Οι γιορτές ως εθνικό καρκατσουλιό

Πρώτο θέμα, 30.12.12

Δεν ξέρω αν άνθρωποι που έχουν ζήσει παλιότερες εποχές είναι τυχεροί ή άτυχοι. Μάλλον τυχερούς τους κρίνω όταν σκέπτομαι αυτά που είδα και άκουσα την παραμονή των Χριστουγέννων. Κατέβηκα στη πλατεία Συντάγματος. Σταμάτησα στη Καραγεώργη (ήθελα ξηρούς καρπούς) κι’ έβγαλα το κράνος.  Τ’ αυτιά μου η φωνή του  Σινάτρα μου λέει: “have yourself a merry little Christmas…” Ο Νατ Κόουλ τραγουδάει το “Silent Night”, ο Μπινγκ Κρόσμπι το “White Christmas”. Στη στοά ακούω το “All I want is my two front teeth”. Που βρίσκομαι, ρωτάω τον αμερικανό μου εαυτό. Στο Village, στη Tribeca η στο Rodeo Drive; Ομιλώ την ελληνική ή κατοικώ εις την 51η πολιτεία των ΗΠΑ; Για να βεβαιωθώ έστριψα δεξιά. Αν είμαι στη Tribeca θα δω το κτίριο της Goldman Sachs. Αντ’ αυτού βλέπω τη σκαλωσιά της Wind, το “δέντρο” του Δημάρχουν Αθηναίων του οποίου, η «προχώ» αισθητική του ξεπερνάει την Μανταμ Σουσούδικη αισθητική των δέντρων του Δημήτρη -Η1Ν1- Αβραμόπουλου. Ίσως θυμάστε ότι, τα υπέρλαμπρα δέντρα του έπασχαν (όπως και ο Η1Ν1), από visions of grandeur. Τούτο όμως ήταν το κάτι άλλο. Κάτι ανάμεσα σε σκηνικό απ’ το Matrix, κλουβί για ψηφιακούς παπαγάλους, και σκαλωσιά για ξενοδοχείο της 7ετίας.  Ένα μεταμοντέρνο, μεταφορικό, μεταφυσικό, μεταλλικό κατασκεύασμα που απεικόνιζε την πολυεθνική, πολυπολιτισμική, πολυμορφική αισθητική των κοινωνιών του What’s Up, του Power  to You, και του Free to Go.

LoL 86 είπα σαν να μιλούσα στον Καμίνη. Είμαι διακοπές και δεν έχω Internet. What’s on your mind?  Έκανα μία προσπάθεια να συλλάβω το βαθύτερο νόημα της σιδηροκατασκευής. Κατάληξα στο συμπέρασμα ότι, αυτό που ήθελε να πει (ο ποιητής), είναι ότι, η ιουδαϊκή/χριστιανική θεώρηση της εορτής πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της στην ψηφιακή όπου, ο Ιησούς αποτελείται από bytes, ο Μωάμεθ από λεπτόνια και ο Βούδας από μποζόνια. Έχοντας προσωπικά λάβει ενεργό μέλος στη δημιουργία της ψηφιακής εποχής δηλώνω ότι, η ιδέα οι θρησκείες να αντικατασταθούν από μια ψηφιακή  θεώρηση των πάντων μου αρέσει αλλά, λίγα μέτρα πιο κάτω τα μελομακάρονα, οι  κουραμπιέδες έκαναν το όνειρο μου να σκάσει στο πρόσωπό μου. Μετά ήταν και οι Άι Βασίληδες που, κανονικά, οι μισοί κατάγονται απ’ την Καισάρεια και οι άλλοι απ’ το Κουρβατουντούρι στη φιλανδική Λαπωνία. Να όμως που, στη περίπτωση της Πλατείας οι άγιοι ήταν απ’ τα Μπανγκλαντές, τη Λαχώρη και τα Τίρανα. Ούτε ένας απ’ το Πάπιγκο πράγμα περίεργο για ένα λαό με μακρά και ένδοξη ιστορία. Αφού πήρα μια ισχυρή δόση κακογουστιάς συνέχισα τη πορεία προς το κατάστημα ηλεκτρονικών που βρίσκεται στη καρδιά της πρωτεύουσας ενός κρατιδίου που κυβερνιέται από κουρδιστές μαριονέτες με αμερικανικά πτυχία και πλαδαρά δάχτυλα

Στις προθήκες οθόνες plasma, lcd, lsd παρουσιάζουν εκπομπές στις όποιες ξανθές (με μαύρες ρίζες) διαγωνίζονται για να ξεπεράσουν η μια τη άλλη σε ανοησία και ηλιθιότητα. Χαζοχαρούμενα αγοράκια λένε «άουτς» σε ακατοίκητες που σχολιάζουν η μια την άλλη και, όλες μαζί, την Ρούλα Αχλαδομηλιά. Μένω ακίνητος. Προσπαθώ να αποκλείσω θορύβους από αυτοκίνητα και δίκυκλα. Ν’ ακούσω μόνο τον ήχο της συλλογικής μας κατάντιας. Ακούω διαλόγους απ’ το σίριαλ «Σιλά», παρακολουθώ επεισόδιο με τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή. Ομάδες Κρητικών, Θεσσαλών, Ναξιωτών, Ηπειρωτών και, γενικά, κάθε «φυλής» του κρατιδίου «λένε τα κάλαντα» σε πολιτειακές φιγούρες που είναι πεθαμένες  και δεν το ’χουν καταλάβει. Οι τοπικές τους ενδυμασίες είναι made in China αλλά, αυτό μικρή σημασία έχει για ένα υπερήφανο και ανεξάρτητο ελληνικό λαό που αποτελεί πιστό αντίγραφο των cartoon που εκλέγει. Όπου και να κοιτάξω η βρώμα και η κακογουστιά «βγάζει μάτι». Σωροί τα σκουπίδια επειδή απεργούν (πάλι) οι εργαζόμενοι στη τοπική αυτοδιοίκηση, copy-paste του κράτους-παγίδα Στα πεζοδρόμια κουρέλια και πλαστικά νόμιμων και παράνομων μεταναστών πουλάνε τσάντες «γκούτσι» και ζώνες «ντιορ». Το «μήνυμα» των Χριστουγέννων εκπέμπεται από εταιρίες κινητής τηλεφωνίας, τράπεζες και αντιπροσωπείες αυτοκίνητων. Διαφημίζουν προϊόντα που φτιάχνονται στη Γερμανία, στη Γαλλία, στην Ιαπωνία, στη νότια Κορέα για στην Βουλγαρία. Ενενήντα χιλιάδες Έλληνες έκαναν, μέχρι στιγμής, χειμερινές διακοπές στο Μπάνσκο και στο Μπόροβετς. Μερικοί επισκέφθηκαν το εργοστάσιο που συναρμολογεί κινεζικά αυτοκίνητα που, σκοπεύουν να αγοράσουν όταν επιστρέψουν στην Ελλάδα με δάνεια που θα πάρουν απ’ την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Αυτό όμως δεν απασχολεί τους κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη και Τσίπρα που είναι απασχολημένος με το βάθεμα και πλάτεμα της επανάστασης στη νότια Αμερική. Η ώρα πήγε πέντε και το mood αλλάζει. Στις οθόνες η Ελλάδα μαγειρεύει! Στο ένα κανάλι μία μίνι  Cruella Deville, στο άλλο ο Chef Trabakoula, στο τρίτο η Κα Φωφη που παθαίνει υστερία  όταν δεν «δένει» η κρέμα. Στη Βαρβάκειο ιδία εικόνα κάθε χρόνο. Συνταξιούχοι και θείες λένε ότι οι τιμές είναι καλύτερες από πέρυσι, η γαλοπούλα είναι ακριβή αλλά, το κοτόπουλο φθηνό. Πολιτικές καρικατούρες δηλώνουν ότι, η Ελλάδα θα ξεπεράσει τη κρίση, άλλες αναγγέλλουν ελέγχους στα ΜΜΕ. Ένα κανάλι δείχνει τον Πάπα, άλλο τον Αρχιεπίσκοπο και, όλα τον Τραμπάκουλα. Μια ψιλή πάχνη καλύπτει το μηδέν που πάφτει απαλά πάνω στη πόλη. Γυρίζω στη μηχανή. Βάζω κράνος και γάντια. Πατώ τη μίζα. Σημαδεύω την Εθνική. Μια βόλτα μέχρι τη Χαλκίδα καθαρίζει το μυαλό. Στο κάτω-κάτω η ζωή αρχίζει στα 200._Κ.Κ.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

3 σκέψεις σχετικά με το “Οι γιορτές ως εθνικό καρκατσουλιό

  1. Διοικητής Τροχαίας: Κύριε ..πηγαίνατε με την RR 175χλμ/ωρα.
    Οδηγος Μοτο: Μα κύριε… η πρώτη μου πάει 150, να μήν βάλω δευτέρα??? ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

    Μου αρέσει!

Γράψτε απάντηση στο KKK Ακύρωση απάντησης

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: