωσα ακόμα μία επενδυτική πρωτοβουλία για το αεροδρόμιο Ελληνικού, πάλι  απ’ το Κατάρ. Λίγο όμως το γεγονός ότι, το ΣτΕ είχε αποφανθεί ότι, ποτέ δεν σταμάτησε να είναι αεροδρόμιο, περισσότερο η πρωτοβουλία των «τοπικών κοινωνιών» να το μετατρέψουν σε συνεταιριστικό αγρό και περιοχή ήπιας οικιστικής ανάπτυξης, έκαναν το Εμιράτο να λακίσει για δεύτερη φορά. Πιστός στην πολιτική «μια του κλέφτη, δύο του κλέφτη», προετοίμασα καλά την επίσκεψη και μετέβην στη Ντόχα συνοδευόμενος από τους 40 Επιχειρηματίες. «Δεν μπορεί, είπα. Κάτι θα μας κάτσει». Σε ερώτηση δημοσιογράφου γιατί, όλοι οι πολιτικοί μου εαυτοί βασίζουν τις ελπίδες τους στο Εμιράτο, η απάντηση είναι ότι α. ο Εμίρης είναι φιλικός με τους ντόπιους όταν κάνει διακοπές στη Κεφαλονιά β. έχει ψωνίσει το Κόστα Σμεράλντα άρα, ο Sir Takis  μπορεί να του πουλήσει και τον «Αστέρα». Για να μην αναφερθώ στην Ε.Α.Β την οποία σκοπεύω να κόψω σε μικρά κομμάτια και πουλήσω στην Τ.Α.Β (Τουρκική Αεροπορική Βιομηχανία), στα πλαίσια των δράσεων καλής γειτονίας. Πριν φύγω ένας συμμαθητής μου απ’ το Άμχερστ τηλεφώνησε (τυχαία)  στον Ερντογαν και τον ρώτησε που θα πάει αύριο για να τον συαντήσω κατά τύχη. Ο Ταγίπ είπε: «Ντόχα, ξενοδοχείο Oryx Rotana». Επειδή κι’ εγώ πήγα Ντόχα κι’ έμενα στο Oryx, βρεθήκαμε και συζητήσαμε (κατά τύχη), τα προβλήματα μεταξύ των δύο χωρών. Πρώτα εκείνο των 146 ιμάμηδων της δυτικής Θράκης και μετά την επαναλειτουργία της Χάλκης (give something-take something).

Παρεμπιπτόντως  τονίζω ότι, η επιχείρηση «Επενδύστε στην Ελλάδα», δεν έχει αποδώσει τα αναμενόμενα, ίσως λόγω του φαινόμενου του θερμοκηπίου που είχε επηρεάσει τα μυαλά των εταίρων μας στην Ε.Ε. Από τη στιγμή όμως που ο Πλατινί αποφάσισε, το World Cup  του 2022 να γίνει στο Εμιράτο, όλα μπήκαν σε μία σειρά.

Μαζί μου στο ταξίδι είχα τους Π. Παναγιωτόπουλο, Κ. Χατζηδάκη και Όλγα Κεφαλογιάννη  για να άρουν (σε ρυθμούς Fast Talk), τα όποια τεχνικά εμπόδια παρουσιασθούν στη πώληση της δημόσιας περιουσίας

Εκείνη τη στιγμή όμως, οι αγρότες επέλεξαν να ζητήσουν «φθηνό πετρέλαιο», προφανώς αντιγράφοντας τις παροχές που έχουν οι Γάλλοι, Γερμανοί., Ιταλοί και Ισπανοί. Ανάθεσα την αντιμετώπιση του προβλήματος στους κ.κ. Παπαδάκη, Ευαγγελάτο, Καμπουράκη και Οικονομέα όπως κάνω από την εποχή των Ιμίων (κ. Βερύκιος), και έφυγα για Ντόχα.

Επειδή πολλοί λένε ότι, τα ληγμένα που παίρνω τα τελευταία 50 χρόνια έχουν επηρεάσει τη κρίση μου, οφείλω να δεχτώ πως  έχουν δίκιο. Μία περίπτωση να σταματήσω τη χρήση είναι, στις επόμενες εκλογές Πρωθυπουργός να εκλεγεί ο Αλέξης, αντιπρόεδρος να γίνει ο Benny de Shrek και τη θέση του (γίγαντα) Παναγιωτόπουλου στο ΥΠ.ΕΘ.Α να πάρει ο (γίγας) Στρατούλης. Τώρα που το σκέπτομαι βλέπω πως είναι ένα καλό σενάριο για την επιστροφή των Monty Python στη μεγάλη οθόνη._Κ.Κ.





Αρέσει σε %d bloggers: