Αρχείο για Ιουλίου, 2012

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Άρθρο – γροθιά στην δικτατορία της μετριότητας… Απ’ την «Καθμερινή» (μέσω» Άγρυπνος Φρουρός» και με τα δικά μου συγχαρητήρια στον Χρήστο Γιανναρά
«Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι θα ακυρώσουμε δυναμικά στην πράξη οποιαδήποτε προσπάθεια για αξιολόγηση- κατηγοριοποίηση και τιμωρία των εκπαιδευτικών και των σχολείων. H σύνδεση της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης με την αξιολόγηση, η οποία θέτει φραγμούς μέσα από μια σειρά εντελώς αυθαίρετων ποσοστώσεων ανοίγοντας μέχρι και τον Kαιάδα των απολύσεων, αποτελεί κόκκινη γραμμή και εχθρική ενέργεια κατά του κλάδου και δεν γίνεται αποδεκτή.Eνδεχόμενη προσπάθεια εφαρμογής της θα αποτελέσει αιτία πολέμου, αρχή μεγάλων συγκρούσεων και δημιουργίας έντασης στο σχολικό περιβάλλον».
Tο τελεσίγραφο πολέμου υπογράφει η «Διδασκαλική Oμοσπονδία Eλλάδος» – «σε ανάλογο μήκος κύματος κινούνται οι θέσεις και της Oμοσπονδίας Λειτουργών Mέσης Eκπαιδεύσεως» («K» 14.7.2012).
Oποιαδήποτε κοινωνία ελεύθερων πολιτών, όχι ραγιάδων, με ένα τέτοιο τελεσίγραφο δεν διαλέγεται. Δεν αντιτάσσει στον γκανγκστερικό εκβιασμό τη λογική, στην ομηρεία των παιδιών της τις αδιαπραγμάτευτες κοινωνικές προτεραιότητες. Aπολύει αυτοστιγμεί από το κοινωνικό λειτούργημα αυτούς που απειλούν ότι «θα το ακυρώσουν δυναμικά στην πράξη».
Πρόκειται για πόλεμο, το τελεσίγραφο κυριολεκτεί. Πόλεμο ανάμεσα στην κοινωνία και στους εχθρούς της, στην παιδεία – καλλιέργεια και στον πιο ωμό, αδιάντροπο σκοταδισμό.
Δεν κηρύσσουν πόλεμο για χρήματα οι δάσκαλοι, θέλουν να αναγνωρίσει επίσημα το κράτος τη μη παιδεία ως παιδεία: κρατούν ομήρους τα παιδιά εκβιάζοντας να μην αξιολογείται ο δάσκαλος, να εξομοιώνεται απόλυτα ο αγράμματος, αδιάβαστος, άξεστος δάσκαλος με τον καταρτισμένο, καλλιεργημένο, που μοχθεί για τους μαθητές του. Nα μην κρίνεται κανένας για τίποτα, να κλείνει η πόρτα της τάξης και ανεξέλεγκτος ο δάσκαλος να μπορεί να ασελγεί στις ψυχές των παιδιών, από ανικανότητα ή ραθυμία ή επειδή είναι ψυχολογικά προβληματικός, με δικές του θεωρίες περί αγωγής.
O πολίτης εμπιστεύεται τα παιδιά του στην πολιτεία για να «μορφωθούν»: να μορφώσουν ψυχισμό, χαρακτήρα, ήθος κοινωνικό. Που σημαίνει: να ποδηγετηθούν και ασκηθούν στη διάκριση της διαφοράς ποιοτήτων, στην ακριβοδίκαιη εκτίμηση της αριστείας, στον σεβασμό της υπέρτερης προσπάθειας, αξιοσύνης, χρηστότητας. Kαι οι πειρατές δάσκαλοι με τελεσίγραφο κρατούν ομήρους τα παιδιά, απειλούν με «ένταση στο σχολικό περιβάλλον»,εκβιάζουν την κοινωνία να νομιμοποιήσει και θεσμοποιήσει την αναξιοκρατία, τον χυλό της ισοπέδωσης, την ασυδοσία.
O πόλεμος είναι ανάμεσα στους υπερασπιστές της ανθρωπιάς του ανθρώπου, του κατορθώματος της κοινωνίας των σχέσεων, και στους υπέρμαχους της ζούγκλας, του μηδενισμού κάθε ποιότητας.  
Δεν υπάρχει ούτε το παραμικρό περιθώριο διαπραγμάτευσης. Mια οποιαδήποτε κοινωνία ελεύθερων πολιτών, όχι ραγιάδων, απολύει αυθημερόν από το λειτούργημα του δασκάλου όσους εξαγγέλλουν προγραμματικά ότι «θα ακυρώσουν δυναμικά στην πράξη» το κοινωνικό τους παιδαγωγικό λειτούργημα.
Πόλεμος. Oχι μεταφορικά και συμβολικά, κυριολεκτικά. Aλλά απελπισμένα. Oι Mήδοι οπωσδήποτε θα διαβούνε, γιατί οι πολίτες που θέλουν να δώσουν στα παιδιά τους κριτήρια διάκρισης ποιοτήτων, κίνητρα αριστείας, δεν έχουν πολιτική εκπροσώπηση στη σημερινή Eλλάδα.Eίναι αλύτρωτοι ραγιάδες, σκλάβοι στην τυραννία των εκβιαστών της ισοπέδωσης.
Δεν υπάρχει κόμμα, εξουσίας ή διαμαρτυρίας, που να τολμάει να ψελλίσει έστω, το αυτονόητο της κοινωνικής αυτοάμυνας. Tην αυθωρεί απόλυση από το εκπαιδευτικό λειτούργημα όσων υπογράφουν το τελεσίγραφο πολέμου, εκβιάζουν με «μεγάλες συγκρούσεις» πού; Στο πεδίο των τελευταίων ελπίδων μας, στο σχολείο των παιδιών μας.
Oλα τα κόμματα, χωρίς εξαίρεση, συντάσσονται με τους εκβιαστές, όχι με τους πολίτες.
ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΔΕΥΤΈΡΑ, ΙΟΎΛΙΟΣ 30, 2012 0 ΣΧΌΛΙΑ
Advertisements

Του Γιάννη Βαρουφάκη*

(Ενδιαφέρον άρθρο που είδα στο Ramnousia)

Στις 20 Αυγούστου η κυβέρνηση θα πάρει την πιο σημαντική – ίσως την τελευταία σημαντική – απόφασή της. Είναι η μέρα που λήγει ένα ομόλογο από εκείνα που δεν «κουρεύτηκαν» επειδή τα είχε αγοράσει η ΕΚΤ (η οποία, ως γνωστόν, θεωρεί ότι τα δικά της ομόλογα, αντίθετα με των μικρο-ομολογιούχων και των ασφαλιστικών ταμείων, είναι κάτι σαν ιερές αγελάδες).
Για να το αποπληρώσει, το ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί από κάπου 3,2 δις ώστε να αποπληρώσει στο 100% την ΕΚΤ η οποία, σημειωτέον, τα είχε αγοράσει πέρσι προς 2,3 δις – άρα, η ΕΚΤ έχει λαμβάνειν κι ένα ουκ ευκαταφρόνητον κέρδος της τάξης των 900 εκατομμυρίων (*).

Δεν είναι τυχαίο ότι η τρόικα έφυγε για να επιστρέψει με την αξιολόγησή της τον Σεπτέμβρη – δηλαδή μετά την 20ή Αυγούστου.

Χρειάζονται τρεις μήνες για να αποφανθούν ότι το «πρόγραμμα» έχει βουλιάξει;
Ότι τα χρήματα από τις ιδιωτικοποιήσεις θα ανέλθουν στο 5% των (ανοήτως) υπεσχημένων;

Ότι η «ανάπτυξη» θα κείται στον πυθμένα, όπου και θα παραμείνει τα επόμενα χρόνια τινάζοντας στον αέρα το χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών των δανείων μας προς την τρόικα αρχικά και (μετά το 2020) στους τραπεζίτες του κ. Νταλάρα;

Ότι η τραπεζική πίστη έχει εγκαταλείψει και τις πιο κερδοφόρες επιχειρήσεις, εγγυούμενη έτσι την πλήρη κατάρρευση της αγοράς εργασίας, των δημοσίων εσόδων και των ασφαλιστικών ταμείων; Υπάρχει κάποιος στο ΔΝΤ ή στην ΕΚΤ ή στην ΕΕ που να χρειαζόταν πάνω από 2 ώρες για να γράψει το πολυπόθητο κείμενο αξιολόγησης;

Ή μήπως ο κ. Τόμσεν καίγεται να πάει διακοπές και αποφάσιστε «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο», μαζί με τους χειμερινούς κινηματογράφους;

Όχι βέβαια. Η έκθεση της τρόικας είναι έτοιμη. Το ΔΝΤ έχει ήδη αποφασίσει ότι, στην βάση των τεχνοοικονομικών δεδομένων, το Μνημόνιο 2 «μας τελείωσε». Πως καμία επιμήκυνση δεν το σώζει. Απλά, μένει να ληφθεί η πολιτική απόφαση. Αντίστοιχα, η ΕΚΤ γνωρίζει άψογα ακριβώς τα ίδια και κατανοεί ότι, κάποια στιγμή, η Ελλάδα θα αναγκαστεί να αθετίσει τις υποχρεώσεις απέναντί της. Το ίδιο και τα υπόλοιπα κράτη-μέλη της ευρωζώνης: περιμένουν ότι μεγάλο μέρος των διμερών δανείων που παρείχαν στην Ελλάδα θα «κουρευτεί». Οπότε, το θέμα του «τι θα κάνουν με την Ελλάδα» δεν είναι τεχνο-οικονομικό και δεν βασίζεται ούτε στις όποιες περικοπές και μεταρρυθμίσεις κάνει η κυβέρνηση (έως το Σεπτέμβριο) ούτε και στις εκτιμήσεις του κ. Τόμσεν και της τρόικα. Από τι εξαρτάται; Εξαρτάται απλά από το εάν η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία συναποφασίσουν είτε να μας εκπαραθυρώσουν από το ευρώ, είτε να επιτρέψουν το κούρεμα του χρέους μας (κάτι που, όπως θα θυμάστε, είναι γνωστό με τον ευφημισμό «αναδιάρθρωση χρέους»).

Επιτρέψτε μου μια τοποθέτηση: Αν κρίνουν ότι μπορούν να μας εκπαραθυρώσουν διασώζοντας την Ισπανία και την Ιταλία, θα το κάνουν εκείνη την στιγμή! Ο λόγος είναι απλός: Το EFSF διαθέτει, μετά τα χρήματα που υποσχέθηκε στις ισπανικές τράπεζες, άλλα 80 με 90 δις. Όσο για το ESM, τον μόνιμο μηχανισμό που θα αντικαταστήσει το EFSF, έχει κολλήσει η ίδρυσή του στο Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας. Στο μεταξύ, το δημόσιο της Ισπανίας και το δημόσιο της Ιταλίας έχουν άμεση ανάγκη για 800 δις εντός του 2013. Είναι προφανές ότι αν η κυρία Μέρκελ πάει στην Ομοσπονδιακή Βουλή της και ζητήσει τέτοια ποσά για ενίσχυση του EFSF, δεν υπάρχει περίπτωση να τα πάρει – παρά μόνον αν στηριχθεί τόσο πολύ στην αντιπολίτευση του SPD που απωλέσει την κομματική της βάση. Πολύ απλά, δεν θα το πράξει, ιδίως ένα χρόνο πριν τις ομοσπονδιακές εκλογές. Από την άλλη, αν δεν το πράξει, θα πρέπει σύντομα να αρχίσει να τυπώνει μάρκα, καθώς η κατάρρευση της Ισπανίας και της Ιταλίας εντός της ευρωζώνης είναι πλέον κάτι παραπάνω από δεδομένη.

Μια σκέψη που περιτριγυρίζει την κα Μέρκελ σήμερα (την οποία της έχουν εμφυσήσει διάφοροι σύμβουλοι) είναι η εξής: Αν εκπαραθυρώσουν την Ελλάδα από το ευρώ, και ακολουθήσει μια τεράστια χρηματιστηριακή αναταραχή, οι γερμανοί ψηφοφόροι θα τα χρειαστούν. Θα φοβηθούν όταν θα δουν το όλον ευρωζωνικό οικοδόμημα, ακόμα και την ίδια την Φραγκφούρτη, να συγκλονίζονται.
Υπό αυτό τον φόβο, σκέπτεται η κα Μέρκελ, ίσως είναι προετοιμασμένοι να αποδεχθούν την πρότασή της για διάσωση της Ισπανίας και της Ιταλίας με τεράστια ποσά. Έχοντας μάλιστα «γευθεί» ελληνικό αίμα (καθώς η Ελλάδα θα αιμορραγεί από μία άναρχη και καταστροφική επιστροφή στην δραχμή), η χώρα μας θα έχει παίξει στο ακέραιο τον ρόλο του εξιλαστήριου θύματος έτσι ώστε η κοινή γνώμη στην Γερμανία να είναι έτοιμη να αποδεχθεί μεγάλες τονωτικές και ακριβές ενέσεις υπέρ της Ισπανίας και της Ιταλίας.

Από την άλλη, βέβαια, η κα Μέρκελ εισακούει και αντίθετες γνώμες οι οποίες τις λένε πως είναι αδύνατον να προβλέψει κάποιος, και να διαχειριστεί, μια καθίζηση. Ότι μια ελληνική έξοδος από το ευρώ θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου και δεν θα μείνει τίποτα όρθιο από την ευρωζώνη. Όταν όμως ρωτά αυτούς τους συμβούλους, η κα Μέρκελ, τι μπορεί να γίνει για να μην φύγει τελικά η Ελλάδα από το ευρώ, η απάντησή τους της μαυρίζει την καρδιά καθώς γνωρίζει ότι αυτά που πρέπει να γίνουν δεν είναι έτοιμη να τα ψελλίσει καν στην Ομοσπονδιακή Βουλή.
Τι είναι αυτά; Μία λύση θα ήταν το κούρεμα του ελληνικού χρέους προς την τρόικα – στο οποίο ήδη αναφέρθηκα. Μια άλλη λύση θα ήταν ένα μορατόριουμ στις αποπληρωμές έτσι ώστε το ποσό χρέους να μείνει το ίδιο αλλά να παγώσουν οι αποπληρωμές έως ότου η ελληνική οικονομία παύει να συρρικνώνεται. Την πρώτη λύση δεν θα την αποδεχθεί η ΕΚΤ, καθώς ανατρέπει πλήρως το δόγμα της ότι τα χρέη προς εκείνη είναι ιερά. Την δεύτερη λύση την απορρίπτουν οι πλεονασματικές χώρες καθώς κάτι τέτοιο θα ακύρωνε την πολιτική επιβολής σκληρής λιτότητας στην Ισπανία και στην Ιταλία.

Γιατί; Επειδή η λιτότητα αυτή φέρνει με μαθηματική ακρίβεια την ύφεση. Άρα, εάν το τέλος της ύφεσης ήταν προαπαιτούμενο για τις αποπληρωμές από της χώρες της Περιφέρειας προς την τρόικα (όπως θα έπρεπε να ισχύει σε μια νομισματική ένωση), τότε η επιβολή λιτότητας σε χώρες όπως η Ισπανία θα ισοδυναμούσε με το να τους επιτρέπεται να μην αποπληρώνουν τα χρέη τους!

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα λοιπόν για την κα Μέρκελ. Όπως και για τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων πλεονασματικών χωρών. Το μέγα δίλημμα είναι: Πετάμε την Ελλάδα έξω από το ευρώ και κάνουμε για την Ιταλία και την Ισπανία αυτό που αρνούμαστε έως τώρα σε κάθε μία από τις πτωχευμένες χώρες; Ή αρχίζουμε την διαδικασία κουρέματος των χρεών όλων τους (καθώς δεν είναι δυνατόν να κουρέψουν το δικό μας αλλά όχι το ιρλανδικό, π.χ., χρέος);

Η ουσία είναι ότι, άλλη μια φορά, δεν έχουν αποφασίσει. Φοβούνται να μας πετάξουν έξω αλλά δεν είναι και διατεθειμένοι να μας δώσουν μια ευκαιρία να ορθοποδήσουμε ως προς το χρέος, ουσιαστικά οδηγώντας μας εκ των πραγμάτων στον γκρεμό και, συνεπώς, «εκτός». Η «Επιστροφή τον Σεπτέμβριο» μανούβρα της τρόικα αυτή την εξήγηση επιδέχεται: Να δοθεί άλλο ένα τρίμηνο στις πλεονασματικές χώρες να χαράξουν την στρατηγική τους. Επί πλέον, να αναγκαστεί η Ελλάδα, ελπίζοντας σε μια ακόμα αναβολή της «θανατικής ποινής», να δανειστεί εκ μέρους της ΕΚΤ την 20ή Αυγούστου ώστε να μην βρεθεί η ΕΚΤ στην θέση να απωλέσει την εικόνα της (απέναντι σε Ρώμη, Μαδρίτη και Δουβλίνο) του δανειστή-τιμωρού.

Καθώς μάλιστα η έκθεση της τροίκα θεωρείται προαπαιτούμενο για να δοθεί η δόση, είναι προφανές ότι ασκείται πίεση στο ελληνικό κράτος να δανειστεί τα 3,2 δις στις… αγορές μέσω βραχυπρόθεσμων γραμματίων. Και ποιος θα τα αγοράσει αυτά; Μόνο οι ελληνικές τράπεζες θα προσφερθούν, δανειζόμενες οι ίδιες από την ΕΚΤ, ή και την Τράπεζα της Ελλάδος (μέσω του ELA). Αν ούτε αυτό καταφέρουν, τότε θα μας τα δώσει το EFSF, προσθέτωντάς τα στο δημόσιο χρέος μας. Όμως οι εταίροι μας προτιμούν την άντληση των χρημάτων αυτών από την ΕΚΤ μέσω των ελληνικών τραπεζών. Γιατί; Επειδή προτιμούν, σε περίπτωση που μας πετάξουν έξω και διαγράψουμε μονομερώς τα χρέη μας προς την Ευρώπη, να χρωστάμε αυτό το ποσόν στην ΕΚΤ (που αν χρειαστεί το τυπώνει) παρά να το αντλήσουμε από το μισοάδειο EFSF από το οποίο πρέπει, κουτσά-στραβά, να βολέψουν τις Ισπανία και Ιταλία.

Έχω κουραστεί να το λέω αλλά φοβάμαι ότι πρέπει να το ξαναπώ: Η λογική του «κερδίζουμε χρόνο δανειζόμενοι» είναι παντελώς παράλογη πλέον. Όχι γενικά. Αλλά υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες (που ισχύουν εδώ και αρκετό καιρό στην ελληνική οικονομία): Με την τραπεζική πίστη άφαντη, την «ανάπτυξη» στο -9%, τα φορολογικά έσοδα στο ναδίρ και τις επενδύσεις στο μείον, το να «κερδίσουμε περισσότερο χρόνο» ισοδυναμεί με το να αφήσουμε ό,τι έχει απομείνει να σβήσει. Δεδομένου μάλιστα ότι οι φωνές στο Βερολίνο που απαιτούν την εκδίωξη της Ελλάδας το φθινόπωρο από την ευρωζώνη εντείνονται, η τελευταία ευκαιρία της κυβέρνησης είναι η 20ή Αυγούστου. Της μένουν, δηλαδή, 24 μέρες.

Σκεφτείτε το. Αν την 20ή Αυγούστου δανειστούμε άλλη μία φορά από την ΕΚΤ (μέσω τραπεζών) ή από το EFSF, ώστε να αποπληρώσουμε την ΕΚΤ και, έτσι, να επιτρέψουμε στην ΕΚΤ να συνεχίσει να προσποιείται ότι η νομισματική της πολιτική (η οποία έχει εδώ και καιρό ανατραπεί) παραμένει ανέπαφη, κατόπιν απλά θα περιμένουμε πότε οι πλεονασματικές χώρες θα αποφανθούν για το αν θα μας θυσιάσουν ή όχι. Κάθε μέρα που θα περνά, τον Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, κλπ, η ελληνική οικονομία θα βουλιάζει κι άλλο (παρά την πρόσφατη απόφαση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων) και οι φωνές που ζητούν την αποπομπή μας θα μεγαλώνουν. Το τέλος δεν θα αργήσει να έρθει όσο φιλότιμες προσπάθειες και να καταβάλει το υπουργείο οικονομικών.

Μπορεί να γίνει κάτι; Δεν είμαι σίγουρος, εδώ που φτάσαμε. Η μόνη μας ελπίδα πια είναι ένα Πρόγραμμα 24 Ημερών που να ξεκινά σήμερα. Τι θα περιλαμβάνει; Τα εξής απλά: Η κυβέρνηση να κρατήσει ανοικτή την Ολομέλεια της Βουλής και εντός αυτών των 24 ημερών να περάσει όσες μεταρυθμίσεις κρίνει ότι πρέπει να γίνουν. Όχι επειδή έχουν κάποια σημασία. Καμία δεν έχουν, καθώς δεν έχουν την παραμικρή ελπίδα να ανατρέψουν την εξελισσόμενη κατάρρευση που οφείλεται σε μια καθαρά μακροοικονομική τριπλή δίνη χρέους-ύφεσης-τραπεζών.

Τότε γιατί προτείνω μια τέτοια κοινοβουλευτική υπερκινητικότητα; Για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους: Για να πούμε στην Ευρώπη: «Μεταρρυθμίσεις θέλατε; Νάτες!» Παράλληλα, κατά τις 5 με 10 Αυγούστου, η κυβέρνηση να ανακοινώσει ότι για λόγους ηθικής και ευθύνης απέναντι στους φορολογούμενους των πλεονασματικών χωρών, το ελληνικό κράτος δεν θα δανειστεί στις 20 Αυγούστου ούτε ένα ευρώ αν πρώτα δεν συμφωνηθεί, έστω και επί της αρχής, μια νέα συμφωνία που θα ανατρέπει την σημερινή καταστροφική πορεία η οποία μας οδηγεί τόσο στην πτώχευση όσο και εκτός ευρώ. Π.χ. να πούμε στον κ. Ρέσλερ τα εξής: «Αφού λέτε ότι θα μας διώξετε από το ευρώ, εμείς με ποιο δικαιώμα θα δανειστούμε από εσάς 3,2 δις σε ευρώ δεδομένου ότι, όταν μας διώξετε, δεν θα έχουμε ευρώ να σας ξεπληρώσουμε;»

Το εν λόγω Πρόγραμμα 24 Ημερών έχει δύο σκοπούς: Πρώτον, να κλείσει τα στόματα όσων συνεχίζουν να αναφέρονται στην αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να νομοθετεί «μεταρρυθμίσεις». Δεύτερον, να εξαναγκάσει την κα Μέρκελ και τους υπόλοιπους ηγέτες των πλεονασματικών χωρών να αποφασίσουν τι θα κάνουν με την Ελλάδα μια ώρα αρχίτερα. Αν η κυβέρνησή μας ανακοινώσει ότι τα 3,2 δις που χρωστάμε στην ΕΚΤ θα «αναδιαρθωθούν» μονομερώς, οι εταίροι μας θα αναγκαστούν εκείνη την στιγμή να αποφασίσουν είτε να ολοκληρώσουν την αναδιάρθωση τους χρέους μας (καθώς και της υπόλοιπης ευρωζώνης, σώζοντας έτσι το ευρώ) είτε να μας οδηγήσουν στην έξοδο (φέρνοντας, εν αγνοία τους, το τέλος του ευρώ). Αντίθετα με την επικρατούσα άποψη (που λέει πως όσο περισσότερο καθυστερεί αυτή η απόφαση τόσο καλύτερα), η πραγματικότητα είναι ότι όσο πιο πολύ αργούν να αποφασίσουν τόσο μεγαλύτερη η πιθανότητα να αποφασίσουν την εκπαραθύρωσή μας.

(*) Η ΕΚΤ επισήμως ισχυρίζεται ότι αυτά τα κέρδη τα επιστρέφει στις Κεντρικές Τράπεζες που την απαρτίζουν και εκείνες πράττουν κατά βούληση. Πράγματι, κάποιες (π.χ. η Γαλλική) τα επιστρέφουν στην Ελλάδα. Άλλες όμως δεν το κάνουν. Μόνο και μόνο ότι το πτωχευμένο ελληνικό δημόσιο πρέπει να δανειστεί μέσα στο καλοκαίρι αυτά τα έξτρα 900 εκατομμύρια αποτελεί μομφή για τα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «1ο ΘΕΜΑ» στις 29.07.12

Οι διακοπές του κ. Boson de Higgs(*)

Ο Ιούλιος ήταν ο χειρότερος του μήνας. Αληθινός εφιάλτης αφού, εκτός απ’ την πρόταση 140 καθηγητών να καταργηθούν τα “φονίεντα και τα σίμφονα” επειδή “η Ελλάδα δεν παράγει Πολιτισμό”, δεν μπόρεσε να επαναδιαπραγματευθεί τους όρους του Μνημονίου και ν’ αντέξει τα καλά λόγια στην επίσκεψη Μπαρόζο. Απογοητευμένος απ’ τη στάση της  κακούργας κοινωνίας αποφάσισε να πάει  διακοπές. Στο γραφείο του άφησε σημείωμα που έλεγε…

Lola 69. Τη στιγμή που σου γράφω αυτές τις γραμμές είμαι διακοπές και δεν έχω Ίντερνετ. Επειδή δεν μπορώ να σου κάνω post σου στέλνω carte-postal. Επέλεξα τη παραλία της Ψαρούς από άποψη ηλιοβασιλέματος. Είμαι λίγο down που δεν μπορώ να κάνω downloading. Περνάνε μηχανές και νομίζω ότι είναι μηχανές αναζήτησης. Τζίφος. Σηκώνει κάποιος το χέρι του και νομίζω ότι μου κάνει like. Τα πουλιά μου κάνουν tweet. Οι ψαράδες μου κάνουν tweet. Νομίζω συνέχεια ότι μου κάνουν follow αλλά κανείς δεν με ακολουθεί.

Πες μου τις εξελίξεις στο Internet. Από likes πως πάω; Και στις Βρυξέλες; Τι γίνεται στις Βρυξέλες; Πάει καιρός που έχει να μου κάνει tweet ο Ollie. Και ο Γιουνκέρ; Γιατί δεν μου μιλάει; Τι έχουν πάθει όλοι τον τελευταίο καιρό; Απ’ τη μία η σιωπή και απ’ την  άλλη τα σχόλια του Ρέσλερ και τα νεύρα μου έχουν γίνει τσατάλια. Παρ’ ότι λείπω μόνο μία εβδομάδα, εκτός απ’ το Internet και το iPad μου λείπει η Τίνα, ο Paul και, περισσότερο απ’ όλα, το γραφείο μου στο νεοκλασικό κτίριο της Ιεράς Οδού που στεγάζεται το «Ίδρυμα BosondeHiggs». Θα θυμάσαι ότι πίσω απ’ τη πολυθρόνα στο τοίχο, υπάρχει μία μεγάλη λιθογραφία του “WhomeWorry” του AlfredE. Newmanπου εκφράζει πιστά τις απόψεις μου ως Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς αλλά και εκείνες ως Πρωθυπουργού OpenGov. Πάει κι’ αυτό. Ούτε ένα like δεν κάνουν οι παλιοί μου σύντροφοι που τώρα είναι μέλη της Κυβέρνησης Συν Ευθύνης, που έχει αναλάβει να διαχειριστεί ένα Μνημόνιο μετά το Μνημόνιο. Αν και λείπω έδωσα σκληρή απάντηση σε όσους μιλούν για την αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ λέγοντας ότι, η Ελλάδα δεν εκβιάζει και δεν εκβιάζεται. Παρά τη δυσκολία που αντιμετωπίζω με τη σύνδεση αλλά,όντας acheckmachineκατάφερα να στείλω το γράμμα τη στιγμή που, οι υπάλληλοι της τρόϊκα και το Οικονομικό Μου Επιτελείο έψαχναν να βρουν 11,5 δισεκατομμύρια ευρώ προκειμένου η Ελλάδα να παραμείνει στην ευρωζώνη.

Για να μη τα πολυλογώ και επειδή η κάρ-τε πο-στάλ δεν χωράει μεγάλο κείμενο άνοιξα το νέο μου freetogo και τηλεφώνησα στη μαμά μου για να την ρωτήσω πότε θα μου στείλει το παστίτσιο που υποσχέθηκε. Εκείνη είπε πως το έχει στείλει και να το πάρω απ’ το ΚΤΕΛ Βαλάσερνας

Και να ήταν μόνο αυτά… Δεν μπορώ να δω δύο ταινίες backtoback και, παρ’ ότι αγαπάω ChampionsLeague, αγαπάω Mega δεν έχω τηλεόραση να δω week end movies και megalicius classics.

Εσύ; What’s on your mind?

Pow ο καφές!_Κ.Κ.

(*)Ο κ. BosondeHiggs είναι το alterego του Μάντη Κάλχα που είναι το alterego του Κώστα Καββαθά, που κάνει χρήση της κανονικής του άδειας

…Λέμε τώρα ότι είναι από κουνούπι. Τι άλλο να υποθέσει ο κ. Μποζόν όταν η   θερμοκρασία σώματος (πυρετός) κυμαίνεται ανάμεσα στους 37 και 40,5 βαθμούς; Λέτε να είναι κουνούπι του Νείλου; Μήπως πνευμονιούλα, μπας και είναι ίωση γενικώς και αδιακρίτως; Η ιστορία ξεκίνησε τη Πέμπτη το βράδυ, κορυφώθηκε τη νύχτα της Παρασκευής και άρχισε να υποχωρεί από σήμερα το πρωί.

Όχι ο κ. Χιγκς δεν πήγε στον γιατρό ήλθε όμως ο γιατρός στο σπίτι ο οποίος λέγεται Γιάννης Δημητρακόπουλος και είναι αεροπορικός εξεταστής από τον οποίο, κάθε χρόνο ο κ. Μποζόν παίρνει (ακόμα) το πιστοποιητικό υγείας. Εκτός από γιατρός ο Γιάννης πετάει αεροπλάνα όπως ο κ. Χιγκς. Τον εξέτασε και τον διάταξε να πάει σ’ ένα νοσοκομείο για εξετάσεις αλλά, ο Χιγκς δεν τον άκουσε γιατί α. δεν ήταν σε θέση να …περπατήσει απ’ τον πυρετό β. παρακολούθησε τη τελετή έναρξης των Ολυμπιακών του Λονδίνου και υπέστη πολιτισμικό ντουβρουτζά γ. έπρεπε να απαντήσει στους αναγνώστες του ιστολογίου οι οποίο, παραλίγο να του προσάψουν την κατηγορία του «προγονόπληκτου» πράγμα 100% αναληθές αφού, ο κ. Χίγκς απλώς θαυμάζει τους αρχαίους Έλληνες όπως θαυμάζει τους αρχαίους Αιγύπτιους (πάντα ήθελε να έχει γεννηθεί ως King Tut), Κινέζους, Ινδούς, Βαβυλώνιους, Φοίνικες, Κρήτες και λοιπούς λαούς που δημιούργησαν Πολιτισμό. 

Υπάρχει όμως ακόμα ένας λόγος που ο κ. Χιγκς θαυμάζει τους αρχαίους Έλληνες οι οποίοι και βέβαια δεν έχουν καμία σχέση με τα σημερινά υβρίδια και αυτός είναι ότι μπορεί και διαβάζει (κατά 75-80%) τα κείμενα του Θουκυδίδη. Όμως αυτό αφορά ένα άλλο κεφάλαιο. Το θέμα μας είναι η ασθένεια που τον έκανε «χώμα» με συνέπεια να μη πάει με τον Τριάντη και τον Καϊταζή στη Κυπαρισσία όπου ζει και εργάζεται ο Μήτσος Τσίγγανος ένας sui generis τύπος που, εκτός απ’ ΄παραγωγός είναι και δημιουργός του πιο απίθανου περιβάλλοντος στο χώρο που μένει. Δεν πειράζει θα πάω στα μέσα της εβδομάδας, ελπίζω με την BMW

Κλείνω λέγοντας ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Γιάννη με τον οποίο μόλις έκλεισα το …τηλέφωνο!

 

Του Άρη Χατζηστεφάνου 

Και έτσι ξαφνικά το Ισραήλ μας πέταξε σαν στυμμένη λεμονόκουπα. Μιλώντας σε τούρκους δημοσιογράφους ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, χαρακτήρισε «συμπτωματική» τη βελτίωση των σχέσεων με την Ελλάδα και εξέφρασε την ελπίδα να υπάρξει επαναπροσέγγιση με την Τουρκία. Σε αυτό που στη διπλωματική αργκό θα έπρεπε να λέγεται «πολιτική ροχάλα», ο πρωθυπουργός του Ισραήλ εξευτέλισε ολοκληρωτικά τον Γ. Παπανδρέου: «Μια ημέρα» είπε «ενώ έτρωγα με τη γυναίκα μου στη Μόσχα ήρθε κάποιος και μας είπε αν ο Παπανδρέου θα μπορούσε να κάτσει μαζί μας»…

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Κάπου εκεί, μεταξύ τυριού και ψαροκόκαλου, η Ελλάδα πίστεψε ότι έκατσε στο τραπέζι των ισχυρών και απέκτησε έναν στρατηγικό σύμμαχο. Το ελληνικό ΥΠΕΞ, το Μαξίμου και η προεδρία της Δημοκρατίας επιδόθηκαν σε έναν πρωτοφανή αγώνα αυτεξευτελισμού για τουλάχιστον δυο χρόνια. Δεν είχαν το θάρρος να ζητήσουν ούτε τα κλεμμένα από το Ισραήλ πλοία του Στόλου της Ελευθερίας (ή έστω τις πιστωτικές κάρτες των επιβαινόντων, τις οποίες χρησιμοποιούσαν οι Ισραηλινοί στρατιώτες). Ο Κ. Παπούλιας, που κάποτε βοηθούσε τον ηρωικό αγώνα του Αραφάτ, προσέφερε πολιτική γη και ύδωρ, ενώ μια στρατιά γνωστών δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών ανέλαβαν να αναπαράγουν (συχνά μαζί με τα ορθογραφικά λάθη) τα κείμενα που τους μοίραζε η ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα. Οι άμοιροι ακροδεξιοί και υπερπατριώτες (του προεδρικού ΠΑΣΟΚ συμπεριλαμβανομένου) κόντεψαν να χάσουν τα λογικά τους, αφού από τη μια έπρεπε να συντηρούν τον έμφυτο αντισημιτισμό τους και από την άλλη να υποτάσσονται καθημερινά στο Ισραήλ. Το βαθύ κράτος και ο κορμός των μυστικών υπηρεσιών ανέλαβαν να στηρίξουν το νέο δόγμα αφήνοντας συχνά να διαρρέουν πληροφορίες για υποτιθέμενες σχέσεις των φιλοπαλαιστινιακών οργανώσεων με ακραίες ισλαμικές οργανώσεις και με την Τουρκία.

Η στάση των ελληνικών πολιτικών και οικονομικών ελίτ είχε τρομακτικές συνέπειες. Καταρχάς και καταρχήν ήταν βαθιά ανήθικη. Συμμάχησαν με ένα κράτος που κατηγορείται για φρικτά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Πρόδωσαν τον παλαιστινιακό λαό που εδώ και δεκαετίες στέκεται στα πόδια του δίνοντας μαθήματα αξιοπρέπειας σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ακόμη όμως και από μια «ρεαλιστική» οπτική των διεθνών σχέσεων, η στάση τους είναι ασυγχώρητη. Υιοθετώντας τις θέσεις ενός κατακτητή, εκμηδένισαν τη διπλωματική επιχειρηματολογία στην οποία είχε στηριχθεί ο αγώνας για το Κυπριακό από το 1974. Ο Γ. Παπανδρέου, η Ντ. Μπακογιάννη, ο Κ. Παπούλιας, και αργότερα ο Ευ. Βενιζέλος και ο Α. Σαμαράς, οι πρωτεργάτες δηλαδή της υποταγής στη σφαίρα επιρροής του Ισραήλ, υποστήριζαν ότι απέκτησαν έναν στρατηγικό σύμμαχο, ενώ στην πραγματικότητα έκλειναν την πόρτα στον αραβικό και ισλαμικό κόσμο. Σχέσεις που είχαν οικοδομηθεί με προσπάθειες δεκαετιών, αν όχι αιώνων, τινάχθηκαν στον αέρα.

Δεν έδρασαν φυσικά εν αγνοία του «αθώου» ελληνικού λαού. Όσοι προειδοποιούσαν ότι μια κυβέρνηση που συμπαρατάσσεται με εγκληματίες πολέμου γρήγορα θα στραφεί και στο εσωτερικό για να πραγματοποιήσει μια «κοινωνική γενοκτονία», αντιμετωπίζονταν ως περίεργοι διεθνιστές ή και εθνικοί μειοδότες – ακόμη και από ένα τμήμα των Αγανακτισμένων των πλατειών. Δημοσιογράφοι, που εδώ και χρόνια βρίσκονται προσκολλημένοι σε συγκεκριμένα πολιτικά γραφεία, εξηγούσαν στον κόσμο ότι τώρα είναι καλύτερα να ξεχάσει τους Παλαιστίνιους και να κοιτάξει μήπως εκμεταλλευτεί κανένα κοιτασματάκι φυσικού αερίου και τη βολέψει. Πόσο καλά έδενε αυτή η ιστορία… Μην ασχολείστε, έλεγαν, με τα δομικά προβλήματα της ευρωζώνης και της ελληνικής οικονομίας – εδώ υπάρχει πετρέλαιο και φυσικό αέριο. Εσείς απλώς θα κάνετε τα στραβά μάτια στις σφαγές Παλαιστινίων και εμείς θα σας ξαναφέρουμε την παλιά ζωή που τόσο αγαπήσατε…

Κάθε υποταγμένος λαός δεν έχει άλλωστε και την υποταγμένη ηγεσία που του αξίζει;

Unfollow

(μέσω Ramnousia)

 

του Σωκράτη Παπαχατζή

Σε μια τελετή έναρξης Ολυμπιακών, η χώρα επιδεικνύει στοιχεία που κάνουν το λαό της υπερήφανο, αποτελώντας ταυτόχρονα selling points  – trademarks με διεθνή αναγνωρισιμότητα. Eξ ου τα τουριστικών προδιαγραφών ταμπλό βιβάν του Δημήτρη Παπαϊωάννου, μέσα από τα οποία η Ελλάδα πρόβαλλε ως …εξωτικός καρπός ενός Έρωτα, ο οποίος, ευέλικτος και εύκαμπτος, υπερίπτατο των τεκταινομένων [του έρωτος υπερίπταντο 9 ελικόπτερα και 2 Ζέπελιν…]. Για τη Βρετανία, η  κουστωδία των selling points περιλάμβανε τον Mister Bean [φίλο του πρίγκιπα Καρόλου] τον Ντέιβιντ Μπέκαμ, τον Χάρι Πότερ, τον …Σέξπιρ και τον James Bond… [απίστευτη η σύγχυση πραγματικότητας και virtual που καλλιεργείται με τη συνύπαρξη ενός αληθινού – «ερπετοειδούς» έστω – προσώπου και ενός …κινηματογραφικού ήρωα!] Από πλευράς αισθητικής βεβαίως δεν χωρά συζήτηση ανάμεσα στη δική μας τελετή και τη δική τους. Για να μη μιλήσουμε για την σχέση των Βρετανών με την αισθητική γενικότερα, σχέση που μπορεί κανείς να διακρίνει ρίχνοντας μια ματιά στο εσωτερικό των σπιτιών τους… Και επειδή κάπου διάβασα ότι «αν έχουν κάτι οι Βρετανοί να υπερηφανεύονται, είναι η μουσική τους»: μιλάμε για χώρα που ο μεγαλύτερος συνθέτης στην ιστορία της [Handel] ήταν …Γερμανός, πολιτογραφημένος Άγγλος, χρειάσθηκε άλλωστε να περάσουν …δυο αιώνες από αυτόν για να γεννηθεί ο επόμενος συνθέτης περιωπής [Benjamin Britten] στα εδάφη της.
Είναι όμως φυσικό να εστιάζουν οι Άγγλοι «φίλοι μας» στην βιομηχανική επανάσταση.  Πέρα από «ανεκτίμητη προσφορά» τους στον παγκόσμιο πολιτισμό, η βιομηχανική επανάσταση αποτελεί την καταγωγική ρίζα του σύγχρονου αθλητισμού γενικώς και φυσικά της «αναβίωσης» των Ολυμπιακών Αγώνων. Γιατί τα altius, τα fortius κ.τ.λ. δεν είναι παρά η μετάφραση σε «αθλητικούς» όρους του more and more της παραγωγικής διαδικασίας.
Την τριάδα των «επαναστάσεων» δεν θα μπορούσαν να μην συμπληρώσουν η πυροδότηση της μαζικής νεανικής κουλτούρας των ’60s [ρόλος της έκτοτε, να παρέχει συνθήματα και άλλοθι για το πέρασμα των πιο αντιδραστικών μέτρων με επίφαση προοδευτικότητας – κάτι ξέρει η δικιά μας «γενιά του Πολυτεχνείου γιαυτό…] και φυσικά, last but not least, η «επανάσταση του Ίντερνετ», με άλλα λόγια η πλανητικών προδιαγραφών εκστρατεία παρακολούθησης που έχουν αναλάβει οι Μυστικές Υπηρεσίες, μετακυλώντας το κόστος της παρακολούθησης στον …παρακολουθούμενο.

…but what is this disjoinnted, all over the place, lets try this-lets try that Olympic Ceremony?

Realy Sir. This is a pure Bolywood movie

Congrats

Who said ‘Give me Liberty , or give me Death’?»

She saw a sea of blank faces, except for Little Hodaiki a bright foreign exchange student from Japan , who had his hand up: ‘Patrick Henry, 1775’, he said.

‘Very good!’

Who said, ‘Government of the People, by the People, for the People, shall not perish from the Earth?’

Again, no response except from Little Hodaiki: ‘Abraham Lincoln, 1863’.

‘Excellent!’ said the teacher continuing, ‘let’s try one a bit more difficult…’

Who said, ‘Ask not what your country can do for you, but what you can do for your country?’

Once again, Hodaiki’s was the only hand in the air and he said: ‘John F. Kennedy, 1961’.

The teacher snapped at the class, ‘Class, you should be ashamed of yourselves, Little Hodaiki isn’t from this country and he knows more about our history than you do.’

She heard a loud whisper: ‘F . . . k the Japs,’

Who said that? I want to know right now!’ she angrily demanded.

Little Hodaiki put his hand up, ‘General MacArthur, 1945.’

At that point, a student in the back said, ‘I’m gonna puke.’

The teacher glared around and asks, ‘All right! Now who said that!?’

Again, Little Hodaiki said, ‘George Bush to the Japanese Prime Minister, 1991.’

Now furious, another student yelled, ‘Oh yeah? Suck this!’

Little Hodaiki jumped out of his chair waving his hand and shouted to the teacher, ‘Bill Clinton to Monica Lewinsky 1997!’

Now with almost mob hysteria someone said, ‘You little shit.

If you say anything else, I’ll kill you.’

Little Hodaiki frantically yelled at the top of his voice, «Michael Jackson to the child witness testifying against him, 2004.’

Φρεγάτα των πασάδων «παρουσίασε όπλα» στην Ψαρρού! Οι καρντάσηδες δεν κατέβηκαν γιατί δεν είχαν κλείσει έγκαιρα ξαπλώστρες! — ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΟΝΤΑΙ…

Στη  θαλάσσια περιοχή μεταξύ Μυκόνου και Τήνου βγήκε τσαρκα η τουρκική φρεγάτα «Gokova». Την τουρκική φρεγάτα παρακολουθησε φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού. Το τουρκικό πολεμικό πλοίο παραβίασε τα ελληνικά χωρικά ύδατα και τους κανόνες της αβλαβούς διέλευσης.Η φρεγάτα «Gokova» από το πρωί της Τετάρτης έχει περιπλεύσει σχεδόν το μισό Αιγαίο! Ο προκλητικός πλους του τουρκικού πολεμικού, που βρισκόταν στην ανατολική Μεσόγειο, ξεκίνησε το πρωί από την περιοχή μεταξύ της νήσου Kάσου και της Κρήτης. Στη συνέχεια το «Gokova» κινήθηκε βόρεια της Κρήτης με δυτική πορεία, πέρασε ανάμεσα στη Φολέγανδρο και στη Μήλο, συνέχισε την πορεία της προς Τήνο και Μύκονο όπου έπλεε περίπου στις 7 το απόγευμα της Τετάρτης.

Η κίνηση της Άγκυρας  να αποστείλει ένα πολεμικό πλοίο πολύ κοντά στις ελληνικές ακτές των νησιών του Αιγαίου σε μια περίοδο που θεωρείται η καρδιά της τουριστικής περιόδου, δημιουργεί προβληματισμό στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας.
Είναι περιττό να αναφερθεί ότι με τον προκλητικό διάπλου του Αιγαίου, οι Τούρκοι  παραβιάζουν το μορατόριουμ για την πραγματοποίηση στρατιωτικών ασκήσεων κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
 ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ

Υποστρaτήγου ε.α. – Αναλυτή στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Άμυνας και Ασφάλειας και μέλους του Ελληνικού Ινστιτούτου Στρατηγικών Μελετών. 
Έχει διατελέσει Εκπρόσωπος Τύπου του Α/ΓΕΕΘΑ ενώ υπηρέτησε σε σε διοικητικές και επιτελικές θέσεις στην Ελλάδα και στο ΝΑΤΟ.
Στις προηγμένες δημοκρατικές χώρες η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου Άμυνας εκφράζει τον δημοκρατικό έλεγχο στις Ένοπλες Δυνάμεις που ασκεί μέσω αυτής ο λαός. Οι Υπουργοί δίνουν μόνο την πολιτική κατεύθυνση χωρίς να αναμειγνύονται σε καθαρά υπηρεσιακά θέματα όπως οι κρίσεις, προαγωγές, μεταθέσεις τοποθετήσεις στο εξωτερικό, θέματα εκπαιδεύσεως κλπ τα οποία είναι καθαρά αρμοδιότητας της Στρατιωτικής Ηγεσίας.

Στην χώρα μας όμως όπου όλα γίνονται… διαφορετικά αλλά προς το χειρότερο, όπου το «περίσσευμα κομματισμού» συναντάει την ανεπάρκεια και κάποιες φορές την ανοησία φθάνουμε σε καταστάσεις που μόνο τραγελαφικές θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν.

Θα μπορούσε λοιπόν το ΥΕΘΑ να αποτελεί εξαίρεση; 
Μάλλον δεν θα πρέπει να απορούμε με όσα ήλθαν στην επιφάνεια την 25 Ιουλίου με την παραίτηση του Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγου Κώστα Ζιαζιά.

Σε μία τρικομματική Κυβέρνηση, η Πολιτική Ηγεσία του Υπουργείου (οι 2 Υφυπουργοί είναι πρώην στρατιωτικοί…) θα έπρεπε πέρα από κάθε παλαιοκομματική αγκύλωση ή ψηφοθηρική σκοπιμότητα αναλογιζόμενη μάλιστα την βαθειά κρίση που μαστίζει την χώρα να εξασφαλίσει την ομαλή λειτουργία των ΕΔ και να μεριμνήσει για την εξορθολογισμένη επαύξηση της επιχειρησιακής ικανότητος τους. Προτίμησε όμως , και αυτό να το λάβει σοβαρά υπόψη του ο Πρωθυπουργός, να ακολουθήσει την «πεπατημένη» (σχεδόν κάθε χρόνο τα ίδια) η οποία επιβάλει «ξεκαθάρισμα λογαριασμών», επιβράβευση «των δικών μας παιδιών» με ατυχή και σαφώς εξωθεσμική παρέμβαση στις υπηρεσιακές αρμοδιότητες της Στρατιωτικής Ηγεσίας.

Εκτιμάται ότι η παραφιλολογία των προηγούμενων ημερών… για μη παραμονή των Αρχηγών των Επιτελείων στις θέσεις τους, δημιούργησε σκόπιμα κλίμα αβεβαιότητας. Στο κλίμα αυτό και κάτω από αφόρητες πιέσεις ο Αντιστράτηγος Ζιαζιάς πάντα στρατιώτης «δεν τσίμπησε» και υπέβαλε την παραίτηση του εκφράζοντας την αντίθεση του με τα ονόματα που του έδωσε ο ΥΦΕΘΑ για να προαχθούν σε Αντιστράτηγους, με μία πολύ σύντομη αλλά και μεστή νοημάτων δήλωση. Επίσης πολύ σωστά έπραξε όταν εξήγησε στους υφισταμένους του τους λόγους παραίτησης του δεχόμενος αήθη επίθεση από ακραίους κύκλους που επιδιώκουν τον κομματικό έλεγχο των ΕΔ χαρακτηρίζοντας την ενέργεια του ως «μίνι πραξικόπημα». Βέβαια υπάρχουν αξιόπιστες πληροφορίες που φέρουν τον ΥΦΕΘΑ κ. Καράμπελα να αντιτίθεται και στις καινοτόμες απόψεις του παραιτηθέντος Α/ΓΕΣ σχετικά με την νέα δομή δυνάμεων του Στρατού με την κατάργηση διοικήσεων και το κλείσιμο στρατοπέδων ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι υπήρχαν και διαφορετικές προσεγγίσεις για την απόκτηση μεταχειρισμένων αρμάτων Μ1Α1 από τις ΗΠΑ για το κόστος/ αποτελεσματικότητα.

Το 2005 επί Υπουργίας Σπήλιου Σπηλιωτόπουλου καταργήθηκε η θεσμοθετημένη από τον προκάτοχο του Γιάννο Παπαντωνίου χρονική διάρκεια της θητείας των Αρχηγών των Γενικών Επιτελείων και ταυτόχρονα η συμμετοχή του Α/ΓΕΕΘΑ ως πλήρες μέλος του ΚΥΣΕΑ. Αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι επικράτησε η μικροπολιτική αντίληψη (και στους «μεν» και στους «δε») που θέλει τους Αρχηγούς «όμηρους» των πολιτικών κομματικών ηγεσιών με αλλαγές ακόμα και κάθε χρόνο «κατά το δοκούν» . Έτσι φθάσαμε σε καταστάσεις που προκαλούσαν κλαυσίγελο όπως το να ισχυρίζεται ο κ. Μειμαράκης τον Αύγουστο του 2009 ως ΥΕΘΑ (ναι θυμήθηκε ότι ήταν και ΥΕΘΑ) όταν αποστράτευε τον Α/ΓΕΕΘΑ Στρατηγό Γράψα και τον Α/ΓΕΣ Αντιστράτηγο Βούλγαρη ότι το έκανε «γιατί και στην Τουρκία τον Αύγουστο αλλάζουν οι ηγεσίες (!!!)» . Ακόμα χειρότερα όταν πέρσι ο πολιτικά τρισπίθαμος κ. Μπεγλίτης και η παραπαίουσα και αναζητούσα ψήφο εμπιστοσύνης Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αντικατέστησε όλη την Στρατιωτική Ηγεσία την 1 Νοε 2012 διαχέοντας μάλιστα άθλια σενάρια περί πραξικοπήματος. 

Απ’ όλα τα παραπάνω γίνεται κατανοητό ότι απαιτείται άμεση θεσμοθέτηση θητείας για τους Αρχηγούς των Γενικών Επιτελείων, χρονικής διάρκειας 2 ετών με δικαίωμα ανανέωσης για ένα ακόμα χρόνο. Οι αποφάσεις του αρμοδίου Κυβερνητικού Συμβουλίου Εξωτερικών και Άμυνας (ΚΥΣΕΑ) θα πρέπει να λαμβάνονται τουλάχιστον 3 μήνες πριν από την ανάληψη των καθηκόντων τους έτσι ώστε η διαδοχή να είναι ομαλή και να υπάρχει εκτενής ενημέρωση ενώ θα πρέπει να επιτυγχάνεται θεσμικά διακομματική συναίνεση. Σε αυτές τις αναγκαίες δομικές αλλαγές θα πρέπει φυσικά να προστεθεί και απόδοση ιδιότητας πλήρους μέλους στον Α/ΓΕΕΘΑ (δικαίωμα ψήφου) όπως ήταν μέχρι το 2004. 

Στην Ελλάδα που πασχίζει να σηκωθεί από την κρίση που δημιούργησε το παλαιοπολιτικομματικό κατεστημένο πρέπει να εξαλειφθούν όλες εκείνες οι πρακτικές που τροφοδότησαν τις παθογένειες της . Ιδιαίτερα οι ΕΔ θα πρέπει να παραμείνουν μακράν των καταστροφικών κομματικών παρεμβάσεων για να διατηρούν το αξιόμαχο τους και να παρέχουν στον λαό μας το αγαθό της εξωτερικής ασφάλειας.

Πηγή:www.capital.gr
 ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΉ, ΙΟΎΛΙΟΣ 27, 2012 




Αρέσει σε %d bloggers: