Αρχείο για Ιανουαρίου, 2013

1ο ΘΕΜΑ, 27.01.13

Το παρόν πόνημα είναι, βασικά. κυκλικό.  Το μισό της πρώτης φράσης συνεχίζεται με το μισό της τελευταίας και, το 50% της τελευταίας με το 50% της δεύτερης. Με άλλα λόγια είναι μία συνειδητά αποτυχημένη προσπάθεια να «μιμηθεί» το στιλ του μεγάλου Ιρλανδού συγγραφέα James Joyce στο ομώνυμο βιβλίο, για να περιγράψει το σύστημα των …αποκρατικοποιήσεων στη Ελλάδα από τη μεταπολίτευση και δώθε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν περιλαμβάνει ψήγματα από παλαιότερα όνειρα ή εφιάλτες, που κόβονταν απότομα όταν έληγε η επήρεια του κομματικού, επιχειρηματικού, συνδικαλιστικού και οικονομικού μπάφου.

Παράδειγμα η αποκρατικοποίηση της Ολυμπιακής. H οποία, κρατικοποιήθηκε προκειμένου να ικανοποιηθεί ο ιδιωτικός τομέας. Όταν όμως ο τελευταίος είδε ότι, οι απαιτήσεις της δεξιάς παλάμης δεν ήταν δυνατό να ικανοποιηθούν απ’ την αριστερή, πούλησε το αριστερό του χέρι στο δεξί. Όλα συνέβησαν με τα χρήματα του ιρλανδικού λαού (δεν γράφω «ελληνικού» για να μη κατηγορηθώ για εθνικισμό), ο οποίος πλήρωσε την αποκρατικοποίηση της εταιρίας. Άλλο παρέδειγμα τα ναυπηγεία, τα οποία γεννήθηκαν ιδιωτικά μία νύχτα (χωρίς φεγγάρι), έγιναν κρατικά για να ιδιωτικοποιηθούν όταν ο (τότε) υπουργός Εθνικής Οικονομίας πήρε εντολή από τον (τότε) Πρωθυπουργό όταν ο τελευταίος κατάλαβε ότι το μαγαζί δεν είχε κερδορεάλια αλλά, «έμπαινε μέσα», σαν τον ποταμό που ελίσσεται στο ανάγλυφο γλείφοντας λιβάδια, χαράδρες και (κατουρημένες) ποδιές. μετά, κατάληξε, πρώτα στον όρμο της Ελευσίνας  και μετά σ’ εκείνον του Σκαραμαγκά (παραθέτω το σχετικό απόσπασμα από την ομιλία του κ. Στουρνάρα: «a way a lone a last a loved a long the/riverrun, past Eve and Adam’s, from swerve of shore to bend of bay, brings us by a commodius vicus of recirculation back to Howth Castle and Environs”), για τους αναγνώστες που διαθέτουν αποθέματα (κακού) χιούμορ, που είναι απαραίτητο για να κατανοήσουμε α. γιατί τα μηχανήματα αμμοβολής ήταν πάντα «χαλασμένα» και οι δουλειές δίνονταν έξω, μετά από στημένους διαγωνισμούς και β. γιατί χάνονταν εκατοντάδες ασημένια μαχαιροπήρουνα,  ανταλλακτικά, ακόμα και κινητήρες αεροσκαφών που βρίσκονταν (κατά τύχη) σε κάποιο συνεργείο στις ΗΠΑ ή αλλού. Στο ανατολικό τμήμα του Κόλπου του Δουβλίνου και δίπλα στο ρέμα της Πικροδάφνης, που ελίσσεται απ’ τις υπώρειες του Υμηττού, βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ελληνικού το οποίο, προκειμένου να κατασκευαστεί, το κράτος απαλλοτρίωσε 5,500 στρέμματα ξοδεύοντας δισεκατομμύρια ρεάλια.

Για δεκαετίες λειτούργησε ως κρατικό αλλά, το 2004 και μετά από απόφαση του Λόρδου του Ινβερνές μεταβλήθηκε σε Ολυμπιακό και μετά σε συνεταιριστικό αγρό vicum. Εκεί, σε μία έκρηξη κοινωνικά-πολιτικό-κομματικής δράσης, οι «φορείς» φύτεψαν μαρούλια, τεύτλα, ντομάτες και ελαιόδεντρα. Στόχος ήταν η εντατικοποίηση των «δράσεων» για την ενισχυσηοποίηση των αποπυρηνικοποιημένων Δήμων Δάφνης και Ποδονίφτη. Παράδειγμα επιτυχημένης απο-επανακρατικοποίησης η περιοχή που κείται  ανατολικά του Κόλπου του Δουβλίνου δήλα δει, το αεροδρομίου Μαραθώνα. Το κράτος κατέβαλε τεράστια ποσά για να ψωνίσει χωράφια και να τα  κάνει αεροδρόμιο, το οποίο κατέστρεψε για να κάνει, πρώτα Ολυμπιακό κωπηλατοδρόμιο και κατόπιν εκτροφείο βατράχων. Ο Benny Finnegan το είδε ως επιχειρηματική ευκαιρία και, όταν πέρασε η επήρεια του όπιου, αποφάσισε να το ιδιωτικοποιήσει και, έτσι, να βοηθήσει στο κυνήγι της Ανάπτυξης, θυγατέρας του Milton Friedman που  είχε τελειώσει την Σχολή του Σικάγου.  Να όμως που, παρά τα όνειρα και την επίδραση του μπάφου οι αποδόσεις στον τομέα των ιδιωτικοποιήσεων είναι απογοητευτικές και αυτό, παρ’ ότι επικεφαλής είναι ο Καθηγητής Takis of Toyoland.  Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στο γεγονός ότι, μέχρι σήμερα, το «Finnegan’s Wake» δεν έχει εκδοθεί στα Ελληνικά αλλά, παρακαλώ σημειώστε, ο καιρός γαρ εγγύς. Με την έκδοση του βιβλίου στη γλώσσα μας μύθοι,  γλωσσοδέτες, λεξοθέτες, «δράσεις», αναδράσεις και αντιδράσεις θα αποκαλυφθούν και, το κρατίδιο που βρίσκεται δυτικά του Κόλπου του Δουβλίνου και ανατολικά του ποταμού Ριο Γκράντε θα μπει (πάλι) σε ρυθμούς δανικο-ανάπτυξης με ιδιωτικά κριτήρια. _Κ.Κ.

(*) Ελπίζω οι αναγνώστες, το πνεύμα του Joyce, ο «Κάκτος» και ο Ελευθέριος Ανευλαβής  να με συγχωρέσουν για τη (κατά)χρήση του τίτλου!

1ο ΘΕΜΑ, 20.01.13

H δημοσιογραφία είναι λειτούργημα αλλά, όταν επεμβαίνει ο δαίμων γίνεται εφιάλτης.  Μετά το άρθρο της περασμένης Κυριακής, στο οποίο προσπάθησα να παρουσιάσω την βίλα Αμαλία ως 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών και, κατόπιν (τηλεπαθητικής), εντολής της Διεύθυνσης ανέλαβα να καταγράψω την διαδρομή του CDROM/USB της λίστας Λαγκάρντ και, με αυτόν τον τρόπο, να α. βοηθήσω το έργο των τεσσάρων εξεταστικών επιτροπών της Πέμπτης και,  β. φροντίσω το μαχαίρι να φτάσει στο κόκαλο. Η εντολή δόθηκε τη στιγμή που, το Κατάρ εγκατέλειπε (για 4η φορά), τα σχέδια να επενδύσει στην Ελλάδα, μία τουρκική εταιρία ψώνισε το Τουρκολίμανο και, Εθνική και ΤΑΙΠΕΔ πουλούσαν τον Αστέρα. «Μα, υπάρχει επενδυτική κινητικότητα. Δεν είναι η στιγμή να ασχοληθούμε με την διαδρομή του USB». «Οι πολιτικές εξελίξεις τρέχουν, για να μη σου πω ότι, ο αστεροειδής Απόφις βρίσκεται σε απόσταση 9 εκατομμυρίων μιλίων απ’ τη Γη είπε ο Διευθυντής. Το τελευταίο με έπεισε να αναλάβω το ρεπορτάζ.

Όπως ίσως θυμάστε το «ορίτζιναλ» παραδόθηκε το 2010 (ή το 2009 δεν έχει σημασία), από την Γαλλική κυβέρνηση στον επί τιμή πρέσβη της Ελλάδας Ζάχο Λουϊ ντε Φινέ. Ο Φινέ έκανε αντίγραφο (σε στικάκι), το οποίο παρέδωσε στον τότε υπουργό Οικονομικών ο οποίος το παρέδωσε στον (τότε) Πρωθυπουργό ο ποίος είπε «προχώρα».  Αντίγραφο έκανε και ο ΥΠ. ΟΙΚ και το οποίο παρέδωσε στον επικεφαλής του Σώματος Δίωξης Εγκλημάτων Κοινής Λογικής αλλά, επειδή οι γνώσεις του για τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές δεν ήταν ιδιαιτέρως καλές, «…δεν θέλησε να διακινδυνεύσει ζημιά από κακό χειρισμό κατά την επισκόπηση του περιεχομένου…». Ενόψει τούτου «…κάλεσε την δικηγόρο του να βοηθήσει στη μεταγραφή του περιεχομένου σε άλλο ώστε να επισκοπήσει το περιεχόμενό στο αντίγραφο…». Στη συνέχεια ο επικεφαλής του ΣΔΕΚΛ έφαγε το ορίτζιναλ, έβαλε ένα (εικονικό) αντίγραφο σε φάκελο και ζήτησε από μία  συνεργάτιδα να του πει πώς γίνεται η παντελής διαγραφή του περιεχομένου. Η συνεργάτις είπε «με την χώνεψη», εκείνος  ηρέμησε και υπέβαλλε υπόμνημα που ζητούσε τη διενέργεια πραγματογνωμοσύνης προκειμένου να: διερευνηθεί κατά πόσο το περιεχόμενο του εν λόγω μαγνητικού μέσου αποθήκευσης (USB) έχει υποστεί αλλοιώσεις ή και μεταβολές και ποιες μπορεί να είναι αυτές και β. να γίνει τεχνολογική απεικόνιση των μεταδεδομένων (metadata) όλων των στοιχείων που περιέχονται. 
Μετά την ανάλυση των metadata πελώριο τίθεται το ερώτημα: τις πταιει; Η θέση του γράφοντος ότι, υπεύθυνοι για την κατάντια είναι ο 6 ιππότες της Μεταπολίτευσης απορρίπτεται διότι, όπως γνωρίζουμε, τα τελευταία 40 χρόνια έλλειπαν απ’ το σπίτι. Τρανή απόδειξη οι δηλώσεις του Γοδεφρείγου του 2ου Παπανδρέου του 3ου ότι, το 2013 η χώρα θα έχει βγει απ’ το Μνημόνιο αλλά, και το βιβλίο του Gollum της  Place de Bidet για τα αίτια της κρίσης.

Καλά πληροφορημένες πηγές λένε ότι, τελικές απαντήσεις θα δοθούν στις 6 Ιανουαρίου από τον κ. Γ. Παπανδρέου στη διάρκεια συνεδρίου για την αειφόρο ανάπτυξη η οποία θα γίνει  στο Όρεγκον των ΗΠΑ και θα λάβει μέρος ο Δαλάι Λάμα._Κ.Κ.

 

από το»ΒΗΜΑ»

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ:  00:43
Ο Δήμος Περάματος απαιτεί 8,6 εκατ. ευρώ από τον ΟΣΕ
Τυχόν δικαίωση του δήμου θα ανοίξει τον δρόμο για παρόμοιες αξιώσεις και από το Μετρό ( Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Παντελής Σαίτας)
 
Η ολοκλήρωση της σιδηροδρομικής γραμμής του Νέου Ικονίου και το διεθνές ενδιαφέρον που προκάλεσε η προοπτική της χρήσης της από την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την COSCO και την Hewlett-Packard, φαίνεται ότι έφερε και τις πρώτες αντιδράσεις από την τοπική αυτοδιοίκηση.

Σύμφωνα με έγγραφο που βρίσκεται στη διάθεση του «Βήματος», ο δήμος Περάματος απαίτησε από την ΕΡΓΟΣΕ την καταβολή ετήσιου τέλους «δικαιωμάτων διέλευσης υπογείων δικτύων κοινόχρηστων χώρων», ύψους 8,6 εκατ. ευρώ! Μάλιστα, στις 28 Δεκεμβρίου 2012 δικαστικός επιμελητής παρέδωσε ατομική ειδοποίηση στην ΕΡΓΟΣΕ, με την οποία ενημερώνει ότι «τα ανωτέρω ποσά πρόκειτε (sic) να βεβαιωθούν σε χρηματικό κατάλογο εντός 30 ημερών».
Είχε προηγηθεί απόφαση του δημάρχου Περάματος, κ. Παντελή Ζουμπούλη, στις 26 Νοεμβρίου, σύμφωνα με την οποία, ο δήμος επιβάλλει «σύμφωνα με το νόμο εις βάρος της ΕΡΓΑ ΟΣΕ… για το έτος 2012 τέλος χρήσεως κοινόχρηστων χώρων στο υπέδαφος, ύψους 8,6 εκατ. ευρώ».
Στα «υπόψη» της απόφασης, περιλαμβάνονται διατάξεις νόμων περί προσόδων των δήμων, σχετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου «για την επιβολή και τον καθορισμό του ύψους των συντελεστών τελών χρήσεων κοινόχρηστων χώρων» κι έκθεση ελέγχου υπαλλήλων του δήμου Περάματος, «σύμφωνα με την οποία η Εταιρία Παροχής Αερίου Αττικής απελάμβανε για το έτος 2012 το υπέδαφος αυτών σε κυβικά μέτρα 38.400» και άλλα έγγραφα του δήμου προς την ΕΡΓΟΣΕ.
Στις 17 Οκτωβρίου 2012 «το συνεργείο επανελέγχου εκδοσης δημοτικών τελών και καταμέτρησης επιφανειών χρησιμοποιούμων κοινόχρηστων χώρων» του δήμου Περάματος τοποθετήθηκε «σχετικά με τα τέλη διέλευσης εδάφους της ΕΡΓΟΣΕ», απαντώντας σε αίτημα της οικονομικής υπηρεσίας του δήμου.
«Όσον αφορά το πλάτος των σιδηροδρομικών γραμμών καθώς και την διατομή του τούνελ από το οποίο διέρχονται οι σιδηροδρομικές γραμμές και μετά από αυτοψία μας, σας ενημερώνουμε ότι το πλάτος των γραμμών είναι 1,70 μέτρα, η συνολική διάμετρος εκσκαφής του τούνελ είναι 8,3 μέτρα και το συνολικό μήκος, σύμφωνα με νεότερα στοιχεία της ΕΡΓΟΣΕ, 3500 μέτρα» αναφέρεται στο έγγραφο.
«Συνεπώς η συνολική επιφάνεια που καταλαμβάνουν οι γραμμές είναι 3.500 μέτρα χ 1,70 μέτρα = 5.950 τ.μ. επιφάνεια διέλευσης σιδηροδρομικών γραμμών» σημειώνεται. Παράλληλα, το συνεργείο υπολόγισε συνολικό όγκο εκσκαφών 38.400 κυβικών μέτρων και παρέπεμψε τα νούμερα στην Οικονομική υπηρεσία του δήμου για «να ολοκληρωθεί η διαδικασία της επιβολής των τελών».
Σύμφωνα με πληροφορίες, η ΕΡΓΟΣΕ αρνείται να καταβάλλει το ποσό και θα προσβάλλει την απόφαση του δήμου στα δικαστήρια, αφού θεωρεί ότι έχει το νόμο μαζί της.
Ωστόσο, όπως αναφέρουν έμπειροι σιδηροδρομικοί δεν είναι η πρώτη φορά που δήμοι βρίσκουν ευκαιρία για να αντλήσουν «εύκολα χρήματα» από τον σιδηρόδρομο. Πριν από λίγα χρόνια, δήμοι της Αττικής είχαν επιχειρήσει να χρεώσουν τέλη ηλεκτροφωτισμού στον ΟΣΕ για την κατανάλωση του ρεύματος των σταθμών και των υποδομών του. Ωστόσο, αυτές οι αξιώσεις «απερρίφθησαν παταγωδώς στα δικαστήρια» σημειώνει πηγή του ΟΣΕ.
Πάντως, όπως παρατηρεί, σε περίπτωση που το αίτημα του Δήμου Περάματος δικαιωθεί στα δικαστήρια, θα ανοίξει ο δρόμος για την …οικονομική καταστροφή του Μετρό, καθώς οι οργανισμοί τοπικής αυτοδιοίκησης θα μπορούν να ζητήσουν από την Αττικό Μετρό την καταβολή τελών, αφού έχει στην κυριότητα της το υπόγειο δίκτυο των μητροπολιτικών σιδηροδρόμων, προκαλώντας «πονοκέφαλο» στη διοίκηση της εταιρίας.

Πρόγραμμα προβολών

 

ΗΜΕΡΑ ΩΡΑ ΤΑΙΝΙΑ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ
24/01/13 18:00 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ 36′ ΑΤΛΑΝΤΙΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
24/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
24/01/13 19:30 ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΤΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΕΙΟ ΠΝ. ΚΕΝΤΡΟ ΛΑΡΙΣΑ
24/01/13 19:45 & 22:30 ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ GAZARTE
24/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
24/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
24/01/13 20:30 ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΝΑΝΑ (ΑΙΘΟΥΣΑ 3)
24/01/13 21:00 ΟΙ ΚΥΝΗΓΟΙ ΓΑΛΛΙΚΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΑΘΗΝΩΝ
24/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
24/01/13 22:30 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΠΤΙ ΠΑΛΑΙ
24/01/13 22:40 Ο ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟΣ ΔΑΝΑΟΣ (ΑΙΘΟΥΣΑ 2)
25/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 19:20 & 22:20 ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
25/01/13 20:30 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΜΙΚΡΟΚΟΣΜΟΣ
25/01/13 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
25/01/13 22:10 Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ STER CINEMAS Θεσ/κη (ΑΙΘΟΥΣΑ 5)
26/01/13 12:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
26/01/13 19:30 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΛΑΪΣ
26/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
26/01/13 22:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 12:00 Ο ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 17:00 ΑΘΗΝΑ, ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ ΤΙΤΑΝΙΑ CINEMAX
27/01/13 21:30 ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
28/01/13 20:00 Ο ΘΙΑΣΟΣ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
29/01/13 20:00 & 22:00 ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ
30/01/13 21:00 ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ CINE ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ

 

 

Το ετήσιο μνημόσυνο θα γίνει  την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 ώρα 11:00, στον Άγιο  Λάζαρο 1ου Κοιμητηρίου Αθηνών. Δεν θα διατεθεί καφές. Τα χρήματα θα διατεθούν για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

 

Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013 ώρα 17:00 θα γίνει τρισάγιο στον χώρο του δυστυχήματος στην Περιφερειακή οδός Δραπετσώνας.

 Εξαιρετική ανάλυση για όσους θέλουν να ξέρουν τι πραγματικά γίνεται στον πλανήτη (από τα ΝΕΑ -μέσω Radar Άγρυπνος Φρουρός)

Οι Αλέν Φρασόν και Ντανιέλ Βερνέ, πρώην διευθυντές σύνταξης της «Λε Μοντ» και ειδικοί στις διεθνείς σχέσεις, ερεύνησαν τις χαώδεις σχέσεις των ΗΠΑ και της Κίνας σε διάστημα μεγαλύτερο των δύο αιώνων και διαπιστώνουν – στο βιβλίο τους που κυκλοφόρησε με τίτλο«Η Κίνα εναντίον της Αμερικής. Η μονομαχία του αιώνα» – πως η αντιπαλότητά τους γίνεται ολοένα και πιο έντονη.
Στις δύο χώρες υπάρχουν οι αισιόδοξοι, που στοιχηματίζουν σε μια ήρεμη συνύπαρξη, και οι απαισιόδοξοι, που προαναγγέλλουν μια αναπόφευκτη σύγκρουση. Στους τελευταίους περιλαμβάνεται ο συνταγματάρχης Λιου Μινγκφού, η συνάντηση του οποίου με τους δύο συγγραφείς στο Πεκίνο περιγράφεται στα αποσπάσματα του βιβλίου που ακολουθούν.
Στην αρχή της συζήτησης ο συνταγματάρχης είναι ήρεμος, συγκρατημένος, επαγγελματικός. Στο κάτω-κάτω διδάσκει στις στρατιωτικές σχολές, έχει οδηγό και υπασπιστή. Είναι μια προσωπικότητα στον κύκλο των Κινέζων που χαράσσουν στρατηγική. Παίρνει, λοιπόν, τόνο ειδικού και εξηγεί στους συνομιλητές του: «Η Κίνα και οι ΗΠΑ έχουν μπροστά τους έναν αιώνα στον οποίο η σχέση τους θα είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Και η σχέση αυτή θα καθορίσει την εικόνα της εποχής». 
Ο συνταγματάρχης Λιου Μινγκφού εξέδωσε στις αρχές του 2010 ένα βιβλίο που τον έκανε διάσημο. Εχει τίτλο «Το κινεζικό όνειρο», έχει κάνει τέσσερις επανεκδόσεις, θα μεταφραστεί στα αγγλικά, διδάσκεται στην Ακαδημία Αμυνας του Πεκίνου και στις άλλες στρατιωτικές ακαδημίες της χώρας. «Ο κινεζικός λαός πρέπει να καταλάβει πως ανάμεσα σ’ εμάς και στις ΗΠΑ δεν υπάρχει παρά μόνον ένα διακύβευμα: ποιος θα είναι ο πρώτος. Το όνειρό μας είναι να γίνουμε οι πρώτοι. Να γίνουμε η μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη. Θα είναι ο δικός μας τρόπος για να συμμετάσχουμε σ’ έναν κόσμο χωρίς ηγεμονική δύναμη, διότι η Κίνα, βλέπετε, δεν θα μπορούσε να ασκήσει την εξουσία της με κυριαρχικό τρόπο, όπως κάνουν οι ΗΠΑ».
Με άλλα λόγια, πρέπει να γίνει η Κίνα ένας γίγαντας για να τερματιστεί η αμερικανική πρωτοκαθεδρία. Μόνο τότε ο κόσμος θα γίνει πραγματικά πολυπολικός, επειδή η Κίνα δεν θα καταχραστεί της θέσεώς της. 

Ο Λιου Μινγκφού είναι ένας από τους πιο θερμούς σημαιοφόρους ενός ρεύματος που έχει μερικές φορές ούριο άνεμο στο Πεκίνο, αυτό του υπερεθνικισμού. «Οι ΗΠΑ έχουν ένα όνειρο, να διευθύνουν τον κόσμο· εμείς έχουμε το δικό μας, να είμαστε το νούμερο 1», επαναλαμβάνει. «Ο 21ος αιώνας θα είναι η ιστορία της κούρσας ανάμεσα σε αυτά τα δύο όνειρα, του ανταγωνισμού μεταξύ τους. Σήμερα η Αμερική, για να ζήσει το όνειρό της θέλει να πνίξει το δικό μας». Ο συνταγματάρχης Λιου δικαιολογείται: «Το όνειρό μας είναι πολύ πιο νόμιμο, στον βαθμό που ουδέποτε στην Ιστορία μας υπήρξαμε επεκτατική χώρα. Πιο πρόσφατα αντλήσαμε διδάγματα από την Ιστορία της Βρετανίας και των ΗΠΑ, αυτών των δύο αυτοκρατοριών. Ο δρόμος που ακολούθησαν, αυτός του ιμπεριαλισμού, οδήγησε το Λονδίνο στην ήττα και θα οδηγήσει εκεί και την Αμερική». 

«Θέλετε να μάθετε την εικόνα που έχει ένας κινέζος στρατιωτικός για τις ΗΠΑ;» Ο τόνος δεν είναι τόνος ερώτησης, αλλά μάλλον πρόσκλησης να τον ακούσουμε πιο προσεκτικά. «Δεν είναι πια ικανές να ηγηθούν του κόσμου. Εκαναν τα δέκα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα κόλαση για τον λαό τους και για τον υπόλοιπο κόσμο. Η συμβολή τους σ’ αυτή την αρχή του αιώνα; Δύο πόλεμοι [στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ] και μια δημοσιονομική και οικονομική κρίση. Απολογισμός: πολλοί νεκροί, από τους οποίους πολύ λίγοι είναι αληθινοί τρομοκράτες. Αυτό αποδεικνύει πως δεν μπορούν πλέον να είναι η κυρίαρχη δύναμη που προσποιούνται πως είναι. Πρέπει να παραχωρήσουν τη θέση». 

Ο καπιταλισμός του χρέους.

Ο Λιου Μινγκφού χειρονομεί, υψώνει τον τόνο, καλεί ως μάρτυρες τον κινέζο διερμηνέα, τον υπασπιστή του και τον οδηγό του. Μια μεγάλη στιγμή αγανάκτησης προαναγγέλλεται, ένα κύμα οργής, μια λυρική απογείωση, η τελική ομοβροντία. «Αν εμείς εφαρμόζουμε τον σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά [ο επίσημος χαρακτηρισμός του Πεκίνου για το οικονομικό άνοιγμά του] εκείνοι ανέπτυξαν  τον καπιταλισμό με αμερικανικά χαρακτηριστικά, αυτά μιας χώρας που της αρέσει να κάνει πόλεμο στον κόσμο». 
Ο συνταγματάρχης παίρνει από την τσέπη τού υπασπιστή ένα μάτσο χαρτονομίσματα και τα πετάει στον αέρα. Πέφτουν σαν βροχή στο τραπέζι.«Είναι επίσης ένα καπιταλισμός που κατασκευάζει χρέος, που κόβει νόμισμα. Είναι ένας καπιταλισμός παικτών. Αν η Κίνα είναι το εργαστήριο του κόσμου, η Αμερική είναι το καζίνο του. Είναι ένας καπιταλισμός απατεώνων που δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, πιέζει για μια ανατίμηση του γουάν, στην πραγματικότητα για να σκοτώσει το γουάν (…) Είναι ένας καπιταλισμός ληστών, ένας καπιταλισμός διαφθοράς, ένας δικτατορικός καπιταλισμός. (Οι ΗΠΑ) πρέπει να ζητήσουν συγγνώμη για την παγκόσμια οικονομική κρίση που προκάλεσαν και να αποζημιώσουν όλους αυτούς που κατέστρεψαν. Θα έπρεπε να προσαχθούν ενώπιον του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου». 
Σε ηπιότερο τόνο, ο καθηγητής της Ακαδημίας Αμυνας συνεχίζει: «Σήμερα οι ΗΠΑ προσπαθούν να σχηματίσουν έναν συνασπισμό με την Ινδία, την Ιαπωνία, την Αυστραλία για να αναχαιτίσουν την Κίνα στον Δυτικό Ειρηνικό. Θέλουν να υψώσουν ένα θαλάσσιο τείχος κατά μήκος των 2.000 χιλιομέτρων των ακτών μας». 
Είναι δυνατόν να γίνει ένας πόλεμος;
Απάντηση:

«Ισως, πιθανόν. Γιατί; Διότι η Κίνα βρίσκεται σε πλήρη άνοδο και εκείνοι εξασθενούν. Ετσι δημιουργούν εχθρούς. Αποσταθεροποιούν την Κίνα και την περιοχή του Ειρηνικού. Τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα μάς απειλούν προς ανατολάς, νότια της Σινικής Θάλασσας. Δημιουργούν στρατηγική αστάθεια».
Ο Λιου Μινγκφού δεν θέλει οι φιλοξενούμενοί του να φύγουν με κακή εντύπωση, αυτή μιας Κίνας που είναι εξίσου πολεμοχαρής με τις ΗΠΑ, όπως τουλάχιστον τις περιγράφει. Καθόλου. «Υπάρχουν τρεις δυνατοί ρόλοι για την Κίνα», καταλήγει. «Αυτός της τίγρης που, όπως η Αμερική, θέλει να φάει όλο τον κόσμο. Αυτός του αρνιού που, επειδή χοντραίνει, καταλήγει να φαγωθεί από τους άλλους. Τέλος, αυτός του ελέφαντα, ζώου φυτοφάγου που δεν τρώει τους άλλους, αλλά και δεν επιτρέπει να το καταβροχθίσουν». 
Καταλάβαμε, ο ελέφαντας είναι η Κίνα του Λιου Μινγκφού.
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΠΈΜΠΤΗ, ΙΑΝΟΥΑΡΊΟΥ 17, 2013 

Στις 24 Ιανουαρίου 2013, κλείνει  ένας χρόνος από την αναχώρηση του Θόδωρου Αγγελόπουλου, ενός καλλιτέχνη που αγάπησε βαθιά τη χώρα του και την τίμησε ταξιδεύοντάς την σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Η πιο ουσιαστική, ωστόσο, προσφορά του όμως, είναι ο τρόπος  του προκάλεσε την Ελλάδα να δει κατάματα  τον «εαυτό» της. . Μέσα από τη θεματική των ταινιών του και την σκηνοθετική του τοποθέτηση, την προκάλεσε να αναμετρηθεί με την ταυτότητα της και να την συλλογιστεί.

Με υλικά την ποίηση και τη μυθολογία της, το βάρος του αρχαίου της κλέους, τις πληγές της σύγχρονης ιστορίας της, τις πολιτικές καταστάσεις που την σημάδεψαν ανεξίτηλα και, με οδηγό ένα βλέμμα βαθιά διεισδυτικό και οραματικά προφητικό πάνω στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της Ελλάδας, ο Αγγελόπουλος κατέθεσε την ψυχή και το είναι του στη χώρα που τον γέννησε, μέσα από ένα έργο που αποδείχτηκε διαχρονικό και αποδεικνύεται παντοτινά επίκαιρο.

Οι προβολές των ταινιών του, στον χώρο για τον οποίο φτιάχτηκαν, το «πανί» της κινηματογραφικής αίθουσας, από το υλικό με το οποίο φτιάχτηκαν για να παιχτούν σ’ αυτό το πανί, σε κόπια 35mm φίλμ, είναι η μόνη τιμή που ταιριάζει στον άνθρωπο που τίμησε την τέχνη του αφιερώνοντάς της τη ζωή του ολόκληρη.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αγαπούσε πολύ ένα απόσπασμα από τον «Αλκιβιάδη», του Πλάτωνα:

«Και ψυχή, εί μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, εις ψυχήν αυτή βλεπτέον». Κι η ψυχή, αν θέλει να γνωρίσει την ψυχή, πρέπει να κοιτάξει μέσα στην ψυχή.

Στο τριήμερο 24 – 25 – 26 Ιανουαρίου, χρόνια μετά την πρώτη ή την δεύτερη προβολή τους στους κινηματογράφους, σε κόπια φίλμ, ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου θα ξανασυναντηθούν με κάποιους θεατές και θα γνωρίσουν κάποιους άλλους.

Οι κόπιες που θα προβληθούν θα έχουν όλες και αγγλικούς υπότιτλους.

Το ακριβές πρόγραμμα προβολών θα ανακοινωθεί την Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2013.

Πραγματικά ενδιαφέρον άρθρο του Μιχάλη Ιγνατίου

 Ένα νέο φαινόμενο: Το μίσος για την ΑΟΖ

 Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου

Πριν από δύο χρόνια, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας είχε δηλώσει ότι η ΑΟΖ αποτελεί μόδα και θα περάσει. Η αλήθεια είναι ότι έγινε πραγματική μόδα από τον ελληνικό λαό που κατάλαβε την αξία της ΑΟΖ και σήμερα αποτελεί μια σημαντική πρόκληση για την κυβέρνηση του Αντώνη Σαμαρά.
Δεν θα ξεχάσω τη συνομιλία ανάμεσα στον κ. Δρούτσα και τον καθηγητή Καρυώτη στο ξενοδοχείο Ritz Carlton της Ουάσιγκτον, πριν….
περίπου δύο χρόνια και τη θετική στάση του τότε υπουργού για το θέμα αυτό. Η συζήτηση έγινε ενώπιόν μου και έμεινα έκπληκτος από αυτά που είπε ο κ. Δρούτσας. Ανακοίνωσε στον Καρυώτη ότι η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ συμφωνεί με τις θέσεις του για την ΑΟΖ  και ότι ο (τότε) Πρωθυπουργός θα έφερνε το θέμα προς συζήτηση με τον Ταγίπ Ερντογάν στην επόμενη συνάντησή τους. Δεν έγινε τίποτα από τα παραπάνω και πληροφορήθηκα όχι επειδή δεν το ήθελε ο κ. Δρούτσας, αλλά επειδή τον απέτρεψε ο κ. Παπανδρέου. Εκτός εάν ο κ. Δρούτσας έλεγε ψέμματα στον Ελληνοαμερικανό καθηγητή και αδικώ τον πρώην πρωθυπουργό…
Ξαφνικά, στο τέλος του 2012 ξεκίνησε μια νέα μόδα. Εμφανίστηκαν επιθετικά οι φανατικοί εχθροί της ΑΟΖ. Το περίεργο είναι ότι όταν άρχισε να συζητείται το θέμα, μερικοί εξ αυτών ήταν από τους πρώτους που έγραψαν θετικά σχόλια για την ΑΟΖ. Είμαι έντονα προβληματισμένος και προσπαθώ ακόμα να καταλάβω τι ακριβώς έγινε και γιατί αυτή η ξαφνική μεταστροφή τους.
Χρησιμοποιήθηκαν βαρύτατοι χαρακτηρισμοί και χαρακτήρισαν ειρωνικά ως «ΑΟΖολογούντες» τους ανθρώπους που ασχολούνται με την ΑΟΖ, αλλά και απατεώνες, και προδότες! Αίφνης πληροφορηθήκαμε ότι «η υφαλοκρηπίδα, και όχι η ΑΟΖ, είναι το θέμα που πρέπει να μας απασχολεί», αν και πρόκειται για ξεκάθαρη τουρκική θέση.
Η επίθεση και οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί δεν ήταν μόνο λανθασμένη κίνηση, αλλά αποτελούσε καραμπινάτο εκφοβισμό, που στόχευε στη «δολοφονία» μίας καθαρής και νόμιμης ενέργειας, η οποία καλύπτεται απόλυτα από τον ΟΗΕ και τις διεθνείς συνθήκες.
Συνάδελφοι δημοσιογράφοι και αναλυτές εμφανίστηκαν να είναι οι ειδικοί για το Δίκαιο της Θάλασσας, χωρίς καν να το διαβάσουν. Διότι αμφιβάλλω αν έκαναν τον κόπο να μελετήσουν τα 320 Αρθρα της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εγώ υπερηφανεύομαι ότι τα διάβασα, για να έχω τουλάχιστον μία ιδέα γι’ αυτή τη σύμβαση, που με κατάλληλους χειρισμούς προστατεύει τον υποθαλάσσιο πλούτο της Ελλάδας. Δεν είμαι ειδικός, ούτε θα μπορέσω να γίνω ποτέ. Αλλά όταν ασχολούμαι και γράφω για το εθνικό αυτό θέμα, καταφεύγω σε καθηγητές και πρέσβεις, που ξόδεψαν 30 χρόνια να ασχολούνται και να μελετούν την ΑΟΖ.
Ο Τάσσος Παπαδόπουλος, του οποίου όσο περνούν τα χρόνια αναγνωρίζεται η οξυδέρκεια και η νομική κατάρτιση για το θέμα, δεν αποφάσισε λανθασμένα να ανακηρύξει ΑΟΖ το 2004. Οι όψιμοι κατήγοροί του τον ψέγουν χωρίς να συνειδητοποιούν ότι για την περίπτωση της Κύπρου ομιλούμε πιά περί μίας πραγματικότητας. Απέναντι σε 30 χιλιάδες κατοχικούς στρατιώτες, 900 άρματα μάχης, το ναυτικό και την αεροπορία της Τουρκίας, τόλμησε να ανακηρύξει την ΑΟΖ χωρίς να ανοίξει μύτη. Οχι μόνο επειδή προχώρησε σε στρατηγική συμφωνία με το Ισραήλ, αλλά επειδή η Τουρκία γνώριζε πως η Λευκωσία σεβάστηκε απόλυτα τις διεθνείς συνθήκες.
Άρα είναι λανθασμένος ο ισχυρισμός ότι «η Ελλάδα δεν χρειάζεται καμιά ανακήρυξη ΑΟΖ για τη διεκδίκηση της κυριότητας των υποθαλασσίων υδρογανανθράκων της, διότι –όπως λένε- έχει ήδη την κυριότητα με την, ισχυρότερη της ΑΟΖ, ως προς τον υποθαλάσσιο πλούτο, έννοια της υφαλοκρηπίδας, όπως ορίζεται από τη σύμβαση του Μοντέγκο Μπέι».
Ο παραπάνω ισχυρισμός υπονοεί ότι ο Παπαδόπουλος αντέδρασε αντεθνικά όταν πρώτα ανακήρυξε και μετά οριοθέτησε ΑΟΖ αντί να ασχοληθεί με την υφαλοκρηπίδα. Δεν έχουν έτσι τα πράγματα. Αλλωστε, οι εχθροί της ΑΟΖ γνωρίζουν -και κατά βάθος υπερηφανεύονται- ότι αυτή τη στιγμή το Ισραήλ και η Κύπρος προχώρησαν σε εξερεύνηση για υδρογονάνθρακες στις ΑΟΖ, που έχουν οριοθετήσει και δεν σκοπεύουν να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα, μια και η έννοια της ΑΟΖ καλύπτει την υφαλοκρηπίδα αλλά επιπλέον ασχολείται με την αλιεία και την αιολική ενέργεια, που δεν καλύπτονται από την υφαλοκρηπίδα. Είναι απορίας άξιο γιατί οι εχθροί της ΑΟΖ αγνοούν αυτά τα δυο βασικά θέματα για την Ελλάδα.
Επίσης δεν είναι δυνατόν να ισχυρίζονται μερικοί, χωρίς σπονδυλική στήλη, διπλωμάτες ότι η Ελλάδα σκέπτεται τη μονομερή οριοθέτηση της ΑΟΖ. Αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί η οριοθέτηση πρέπει να συμφωνηθεί από τουλάχιστον δύο κράτη. Και όμως. Δεν αντιλαμβάνονται τη διαφορά ανάμεσα σε ανακήρυξη και οριοθέτηση; Δυστυχώς, διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα δεν γνωρίζουν αυτή τη βασική διαφορά ανάμεσα στην ανακήρυξη και στην οριοθέτηση. Η ανακήρυξη είναι μονομερής πράξη, σε αντίθεση με την οριοθέτηση που είναι διμερής πράξη.
Ο κ. Καρυώτης, στον οποίο έθεσα όλες τις αντιρρήσεις που καταγράφηκαν μαζικά τις τελευταίες ημέρες, μου απάντησε ότι «σίγουρα διακατέχονται από ένα «φοβικό σύνδρομο» όταν μας λένε ότι ανησυχούν για τις αντιδράσεις της Τουρκίας, τη στιγμή που η Άγκυρα δεν αντέδρασε καθόλου όταν η Κύπρος ανακήρυξε ΑΟΖ». Το 2004, σημειώνει., η Τουρκία απλώς είπε ότι δεν αναγνωρίζει αυτή την ανακήρυξη, ενώ αναγνωρίστηκε αμέσως από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ρωσία. Όπως πολύ σωστά είπε ο Ελληνοαμερικανός καθηγητής, «ο Τάσσος Παπαδόπουλος ανακήρυξε ΑΟΖ το 2004, διαθέτοντας τέσσερα τανκς και δύο ελικόπτερα!».
Εσχάτως έχουν, επίσης, διαρρεύσει από άσχετους διπλωμάτες πληροφορίες για δήθεν συντεταγμένες που έχει χαράξει η ελληνική κυβέρνηση για τα όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας και οι οποίες θα επιδοθούν στον ΟΗΕ.
Είναι δυνατόν διπλωμάτες που ασχολούνται με το θέμα να μην γνωρίζουν πως:
Πρώτον, αυτές οι συντεταγμένες υπάρχουν για δεκαετίες στα συρτάρια της ελληνικής κυβέρνησης και
Δεύτερον, δεν μπορούν αυτές οι συντεταγμένες να δοθούν στον ΟΗΕ εάν δεν έχει υπάρξει ήδη οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας με τα κράτη που έχει θαλάσσια σύνορα η Ελλάδα.
Αναφορικά με τη στάση της Τρίπολης για την ΑΟΖ, μας πληροφόρησαν ότι η χώρα αυτή ενδιαφέρεται να φέρει και την Τουρκία στο θέμα της οριοθέτησης ανάμεσα στην Ελλάδα και στη Λιβύη. Δυστυχώς, δεν αντιλαμβάνονται ότι η Λιβύη δεν έχει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία. Ούτε οι ίδιοι οι Τούρκοι, στους χάρτες που έχουν κυκλοφορήσει, εμφανίζουν τη χώρα τους να έχει θαλάσσια σύνορα με τη Λιβύη. Απορούμε, βέβαια, γιατί κωφεύει και δεν αντιδρά το υπουργείο Εξωτερικών, ώστε να μπουν μερικά πράγματα στη θέση τους.
Η ουσία του προβλήματος είναι οι υδρογονάνθρακες και οι μη «ΑΟΖολογούντες» λένε με στόμφο ότι «στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας», ουδείς έχει παρουσιάσει το παραμικρό στοιχείο για την ύπαρξη αυτών των τεραστίων αποθεμάτων. Μπορεί και να υπάρχουν, απλώς εμείς δεν το γνωρίζουμε».
Είναι κοινό μυστικό στην Ουάσιγκτον (αλλά και στην Αθήνα) ότι για μεγάλο χρονικό διάστημα οι Αμερικανοί γνωρίζουν για τον ορυκτό πλούτο των ελληνικών θαλασσών. Υπάρχουν μόνο μερικές λογικές διαφωνίες για το Αιγαίο, επειδή είναι ηφαιστειογενής περιοχή. Οι εκθέσεις του καθηγητή Φώσκολου, ο οποίος ασχολείται με το θέμα πάνω από 40 χρόνια, βασίζονται σε μελέτες των ΗΠΑ και του Καναδά. Βέβαια, το λάθος που κάνουν οι υποστηρικτές της ΑΟΖ είναι ότι νομίζουν ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να καρπωθεί μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα οικονομικά οφέλη από αυτούς τους υδρογονάνθρακες. Δυστυχώς, θα χρειαστεί περίοδος μεταξύ 5 και 10 ετών για να αρχίσουν να φαίνονται κάποια κέρδη για την ελληνική οικονομία.
Το θέμα της ΑΟΖ είναι εθνικό ζήτημα. Άρα, απαιτείται περισσή προσοχή όταν ειδικοί και μη ασχολούνται με αυτό. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες σ’ αυτή την ιστορία. Υπάρχει μόνο το συμφέρον της Ελλάδας και τίποτα άλλο, γι’ αυτό πρέπει να τερματιστεί πάραυτα η αντιπαράθεση και να αφεθεί απερίσπαστος ο πρωθυπουργός ώστε να λάβει την τελική απόφαση…

kafeneio-gr.blogspot.com

Πρώτο ΘΕΜΑ. 13.01.13

Θα επιχειρήσω ένα recap για τις πρόσφατες γεγονότων προκειμένου οι αναγνώστες να κατανοήσουν τις εξελίξεις στη βίλα Αμαλία ή, άλλως, στο πρώην 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών. Όπως είναι γνωστό, μετά από 20 χρόνια, η αστυνομία απομάκρυνε τους καταληψίες από το κτήριο επειδή σε αυτό ευρέθησαν 800 (άδεια) μπουκάλια μπύρας που σημαίνει

α. ράβδος εν γωνία άρα βρέχει

β. οι ένοικοι τα «κοπανούσαν» κανονικά.

Η επιχείρηση έλαβε χώρα τη στιγμή που, ο Αλεξάντρ Λουί ντε Φινέ παρελάμβανε (για 2η φορά) από την Γαλλική κυβέρνηση την λίστα Λαγκάρντ αλλά, αυτό το αναφέρω σαν μία απλή «κοϊνσιντάνς».

Ο κ. Πρέσβης παρέδωσε το CDROM στον Ζορζ ντε Παπακωσταντέν, που ενημέρωσε τον Γοδεφρείγο τον 2ο Παπανδρέου τον 3ο ο οποίος, ως άλλος Ναπολεόν, έδωσε πλήρεις και αυστηρές  εντολές. Είπε: «προχώρα». Για να είναι σίγουρος ότι η λίστα δεν θα αλλοιωθεί  ζήτησε από ένα υπάλληλο να του κάνει ένα αντίγραφο σε στικάκι (ο ίδιος δεν γνώριζε τον τρόπο). Στη συνέχεια παρέδωσε το USB σε κάποιο πρόσωπο (δεν ενθυμείτε σε ποίο), και άφησε το CDROM στο «γραφείο του» (δεν ενθυμείτε αν το παρέδωσε στο δεξί ή στο αριστερό έπιπλο). Απ’ εκεί το πήρε, πρώτα ο de Capelere και μετά ο Monsieur Dioti. Ο τελευταίος το παρέδωσε στον Benny de Shrek ο οποίος το έβαλε σε ένα συρτάρι και το ξέχασε. Οι εξελίξεις ανάγκασαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης να απαιτήσουν την δημιουργία τεσσάρων Εξεταστικών Επιτροπών προκειμένου να λάμψουν τέσσερις αλήθειες.

Επειδή η αλλαγή του ονόματος μου σε Duncan McLeod (of Clan McLeod) μου χάρισε την αθανασία, το 2160 της ημερομηνίας μας θα είμαι εδώ να δω τα αποτελέσματα. Ακόμα, επειδή πολλοί Έλληνες δεν έχουν εμπιστοσύνη στις εξεταστικές επιτροπές θα βοηθήσω λέγοντας ότι, δουλειά δεν είχε ο διάβολος μιλούσε στα παιδιά του.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που, η «βίλα Αμαλία» χρησιμοποιείται για αντιπερισπασμό. Την 10ετία του 50 την χρησιμοποίησα κι’ εγώ προκειμένου να αποφοιτήσω απ’ το Γυμνάσιο. Ως άριστος μαθητής αλλά, και έας απ’ τους μεγαλύτερους ταραξίες της γενιάς μου, είχα φοιτήσει (και αποβληθεί (για «τεντιμποϊσμό»), από τα εξής Γυμνάσια: 1ο , 6ο,  10ο και 12ο και τα «Λύκεια» Μπερζάν και Γκιζελή. Απ’ το τελευταίο γιατί φορούσα μπλου τζιν, έβαζα ζάχαρη στα ντεπόζιτα των σχολικών λεωφορείων, έκανα κοπάνες για ταινίες στο Μεγάλο Άλφα και συμμετείχα σε διαδηλώσεις για τη Κύπρο. Έκανα μία προσπάθεια να ανεβώ κοινωνικά δίνοντας εξετάσεις στα Ανάβρυτα, όπου καθηγητής ήταν ο αδελφός του πατέρα μου αλλά, το βύσμα δεν λειτούργησε.  Για την αποφοίτηση μου επέλεξα το 2ο Γυμνάσιο Αρρένω, τελευταία γνωστό ως «Βίλα Αμαλία». Οι αναμνήσεις ήταν οι καλύτερες αφ’ ενός διότι Γυμνασιάρχης ήταν ο Παναγιώτης  Πάτρας ο οποίος με χαστούκιζε και μου έλεγε «ντροπή σου κι’ αίσχος σου η μητέρα σου είναι χαρτορίχτρα» – εννοώντας χαρτοπαίκτρια, «και ο πατέρας σου εργάτης στον ΟΛΠ».

Εις το 2ον φοίτησαν πολλοί και διακεκριμένοι Έλληνες (δεν ανήκω σε αυτούς) όπως οι: Λευτέρης Παπαδόπουλος, Θ. Αγγελόπουλος, Χρήστος Γιανναράς, Αλέκος Φασιανός, Γιάννης Μαρίνος (ο καλλιτέχνης), ο φίλος μου Οδυσσέας Χατζόπουλος και άλλοι λιγότερο  προβεβλημένοι αλλά, εμφανώς πυροβολημένοι. 

Κλείνω τα μάτια και βλέπω τη πρωινή προσευχή, το μονόζυγο στη μία άκρη της αυλής, τον Παναγιώτη Πάτρα να χαστουκίζει τους άτακτους που απορώ πως επέζησαν αυτή, τη αντιπαιδαγωγική δοκιμασία.

Μπαίνω στη τάξη του ισογείου, με τους 60 μαθητές, ακούω το μάθημα, τρέμω μη με σηκώσουν στον πίνακα κι’ ονειρεύομαι ότι θα γίνω …αστροναύτης, οδηγός αγώνων, πιλότος. 

Τα σ/κ πάμε στο Silver House στη Γλυφάδα χορεύουμε μπλουζ, πίνουμε βερμούτ, μασουλάμε φιστίκια κι’ ερωτευόμαστε μέχρι θανάτου. Με τον Τάκη τον Τσολάκο, το Φοίβο τον Μητρόπουλο και το Γιώργο τον Σμυρλή δουλεύουμε για να φτιαχτούν οι «9 Μούσες» στην Πλάκα. Λαβαίνω μέρος σε διαγωνισμούς rock en’ roll  στο “igloo” και στο “whiskey a go-go” του Γιώργου του  Φλίσκου, ακούω τζαζ στου Λαβράνου.

Ζώ σ’ έναν αθώο κόσμο που, για καλό ή για κακό, χάθηκε για πάντα.

Από κάπου σκάει μύτη ο Νίκος ο Νικολαΐδης. «Μη στενοχωριέσαι, λέει, Στο τέλος ο χαμένος τα παίρνει όλα»._Κ.Κ.

 

 

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 06. Ιανουαρίου 2013

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in 

    Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι, οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

H λύση που φαίνεται περισσότερο αποτελεσματική αλλά και λιγότερο επικίνδυνη, για να μπορέσουμε να ξεφύγουμε από την καταστροφή, είναι το άτοκο «πάγωμα» των υπερβολικών χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε όλη την έκταση της Δύσης

Η συνεχιζόμενη υπερχρέωση των κρατών, μεταξύ άλλων σαν αποτέλεσμα της διάσωσης των χρεοκοπημένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τους, οδηγεί στην κλιμάκωση των επιτοκίων δανεισμού τους – οπότε στην ασύμμετρη αύξηση των κεφαλαιακών (τοκογλυφικών) κερδών, εις βάρος των εισοδημάτων από την εργασία.

 Όσο κλιμακώνονται τώρα τα εισοδήματα από τους τόκους, τόσο μειώνονται τα αντίστοιχα από την εργασία – έως εκείνη τη χρονική στιγμή όπου, οι οφειλέτες αδυνατούν να πληρώσουν τους πιστωτές, επειδή τα εισοδήματα τους από την εργασία (φορολογικά για τα κράτη), δεν φτάνουν πια για την εξόφληση των τόκων και των δανείων τους. Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, το πρόβλημα λύνεται είτε με αιματηρές κοινωνικές εξεγέρσεις, ανάλογες της Γαλλικής επανάστασης, είτε μεπολέμους”.

 Ανάλυση

 Είμαστε σχεδόν απολύτως πεπεισμένοι ότι, ο μοναδικός δρόμος εξόδου από την τεράστια κρίση χρέους που βιώνουμε, είναι το κάποιου είδους «άτοκο πάγωμα» τόσο των δημοσίων, όσο και των ιδιωτικών χρεών – αφού η όποια υγιής ανάπτυξη, κάτω από τις σημερινές συνθήκες, είναι εντελώς ανέφικτη.

Η διαπίστωση μας αυτή δεν αφορά φυσικά μόνο την Ελλάδα ή/και τον Ευρωπαϊκό Νότο, αλλά ολόκληρη τη Δύση – κυρίως δε τηνΙαπωνία, τη Μ. Βρετανία και τις Η.Π.Α. Εκτός αυτού έχουμε την άποψη ότι, πλησιάζουμε σύντομα στο σημείο χωρίς επιστροφή, αφού πολλά κράτη χρησιμοποιούν ήδη «μη συμβατικές» μεθόδους για την επιβίωση τους – όπως για παράδειγμα η Ισπανία, η κυβέρνηση της οποίας «υπεξαίρεσε» κρυφά τα συνταξιοδοτικά της ταμεία, για να μην οδηγηθεί στο μηχανισμό στήριξης και στα «νύχια» της Τρόικας. Στα πλαίσια αυτά τα παρακάτω:

 ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ

Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενο κείμενο μας, όταν το δημόσιο χρέος μίας χώρας υπερβαίνει το 90% του ΑΕΠ της, ο ρυθμός ανάπτυξης της επιβραδύνεται συνεχώς – ακόμη και σε εποχές παγκόσμιας ευημερίας. Σήμερα, ο μέσος όρος των δημοσίων χρεών της Ευρωζώνης υπερβαίνει το κρίσιμο ποσοστό του 90%, των Η.Π.Α. πλησιάζει το 115% του ΑΕΠ και της Ιαπωνίας το 230% του ΑΕΠ – χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε τα «κρυφά χρέη», τα οποία προέρχονται από τις «ακάλυπτες» μελλοντικές υποχρεώσεις των ασφαλιστικών ταμείων.

Εάν τώρα η συγκεκριμένη χώρα ή το περιβάλλον της έχει επί πλέον τραπεζικά προβλήματα, πόσο μάλλον ανάγκη «διάσωσης» των τραπεζών της (η βόμβα μεγατόνων στα θεμέλια της Ευρώπης), τότε είναι φύσει αδύνατον να αναπτυχθεί – ακόμη και αν το δημόσιο χρέος της δεν υπερβαίνει το 50% του ΑΕΠ της (όπως τεκμηριώθηκε πρόσφατα στην περίπτωση της Κύπρου και της Ισπανίας).

Η αιτία είναι το ότι, τα χρήματα για τη διάσωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος της «εκβάλλουν» στο δημόσιο χρέος (μεταφέρονται έμμεσα στους εκάστοτε φορολογουμένους), αυξάνοντας το ανάλογα.

ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΧΡΕΟΣ

Όσον αφορά τα συνολικά χρέη, τόσο τα δημόσια, όσο και τα ιδιωτικά δηλαδή, δεν πρέπει να υπερβαίνουν το 200% του ΑΕΠ μίας χώρας – εάν θέλει να συνεχίσει να αναπτύσσεται υγιώς.

 Όμως, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του ΟΟΣΑ, «τα συνολικά χρέη στις 18 μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, τα οποία ήταν στο 160% του ΑΕΠ τους το 1980, έχουν εκτοξευθεί σήμερα (2011) στο 321% του ΑΕΠ τους…Αποπληθωρισμένα δε, οι κυβερνήσεις έχουν τετραπλάσια χρέη σε σχέση με το 1980, τα νοικοκυριά εξαπλάσια και οι επιχειρήσεις της πραγματικής οικονομίας τριπλάσια.

ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Με κριτήριο τις παραπάνω βασικές διαπιστώσεις, είναι προφανώς αδύνατον να επιτευχθεί ανάπτυξη – εκτός εάν αυξηθεί βέβαια πληθωριστικά η ποσότητα του χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες.

Όμως, αφενός μεν η ρευστότητα των κεντρικών τραπεζών δεν κατευθύνεται στην πραγματική οικονομία, αφετέρου χωρίς ανάπτυξη είναι αδύνατον ποτέ να πληρωθούν τα συσσωρεμένα την τελευταία τριακονταετία, τεράστια χρέη των δυτικών κρατών, επιχειρήσεων, τραπεζών και νοικοκυριών.

ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ

Συνεχίζοντας, η επίλυση του προβλήματος αποκλειστικά και μόνο με τη βοήθεια του πληθωρισμού (αύξηση της ποσότητας χρήματος), έτσι όπως επιχειρείται σήμερα, κυρίως από την Ευρώπη (ΕΚΤ), τις Η.Π.Α. (Fed), τη Μ. Βρετανία (BoE) και την Ιαπωνία (BoJ), αν και δεν μπορεί να θεωρηθεί εσφαλμένη, είναι εξαιρετικά επικίνδυνη – αφού είναι εύκολο να χαθεί ο έλεγχος του, με οδυνηρά αποτελέσματα εάν τυχόν «μεταλλαχθεί» σε υπερπληθωρισμό.

Ειδικά όσον αφορά τον πληθωρισμό, σύμφωνα με τη νεοκλασική και μονεταριστική θεωρία, η τιμή ενός προϊόντος καθορίζεται από το σημείο τομής της καμπύλης ζήτησης, με την καμπύλη προσφοράς.

Εάν εμφανισθεί αυξημένη ζήτηση για ένα προϊόν (μετατόπιση της καμπύλης ζήτησης προς τα δεξιά), ή μειωμένη προσφορά του (μετατόπιση της καμπύλης προσφοράς προς τα αριστερά), τότε αυξάνεται η τιμή πώλησης του. Το φαινόμενο του (υπερ)πληθωρισμού στην οικονομική θεωρία περιγράφεται, κάπως  απλουστευμένα, από την κατωτέρω «ποσοτική εξίσωση»:

ΠΠ x ΕΤ = ΧΠ x ΤΚ

στην οποία το ΠΠ (πραγματική παραγωγή) επί το ΕΤ (επίπεδο τιμών), είναι ίσο με το ΧΠ (ποσότητα χρήματος) επί το ΤΚ(ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος). Επίσης από την «παραλλαγή» αυτής της εξίσωσης (με το x να σημαίνει επί, ενώ το /διά),

ET = (XP x TK) / ΠΠ

όπως και από το ότι, η διαφορά του επιπέδου των τιμών (Δ ΕΤ) είναι ίση με τη διαφορά της ποσότητας χρήματος (Δ ΧΠσυν τη διαφορά της ταχύτητας κυκλοφορίας (Δ ΤΚ), μείον τη διαφορά της πραγματικής παραγωγής αγαθών (Δ ΠΠ).

Δ (ΕΤ) = Δ (ΧΠ) + Δ (ΤΚ) – Δ (ΠΠ)

Από τις παραπάνω εξισώσεις, καθώς επίσης από τις «παραλλαγές» τους μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, το επίπεδο των τιμών των προϊόντων, μέσω του οποίου μετρείται ο πληθωρισμός, αυξάνεται συνεχώς (με σταθερά τα εκάστοτε δύο άλλα μεγέθη), όταν:

(α)  μεγεθύνεται η ποσότητα χρήματος

(β) αυξάνεται η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος (αν και σύμφωνα με εμπειρικές μελέτες, η ταχύτητα του χρήματος μακροπρόθεσμα είναι σταθερή) και

(γ)  μειώνεται η πραγματική παραγωγή.

Η παραπάνω «ποσοτική εξίσωση» έχει αποδειχθεί εμπειρικά πως ισχύει ως έχει, κυρίως από το ότι η αύξηση της ποσότητας χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες οδηγεί σε μεγέθυνση του πληθωρισμού, ο οποίος είναι δυνατόν να μετατραπεί σε υπερπληθωρισμό – εάν τυχόν η κεντρική τράπεζα δεν καταφέρει να περιορίσει (αναρροφήσει) την ποσότητα χρήματος, την οποία έχει αυξήσει για να καταπολεμήσει την ύφεση, όταν η αγορά επιστρέφει σε μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης.

ΕΠΙΠΛΟΚΕΣ

Όπως φαίνεται, η σημερινή κρίση χρέους της Δύσης, η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την υπερχρέωση των τραπεζών, έχει προκαλέσει ορισμένες «επιπλοκές» στο σύστημα – η κυριότερη των οποίων είναι πως η αύξηση της ποσότητας του χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες, δεν οδηγείται στην πραγματική οικονομία (σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη δε, ο μέσος τραπεζικός δανεισμός των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών στην Ευρώπη συνεχίζει να μειώνεται).

Το γεγονός αυτό οφείλεται στο ότι, αφενός μεν οι εμπορικές τράπεζες, λόγω έλλειψης εμπιστοσύνης μεταξύ τους, δεν δανείζουν η μία την άλλη, αφετέρου στις συνθήκες που επικρατούν στην πραγματική οικονομία – λόγω της αυστηρής πολιτικής λιτότητας που δυστυχώς ακολουθείται (ύφεση, αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, χρεοκοπίες κλπ.). Σε αντίθεση δε με την προηγούμενη κρίση (κραχ του 1987), οι τράπεζες επιτρέπεται πια να κάνουν τα πάντα – έχουν δηλαδή εντελώς «απορυθμισθεί», όπως αποκαλείται συνήθως η ασυδοσία τους.

Στα πλαίσια αυτά, τα επί πλέον χρήματα που προσφέρουν οι κεντρικές τράπεζες, είτε παραμένουν ανέπαφα στους λογαριασμούς που έχουν οι εμπορικές τράπεζες σε αυτές, είτε οδηγούνται στα χρηματιστήρια – δημιουργώντας τεράστιες και εξαιρετικά επικίνδυνες φούσκες στις μετοχές, στα εμπορεύματα κοκ.

Το συμπέρασμα μας αυτό αποδεικνύεται από τη συνεχιζόμενη αύξηση των δεικτών όλων σχεδόν των χρηματιστηρίων του πλανήτη – σε πλήρη σχεδόν αναντιστοιχία με την κερδοφορία, καθώς επίσης με τις μελλοντικές προοπτικές των επιχειρήσεων της πραγματικής οικονομίας. Όσο αυξάνονται οι δείκτες βέβαια, τόσο πιο επικίνδυνη γίνεται μία ενδεχόμενη κατάρρευση τους (κραχ) – αφού οι αλλαγές στα χρηματιστήρια, σε αντίθεση με την πραγματική οικονομία, είναι ξαφνικές, απρόβλεπτες, απότομες, μαζικές (αγελαίες) και ραγδαίες.

Ειδικά όσον αφορά την ΕΚΤ, το γεγονός ότι συνδέει την αγορά ομολόγων των ελλειμματικών χωρών από τη δευτερογενή διαπραγμάτευση, με τη υποχρέωση τους να εφαρμόζουν την αυστηρή πολιτική λιτότητας που επιβάλλει η Γερμανία,δημιουργεί περισσότερες επιπλοκές – ενώ τα επιτόκια δανεισμού των χωρών του Νότου έχουν περιορισθεί σε τέτοιο βαθμό,επειδή ουσιαστικά η ΕΚΤ εγγυάται την πληρωμή των ομολόγων.

Είναι όμως η ΕΚΤ σε θέση να τηρήσει τις υποσχέσεις της, χωρίς να προκαλέσει μεγάλη αύξηση του πληθωρισμού; Τι θα συμβεί εάν εντελώς απρόοπτα οι αγορές, κυριευμένες από κάποιον πανικό, προσπαθήσουν να «εξαργυρώσουν» τις εγγυήσεις της, «πλημμυρίζοντας» το σύστημα με κρατικά ομόλογα προς πώληση;

ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΑΓΩΜΕΝΑ ΧΡΕΗ

Η εμπειρία των τελευταίων ετών έχει τεκμηριώσει το ότι, τα μη εξυπηρετούμενα, τα επισφαλή δηλαδή σε μεγάλο βαθμό δάνεια, μειώνουν ουσιαστικά την ταχύτητα κυκλοφορίας χρήματος – με αποτέλεσμα να εμποδίζουν τη δημιουργία πληθωριστικών πιέσεων, όπως συμβαίνει σήμερα, παρά την αύξηση της ποσότητας χρήματος από όλες σχεδόν τις κεντρικές τράπεζες της Δύσης. Στην ποσοτική μας εξίσωση λοιπόν συμβαίνει το εξής:

(α)  Πριν από την αύξηση της ποσότητας χρήματος, ο πληθωρισμός (επίπεδο των τιμών) ήταν, για παράδειγμα,  ΕΤ = (ΧΠ x ΤΚ) / ΠΠ ήτοι ΕΤ = (100 x 10) / 10 = 100.

(β)  Μετά την αύξηση της ποσότητας χρήματος από 100 στα 200 (τυχαίοι αριθμοί), όπου όμως η ταχύτητα της κυκλοφορίας του χρήματος μειώθηκε από 10 στα 5, με σταθερή (ακόμη) την παραγωγή, ο πληθωρισμός στην πραγματική οικονομία παρέμεινε σταθερός – ήτοι: ET = (200 x 5) / 10 = 100.

Αντίθετα, ο πληθωρισμός στην «κερδοσκοπική οικονομία» (μετοχές, παράγωγα κλπ.) μεγεθύνθηκε σε μεγάλο βαθμό – επειδή εκεί οδηγήθηκε η αύξηση της ποσότητας χρήματος, ενώ δεν περιορίσθηκε η ταχύτητα κυκλοφορίας του (ΕΤ = 200 x 10 / 10 = 200, ήτοι 100% αύξηση των τιμών) – εάν υποθέσουμε ότι δεν αυξήθηκε πάνω από το 10 του παραδείγματος.

Ουσιαστικά λοιπόν και παρά τις αντίθετες απόψεις, έχουμε πληθωρισμό και απειλούμαστε με υπερπληθωρισμό – ο οποίος δεν επηρεάζει (ακόμη) την πραγματική οικονομία, αλλά την «κερδοσκοπική» (αν και στις αναπτυσσόμενες οικονομίες έχει προκληθεί ήδη επισιτιστική κρίση, λόγω της δυσανάλογης αύξησης των τιμών των εμπορευμάτων, στα αντίστοιχα χρηματιστήρια).

(γ)  Περαιτέρω εάν, μετά την αύξηση της ποσότητας χρήματος, καθώς επίσης τη μείωση της ταχύτητας κυκλοφορίας του, μειωθεί η παραγωγή (ενδεχόμενο πολύ πιθανόν), τότε ο πληθωρισμός θα αυξηθεί και στην πραγματική οικονομία – ήτοι θα είναι: ET = (200 x 5) / 5 = 200. Στην περίπτωση αυτή, τα αποτελέσματα θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά για την πλειοψηφία των ανθρώπων – αφού η αγοραστική αξία των υφισταμένων εισοδημάτων θα περιορίζεται συνεχώς, λόγω της αύξησης των τιμών των προϊόντων.

(δ)  Για να διατηρηθεί τώρα ο πληθωρισμός στα ίδια επίπεδα, εάν περιορισθεί η παραγωγή, θα πρέπει οι κεντρικές τράπεζες να μειώσουν την ποσότητα χρήματος στα 100 – οπότε η εξίσωση θα είναι: ΕΤ = (100 x 5) / 5 = 100.

Με δεδομένο όμως το ότι, η ποσότητα χρήματος μειώνεται, μεταξύ άλλων, είτε με την αύξηση των βασικών επιτοκίων, είτε με την πώληση κρατικών ομολόγων εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας, η διαδικασία θα προκαλούσε άνοδο των επιτοκίων δανεισμού των διαφόρων χωρών – δυστυχώς, με αποτέλεσμα την κλιμάκωση της ύφεσης, τις χρεοκοπίες κλπ.

ΕΜΜΕΣΗ ΔΑΓΡΑΦΗ ΧΡΕΩΝ

 Εάν επιλέξουμε τώρα τη «μονεταριστική λύση» του προβλήματος, θα πρέπει να βρούμε καινούργια «εργαλεία» – όπου, στην προκειμένη περίπτωση, οφείλει να αυξομειώνεται η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος, με τη βοήθεια του «παγώματος» και «ξεπαγώματος» μέρους των χρεών.

Ειδικότερα, αντί οι κεντρικές τράπεζες να αυξάνουν την ποσότητα χρήματος (με κινδύνους αφενός μεν να μην οδηγείται η νέα ρευστότητα στην πραγματική οικονομία και να δημιουργούνται φούσκες, αφετέρου να μην μπορούν να τη μειώσουν όταν ξεπεραστεί η κρίση), θα μπορούσαν να παγώσουν άτοκα ένα ορισμένο ποσοστό δημοσίων και ιδιωτικών χρεών έτσι ώστε, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, να τα «ξεπαγώνουν» σταδιακά.

Με τον τρόπο αυτό θα κατευθυνόταν τα (παγωμένα) χρήματα απ’ ευθείας στην πραγματική οικονομία, αφού θα ελαφρυνόταν οι δανειακές επιβαρύνσεις (τοκοχρεολύσια) όλων των «συντελεστών παραγωγής» – οπότε δεν θα δημιουργούνταν φούσκες, δεν θα μειωνόταν η παραγωγή προϊόντων και δεν θα προκαλούνταν πληθωριστικές πιέσεις.

Η εξίσωση μας λοιπόν θα ήταν ET = (200 x 5) / 10 = 100 και στη συνέχεια ΕΤ = (200 x 10) / 20 = 100 – αφού θα αυξανόταν η ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος στα προηγούμενα επίπεδα, μέσω του (ξε)παγώματος των χρεών, ανάλογα με το ρυθμό αύξησης ή μείωσης της παραγωγής (σύμφωνα με την εξέλιξη των εισοδημάτων των εργαζομένων, με την κερδοφορία των επιχειρήσεων κοκ.).

Εάν δεν επιθυμούσαμε την αύξηση της παραγωγής, θα επαναφέραμε την ποσότητα χρήματος στο 100 – οπότε η εξίσωση στο παράδειγμα μας θα ήταν ΕΤ = (100 x 10) / 10 = 100. Ουσιαστικά λοιπόν ο πληθωρισμός θα ρυθμιζόταν από το ύψος των χρεών, χωρίς τις επιπλοκές της ενδιάμεσης λειτουργίας των τραπεζών – ενώ δεν θα μεταφερόταν στην «κερδοσκοπική οικονομία».

Ολοκληρώνοντας, εάν επί πλέον οι τράπεζες δεν υποχρεώνονταν να «καλύψουν» τα, νόμιμα παγωμένα, χρέη των οφειλετών τους στους Ισολογισμούς τους, δεν θα υπήρχε ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης τους, στη σημερινή έκταση – με αποτέλεσμα να εξασφαλίζεται και από εδώ η ομαλότερη λειτουργία της Οικονομίας.

Η ΕΛΛΑΔΑ

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, δεν μειώθηκε σημαντικά η ποσότητα χρήματος (προφανώς δεν αυξήθηκε), κυρίως λόγω του ειδικού δανεισμού (ELA) των τραπεζών από την ΤτΕ και την ΕΚΤ – ενώ ο περιορισμός της ταχύτητας κυκλοφορίας των χρημάτων αντισταθμίστηκε από τη σχετική μείωση της παραγωγής (υποθετικά στην εξίσωση μας ET = 90 x 7 / 6 = 105, ήτοι 5% αύξηση).

Η εσωτερική υποτίμηση δε (μείωση μισθών κλπ.), η οποία θα προκαλούσε λογικά την (τεχνητή) αποκλιμάκωση των τιμών, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, επειδή υπερκαλύφθηκε από τη μεγάλη αύξηση της φορολογίας (άμεσους και έμμεσους φόρους) – με αποτέλεσμα οι τιμές να παραμείνουν υψηλές, απέναντι σε συνεχώς χαμηλότερα εισοδήματα, οπότε να καταρρεύσει το βιοτικό μας επίπεδο.

Το αργότερο όμως όταν μειωθεί σημαντικά η παραγωγή (προσφορά), κάτι που δεν θα αργήσει να συμβεί, εάν δεν μεσολαβήσει κάποια μεγάλη αλλαγή, οι περισσότερες τιμές (με την ίδια ή ελαφρώς χαμηλότερη ποσότητα και ταχύτητα κυκλοφορίας του χρήματος) θα εκτοξευθούν στα ύψη (ΕΤ = 90 x 7 / 3 = 210), αφού η ζήτηση θα υπερκαλύπτει την προσφορά – κάτι που πολύ δύσκολο δεν θα προκαλέσει, μάλλον ξαφνικά, μεγάλες κοινωνικές αναταραχές, εάν όχι αιματηρές εξεγέρσεις.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Με βάση την παραπάνω πρόχειρη ανάλυση, αλλά και την Ιστορία, η λύση που φαίνεται περισσότερο αποτελεσματική, χωρίς να διακινδυνεύσει το σύστημα (όπως θα μπορούσε να συμβεί εάν αποφασιζόταν η διαγραφή χρεών – η σεισάχθεια δηλαδή), είναι το άτοκο «πάγωμα» των υπερβολικών χρεών, δημοσίων και ιδιωτικών, σε όλη την έκταση της Δύσης – σε συνδυασμό με έναν ελεγχόμενο πληθωρισμό, καθώς επίσης με την καταπολέμηση τόσο των ευρωπαϊκών, όσο και των παγκόσμιων ασυμμετριών, όπως τις έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα μας.

 Ειδικά όσον αφορά την Ευρώπη υπενθυμίζουμε ότι (άρθρο μας), θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα ειδικό «ευρωπαϊκό κεφάλαιο αποπληρωμής χρεών» («bad bank» ουσιαστικά), στο οποίο να «οδηγηθούν» εκείνα τα χρέη των χωρών της ΕΕ που υπερβαίνουν το 60% του ΑΕΠ τους – έτσι ώστε να παγώσουν και να αποπληρωθούν σταδιακά, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν ή/και το επιβάλλουν, για να μην προκληθεί υπερπληθωρισμός (κάτι ανάλογο θα μπορούσε να δρομολογηθεί και για τα ιδιωτικά χρέη).

Παράλληλα, η πολιτική λιτότητας οφείλει να γίνει πολύ πιο ήπια (με τα «χρόνια προσαρμογής» περισσότερα), έτσι ώστε να αποφευχθεί η ύφεση και τα τεράστια προβλήματα που προκαλεί – όπως διαπιστώθηκε κυρίως στην περίπτωση της Ελλάδας (ανεργία, χρεοκοπίες, κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου, φτώχεια, αυξημένη εγκληματικότητα, κοινωνικές εξεγέρσεις, εθνικές αντιπαλότητες κοκ.).

Φυσικά πρέπει να συνοδευθεί με μέτρα ανάπτυξης όλων των χωρών της ΕΕ, αφού διαφορετικά είναι αδύνατη η μακροπρόθεσμη επίλυση της κρίσης χρέους – ενώ ο «επιτρεπόμενος» πληθωρισμός οφείλει να αναπροσαρμοσθεί στο 4%, από το 2% σήμερα. Επίσης, με μέτρα ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού κλάδου, όπου το κυριότερο όλων οφείλει να είναι ο διαχωρισμός των επενδυτικών από τις αμιγώς «εμπορικές» τράπεζες – στις οποίες πρέπει να απαγορεύεται η κερδοσκοπία με τις καταθέσεις των πελατών τους.

Στη συνέχεια πρέπει να δρομολογηθεί ένα νέο δημοσιονομικό σύμφωνο σταθερότητας, το οποίο όμως να απαγορεύει τιςασυμμετρίες στα εξωτερικά ισοζύγια συναλλαγών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης – με τα οποία κάποιες χώρες (Γερμανία, Ολλανδία κλπ.), αναπτύσσονται εις βάρος των υπολοίπων.

Τέλος, τονίζουμε ξανά ότι, το ESM θα ήταν σωστό να εξελιχθεί σε ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο, το οποίο να λειτουργεί όπως το ΔΝΤ από την ίδρυση του μέχρι τη δεκαετία του 1970 – με κύριο στόχο την συμμετρική ανάπτυξη των χωρών της ΕΕ. Πόσο μάλλον αφού, η μη ισορροπημένη εξέλιξη των κρατών, καθιστά αδύνατη την εφαρμογή μίας κοινής νομισματικής πολιτικής – για παράδειγμα, στη Γερμανία απαιτούνται υψηλά επιτόκια, ενώ στην Ιταλία χαμηλά.

Το «ταμείο» αυτό θα έπρεπε βέβαια να συνοδευθεί από την ίδρυση ευρωπαϊκών εταιρειών αξιολόγησης, έτσι ώστε να πάψει να υφίσταται το μονοπώλιο των τριών αδελφών (Fitch, S&P, Moody’s) – οι οποίες αξιολογούν ουσιαστικά την πιστοληπτική ικανότητα των διαφόρων χωρών, σύμφωνα με τις οικονομικές ανάγκες, την εξωτερική πολιτική (γεωπολιτική) και τα υπόλοιπα στρατηγικά σχέδια της υπερδύναμης.

 

Από το «Infognomon«
Σημ ΚΚ. Οι (πολύ) παλαιοί αναγνώστες ίσως θυμούνται τις προβλέψεις μου για την δημιουργία μίας «ανεξάρτητης» οικονομικής ζώνης στη Θράκη (δυτική και ανατολική) σαν επακόλουθο της τριχοτόμησης της «φίλης και συμμάχου» Τουρκίας (Κουρδιστάν, Τουρκία, Ευρωπαϊκή Τουρκία μέλος της Ε.Ε)
Τα στυγνά γεωπολιτικά παιχνίδια – Η δημιουργία των ΕΟΖ και η επαναχορήγηση Ιθαγένειας σε 50.000 απελαθέντες τουρκόφωνους, για την εξτρεμιστική τους δράση. – Ο χρυσός και οι σπάνιες γαίες 
Όλοι πια γνωρίζουμε ότι η κρίση δεν είναι μόνον Ελληνική αλλά παγκόσμια. Μέσα στην οικονομική δίνη που πλήττει τον πλανήτη, η Ελλάδα νοιώθει μεγαλύτερους κραδασμούς γιατί υπήρξε πάντοτε ένας αδύναμος κρίκος. Από απερισκεψία των κυβερνώντων ή εξ αιτίας ενός οργανωμένου σχεδίου δεκαετιών από τους κατά καιρούς «πάτρονες μας»;!

Με την παραδοχή ότι τίποτε σ’ αυτή την ζωή δεν εκδηλώνεται τυχαία, πολλές εξηγήσεις μας δίνουν συμπεριφορές αδίστακτων αποικιοκρατιών (βλ ΗΠΑ- Γερμανία) που χρησιμοποιούν μέσα με ύπουλο τρόπο για να υποδουλώσουν τις οικονομίες στοχοποιημένων κρατών. Και δεν είναι άλλα από τις οικονομικές εκθέσεις με πλασματικά στοιχεία, νοθευμένες εκλογές, εξαγορές συνειδήσεων, εκβιασμοί, σεξ, δολοφονίες (βλ γι’ αυτό Τζον Πέρκινς, εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου, Μάιος 2007, εκδόσεις Αιώρα).
Απτά δείγματα της εγκληματικής και σκοτεινής αυτής πολιτικής οι χώρες του Εκουαδόρ και Παναμά, οι πρόεδροι των οποίων Χοίμε Ρολύτος και Ομάρ Τορίχος, σκοτώθηκαν (τυχαία;) σε αεροπορικά «δυστυχήματα» Γιατί; Είχαν αντιταχθεί στην αδελφότητα των κυβερνητικών και τραπεζικών εταίρων, που στόχος τους είναι η παγκόσμια αυτοκρατορία.Ο φυσικός πλούτος των πιο πάνω κρατών και όχι μόνο, καταληστεύθηκε. Οι λαοί των εξαθλιώθηκαν μόνον και μόνον γιατί είχαν την ατυχία να έχουν πλούσιο υπέδαφος σε ορυκτά και υδρογονάνθρακες.
Δεν μπορεί λοιπόν να διαλαθεί της προσοχής μας ότι η αποδόμηση της Ελληνικής οικονομίας δεν έγινε από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά ήταν αποτέλεσμα μεθοδευμένων μακροχρόνιων ενεργειών των πολιτικών μας , οι οποίοι γνώριζαν για τον φυσικό πλούτο της χώρας μας από την δεκαετία του 60, ίσως και μετά το τέλος του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και των χωρισμό της υδρογείου σε ζώνες επιρροής (βλ συμφωνία της Γιάλτας).

Φαίνεται όμως πως τα ξένα συμφέροντα των παγκόσμιων τοκογλύφων γνώριζαν για τον φυσικό μας πλούτο εδώ και δεκαετίες και γι’ αυτό σχεδιάζουν να τον βάλουν στο χέρι την κατάλληλη στιγμή, δυστυχώς με την σύμπραξη του εγχώριου πολιτικού προσωπικού, το οποίο όπως προκύπτει ήταν (και είναι;) δεσμευμένο από συμφωνίες που είχαν υπογραφεί και από εντολές των εκ των άνωθεν πατρόνων του (πρβλ Χρήστο Χαλάζια, Από το 1965 γνώριζαν για τον ορυκτό μας πλούτο- σε περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 29/11, 5/12-2012 σελ 14 επ)

Αποτέλεσμα της ψεύτικης ευδαιμονίας του σύγχρονου νέου ελληνικού κράτους, του υπέρμετρου δανεισμού του, των πελατειακών σχέσεων πολιτικάντηδων- καλοβολεμένων πολιτών, της καταστροφής πλουτοπαραγωγικών πόρων γεωργίας- κτηνοτροφίας, υφαντουργίας με πραγματική ερήμωση της Ελληνικής ενδοχώρας, της ψευδαίσθησης για εύκολο και άκοπο πλουτισμό (βλ χρηματιστήριο υπέρογκου δανεισμού των νοικοκυριών) ήταν η τεχνητή και σκόπιμη υποδούλωση της χώρας μας στα μνημόνια και στην είσοδο της στο Διεθνές Νομισματικό ταμείο με την εξαγγελία γι’ αυτό από το ακριτικό Καστελόριζο, του μικρού στο μυαλό και μεγάλου σε εξαρτήσεις Τζέφρεϋ Παπανδρέου.

Όμως μνημόνια δεν είναι μόνο τα τωρινά αλλά και αυτά που υπογράφηκαν με την συμφωνία της 2ας Ιουλίου 1948 μεταξύ ΗΠΑ και Ελλάδος. Ο Νόμος 78 του 1948 ¨περί βοήθειας προς την Ελλάδα και την Τουρκία» και της νέας βοήθειας της οικονομικής συνεργασίας , προβλέπει στα άρθρα V,VII πως η Ελλάδα δεσμεύει τον υπόγειο πλούτο της υπέρ των ΗΠΑ και ειδικότερα η Ελληνική κυβέρνηση θα διευκολύνει την μεταφορά εις Ηνωμένας Πολιτείας της Αμερικής δια την δημιουργία αποθεμάτων ή δι’ άλλους σκοπούς πρώτων υλών προερχομένων εξ Ελλάδος, των οποίων έχουν ανάγκη οι ΗΠΑ συνεπεία ελλειμμάτων…. (βλ Χρήστο Χαλάζια, το μνημόνιο του ’48 οι συμφωνίες με τις ΗΠΑ σε περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ οπ σελ 22 επ)

Τα παραπάνω δείχνουν ξεκάθαρα τις μεθοδευμένες και δόλιες ενέργειες των παγκόσμιων τραπεζιτών τοκογλύφων αλλά και αποικιοκρατών να παρουσιάζουν την Ελληνική οικονομία σε διαρκή κρίση κατάρρευση και χρεοκοπία για να μπορούν να αλώσουν τα πάντα σ’ αυτή την τόσο κατά γενική ομολογία πλούσια χώρα και τόσο φτωχή σε προγραμματισμό- σθένος, αγάπη για την πατρίδα και ήθος των «πολιτικάντηδων» αλλά και μεγάλης μερίδας πολιτών!

Έτσι εξηγείται γιατί η Γερμανία θέτει όρους για την δημιουργία Ειδικών Οικονομικών Ζωνών (ΕΟΖ) σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και ειδικότερα στην Θράκη σε αντίθεση με την ατολμία και τυχαία (;) αδράνεια των Ελληνικών κυβερνήσεων για άμεση δημιουργία ΑΟΖ, για την εκμετάλλευση του εθνικού μας πλούτου (βλ άρθρο μου Αντί για τις «ΑΟΖ» δημιουργούν….»ΕΟΖ» σε Ελεύθερη Θράκη 9-11-2012 σελ 7)

Έτσι ακόμη μπορεί να δοθεί εξήγηση γιατί η Ελληνική Κυβέρνηση δημιουργεί κέντρα φιλοξενίας λαθρομεταναστών στην Θράκη με το πρόσχημα μελλοντικών απελάσεων τους από την χώρα (βλ επέκταση συνοριοφυλακής Φυλακίου με 60 νέους οικίσκους για λαθρομετανάστες , ρεπορτάζ δημοσιογράφου Γιάννη Τομαδάκη από 18-12-2012 στο MAXIMUM FM) Όμως το εθνοκτόνο άρθρο 37 παρ 5 του Ν3907/26-1-2011 σε υλοποίηση της οδηγίας 2008/115/ΕΚ δημιουργεί τις προϋποθέσεις για χορήγηση ειδικής άδειας εργασίας σε λαθρομετανάστες που θα αποτελέσουν φτηνά εργατικά χέρια στις υπό δημιουργία ΕΟΖ, έστω και αν η κυβέρνηση καθησυχάζει προσωρινά περί του αντιθέτου (βλ άρθρο μου οι πυριτιδαποθήκες των λαθρομεταναστών στην πόρτα μας Ελεύθερη Θράκη 28-11-2012 σελ 1η και 6η).

Στην ίδια γραμμή πρέπει να ερμηνευθεί η πίεση που φαίνεται να ασκεί η Γερμανία στην Ελλάδα για την επαναχορήγηση ιθαγένειας σε 50.000 τουρκόφωνους που απελάθηκαν από την Θράκη στις δεκαετίες 60,70 και 80 για την εξτρεμιστική δράση τους (βλ περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ 22/11-28/11/2012) Θα μπορούσε να σκεφθεί κανείς πως η Γερμανία θα ήθελε να εξασφαλίσει επίσης φτηνά εργατικά χέρια με την επιστροφή τόσων χιλιάδων τουρκόφωνων μουσουλμάνων.

Η εξήγηση όμως θα πρέπει να αναζητηθεί αλλού. Σε μια Ελλάδα των μνημονίων όπου φαίνεται να έχει απωλεσθεί εδώ και καιρό η εθνική κυριαρχία, έτσι ώστε η χώρα να εξαρτάται οικονομικά- πολιτικά και κοινωνικά από τους δανειστές, η Γερμανία έχει κάθε λόγο να εκβιάζει για την επιστροφή 50.000 τουρκόφωνων στην Θράκη με επαναχορήγηση της Ελληνικής Ιθαγένειας προκειμένου να μπορέσει έτσι να εκμεταλλευθεί τον φυσικό πλούτο της περιοχής της Θράκης.

Η περιοχή της Θράκης αποκτά τα τελευταία χρόνια ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού στην άμμο της θαλάσσιας περιοχής της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, υπάρχουν πλούσια κοιτάσματα σπάνιων γαιών.

Οι σπάνιες γαίες αποκτούν όλο και μεγαλύτερη ζήτηση από τότε που η Κίνα , ο μεγαλύτερος παγκόσμιος παραγωγός σπάνιων γαιών, έχει σταματήσει τις εξαγωγές σε Αμερική και Γερμανία, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να καταρρεύσουν οι οικονομίες των κρατών αυτών που στηρίζουν την εξελιγμένη βιομηχανική τους παραγωγή στις σπάνιες γαίες. Οθόνες υγρών κρυστάλλων- κινητά τηλέφωνα- εξελιγμένα οπλικά συστήματα, φωτοβολταϊκά, μπαταρίες υβριδικών αυτοκινήτων, οπτικές ίνες, είναι μόνον μερικά από τα υψηλής τεχνολογίας προϊόντα που παράγονται από σπάνιες γαίες.
Η παγκόσμια ζήτηση σπάνιων γαιών αυξάνεται κάθε χρόνο με ρυθμούς πάνω από 10%. Έτσι η Αμερικανική, Ιαπωνική και Ευρωπαϊκή βιομηχανία, δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς αυτές.

Οι σπάνιες γαίες εξορύσσονται κυρίως στην Κίνα με πολύ μεγάλες όμως περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Ειδικότερα ο διαχωρισμός των σπάνιων γαιών προϋποθέτει την χρήση χημικών ουσιών που ρυπαίνουν σε εξαιρετικά μεγάλο βαθμό το περιβάλλον και δημιουργεί ραδιενεργά απόβλητα. Τα κοιτάσματα σπάνιων γαιών περιέχουν σημαντικές συγκεντρώσεις θορίου και άλλων ραδιενεργών στοιχείων, των οποίων η διαχείριση έχει ειδικές απαιτήσεις και είναι ιδιαίτερα δαπανηρή.

Σταματώντας η Κίνα τις εξαγωγές της σε χώρες όπως η Γερμανία, οι τελευταίες έχουν κάθε λόγο να στρέφουν το ενδιαφέρον τους στο πλούσιο σε κοιτάσματα υπέδαφος της Θράκης για εξαγωγή σπανίων γαιών. Το κόστος όμως θα είναι βαρύ, αφού ολόκληρες εκτάσεις θα ερημώσουν, ενώ τα ποσοστά του καρκίνου θα εκτιναχθούν.

Την Μέρκελ όμως και την παρέα της δεν ενδιαφέρει αν μολυνθεί ο υδροφόρος ορίζοντας της Θράκης, αν ερημώσουν ολόκληρες περιοχές από την εξαγωγή σπάνιων γαιών. Την ενδιαφέρει πολύ περισσότερο να αποφύγει την κατάρρευση της πλήρως εξαρτημένης οικονομίας της από σπάνιες γαίες.

Έτσι έχει κάθε λόγο να πιέζει και να εκβιάζει για την δημιουργία ΕΟΖ σε διάφορες περιοχές της Ελλάδος και ειδικότερα στην Θράκη, προκειμένου να εξαχθούν επ’ ωφελεία της οι σε αφθονία ευρισκόμενες εδώ σπάνιες γαίες.

Η απειλή επαναχορήγησης της αφαιρεθείσας Ελληνικής Ιθαγένειας σε 50.000 τουρκόφωνους, είναι το αντίβαρο προκειμένου οι Ελληνικές Κυβερνήσεις να ενδώσουν και να αρχίσει το μεγάλο φαγοπότι του ορυκτού μας πλούτου.

Κομβικό σημείο για τις πιέσεις επιστροφής των 50.000 τουρκόφωνων στην Θράκη αποτελεί η συμβουλευτική γνωμάτευση που ζητήθηκε από τον ΟΗΕ σχετικά με το κατά πόσο η ανακηρυγμένη ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι σύννομη με το Διεθνές Δίκαιο.

Η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης (Δ.Δ.Χ) ότι η μονομερής κήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου το 2008 δεν συνιστά παραβίαση της Διεθνούς Νομοθεσίας, εξεδόθη μετά από προσφυγή της Σερβίας στο Διεθνές Δικαστήριο.

Η απόφαση του Δ.Δ.Χ. για την μονομερή ανεξαρτησία έχει λάβει πρωτότυπο χαρακτήρα γιατί ουδέποτε άλλοτε στην ιστορία του το Δ.Δ.Χ δεν εξέταζε θέμα εδάφους το οποίο να έχει κηρύξει ανεξαρτησία από την επικράτεια κράτους- μέλους του ΟΗΕ, χωρίς την συγκατάθεση του τελευταίου.

Ως εκ τούτου η απόφαση αυτή έχει δημιουργήσει μια μορφή δεδικασμένου που θα μπορούσε να ενισχύσει ανάλογα αιτήματα και σε άλλες περιοχές του πλανήτη αλλά και εντός της ΕΕ.
Αυτά έχει στο μυαλό του το επιτελείο της Μέρκελ όταν πιέζει για επιστροφή των 50.000 απελαθέντων τουρκόφωνων στην Δυτική Θράκη.

Με δεδομένο ότι η τελευταία απογραφή στους τρεις νομούς κατάδειξε σύνολο πληθυσμού 369.430 εκ των οποίων ο πληθυσμός των μουσουλμάνων- τουρκόφωνων όπως τους αποκαλούν τα φερέφωνα της Άγκυρας, είναι 145.000 αν προστεθούν και οι 50.000 που θέλουν να επιστρέψουν, τότε το ποσοστό πληθυσμού θα είναι περίπου 50% για τους τουρκόφωνους, οι οποίοι με βάση την απόφαση του Δ.Δ.Χ. για το Κόσσοβο θα μπορούσαν με τους επικίνδυνους εθνικά επικεφαλής των, να ζητήσουν την αυτονόμηση τους.

Μια από τις προϋποθέσεις για την απόσχιση της μειονότητας είναι αν η μειονότητα είναι συγκεκριμένη και ζει ιστορικά σε μια περιοχή που σε αριθμούς συναγωνίζεται ή υπερτερεί της πλειοψηφίας.

Η Γερμανία βγάζει μπροστά τον άσσο στο μανίκι της που είναι η ανακίνηση του θέματος των 50.000 απελαθέντων τουρκόφωνων, εκτός και αν η Ελλάδα δεχθεί την εκμετάλλευση των σπάνιων γαιών στην Θράκη από γερμανικές επιχειρήσεις!

Η ενδοτικότητα της Ελληνικής κυβέρνησης σ’ αυτή την περίπτωση θα είναι όλεθρος για την περιοχή μας και ειδικότερα στο περιβάλλον το οποίο θα μολυνθεί στην κυριολεξία.
Θα αντισταθεί λοιπόν η Ελληνική Πολιτεία στην δημιουργία ΕΟΖ, ειδικά στην Θράκη, με φτηνά εργατικά χέρια λαθρομεταναστών, που είναι επιδίωξη των βιομηχανικά ανεπτυγμένων κρατών ιδιαίτερα της βόρειας Ευρώπης αλλά και των ΗΠΑ;!

Τα σημάδια όμως μέχρι τώρα άλλα δείχνουν και γι’ αυτό πρέπει η πολιτεία με όλους τους φορείς της αλλά και η κοινωνία να είναι πολύ προσεκτική και σε επαγρύπνηση!
Αντί για σπάνιες γαίες και χρυσό που θα μεταλλάξουν την γόνιμη θρακική γη σε σεληνιακό τοπίο, η ευλογημένη αυτή γη αξιοποιούμενη κατάλληλα θα μπορούσε να παράγει εξαιρετικής σπουδαιότητας προϊόν, οικολογικά φιλικό με το περιβάλλον!

Δεν είναι άλλο από αυτό του ιστορικού τουρισμού. Και παλαιότερα είχαμε θέσει τον προβληματισμό γύρω από την ανάδειξη των αρχαιοτήτων στην Θράκη (βλ Η. Ηλιακόπουλος Αξιοποιείστε τα αρχαία στον χώρο της Θράκης Πανθρακικό βήμα 21-4-1997, στο βιβλίο Προσεγγίσεις στα κοινωνικά προβλήματα του τόπου μας, Αλεξ/πολη 2000)

Θα απέδιδε πολύ περισσότερο ένας οργανωμένος ιστορικός τουρισμός, για παράδειγμα στα Άβδηρα της Θράκης, γενέτειρα του φιλόσοφου- πατέρα της ατομικής θεωρίας Δημόκριτου, ή στην περιθρύλητη σπηλιά του Κύκλωπα στην Μάκρη Έβρου ή την Μαρώνεια, ή την ανάδειξη πληθώρας προϊστορικών και ιστορικών οικισμών, αρχαίων θεάτρων σε Μεσημβρία- Σαμοθράκη, με την κατάλληλη υποδομή σε οργανωμένες ξενοδοχειακές μονάδες κατά μήκος των θρακικών παραλιών- Αλεξ/πολη- Μεσημβρία- Μαρώνεια- Άβδηρα κλπ

Μα την αλήθεια μια τέτοιου είδους συστηματική οργάνωση είναι βέβαιο ότι θα έφερνε τουρίστες και με επίπεδο αλλά και με χρήματα! Ποιος θα μιλούσε τότε για κρίση; Κανείς!

Τώρα όμως ο ιστορικός τουρισμός έχει αφεθεί στην μοίρα του. Οι Διεθνείς τοκογλύφοι έχουν βάλει στο μάτι τις θρακικές σπάνιες γαίες και τον ορυκτό της πλούτο. Όμως η εξόρυξη τους έχει κόστος πρώτιστα περιβαλλοντολογικό, ενώ είναι βέβαιο ότι η οικονομική κρίση δεν θα απομακρυνθεί αφού τις εξαγόμενες πρώτες ύλες θα τις εκμεταλλευθούν δυστυχώς άλλοι πάτρονες εκτός από την Ελλάδα!

Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα ξένα συμφέροντα παίζουν και ασχημονούν σε βάρος της Ελλάδος αλλά και της Θράκης ειδικότερα;;! Δυστυχώς αλλά υπάρχει το γόνιμο έδαφος για να καρποφορήσουν τα σχέδια της άνευ ορίων βιομηχανοποιημένης Γερμανίας σε μια Ελλάδα των Μνημονίων η οποία έχει απωλέσει εδώ και καιρό την Εθνική της Κυριαρχία, εξαρτάται δυστυχώς οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά από τους Δανειστές που κατά διαβολικό τρόπο είναι κυρίως οι χώρες της Βόρειας Ευρώπης, που έχουν άμεση ανάγκη προμήθειας σπάνιων γαιών!

Δυστυχώς το γόνιμο έδαφος υπάρχει, να δημιουργηθούν ΕΟΖ, με ειδικό φορολογικό και Νομικό καθεστώς , φτηνά εργατικά χέρια λαθρομεταναστών που τεχνηέντως συσσωρεύονται στην περιοχή. Και τέλος η αιωρούμενη απειλή για αυτονόμηση – ανεξαρτητοποίηση της Θράκης με στήριξη της Γερμανίας(;!) σε συνδυασμό με την αρωγή του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Εφιαλτικά σενάρια που γίνονται ακόμη πιο αποτρόπαια αν αναλογισθεί κανείς τις ανεξέλεγκτες συνθήκες που επικρατούν στη Κίνα για την εξόρυξη σπάνιων γαιών. Αν συνέβαινε στη Θράκη μας οι περιβαλλοντολογικές καταστροφικές επιπτώσεις από το ραδιενεργό θόριο (παραπροϊόν) θα την καθιστούσαν ακατοίκητη ενώ η περιοχή θα καθάριζε από μόλυνση μετά από 14 Δισεκατομμύρια χρόνια. (χρόνος ημιζωής του Θορίου)

Εμείς όμως τι κάνουμε; Πως κατοχυρώνουμε τον πλούτο μας, πως αναπτύσσουμε πραγματικά την περιοχή; Αν δεν θέλουμε να μας ξεπεράσουν οι περιστάσεις, πρέπει όλοι οι τοπικοί φορείς να αφυπνισθούν και να θέσουν την κεντρική εξουσία προ των ευθυνών της!

Δεν υπάρχει δυστυχώς οικονομική κρίση τόσο μεγάλη, όσο κρίση αξιών και ήθους!

Η κρίση σε ηθικές αξίες είναι αυτή που γεννά και την οικονομική. Θέλει διαρκή εγρήγορση από όλους εμάς που πρέπει να αξιώσουμε ένα δυνατό Ελληνικό κράτος με επιστροφή στις ρίζες του!

Γιατί μόνον ένα εθνικό κράτος απαλλαγμένο από επίορκους εφιάλτες, με ευέλικτη ολιγομελή κυβέρνηση αποτελούμενη από αρίστους, δίχως περιστροφές και κυβιστήσεις αλλά αποφασισμένη να φέρει σε πέρας την εθνική της αποστολή, μπορεί να προκαλέσει το ποθητό αποτέλεσμα σ’ αυτή την χώρα και προπάντων εμφυσώντας την ελλείπουσα πειθαρχία στους καλοβολεμένους Νεοέλληνες.
http://www.elthraki.gr/details.php?id=5749





Αρέσει σε %d bloggers: