Αρχείο για Οκτώβριος, 2012

Πρέπει να διαβαστεί. Του Βασίλη Βιλλιάρδου
Αποδεχόμενοι τη δυσκολία επιστροφής στον κανόνα του χρυσού, η μοναδική λύση είναι η κυκλοφορία 100% καλυμμένων χρημάτων – όπου οι τράπεζες θα υποχρεωθούν να έχουν εγγυήσεις στις κεντρικές, ίσες με το σύνολο των χρημάτων που δανείζουν
Αυτό που απομένει σε μία «μικτή Οικονομία» ως η καλύτερη «λύση», σε μία οικονομία δηλαδή που πιστεύει σε ένα όσο το δυνατόν μικρότερο κράτος (το οποίο όμως συνεχίζει να έχει στην κατοχή του τις κοινωφελείς, τις κερδοφόρες μονοπωλιακές και τις στρατηγικές επιχειρήσεις), καθώς επίσης στην ιδιωτική πρωτοβουλία (στην οποία θα πρέπει να τοποθετούνται όρια διασφάλισης του ελεύθερου ανταγωνισμού, ενώ οφείλει να ελέγχεται), δεν είναι άλλο από την κρατικοποίηση των κεντρικών τραπεζών – με τις εμπορικές να παραμένουν μεν στον ιδιωτικό τομέα, αλλά να ελέγχονται αυστηρά από τις κεντρικές και κατ’ επέκταση από το κράτος

Οι κεντρικές τράπεζες οφείλουν να είναι εξ ολοκλήρου δημόσιοι οργανισμοί, ανεξάρτητοι από τον ιδιωτικό τραπεζικό τομέα, από τους ιδιώτες επενδυτές, καθώς επίσης από τις κυβερνήσεις – αποτελώντας τον τέταρτο πυλώνα της κρατικής εξουσίας.Δίπλα στις τρεις ανεξάρτητες εξουσίες, στην εκτελεστική (κυβέρνηση), στη νομοθετική (κοινοβούλιο) και στη δικαστική, οφείλει να προστεθεί η νομισματική εξουσία – ένας δημόσιος θεσμός δηλαδή, ο οποίος να έχει το προνόμιο, το αποκλειστικόδικαίωμα καλύτερα της δημιουργίας των νόμιμων και αποδεκτών μέσων ανταλλαγής: των εκάστοτε χρημάτων και νομισμάτων.

Με τον τρόπο αυτό θα είχε τη δυνατότητα το κράτος να δανείζεται άτοκα – με μέτρο φυσικά και υπό τον διαρκή έλεγχο των υπολοίπων τριών εξουσιών, καθώς επίσης των Πολιτών του. Έτσι θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα, όσον αφορά τιςανάγκες του συνόλου της κοινωνίας – ενώ θα είχε τη δυνατότητα να κατευθύνει ορθολογικότερα την ποσότητα χρήματος (επίσης τα βασικά επιτόκια κλπ.), χωρίς να δημιουργούνται οι κερδοσκοπικές φούσκες, οι  υφέσεις και οι  πληθωρισμοί από τις μανιοκαταθλιπτικές, αχόρταγες «αγορές»”.  

Άρθρο

Η χρηματοπιστωτική κρίση, τα οδυνηρά επακόλουθα της οποίας συνεχίζει δυστυχώς να βιώνει ολόκληρος ο πλανήτης, έχει αναμφίβολα πολλές διαφορετικές αιτίες – μερικές από τις οποίες είναι η ασύμμετρη παγκοσμιοποίηση, οι ευρωπαϊκές ασυμμετρίες, καθώς επίσης η παγκόσμια αναδιανομή των εισοδημάτων.

Οι δύο πρώτες οφείλονται κυρίως στην προβληματική συνύπαρξη των ελλειμματικών με τις πλεονασματικές οικονομίες, τόσο σε διεθνές, όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο – όπου δυστυχώς χώρες, όπως η Κίνα και η Γερμανία, απειλούν με τις εξαγωγικές τους «επιδόσεις», σε συνδυασμό με τον σκόπιμο περιορισμό της εσωτερικής τους ζήτησης, αφενός μεν ολόκληρο τον πλανήτη, αφετέρου την Ευρωζώνη και το κοινό νόμισμα.

Όσον αφορά την τελευταία, με βάση την οποία οι μισθοί των αναπτυσσομένων οικονομιών αυξάνονται, ενώ οι μισθοί των ανεπτυγμένων μειώνονται, «τείνοντας» σε ένα σημείο ισορροπίας μεταξύ τους, οι επιπτώσεις της στις ελλειμματικές, εξαρτημένες οικονομίες, στις οποίες ανήκει και η Ελλάδα, είναι εξαιρετικά επώδυνες (ειδικά όταν παράλληλα σχεδιάζεται η δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών κατάργησης της εργατικής και λοιπής νομοθεσίας – έτσι ώστε οι μισθοί της Ελλάδας, για παράδειγμα, να είναι ίσοι με τους μισθούς της Κίνας, συν το μεταφορικό κόστος).

Περαιτέρω τα κράτη, στα πλαίσια των προσπαθειών τους να αντιμετωπισθεί η χρηματοπιστωτική κρίση, επεμβαίνουν μαζικά στις χρηματαγορές, με στόχο να διασώσουν τις υπερχρεωμένες τράπεζες και τον ίδιο τον εαυτό τους – αφού τόσο ο δημόσιος, όσο και ο ιδιωτικός τομέας των περισσοτέρων, έχει ξεπεράσει τα ανώτατα όρια του δανεισμού.

Ένα από τα βασικά όπλα τους, μία μέθοδος αντιμετώπισης της κρίσης καλύτερα, είναι η πολιτική της αύξησης της ποσότητας χρήματος – η οποία θεωρείται ως η πολιτική του μικρότερου κακού («το μη χείρων βέλτιστον»). Το αποτέλεσμα της είναι η συνέχιση της αύξησης των χρεών, η οποία όμως κάποια στιγμή φτάνει στα ανώτατα όρια της. Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, ειδικά στην περίπτωση της Ευρωζώνης, η μοναδική λύση που θα απομείνει θα είναι η επέμβαση της ΕΚΤ – η οποία θα αναγκασθεί να επιλέξει το «μονεταρισμό» των χρεών, με την μαζική έκδοση νέων χρημάτων.

Το γεγονός αυτό θα μας οδηγήσει δυστυχώς σε έναν υψηλό πληθωρισμό, όπως τεκμηριώνεται από την ιστορία – όπου ο πληθωρισμός αποτελεί ουσιαστικά μία φορολογία, όπως όλες οι άλλες, η οποία όμως είναι εξαιρετικά ύπουλη, ενώ προκαλεί πολύ μεγάλες ζημίες στις οικονομίες των κρατών.

Ειδικότερα, αν και ο πληθωρισμός περιορίζει τα χρέη, δεν οδηγεί δυστυχώς σε ένα καλύτερο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Στην καλύτερη περίπτωση, απλά επιτρέπει την περαιτέρω προβληματική επιβίωση των οικονομιών – ενώ θεωρείται ως μία πολύ ακριβή λύση, για να διατηρηθεί ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο είναι αδύνατον να λειτουργήσει ως έχει μακροπρόθεσμα.Βέβαια, οι κεντρικές τράπεζες (τα ίδια προβλήματα με την Ευρωζώνη έχουν οι Η.Π.Α., η Μ. Βρετανία, η Ιαπωνία και πολλές άλλες χώρες) τονίζουν κάθε φορά ότι, έχουν αρκετά μέσα στη διάθεση τους, με τα οποία μπορούν να απορροφήσουν την υπερβάλλουσα ρευστότητα από τις αγορές, έτσι ώστε να αποφευχθεί ο πληθωρισμός – κάτι που τεχνικά είναι φυσικά εφικτό.

Εν τούτοις, το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι η τεχνική της μείωσης της ποσότητας χρήματος, αλλά η δυνατότητα να αποφασισθεί κάτι τέτοιο από την πολιτική – κάτι που είναι πολύ δύσκολο, αφού ο πληθωρισμός μειώνει τα χρέη των νοικοκυριών, καθώς επίσης όλων των άλλων υπερχρεωμένων συντελεστών, ιδιαίτερα δε των τραπεζών.

Η ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΤΟΥ ΧΑΡΤΙΝΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Συνεχίζοντας, αν και ο κίνδυνος να εξελιχθεί ο πληθωρισμός σε υπερπληθωρισμό δεν φαίνεται σήμερα μεγάλος, παραμένει υπαρκτός. Σε μία τέτοια περίπτωση, όλοι οι συμμετέχοντες στην αγορά ανησυχούν, παρατηρώντας τη διαρκή αύξηση της ποσότητας χρήματος – με αποτέλεσμα να μην εμπιστεύονται πλέον τα χάρτινα χρήματα, τα οποία κατ’ επακόλουθο χάνουν ραγδαία, όσον αφορά την αγοραστική τους αξία.

Αν και ο κίνδυνος δεν φαίνεται σήμερα υπαρκτός, έχουμε την άποψη ότι, δεν είναι παράλογο να ασχοληθεί κανείς με ένα τέτοιο σενάριο, το οποίο έχει άμεση σχέση με το μέλλον του «ακάλυπτου», του μη εγγυημένου δηλαδή «χάρτινου» χρήματος, το οποίο επικράτησε στον πλανήτη μετά την κατάργηση του Bretton Woods.

Πολύ περισσότερο, επειδή η ευρωπαϊκή «πολιτική διασώσεων» (EFSF, ESM κλπ.), στα θεμέλια της οποίας «ελλοχεύει» μίατραπεζική βόμβα μεγατόνων, ενώ στο δρόμο της έχει τοποθετηθεί μία θανατηφόρα γερμανική παγίδα, διορθώνει μόνο τα συμπτώματα της κρίσης – αφήνοντας ανέπαφες τις αιτίες της.

Αναλυτικότερα «η αιτία των αιτιών», αυτή δηλαδή που «κρύβεται» στη βάση του προβλήματος, είναι η αρχιτεκτονική του σημερινού, χάρτινου νομισματικού συστήματος – της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, μέσω κυρίως των εμπορικών τραπεζών.

Το γεγονός αυτό οδηγεί υποχρεωτικά σε συνεχώς αυξανόμενες και συχνότερες οικονομικές κρίσεις, οι οποίες αποτελούν ταυτόχρονα «την αιτία και το αιτιατό» της υπερχρέωσης. Για εκείνο το χρονικό διάστημα λοιπόν που δεν θα αποφασισθεί η αντιμετώπιση του κεντρικού προβλήματος της δημιουργίας χρημάτων από το πουθενά, κυρίως εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών, οι κρίσεις θα συνεχίζονται αυξανόμενες – μέχρι την τελική κατάρρευση του συστήματος.

Τα παραπάνω δεν αφορούν φυσικά μόνο την Ευρωζώνη, αλλά όλα εκείνες τις «νομισματικές ζώνες», οι οποίες χρησιμοποιούν ακάλυπτα, χάρτινα χρήματα – γεγονός που σημαίνει ότι, είμαστε αντιμέτωποι με μία παγκόσμια κρίση του συστήματος των χάρτινων χρημάτων. Οι προσπάθειες δε καταπολέμησης της κρίσης με την έκδοση νέων, «ακάλυπτων» χρημάτων, με τεχνητά χαμηλά επιτόκια δανεισμού (τα οποία διαστρεβλώνουν τις αξίες, δημιουργούν τεράστιες φούσκες και καταστρέφουν «το αόρατο χέρι της αγοράς»), είναι αδύνατον να έχουν αποτέλεσμα.

Κατά την άποψη μας, όπως επίσης πολλών άλλων οικονομολόγων, αποδεχόμενοι τη δυσκολία και τους κινδύνους της επιστροφής στον κανόνα του χρυσούη μοναδική λύση είναι η κυκλοφορία χρημάτων, τα οποία θα είναι 100% καλυμμένα (εγγυημένα) – γεγονός που είναι δυνατόν να συμβεί, εάν οι εμπορικές τράπεζες υποχρεωθούν να διαθέτουν εγγυήσεις στις εκάστοτε κεντρικές, ίσες με το 100% τω χρημάτων που δανείζουν (αντί μόλις 2% σήμερα).

Η ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Μετά τη μεγάλη ύφεση του 1929, πολλοί Αμερικανοί οικονομολόγοι τότε ήταν επίσης της άποψης ότι, οι εμπορικές τράπεζες θα έπρεπε να υποχρεωθούν να καλύπτουν όλα τα δάνεια που ενέκριναν, διατηρώντας 100% εγγυήσεις στις εκάστοτε κεντρικές.

«Η βασική ιδέα είναι να ανεξαρτητοποιηθούν τα χρήματα από τις πιστώσεις», τεκμηρίωσε τότε τη θέση του ο οικονομολόγος I.Fisher ολοκληρώνοντας με το εξής: «Οφείλουμε να διαχωρίσουμε τη διαδικασία της δημιουργίας και της καταστροφής των χρημάτων, από τις τραπεζικές λειτουργίες».

Η πρόταση του κ. I. Fisher, γνωστή ως το «πλάνο του Σικάγου», εξετάσθηκε τότε πολύ σοβαρά από τον Αμερικανό πρόεδρο (F.Roosevelt), ο οποίος όμως δεν μπόρεσε να την εφαρμόσει στην πράξη – επειδή αντιστάθηκε με επιτυχία ο πανίσχυροςχρηματοπιστωτικός κλάδος, ο οποίος κερδίζει τεράστια ποσά, από το «βασιλικό» αυτό του προνόμιο.

Δύο οικονομολόγοι του ΔΝΤ τώρα ασχολήθηκαν με την ερώτηση, σχετικά με τα επακόλουθα της εφαρμογής αυτής της ιδέας στη σημερινή εποχή, προσπαθώντας να απαντήσουν με τη βοήθεια των μεθόδων της σύγχρονης μακροοικονομίας – δημιουργώντας ένα μοντέλο, το οποίο εμπλούτισαν με στοιχεία της αμερικανικής οικονομίας.

Τα αποτελέσματα των ερευνών τους ήταν εντυπωσιακά – αφού διαπιστώθηκε ότι, οι μελέτες των οικονομολόγων από το 1930 είναι εξ ολοκλήρου σωστές.

«Η εφαρμογή του πλάνου του Σικάγου σήμερα, θα μείωνε σημαντικά τις μανιοκαταθλιπτικές εξάρσεις των αγορών, οι οποίες είναι συνδεδεμένες με τους ρυθμούς ανάπτυξης-ύφεσης. Θα μπορούσε επί πλέον να εμποδίσει εντελώς τις τραπεζικές επιθέσεις (bank runs), καθώς επίσης να οδηγήσει στον περιορισμό των δημοσίων και ιδιωτικών χρεώΕκτός αυτού, θα είχε σαν αποτέλεσμα την σημαντική καλυτέρευση του βιοτικού μας επιπέδου – ενώ θα προκαλούσε ανάπτυξη, η οποία θα πλησίαζε ακόμη και το 10% του ΑΕΠ», ήταν σε γενικές γραμμές τα συμπεράσματα των δύο οικονομολόγων.

Ολοκληρώνοντας, από τη στιγμή εκείνη που τα κράτη παρέδωσαν το κυριαρχικό τους προνόμιο, σχετικά με τη δημιουργία χρημάτων, στις εμπορικές τράπεζες, καθώς επίσης τα κέρδη τους από αυτό (υπολογίζονται μεταξύ 5% και 10% επί των δημοσίων εσόδων), οι τράπεζες κατάφεραν να αναδειχθούν στον κυρίαρχο του παιχνιδιού – με αποτέλεσμα τα κράτη, οι πολίτες τους δηλαδή, να πληρώνουν ετήσια υπέρογκους τόκους (στην Ελλάδα σήμερα το κόστος δανεισμού του δημοσίου, οι τόκοι δηλαδή, ξεπερνούν το 25% των εσόδων από τη φορολογία).

Ολοκληρώνοντας, σε σχέση με τη δημιουργία του χρήματος, είναι ίσως σκόπιμο να παραθέσουμε ξανά το παρακάτω κείμενο:

Η ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Αναλυτικότερα, με τη διαδικασία της «δημιουργίας» χρήματος «κατασκευάζεται» ουσιαστικά το «λογιστικό χρήμα», το οποίο στη συνέχεια «διοχετεύεται» στο κυκλοφοριακό σύστημα της Οικονομίας. Το γεγονός αυτό δεν συμβαίνει βέβαια με την εκτύπωση χρημάτων, αλλά με την λήψη δανείων εκ μέρους του δημοσίου, των επιχειρήσεων και των ιδιωτών, από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης, με τη δανειοδότηση των ιδιωτικών τραπεζών από τις εκάστοτε κεντρικές τους, ή από την αντίστοιχη μεταξύ τους, στη διατραπεζική αγορά.

Για παράδειγμα, όταν μία εταιρεία (ιδιώτης, δημόσιο) δανείζεται από μία εμπορική τράπεζα, «δημιουργούνται» αυτόματα νέα χρήματα – όπως και όταν η ιδιωτική τράπεζα δανείζει κάποια άλλη ή δανείζεται από την κεντρική. Εκτός αυτού, δημιουργούνται επίσης νέα χρήματα από τις ιδιωτικές τράπεζες, όταν αγοράζουν στοιχεία του Ενεργητικού τους (αξιόγραφα, ακίνητα κλπ.), ανοίγοντας πιστωτικό λογαριασμό (όψεως) στον πωλητή, με τον οποίο συναλλάσσονται.

Έτσι λοιπόν, η «δημιουργία» του νέου χρήματος είναι συνδεδεμένη με τη δημιουργία πιστώσεων, ενώ η εξόφληση των πάσης φύσεως δανείων, ή η πώληση των στοιχείων του ενεργητικού από τις τράπεζες «καταστρέφει», περιορίζει δηλαδή, την υφιστάμενη ποσότητα χρημάτων.

Τα «άϋλα» χρήματα δε που «παρασκευάζονται» ή «καταστρέφονται» με αυτόν τον τρόπο, ονομάζονται, σε αντίθεση με αυτά που προέρχονται από τα ευγενή μέταλλα, «Fiat Money» – από το λατινικό «fiat», το οποίο μεταφράζεται ως «δημιουργία» (στην προκειμένη περίπτωση, χρήματα που δημιουργούνται από το τίποτα).

Είναι ίσως σκόπιμο να προσθέσουμε εδώ ότι, τα χρήματα που δημιουργούνται με αυτή τη «μαγική» διαδικασία,αντιπροσωπεύουν πραγματικές αξίες (ΑΕΠ), εφόσον δανείζονται έναντι υλικών αξιών (ακίνητα, αξιόγραφα, μετοχές κλπ.), οι οποίες «δεσμεύονται» από τις τράπεζες σαν εγγυήσεις.

Όταν όμως οι υλικές αυτές αξίες είναι υπερτιμημένες, όπως στο παράδειγμα των Subprimes (Η.Π.Α., Ισπανία, Ιρλανδία κλπ.), όταν δηλαδή υπάρχουν «στρεβλώσεις» στις αγορές, τότε τα χρήματα που δημιουργούνται με το συγκεκριμένο αντίκρισμα είναι εντελώς αδικαιολόγητα – με αποτέλεσμα να «εκβάλλουν» στις γνωστές μας χρηματοπιστωτικές κρίσεις, όπου«καταστρέφονται» (διαγράφονται, καίγονται) στην πραγματικότητα οι υπερβάλλουσες ποσότητες.

Οφείλουμε να σημειώσουμε επίσης ότι, οι εμπορικές τράπεζες επιτρέπεται να δανείζουν στους καταναλωτές (επιχειρήσεις και ιδιώτες), ένα συγκεκριμένο πολλαπλάσιο ποσόν των συναλλαγματικών αποθεμάτων τους (καταθέσεων), στην εκάστοτε κεντρική τράπεζα.

Στην Ευρώπη (ΕΚΤ) είναι υποχρεωμένες να διαθέτουν ένα ελάχιστο απόθεμα καταθέσεων (ρεζέρβα) ύψους 2% – γεγονός που σημαίνει ότι μπορούν να δανείζουν το 50πλάσιο των καταθέσεων που διατηρούν στην κεντρική τράπεζα, με τη μορφή λογιστικών χρημάτων (θα αλλάξει στο 33πλάσιο, με βάση τη συνθήκη της Βασιλείας ΙΙΙ, αλλά από το 2018 – τόσος ήταν ο «πολλαπλασιαστής» κεφαλαίων στη Lehman Brothers, όταν χρεοκόπησε).

Σε ορισμένες χώρες (Καναδάς, Σουηδία, Μ. Βρετανία) δεν είναι υποχρεωμένες οι ιδιωτικές τράπεζες να διαθέτουν ελάχιστα αποθέματα στις κεντρικές. Φυσικά τηρούνται παράλληλα ορισμένοι άλλοι κανόνες, όπως το ύψος των καταθέσεων σε σχέση με την εκχώρηση δανείων, έτσι ώστε να υπάρχει κίνητρο για τις τράπεζες, η «διαχείριση» των αποταμιεύσεων και ιάφοροι άλλοι, στους οποίους θα αναφερθούμε εκτενέστερα στο μέλλον. Ειδικά όσον αφορά τα μετρητά χρήματα, η δημιουργία τους είναι αποκλειστικό «προνόμιο» της εκάστοτε κεντρικής τράπεζας – αν και αποτελούν ένα ελάχιστο μέρος (περί το 3%), της συνολικής ποσότητας χρήματος, ενώ βαίνουν συνεχώς μειούμενα.

Η αιτία της μείωσης των μετρητών χρημάτων, ανεξάρτητα με τα όσα συνήθως λέγονται, είναι η περιορισμένη ωφέλεια (κερδοφορία) των τραπεζών, αφού δεν μπορούν να 50πλασιαστούν ανάλογα – παράλληλα με το ότι απαιτούνται ίσου ύψους καταθέσεις των εμπορικών, στις κεντρικές τράπεζες.

Αυτός είναι ουσιαστικά ο κύριος λόγος, για τον οποίο οι συναλλαγές με μετρητά χρήματα περιορίζονται συνεχώς, ακόμη και νομοθετικά, αντικαθιστάμενες με το «πλαστικό χρήμα», με τη χρήση επιταγών ακόμη και για μικρά ποσά κλπ. Οι τράπεζες αντιπαθούν λοιπόν τις συναλλαγές με μετρητά, επειδή διαθέτουν συνήθως πολύ περιορισμένα αποθέματα πραγματικών χρημάτων – για κανέναν άλλο λόγο.

Συνεχίζοντας, από τα παραπάνω τεκμηριώνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο η «τοκογλυφική» λειτουργία των τραπεζών, η οποία δεν είναι «σχήμα λόγου», αλλά απτή πραγματικότητα. Για παράδειγμα, όταν μία τράπεζα διαθέτει καταθέσεις ενός εκατομμυρίου στην κεντρική μπορεί, σύμφωνα με όσα έχουμε αναφέρει, να δανείζει 50 εκατομμύρια – δηλαδή, 49.000.000 περισσότερα από αυτά που διαθέτει. Εάν χρεώνει λοιπόν επιτόκιο 5%, κερδίζει ετήσια 2.500.000, διαθέτοντας καταθέσεις ύψους 1.000.000. Επομένως, κερδίζει 250% ετησίως στο ποσόν που πραγματικά «επενδύει» – ένα εξόφθαλμα τοκογλυφικό επιτόκιο, άνω του 20% μηνιαία (οι τοκογλύφοι κερδίζουν πολύ λιγότερα).

Εάν συμπληρώσουμε δε ότι οι τράπεζες, με διάφορα τεχνάσματα, πολλαπλασιάζουν ακόμη περισσότερο τον «αέρα» που δανείζουν (για παράδειγμα, όταν ασφαλίζουν τα δάνεια τους, θεωρούνται σαν να μην υπάρχουν – έτσι λειτούργησαν οι τράπεζες με τα γνωστά μας πια CDS, τα Credit Default Swaps), τότε τα επιτόκια που απολαμβάνουν στο αρχικό τους εγγυητικό κεφάλαιο του 1.000.000, ξεπερνούν κατά πολύ το 500% ετησίως. 

Ο κίνδυνος τώρα των μαζικών αναλήψεων των καταθετών από τις τράπεζες (επιδρομή στις τράπεζες – Bank run) οφείλεται στο ότι, οι τράπεζες διαθέτουν μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό των καταθέσεων σε μετρητά, της τάξης του 3%. Εάν λοιπόν ένας μεγαλύτερος αριθμός καταθετών θελήσει να αποσύρει τα χρήματα του, οι τράπεζες αδυνατούν να τα διαθέσουν.

Έτσι συνέβη σε γενικές γραμμές στην κρίση του 1930 – κάτι που τελικά επιλύθηκε αργότερα, ως ένα βαθμό, με τη βοήθεια της ίδρυσης των κεντρικών τραπεζών, οι οποίες καλύπτουν (εν μέρει φυσικά), τέτοιου είδους ενδεχόμενα (Bank run).

Αυτό που επίσης συνέβη στην ίδια κρίση (1930), ήταν η μανία «αποχρέωσης» των νοικοκυριών (επιστροφή παλαιών δανείων, κανένας νέος δανεισμός) – γεγονός που είχε σαν αποτέλεσμα, αφενός μεν την «καταστροφή» μεγάλων ποσοτήτων χρήματος, αφετέρου το μηδενισμό της δημιουργίας νέων (μία από τις σημαντικότερες «παρενέργειες» του φαινομένου του «στασιμοπληθωρισμού», από τον οποίο κινδυνεύει τα μέγιστα σήμερα η χώρα μας, λόγω της ΔΝΤ-πολιτικής, στην οποία «σέρνεται» κυριολεκτικά η κυβέρνηση μας).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε αρκετές χώρες δημιουργούνται ήδη κινήματα πολιτών, με στόχο την κατά 100% κάλυψη των δανείων από τις εμπορικές τράπεζες – επίσης, με την επαναφορά της νομισματικής κυριαρχίας, του αποκλειστικού προνομίου καλύτερα της έκδοσης χρημάτων, στα κράτη.

Κατά την άποψη μας και με δεδομένο το ότι, οφείλει να αντιμετωπισθεί άμεσα η δικτατορία των τραπεζών, πριν οδηγηθούμε στην ολοκληρωτική κατάρρευση του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, ανάλογα κινήματα οφείλουν να υπάρξουν και στην Ελλάδα – παρά το ότι τα προβλήματα της χώρας μας, η οποία ευρίσκεται στο μάτι του κυκλώνα για τέταρτο συνεχές έτος, οφείλονται κυρίως στη «χρήση» της ως πειραματόζωο, εκ μέρους της Γερμανίας και των Η.Π.Α.

Βασίλης Βιλιάρδος  (copyright)

Αθήνα, 28. Οκτωβρίου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Facebook   Twitter   Linked in 

    Ο κ. Βασίλης Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος (μακροοικονομία), πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.

 

1o ΘΕΜΑ, 28.10.12

Στο πόνημα της περασμένης Κυριακής ασχοληθήκαμε με την μελάτη και ανάλυση της σκιάς του γαϊδάρου. Σήμερα θα μιλήσουμε για το κυνήγι της ουράς (μας), που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 με μία σειρά σοφά μελετημένων δράσεων και συνεχίστηκε με μία αλληλουχία, ακόμα πιο μελετημένων τις οποίες επιτρέψτε να αναφέρω, χωρίς να είμαι απόλυτα βέβαιος ότι, ακολουθώ την ορθή σειρά αλλά, αυτό δεν είναι παρά μία λεπτομέρεια στο αέναο κυνήγι –της ουράς μας. Έχουμε και λέμε: αποστασία, ανένδοτος,  πραξικόπημα, Αττίλας Ι και ΙΙ, αποκατάσταση της Δημοκρατίας, είσοδο στην ΕΟΚ, Αλλαγή, Σεν Σιμόν, ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο, Περήφανα Γηρατειά, Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα, Τσοβόλα δώστε Όλα, Επανίδρυση,  Εκσυγχρονισμός, 3ος Δρόμος προς τον Σοσιαλισμό, Fitness Party, Κυβέρνηση Εθνικής Συνεννόησης (υπό τον Luke Papadaimos) και, τελευταία, 3κομματική κυβέρνηση υπό τον κ. Σαμαρά η οποία, παραλίγο να καταρρεύσει όταν, οι κύριοι Φώτης και Ευάγγελος απείλησαν να καταψηφίσουν τις απαιτήσεις της τρόικα α. για τα εργασιακά και β. την δημιουργία κλειστού λογαριασμού με εξωτερική διαχείριση προκειμένου οι δανειστές μας να εξασφαλίσουν ότι, οι πόροι θα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη εξυπηρέτηση του χρέους (έγγραφο Σόϊμπλε). Στο σημείο αυτό η κυβέρνηση παρά λίγο να πιάσει την ουρά της αφού, όπως διαβάζουμε στο σχετικό κείμενο τον Φεβρουάριο συμφωνήθηκε ότι, «το EFSF και το ΔΝΤ εκταμιεύουν μετά από την εκτέλεση των συμφωνηθέντων διαρθρωτικών και δημοσιονομικών μεταρρυθμίσεων κατευθείαν από τον λογαριασμό και η ελληνική συνεισφορά στην εξυπηρέτηση του χρέους που ορίζεται από το Μνημόνιο θα καταβάλλεται επίσης σε αυτόν τον λογαριασμό».  Χωρίς να βάζω το χέρι μου στη φωτιά πιστεύω ότι, μόλις πήγε να την πιάσει δύο από τους τρεις  αρχηγούς κατάλαβαν πως, αν το κάνουν, δε θα μπορούν να τρέξουν ελεύθερα και μπορεί, λέω μπορεί, να τους πλησιάσει ο Commandante Al Chip 

Ακολούθησαν έντονες ανταλλαγές απόψεων και τηλεοπτικά μηνύματα το ένα δραματικότερο του άλλου, με αποκορύφωμα εκείνο του κ. Βενιζέλου που είπε ότι, η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει προτεκτοράτο.  Δημοσιογράφος της εφημερίδας «Το Κυνήγι της Ουράς»  έθεσε το (αφελές) ερώτημα ποίο είναι το ύψος του χρέους πάω απ’ το οποίο μία χώρα χαρακτηρίζεται προτεκτοράτο αλλά, δε έλαβε απάντηση επειδή, τα τελευταία 38 χρόνια οι πολιτικοί αρχηγοί έλλειπαν απ’ το σπίτι για δουλειές.
Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο η Task Force πρότεινε «πιο έντονη, υποχρεωτική επιστράτευση εξωτερικής τεχνικής βοήθειας συμπληρωματική βοήθεια για να βελτιωθεί η διοικητική δομή, συμπεριλαμβανομένων των τομέων της συλλογής φόρων, η μείωση της διαφθοράς, η επεξεργασία στατιστικών στοιχείων, στρατηγικών για την τόνωση της ανάπτυξης, αξιοποίηση των πόρων των Διαρθρωτικών Ταμείων, των διαδικασιών ιδιωτικοποίησης έτσι ώστε να υποβοηθηθεί περαιτέρω η εκτέλεση του προγράμματος…»
Ο εορτασμός της 28ης  Οκτωβρίου επιτάχυνε τις διαδικασίες έκδοσης και δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω τις εξελίξεις της Πέμπτης και Παρασκευής αλλά, ο κ. Στουρνάρας δήλωσε ότι, έχει βρεθεί συμβιβαστική λύση στο ύψος της αποζημίωσης (διασώθηκαν τα 24 κλιμάκια και οι 3ετίες), και στη προειδοποίηση για απόλυση που «ανέβηκε» από τους 3 στους 4 μήνες.

Επειδή όμως το μόνο κριτήριο του κ. Πρωθυπουργού είναι η Ελλάδα και το μέλλον της υποθέτω ότι, το σ/κ θα σώσουν τη χώρα μόνο εκείνοι που τολμούν.

Ο κ. Βενιζέλος τόνισε ότι, δεν πρέπει να συζητάμε για μεταβολές στα εργασιακά δικαιώματα αφού «αλλού βρίσκεται το μαλακό υπογάστριο της ανάπτυξης» (sic) και πως στο πλαίσιο αυτό ζήτησε από τον Πρωθυπουργό να μιλήσει με τους ομολόγους του ώστε να βρεθεί το πλαίσιο της συνεννόησης αλλά, το τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν πρώτα δεν περάσει το προαπαιτούμενο πολυνομοσχέδιο που θα ρυθμίσει τα μέτρα που θα είναι τα τελευταία. Ο ίδιος είπε πως αν δεν τα ψηφίσει ο κ. Κουβέλης κανείς δεν πρόκειται να τα ψηφίσει πράγμα που, ίσως, οδηγήσει σε αδιέξοδο. Ο Αλέξης Τσίπρας δήλωσε ότι, από το dead end μπορούμε να βγούμε μόνο αν η χώρα έχει μία νέα πολιτική ηγεσία η οποία θα πει ένα μεγάλο όχι σε όλους όσους θέλουν να κάνουν την Ελλάδα μία αποικία χρέους.

Κλείνοντας αυτό το σημείωμα στο μυαλό μου ήλθε ένα παλιό διαφημιστικό σποτ που έλεγε «ο πιμί, ο πιμί με τη δραχμή» αλλά, μέχρι που το έστειλα στο «1ο ΘΕΜΑ» δεν μπόρεσα να εξηγήσω το γιατί._Κ.Κ.

Ώστε η συμπεριφορά ενός λαού είναι θέμα πολιτισμού. Ποίος είναι υπεύθυνος κ. Ράμφο μας για την έλλειψη του; Ο κυρ Μήτσος στα Γκράβαρα ή στο Άνω Παγκράτι;

Πάει καιρός τώρα που, μέσα στη κατάντια της χώρας, προσπαθώ να βρω νησίδες ομορφιάς. Μία απ’ αυτές είναι η σειρά εκπομπών «Το Σύμπαν που αγάπησα» του καθηγητή Δανέζη

Στις εκπομπές του συχνά αναφέρεται στο ολογραφικό σύμπαν. Οι πολύ παλιοί αναγνώστες θυμούνται τις πρώτες μου αναφορές στη θεωρία και στο Καθηγητή Ασπέ -που εργάζεται και στο CERN

Απολαύστε μία από τις εκπομπές του  κ. Δανέζη που είδα στο «Ramnousia»

Ψηλό, θλιμμένο και κομπλεξικό αγόρι…

Στο πόνημα σου για την ιστορία της Ανεμοπορίας στην Ελλάδα «ξέχασες» να αναφέρεις τα βασικά ρε παιδάκι μου…

Μπορώ να σου συστήσω έναν καλό ψυχίατρο

Κάλλιο αργά παρά ποτέ παιδί μου

Σημ. KK Το κείμενο που ακολουθεί είναι από το βιβλίου που …πρόκειται να εκδοθεί!

 

Της νύχτας τα καμώματα…

Πώς να κοιμηθεί κάποιος που έζησε τον 1ο και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο;

Με το που πέφτει σκοτάδι η Ερασμία βάζει λάδι και φυτίλι στο καντήλι, τ’ ανάβει και σταυροκοπιέται τρεις φορές. Στρώνει τα κρεβάτια και, στο καθ’ ένα βάζει τέσσερις κουβέρτες. Το κρύο πονάει κι’ όλοι είναι ντυμένοι σαν κρεμμύδια. Στο χολ ανάβει το μαγκάλι αλλά, αν δεν καθίσεις κοντά δεν ζεσταίνεσαι.

Σκεπασμένος ως τη μύτη παρακολουθεί τις σκιές που η φλόγα του καντηλιού ρίχνει στους τοίχους. Με τα παράθυρα κλειστά και τα τζάμια καλυμμένα με μπλε κόλες για συσκότιση, το σκοτάδι είναι «πίσσα» ημέρα και νύχτα. Στο χολ ανάβει λάμπα πετρελαίου με σκαλιστά στολίδια και φουσκωτό, κοντό γυαλί. Μοιάζει με τη κυρία που μένει στο διπλανό στενό. Στο ισόγειο είναι το χολ, η «καλή» τραπεζαρία, η κουζίνα και το δωμάτιο που μένουν οι νοικάρηδες. Ο Παναγιώτης, που είχε πλεκτήριο στη Πλάκα, μεσοτοιχία με το ποδηλατάδικο του Αρμένη. Πριν την υποχώρηση έφτιαχνε φανέλες για τον στρατό. Μετά την κατάρρευση του μετώπου το ’κλεισε κι’ έφερε στο σπίτι δύο πλεκτικές μηχανές και 50 μπάλες νήμα. Έβαλαν τις μηχανές στο διάδρομο και τις μπάλες σε δύο σειρές πίσω απ’ τα παράθυρα για να μη περνάνε οι σφαίρες. Οι γείτονες ζήλευαν αλλά δεν μπορούσαν να κάνουν το ίδιο. Φρούριο ήταν το σπίτι.

Τον Δεκέμβρη του 1944 η μάχη της Αθήνας μαίνεται. Ο ΕΛΑΣ κρατάει το λόφο Κυνοσάργους, τον Νέο Κόσμο, τη Χαραυγή και τα προσφυγικά του Δουργούτη. Οι δεξιοί με τους Άγγλους και τους Νεοζηλανδούς έχουν τη Συγγρού, το Κουκάκι, τα σπίτια κάτω απ’ την Ακρόπολη και τον ίδιο τον Βράχο. Το σπίτι είναι ψηλά στο λόφο. Απ’ τη ταράτσα βλέπει τη Συγγρού και το κτίριο που στεγάζεται το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη. Η θέση του έχει στρατηγική σημασία γι’ αυτό, δύο μέρες το παίρνουν οι ελασίτες, μετά οι Άγγλοι, ύστερα πάλι ο ΕΛΑΣ. Οι αντάρτες στήνουν στη ταράτσα πολυβόλα και χτυπάνε τη λεωφόρο, τους γύρω δρόμους και το Σύνταγμα Χωροφυλακής. Πεσμένος μπρούμυτα στα πλακάκια της ταράτσας μαζεύει τους κάλυκες που πέφτουν απ’ τη θαλάμη. Τους βάζει στις τσέπες, στο σκούφο και στο κράνος που βρήκε σ’ ένα οικόπεδο στην οδό Βρεσθένης. Μάταια η μάνα του φωνάζει να τσακιστεί να κατεβεί. Ο ήχος του πολυβόλου είναι πιο δυνατός απ’ τη φωνή της.

Η ατμάκατος είναι ένα φτηνό παιχνίδι που πουλάνε στα πανηγύρια. Βάζει λάδι και φυτίλι, τ’ ανάβει κι’ η φλόγα κάνει το νερό από πάνω να βράσει. Από πίσω βγαίνει ατμός. Πατ-πατ-πατ και το καραβάκι κάνει κύκλους στη μπανιέρα. Όταν βαριέται φτιάχνει διοράματα. Με χοντρό γκρι ή καφέ χαρτόνι, αλευρόκολλα και λεπτά, χρωματιστά χαρτιά που παίρνει απ’ το μαγαζάκι στη γωνία Ιγγλέση και Κλαδά. Εκεί πάει και για τα ψώνια της μάνας του. Για να μη ξεχάσει τα λέει φωναχτά. Βελόνες-καρφίτσες-κλωστή ή, βελόνες-κουμπιά-ούγια-τσιγάρα. Η Μαρία κι’ η αδελφή της Χαρίκλεια μένουν στα πίσω δωμάτια. Μυρίζει πότε λιβάνι, πότε κατσαρόλα ανάλογα με τη μέρα και την ώρα. Κάθε που πάει χαζεύει το εμπόρευμα. Καραμέλες, γλειφιτζούρια, πινέζες, κλωστές, δαχτυλήθρες, κουμπιά, βόλοι, γυάλινες γκαζές, ξύλινες σβούρες. Η Χαρίκλεια κατσουφιάζει που στέκεται «μπάστακας» κι’ εμποδίζει τους πελάτες. «Φύγε σκασμένο», λέει, και του δίνει ένα βόλο ή μία γκαζά να τον γλυκάνει.

Τα διοράματα είναι «όλα τα λεφτά». Χαρτόνια με τυπωμένες φιγούρες, κομμένες σε «περφορέ». Την πιέζεις κι’ ανασηκώνονται. σπίτια, δέντρα, εκκλησίες, αυτοκίνητα, τρένα. Στα παράθυρα κολλάει μπλε και κόκκινες ζελατίνες, ανάβει από πίσω ένα κεράκι και φωτίζονται όπως τ’ αληθινά. Τα καλύτερα τα ακουμπάει στο περβάζι του παραθύρου

– Ησυχία. Στην Ευδόξου πέφτουν πυροβολισμοί, λέει ο Δήμος

– Παναγιά μου βόηθα, παρακαλεί η Ερασμία αφού τίποτα δε γίνεται χωρίς την έγκριση της.

Αυτός είναι ο λόγος που έχει δύο ονόματα. Κωνσταντίνος-Ευάγγελος, το δεύτερο επειδή τον έχει «τάξει» στη Παναγία της Τήνου. Πολλές μανάδες «τάζουν» τα παιδιά τους πιστεύοντας πως τα προστατεύουν απ’ τον πόλεμο και τις αρρώστιες. Το διπλό όνομα του προξένησε σοβαρά προβλήματα αφού ένας πιωμένος Καταγραφέας έβαλε το δεύτερο όνομα πρώτο με αποτέλεσμα να έχει δύο προσωπικότητες. Μία για τον Ευάγγελο και άλλη για τον Κωνσταντίνο

Η σιωπή σπάει από ριπές αυτομάτων. Κανείς δε δίνει σημασία.

-Θα φάμε; Έχω πλιγούρι λέει.

Έβαλε φαί στα πιάτα, έκανε το σταυρό της και άρχισε να τρώει. Το ίδιο ο πατέρας

– Τρώγε!

– Δε μ’ αρέσει

– Φάε χαρούπια

Τρελαίνεται για χαρούπια. Τα παίρνουν στα μπακάλικα και στα προαύλια των εκκλησιών μετά τη κυριακάτικη λειτουργία κι’ ο Άγιος Παντελεήμονας Ιλισού δεν είναι εξαίρεση

– Τελειώσατε να μαζέψω; Χωρίς να περιμένει άδειασε το τραπέζι

– Όταν τελειώσει ο πόλεμος θα τα φτιάξω, μουρμούρισε ο Δήμος κοιτώντας τις ρωγμές στους τοίχους. Και να ’θέλε δεν μπορούσε. Το επάγγελμα του δικηγόρου περνάει κρίση. Οι μόνοι, λέει, που έχουν λεφτά είναι οι μαυραγορίτες, που παίρνουν τις περιουσίες του κόσμου για ένα τενεκέ λάδι.

Κυνοσάργους

Η περιοχή πήρε τ’ όνομα της όταν οι Αθηναίοι θυσίασαν ένα σκύλο στο ιερό του Ηρακλή. Από τη στιγμή που τ’ άκουσε δεν σταμάτησε να σκέφτεται τον σκύλο. Δεν αντέχει να βλέπει ζώα πεινασμένα κι’ αδύνατα σαν σκελετοί. Κάθε που βρίσκει κάποιο το πάει σπίτι κάνοντας την Ερασμία να φωνάζει. Στο ταρατσάκι έχει δύο γατιά κι’ ένα σκυλάκι.

Στο χολ καίει το μαγκάλι. Η Ερασμία αφήνει χαραμάδα στο παράθυρο να μπαίνει αέρας καθαρός. Βάζει κι’ ένα κύπελλο νερό με φύλα ευκαλύπτου. Οι ατμοί δεν αφήνουν τον αέρα να ξεραθεί. Όταν αρρωσταίνει του σκεπάζει το κεφάλι με πετσέτα και χώνει τη μούρη του στον ατμό. Αναπνέει 10 λεπτά και γίνεται «περδίκι». Το βράδυ κοιμούνται στρωματσάδα στο ισόγειο γιατί έχει μεγαλύτερη ασφάλεια. Κοιτάει την πόρτα του μπάνιου που είναι στραβή. Πάνω ακουμπάει, στο κάτω μέρος αφήνει 10 πόντους. Λίγο η γιαγιά, πιότερο η μάνα του, που έχει εικονοστάσια σ’ όλα τα δωμάτια και, πιστεύει πως, πίσω από κάθε μαύρη, ψηλή πόρτα είναι η σκάλα για τον Άδη.

-Κάτσε καλά γιατί θα σε κλειδώσω στην αποθήκη…

Σκοτεινή, με ένα γιούκο ρούχα που μυρίζουν ναφθαλίνη είναι ο προθάλαμος της Κόλασης. Άλλωστε ξέρει πως είναι ο διάβολος, οι φωτιές και πως βράζουν στα καζάνια οι ψυχές. Τα είδε στο βιβλίο που γράφει «Η Κόλαση του Δάντη».

Με το που κάνει αταξία τον κλειδώνει στην αποθήκη κάτω απ’ τη σκάλα. Κάθεται στο γιούκο και περιμένει να τον ελευθερώσει. Ο παραμικρός θόρυβος τον τρομάζει. Ώρα είναι να έρθει ο Βελζεβούλης.

-Θα κάτσεις καλά να σε βγάλω, ρωτάει, και κάνει πως δεν υπάρχει μέχρι που ανησυχεί και τον αφήνει.

Στη κουζίνα τίποτα δεν είναι ίσιο. Το τραπέζι έχει τρία ίδια πόδια κι’ ένα κοντύτερο. Οι καρέκλες είναι δεμένες με σπάγκο κι’ οι ψάθες είναι τρύπιες. Ο νεροχύτης γέρνει δεξιά κι’ η βρυσούλα, ένα πράσινο οβάλ ντεπόζιτο στο τοίχο, στάζει. Η σήτα του «φαναριού», που βάζουν ψωμί και φαγητό για να μη «τα τρώνε οι μύγες», είναι τρύπια. Ο πατέρας λέει πως, όταν τελειώσει ο πόλεμος, θα κάνει αγωγή στο κράτος για πολεμικές αποζημιώσεις και θα τις φτιάξει

Εμφύλιος

Στις 10 το βράδυ η πόρτα της αυλής ανοίγει κι’ η φιγούρα ενός άντρα γεμίζει το κενό. Φοράει χλαίνη και άρβυλα. Στο στήθος σταυρωτά τα φυσεκλίκια. Στο δεξί κρατάει οπλοπολυβόλο. Το φως της λάμπας πέφτει στα μακριά του γένια κάνοντας τον να δείχνει άγριος κι’ απόκοσμος

– Ποιοι μένουν εδώ, λέει, σπρώχνοντας πίσω το δίκοχο και κρεμώντας το όπλο στον ώμο.

– Εμείς, ο μικρός κι’ οι νοικάρηδες λέει ο Δήμος

– Άλλος;

– Κανείς

– Πως σε λένε

– Κωνσταντίνο…

– Τι κάνεις εδώ;

– Παίζω

– Με τι;

– Με σφαίρες. Έχω πολλές. Θα μου δώσετε άλλες;

– Τι τις θέλεις;

– Τις θέλω

Έβλεπε τους αντάρτες να περνούν στο δρόμο. Τους άκουγε να μιλάνε με το χωνί, αλλά αληθινό ελασίτη πρώτη φορά έβλεπε από κοντά.

Με αργές κινήσεις βγάζει τα γάντια και βάζει το χέρι στη τσέπη.

– Άνοιξε τις χούφτες σου

Με τις παλάμες ενωμένες, στάθηκε σε στάση προσοχής. Τις γέμισε σφαίρες

– Είναι από Τόμσον, είπε

– Μπα, που κακό χρόνο να ’χεις θα μας σκοτώσεις με δαύτα, λέει η Ερασμία σκαλίζοντας τη στάχτη στο μαγκάλι. Κόκκινα κάρβουνα βγαίναουν στην επιφάνεια κι’ η μυρουδιά του ψημένου κάστανου πλημύρισε το δωμάτιο

– Θέλετε ένα;

– Όχι ένα, δέκα λέει ο ελασίτης. Δύο μέρες έχω να φάω και κάνει και ψοφόκρυο

Τ’ ακούμπησε σ’ ένα χαρτόνι

Ο άντρας τράβηξε τη καρέκλα. Κάθισε ακουμπώντας κάτω το όπλο

– Μπορώ να το πιάσω;

– Μπορείς…

Απασφάλισε τον γεμιστήρα που ξεκούμπωσε με ένα ξερό κλικ. Τον έβαλε στη τσέπη. Τράβηξε το κλείστρο. Η τελευταία σφαίρα έπεσε στη παλάμη του

– Δική σου. Πρόσεξε μη μας σκοτώσεις

Άρχισε να τρώει. Ήταν φανερό πως πεινούσε

– Μη φοβάστε. Το σπίτι το πήρε ο ΕΛΑΣ. Κανείς δε σας πειράζει

– Και οι χίτες, ψέλλισε ο πατέρας. Το πρωί ήταν απέναντι. Ένας φύλαγε σκοπός στη πόρτα της ταβέρνας

– Ακόμα εκεί είναι αλλά, δεν κουνιέται, είπε ο ελασίτης

Πήρε άλλο. Έριξε τα φλούδια στη φωτιά. Δύο γλώσσες πήδησαν κι’ οι σκιές κινήθηκαν στο ταβάνι

– Ωραία είναι, όμως πρέπει να φύγω

Έβαλε τα γάντια, κάνοντας μια κίνηση να τεντώσουν στα δάχτυλα. Πέρασε τ’ όπλο στον ώμο

– Ευχαριστώ

Η Ερασμία έσκυψε το κεφάλι. Με τόσα που γίνονταν δεν ήξερε τι να πει. Δεν ήταν καιρός για ηρωισμούς. Πριν δύο μέρες είχαν σκοτώσει τον αδελφό του Λευτέρη. Χτύπησαν το παράθυρο και, με το που άνοιξε, τον πυροβόλησαν στο μέτωπο. Κάποιοι είπαν ότι τον εκτέλεσαν οι χίτες άλλοι οι αντάρτες.

– Οι ελασίτες θα χτυπήσουν του Μακρυγιάννη, κι’ οι Άγγλοι το σπίτι, είπε ο Δήμος κλείνοντας τη πόρτα. Έβαλε το χαλάκι στη χαραμάδα να μη περνάει το κρύο.

– Παναγιά μου βοήθα, είπε η Ερασμία κάνοντας το σταυρό της

– Αγία Φωτεινή, μεγάλη η χάρη σου, συμπλήρωσε η Μαρία

Άρχισε να τακτοποιεί τις κουβέρτες στα στρώματα στο πάτωμα. «Είναι καλύτερα για το παιδί αν πέσει καμιά οβίδα».

1ο ΘΕΜΑ, 21.10.12

Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές ακούω τον κύρ(γ)ιο Φώτη να δηλώνει πως με τίποτα η ΔΗΜ.ΑΡ δεν θα εγκρίνει την  απαίτηση της τρόικα να μειώσει το ποσό της αποζημίωσης όσων απολύονται έχοντας συμπληρώσει 16 χρόνια εργασίας στον ίδιο εργοδότη. Λίγα λεπτά αργότερα o αρχηγός του ΠΑΣΟΚ λέει πως ναι μεν το όλον ΠΑΣΟΚ στηρίζει τα μέτρα της 3κομματικής κυβέρνησης αλλά, από πίσω βλέπω τον κ. Μίμη (Ανδρουλάκη) να δηλώνει ότι «χρειάζεται ένα νέο ΠΑΣΟΚ» πράγμα που, προξενεί ρίγη στη ραχοκοκαλιά του κ. Αντώνη (Σαμαρά) διότι, με ποίο ΠΑΣΟΚ θα μετέβαινε στη συνάντηση του Ούρογκρουπ στις Μπρουσέλς; Το όλον ή το νέον; Όπως διαπιστώνει ο (καλοπροαίρετος) αναγνώστης τα διλλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση που προέκυψε μετά την πτώση της meta-κυβέρνησης του Γοδεφρείγου του 2ου Παπανδρέου του 3ου και του Puppet Luke Daimos είναι αμείλικτα. Μόνο το γεγονός ότι, ο αρχηγός της ΔΗΜΑΡ απείλησε πως θα αποσύρει το κόμμα απ’ την Συμμαχία των Προθύμων, εκτός από  ρίγη στην ραχοκοκαλιά του Antoine, προκάλεσε μίνι σεισμό στο Μαξίμου. Και, εκεί που όλα πήγαιναν according to Plan A, στo επάνω μέρος της Ηρώδη Αττικού φάνηκε να κατεβαίνει αργά ο Comandante Al Chip, αρχηγός των 12 φυλών της Χώρας των Συνιστωσών, που κείται ανατολικά του Ρίο Γκράντε και νότια του Βόλγα. Στα χέρια κρατάει το «Σχέδιο Β» το οποίο, όλως τυχαίως, παρουσίασε την επόμενη ημέρα στο SΚΥΝΕΤ ο αρχηγός όλων των φυλών Ala -“Sitting Bull”- Βannos o οποίος, τα τελευταία χρόνια, έχει αποσυρθεί απ’ την ενεργό δράση. Το Σχέδιο προβλέπει την εθελοντική αποχώρηση της Ελλάδας από την Eurozone και την επαναφορά του εθνικού νομίσματος, στη περίπτωση μας του pesos. Με τον τρόπο αυτό είπε, η οικονομία θα αναπτυχθεί με ρυθμό 7,5% το χρόνο, η ανεργία θα πέσει στο 1,5% και ο βασικός μισθός θα ανέλθει στις 340.000 δραχμές διότι, αλλιώς ακούγεται να λέει κάποιος «ο μισθός μου είναι 340 χιλιάδες δραχμές» παρά 1000 ευρώ. Εκτός απ’ τον κομαντάντε την άποψη υποστήριξαν και οι αρχηγοί των φυλών KOA, ROZA αλλά όχι εκείνοι της φυλής των KEDA, που πρότειναν «μία άλλη πολιτική» χωρίς να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες. Η πρόταση τρόμαξε τον αρχηγό του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ ο οποίος, σε σύντομη δήλωση διαρκείας 6 λεπτών και 42 δευτερολέπτων, ανακοίνωσε ότι, η χώρα αντιμετωπίζει κίνδυνο πνιγμού μετά τα συμπτώματα ασφυξίας που διαπίστωσε ο Υπουργός Οικονομικών. Ο ίδιος διαφώνησε ανοιχτά με το «Σχέδιο Β» προτείνοντας το «Σχέδιο Γάμμα», το οποίο προβλέπει παραμονή της χώρας στην Ούροζον, διαγραφή του χρέους από την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, πώληση νήσων με λιγότερους από 1000 κατοίκους, μετατροπή του αρχιπελάγους και της δυτικής Θράκης σε ΕΟΖ και, σαν κερασάκι στην προοδευτική τούρτα, ανάκληση του Στοχαστή από το Χάρβαρντ και τοποθέτηση (με το ζόρι) στην πρωθυπουργία. Την ίδια ή σχεδόν, άποψη διατύπωσε και ο Antoine de Saint Exupery o οποίος έχει πεισθεί ότι, μία χώρα μπορεί να «αναπτυχθεί» μόνο με δανεικά απόδειξη ότι, εδώ και τρεις δεκαετίες δεν έχει στηρίξει καμία σοβαρή πρόταση –εκτός του Καλατράβα και της Lady d’ Angelo δια τους Ολυμπιακούς. Ο υπουργός Οικονομικών δήλωσε ότι, τους τελευταίους 6 μήνες η τρόικα διεξήγαγε εποικοδομητικές και ουσιαστικές συνομιλίες και, η δόση θα δοθεί ολόκληρη στα μέσα Νοεμβρίου –πριν τις αμερικανικές εκλογές ενώ, η επιμήκυνση πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Τότε, προς τι το μίσος και αλληλοσπαραγμός; Μα, για να περάσει η χώρα τη στροφή και να βγει σε ένα ξέφωτο –όπως τόνισε με νόημα ο κ. Βενιζέλος και συμφώνησε ο κ. Κουνέλης δια να μην ειπώ  κ α ι  ο κ. Μπάμπης._Κ.Κ.

Από τα πολύ μικρά μου χρόνια, απ’ τα 15 έμαθα να φτιάχνω μοντέλα αεροπλάνων. Στα 16 με έμαθαν να πετάω ανεμόπτερα. Στα 17 έκανα το πρώτο solo. Από τότε δεν σταμάτησα παρά μόνο όταν έλειπα για (αποτυχημένες) σπουδές στην Αγγλία. Δεν πήρα πτυχίο αλλά, έμαθα πολλά για μηχανές, γι’ αυτοκίνητα και, βέβαια, αεροπλάνα. Κάποιους μήνες μάλιστα  έμενα σ’ ένα δωμάτιο απέναντι απ’ το εργοστάσιο της De Haviland στο St. Albans, στο Hatfileld όπου, οι καποτήδες δοκίμαζαν έναν απ’ τους πρώτους πυραύλους τον Bluestreak.

Τα σ/κ πήγαινα σε αγώνες αυτοκινήτων και αεροπορικές επιδείξεις. Πέταξα στο Dunstable,  χάζεψα Spitfire και Haricane, γύρισα στην Ελλάδα και, από τότε, δεν σταμάτησα. Για δημοσιογράφος και εκδότης του δικού μου «λαιφστάιλ» καλά τα πήγα. Πάνω από 2000 πτήσεις με ανεμόπτερα, κάπου 700 ώρες μονοκινητήρια και 300 ώρες ελικόπτερα (R22, R44).  Η μοναδική μου χαρά είναι να παίρνω ένα απ’ τα ανεμόπτερα της Λέσχης μας (στην οποία είσαστε ευπρόσδεκτοι αν θέλετε να μάθετε κι’ εσείς να πετάτε) και να κάνω αυτό που βλέπετε στο βίντεο που τράβηξε ο Κώστας. Σήμερα πέταξα κάπου 1 ώρα 40 λεπτά με έναν από τους παλιούς μου μαθητές, που έγινε χειριστής της Π.Α (F16) και τώρα μαθαίνει νέους να πετάνε. Ανεβήκαμε στα 4000 πόδια, βρήκαμε ένα δυνατό θερμικό και ένα κύμα όρους (wave), είδαμε και μια ομάδα γλάρων να πετάει δίπλα μας και μαμώ τον Τζόνοθαν Λίβινγκσστον Σίγκαλ που, σε όλη μου τη ζωή με κράτησε μακριά απ’ τα σκατά…

Δε ξέρω αν τα κατάφερα με την ανάρτηση του video… Δύσκολη η επεξεργασία ρε παιδάκι μου

Υ.Γ. Και βέβαια ο παραπάνω σύνδεσμος δεν «ανοίγει» και, πρέπει να ζητήσω βοήθεια απ’ τους ειδικούς και δη τον Cpt Δημήτρη Βερβερέλη ο οποίος, εκτός από master pilot ελικοπτέρων είναι και master user Mac!

 Στη πίσω θέση ο …ηλικιωμένος κύρ(γ)ιος de Higgs

 

Λέτε να συμβεί για δεύτερη φορά και, ο αμερικανικός λαός να εκλέξει κάποιον που είναι πιο ηλίθιος απ’ τον Τζορτζ Μπους, τον Μιτ Ρόμνι;

Στη περίπτωση των αμερικανικών εκλογών, το μη χείρον  βέλτιστον…

«Καλή η κριτική ρε Καββαθά αλλά,  πες μας τις προτάσεις σου. Εσύ τι θα έκανες αν ήσουν αρμόδιος»

Έβαλα στο ψαχτήρι «Γκάζι» και, τσουπ, μία από τις προτάσεις μου για το «Γκάζ騻 αυτή τη φορά στη Δήμαρχο Αθηναίων Κα Ντοραμπάκ το 2004

Τι απόγινε; Όσοι μένετε στην Αθηνα ξέρετε. Όσοι στην άλλη Ελλάδα διαβάζετε και ακούτε…

Κ.Κ.

Υ.Γ. Ελπίζω να μη βρέθηκε κανείς που να πιστέψει ότι, μία ή 10 προτάσεις/ιδέες ήταν δυνατόν να αντιστρέψουν το κλίμα και να προλάβουν την καταστροφή. Α, έστω  και ένας το πίστευε θα γινόμουν …ρεζίλι! Αναπαράγω τα παλαιά κείμενα για ένα και μοναδικό λόγο: να δείξω πως, αν στην ηγεσία βρίσκονταν άνθρωποι με θάρρος και φαντασία (και όχι απολιθώματα σαν τον Τεό Παγκαλό π.χ. ή τον Λουκάς Παπαντάϊμος ίσως, λέω ίσως, θα είχε γίνει ένα μικρό βήμα…
____________________________
Προς την Δήμαρχο Αθηναίων

Κα Ντόρα Μπακογιάννη

Αθήνα

06/05/04

Θέμα: Δημιουργία CyberCafé, στον χώρο του Φωταερίου – «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ» στο Γκάζι, για την δημιουργική απασχόληση και τεχνολογική υποστήριξη νέων ηλικίας 14-18

Η εισηγμένη στο Χ.Α.Α εταιρεία “ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΕ”, που όπως ίσως γνωρίζετε είναι προσανατολισμένη στον τεχνολογικό τομέα, σε συνεργασία με ειδικευμένους συνεργάτες της, έχει θέσει μεταξύ άλλων, ως στόχο της για το 2004, την δημιουργία ενός Κέντρου Εφαρμοσμένης Τεχνολογίας, Εκθέσεων και ψυχαγωγίας, σε μορφή Cyber – Café, στην Αθήνα.

Με αφορμή το λόγο αυτό και με στόχο τη δημιουργία ενός ευχάριστου, πολιτισμένου και δημιουργικού χώρου, για νέους από 14-18, σας υποβάλλουμε την κάτωθι πρόταση συνεργασίας, που συνοδεύεται και από τις διαπιστώσεις που ακολουθούν:

Διαπιστώσεις

1. Η ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας με τους ρυθμούς που σήμερα τρέχει, καθιστά ήδη, τις γνώσεις, τεχνικές και εμπειρίες τάξεως 5ετίας πλέον, παρελθούσες (κλασικό δείγμα αποτελούν οι διαρκώς ανανεούμενες γενιές Ηλεκτρονικών Υπολογιστών).

2. Το ισχύον σύστημα παιδείας μας, έχει επιλεκτικά εντάξει το μάθημα των Η/Υ στα σχολεία, αλλά λόγω της ανωτέρω διαπίστωσης, γνώσεις που αποκτήθηκαν από τη νεολαία, στο Γυμνάσιο σύντομα θεωρούνται ξεπερασμένες, με κίνδυνο να βρίσκονται εκτός αγοράς εργασίας οι νέοι αυτοί.

3. Το παραπάνω κενό χρειάζεται συμπλήρωμα με διαρκώς αναβαθμιζομένη τεχνολογική υποδομή και ενημέρωση, για να ανταποκρίνονται αλλά και να προσαρμόζονται οι νέοι στις απαιτήσεις της σύγχρονης τεχνολογίας.

 

Στόχος

Για την κάλυψη του ανωτέρω κενού, απαιτείται η δημιουργία ενός ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ χώρου δημιουργικής απασχόλησης σε hi-tech περιβάλλον, κάτι περισσότερο από τα κλασικά internet café, όπου η μάθηση – εκπαίδευση θα συνδυάζεται με το παιχνίδι, μεσω σύγχρονου δικτύου Η/Υ και όλων των επιμέρους εφαρμογών τους.

Παράλληλα ο επιτυχής συνδυασμός των ανωτέρω υπηρεσιών με εκπαιδευτικά – τεχνολογικά σεμινάρια, δημιουργία σχετικών εκθέσεων, ομιλιών κ.α, θα δημιουργεί μια κοιτίδα τεχνολογικής δημιουργίας και εξέλιξης, σε ένα ασφαλές ευχάριστο και πολιτισμένο περιβάλλον υπηρεσιών café/snack.

 

Πρόταση συνεργασίας

Για την ικανοποίηση του ανωτέρω στόχου, δηλαδή την δημιουργία ενός Κέντρου Εφαρμοσμένης Τεχνολογίας και Εκθεσιακού χώρου, στα πρότυπα της παρισινής Βιλετ, με προφανείς βραχυπρόθεσμες και μεσοπρόθεσμες θετικές επιπτώσεις στο νεανικό κοινό προτείνουμε, να μας διαθέσετε χώρο επιφάνειας περίπου 500m2 – στον χώρο του Φωταερίου – ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ – για να στεγάσει σε συνεργασία με τον Δήμο Αθηναίων τις ανωτέρω δραστηριότητες.

Είμαστε στην διάθεσή σας, για κάθε περαιτέρω διευκρίνηση και δέσμευση υλοποίησης.

Για την εταιρεία Τεχνικές Εκδόσεις ΑΕ

Κώστας Καββαθάς

Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος

(Μέλος του Δημοτικού Συμβουλίου επί Δημαρχίας Α, Τρίτση και Λ. Κουρή)





Αρέσει σε %d bloggers: