The Voice of Truth από το «Athens Voice»

Είναι κάτι ξύπνιοι που λένε, πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού. Είναι οι ίδιοι ξύπνιοι που λένε τα νούμερα δεν βγαίνουν, η συνταγή είναι λάθος. Αυτοί όλοι προσπαθούν να σβήσουν την πραγματικότητα, να μας κάνουν να ξεχάσουμε την ιστορία. Να ξεχάσουμε την τραγική τριετία 2007-2009, όταν το πρωτογενές έλλειμμα του δημοσίου έφτασε τα 24 δις το χρόνο. Τότε δεν ξέραμε τι σημαίνουν τα νούμερα, τώρα όμως που έχουμε καταλάβει τι κόπο, τι θυσίες και τι αίμα αντιπροσωπεύουν τα δις, πόσο δύσκολο είναι να περικοπούν 11,5 δις τα επόμενα 2 χρόνια, τώρα ξέρουμε τι παραλογισμός ήταν το ελληνικό δημόσιο να καταναλώνει 24 δις παραπάνω από όσα είχε κάθε χρόνο, να δανείζεται 24 δις κάθε χρόνο.

Αυτό που αποσιωπούν οι ξύπνιοι είναι ότι ο υπόλοιπος πλανήτης έπαψε να μας δανείζει. Θέλουν να κρύψουν ότι αυτά τα 24 δις, μέσα σε λίγα χρόνια, με οποιονδήποτε τρόπο, έπρεπε να τα εξοικονομήσουμε. Γιατί κανείς πια δεν μας τα δάνειζε. Αυτή ήταν η πρώτη μεγάλη απάτη της αντιμνημονιακής ρητορικής.  Όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις και όλα τα υπόλοιπα που αντιπολιτεύονταν, αυτή τη σκληρή πραγματικότητα προσπαθούσαν να κρύψουν. Αντιστέκονταν, δέχονταν πιέσεις, όρθωναν το παράστημά τους στις τρόικες, διαπραγματεύονταν, απέρριπταν, καταργούσαν, για να μην πουν την αλήθεια: Δανεικά τέλος. Κάτι πρέπει να κοπεί. Το τι ήταν το ερώτημα.

Σκέψου μόνο για ένα λεπτό
πόσο διαφορετική θα ήταν η ιστορία των τελευταίων χρόνων, αν το πολιτικό σύστημα έκανε αυτή την παραδοχή, αν έλεγε την αλήθεια. Αν έλεγαν δηλαδή, ναι, τέρμα τα δανεικά, πρέπει να περικοπούν 24 δις το χρόνο και ο καθένας λέει την πρότασή του, λέει από πού θα γίνουν οι περικοπές. Εκεί αμέσως θα ξεχώριζαν οι δίκαιοι από τους άδικους, απ’ αυτούς που προσπαθούν να κρατήσουν ανέγγιχτο το χρεοκοπημένο σύστημα της διαφθοράς και της σπατάλης. Αυτό, σύσσωμο το πολιτικό σύστημα που εκπροσωπεί το κατεστημένο, το αποσιώπησε με μαεστρία. Οι Συντηρητικοί «αντιστέκονταν στις επιταγές της τρόικας» και οι Πολύ Συντηρητικοί ήθελαν ακόμα μεγαλύτερη αντίσταση: να μη μειωθεί κανένα έλλειμμα, να μη θιγεί ο δημόσιος τομέας της σπατάλης και της διαφθοράς καθόλου.

Ποιοι ήταν αυτοί που δεν ήθελαν μειώσεις, που αμφισβητούσαν την πραγματικότητα; Αυτοί που δεν ήθελαν να χάσουν οι ίδιοι τίποτα. Την πραγματικότητα όλοι την ήξεραν. Οι μειώσεις ήταν αναπόφευκτες. Γιατί απλώς δεν μας δάνειζαν πια. Το παιχνίδι ήταν εις βάρος ποιων θα γίνουν οι μειώσεις.

Οι θυσίες του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο. Παρ’ όλα όσα λένε. Σ’ αυτή την τριετία έγινε, όπως έγινε, ένα κατόρθωμα. Από κει που είχαμε 24 δις έλλειμμα το χρόνο, τώρα έχουμε 4. Σε λίγο δεν θα έχουμε καθόλου, δεν θα χρειαζόμαστε δανεικά. Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ στην ιστορία σε τέτοιο μέγεθος, σε τόσο λίγο χρόνο. Ο ελληνικός λαός το κατάφερε με τις θυσίες του και είμαστε πολύ μάγκες που το καταφέραμε ενώ όλοι μας είχαν για ξεγραμμένους.

Ποιος λαός όμως και με ποιες θυσίες;
Πλήρωσαν φόρους περισσότερους αυτοί που πλήρωναν πάντα. Έχασαν τα ασθενέστερα στρώματα τις δουλειές τους, οι εργαζόμενοι είδαν τις αποδοχές τους να εκμηδενίζονται, οι νέοι αποκλείστηκαν από την παραγωγή. Και το πελατειακό σύστημα ακόμα και σήμερα αρνείται να κάνει την παραμικρή παραχώρηση, ο ελληνικός παρασιτισμός ζει και βασιλεύει όπως πάντα. Άγνωστες λέξεις μαθαίνουμε κάθε μέρα, διορίζουν τους συγγενείς και κομματικούς φίλους ως «ΠΕΘ», προσωπικό ειδικών θέσεων, μαθαίνουμε ότι υπάρχει και «ειδική συνδικαλιστική» σύνταξη, επιδοτούν με εκατομμύρια κάθε χρόνο τις ποδοσφαιρικές ομάδες των υπόδικων προέδρων, στις ΔΕΚΟ αντί για μειώσεις δίνουν αυξήσεις και πριμ, οι δημοτικές επιχειρήσεις που έκλεισαν, ανοίγουν με άλλο όνομα και οι δήμοι εξακολουθούν να χρεοκοπούν, οι υπάλληλοι που κατηγορούνται για διαφθορά αθωώνονται στα πειθαρχικά γιατί δεν εφαρμόζεται ο νόμος για την αλλαγή της σύνθεσής τους χωρίς πια συνδικαλιστές, διαγράφουν τα χρέη των κομμάτων, η φοροδιαφυγή μένει ατιμώρητη γιατί η δικαιοσύνη δεν δικάζει, τα πανεπιστήμια δεν εφαρμόζουν το νόμο αλλά πληρώνουν εκατομμύρια για κατασκηνώσεις και δεκάδες χιλιάδες για πρυτανικές τουαλέτες.

Η τρόικα θεώρησε κοροϊδία τα προτεινόμενα από την ελληνική κυβέρνηση,
τα 700 εκ. εξοικονόμηση από την μελλοντική πάταξη της φοροδιαφυγής και τα 350 από τη μελλοντική συγχώνευση των οργανισμών και των δημόσιων φορέων και των αμέτρητων ΝΠΔΔ. Τρία χρόνια τα ίδια μας λέτε, απαντούν, και δεν κάνετε τίποτα. Οπότε, συνεχίζουμε για 3η χρονιά με περικοπές μισθών και συντάξεων. Και γιατί τότε, αφού το έχουν καταλάβει αυτό, δεν εξαρτούν τις δόσεις από την υλοποίηση αυτών των μεταρρυθμίσεων που το κομματικό σύστημα αρνείται να κάνει; Από τη σύλληψη της φοροδιαφυγής, από τη θέσπιση ενός σύγχρονου φορολογικού νομοσχεδίου που αντιμετωπίζει τη διαφθορά, από τις συγχωνεύσεις των άχρηστων οργανισμών, από την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας που τώρα καταπατείται ανενόχλητα, από τις ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ που έχουν γίνει πάρκινγκ κομματικών στρατών και μέσο πλουτισμού του κομματικού συστήματος; Γιατί παίζουν έτσι το παιχνίδι του πελατειακού κράτους;

Γιατί δεν τους νοιάζει. Για την Ευρώπη είναι αδιάφορο αν η Ελλάδα γίνει απλώς μια φτωχότερη χώρα, αν δεν χρωστάει και δεν χρειάζεται να της δανείζουν συνεχώς. Κι άλλες χώρες είναι φτωχές. Αυτή είναι η δεύτερη κρυμμένη απάτη της συμπαιγνίας του πολιτικού συστήματος.

Το πρόβλημά μας δεν είναι το χρέος.
Το πρόβλημά μας είναι όσα γεννούν το χρέος. Η χαμηλή παραγωγικότητα, η κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα, ο παρασιτισμός, η λευκή απεργία του δημοσίου που έχει ήδη ιδιωτικοποιηθεί προς όφελος των λειτουργών του, οι πελατειακές σχέσεις, το κομματικό κράτος στο ρόλο του ταμία που ανοίγει και κλείνει τους διακόπτες του χρήματος, ο συντεχνιασμός. Αυτά πρέπει να αλλάξουν.

Και αυτό δεν έχει να κάνει με τον Τόμσεν. Έχει να κάνει με μας. Το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διατηρήσει το πλαίσιο άθικτο, απλώς σε χαμηλότερο επίπεδο. Ελπίζει ότι θα διατηρήσει το ίδιο χρεοκοπημένο μοντέλο, έστω φτωχότερο.

Ο ξαφνικός θάνατος της χρεοκοπίας συνεπάγεται την έξοδο από την Ευρώπη και τον τριτοκοσμισμό της χώρας, ο παρατεταμένος θάνατος των συνεχών μειώσεων χωρίς αλλαγές οδηγεί σε μια Ελλάδα ίδια όπως παλιά, πλην φτωχότερη.

Γι’ αυτό στη ρητορική όλων των κομμάτων επικρατεί η άρνηση, η υπεράσπιση του παρελθόντος, η απόκρουση των αλλαγών. Προσπαθούν να διασώσουν, όχι να αλλάξουν. Έστω κι αν αυτό συνεπάγεται γενική φτώχεια. Όχι όμως γι’ αυτούς. Για τα κόμματα και τις προνομιούχες ομάδες του κατεστημένου, λεφτά πάντα υπάρχουν. Είναι καιρός να εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις που θα ’χουν στόχο μια καινούργια, καλύτερη Ελλάδα και όχι τη διατήρηση της παλιάς.

 

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

12 σκέψεις σχετικά με το “The Voice of Truth από το «Athens Voice»

  1. Το «πρωτογενές πλεόνασμα» προέρχεται από τη φορολογία, αλλά για να υπάρξει φορολογία, πρέπει να υπάρχει εισόδημα και το εισόδημα δεν μπορεί, όπως γίνεται τώρα, να προέρχεται μόνο από τη φορολογία – με τη μορφή δηλαδή μισθών δημοσίου που στη συνέχεια ανακυκλώνονται στην εσωτερική αγορά, ενώ μεγάλο μέρος τους διαφεύγει στο εξωτερικό με τη μορφή εισαγωγών και καταθέσεων. Είναι σαν να κλείνεις κάποιον στη ντουλάπα καταδικάζοντάς τον να ανακυκλώνει την αναπνοή του: χωρίς ροή οξυγόνου απ’ έξω κάποια στιγμή ο αέρας τελειώνει. Το οικονομικό οξυγόνο ενός κράτους προέρχεται είτε από εκμετάλλευση πρώτων υλών είτε από εξαγωγές προϊόντων και υπηρεσιών είτε από δάνεια, στην περίπτωσή μας όμως όλα τα παραπάνω έχουν στερέψει, πράγμα που αναγκαστικά καταλήγει σε οικονομική ασφυξία, τουτέστιν αντικατάσταση των ιδιωτικών καταθέσεων με εξωτερικό δανεισμό. Με αυτή την έννοια είναι αδιέξοδη τόσο η πολιτική του «μνημονίου» (που στοχεύει στην εξάλειψη του δημοσίου ελλείμματος, χωρίς ταυτόχρονη δημιουργία ιδιωτικού πλεονάσματος), όσο και η πολιτική της ανακύκλωσης φορολογικών εσόδων που προτείνει ο Σύριζα ως λύση ανάγκης. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο ότι ο παρασιτικός δημόσιος τομέας απομυζά το ανύπαρκτο πλεόνασμα του ιδιωτικού, αλλά μάλλον ότι ο ιδιωτικός τομέας συντηρείται από τα δανεικά ή ανακυκλωμένα λεφτά του δημοσίου. Χωρίς τα λεφτά του δημοσίου, τη διαφθορά και τη φοροδιαφυγή ο ιδιωτικός τομέας στην Ελλάδα θα κατέρρεε πάραυτα, όπως και γίνεται ήδη. Η μόνη διέξοδος δεν μπορεί παρά να είναι ο περιορισμός των εισαγωγών και η στροφή της οικονομίας προς τις εξαγωγές και την αυτάρκεια, πράγμα που υπό τις παρούσες πιεστικές συνθήκες σημαίνει αναγκαστικά εξωτερική υποτίμηση – τουτέστιν δραχμή.

    Μου αρέσει!

  2. Τι λε ρε παπαγαλάκι της Athens Voice! Τουλάχιστον ο Πάγκαλος (φτού! φτού!) λέει «μαζί τα φάγαμε» κι όχι «εσείς τα φάγατε».
    Αν 3 μόνο πρώην υπουργοί ξέπλυναν 10 δις, αυτό σημαίνει ότι χρέωσαν το κράτος με άλλα 90 δις άχρηστες προμήθειες-εξυπηρετήσεις. Μετρήστε τους υπουργούς από τη μεταπολίτευση και κάντε λογαριασμό.
    Δεν είναι ψέματα αυτά που λέει, αλλά όταν αναφέρεται η μισή αλήθεια, τότε κάποιος άλλος σκοπός εξυπηρετείται.

    Μου αρέσει!

  3. 24 δισ αρα 2 δις το μηνα …. τωρα … απο τον σεπτεμβρη του 2011 οπου κανεις δεν ηθελε το μνημονιο δεν εχει γινει τιποτα κανενα μετρο καμια προσπαθεια μονο αναμονη… το ελλειμα εχει γινει μισο αλλα καθε μηνας που περναει ειναι +1 δις εξου και τα μετρα των 13 δις… καθε μηνας απραξιας + 1 δις … οι κοτες δεν τολμουν να αγγιξουν τα βισματα τους …

    Μου αρέσει!

  4. Ολα ωραια, το αρθρο καλα τα λεει. Ομως ….πόσοι ηταν στην προχθεσινη διαδηλωση… και ..κοιταξτε ποιοι μας κυβερνουν ακομα, μετα τις τελευταιες εκλογες…. Εμεις τους ψηφισαμε…

    Μου αρέσει!

  5. «Είναι κάτι ξύπνιοι που λένε, πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού…
    …Οι θυσίες του ελληνικού λαού έπιασαν τόπο. Παρ’ όλα όσα λένε. Σ’ αυτή την τριετία έγινε, όπως έγινε, ένα κατόρθωμα. Από κει που είχαμε 24 δις έλλειμμα το χρόνο, τώρα έχουμε 4. Σε λίγο δεν θα έχουμε καθόλου, δεν θα χρειαζόμαστε δανεικά. Αυτό δεν έχει γίνει ποτέ στην ιστορία σε τέτοιο μέγεθος, σε τόσο λίγο χρόνο. Ο ελληνικός λαός το κατάφερε με τις θυσίες του και είμαστε πολύ μάγκες που το καταφέραμε ενώ όλοι μας είχαν για ξεγραμμένους.»

    Μην παίρνετε ναρκωτικά ! Δεν φτάνουν για όλους.

    Μου αρέσει!

    1. Συμφωνώ με μία όμως διαφορά. Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν τα αστέρια που κυβέρνησαν έλεγαν στον λαό την αλήθεια και του έλεγαν ότι, η απόκτηση μιας «μερσεντέ» είναι έγκλημα αναντίον της ίδιας του της χώρας

      Μου αρέσει!

    2. Αυτό το «δεν θα χρειαζόμαστε δανεικά» !! «Ξεχνάει» ο αρθρογράφος ότι πρέπει να πληρώσουμε τα τοκοχρεωλύσια. Παλιά καλή τεχνική των τεχνικών της παραπληροφόρησης και της δημαγωγίας: να ανακατεύουμε αληθινά με ψέματα και λάθη με σωστά για να καταλήξουμε στο συμπέρασμα που θέλουμε.

      Μου αρέσει!

  6. Ακούω αυτό το «θα σας διώξουμε από το ευρώ!» και θυμάμαι τον ξάδερφό μου τον Αποστόλη. Τελευταίος μαθητής και τραμπούκος με περικεφαλαία. Ο μαθηματικός μας στο γυμνάσιο με είχε κάποτε ρωτήσει: «Είναι στʼαλήθεια ξάδερφός σου;» Ναι, του λέω με απορία. «Και δεν ντρέπεσαι;» Όχι, του λέω χαμογελώντας. Γιατί σε μένα ήταν αφοσιωμένος κι ευγενικός ο Αποστόλης.

    Κάθε φορά που η μάνα του ερχόταν στο σχολείο, πάντα το ίδιο το βιολί: «Θα τον διώξουμε, να το ξέρεις!» Αγράμματη γυναίκα βέβαια, αλλά, πώς να το κάνουμε, φοβόταν: είχε ακούσει ότι χρειάζεται τη σήμερον απολυτήριο λυκείου και τον ζόριζε. Και τι μʼ αυτό; Από το κακό στο χειρότερο ο Αποστόλης. Τι απειλές στο παιδί, τι παρακάλια στους δασκάλους, ήρθε στο τέλος το μοιραίο: δευτέρα λυκείου σταμάτησε ο Αποστόλης.

    Έλα όμως που δεν ήλθε η συντέλεια του κόσμου! Όταν ηρέμησαν τα πράγματα, άρχισε δουλειές του ποδαριού ο Αποστόλης. Όσο μισούσε τα γράμματα, τόσο αγαπούσε τη δουλειά: υπεύθυνος, εργατικός και οικονόμος. Σύντομα καλοπαντρεύτηκε κι έκανε την τύχη του στις πλαστικές σακούλες ως βιοτέχνης στην αρχή, ως βιομήχανος μετά ο Αποστόλης.

    Το πρόβλημα βεβαίως είναι ότι, όπως πάνε τα πράγματα, μάλλον θα χρειαστεί κάποια στιγμή να πάρουν και οι «προκομμένοι» το δρόμο το σκληρό του Αποστόλη. Και δεν είναι μόνο που τους πήρανε τα χρόνια, αλλά και δεν έχουν την έφεση την πρακτική του Αποστόλη..

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: