Σοφή επιλογή ή σύνδρομο της Στοκχόλμης

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 24.06.12 στην εφημερίδα 1ο ΘΕΜΑ -που γράφω από την πρώτη ημέρα της έκδοσης της

Παρ’ ότι έχω παρακολουθήσει αμέτρητες εκλογικές αναμετρήσεις, οι περισσότερες απ’ τις οποίες εμπεριείχαν κάποια ίχνη σοφίας, δύο είναι  που με κάνουν να επισκέπτομαι τον ψυχαναλυτή μου (δεν έχω αλλά, λέμε τώρα). Εκείνη της εκλογής του Γοδεφρείγου του 2ου Παπανδρέου του 3ου και αυτή της περασμένης Κυριακής. Οι μισοί φίλοι λένε πως ο λαός ψήφισε σοφά, οι άλλοι (και εγώ) ότι ο, κατά τον Ανδρέα τον 1ο Παπανδρέου τον 2ο,  “υπερήφανος και ανεξάρτητος ελληνικός λαός” επέλεξε υπό την επήρεια του Συνδρόμου της Στοκχόλμης.

Το σύνδρομο περιγράφει τον δεσμό που αναπτύσσεται ανάμεσα στο θύμα και στον θύτη. Έχει πάρει τ’ όνομα του από περιστατικό που έλαβε χώρα το 1973 στην Στοκχόλμη όταν, μία ομάδα ληστών εισέβαλε σε τράπεζα και κράτησε ομήρους τους πελάτες για επτά ολόκληρες μέρες. Τι το περίεργο θα πείτε. Το περίεργο ήλθε μετά την επέμβαση της αστυνομίας, την απελευθέρωση των θυμάτων και τις δίκες που ακολούθησαν. Στις οποίες οι όμηροι έκαναν το παν για να βοηθήσουν τους κακοποιούς! Από το να συγκεντρώσουν χρήματα για τις αμοιβές των δικηγόρων υπεράσπισης, μέχρι να καταθέσουν υπέρ τους! Το φαινόμενο θα μπορούσε να εξηγηθεί αν οι ληστές ήταν κάποιας μορφής τιμωροί του συστήματος (έκλεβαν τους λωποδύτες) αλλά, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχω την εντύπωση ότι, αυτό δεν συνέβη. Τα “θύματα” (με ή χωρίς εισαγωγικά), γνωρίστηκαν με τους θύτες, τους συμπάθησαν, ίσως αισθάνθηκαν και μία κάποια εξάρτηση και, όταν τους συνέλαβε η αστυνομία, έπεσαν σε κατάθλιψη λόγω και του στερητικού συνδρόμου.

Αν, λόγω της δεδομένης απειρίας μου στην πολιτική ανάλυση (που, αποδεικνύεται και απ’ το γεγονός ότι, δεν είμαι πρωτοκλασάτο μέλος κόμματος), κάνω το λάθος να πω ότι ο λαός επέλεξε να κυβερνηθεί απ’ τα κόμματα που έφεραν τη χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, ζητάω την κατανόηση σας. Ποτέ δεν υπήρξα καλός στις προβλέψεις ούτε όταν, για πάνω από τρεις δεκαετίες έγραφα πως, αν η Ελλάδα (και τα κόμματα εξουσίας), συνεχίσουν τις χαζοχαρούμενες πολιτικές τους, η χώρα θα το πληρώσει σε χρήμα, σε αίμα ή και στα δύο. Προς το παρόν το πληρώνει σε χρήμα αλλά, το βαρέλι δεν έχει ένα αλλά, 7 πάτους. Κάτω απ’ τον τελευταίο περιμένει ζεστή η αγκαλιά της Μητέρας Πατρίδας!

Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι, η δική μου άποψη δεν συμφωνεί με εκείνες των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου και, εσχάτως, Κουβέλη, ο οποίος πριν 1 ½ μήνα, διερρήγνυε τα (κομματικά) ιμάτια του ότι, η ΔΗΜΑΡ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη μνημονιακή (νέα) Νέα Δημοκρατία και του “βλέποντας και κάνοντας” meta ΠΑ.ΣΟ.Κ αλλά, ποίος είμαι εγώ δια να συγκριθώ με τους ογκόλιθους της πολιτικής σκηνής;

Να φανταστείτε ότι, παρά τα μαντικά μου χαρίσματα κανείς, ούτε ο Alchip (sniff) δεν με περιέλαβε στο ψηφοδέλτιο του, σε αντίθεση με τις κυρίες Παπακώστα, Τζάκρη, Μπιρμπίλη και τους κυρίους von Droutsa, Paul Geroulanos, Filippos Petsalnikos, Aris Spiliotopoulos, Dora Dorabak και λοιπές προσωπικότητες του 21ου αιώνα που είναι «πρώτο τραπέζι πίστα» στα πολιτικά δρώμενα. Η μη-πρόσκληση (κατά το μη-πόλεμος), έχει δημιουργήσει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία δεν μπορεί να λύσει ούτε ο Γιάλομ. Για να μην είμαι άδικος πρέπει να παραδεχτώ ότι, όλοι οι προηγούμενοι, εκτός από ογκόλιθοι της πολιτικής αποτελούν φωτεινά παραδείγματα εξελιγμένης κοινωνικής και τεχνολογικής σκέψης. Δεν είναι εύκολο, νομίζω, για ένα απλό άνθρωπο να συλλάβει το μεγαλείο της απόφασης για οριζόντιες  περικοπές σε μισθούς και συντάξεις ούτε να καταλάβει τις προτάσεις ενός, ας πούμε, Κωστή Χατζηδάκη για το κλείσιμο ενός πανάκριβου (και μονάκριβου) αεροδρομίου ή την εξαγγελία του AlChip για την μετατροπή του σε «μητροπολιτικό» πάρκο και συνεταιριστικό λαχανόκηπο. Εξαιρετικά δύσκολο είναι επίσης να καταλάβει γιατί η Ελλάδα ψωνίζει, εκτός από μερσεντε κομπρέσορ και λεμόνια απ’ την Αργεντινή, αυγά και φιστίκια απ’ την Τουρκία, φάβα από το Γιουνάϊτεντ Στέητς οβ Αμέρικα και πατάτες απ’ το Μαρόκο, για να μην αναφερθώ στα μήλα απ’ την Αργεντινή. Θα μπορούσα να καλύψω μία σελίδα με τις απορίες μου αλλά, επειδή όπως προείπα,  δεν διαθέτω τις ικανότητες ενός Νίκου Ματιά ή μιας Ελληνίδας Στάϊ σταματάω εδώ.

Κλείνοντας θα ήθελα να επαναφέρω το ερώτημα: υποφέρει ή όχι ο υπερήφανος και ανεξάρτητος ελληνικός λαός από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης; Πιο απλά έχει η κυρία Λούλα ερωτευθεί τον Αντώνη; Μπορεί ο κυρ’ Τάκης να ζήσει χωρίς Μπένι, Γοδεφρείγο ή, ωιμέ, Πετσάλνικο; Η άποψη μου είναι πως δεν μπορούν. Όλοι και όταν λέω όλοι εννοώ σχεδόν όλοι, έχουμε ερωτευτεί τους δεσμοφύλακες μας. Η κυρία Λούλα διότι ο βουλευτής της (παλαιάς) Ν.Δ Κατσιμίχαλος έχει «τακτοποιήσει» το βλαστάρι της, ο κυρ’ Τάκης διότι προσλήφθηκε στον Δήμο Καρακαλτάκας και εγώ, ο ίδιος αυτοπροσώπως έχω προσληφθεί α. στην ΕΡΤ β. στο γραφείο Τύπου του Υπουργού Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας και Κλιματικής Αλλαγής γ. στη Βουλή άρα, γιατί να ψηφίσω κάτι διαφορετικό απ’ τα δύο μικρομέγαλα κόμματα και την πολιτική τους παραφυάδα που είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ (της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ). Η απάντηση στο δίλλημα είναι η Ελλάδα να παράξει φιστίκια Αιγίνης-Αιγίνης και μήλα Πηλίου-Πηλίου αλλά, αυτά είναι κόλπα δύσκολα που κάνουν στην Ινδία -και στην Τουρκία εξ ου και η αναφορά μου στη Μητέρα Πατρίδα._Κ.Κ

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

6 σκέψεις σχετικά με το “Σοφή επιλογή ή σύνδρομο της Στοκχόλμης

  1. Πάλι τα ίδια και τα ίδια εδώ και 40τόσα χρόνια Κύριε;
    Δεν μας ενδιαφέρει η κατάσταση που περιγράφετε λεφτά έχουμε και υπάρχουν. Όταν φτάσουμε στο αίμα και προλαβαίνουμε τα ξαναλέμε Διδασκαλε.

    Μου αρέσει!

    1. @karageoΔεν συνέλαβα το υπονοούμενο αν όμως εννοείτε ότι επαναλαμβάνομαι, έχετε δίκιο… Ποτέ δεν ένοιωσα τη δύναμη της Ισχυρής Ελλάδας

      Μου αρέσει!

      1. 40τόσα χρόνια διαβάζω και ξαναδιαβαζω τις θέσεις σας. Διαβάζω τις προτροπές σας προς τους νέους αλλά τι έγινε στο τέλος; Από εμένα Διδασκαλε αποκτήσατε ένα εγγόνι που κάθησε 4 χρόνια στο cern και τώρα πάει για άλλες πολιτείες.
        Τώρα φυσικά πλησιάζει ο καιρός που θα πληρώσουμε και σε αιμα.

        Μου αρέσει!

      2. Συνήλθα! Εγγόνι… Τέσσερα χρόνια στο CERN! Αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που ήθελα να εμπλακώ. Για να μη πάει για άλλες πολιτείες

        Μου αρέσει!

  2. Σας αφιερώνω το πιο κάτω κείμενο απο τον Ηρόδοτο όπως περιγράφεται στο βιβλίο του Ρισάρντ Καπισίνσκι «Ταξίδια με τον Ηρόδοτο». Είναι απόσπασμα συνομιλίας Πέρση, με τον Θηβαίο Θέρσανδρο στην διάρκεια δείπνου προς τιμήν του Μαρδόνιου πριν τη μάχη των Πλαταιών.
    «Ξένε, ότι έχει οριστεί από τον θεό, είναι αδύνατο να το εμποδίσει άνθρωπος.Κανείς δεν θέλει να πιστέψει εκείνους που λένε την αλήθεια.Πολλοί από τους Πέρσες γνωρίζομαι αυτά που σου είπα,αλλά ακολουθούμε, δέσμιοι της ανάγκης. Η χειρότερη πίκρα που μπορεί ο άνθρωπος να νιώσει είναι να ξέρει πολλά χωρίς να είναι σε θέση να κάμει τίποτα».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: