IN MEMORIAM

Εξαιρετικό!
Από τον: athadim50@gmail.com

Μεσα στην παραζαλη του Δ’ Μνημονιακου Ραιχ και την οικονομικη κατοχη της χωρας μας με τις αντιαισθητικες φιγουρες των καραγκιοζηδων λαικων τρομοκρατων του κομματικου στρατου κατοχης των ντοραντωνακηδων, περασε απαρατηρητος ο θανατος στις 13 Ιουνιου, στο σπιτι του στη Chennevières, ενος μεγαλου συγχρονου Γαλλου αγωνιστη φιλοσοφου και διανοητη, του Roger Garaudy.

Ο Roger Garaudy αποτελει παραδειγμα ανεξαρτητου διανοητη και ελευθερου ανθρωπου, με μια πολυκυμαντη ιδεολογικη και πολιτικη πορεια, απο τον ορθοδοξο σοβιετικο Μαρξισμο στον λεγομενο ρεβιζιονισμο, που κατασκευασε ως ιδεολογικο παραπετασμα – στιγμα η πνευματικη στειροτητα της Σοβιετικης εξουσιας, τον αντισημιτισμο και τον Ισλαμισμο και απο το Γαλλικο Κομμουνιστικο Κομμα αρχικα στη ρηξη και τη διαγραφη του μετα την εισβολη των Σοβιετικων δυναμεων στην Τσεχοσλοβακια το 1970 ως την ερωτοτροπια του με την ακροδεξια πολιτικη κουλτουρα.
Σταθμος στη μεγαλη ιδεολογικη στροφη του, για την αμφισβητηση του Ολοκαυτωματος των Εβραιων, ηταν το εργο του «Les Mythes fondateurs de la politique israélienne», που ειχα την τυχη να εξασφαλισω ενα αντιτυπο απο την πρωτη προχειρη Γαλλικη εκδοση, χωρις την εμβληματικη παρουσια μεγαλων εκδοτικων οικων, που αιφνιδιαστηκαν φοβισμενοι να εκδοσουν το εργο,  μπροστα στη συγκλονιστικη αποκαλυψη μιας πιθανης ιστορικης χειραγωγησης και πλανης, του αυτοθεωρουμενου απο τη θρησκευτικη του μυθολογια ως εκλεκτου λαου.

Κλεινω το συντομο αυτο αφιερωμα με ενα αποσπασμα απο το εργο του «Parole d’homme» (Εκδοση Robert Laffont, 1975), χωρις μεταφραση για να μην ασελγησω και διαταραξω την αμεσοτητα και λιτοτητα του λογου του, με τη βεβαιοτητα, πως αυριο οι Ελληνες θα τιμησουμε τη διανοητικη και ιδεολογικη του πολυμορφια και τολμηροτητα με την αποφαστστικη μας απαντηση στην τρομοκρατια και τους εκβιασμους των τραπεζοφαστων του οικονομικου Γερμανικου ναζισμου και των ντοπιων πολιτικων υποτακτικων συνεργατων τους:

«J’aime la mort du même amour que la vie.
Parce qu’elles ne font qu’un.
La mort – j’entends la mort naturelle, après une longue vie de travail et d’amour – n’est pas une limite, une négation de la vie. Elle donne, au contraire, à la vie sa signification la plus haute.
Ma propre mort est un rappel constant que mon projet n’est pas un projet individuel. Je ne suis un homme que si je participe à un projet qui me dépasse…
Ce contre quoi nous avons à lutter, c’est contre la mort prématurée d’êtres jeunes, pleins de possibles. cela, pour une large part, dépend de nos luttes pour un ordre social sans guerre, sans misère, et pour une organisation humaine de la société.
Mais la mort d’un vieillard, ma propre mort, au terme de ma tâche d’homme, n’est nullement une malédiction. cette mort n’est que l’horizon dernier de la vieillesse: au fur et à mesure que je vieillis, l’éventail de mes possibles se referme, le champ de mes projets se rétrécit, je participe de moins en moins à la création. Ma mort est, dans ce mouvement, un passage à la limite…
Tout ce que j’ai pu créer, par mon travail, ma pensée, mon amour, s’est inscrit et pour toujours dans la création continuée de l’homme par l’homme. A partir du moment où cette participation à la création est brisée j’ai cessé d’être un vivant, même si une technique médicale absurdement devenue une fin en soi me maintient pour un temps encore dans un état végétatif».

«To εργο μου… ειναι ενας αγωνας εναντια στον προωρο θανατο των νεων, γεματων δυνατοτητες, που σ’ εναν μεγαλο βαθμο εξαρταται απο τους αγωνες μας για μια κοινωνικη ταξη χωρις πολεμους, χωρις αθλιοτητες, για μια ανθρωπιστικη οργανωση της κοινωνιας».

Αξεχαστε Roger Garaudy ειναι ο αγωνας, που δινουμε σημερα στην Ελλαδα εναντια στον οικονομικο φασισμο, για τη γενεοκτονια των νεων, που αντικατεστησαν την ελπιδα της ζωης με το ονειρο της μεταναστευσης, για την κοινωνια της αθλιοτητας της πενιας και της ανεργιας και της καταστολης του ανθρωπισμου με την αδυναμια προσβασης των ασθενων στη θεραπεια, φασιστικες διαστροφικες αξιες, που αυτοπροσδιοριζονται σαρκαστικα και σαδιστικα, στη βαση της κυριαρχης Γερμανικης ιδεολογιας του συγχρονου οικονομικου ναζισμου, ως Ευρωπαικο κεκτημενο.
Η κτηση της Ευρωπης, που αφησε εκκρεμη στα μεσα του αιωνα μας ο εθνικισμος, φαινεται να ολοκληρωνεται σημερα απο τον οικονομικο διεθνισμο.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

2 σκέψεις σχετικά με το “IN MEMORIAM

  1. Ε όχι και εξαιρετικός ο Ροζέ Γκαρωντύ που αργότερα πήγε και λάλησε κι έγινε κολλητάρι των αγιατολλάδων του Ιράν και πρότυπο των στρασσεριστών (νεοναζιστικό ρεύμα) του Μαύρου Κρίνου (που πρόσκειται στο βομβιστή Αριστοτέλη Καλέντζη).

    Μου αρέσει!

  2. Ο Roger Garaudy, ιστορικός κομμουνιστής διανοούμενος, διεγράφει από το Κ.Κ. Γαλλίας, όταν αμφισβήτησε το Ολοκαύτωμα των Εβραίων και εν συνεχεία διαμαρτυρήθηκε για την εξωτερική πολιτική της τότε Σοβιετικής Ένωσης η οποία διατηρούσε σχέσεις με την χούντα των Αθηνών, καθώς επίσης αγόραζε κάρβουνο από την Ισπανία σπάζοντας την απεργία των ανθρακωρύχων των Αστούριας!

    Των οικιών ημών εμπιπραμένων ημείς άδομεν!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: