Αρχείο για Νοέμβριος, 2012

ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Του ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ 
(ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ)
Ως πολιτικός η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου άνθησε στο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου.
Εξελέγη ευρωβουλευτής τα ανέφελα χρόνια,όταν ο τότε πρόεδρος εμφανιζόταν καινοτόμος και μοντέρνος, έκανε κάθε χρόνο σε διαφορετικό νησί το Συμπόσιο της Σύμης και ανακάλυπτε στο βαθύ ΠΑΣΟΚ άγνωστες γυναίκες που τις έβγαζε στο πολιτικό προσκήνιο.
Ηταν ωραία χρόνια, η κυρία Ξενογιαννακοπούλου αρκούνταν να παρίσταται σε συνεδριάσεις και επιτροπές, έλεγε τα τετριμμένα πολιτικά σλόγκαν και περίμενε την άνοδο του μέντορά της για να ανεβεί κι εκείνη πολιτικό σκαλοπάτι.
Ως δημόσιο πρόσωπο, η κυρία Ξενογιαννακοπούλου είχε ένα θαυμαστό προσόν. Δεν παθιαζόταν για τίποτε, δεν επιδίωκε εξειδίκευση σε τίποτε, δεν επιζητούσε την προβολή σε δόσεις μεγαλύτερες από αυτές που της αντιστοιχούσαν εξαιτίας της κομματικής της ιδιότητας.Στις ειδήσεις έπαιζε στο φόντο, στις κομματικές συγκεντρώσεις περίμενε τη σειρά της κι από κάτω περίμεναν χασμώμενοι πότε θα τελειώσει.  Πάντα ήταν η φωνή της κομματικής νομιμότητας. Πιστέψτε με, δεν υπάρχει ασφαλέστερος τρόπος πολιτικής ανόδου. Κανείς δεν θα σε θυμάται για την οξύτητα με την οποία διατύπωσες μια άποψη, κανείς δεν θα σε συνδυάσει με μια πολιτική ακρότητα. Απαρατήρητη, ωστόσο, ανεβαίνεις σταθερά με την επετηρίδα. Κι άμα έχεις και μέντορα με ισχύ, ανεβαίνεις γρηγορότερα.
Και κάπως έτσι η κυρία Ξενογιαννακοπούλου βρέθηκε από την Ευρώπη στην Ελλάδα. Και θα ζούσε καλά κι εμείς καλύτερα αν λεφτά υπήρχαν πραγματικά και η ευτυχία με δανεικά συνεχιζόταν στους αιώνες των αιώνων, αμήν. Αλλά, δυστυχώς, και για εκείνη και για εμάς, το παραμύθι είχε δράκο.
Κι ήρθε το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου στην κυβέρνηση κι η κυρία Ξενογιαννακοπούλου ήρθε στην εξουσία.
Στην αρχή, το 2009, ανέλαβε υπουργός Υγείας. Το καταλάβατε; 
Σχεδόν έναν χρόνο μετά ανέλαβε αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών. Ούτε κι εδώ το καταλάβατε;Ευτυχώς, στις διεθνείς σχέσεις, αν είσαι ανίσχυρος, καλύτερα να περνάς απαρατήρητος. 
Στο μεταξύ, πάντως, η κυρία Ξενογιαννακοπούλου χειροκροτούσε όλες τις επιλογές του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου. Το πρώτο Μνημόνιο, το Μεσοπρόθεσμο, το δεύτερο Μνημόνιο, το κούρεμα του χρέους. Υστερα, όταν ο Γιώργος έφυγε κι εκείνη δεν εξελέγη, όταν πια δεν είχε τίποτε να χάσει, θυμήθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν κάτι πιο φιλολαϊκό, ότι δεν την εξέφραζε. Κι έφυγε από το ΠΑΣΟΚ.
 
Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό το διάστημα την αναζήτησε κανείς. Αναζήτησε, όμως, εκείνη δίοδο και, τις προάλλες, εμφανίστηκε με άρθρο στην κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Μη ρωτήσετε τι γράφει. Κάτι άνευ σημασίας. Σημασία έχει ότι η κυρία Ξενογιαννακοπούλου βρήκε πια έναν νέο πολιτικό χώρο στον οποίο είναι βέβαιο ότι, τα χρόνια που έρχονται, θα επιδιώκει να συνεχίσει να περνά απαρατήρητη.
Advertisements
O Kρίτων Αρσένης ξαναχτύπησε: Δεν υπάρχει πετρέλαιο στην Ελλάδα, σας λένε ψέμματα

ΣχόλιαΠηγή: O Kρίτων Αρσένης ξαναχτύπησε: Δεν υπάρχει πετρέλαιο στην Ελλάδα, σας λένε ψέμματα | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/node/77907#ixzz2DK7GXqWΛίγες ημέρες μετά την παρέμβασή του ότι δεν μπορούν να γίνουν έρευνες για πετρέλαιο στη Μεσόγειο γιατί ενοχλούνται οι ..φάλαινες ο ευρωβουλευτής τουΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης ξαναχτύπησε με νέες δηλώσεις.

Για εμπόριο ελπίδας γύρω από τις έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στη χώρα μας έκανε λόγο ο ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Κρίτων Αρσένης, μιλώντας στην Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου.

Δηλώνει ότι οι προβλέψεις που αφορούν πιθανά κοιτάσματα είναι όχι μόνο αστήρικτες, αλλά και παραπλανητικές καθώς αναβάλλουν τη δημόσια συζήτηση για την αντιμετώπιση της ανεργίας, εν αναμονή μιας μελλοντικής γης της επαγγελίας.

Η παρέμβαση του κ. Αρσένη είναι η εξής:

«Θέλω να καταγγείλω το εμπόριο ελπίδας που έχει στηθεί γύρω από τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα μας. Ως απάντηση στα νούμερα της ανεργίας που είναι πραγματικά, διακινούνται αστήρικτες εκτιμήσεις για τα κέρδη από τα πετρέλαια. Εάν γνωρίζαμε τα αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου που έχουμε δεν θα κάναμε σεισμικές έρευνες. Και όμως κάποιοι φαίνεται να θέλουν να ξεγελάσουν τους άνεργους συμπολίτες μας και να παραπλανήσουν την κοινή γνώμη προσφέροντας αντί για πραγματικές λύσεις στην ανεργία την ελπίδα ενός μελλοντικού παραδείσου. Ζητώ να σταματήσει αυτή η δημαγωγία, αυτό το εμπόριο ελπίδας εδώ και τώρα.

Να ειπωθεί όλη η αλήθεια στους συμπολίτες μας.

Ότι κάνουμε τις σεισμικές έρευνες στο Ιόνιο και την Κρήτη ακριβώς για να δούμε αν υπάρχει πιθανότητα να έχουμε εκεί πετρέλαια ή φυσικό αέριο.

Αν εντοπίσουμε περιοχές όπου υπάρχει αυτή η πιθανότητα θα πρέπει να κάνουμε δοκιμαστικές γεωτρήσεις για να δούμε αν όντως υπάρχει και αν είναι αξιοποιήσιμο.

Ότι ακόμη και αν βρούμε πετρέλαια ή φυσικό αέριο, αυτά σε αντίθεση με το τι γίνεται στη Νορβηγία θα αξιοποιηθούν από ξένες εταιρίες. Ότι τα οποιαδήποτε έσοδα στο δημόσιο από την εμπορία και πώληση φυσικού αερίου θα έρθουν το νωρίτερο μετά από περίπου 7 χρόνια.

Ότι είναι μύθος ότι θα έχουμε φθηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Η τιμή του πετρελαίου αποφασίζεται στα διεθνή χρηματιστήρια και ανεβαίνει διαρκώς. Ανεβαίνει το ίδιο για τους πολίτες όλων των ανεπτυγμένων χωρών είτε αυτές παράγουν πετρέλαιο είτε όχι.

Εθνική και ενεργειακή ανεξαρτησία δεν είναι η εξάρτηση από το πετρέλαιο. Εθνική και ενεργειακή ανεξαρτησία είναι η απεξάρτηση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο που η τιμή τους αποφασίζεται μακριά από τη χώρα μας.

Η Ελλάδα έχει ήδη ένα «Ελντοράντο». Αυτό ονομάζεται ελληνικός τουρισμός. Όλη η προσοχή μας θα πρέπει να εστιάζεται στο πως θα τον διατηρήσουμε και θα τον αναβαθμίσουμε με την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς. Ένα πετρελαϊκό ατύχημα στις θάλασσες μας θα απειλήσει περίπου το 20% του ΑΕΠ, δηλαδή 40 δις το χρόνο, και πιθανά μία στις τέσσερις θέσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα».

1ο ΘΕΜΑ, 25.11.12

Τι ’ταν αυτό που μας βρήκε; Εκεί που νομίζαμε ότι, είχαμε  ικανοποιήσει και τα 110 προαπαιτούμενα και η λήψη της δόσης ήταν θέμα ημερών, μέγας πόλεμος ξέσπασε στα βουβάλια του βάλτου. Εμείς τα βατράχια δεν είχαμε άλλη λύση απ’ το να πηδήξουμε στο πιο ψηλό σημείο για να γλιτώσουμε. Το πρόβλημα όμως ήταν ότι, η περιοχή ήταν γεμάτη με τις μερσεντέ, τις μπέμπες και τα καγιέ που είχαμε παρκάρει όταν ξέσπασε η κρίση για να μη πω ότι, οι ροζ μεζονέτες, τα play room, τα tennis courts και τα Ολυμπιακά έργα δεν άφηναν ούτε μέτρο ελεύθερο. Απίστευτος συνωστισμός, ίδιος μ’ εκείνον στη παραλία της Σμύρνης αλλά, αυτή είναι μία άλλη ιστορία που θα την πω όταν λήξει η απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ και οι εργαζόμενοι αποφασίσουν να μαζέψουν τα σκουπίδια. Όπως θυμάστε ότι, το πρόβλημα ξεκίνησε το 1897 με  την ήττα στον ελληνο-τουρκικό πόλεμο αλλά, επειδή οι πρωταγωνιστές δεν βρίσκονται πια στη ζωή θα πιάσω τη κλωστή απ’ τη δεκαετία του ’60. Τότε έκανε την εμφάνιση του ένα νέο είδος (βατράχου). Εύκολα μπορούσες να τον διακρίνεις τους αρσενικούς απ’ το ιριδίζον κουστούμι, τα στενά παντελόνια και τις σκουρόχρωμες γραβάτες. Εκείνοι του αδύνατου φύλλου φορούσαν φορέματα με πουα, καπέλα με φτερά, γόβες σε μαύρο-ασπρο και, ενίοτε, μία γούνα μίας (νεκρής) αλεπούς στο λαιμό. Τα βλαστάρια τους φορούσαν ναυτικά παντελονάκια, παπούτσια Sebago και πήγαιναν στο αμερικανικό κολλέγιο. Και, ενώ όλα έβαιναν according to plan και, εμείς τα βατράχια είχαμε αρχίσει να ψωνίζουμε τα πρώτα μας «γιωταχί», τα βουβάλια έκαναν πραξικόπημα, κατέβασαν τα τανκς και έβαλαν τα βατράχια στον γύψο. Μία σειρά ενεργειών από κατοίκους (του Βάλτου) που ΔΕΝ εκστασιάζονταν στο Γουέμπλι και ΔΕΝ έσπαγαν πιάτα στα σκυλάδικα ανάγκασε, το 1974, τα βουβάλια να εγκαταλείψουν την εξουσία με αποτέλεσμα να ξεκινήσει η δημιουργική εποχή της Μεταπολιτεύσης. Στα (48) χρόνια που ακολούθησαν και προκειμένου να μην επαναληφθεί το φαινόμενο της δικτατορίας σε στιλ “Brazil”, ο Βάλτος μπήκε, πρώτα στην ΕΟΚ και μετά στην  Ε.Ε Ακολούθησε βροχή δισεκατομμυρίων, πρώτα δραχμών μετά ευρώ με τα αποκαλούμενα «Προγράμματα Σύγκλισης» (Ντελορ, ΚΠΣ ι, ΙΙ, ΙΙΙ κλπ). Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά. Ο Βάλτος κατάλαβε τη 1η θέση στην ευρωζώνη σε μερσεντές/κάτοικο (12.500 το χρόνο, τη 2η σε καγιέν, την 3η life style, την 4η σε Κοχίμπα, την 5η σε ξαπλώστρες (στη Ψαρού). Οι υπόλοιπες ως τη 10η κατελήφθησαν από αυθαίρετα, παράνομες χωματερές, νεκρούς από τροχαία και πωλήσεις γιωταχί (360.000/χρόνο). Εκτός από το life style των (πρώην) τυριών η μεταπολίτευση σημαδεύτηκε από έξη (μπορεί και περισσότερες), περιόδους που, κάθε μία έβαλε μία «πινελιά» στον πίνακα του Εθνικού Εξευτελισμού όπως: Αντιπαροχή, Αλλαγή – 3ος Δρόμος (προς τον σοσιαλισμό), Εκσυγχρονισμός, Επανίδρυση, Γυμναστηρίου, Εθνικής Σωτηρίας, Εθνικής Συν-Ευθύνης, tri-lateral. Στο σημείο αυτό είμαι υποχρεωμένος να αναφερθώ σε ένα διαχρονικό φαινόμενο που, όμοιο δεν έχει παρατηρηθεί σε κανένα άλλο μέρος στη γη: οι πρωθυπουργοί και υπουργοί του 98% των κομματικώ σχηματισμών που κυβέρνησαν έλλειπαν απ’ τη χώρα για δουλειές! Έτσι κανείς δεν διάβασε, άκουσε, έδωσε σημασία σε κάποιους φρύνους που, τις νύχτες (και τις μέρες) τραγουδούσαν πως, αν οι κάτοικοι συνεχίσουν να ζουν με δανεικά θα έλθει μία ημέρα που ο Βάλτος θα το πληρώσει σε χρήμα, σε αίμα ή και στα δύο. Το τι άκουσαν (άκουσα) δεν περιγράφεται. Τους είπαν γραφικούς, γκρινιάρηδες, απαισιόδοξους, φρύνους που δεν βλέπουν το μεγαλείο της Ισχυρής Ελλάδας, τα επιτεύγματα του “Σιγά και Ταπεινά”, του “Λεφτά Υπάρχουν”,  του “Cool Hand Luke Papadaimos”, του Όλου ΠΑΣΟΚ και της νέας ΝΔ.

Με αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στη περασμένη Τετάρτη που, το “ούρο γκρουπ” απέτυχε να συνεννοηθεί με το “δυο νου του” με αποτέλεσμα, η απόφαση για την εκταμίευση της δόσης (μεθαδόνης), των 31,5 δις ευρώ να αναβληθεί διά αύριο Δευτέρα.

Και αυτό παρά, όπως ανάφερα στην αρχή, ο Βάλτος είπε ναι σε όλα και όχι μόνο γι’ αυτό αλλά, κατάφερε να εμφανίσει ένα κάποιο πλεόνασμα.

Η απόφαση του ούρο γκρουπ ελήφθει τη στιγμή που, ως επικεφαλής της κυβέρνησης των Three Frogs, ετοίμαζα τις βαλίτσες μου για μία δεύτερη επίσκεψη στο Quat ar. Πριν 3 χρόνια είχα πάει  με τον Νικόλαο και τον Χάρη όμως τότε ήταν μία αυστηρά οικογενειακή επίσκεψη για τακτοποίηση λογαριασμών. Αυτή τη φορά θα πήγαινα για να πείσω τον Εμίρη να επενδύσει στον Βάλτο και, συγκεκριμένα, στο αεροδρόμιο Ελληνικού, το οποίο είχε καταργήσει ο Χατζηδάκης αλλά που, τη κατάργηση ανέτρεψε απόφαση του ΣτΕ που λέει ότι, το Ελληνικό δεν έπαψε ποτέ να είναι αεροδρόμιο. Δεν ξέρω αν με είδατε στη TV να δείχνω στον Αθεμπίγιο το Παραλιακό Μέτωπο, εξηγώντας ποια έργα θα αναγερθούν στη «Νεράϊδα» -την οποία κατεδάφισα με την Τίνα. Επίσης δεν ξέρω αν έχετε πρόχειρη την απόφαση μου να συνδέσω τον Πειραιά με το Σούνιο με καραβάκια που θα μετέφεραν χαρούμενους τουρίστες ή την άλλη, να δημιουργήσω στο Παλαιό Φάληρο εγκαταστάσεις για χρήση από υδροπλάνα που θα συνδέουν την Αττική με τα νησιά και τις παραλιακές πόλεις της Πελοποννήσου. Αν δεν (με είδατε) το πιθανότερο είναι ότι, δεν παρακολουθείτε τις ειδήσεις των 8 και τα πρωινάδικα. Αν και εφ’ όσον μεταβώ στο Εμιράτο θα με συνοδεύσουν οι διευθύνοντες σύμβουλοι των δύο μεγαλύτερων ελληνικών τραπεζών (Εθνικής και Alpha) αλλά και, εκπρόσωποι από 15 ελληνικές εταιρίες όπως, η Aegean Airlines, (που κατάπιε την Ολυμπιακή), η Χαλυβουργική, η ΔΕΠΑ κ.α. Την επίσκεψη θα συντονίσουν οι Δήμαρχοι Αθηναίων και Θεσσαλονίκης Γιώργος Καμίνης και Γιάννης Μπουτάρης ως ειδικοί στις διακρατικές συμφωνίες. Μετά το Κατάρ θα πάω Πεκίνο αφού η COSCO μου ζήτησε να φτιάξω ένα αεροδρόμιο για cargo στη δυτική Αττική προκειμένου να μεταφέρει τα εμπορεύματα από το Θριάσιο στο κόσμο. Για να το κάνω όμως πρέπει η ΔΕΗ να δώσει ρεύμα στη γραμμή πράγμα που, όπως πληροφορούμαι αρνείται να κάνει επειδή το έργο δεν έχει άδεια από τις Πολεοδομικές υπηρεσίες των Δήμων Δραπετσώνας και Ασπροπύργου, ίσως και κάποιου άλλου που, αυτή τη στιγμή, μου διαφεύγει. Σε ερώτηση (αθέατου) δημοσιογράφου αν το έργο είναι …αυθαίρετο δεν μπόρεσα να απαντήσω αλλά, και αυτό το πρόβλημα θα λυθεί με Π.Ν.Π (σ.σ. περισσότερα για το θέμα την άλλη Κυριακή)

Με την ίδια (πράξη) θα λύσω εκατοντάδες λιμνάζουσες επενδυτικές προτάσεις με αποτέλεσα το 2014 η Ελλάδα να έχει ξεπεράσει σε ρυθμό ανάπτυξης την φίλη και γείτονα Τουρκία η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ανέλαβε την αντιπροσωπεία της Subaru στη χώρα μας. Στόχος είναι να αναλάβει και την αντιπροσωπεία της μερσεντές ίσως και της VW ώστε να λειανθούν οι όποιες γωνίες παρουσιάζονται στις σχέσεις μας με την Μέρκελ. Επειδή όλα αυτά δεν είναι δυνατόν να «υλοποιηθούν» χωρίς τη βοήθεια της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αποφάσισα να απολύσω 25.000 άτομα τα οποία είχα προσλάβει (χωρίς να το καταλάβω) ως Σιδερένιος, Gollum, Αναχωρητής, Τραπεζίτης και Γοδεφρείγος) και, να τα επαναπροσλάβω μόλις «έλθω στα πράγματα. Η απόφαση μου αυτή είναι απόλυτα σύμφωνη με έναν από τους τρεις πυλώνες της προοδευτικά φιλελεύθερης σοσιαλιστικής οικονομίας που λέει, «δουλειά δεν είχε ο διάβολος γ***ε τα παιδιά του». Οι άλλοι δύο είναι, «και με τον αστυφυλαξ», «και με τον χωροφύλαξ»._CU!._K.K.

Εξαιρετικό!
Κυριακή, 25 Νοέμβριος 2012 19:00

του: Βασίλη Βιλιάρδου, «Σοφοκλέους 10» (copyright)

Αθήνα, 25. Νοεμβρίου 2012

Τα σφάλματα της Ελλάδας, τα «κατηγορώ» των ευρωπαίων πολιτών, η τευτονική αλαζονεία, το σενάριο της εξόδου της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, οι δυνατότητες της Ευρώπης, το εθνικό νόμισμα και το μέλλον της πατρίδας μας μετά το τέλος της κρίσης

 

Είναι πραγματικά απίστευτο, δεν είναι εύκολο δηλαδή να κατανοήσει κανείς το πώς κατάφερε η Πολιτική μίας τόσο πλούσιας χώρας, όπως η Ελλάδα, να την οδηγήσει στην αδυναμία πληρωμών των οφειλών της – από εκεί, αμέσως μετά, χωρίς ουσιαστικά την παραμικρή προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης δανεισμού (την οποία μόνοι μας προκαλέσαμε), στα νύχια του ΔΝΤ. Πόσο μάλλον όταν η «διαχείριση» του ελάχιστου συγκριτικά συνολικού χρέους της, δημοσίου και ιδιωτικού, ήταν κάτι παραπάνω από εφικτή – όπως έχει στο παρελθόν επισημάνει ακόμη και η τράπεζα των τραπεζών.

 

Είναι εμφανές λοιπόν ότι, η Ελλάδα έχει, από δεκαετίες τώρα, ένα τεράστιο «έλλειμμα διακυβέρνησης», το οποίο δεν περιορίζεται στα στενά πλαίσια της εκάστοτε ηγετικής της ομάδας. Δυστυχώς, εδώ ακριβώς αποτυγχάνει διαχρονικά η χώρα μας η οποία, κατά τα φαινόμενα, δεν διαθέτει έναν ικανό και επαρκή «κρατικό μηχανισμό» – γεγονός που μας οδηγεί στο οδυνηρό συμπέρασμα ότι, μόνο η «δημιουργική καταστροφή» του υφιστάμενου μηχανισμού, ενδεχομένως με τη βοήθεια της χρεοκοπίας, θα μπορούσε να «επιφέρει» την απαιτούμενη αλλαγή του”.

 

Ανάλυση

Όπως φαίνεται οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν την Ελλάδα, κατηγορώντας την εύλογα ότι, «άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου» –αφού χρησιμοποιήθηκε ως ο Δούρειος Ίππος, με τη βοήθεια του οποίου εισέβαλλε το ΔΝΤ στη Ευρωζώνη, «πυροδοτώντας» την τεράστια κρίση χρέους, βιώσιμου δανεισμού και τραπεζών που βιώνουμε.

Δυστυχώς, το ότι η μοιραία «κερκόπορτα» ανοίχθηκε ερήμην των Ελλήνων, από τον τότε πρωθυπουργό τους, δεν αποτελεί δικαιολογία για κανέναν Ευρωπαίο – επειδή δεν διαχωρίζεται ποτέ η χώρα, από τους εκάστοτε εκπροσώπους της (ενδεχομένως σωστά, με την έννοια πως οι πολίτες επιλέγουν την ηγεσία τους – όπου δυστυχώς κανένας δεν ενδιαφέρεται, σχετικά με το εάν είχαν στη διάθεση τους ορθολογικότερες επιλογές).

Οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν ανάλογα την πρωσική Γερμανία, η οποία απαίτησε τη συμμετοχή του ΔΝΤ στη «διάσωση» της Ελλάδας – με αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί από τους «εισβολείς» σκόπιμα, για πρώτη φορά, η αλληλεγγύη, καθώς επίσης η βιωσιμότητα της Ευρωζώνης και του κοινού νομίσματος της.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να τονίσουμε ότι, η αντιμετώπιση του ευρώ απλά και μόνο σαν ένα νόμισμα, με επακόλουθο τη σύγκριση του (πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα) με τα εκάστοτε εθνικά νομίσματα, αποτελεί ένα «κρίσιμο», καίριο λάθος – αφού το «ζητούμενο» δεν ήταν ποτέ το κοινό νόμισμα, αλλά η Ευρωπαϊκή ιδέα και η συνοχή της ηπείρου μας. Ειδικότερα το ότι, είναι πολύ δύσκολο να επιβιώσουν, να διατηρήσουν καλύτερα το βιοτικό τους επίπεδο τα ευρωπαϊκά κράτη χωριστά μεταξύ τους, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης – πόσο μάλλον όταν η Ευρώπη συνιστά ένα συνεχώς μειούμενο ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, ενώ ευρίσκεται απέναντι σε πολύ μεγάλες, συνεκτικές δυνάμεις, όπως οι Η.Π.Α. και η Κίνα.

Περαιτέρω, οι Ευρωπαίοι εύλογα δεν συγχωρούν την Ελλάδα, κατηγορώντας την ότι δεν σεβάστηκε αυτά που υπέγραψε το 2010 – το πρώτο μνημόνιο δηλαδή, με το οποίο ψηφίσθηκαν από τη Βουλή κάποια συγκεκριμένα μέτρα, που όμως ποτέ δεν εφαρμόσθηκαν (σκόπιμα μάλλον). Προφανώς έχουν απόλυτο δίκιο αφού, ανεξάρτητα από το εάν τα μέτρα αυτά ήτανοικονομικά σωστά ή όχι, όταν τα αποδέχεται μία χώρα οφείλει να τα τηρεί – με απόλυτη «ευλάβεια» και ενδεχομένως κάνοντας περισσότερα, από αυτά που την υποχρεώνουν (αν και, κατά την άποψη μας, δεν έπρεπε να είχε υπογραφεί κανένα μνημόνιο).

Την ίδια στιγμή, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν τη Γερμανία, επειδή δεν σεβάστηκε ποτέ έγκαιρα τις υποχρεώσεις που ανέλαβε – καθυστερώντας απαράδεκτα τις αποφάσεις που αφορούσαν την Ελλάδα (καταρχήν το 2010, για να προλάβουν οι δικές της τράπεζες να «απεγκλωβιστούν» από τα δάνεια τους προς τη χώρα μας, να πουλήσουν τα ομόλογα που είχαν στην κατοχή τους δηλαδή και στη συνέχεια για άλλους λόγους – σαδιστικούς εν μέρει).

Στα πλαίσια αυτά, η χρησιμοποίηση της Ελλάδας εκ μέρους της Γερμανίας, ως το ιδανικό υποψήφιο θύμα για τον παραδειγματισμό και τη υποταγή των υπολοίπων κρατών-μελών της Ευρωζώνης, ξεπέρασε κάθε ανεκτό όριο – με αποτέλεσμα να προκληθεί μία τεράστια κρίση εμπιστοσύνης στην Ευρωζώνη, καθώς επίσης να εμφανισθούν μη αλληλέγγυες όλες οι χώρες μεταξύ τους, προκαλώντας τις συνεχείς επιθέσεις των αγορών.

Συνεχίζοντας, οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν σήμερα την Ελλάδα, πολύ σωστά, επειδή αποδέχεται χωρίς καμία διαμαρτυρία τον απίστευτο εξευτελισμό της από την πρωσική Γερμανία – ζητιανεύοντας στην κυριολεξία για τις δόσεις της ντροπής, επιτρέποντας στην καγκελάριο να την «λυπάται» δημόσια (λέγοντας χαιρέκακα πως την προβληματίζει η αδυναμία της Ελλάδας να πληρώσει μισθούς και συντάξεις), θυσιάζοντας τη βιωσιμότητα των Ελλήνων στο βωμό του χρέους και ψηφίζοντας οτιδήποτε της ζητηθεί, στα πλαίσια της γνωστής πολιτικής των υποκλίσεων και της δουλικής υποτέλειας, η οποία χαρακτηρίζει τις κυβερνήσεις της των τελευταίων ετών.

Στο σημείο αυτό, όταν αρκετά ελληνικά ΜΜΕ προγραμματίζουν ειδικές εκπομπές για το θέμα της δόσης των 31,5 δις € (ως συνήθως, με τη συμμετοχή ορισμένων «συμπλεγματικών πολιτικών» ή/και πλανόδιων «διανοητών», οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα άλλο, από το να «τριγυρίζουν» σχεδόν καθημερινά στα τηλεοπτικά κανάλια και στα ραδιόφωνα, σκλάβοι του εθισμού και της ανάγκης τους για αναγνωρισιμότητα), αιτιολογούμε απόλυτα τις κατηγορίες των Ευρωπαίων – τείνοντας να πεισθούμε δυστυχώς ότι, δεν μας αξίζει η Ευρώπη, ενώ «υποβιβάζουμε» τον πολιτισμό τηςπαραμένοντας εντός της. Η αγένεια που χαρακτηρίζει την κοινωνική συμπεριφορά μας, η έλλειψη σεβασμού προς τους άλλους, η δημαγωγία, η μη τήρηση των κανόνων εις βάρος της ελευθερίας των υπολοίπων και διάφορα άλλα, δεν συνηγορούν δυστυχώς υπέρ του επιπέδου του πολιτισμού μας.

Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι δεν συγχωρούν τη Γερμανία, επειδή δεν σέβεται καθόλου τις υποσχέσεις της – όπως τεκμηριώνεται από τη μη καταβολή των ήδη αποφασισμένων, των ληξιπρόθεσμων ουσιαστικά δόσεων προς την Ελλάδα (31,5 δις €, 5 δις € κοκ.). Φυσικά δεν επικροτούν σε καμία περίπτωση την αλαζονεία της, θεωρώντας πως, αργά ή γρήγορα, θα την πληρώσει πολύ ακριβά – ενώ την ίδια στιγμή αντιμετωπίζουν με προβληματισμό τις ηγεμονικές της βλέψεις, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι, η χώρα αυτή (και όχι «κάποιοι ναζί»), οδήγησε τον πλανήτη σε δύο καταστροφικούς παγκόσμιους πολέμους.

Περαιτέρω, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν εύλογα την Ελλάδα για την διαπλοκή και την υπερβολική διαφθορά που διαπιστώνουν – ειδικά όσον αφορά την πολιτική και την οικονομική της ελίτ. Ταυτόχρονα, κατακρίνουν τη Γερμανία για το ότι «στεγάζει» και καλύπτει τους μεγαλύτερους διαφθορείς παγκοσμίως – τη βιομηχανική της ελίτ η οποία, παρά το ότι χρηματίζει και διαφθείρει τους πάντες σε ολόκληρο τον πλανήτη, έχει ιδρύσει στο Βερολίνο την οργάνωση «Διεθνής Διαφάνεια» (στην οποία συμμετέχουν όλοι οι διαφθορείς, όπως έχουμε αναλύσει σε παλαιότερο κείμενο μας).

Στα πλαίσια αυτά, το ότι η Ελλάδα εφάρμοσε μόνο τις οριζόντιες περικοπές των μισθών και συντάξεων, σε συνδυασμό με την αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, τα πλέον «αιμοβόρα» δηλαδή σημεία του προγράμματος λιτότητας που της επιβλήθηκε, χωρίς οι κυβερνήσεις της να ενδιαφερθούν καθόλου για την εξαθλίωση και τη φτώχεια των πολιτών της πατρίδας τους, δεν είναι στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της – αντίθετα, προκαλεί την απέχθεια των Ευρωπαίων, ειδικά όταν συνοδεύεται από την εκκωφαντική σιωπή των αμνών που επικρατεί στη χώρα μας, η οποία νομιμοποιεί εκ των πραγμάτων την πολιτική της ηγεσία.

Υπενθυμίζουμε εδώ ότι, το πρόβλημα της πατρίδας μας είναι κυρίως πολιτικό, πολιτισμικό και κοινωνικό – ενώ το οικονομικό έρχεται σε δεύτερη μοίρα, αφού πρόκειται ουσιαστικά για ένα πρόβλημα διαχείρισης, προερχόμενο από τη δομή του συστήματος (οικονομική ολιγαρχία, πολιτική κομματικοκρατία, έλλειμμα επιχειρηματικού και φορολογικού πλαισίου κοκ.), καθώς επίσης από την «αποστασιοποίηση» και την «αδράνεια των μαζών».

Από την πλευρά της Γερμανίας τώρα, η ενδυνάμωση του επεκτατικού κράτους με τη βοήθεια των φορολογικών επιδρομών και της λεηλασίας των πολιτών του από μία οικονομική αστυνομία, η οποία ελάχιστα διαφέρει από τα SS που γνωρίσαμε στο παρελθόν, αντιμετωπίζεται με φόβο από τους Ευρωπαίους – ειδικά από τους Γάλλους, οι οποίοι μάλλον δεν διατηρούν πια την ουτοπία της ανίκητης «γραμμής Μαζινό» (το ευρώ σήμερα), η οποία θα προστατεύσει τα γαλλικά σύνορα από τους αμετανόητους γείτονες τους.

Συνεχίζοντας, οι Ευρωπαίοι κατηγορούν την Ελλάδα για «αφερεγγυότητα», επειδή δεν θέλει να πληρώσει τις υποχρεώσεις τηςπαρά το ότι μπορεί (με κριτήριο την ιδιωτική της περιουσία, τον υπόγειο πλούτο κλπ.) – ισχυριζόμενη πως τα χρέη της είναι «μη βιώσιμα» ή επαχθή, αν και είναι αδύνατον να τεκμηριωθούν αντικειμενικά ως τέτοια (άρθρο μας).

Ταυτόχρονα, κατηγορούν τη Γερμανία για εκβιασμό της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας – με τη βοήθεια των στοιχείων που έχει στη διάθεση της, εις βάρος ορισμένων πολιτικών και κομμάτων εξουσίας (Siemens κλπ.). Επίσης για το ότι λειτουργείμερκαντιλιστικά, κερδίζοντας εις βάρος των «εταίρων» της τόσο από τις εξαγωγές (διατηρώντας παράλληλα χαμηλή την εσωτερική της ζήτηση και τις εισαγωγές), όσο και από τον τοκογλυφικό δανεισμό τους.

Τέλος, στο θέμα της φοροδιαφυγής δεν αναφερόμαστε καθόλου, επειδή αφενός μεν χρησιμοποιείται για τη «χειραγώγηση» των μαζών (μόνο οι «μικροί» και οι ανόητοι φοροδιαφεύγουν), αφετέρου επισκιάζεται από την «φοροαποφυγή» των πολυεθνικών – η οποία αποτελεί τη «μάστιγα» ολόκληρου του πλανήτη και όχι μόνο της Ελλάδας ή της Γερμανίας.

Ολοκληρώνοντας, με κριτήριο τα παραπάνω, η Ελλάδα δεν μπορεί να θεωρηθεί αντάξια του ευρώ – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι, η Ευρωζώνη κινδυνεύει από την πατρίδα μας.

Δυστυχώς όμως, παρά το ότι είχαμε ανέκαθεν την άποψη πως η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη να υιοθετήσει το κοινό νόμισμα το 2001, ενώ στη συνέχεια, αφού έκανε δηλαδή το σφάλμα, δεν προσπάθησε να ανταπεξέλθει με τις υποχρεώσεις της, θεωρούμε ότι είναι πλέον «εγκλωβισμένη» στην Ευρωζώνη – με την έννοια πως τυχόν έξοδος της, με την υιοθέτηση της δραχμής και τη «νομοτελειακή» χρεοκοπία της, θα αποτελούσε ένα απόλυτα καταστροφικό σενάριο (κυρίως μετά την υπογραφή του PSI, με βάση το οποίο δεν μπορεί πλέον να μετατρέψει το εξωτερικό χρέος της σε δραχμές).

Το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία, η οποία δεν είναι επίσης αντάξια του ευρώ – μία χώρα όμως από την οποία, σε αντίθεση με την Ελλάδα, κινδυνεύει πολύ σοβαρά η Ευρωζώνη. Στα πλαίσια αυτά είναι ίσως σκόπιμο να παραθέσουμε το σενάριο τηςεξόδου της Γερμανίας– αφού είμαστε απόλυτα βέβαιοι ότι, είναι επίσης εγκλωβισμένη στο ευρώ, όπως ακριβώς συμβαίνει και με την Ελλάδα.

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

 

Υποθετικά η Γερμανία αποφασίζει να εγκαταλείψει μονομερώς την Ευρωζώνη – με τη θέληση της φυσικά, αφού διαφορετικά δεν μπορεί να την «αποβάλλει» κανένας. Όπως και στο σενάριο εξόδου της Ελλάδας (άρθρο μας), επιλέγεται η υιοθέτηση του μάρκου, με μία σχέση ανταλλαγής 1:1 – έτσι ώστε να είναι εύκολη και γρήγορη η διαδικασία.

Η απόφαση της εξόδου, η οποία έχει φυσικά προετοιμασθεί μεθοδικά και κρυφά, ανακοινώνεται από την καγκελάριο μία Παρασκευή βράδυ – μετά το κλείσιμο της Wall Street, έτσι ώστε να μην δημιουργηθεί αναστάτωση στις αγορές. Πρώτη ενέργεια είναι η αποχώρηση του προέδρου της κεντρικής τράπεζας της από το συμβούλιο της ΕΚΤ – στο οποίο δεν μπορεί πλέον να συμμετέχει.

Οι χρηματαγορές είναι φυσικά οι πρώτες που αντιδρούν τη Δευτέρα, απολύτως πεπεισμένες ότι, το μάρκο θα ανατιμηθεί τόσο απέναντι στο ευρώ, όσο και στο δολάριο – με αποτέλεσμα την αυξημένη εισροή χρημάτων στη Γερμανία (μετοχές, ομόλογα, συνάλλαγμα κλπ.), κυρίως από τις χώρες της Ευρωζώνης.

Σαν αποτέλεσμα της κατακόρυφης αύξησης της ρευστότητας στη Γερμανία, της μεγάλης εισροής χρημάτων δηλαδή, το μάρκο ανατιμάται ραγδαία – τουλάχιστον κατά 40%, παρά το ότι δεν θα έπρεπε να υπερβεί το 1,20 με κριτήριο την συγκριτική ανταγωνιστικότητα της. Επομένως, για να αγοράσει κανείς πια ένα μάρκο, θα πρέπει να δώσει 1,40 ευρώ – αντί του ενός ευρώ, με το οποίο ανταλλάχθηκε αρχικά.

Σε όρους υποτιμημένου ευρώ λοιπόν, τα διάφορα περιουσιακά στοιχεία που ήταν ήδη τοποθετημένα στη Γερμανία (για παράδειγμα, οι απαιτήσεις των υπολοίπων κρατών της Ευρωζώνης), χάνουν σημαντικά σε αξία. Ταυτόχρονα, μειώνεται η αξία (σε όρους ευρώ) των κρατικών εγγυήσεων της Γερμανίας στους μηχανισμούς στήριξης της Ευρωζώνης, καθώς επίσης οι οφειλές της στο ευρωσύστημα (Target II).

Παράλληλα, η Γερμανία απαιτεί την άμεση εξόφληση των απαιτήσεων της κεντρικής τράπεζας της από το ευρωσύστημα– ένα ποσόν που υπερβαίνει τα 700 δις € (κάτω από τα 500 δις πλέον σε όρους μάρκου), δημιουργώντας τεράστια προβλήματα στην ΕΚΤ.

Η ΑΝΑΤΑΡΑΧΗ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ

Αμέσως μετά την ξαφνική έξοδο της Γερμανίας, στις χρηματοπιστωτικές αγορές της υπόλοιπης Ευρωζώνης επικρατεί το απόλυτο χάος. Μεταξύ άλλων, τα επιτόκια δανεισμού της Ελλάδας, της Ιταλίας, της Ισπανίας, της Ολλανδίας, της Κύπρου κλπ. αυξάνονται ραγδαία – με αποτέλεσμα η ΕΚΤ, η οποία φυσικά μεταφέρει αμέσως την έδρα της από τη Φρανκφούρτη στις Βρυξέλλες, να ανακοινώσει την αγορά απεριόριστων ποσοτήτων ομολόγων των κρατών-μελών της.

Η ενέργεια της αυτή πετυχαίνει τα αναμενόμενα, οπότε οι αγορές ομολόγων ηρεμούν και τα επιτόκια δανεισμού της Ευρωζώνης περιορίζονται – αν και η αξία τους πλέον, σε όρους μάρκου, μειώνεται σημαντικά. Η Γερμανία βέβαια το είχε προβλέψει, φροντίζοντας να έχει πουλήσει τα περισσότερα ομόλογα δημοσίου των «εταίρων» της, τα οποία είχαν στην κατοχή τους οι τράπεζες και οι δημόσιοι οργανισμοί της.

Στη συνέχεια, η ΕΚΤ αποφασίζει να πληρώσει αμέσως όλες τις υποχρεώσεις της απέναντι στη γερμανική κεντρική τράπεζα (Target II), με φρεσκοτυπωμένα Ευρώ – τα οποία έχουν ήδη χάσει μεγάλο μέρος της αξίας τους, σε όρους μάρκου, με αποτέλεσμα η Bundesbank να εγγράψει σημαντικότατες ζημίες στον ισολογισμό της.

Το ίδιο συμβαίνει και με την αποπληρωμή των απαιτήσεων της Γερμανίας από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθερότητας – οπότε το δημόσιο χρέος της Γερμανίας, σε όρους μάρκου, αυξάνεται ανάλογα.

Παράλληλα, οι υπόλοιπες απαιτήσεις της Γερμανίας, τόσο του δημοσίου, όσο και του ιδιωτικού της τομέα, από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, σε όρους μάρκου, μειώνονται αντίστοιχα – δημιουργώντας αρκετά μεγάλα προβλήματα σε ολόκληρη την οικονομία της, επειδή οι απαιτήσεις της είναι μεγαλύτερες από τις υποχρεώσεις της (οφειλές).

Εν τούτοις, η Γερμανία νοιώθει πια ήσυχη – αφού, ευρισκόμενη εκτός της Ευρωζώνης (και της ΕΕ, αφού καμία χώρα δεν μπορεί να αποχωρήσει από την Ευρωζώνη, παραμένοντας μέλος της ΕΕ), δεν είναι εκτεθειμένη στην κρίση χρέους της, ούτε είναι υποχρεωμένη να βοηθήσει κανέναν (η ευγνωμοσύνη και η αλληλεγγύη δεν είναι τα κύρια χαρακτηριστικά της).

ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ

Λίγες εβδομάδες μετά την απόδραση της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, η βαριά βιομηχανία της (αυτοκίνητα κλπ.), διαπιστώνει πτώση των πωλήσεων της στην ΕΕ – στην οποία εξάγει το 70% σχεδόν των προϊόντων της. Η αιτία είναι η ισχυρή ανατίμηση του μάρκου, η οποία καθιστά τα γερμανικά προϊόντα πολύ ακριβά για τα υπόλοιπα κράτη – με αποτέλεσμα οι επιχειρήσεις της χώρας να υποχρεωθούν σε απολύσεις, οι οποίες αυξάνουν τα ποσοστά ανεργίας.

Η ανεργία τώρα αφενός μεν αυξάνει τις δημόσιες δαπάνες, επιδεινώνοντας τα μεγέθη του προϋπολογισμού, αφετέρου μειώνει την εσωτερική ζήτηση – οπότε περιορίζονται τα έσοδα του δημοσίου, με τα ελλείμματα που προκαλούνται να εκβάλλουν στο δημόσιο χρέος.

Για να ανταπεξέλθει λοιπόν η Γερμανία με το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας που αντιμετωπίζει, υποχρεώνεται σε μειώσεις των μισθών των εργαζομένων της (εσωτερική υποτίμηση), περιορίζοντας το κοινωνικό κράτος – με αποτέλεσμα να βρεθεί αντιμέτωπη με κοινωνικές αναταραχές στο εσωτερικό της.

Την ίδια εποχή, στις χώρες της Ευρωζώνης, στις οποίες πλέον ηγείται έντιμα η Γαλλία, αποφασίζεται η εφαρμογή μίας ήπιαςπολιτικής λιτότητας, σε συνδυασμό με στοχευμένες αναπτυξιακές ενέργειες – με τη βοήθεια της έκδοσης ευρωομολόγων, με τα οποία χρηματοδοτείται ένα μέρος του δημοσίου χρέους των περισσοτέρων κρατών, υποχρεώνοντας «de facto» τις αγορές να δανείζουν τα υπόλοιπα, με βιώσιμα επιτόκια.

Περαιτέρω, επιλέγεται η υιοθέτηση της γαλλικής πρότασης – με βάση την οποία δεν προωθείται η πολιτική ένωση της Ευρωζώνης (Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης), αλλά η ένωση ανεξάρτητων μεταξύ τους κρατών – όπου η δημοσιονομική ένωση αντικαθίσταται, κατά κάποιον τρόπο, με μία κοινά αποδεκτή συμφωνία δημοσιονομικής σταθερότητας.

Αμέσως μετά, τα κράτη-μέλη καταθέτουν το μερίδιο της Γερμανίας στο ESM – το οποίο εξελίσσουν σε ένα Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο (ΕΝΤ), κατά τα πρότυπα του ΔΝΤ πριν από το 1970 (άρθρο μας). Φυσικά διώχνουν το ΔΝΤ από την επικράτεια τους – αν και η συμπεριφορά του πλέον, «υποκινούμενη» από τα τεράστια προβλήματα τα υπερδύναμης, καθώς επίσης από τα δικά του (το 2006, ο μοναδικός «πελάτης» του ήταν η Τουρκία), έχει αλλάξει ριζικά.

Παράλληλα, απαγορεύονται πια οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες (δημιουργία πλεονασμάτων στα ισοζύγια τρεχουσών συναλλαγών) – με το ΕΝΤ, το οποίο επιβλέπει την οικονομική λειτουργία των κρατών της ΕΕ, να υποχρεώνει εκείνες τις χώρες, οι οποίες εμφανίζουν πλεονάσματα στα ισοζύγια τους, να τα μεταφέρουν στο κοινό ταμείο που διατηρεί το ίδιο (ΕΝΤ) στην ΕΚΤ.

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

 

Η ΕΚΤ ανακοινώνει τη διατήρηση του πληθωρισμού στα επίπεδα του 2%, αφού έχουν πάψει πλέον να αυξάνονται τα δημόσια και ιδιωτικά χρέη των κρατών-μελών της Ευρωζώνης – με την οικονομία να σταθεροποιείται και με την ανάπτυξη να επανέρχεται σιγά-σιγά.

Αμέσως μετά, η γερμανική κεντρική τράπεζα κατά την προσφιλή, αλαζονική της συμπεριφορά, τοποθετεί το δικό της στόχο για τον πληθωρισμό στο 1% – αυξάνοντας τα βασικά επιτόκια, για να το επιτύχει.

Κατ’ επακόλουθο, ανατιμάται το μάρκο απέναντι στο ευρώ, με αποτέλεσμα να μειωθούν ακόμη περισσότερο οι εξαγωγές της Γερμανίας, να περιορισθεί ο ρυθμός ανάπτυξης της και να μηδενισθούν σχεδόν τα πλεονάσματα, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της.

Η άνοδος της ανεργίας συνεχίζεται και η Γερμανία οδηγείται στο φαύλο κύκλο της ύφεσης – όπου η μειωμένη ζήτηση οδηγεί σε περαιτέρω αύξηση της ανεργίας, στην απροθυμία για επενδύσεις, καθώς επίσης στη μεγέθυνση των ελλειμμάτων και του χρέους. Το αποτέλεσμα είναι η «εκτίναξη» των επιτοκίων δανεισμού του δημοσίου, καθώς επίσης των επιχειρήσεων της χώρας, η οποία οδηγείται στην παγίδα ρευστότητας – παράλληλα, η μείωση (διολύσθιση) της ισοτιμίας του μάρκου απέναντι στις ισχυρότερες οικονομίες.

Στα πλαίσια αυτά, οι βιομηχανικές επιχειρήσεις της ανακοινώνουν τη μεταφορά μεγάλου μέρους της παραγωγής τους στην υπόλοιπη Ευρώπη – αφού αφενός μεν η γερμανική αγορά είναι πολύ μικρή για τα προϊόντα τους, αφετέρου δε χρειάζονται σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες (χωρίς δηλαδή το φόβο των συνεχών ανατιμήσεων και υποτιμήσεων του νομίσματος τους).

Το γεγονός αυτό αυξάνει ξανά τις δαπάνες του προϋπολογισμού της χώρας λόγω της ανεργίας, μειώνει τα φορολογικά έσοδα και μεγεθύνει το δημόσιο χρέος – οπότε η Γερμανία αναγκάζεται να αυξήσει τους φορολογικούς συντελεστές των επιχειρήσεων και των εργαζομένων της, με αποτέλεσμα να ενταθεί η μετανάστευση τους στο εξωτερικό κοκ.

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ

 

Η οικονομία της Ευρωζώνης έχει σταθεροποιηθεί – ενώ οι εξαγωγές των πρώην ελλειμματικών οικονομιών της (Ελλάδα, Ισπανία κλπ.), οι οποίες τηρούν πλέον στο ακέραιο τους κοινούς κανόνες και τις μεταξύ τους υποχρεώσεις, αυξάνονται (ειδικά οι εξαγωγές τους στη Γερμανία, η οποία πλέον είναι πολύ λιγότερο ανταγωνιστική από τις ίδιες). Με τον τρόπο αυτό εισάγουν θέσεις εργασίας και μειώνουν τα χρέη τους, δημόσια και ιδιωτικά, εις βάρος της Γερμανίας.

Αντίθετα, η Γερμανία είναι βυθισμένη σε μία βαθιά ύφεση άνευ προηγουμένου – αντιμετωπίζοντας αύξηση της εγκληματικότητας, μεγάλες απεργίες, κοινωνικές εντάσεις και εξεγέρσεις, οι οποίες επιδεινώνουν συνεχώς τα οικονομικά της μεγέθη.

Μετά από διαδοχικές υποτιμήσεις του νομίσματος της λοιπόν, οι οποίες όμως δεν αποφέρουν τα αναμενόμενα, λόγω τωνσυναλλαγματικών πολέμων που μαίνονται διεθνώς, περιορίζοντας τις εξαγωγές της προς τις αναπτυσσόμενες αγορές της Κίνας, της Βραζιλίας, της Ρωσίας κοκ., τα χρέη της, ιδιωτικά και δημόσια, είναι πλέον εκτός ελέγχου.

Κατ’ επακόλουθο, το φάντασμα της «Δημοκρατίας της Βαϊμάρης» επανέρχεται δριμύτερο– με τα ακραία πολιτικά κινήματα (μεταλλάσσουν συνήθως τον πόνο που προέρχεται από τη φτώχεια, σε μίσος, το οποίο εξελίσσεται με τη σειρά του σε μία καταστροφική βία), να ανεβάζουν συνεχώς τα «εκλογικά» ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις.

Επειδή όμως ο πλανήτης έχει μάθει κάποια πράγματα από την ιστορία του, ενώ το μέγεθος της Γερμανίας είναι πλέον πολύ μικρό, συγκριτικά με τις χώρες της Ευρωζώνης, με τη Ρωσία, με τις Η.Π.Α., με την Κίνα κλπ., δεν ακολουθεί ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, αλλά η χρεοκοπία της – η οποία την υποχρεώνει να ζητήσει τη «βοήθεια» των συνδίκων του διαβόλου (ΔΝΤ) και την καταδικάζει σε προτεκτοράτο των δανειστών της (αποκρατικοποιήσεις, λεηλασία της ιδιωτικής και δημόσιας περιουσίας της, υποδούλωση).

Δυστυχώς για την ίδια, η συμπεριφορά των υπολοίπων χωρών απέναντι της δεν είναι πλέον ανάλογη, με αυτήν το 1953 – όπου διέγραψαν μεγάλο μέρος των χρεών της, επιμήκυναν τα υπόλοιπα με χαμηλό επιτόκιο καθώς επίσης με δόσεις ανάλογες με τις εξαγωγές της, της επέτρεψαν να αναβάλλει την πληρωμή των πολεμικών επανορθώσεων, της προσέφεραν δυνατότητες ανοικοδόμησης της οικονομίας της (σχέδιο Marshall) κοκ.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Καμία χώρα δεν είναι αλάνθαστη – όπως επίσης κανένα κράτος δεν είναι άτρωτο, απέναντι στις επιθέσεις των αγορών ή στις προδοσίες από το εσωτερικό του. Εκτός αυτού, η υπερχρέωση δεν είναι μία κατάσταση εύκολη στην αντιμετώπιση της – ενώ η χρεοκοπία δεν είναι μία παιδική ασθένεια η οποία, εάν την περάσει κανείς, δεν εμφανίζεται ξανά.

Η σημερινή δεινή θέση άλλωστε της Αργεντινής, το τεκμηριώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο – ενώ αποδεικνύει πως τα πλεονεκτήματα ενός εθνικού νομίσματος και μίας στάσης/άρνησης πληρωμών, είναι εντελώς ουτοπικά.

Συνεχίζοντας κανένας δεν έχει το δικαίωμα να εξευτελίζει με τέτοιον τρόπο την πατρίδα μας, απλά και μόνο επειδή οι πολίτες της έκαναν σοβαρότατα λάθη τα τελευταία τριάντα χρόνια – επιλέγοντας ανίκανους ή/και διεφθαρμένους ηγέτες,παράγοντας λιγότερο και καταναλώνοντας περισσότερο, σε μεγάλο βαθμό με χρήματα που δεν τους ανήκαν.

Δυστυχώς τα χρόνια της τουρκοκρατίας, όπου δεν βιώσαμε ούτε την αναγέννηση, ούτε το διαφωτισμό, καθώς επίσης οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι που ακολούθησαν, ο εμφύλιος, η φτώχεια και η δικτατορία, κόστισαν πολύ ακριβά στην Ελλάδα – η οποία έχασε κάθε επαφή με τον αρχαίο πολιτισμό της, όσο και αν δεν θέλουμε να το αποδεχθούμε.

Περαιτέρω, κανένας δεν πρέπει να συγχέει το ευρώ με το ευρωπαϊκό όνειρο της ένωσης ισότιμων κρατών μεταξύ τους –σε συνθήκες αειφόρου ευημερίας, ειρήνης, δικαιοσύνης, ελευθερίας και δημοκρατίας. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι, πρέπει κανείς να υποτάσσεται, επιτρέποντας να τον μειώνουν σε τέτοιο βαθμό, όπως συμβαίνει σήμερα με την Ελλάδα και τη Γερμανία – απλά και μόνο για να διατηρήσει τα αμφιλεγόμενα οικονομικά οφέλη ενός κοινού νομίσματος, σε συνθήκες έλλειψης αλληλεγγύης και αλληλοσεβασμού.

Σε κάθε περίπτωση, η εξαιρετικά επώδυνη επιστροφή στο εθνικό νόμισμα δεν θα ήταν καθόλου αρνητική, εάν διαπιστώναμε πως συνεχίζονται οι προσβολές, η λεηλασία και η εξαθλίωση των Ελλήνων – ενώ εμποδίζεται σκόπιμα η ανάπτυξη, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει καμία προοπτική για το μέλλον. Επίσης, εάν διαπιστώναμε πως οδηγούμαστε σε μια γερμανική Ευρώπη και σε ένα 4ο Ράιχ – γεγονός αυτονόητο, αφού η ελευθερία, η ισότητα και η εθνική κυριαρχία, υπερτερούν της οποιασδήποτε οικονομικής ευημερίας.

Ολοκληρώνοντας, είμαστε απολύτως βέβαιοι ότι η πατρίδα μας, αφενός μεν θα ξεπεράσει τα προβλήματα της, αφετέρου θα βγει ενδυναμωμένη από την κρίση – η οποία ήταν δυστυχώς απαραίτητη, κρίνοντας από τα εξαιρετικά σοβαρά πολιτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά της προβλήματα.

Φυσικά θα ήταν ευχής έργο, η έξοδος της Ελλάδας από την κρίση να συμβεί εντός της Ενωμένης Ευρώπης – σε καμία περίπτωση όμως εντός μίας γερμανικής Ευρωζώνης, χωρίς κανένα ίχνος ελευθερίας, δημοκρατίας, ισότητας και αλληλεγγύης.

 

 Επικίνδυνο παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας παίζουν οι Γερμανοί στη Θράκη

Επικίνδυνο παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας παίζουν οι Γερμανοί στη Θράκη, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου σχεδίου του Βερολίνου για τη μετατροπή της χώρας σε κανονικό προτεκτοράτο.
Το περιοδικό «Επίκαιρα» αποκαλύπτουν τις γερμανικές μεθοδεύσεις και τις πιέσεις προς την κυβέρνηση, προκειμένου να επιτραπεί η επιστροφή δεκάδων χιλιάδων απελαθέντων «τουρκόφρονων» μουσουλμάνων και τους οικογενειών που δημιούργησαν μετέπειτα στη Δυτική Θράκη, ώστε να αποτελέσουν εργατικό δυναμικό για την Ειδική Οικονομική Ζώνη που επιδιώκουν να στήσουν οι Γερμανοί στην ακριτική περιοχή.
Πρόκειται για έναν πυρήνα 50 χιλιάδων και πλέον ανθρώπων που σήμερα ζουν συγκεντρωμένοι από το τουρκικό κράτος στην Προύσα, οργανωμένοι σε ένα δίκτυο αλυτρωτικών συλλόγων, τους οποίους χρηματοδοτούν και καθοδηγούν οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες. Ο μηχανισμός προπαγάνδας του βαθέος κράτους της Αγκυρας βρίσκει τώρα αρωγό -γράφει το άρθρο του περιοδικού- τη γερμανική task forse, η οποία έχει αναλάβει την επιτόπια υλοποίηση του σχεδιασμού του Βερολίνου, που είναι σε πλήρη γνώση της Αγκυρας. Οπως έχουν αναφέρει κατ’ επανάληψη τα «Επίκαιρα», Γερμανοί και Τούρκοι επιχειρηματίες αναμένουν τη δημιουργία Ειδικής Οικονομικής Ζώνης στη Θράκη.

Οταν δοθεί το «ok», 180 Τούρκοι μεγαλοεπιχειρηματίες –αρκετοί εξ αυτών με γερμανικά διαβατήρια και με επιχειρήσεις στο Μόναχο και την Κολονία- ετοιμάζονται να προχωρήσουν σε «επενδύσεις» στη Θράκη. Τόσο οι ίδιοι όσο και οι Γερμανοί «επενδυτές» έχουν προαποφασίσει την άντληση φθηνού εργατικού δυναμικού από τη μουσουλμανική μειονότητα της περιοχής, αλλά όπως προαναφέρθηκε και απ’ όσους έχουν απελαθεί και τις οικογένειές τους και διαβιούν στη γείτονα.
ΣΑΒΒΑΤΟ 24 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2012
http://www.thrakitoday.com/

Για την εμφάνιση της Χρυσής Αυγής φταίει ο λαός! Το λέει αυτή τη στιγμή και, κανένα απ’ τα δύο αστέρια δεν τον ρωτάει ποιος καθοδηγεί, μορφώνει, δίνει παράδειγμα σε ένα παιδί των 12 ετών σε κάποια συνοικία της μεγάλης ή μικρής πόλης σε όλη την Ελλάδα..

Τα θερμά μου συγχαρητήρια..

Του Σωκράτη Παπαχατζή

Οι  Παγκαλικές προδιαγραφές του κειμένου του κυρίου Γεωργελέ [Έλληνική Μπανανία’], ο «εστετισμός» και η politically correct οργή του, δεν θα ήταν άξια σχολιασμού, αν το έντυπο στο οποίο δημοσιεύει δεν επηρέαζε ανθρώπους.

Σ’ αυτούς προσπαθεί να υπαγορεύσει πώς θα αισθάνονται, καλώντας τους να ξεχάσουν τα αυτονόητα. Ότι εκτός από τη σωματική υπάρχει, ως όρος δόκιμος, η ψυχολογική βία. Η οποία βεβαίως μπορεί να είναι πιο βάρβαρη. Και είναι, όταν συγκρίνουμε δυο σφαλιάρες, έναν …φραπέ ή ένα γιαούρτι, με την καταρράκωση του ηθικού ενός κόσμου που για πρώτη ίσως φορά, αντιλαμβάνεται τον ρόλο που παίζει στην «δημοκρατική» σκηνή: του αναλώσιμου κομπάρσου, της παράπλευρης απώλειας.

Οι πρεσβευτές είναι όντως ιεροί, όμως αυτό αφορά την επίσημη πολιτεία, όχι εκτός εαυτού πολίτες που διαδηλώνουν μετά από σκαιά προσβλητικές δηλώσεις εναντίον τους. Κι έχει παρεμπιπτόντως ενδιαφέρον να αντιπαραθέτεις την Λιβύη με τον «πολιτισμένο» κόσμο, μετά την «πολιτισμένη» μεταχείριση που της επιφύλαξε, πέρυσι μόλις.

«Οι σκηνές αυτές, που είδε ολόκληρος ο πλανήτης, παρουσιάζουν μια χώρα άναρχη, πρωτόγονη, υποανάπτυκτη, φανατική, μισαλλόδοξη, βίαιη. Κι αυτό ποτέ η Δύση δεν θα το ξεχάσει. Αυτά τα λίγα τηλεοπτικά λεπτά στη διάρκεια των επόμενων χρόνων θα μας κοστίσουν πολύ ακριβά, στις δουλειές μας, στα εισοδήματά μας».

Δεν είναι υπερβολή να πεις ότι πίσω από τις υστερικές τσιρίδες, τους βασιλικότερους του βασιλέως τόνους, διακρίνεται μια δόση χαιρεκακίας.

Το ότι οι «οχλοκρατικές εκδηλώσεις» είναι αποκρουστικές είναι αυτονόητο, ιδίως όταν τις παρακολουθείς απ’ το σαλόνι σου. Ακόμη πιο σίγουρο είναι ότι αποτελούν φυσική νομοτέλεια, και ότι μπροστά της το όποιο savoir vivre [εκείνου της …μαγκιάς μη εξαιρουμένου] γίνεται ανέκδοτο. Γιατί αυτό που μετατρέπει τον λαό σε όχλο είναι η εξαθλίωση, για την οποία εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να ευθύνονται άλλοι από εκείνους που τον κατευθύνουν. Στην περίπτωσή μας, όχι οι κομπάρσοι των κομμάτων για τους οποίους μιλά ο κύριος Γεωργελές, αλλά, …ο «πολιτισμένος κόσμος». Οι τραπεζίτες, οι πολυεθνικές, η Siemens, ο Φούχτελ, ο Σόιμπλε και τ’ άλλα παιδιά.

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=moej2V1a5SU

Toυ ΦΩΤΗ ΓΕΩΡΓΕΛΕ, Athens Voice
Η σκηνή είναι γνωστή, την έχει δείξει η τηλεόραση δεκάδες φορές. Ένας άντρας τρέχει έντρομος να σωθεί, πίσω του ένα τσούρμο τον κυνηγάει, τον βρίζει, τον χτυπάει στην πλάτη με γροθιές, του πετάει στο κεφάλι μπουκάλια και καφέδες. Οι διαδηλωτές δεν έχουν τίποτα προσωπικό με τον Γερμανό πρόξενο στη Θεσσαλονίκη. Το πιθανότερο είναι να μην τον ξέρουν καν. Βάζουν ναζιστικά εμβατήρια στα μεγάφωνα και του ορμάνε επειδή είναι Γερμανός. Στη δικιά μας πρωτόγονη και ανορθολογική αντίληψη της πραγματικότητας οι ξένοι είναι οι εχθροί, φταίνε για την τύχη μας. Οι μαυροντυμένοι ακροδεξιοί χτυπάνε Πακιστανούς, Ινδούς, Αφρικανούς, οι κόκκινοι συνδικαλιστές προπηλακίζουν Ευρωπαίους. Οι ξένες πρεσβείες εκδίδουν ταξιδιωτικές οδηγίες προς τους υπηκόους τους. Να αποφεύγουν την κυκλοφορία στην πόλη, ιδίως αν είναι ασιατικής ή αφρικανικής καταγωγής.
Με την ανοσία 3 χρόνων παράνοιας και εκτροχιασμού, ξεχνάμε το γεγονός γρήγορα. Δεν το ξεχνάει κανένας άλλος. Για τον υπόλοιπο πλανήτη ό,τι συνέβη είναι αδιανόητο. Στον πολιτισμένο κόσμο οι πρεσβευτές, οι εκπρόσωποι μιας χώρας, είναι ιεροί. Ακόμα και στη διάρκεια πολέμου είναι ιεροί. Μόνο στο Ιράν, στη Λιβύη συμβαίνουν τέτοια γεγονότα.
Οι σκηνές αυτές, που είδε ολόκληρος ο πλανήτης, παρουσιάζουν μια χώρα άναρχη, πρωτόγονη, υποανάπτυκτη, φανατική, μισαλλόδοξη, βίαιη. Κι αυτό ποτέ η Δύση δεν θα το ξεχάσει. Για να μιλήσω τη γλώσσα που καταλαβαίνει αυτή η χώρα, τη γλώσσα του συμφέροντος, αυτά τα λίγα τηλεοπτικά λεπτά στη διάρκεια των επόμενων χρόνων θα μας κοστίσουν πολύ ακριβά, στις δουλειές μας, στα εισοδήματά μας. Εκατοντάδες χιλιάδες τουρίστες θα ακυρώσουν τις διακοπές τους. Επενδυτές ούτε που θα διανοηθούν να κάνουν επενδύσεις στην Ελλάδα, η κοινή γνώμη των ευρωπαϊκών χωρών θα πιέσει τα κοινοβούλια, κάθε λύση ευνοϊκή για τη ρύθμιση του χρέους μας, για παραπάνω δανεισμό, θα γίνει πιο δύσκολη.
Εμείς παίζουμε ακόμα το τυχοδιωκτικό και ανεύθυνο παιχνίδι που μας έχει οδηγήσει μέχρι εδώ. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπερασπίζονται τους δράστες καταγγέλλοντας «ακραία καταστολή, δικαστικό πραξικόπημα, ποινικοποίηση αγώνων». Δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, οι βουλευτές τους μέσα στη Βουλή προβλέπουν για τους πολιτικούς τους αντιπάλους το φρικτό τέλος του Αμερικανού πρεσβευτή στη Λιβύη. Οι βουλευτές τους ονομάζουν τον ανάπηρο Γερμανό υπουργό Οικονομίας, ο «κουτσός». Υπάρχουν εφημερίδες που περιγράφουν τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης υπό τον τίτλο «αστυνομικές δυνάμεις προβαίνουν σε συλλήψεις επειδή οι πολίτες αντέδρασαν στις δηλώσεις Φούχτελ».
 Όχι πια στα υπόγεια της κοινωνίας, αλλά στον κυρίαρχο δημόσιο διάλογο, το αδιανόητο έχει γίνει αποδεκτό. Αν δεν σ’ αρέσουν οι δηλώσεις κάποιου, τον δέρνεις. Ακόμα χειρότερα, δέρνεις τους ομοεθνείς του. Έπειτα, καταγγέλλεις το φασισμό και καταθέτεις στεφάνι στο Πολυτεχνείο.
Τα κόμματα που υποδαυλίζουν, που υπερασπίζονται τη βία, εγκληματούν. Γιατί νομιμοποιούν τη βία, την κάνουν αποδεκτή. Όταν μιλάνε για «πραξικόπημα, εκτροπή από το δημοκρατικό πολίτευμα, τροϊκανή χούντα, μνημονιακή δικτατορία», δεν είναι τρελοί. Ξέρουν ότι δεν είναι έτσι. Ξέρουν ότι σιτίζονται από αυτή τη «δικτατορία» με 14 εκατομμύρια το χρόνο κομματική επιχορήγηση. Η παραποίηση της πραγματικότητας έχει στόχο τη νομιμοποίηση της βίας. Μόνο αν έχουμε δικτατορία, η βία των πολιτών είναι αποδεκτή. Μπορούν να μιλάνε οι βουλευτές τους «για καλάσνικοφ που θα βγουν στις πλατείες», οι συνδικαλιστές τους για «ρουκέτες στις ερπύστριες».
Οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί που μιλάνε για τη «βία της απόλυσης, τη βία της μείωσης των μισθών, τη βία του τραπεζικού δανείου που δεν έχεις να πληρώσεις τη δόση», εγκληματούν. Γιατί σχετικοποιούν τη βία, την κάνουν αποδεκτή. Δήθεν δεν μπορούν να κάνουν τη διάκριση με την πολιτική βία, οι δυσκολίες γίνονται βία, η αδικία ονομάζεται βία, η φτώχεια είναι βία, όλα ίδια είναι με το να πληγώνεις το σώμα του άλλου. Αν σου μειώνουν το μισθό, δέρνεις. Αν σου κόβουν τη σύνταξη, πυρπολείς το Αττικόν. Αν σε απολύουν, καις ζωντανούς 3 ανθρώπους στη Μαρφίν. Έτσι δεν κάνουν όλοι; Έτσι δεν κάνουν παντού;

Λένε ψέματα. Ο «κόσμος» δεν κάνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Οργανωμένες πολιτικές ομάδες είναι που χτυπάνε, που πληγώνουν. Οι άνθρωποι δεν μαχαιρώνουν μετανάστες. Οι άνθρωποι δεν κυνηγάνε Γερμανούς. Δεν δέρνουν πολιτικούς, δεν γιαουρτώνουν συγγραφείς, δεν χτίζουν καθηγητές.

Άγνοια, ιδεοληψίες, κοινωνικός εγωισμός, κομματικές επιδιώξεις, ιδιοτέλειες και συμφέροντα, εκτροχιασμένα, καταστροφικά και αυτοκαταστροφικά, οδηγούν την παραζαλισμένη κοινωνία σε αυτοκτονικά άκρα. Όποιος σπέρνει αίμα, θερίζει αίμα. Σαν ν’ ανοίξαμε μια κλειδωμένη πόρτα αυτά τα τελευταία χρόνια και ξαφνικά έγινε ευκολότερο να σκεφτόμαστε τους άλλους ανθρώπους ως αντικείμενα. Ως ανθρώπους που δεν ματώνουν το ίδιο κόκκινα με μας. Υποκριτικά, οι ενορχηστρωτές της πολιτικής βίας προσπαθούν να πάρουν τις αποστάσεις τους από τα ναζιστικά, αντιδημοκρατικά, αντικοινοβουλευτικά φαινόμενα. Ναι, είναι αλήθεια ότι η ύφεση δημιουργεί το εύφορο έδαφος για την εμφάνιση ρατσιστικών και ολοκληρωτικών απόψεων. Είναι όμως αλήθεια ότι την πολιτική βία και τη ρητορική του μίσους κάποιοι άλλοι φρόντισαν να την κάνουν οικεία, αποδεκτή, ανθρώπινη. «Δικαιολογημένη αγανάκτηση και δίκαιη οργή».
Όσα ήταν κλειδωμένα κάτω από μια επιδερμική, όπως φάνηκε, επιφάνεια δημοκρατίας και πολιτισμού, τώρα βγαίνουν στο φως. Και την κληρονομιά της πολιτικής βίας και του πολιτικού ανορθολογισμού θα την κληρονομήσουν οι πιο αδίστακτοι εις βάρος όλων.

Αν όλα αυτά είναι μια προσπάθεια εκλογίκευσης
των όσων νιώθω σε κάθε τέτοιο περιστατικό, στ’ αλήθεια, η ενστικτώδης απέχθεια που νιώθω είναι πέρα από πολιτική. Ίσως γιατί μεγάλωσα σε μια εποχή που όταν γυρνούσαμε από το σχολείο με κατεβασμένο φρύδι και αίματα οι πατεράδες μας το πρώτο πράγμα που ρωτούσαν ήταν «εσείς πόσοι είσαστε;», κι αν η απάντηση ήταν «περισσότεροι» τρώγαμε άλλο ένα χαστούκι. Γιατί μεγαλώναμε μαθαίνοντας ότι οι άντρες δεν τα βάζουν ποτέ δύο εναντίον ενός.
Αν έχεις προσέξει, σε όλα αυτά τα πάνω από 600 περιστατικά πολιτικής και ρατσιστικής βίας που συνέβησαν σε ένα χρόνο, το μοτίβο ήταν πάντα ίδιο: ένας όχλος κυνηγάει ένα ανυπεράσπιστο θύμα να το γιουχάρει, να το χτυπήσει, να το εξευτελίσει. Κρυμμένοι μέσα στο πλήθος, σίγουροι ότι μετά θα τρέξουν οι βουλευτές τους να τους υπερασπιστούν, θα κλαφτούν για την «άδικη δίωξη» και την «ποινικοποίηση των αγώνων». Και σχεδόν πάντα, η αποκαλυπτική λεπτομέρεια, θα πετάξουν καφέδες. Είναι η ριζοσπαστικότητα της τσάμπα μαγκιάς, η θρασυδειλία της ασυλίας, η διαδήλωση του φραπέ.

Την ανάρτηση έκανε ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Τα Αρχαία Ελληνικά και άλλες πέντε «νεκρές» γλώσσες, θα διδάσκονται (μετά από επιλογή των μαθητών) στα Δημοτικά σχολεία στην Αγγλία.

Εδώ κλώσσα μου γιατί δεν διδάσκονται;





Αρέσει σε %d bloggers: