Αρχείο για Αύγουστος, 2012

Δε ξέρω αν το ξυνισμένο θήλυ που υποδύεται την βουλευτίνα της ΔΗΜΑΡ (οτιδήποτε κι΄αν σημαίνει αυτό), παρακολουθεί το αφιέρωμα της δημόσιας τηλεόρασης (ΕΤ3) «90 Χρόνια Σμύρνη»..

Αν το κάνει και δεν έχει ακόμα αυτοκτονήσει κάποιος πρέπει να την βοηθήσει να ανακαλύψει το νόημα της ζωής

Σημ: την παρακολουθώ καιρό τώρα και, είμαι πλέον βέβαιος ότι, η δεσποσύνη Μαρουλία δεν το έχει κάνει ποτέ

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύθηκε το 1999 στη διαδικτυακή μου στήλη Cyber View που διατηρούσα στον κόμβο της ιντερνετικής εταιρίας που δημιούργησα το 1993 – και υα το πω χωρίς να ντρέπομαι όταν οι «μεγάλοι» ήταν ακόμα στα δέντρα. Διαβάστε τη με προσοχή και με τη γλώσσα στο μάγουλο.

Η αλήθεια είναι ότι άργησα να καταλάβω ότι ζω σε μία χώρα που βρίσκεται εδώ και χρόνια στον 21ο αιώνα. Λίγο η κοινωνική μου θέση (αν και δικηγόρος ο πατέρας πέθανε πτωχός και η μητέρα δεν πήγε ποτέ στο Μιλάνο για ψώνια), λίγο το γεγονός ότι ποτέ δεν ήπια πρωινό (ή απογευματινό) καφέ με την εξουσία (πολιτική και οικονομική) συν το ότι γίνομαι «τούρκος» όταν βλέπω τη βρόμα να καλύπτει τους τοίχους των δημόσιων νοσοκομείων, αλλά και το γεγονός ότι δεν καπνίζω Κοχίμπα και, το σοβαρότερο, δεν οδηγώ Ρέιντζ Ρόβερ με έχουν κάνει δύσκολο και «γκρινιάρη». Και είναι αυτή η πλευρά του εαυτού μου που με εμποδίζει να «δω» τα άλματα που έχει κάνει η χώρα και να γίνω σαλπιγκτής της Νέας Εποχής.
Πιο απλά αντί να βλέπω το Ελσίνκι σαν μία μεγάλη επιτυχία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αντιμετωπίζω τις εξελίξεις με καχυποψία επειδή τη στιγμή που η Τουρκία δηλώνει πίστη και υποταγή στις «αρχές» της Ενωμένης Ευρώπης  (όπως αυτές εκφράστηκαν με την επίθεση εναντίον της Γιουγκοσλαβίας) αγοράζει 1000 άρματα μάχης προφανώς για να τα χρησιμοποιήσει στο πόλεμο εναντίον των ….Η.Π.Α) ενώ συγχρόνως παραβιάζει (λίγο, μέχρι τη Σκύρο και την Εύβοια) τον «εθνικό» εναέριο χώρο. Βάζω τη λέξη «εθνικός» σε παρένθεση για να μη προκαλέσω τη μήνη των «προοδευτικών» γραφίδων αν τύχει να διαβάσουν (αυτή τη χιλιετία) τη στήλη μου στο Net Daily).
Ακόμα, αντί να περάσω το καλοκαίρι δίνοντας εντολές στον προσωπικό μου χρηματιστή να «επενδύσει» σε μετοχές των εμπορικών, εισαγωγικών και, γενικώς, των μεταπρατικών εταιριών που συνωθούνται στο ταμπλό (και στην είσοδο) της Σοφοκλέους παρατηρούσα από μακριά το «πάρτι» όντας σίγουρος ότι πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις οι «επενδυτές» θα χύσουν μαύρο δάκρυ καθώς η αγορά θα φέρει τη Σοφοκλέους στη πραγματική της διάσταση (αυτή που παρατηρούμε τις τελευταίες μέρες). «Πάνω από 60% έχασαν οι μικροεπενδυτές» γράφουν οι εφημερίδες «αλλά, το 2000 αναμένεται ανάκαμψη». Προφανώς, οι οικονομικοί εγκέφαλοι γνωρίζουν κάτι που δεν γνωρίζω εγώ, ίσως το γεγονός μετά το Ρέντη και το Παγκράτι η Village Road Show προγραμματίζει amusement parks στο Ηράκλειο, στη Πάτρα, στη Θεσσαλονίκη και στη Τρίπολη γιατί, όπως είναι γνωστό, καμία χώρα δεν πήγε μπροστά χωρίς Τρουσάρντι, Αρμάνι, Τίμπερλαντ, Χάρλι Ντέιβιντσον, Καβασάκι και Γιαμάχα, για να μην αναφερθώ στις Μερτσέντες, στις BMW και στις Μαζεράτι. Βέβαια, η ανάκαμψη δεν αποκλείεται να επέλθει με την είσοδο της χώρας στην ΟΝΕ, αλλά και γι’ αυτό έχω αμφιβολίες επειδή η ελληνική βιομηχανία αυτοκινήτων, υπολογιστών, λογισμικού, αλλά και οι μεγάλες πετροχημικές και λοιπές παραγωγικές μονάδες ΕΑΒ, ΕΛΒΟ, Ολυμπιακή κλπ) που λειτουργούν στη χώρα δεν βρίσκονται στα καλύτερα τους. Μετά με ανησυχούν και οι «κινητοποιήσεις των μαθητών και των καθηγητών που «πρόσκεινται» στο κόμμα της Μαντάμ Τισό. Όπως διαβάζω στις εφημερίδες στα σχολεία δημιουργήθηκαν δύο ακόμα μέτωπα: α. των μαθητών που θέλουν να μπουν στις τάξεις εναντίον μαθητών που δεν θέλουν β: καθηγητών που θέλουν να πάρουν απουσίες εναντίον καθηγητών που δεν θέλουν. Τα «μέτωπο» των «προοδευτικών» καθηγητών ενισχύθηκε, λένε οι εφημερίδες, από τη στάση της ΟΛΜΕ που παρέχει «κάλυψη» (κηρύσσοντας τρίωρες στάσεις εργασίας) σ’ εκείνους που δεν τηρούν απουσιολόγιο.
Όπως καταλαβαίνετε αυτές και άλλες εξελίξεις συν το γεγονός ότι στα «Λιπάσματα» θα γίνει το επόμενο μεγάλο φαγοπότι με τη δημιουργία χώρων αναψυχής και διασκέδασης, είναι που με κάνουν να «γκρινιάζω» για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά προφανώς έχω άδικο. Και έχω άδικο διότι δεν καταλαβαίνω τα τεράστια επενδυτικά και τεχνολογικά άλματα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στη χώρα μας έχοντας μείνει πίσω και έξω από το μεγάλο φαγοπότι που επιχειρείται σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας ζωής από τους μεγάλους και ισχυρούς που πραγματικά κυβερνούν το τόπο. Νάμαι λοιπόν 10 μέρες πριν το Μιλένιουμ να γράφω  απαισιόδοξα ενώ θα έπρεπε να πετάω απ’ τη χαρά μου. Όπως όμως έχω πει και άλλη φορά για τη κατάσταση μου αυτή φταινε οι μακαρίτες οι γονείς μου που δεν με έστειλαν στο Κολέγιο και στο Μπέρκλι ώστε να βρω κι εγώ μία δουλειά σαλπιγκτή της Νέας Τάξης Πραγμάτων._Κ.Κ.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «1ο ΘΕΜΑ» στις 26.08.12

Αν η θεωρία που λέει ότι, είμαστε κομμάτια ενός ψηφιακού σύμπαντος διαθέτει ίχνος αληθείας τότε ποιο τμήμα του εαυτού μας διαλύεται όταν χάνουμε ένα φίλο, ένα αγαπητό πρόσωπο ακόμα και ένα ζωάκι που ζει πολλά χρόνια κοντά μας; Ποίο τμήμα της RAM δίνει εντολή σε ποιους νευρώνες για να ξεσπάσουμε σε λυγμούς, να «πλαντάξουμε» στο κλάμα και να βλέπουμε συνειδητά όνειρα φωνάζοντας στον ύπνο μας; Θέλοντας να αποφύγω τον πειρασμό της ανάλυσης της επίσκεψης Γιουνκέρ και το μέλλον της Ελλάδας στην ουροζόν, σκέφθηκα πως καλό θα ήταν να αφιερώσω τις 600 λέξεις στον θάνατο της Tatoo αφού, είμαι βέβαιος ότι, το 95% των αναγνωστών της στήλης έχουν ζωάκια ή τα προστατεύουν και τα αγαπούν. Στη, πιθανή, παρατήρηση πως είναι δυνατόν να ασχολείται κανείς με τα ζώα όταν εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από αρρώστιες και πείνα θα απαντήσω πως καμία σχέση δεν έχει ο φάντης με το ρετσινόλαδο.  απώλειας. Την Τετάρτη λοιπόν «έφυγε» ένα από τα 8 μέλη της οικογένειας (3 δίποδα και -τώρα- 4 τετράποδα), ένα μικρόσωμο βέλγικο λυκόσκυλο που μου είχε χαρίσει αναγνώστης απ’ το Πόρτο Χέλι. Την έφερα πίσω καθισμένη δίπλα μου σ’ ένα R44 πράγμα που μας …έδεσε συναισθηματικά αφού, ήταν το πρώτο σκυλί  που πήρε μαθήματα χειριστή! Και βέβαια αστειεύομαι αλλά, το ίδιο κάνει το 98% των φιλόζωων απόδειξη τα ονόματα που δίνουν στα «παιδιά» τους. Η οικογένεια μας, για παράδειγμα, έχει τον Λάκη. Ένα γατάκι που βρήκα έξω απ’ τα γραφεία της εφημερίδας. Τον έβαλα στη μπαγκαζιέρα της μοτοσικλέτας και τον πήγα σπίτι πιστεύοντας πως είναι κοπέλα. Είχε του κόσμου τις αρρώστιες, τον πήγα στη Φιλοζωϊκή, έγινε καλά και, τώρα καταστρέφει συστηματικά τις πολυθρόνες και τους καναπέδες του σπιτιού. Μέσα στο σπίτι και η Ζουζού, γατούλα Scottish fold που απόκτησα μετά από κεραυνοβόλο έρωτα όταν την είδα σε μία φωτογραφία. Στον κήπο η Ίρμα, ημίαιμο γερμανικό λυκόσκυλο, τεραστίων διαστάσεων και δύο (από τα …11!) σκυλάκια, που απόκτησε όταν συνευρέθει με τον Μπλάκι, ένα τεράστιο και πολύ αγαπημένο γκρενενταλ, που «έφυγε» πέρυσι από γεράματα. Δίπλα και πάντα ο ένας δίπλα στον άλλο δύο αδελφάκια πεκινουά που τα άφησε γνωστός όταν έφυγε για το εξωτερικό. Πριν λίγο καιρό κοντά μας ήταν δύο αδέσποτα απ’ αυτά που εγκαταλείπουν οι πιθηκάνθρωποι στα φανάρια των Μεσογείων επειδή οι οξυζενέ «κυρίες» ανησυχούν για την υγεία των παιδιών τους. Ένα από τα φωτογραφικά άλμπουμ είναι αφιερωμένο στους παλιούς συγκάτοικους, στα σκυλιά και γατιά που έζησαν κοντά μας. Από κάποιο σημείο και μετά οι φωτογραφίες φυλάσσονται σε μνήμη flash για να μπορούμε να τις δείχνουμε σε φίλους που έχουν ανάλογες σχέσεις με τον ίδιο τρόπο που, οι χαζομπαμπάδες δείχνουν τα βλαστάρια τους. Λογικό είναι κάποιος να αναρωτηθεί γιατί ο υπογράφων αφιερώνει τη στήλη στα τετράποδα. Η απάντηση βρίσκεται στην ειδησεογραφία. Στις φόλες που πετάνε δυσκοίλιοι «νοικοκύρηδες», στα εγκαταλειμμένα ζώα που, περιφέρονται στους δρόμους αληθινοί σκελετοί αναζητώντας τροφή ή, με 45 βαθμούς, νερό στους έρημους δρόμους της Αττικής και όχι μόνο. Στις καταγγελίες ξινισμένων ιδιοκτητών ροζ μεζονετών και επαύλεων φαραωνικής αρχιτεκτονικής στα «καλά» προάστια. Στα ξεκοιλιασμένα, από τα «γιωταχί» των νεάτερνταλ, ζώα που οι σωροί τους λιώνουν στην άσφαλτο. Για μία πολιτεία που είναι ακριβή στα πίτουρα και φτηνή στις κότες, για μία κοινωνία που, όπως αποδεικνύεται απ’ τις συμπεριφορές της, μάλλον πρέπει να σιχαίνεται τον εαυτό της αλλιώς δεν εξηγείται το ουρλιαχτό της ευμεγέθους γκιόσας στην υπαίθρια ταβέρνα: «Μιχαλάκηηηη πρόσεχε, το σκυλιιί», με το υπέρβαρο υβρίδιο να τρέχει πανικόβλητο στη θέα ενός σκελετωμένου ζώου. Την ίδια στιγμή τον γύρο του Διαδικτύου κάνει η φωτογραφία ενός σκύλου που, για μέρες τώρα, κάθεται δίπλα στον τάφο του κυρίου που έχασε τη ζωή του στις πλημμύρες στο Ρίο ντι Τζανέϊρο… Κλείνοντας και επειδή πιστεύω ότι, πραγματικά «ζούμε» σε ένα ψηφιακό σύμπαν που, κάθε στιγμή φτιάχνουμε όλοι μαζί, θα έλθει σύντομα η ημέρα που θα συναντηθούμε πάλι με τους χαμένους μας φίλους. Την περιμένω γιατί, εκτός όλων των άλλων, θέλω να πω και δύο λόγια αγάπης στην Tatoo που δεν μπόρεσα επειδή όταν έφυγε δεν ήμουν κοντά της._Κ.Κ.

Το παρακάτω άρθρο δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό «ΕΠΙΚΑΙΡΑ», τεύχος 584  στις 11.10 του 1979! 

Το αναδημοσιεύω σαν φόρο τιμής στον Άρμστρονγκ αλλά, και σαν υπενθύμιση στα μειράκια και στους εθελότυφλους που επιμένουν να παριστάνουν πως δεν με βλέπουν._Κ.Κ.

Λαμπερός, πολύπλοκος, με τις κεραίες του απλωμένες, με τους ηλιακούς του συλλέκτες ανεστραμμένους στον Ήλιο, ο Pioneer 11 συνέχιζε το ταξίδι του προς τον Κρόνο ανοίγοντας τους δρόμους που θ’ ακολουθήσουν οι άνθρωποι στα χρόνια που έρχονται.

Δύο δισεκατομμύρια μίλια διάνυσε το πλοίο του απείρου από τον Απρίλη του 1973 για να φτάσει, στις αρχές του Σεπτέμβρη 1979, στην περιοχή του Κρόνου. Παρακολούθησα με συγκίνηση την προσπάθεια των Αμερικανών επιστημόνων να κατευθύνουν τον «Πρωτοπόρο 11» στη σύνθετη τροχιά του γύρω από τους πλανήτες χρησιμοποιώντας για τον σκοπό αυτό τη θέληση του ανθρώπου ν’ ανοίξει νέα σύνορα, τη δύναμη των υπολογιστών που επεξεργάζονται τις κοσμικές τροχιές και την αόρατη δύναμη των πλανητών που τα πεδία της βαρύτητάς τους χρησιμοποιούν για στρέψουν το μικρό «πλοίο» προς την κατεύθυνση που επιθυμούν.

Θυμάμαι την ημέρα που ο Παϊονήρ πλησίασε τον Κρόνο. Θυμάμαι πώς κόλλησα μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασης με την κρυφή ελπίδα πως κάποιο φιλμ θα ξεφύγει από τις τανάλιες της άγνοιας και θα φανεί στις οθόνες.

Μάταια όμως.

Το πέρασμα του Πρωτοπόρου μέσα από τα δαχτυλίδια του Κρόνου, η μαγευτική καμπύλη που διέγραψε γύρω από τον πλανήτη και η εκσφενδόνισή του στην αιωνιότητα δεν συγκίνησε κανέναν Έλληνα «ειδικό». Μόνο μια φωτογραφία φάνηκε στην οθόνη καλυμμένη από ένα χείμαρρο ακατάληπτων λέξεων που ήταν η «μετάφραση» των κειμένων της γλώσσας του 21ου αιώνα. Πόσο «μπλαζέ» μπορεί να γίνει κανείς, σκέφτηκα για μια στιγμή αλλά σύντομα συνήλθα κατανοώντας πως η μη παρουσίαση του ιστορικού γεγονότος δεν ήταν πράξη αδιαφορίας αλλά πράξη άγνοιας, αφού κανείς δεν κατάλαβε τι ήταν και τι έκανε ο Παϊονήρ και πόσο βαθιά θα επηρεάσει το μέλλον των ανθρώπων το ταξίδι του…

Μάταια περίμενα και τις άλλες ημέρες. Ίσως κάτι πουν στα παιδιά, σκεφτόμουν, για το ταξίδι του διαστημικού Κολόμβου.

Σιωπή. Τάφος.

Μόνο σοβαροφανή μη- πρόσωπα έκαναν σοβαροφανείς μη- αναλύσεις για σοβαροφανή μη- θέματα.

Η ανάλυση των χιλιάδων στοιχείων που έστειλε στη Γη ο Παϊονήρ δείχνει πως κάποια στιγμή το σκάφος κινδύνεψε να τσακιστεί από σύγκρουση μ’ ένα άγνωστο, αόρατο αλλά μεγάλο σώμα. Είκοσι τρία λεπτά μετά το πρώτο πέρασμα των δακτυλίων του πλανήτη, μέσα στην τροχιά του Ιανού αλλά όχι ακόμα κοντά στον δακτύλιο Α, λένε οι επιστήμονες, ο Πρωτοπόρος πέρασε μόλις 1500 χιλιόμετρα κοντά σ’ ένα ουράνιο σώμα διαμέτρου από 100- 300 χιλιόμετρα. Η στενή επαφή καταγράφτηκε από τις συσκευές που μετρούν τη ροή των ηλεκτρονίων στον διαστημικό χώρο.

Για δέκα δευτερόλεπτά η ροή στην περιοχή των 2- 4 εκατομμυρίων ηλεκτρονικών βολτ έπεσε χίλιες φορές. «Κάτι μεγάλο βρέθηκε μπροστά στις κοσμικές ακτίνες», είπε ο φυσικός Τζών Σίμσον στο Μόφετ Φήλντ στην Καλιφόρνια, και η ομορφιά της φράσης για ένα γεγονός που συνέβηκε δύο δισεκατομμύρια μίλια μακριά ήταν αρκετή για να με κάνει να συμπαθήσω ακόμα περισσότερο τον πρεσβευτή.

Αλλά δεν είναιμόνο αυτό. Οι ανεγκέφαλοι της τηλεόρασης κράτησαν… μυστικό το υπέροχο διαστημικό εγχείρημα των Σοβιετικών, την εξάμηνη παραμονή των κοσμοναυτών στο Σαλιούτ, τις πτήσεις των Σογιούζ και των δεξαμενόπλοιων «Πρόγκρες». Τίποτα δεν έδειξαν στον κόσμο όλοι οι διορισμένοι που ξεχειλίζουν από σοβαροφάνεια. Μόνο οι γέροντες σχολιαστές έπαιξαν τον ρόλο τους. Τα επιτεύγματα της επιστήμης μπλοκάρονται στα συρματοπλέγματα των παραφουσκωμένων διάνων που μεταφέρουν- με δυσκολία- το βάρος του εαυτού τους στους διαδρόμους του «μεγάρου» της Αγίας Παρασκευής.

Επρόκειτο, κάποτε, να κάνω το λάθος μιας εκπομπής για το «ίδρυμα» που θα είχε τίτλο «20ος αιώνας». Θα ήταν, είχα ελπίσει, μια εκπομπή που θα παρουσίαζε τις επιστήμες, την τεχνολογία, τις μηχανές, μια προσπάθεια για ξεκαθάρισμα των παρεξηγήσεων που οι διανοούμενοι της πλατείας έχουν δημιουργήσει για την τεχνολογία.

Φυσικά η εκπομπή «κόπηκε», αλλά δεν είναι, προς Θεού, αυτό το πρόβλημά μου. Ψάχνοντας στις φιλμοθήκες της ΕΡΤ για υλικό ανακάλυψα ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ αληθινούς. Φιλμ από τα μεγάλα δίκτυα, από τα πανεπιστήμια, τις μεγάλες κινηματογραφικές εταιρείες, τα ιδρύματα ερευνών. Φιλμ, για οτιδήποτε, από την επιφανειακή τάση στην υδροδυναμική μέχρι τις συνήθειες των φαλαινών και από την εξήγηση του φαινόμενου ντόπλερ μέχρι τη μυστική ζωή των φυτών.

Εκατοντάδες φιλμ, χιλιάδες μέτρα μορφωτικού υλικού.

«Τα κοιτάει κανείς τούτα δω;» ρώτησα.

«Πού και πού», απάντησαν.

«Ποια έχουν παιχτεί;»

«Όσα έχουν μια κόκκινη βούλα».

Έψαξα για την κόκκινη βούλα.

Τη βρήκα μόνο σε φιλμ που οι επιλέγοντες μπορούσαν να καταλάβουν τον τίτλο!

Δηλαδή: Ο Ήλιος, Η Σελήνη, Η Γη.

Κανείς δεν είχε βάλει «βούλα» στα φιλμ που άνοιγαν δρόμους.

«Γιατί;» ρώτησα.

«Γιατί κανείς δεν ξέρει τι είναι όλα αυτά», απάντησε σκασμένη η ευγενική κυρία.

 

Από το NBC

Περίμενα πως κάποιος θα θυμηθεί να αναφέρει ότι, την περιγραφή του ιστορικού γεγονότος στη Ελληνική Τηλεόραση έκαναν οι: Ιάσων Μοσχοβίτης και  Κώστας Καββαθάς

Κανείς δεν έγραψε λέξη ακόμα μία απόδειξη πως, πράγματι, είμαι αόρατος

Το έστειλε ο Μιχάλης Σταυρόπουλος, Αρχισυντάκτης των 4Τ που, αγαπάει το σινεμά όπως κι’ εγώ και στη ζωή του ήθελε να γίνει σκηνοθέτης

Χαρείτε το και θυμηθείτε τη δουλειά του Τόνι και του Ρίντλι (ας πούμε Allien)

Ευχαριστώ Μι Σι!-Κ.Κ.

http://www.vulture.com/2012/08/remembering-tony-scott-through-ridleys-

από τα «ΝΕΑ»

Με επιστολή του ο γάλλος Πρόεδρος καλεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο να επισκεφθεί το Παρίσι τονίζοντας ότι ελπίζει να συζητήσει μαζί του θέμαατα που σχετίζονται με τα τρέχοντα διεθνή ζητήματα. 

«Είμαι αποφασισμένος να διατηρήσω και να αναπτύξω περαιτέρω τας ιστορικάς σχέσεις φιλίας και κατανοήσεως μεταξύ της Γαλλίας και του Οικουμενικού Πατριαρχείου», γράφει ο γάλλος Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, απαντώντας σε συγχαρητήρια επιστολή του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου.

Στην επιστολή, που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Φανάρι, ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας προσθέτει: «Θα είμαι, πολύ προσεκτικός ως προς την τήρησιν των αρχών και των κανόνων του κοσμικού κράτους, ούτως ώστε και η Ορθοδοξία να δυνηθή να καταλάβη εις την Γαλλίαν κάθε θέσιν, η οποία της ανήκει».

Ο Φρανσουά Ολάντ γράφει ακόμα, απευθυνόμενος στον κ. Βαρθολομαίο για «την δύναμιν της προσωπικής σχέσεώς Σας με την χώραν μας», αλλά και την ποιμαντική δραστηριότητα του Οικουμενικού Πατριάρχη σε όλο τον κόσμον.

Η χώρα καταρρέει. Ο Γιουνκέρ έρχεται σήμερα για να στηρίξει (ή αποσταθεροποιήσει;) την κυβέρνηση και, το δικό μου σχόλιο είναι ότι, τη νύχτα «έφυγε» η  Tatoo. Ποια ήταν; Μία μικρή Βέλγα λυκοσκυλίνα που την αγαπούσα πολύ.

Μου την είχε χαρίσει αναγνώστης από το Πόρτο Χέλι και την είχα φέρει στην Αθήνα στο δεξί κάθισμα ενός …ελικοπτέρου όταν, το 2004, μάθαινα να πετάω . Καθόταν ήσυχη και την φανταζόμουν σαν co-pilot στο ταξίδι της ζωής μου. Όσοι από σας αγαπάτε τα ζώα (και πρέπει να είστε πολλοί) καταλαβαίνετε τι  εννοώ

Ζητάω συγγνώμη για το συναισθηματικό post αλλά, κανείς δεν είναι τέλειος

σημείωση για (ελαφρό) χαμόγελο: αν, η θεωρία για την ψηφιακή υπόσταση των πάντων είναι αληθινή υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να ξανασυναντήσω την Tatoo, τα 60 άλλα ζωάκια που έζησαν κοντά μας και, βέβαια, τους φίλους που έφυγαν και τα δικά τους ζωάκια!

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο «1ο ΘΕΜΑ» στις 19.08.12

Κρύος ιδρώτας τρέχει «ποτάμι» απ’ το μέτωπο μου αν και, τη στιγμή που συντάσσεται το παρών πόνημα είναι παραμονή της Παναγίας, προστάτιδας του ελληνισμού, της (νέας) Νέας Δημοκρατίας και των Ανεξάρτητων Ελλήνων. Κι’ αυτό γιατί, μία είδηση απ’ το ΑΠΕ λέει ότι, μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια στην ευρωζώνη μπορεί να υπάρχουν πάνω από 22 εκατομμύρια άνεργοι, οι 1.3 απ’ αυτούς στην Ισχυρή Ελλάδα! Αυτό δεν το λέει «όποιος κι’ όποιος» αλλά η η Διεθνής Οργάνωση Εργασίας (ILO) σε μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 14 Αυγούστου. Η  ανεργία των νέων φτάνει το 22% στην ούροζον, αγγίζει το 30% στην Ιταλία, την Πορτογαλία και την Σλοβακία και το 50% στην Ισπανία και στην Ελλάδα.

«Αν δεν υπάρξει αλλαγή πολιτικής, όλες και όταν λέω όλες  εννοώ όλες, οι χώρες της ευρωζώνης θα πληγούν, τόσο αυτές που αντιμετωπίζουν προβλήματα όσο και αυτές που πηγαίνουν καλύτερα», δήλωσε ο Χουάν Σομαβία, γενικός διευθυντής της ILO, παρουσιάζοντας τη μελέτη στους δημοσιογράφους. Όπως ήταν αναμενόμενο η κραυγή αγωνίας του κ. Σομαβία προσέλκυσε τη προσοχή του Boson de Higgs παρ’ ότι, εκείνη τη στιγμή έπλεκε το εγκώμιο του (αρχαίου) ενάλιου ελληνικού πολιτισμού γιατί, δεν είχε τίποτα να πει για τις «μερσεντέ», τις μπέμπες και τα «καγιέ», τα αυθαίρετα, τα «μπετά» και τα κόκκινα πλαστικά κεραμίδια στις πόλεις και στα χωριά της Μεσσηνίας. Αλλά και να έλεγε δεν θα ’βγαινε τίποτα γιατί, το ίδιο πρωί ο κυρ’ Βενιζέλος είχε δηλώσει πως ανασκευάζει τη δήλωση του «μαζί τα φάγαμε» σε «μαζί τα τρώμε» και, όλοι οι καθωσπρέπει πολιτικοί και πολίτες ξέρουμε πως, όταν τρώμε δε μιλάμε. 

Όμως ας επιστρέψουμε στις δηλώσεις του κ. Σομαβία ο οποίος πρόσθεσε (και αυτό έχει σημασία) ότι, «ολοένα και περισσότερο συνειδητοποιούμε πως μια προσέγγιση βασισμένη αποκλειστικά στη δημοσιονομική λιτότητα θα έχει επιπτώσεις στην απασχόληση χωρίς να μειώσει με τρόπο σημαντικό τα δημοσιονομικά ελλείμματα».

Η μελέτη της ILO συνιστά πολιτικές επενδύσεων και ανόρθωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει «να διευθετήσουμε γρήγορα το ζήτημα της ρευστότητας πολλών τραπεζών».

Διαβάζοντας τη τελευταία πρόταση, ο ερασιτέχνης οικονομολόγος που υπογράφει ως Μπόζον ντε Χίγκς αλλά, συχνότερα ως Κώστας Καββαθάς θυμήθηκε την προφητεία που είχε κάνει σε επιστολή που είχε στείλει από αυτό εδώ το βήμα προς τον πρώην Πρωθυπουργό Γοδεφρείγο τον 2ο Παπανδρέου τον 3ο. Η προφητεία έλεγε πως η ΕΚΤ θα τυπώσει 2.5 με 3 τρισεκατομμύρια ούρο τα οποία και θα «ρίξει» στην αγορά πλημμυρίζοντας τις τράπεζες με ρευστό. Το πληθωριστικό χρήμα θα διευκολύνει αφ’ ενός τους ευρωπαίους να ψωνίσουν αουντί Α4 super twin compressor 2.0 και καινούρια μερσεντέ 250 SLK E35 mit tvin exhausts und roots compressor η οποία θα τους επιτρέπει να πηγαίνουν απ’ τη Στούτγκαρτ στις Μπρουσέλς και απ’ το Κολωνάκι στη Φιλοθέη σε χρόνο dt και αφ’ ετέρου θα χρησιμοποιηθεί σαν «μαξιλάρι» για να απορροφήσει το σοκ της εξόδου της Ελλάδας απ’ την ουροζόν. Το «αμερικάνικο» χρήμα θα βοηθήσει, συμπλήρωσε ο κ. Σομαβία,  τα «προγράμματα εκπαίδευσης που διευκολύνουν τη μετάβαση από το σχολείο στην εργασία». Ο ντε Χίγκς λέει ότι, στη νέα εποχή, οι νέοι θα εργάζονται 65 χρόνια με μισθό 400 ούρο για να μπορούν να ψωνίζουν ρόλεξ, βασερόν κονσταντέν αλλά, και «ναούτικα» και «γκαντ» (ως πλέον προσιτά). Η μελέτη (του Χιγκς) λέει ακόμα πως, όσοι αποφοίτησαν απ’ τις σχολές του Nitro και του Cosmopolitan (ανάλογα με το φύλλο), θα είναι σε θέση να την «βρίσκουν» χωρίς να «νταουνιάζουν». Με μια στρατηγική ανάπτυξης, σημειώνει ο Κώστας Καββαθάς, η οποία θα είναι επικεντρωμένη στην απασχόληση, η ανάκαμψη εξακολουθεί να είναι εφικτή, στο πλαίσιο του ενιαίου νομίσματος. Η ανάπτυξη αφορά και στην αγορά «γιωταχί», την εκτόξευση αστακών στο «νησί των ανέμων» αλλά, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, στην κοινωνική μας ανέλιξη. Με ένα ισχυρό τραπεζικό σύστημα θα μπορούμε να παίρνουμε εύκολα διακοποδάνειο, να πηγαίνουμε στο Parasite Beach και να κάνουμε mingle με τον ανθό της (νέο)ελληνικής κοινωνίας. Και, που ξέρετε… Τη στιγμή που ο κ. Παπαλούτσος θα μας ραντίζει με σαμπάνια και η κόρη της Άννας Βρύση θα μας πετάει αστακομακαρονάδες μπορεί, επιτέλους, να ζήσουμε κι’ εμείς το ενύπνιο μας στην Ελλάδα.  Βέβαια, όπως είπαμε και στο πόνημα της περασμένης Κυριακής, το πρόβλημα είναι τι θα δούμε όταν ξυπνήσουμε. Η προφητεία του “οικονομολόγου” που υπογράφει τη στήλη είναι ότι, όλοι, θα δούμε την Αποκάλυψη στη μορφή του 3ου Π.Π αλλά, ποίος είναι ο Μπόζον ντε Χιγκς για να κάνει τέτοιες προβλέψεις; Ούτε καν ο  Βαρουφάκης._Κ.Κ.

 

Υ.Γ. Ζητάω συγγνώμη απ’ τους αναγνώστες που, παρά τις ειλικρινείς μου προσπάθειες να κάνω μία «σοβαρή» οικονομική ανάλυση, δεν τα καταφέρνω. Αυτό -υποθέτω- οφείλεται στο γεγονός ότι, επειδή η κυβέρνηση προτίθεται να πουλήσει 19 λιμάνια και 26 αεροδρόμια έχω ανάγκη της βοήθειας ενός καλού ψυχαναλυτή 

Αν ποτέ αυτό το σύνθημα βρήκε την πραγματική του έννοια αυτό το είδαμε χτες (και σήμερα) στα κανάλια με τα νοτιαφρικανικά γουρούνια να εκτελούν εν ψυχρώ 36(;) απεργούς εργάτες

Ο «πολιτισμένος» που κυβερνάει τη χώρα έδωσε εντολή για επείγουσα διοικητική εξέταση. Τι κρίμα που οι ήρωες-τιμωροί ζουν μόνο στο αμερικάνικο pulp fiction…





Αρέσει σε %d bloggers: