Αρχείο για Ιουνίου, 2012

Θα σταθώ μπροστά στην οθόνη και θα απολαύσω  το θέαμα.

Ο Πρόεδρος Κάρολος και ο Δημήτρη -Η1Ν1- Αβραμόπουλος

The Quest for the Holly Grail II!

Advertisements

‘ντάξει… Δεν είναι ο Μπένι αλλά, ο Τεό. Υπάρχει μία συγγένεια βρε αδελφέ

…ότι η ασθένεια του κ. Σαμαρά θα οδηγήσει Ντοραμπάκ (και υιό) στην ηγεσία της νέας ΝΔ και τον Μπένι στην ηγεσία του meta ΠΑΣΟΚ (που ήδη είναι) εκτός του ότι θα πεθάνω, θα αυτοπαρασημοφορηθώ για τον προ διετίας χρησμό του Μάντη Κάλχα…

Από τον: athadim50@gmail.com

Πληροφορήθηκα καθυστερημενα, λογω απουσιας μου στο εξωτερικο, πως ο νεος και μη εισετι ορκισθεις υπουργος των οικονομικων υπεστη λυποθυμικο επεισοδιο και ηδη παραιτηθηκε και πως «βρηκε κακο ματι» το νεο πρωθυπουργο, προφανως, μολις ανεγνωσαν τον προυπολογισμο, παρα την εγκαιρη και εγγραφη προειδοποιηση του Ροιδη, πριν απο ενα και μισο περιπου αιωνα για τις καταστροφικες συνεπειες μιας τετοιας αναγνωσης του προυπολογισμου της Ελλαδος:

«Εν τη Δυσει αμα ηδυνηθη ν’ αναγνωση ο λαος το Ευαγγελιον, ευθυς απελακτισε τον παπαν και εν τη πρωτη ορμη της αγανακτησεως του εκαυσε τα μοναστηρια και εκρεμασε τους ιερεις. Ομοια τις επικειται και παρ’ ημιν διαμαρτυρησις, αμα, πλην των μυριων φορολογουντων, δυνηθωσι και οι εκατοντακισμυριοι φορολογουμενοι ν’ αναγνωσωσι της Ελλαδος τον προυπολογισμον».

Ελπιζω να μην τα κανει πανω του ο πολιτικος κοσμος και βρωμισει ο τοπος, μολις ξαναντικρυσει τους serial killers της τροικας, τους οποιους η προτερα ΠαΣοΚιας κυβερνητικη εξουσια, εν σαδομαζοχιστικη επαρσει, αντιμετωπιζε ως εραστες εκδιδομενη επι χρημασι, που θα επιστρεψουν στον τοπο του εγκληματος, για την μελετη των μετρων της αναστασης, κατα το θαυμα της Αναστασης του Λαζαρου, της νεκρης Ελληνικης οικονομιας, την επενδυτικη εξωστρεφεια της οποιας θα επιτυχουν δια της Ευαγγελικης ιαχης «Λαζαρε, δευρο εξω».

Τελικα, φαινεται πως η νεα κυβερνηση θα πεθανει απο το φοβο της, πριν τη δολοφονησει η τροικα.

Ευτυχως που η απουσια μου στο εξωτερικο, δεν θα μου δωσει την ευκαιρια δω απο κοντα, ουτε να μυρισω τα πτωματικα καταλοιπα της τροικας.

ΥΓ.

1. Παρα το οτι ειμαι στο εξωτερικο, μαλλον τα μαθηματικα ειναι ιδια, δηλαδη 100.000.000:10.000.000=10.

Τελικα, προχθες στο σχολιο μου αδικησα τον Ελληνα.

Η αντικαταβολη της ψηφου του ηταν υπερτερα αυτης του Κινεζου για την εκτομη του πεους του!!!

Και ειναι και λογικο, γιατι στην περιπτωση του Ελληνα προκειται για πολιτικη λοβοτομη (εκτομη ευγενους οργανου, του εγκεφαλου), ενω στην περιπτωση του Κινεζου για σωληνεκτομη (εκτομη του τελικου και αχρηστου αναπαραγωγικης χρηστικοτητας τμηματος του αποχετευτικου του συστηματος).

Απο την αλλη μερια η ενασχοληση μου με προωθημενα μαθηματικα, οπως το θεωρημα της μη πληροτητας του Gödel ή οι τρυπες της τοπολογιας του Poincaré, που συμπεριφερονται σαν τις τρυπες της καπιταλιστικης οικονομιας, ως κενες ευρωτρυπες στις τσεπες του λαου και ως χρυσες ευρωσφαιρες στα θησαυροφυλακια των τραπεζων, μου στερησαν τη στοιχειωδη δυνατοτητα της τεταρτης των τεσσαρων πραξεων, της διαιρεσης.

Ελπιζω η τριτη (πραξη) να μεινει ακομα ρητη και ακεραια και να μην αγγιξει τα μιγαδικα (φανταστηκα, για να μην βασανιζω τους μαθηματικα ανεπιδεκτους – προσοχη οχι ανεπηδητους) πεδια.

2. Φιλος μου, που εντοπισε το μαθηματικο λαθος, διατυπωσε και ενστασεις για τις λεκτικες μου υπερβολες.

Η απαντηση μου ηταν αμεση και απλη:

Οταν βρισκεσαι αναμεσα σε καλλιγραμμες και καλλιγαμες Ρωσιδες, προσαρμοζεσαι στο περιβαλλον, οπως ο Ελληνας στους κρεμανταλαδες μαντραχαλους της τροικας.

Υπαρχουν, λοιπον, ευγενεστερα ιδανικα απο την τροικανη πεολειχια και πεοιδεοληψια, που εκφραζονται με το «γ@@α με Αγαμ’ ν’ αγιασω».

Πονηρος Ελλην.

Με τη σιγουρια πως δεν κινδυνευει απο παραπληγικα πεη, ενω αντιθετα ο μισθος και η συνταξη του απειλουνται απο την τετραπληγικη Ευρωπαικη οικονομια.

«Το πονηροτερον και μαλα εξαπατωμενον ον της γης ειναι ο Ελλην» (Ροιδης)

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 24.06.12 στην εφημερίδα 1ο ΘΕΜΑ -που γράφω από την πρώτη ημέρα της έκδοσης της

Παρ’ ότι έχω παρακολουθήσει αμέτρητες εκλογικές αναμετρήσεις, οι περισσότερες απ’ τις οποίες εμπεριείχαν κάποια ίχνη σοφίας, δύο είναι  που με κάνουν να επισκέπτομαι τον ψυχαναλυτή μου (δεν έχω αλλά, λέμε τώρα). Εκείνη της εκλογής του Γοδεφρείγου του 2ου Παπανδρέου του 3ου και αυτή της περασμένης Κυριακής. Οι μισοί φίλοι λένε πως ο λαός ψήφισε σοφά, οι άλλοι (και εγώ) ότι ο, κατά τον Ανδρέα τον 1ο Παπανδρέου τον 2ο,  “υπερήφανος και ανεξάρτητος ελληνικός λαός” επέλεξε υπό την επήρεια του Συνδρόμου της Στοκχόλμης.

Το σύνδρομο περιγράφει τον δεσμό που αναπτύσσεται ανάμεσα στο θύμα και στον θύτη. Έχει πάρει τ’ όνομα του από περιστατικό που έλαβε χώρα το 1973 στην Στοκχόλμη όταν, μία ομάδα ληστών εισέβαλε σε τράπεζα και κράτησε ομήρους τους πελάτες για επτά ολόκληρες μέρες. Τι το περίεργο θα πείτε. Το περίεργο ήλθε μετά την επέμβαση της αστυνομίας, την απελευθέρωση των θυμάτων και τις δίκες που ακολούθησαν. Στις οποίες οι όμηροι έκαναν το παν για να βοηθήσουν τους κακοποιούς! Από το να συγκεντρώσουν χρήματα για τις αμοιβές των δικηγόρων υπεράσπισης, μέχρι να καταθέσουν υπέρ τους! Το φαινόμενο θα μπορούσε να εξηγηθεί αν οι ληστές ήταν κάποιας μορφής τιμωροί του συστήματος (έκλεβαν τους λωποδύτες) αλλά, στη συγκεκριμένη περίπτωση έχω την εντύπωση ότι, αυτό δεν συνέβη. Τα “θύματα” (με ή χωρίς εισαγωγικά), γνωρίστηκαν με τους θύτες, τους συμπάθησαν, ίσως αισθάνθηκαν και μία κάποια εξάρτηση και, όταν τους συνέλαβε η αστυνομία, έπεσαν σε κατάθλιψη λόγω και του στερητικού συνδρόμου.

Αν, λόγω της δεδομένης απειρίας μου στην πολιτική ανάλυση (που, αποδεικνύεται και απ’ το γεγονός ότι, δεν είμαι πρωτοκλασάτο μέλος κόμματος), κάνω το λάθος να πω ότι ο λαός επέλεξε να κυβερνηθεί απ’ τα κόμματα που έφεραν τη χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα, ζητάω την κατανόηση σας. Ποτέ δεν υπήρξα καλός στις προβλέψεις ούτε όταν, για πάνω από τρεις δεκαετίες έγραφα πως, αν η Ελλάδα (και τα κόμματα εξουσίας), συνεχίσουν τις χαζοχαρούμενες πολιτικές τους, η χώρα θα το πληρώσει σε χρήμα, σε αίμα ή και στα δύο. Προς το παρόν το πληρώνει σε χρήμα αλλά, το βαρέλι δεν έχει ένα αλλά, 7 πάτους. Κάτω απ’ τον τελευταίο περιμένει ζεστή η αγκαλιά της Μητέρας Πατρίδας!

Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι, η δική μου άποψη δεν συμφωνεί με εκείνες των κ.κ. Σαμαρά, Βενιζέλου και, εσχάτως, Κουβέλη, ο οποίος πριν 1 ½ μήνα, διερρήγνυε τα (κομματικά) ιμάτια του ότι, η ΔΗΜΑΡ δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τη μνημονιακή (νέα) Νέα Δημοκρατία και του “βλέποντας και κάνοντας” meta ΠΑ.ΣΟ.Κ αλλά, ποίος είμαι εγώ δια να συγκριθώ με τους ογκόλιθους της πολιτικής σκηνής;

Να φανταστείτε ότι, παρά τα μαντικά μου χαρίσματα κανείς, ούτε ο Alchip (sniff) δεν με περιέλαβε στο ψηφοδέλτιο του, σε αντίθεση με τις κυρίες Παπακώστα, Τζάκρη, Μπιρμπίλη και τους κυρίους von Droutsa, Paul Geroulanos, Filippos Petsalnikos, Aris Spiliotopoulos, Dora Dorabak και λοιπές προσωπικότητες του 21ου αιώνα που είναι «πρώτο τραπέζι πίστα» στα πολιτικά δρώμενα. Η μη-πρόσκληση (κατά το μη-πόλεμος), έχει δημιουργήσει σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία δεν μπορεί να λύσει ούτε ο Γιάλομ. Για να μην είμαι άδικος πρέπει να παραδεχτώ ότι, όλοι οι προηγούμενοι, εκτός από ογκόλιθοι της πολιτικής αποτελούν φωτεινά παραδείγματα εξελιγμένης κοινωνικής και τεχνολογικής σκέψης. Δεν είναι εύκολο, νομίζω, για ένα απλό άνθρωπο να συλλάβει το μεγαλείο της απόφασης για οριζόντιες  περικοπές σε μισθούς και συντάξεις ούτε να καταλάβει τις προτάσεις ενός, ας πούμε, Κωστή Χατζηδάκη για το κλείσιμο ενός πανάκριβου (και μονάκριβου) αεροδρομίου ή την εξαγγελία του AlChip για την μετατροπή του σε «μητροπολιτικό» πάρκο και συνεταιριστικό λαχανόκηπο. Εξαιρετικά δύσκολο είναι επίσης να καταλάβει γιατί η Ελλάδα ψωνίζει, εκτός από μερσεντε κομπρέσορ και λεμόνια απ’ την Αργεντινή, αυγά και φιστίκια απ’ την Τουρκία, φάβα από το Γιουνάϊτεντ Στέητς οβ Αμέρικα και πατάτες απ’ το Μαρόκο, για να μην αναφερθώ στα μήλα απ’ την Αργεντινή. Θα μπορούσα να καλύψω μία σελίδα με τις απορίες μου αλλά, επειδή όπως προείπα,  δεν διαθέτω τις ικανότητες ενός Νίκου Ματιά ή μιας Ελληνίδας Στάϊ σταματάω εδώ.

Κλείνοντας θα ήθελα να επαναφέρω το ερώτημα: υποφέρει ή όχι ο υπερήφανος και ανεξάρτητος ελληνικός λαός από το Σύνδρομο της Στοκχόλμης; Πιο απλά έχει η κυρία Λούλα ερωτευθεί τον Αντώνη; Μπορεί ο κυρ’ Τάκης να ζήσει χωρίς Μπένι, Γοδεφρείγο ή, ωιμέ, Πετσάλνικο; Η άποψη μου είναι πως δεν μπορούν. Όλοι και όταν λέω όλοι εννοώ σχεδόν όλοι, έχουμε ερωτευτεί τους δεσμοφύλακες μας. Η κυρία Λούλα διότι ο βουλευτής της (παλαιάς) Ν.Δ Κατσιμίχαλος έχει «τακτοποιήσει» το βλαστάρι της, ο κυρ’ Τάκης διότι προσλήφθηκε στον Δήμο Καρακαλτάκας και εγώ, ο ίδιος αυτοπροσώπως έχω προσληφθεί α. στην ΕΡΤ β. στο γραφείο Τύπου του Υπουργού Προστασίας της Μεσογειακής Φώκιας και Κλιματικής Αλλαγής γ. στη Βουλή άρα, γιατί να ψηφίσω κάτι διαφορετικό απ’ τα δύο μικρομέγαλα κόμματα και την πολιτική τους παραφυάδα που είναι και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ (της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ). Η απάντηση στο δίλλημα είναι η Ελλάδα να παράξει φιστίκια Αιγίνης-Αιγίνης και μήλα Πηλίου-Πηλίου αλλά, αυτά είναι κόλπα δύσκολα που κάνουν στην Ινδία -και στην Τουρκία εξ ου και η αναφορά μου στη Μητέρα Πατρίδα._Κ.Κ

Δεν άκουσα το σχόλιο στον Alpha για τον Τομπάζη και το ρόλο μου στην πρόσληψη του στη Φεράρι γιατί δεν παρακολουθώ (πλέον) αγώνες Φ1. Ευχαριστώ τον σχολιαστή για την αναφορά όμως θα ήθελα να επαναλάβω κάτι που έχω (ταπεινά) πει πολλές φορές στο παρελθόν: υπολογίζω ότι, πάνω από 50.000 αναγνώστες διάλεξαν τον (καλό) δρόμο διαβάζοντας τα περιοδικά που κυκλοφόρησαν απ’ τις παλιές Τεχνικές Εκδόσεις. Τους συναντάω στο δρόμο, στις  ξένες και σε κάποιες ελληνικές επιχειρήσεις, στα ΑΕΙ, στην Πολιτική και Πολεμική Αεροπορία, παντού…

Έκανα περιοδικά και αυτό με εμπόδισε να κάνω παιδιά. Δεν είναι εύκολο ναα κάνεις οικογένεια όταν πηγαίνεις στο γραφείο στις 7 το πρωί, στις 6 το απόγευμα να φεύγεις για την εφημερίδα (Εξωτερικό Δελτίο) και να επιστρέφεις στις 01.00 έξη μέρες την εβδομάδα για 30 απ’ τα 42 χρόνια. 

Τα «παιδιά¨μου είναι όλοι αυτοί που έκαναν στη ζωή τους ότι έκανα εγώ διαβάζοντας άλλα, παλαιά περιοδικά και γραφιάδες που, οι περισσότεροι δεν είναι πια στη ζωή

Ποτέ δεν παραπονέθηκα για αυτούς τους ανθρώπους (με λίγες εξαιρέσεις όπου «κανείς μεγαλύτερος εχθρός απ’ τον ευεργετηθέντα». Πάντα μιλάω για τα αρσενικά και θηλυκά παχύδερμα των κυβερνήσεων των δύο (πρώην) «μεγάλων κομμάτων». Αλλά, και για τα κεχαριτωμένα στραβάδια της ευρύτερης Αριστεράς που έχουν μείνει στο 1800 μιλάω (με την άκρα δεξιά δεν έχω σχέση) που, τα κοινωνικά και οικονομικά τους συμπλέγματα δεν υποφέρουν την Φόρμουλα 1

…Με την ευκαιρία να σας πω γιατί δεν παρακολουθώ πλέον το άθλημα. Διότι, οι προσπάθειες μιας ολόκληρης ζωής «να κάνουμε κάτι και στην Ελλάδα» (όχι Γκραν Πρι όσο σχεδίαση και κατασκευές, όχι Φόρμουλα 1 αλλά, ένα μαμημένο ποδήλατο),  αντιμετωπίστηκε με ειρωνείες, άρνηση, απαξίωση, ηλιθιότητα, αδιαφορία, βλακεία απ’ τα λουλούδια της πολιτικής. Δε χρειάζεται να αναφεθώ σε όλα. Η αντιμετώπιση της ιδέας «ΦΑΕΘΩΝ 2004» απ’ τα γραβατωμένα  ανθρωπάκια του Μαξίμου είναι αρκετή για να πείσει τον κάθε καλόπιστο κριτή γιατί είμαι «αόρατος»

Τα άτομα δεν καταλαβαίνουν τη γλώσσα που μιλάω (και γράφω) γι’ αυτό και κάνουν το Ελληνικό λαχανόκηπο και, στις εκπομπές «προβληματισμού» καλούν τους ομοίος τους και αυτό ΔΕΝ πρόκειται ν’ αλλάξει…

Από πότε Πάρκο Ελευθερίας ονομάζεται πάρκο Μεγάρου Μουσικής; Πως ένας (αποθανών) εκδότης κατάφερε να καταλάβει, με λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων), ένα από τα μεγάλα «φιλέτα» της Αθήνας; Διατί ο γράφων δεν μπόρεσε να κάνει το Κέντρο Οδικής Ασφάλειας; Διατί δεν εγγενήθην ως Λαμπράκης αλλά, Καββαθάς; Τι είναι ένας «Καββαθάς»; Τίποτα περισσότερο από τον υιό ενός δικηγόρου που, σε αντίθεση με τον Πυρουνίδη, πέθανε άφραγκος. Ούτε ένα κρατικό κομμάτι γης δεν κατάφερε να «φάει» ο πτωχός… Έξη χιλιάδες δραχμές άφησε στη μάνα μου κι’ εμένα όταν έφυγε το 1992. «Για να ζήσετε καλά τη ζωή σας» μου είπε στον Ερυθρό 6 ώρες πριν πεθάνει. Τόσα ήξερε τόσα έκανε. Ούτε μία αντιπροσωπεία οπλικών συστημάτων δεν μπόρσε να πάρει. Ούτε καν να τοποθετηθεί στο Υπουργείο Πολιτισμού ο άχρηστος. Και από βραβεία επαγγελματικής επιτυχίας από το Πανεπιστήμιο; Καλέ τι είναι αυτά που λέω. Βραβείο ο Δημήτριος Κ. Καββαθά και ο Κώστας Δ. Καββαθάς; Τι έκαναν στη ζωή τους; Ούτε ένα Πάρκο Φαταουλίας στου Κυνοσάργους δια να μην αναφερθώ στο Μέτς και θεωρηθεί ότιμ ανήκω εις την τάξη των διανοουμένων αλλά, απόντων Ελλήνων

«Πάρκο Μεγάρου Μουσικής» αντί «Πάρκο Ελευθερίας» λοιπόν όπου 2.000 Αθηναίοι συνέρρευσαν για να ακούσουν μουσικά κομμάτια από μία ορχήστρα που, ο κάθε ένας απ’ τους μουσικούς έπαιζε ότι αυτός θεωρούσε σωστό και ο μαέστρος με την ολόλευκη μαεστρική κόμη έκανε μάταιες κινήσεις να τους συντονίσει. Αυτό το μαρτύριο τελειώσε για να ακολουθήσει ένα άλλο όπου, ένα κουαρτέτο από κάποιο νησί (των Αζορών;) έπαιξε «προοδευτική» τζαζ οπότε ομολόγησα κραυγάζοντας «Ναι… Ομολογώ! Πάρκο Μεγάρου Μουσικής και ΄λοχι Πάρκο Ελευθερίας σας παρακαλώ σταματήστε το μαρτύριο…

Το οποίο συνεχίστηκε την επομένη με «μπαζάρ» βιβλίων (όλα 1 ευρώ) και νοσταλγικά τραγούδια από αηδό η οποία  προσήλθε επι τούτου απ’ την  «συμπρωτεύουσα» και μετά το τέλος θα έφευγε όπως άκουσα να λέει στο ράδιο ο, κατά τα άλλα, συμπαθής συνάδελφος

Μετά απ’ αυτά ανέβηκα στον Βράχο και φώναξα: Μάνα! Γιατί με γέννησες με τον Δημήτριο και όχι με τον

Το είδα στο Ramnousia αλλά, όπως οι παλαιοί αναγνώστες θυμούνται, την άποψη για το ολογραφικό σύμπαν την λέω από το …1992!_Κ.Κ.

Posted: 21 Jun 2012 03:30 PM PDT

Δεν είμαστε παρατηρητές του κόσμου μας.
ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟΙ!

Το πεδίο (σύμπαν) ως ολόγραμμα (hologram)

Μία από τις πιο ισχυρές αρχές, όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο αυτό το πεδίο λειτουργεί, είναι το γεγονός ότι το πεδίο αυτό φαίνεται να είναι ολογραφικό από τη φύση του.

Ο ορισμός του ολογράμματος είναι ότι, όσο κι αν διαιρέσεις ένα μοτίβο το όλον παραμένει ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι.

Για παράδειγμα, πριν από χρόνια, υπήρχαν κάτι σελιδοδείκτες, κάτι φανταχτερές λωρίδες, που είχαν εικόνες όπως ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο, ή μια παναγιά, ή ένα δελφίνι να πηδάει από μια πυραμίδα. Αυτούς τους σελιδοδείκτες, αν ήταν πραγματικά ολογράμματα, θα μπορούσες να τους κόψεις σε πολύ μικρά κομμάτια ξανά και ξανά και αν κοίταγες με μεγεθυντικό φακό, θα έβλεπες ολόκληρο το σχέδιο ακόμα και στο μικρότερο κομμάτι.

Μοιράζομαι αυτή την αρχή γιατί, όπως φαίνεται, η συνειδητότητά μας, μέσω αυτού του πεδίου, λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό σημαίνει ότι όλοι μας, ως μέρη του μεγαλύτερου μοτίβου, είμαστε συνδεδεμένοι.

Έτσι, τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα που κάνουμε κάθε μέρα, – το πώς συμπεριφερόμαστε ο ένας στον άλλον στο οικογενειακό τραπέζι, το πώς νοιώθουμε βλέποντας τις ειδήσεις, το πώς αντιδρούμε όταν ο μπροστινός οδηγός μας κόβει το δρόμο…, – σε όλες αυτές τις φαινομενικά ασήμαντες στιγμές της ζωής μας, στην πραγματικότητα κάνουμε μια συζήτηση με αυτό το πεδίο, το κβαντικό ολόγραμμα, το νου του Θεού, ατομικά. Κι αν βάλουμε μαζί όλες αυτές τις μικρές συζητήσεις, αυτό γίνεται η συλλογική απάντηση.

Το πεδίο αντικατοπτρίζει τη συλλογική αγάπη, τη συλλογική εκτίμηση, ή αγνωμοσύνη, το συλλογικό θυμό, οργή, ή φόβο. Έτσι, καθώς βλέπουμε τα γεγονότα στη ζωή μας να ξεδιπλώνονται και αναρωτιόμαστε «Γιατί να συμβαίνουν αυτά; Πώς μπορεί να γίνονται αυτά έτσι; » καλό θα ήταν να κρατήσει ο καθένας μας αυτές τις αρχές στο νου του και να ρωτήσει το εαυτό του :

«Πιστεύεις, βλέπεις αυτές τις αρχές, (που μόλις περιέγραψα), τις βλέπεις να εκδηλώνονται στον κόσμο γύρω σου;» Και αν η απάντηση είναι ναι, η αρχή δουλεύει αμφίδρομα : όταν αρχίζουμε να νοιώθουμε τα συναισθήματα των πραγμάτων που θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας και στον κόσμο μας, το ολόγραμμα εξ ορισμού θα αντικατοπτρίσει αυτά τα συναισθήματα πίσω σε εμάς.

Ακούω από πολλούς ανθρώπους ότι «όταν προσφέρουμε την προσευχή μας μέσα από το σώμα μας, πρέπει να σταλεί στο μέρος που επιθυμούμε. Αν προσευχόμαστε για τη Μέση Ανατολή, πρέπει να ‘στείλουμε’ την ενέργεια εκεί. Αν προσευχόμαστε για τη θεραπεία των αγαπημένων μας, πως πρέπει με κάποιο τρόπο να εκπέμψουμε από το σώμα μας προς τα εκεί που βρίσκονται.»

Αυτές είναι καλές προθέσεις, αλλά το ολόγραμμα μας λέει ότι δεν χρειάζεται να στείλουμε τίποτα πουθενά. Λέει πως όταν νοιώθουμε το συναίσθημα στο σώμα μας, αυτό ήδη υπάρχει παντού, επειδή είμαστε μέρος αυτού του όλου.

Ακριβώς όπως το σχέδιο παραμένει ακέραιο, όσο κι αν τεμαχίσουμε εκείνον τον σελιδοδείκτη, έτσι κι εμείς είμαστε μικρά κομμάτια αυτού του μεγαλύτερου ολογράμματος, αυτής της μεγαλύτερης συνειδητότητας. Επειδή, πολύ απλά, όταν αισθανόμαστε χρησιμοποιούμε την ενέργεια μέσα μας για να δημιουργήσουμε ότι διαλέξουμε, αυτό ήδη υπάρχει, παντού και πάντα.

Ίσως σας έχει τύχει να πηγαίνετε να τηλεφωνήσετε σε κάποιον που συμπαθείτε και να δείτε ότι είναι ήδη στην άλλη άκρη της γραμμής. Με τη μητέρα μου το παθαίνω αυτό συχνά. Προσπαθώ να της τηλεφωνώ τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα απ’ όπου κι αν βρίσκομαι και συχνά την πετυχαίνω στην άλλη άκρη ή η γραμμή είναι κατειλημμένη επειδή εκείνη τη στιγμή μου τηλεφωνεί.

Άρα, όταν συμβαίνει αυτό, τι γίνεται; Πώς μεταφέρεται η πληροφορία ώστε να έχουμε αυτήν την ταυτόχρονη επαφή; Όλοι σχεδόν έχουμε αυτήν την εμπειρία. Ίσως το κβαντικό ολόγραμμα, η ολογραφική αρχή, να είναι η απάντηση, λόγω του ότι όταν νοιώθουμε κάτι σε ένα μέρος, σε κάποιο βαθμό αυτό το συναίσθημα υπάρχει ήδη σε κάθε άλλο μέρος. Και στο βαθμό που μπορούμε να εστιάσουμε σ’ αυτό το συναίσθημα και να «ακονίσουμε» αυτήν την ικανότητα, να νοιώθουμε συναισθήματα στην καρδιά μας, αντί απλά να τα σκεφτόμαστε στο μυαλό μας, στο βαθμό αυτό, έχουμε τη δυνατότητα να θεραπεύσουμε και να μεταφέρουμε πέρα από το σώμα μας ό,τι νοιώθουμε μέσα μας.

Τι μας λέει αλήθεια, αυτή η πληροφορία για τον τρόπο που ζούμε τη ζωή μας και για ό,τι βλέπουμε να συμβαίνει στον κόσμο μας; Αυτό που τουλάχιστον μας λέει είναι ότι κάτι υπάρχει εκεί έξω. Υπάρχει ένα πεδίο, μια ζωντανή ευφυία, που συνδέει τα πάντα στην Δημιουργία, μη εξαιρώντας τίποτα, οτιδήποτε συμβαίνει στον κόσμο ή στο σώμα μας. Γνωρίζουμε λόγω αυτής της αρχής, ότι όλα είναι μέρος όλων των άλλων. Ξέρουμε ότι είμαστε συνδεδεμένοι μ’ αυτό το πεδίο μέσω αυτών που ονομάζουμε σκέψη, αίσθημα και συναίσθημα.

Πιο συγκεκριμένα, τα συναισθήματα στην καρδιά μας είναι η γλώσσα που μας ενώνει με το πεδίο. Είναι η γλώσσα που το πεδίο αναγνωρίζει. Το πεδίο ίσως να μην αναγνωρίζει τις διανοητικές διεργασίες της γλώσσας, όταν πχ. λέμε «Θεέ μου, κάνε να έρθει ειρήνη στον κόσμο». Σίγουρα όμως αναγνωρίζει τη γλώσσα του συναισθήματος όταν νοιώθουμε την ειρήνη στην καρδιά μας σαν να είναι ήδη εκεί.

Αυτές είναι οι αρχές, κάποιες πολύ ισχυρές αρχές, που μας άφησαν οι Αρχαίοι σε μια γλώσσα της εποχής τους. Σήμερα, 400 χρόνια μετά τη γέννηση της Δυτικής Επιστήμης, μόλις αρχίζουμε να κατανοούμε ακριβώς τις ίδιες αρχές. Κι ενώ, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε απόλυτα όσα γνωρίζουμε γι’ αυτό το πεδίο, από πού έρχεται, γιατί υπάρχει… , ξέρουμε αρκετά για να εφαρμόσουμε στη ζωή μας αυτές τις αρχές που είδαμε να λειτουργούν υπό συνθήκες εργαστηρίου και τις οποίες μας κληροδότησαν οι Αρχαίοι.

Κατά τη δική μου οπτική, πρόκειται για πολύ δυνατές πληροφορίες, γιατί πηγαίνουν την ιδέα της προσευχής πέρα από κάθε θρησκευτική ή πνευματική παράδοση και γιατί δημιουργούν μια εσωτερική τεχνολογία ανοιχτή σε όλους. Ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις μας, τον τρόπο ζωής μας, την γενεαλογία μας, την κληρονομιά μας, ή το πώς και πού διαλέγουμε να ζούμε, μας λέει ότι κάθε στιγμή έχουμε ένα συναίσθημα και λόγω αυτού του συναισθήματος επικοινωνούμε με τον κόσμο γύρω μας.

Έτσι, αντί να βλέπουμε την προσευχή σαν κάτι που «κάνουμε» πότε-πότε -όταν θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο- και μετά σταματάμε και απομακρυνόμαστε, ίσως μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε την προσευχή ως τον τρόπο που νοιώθουμε στη ζωή μας και αφού νοιώθουμε πάντα, κάθε στιγμή της ζωής μας, η ζωή μας γίνεται προσευχή.

Μπορούμε πάντα να έχουμε το συναίσθημα της ειρήνης στην καρδιά μας. Είτε οδηγούμε, είτε μελετάμε, είτε πηγαίνοντας στα μαγαζιά ή στο αεροδρόμιο, αν σε ένα βαθμό, μπορούμε να νοιώσουμε αυτό το συναίσθημα, η ζωή γίνεται προσευχή. Έτσι, καθώς βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, βλέπουμε έναν κόσμο που αλλάζει πολύ γρήγορα.

Μερικοί πιστεύουν ότι ο κόσμος είναι εκτός ελέγχου και νοιώθουν αδύναμοι να κάνουν οτιδήποτε. Αυτές οι αρχές όμως, μας θυμίζουν ότι είμαστε μέρος όλων όσων βλέπουμε. Ο κόσμος γύρω μας δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο, από μια αντανάκλαση του ό,τι έχουμε γίνει εσωτερικά.

Η γλώσσα αυτών που ήρθαν πριν από εμάς, μας θυμίζει ότι πρέπει να γίνουμε αυτά τα οποία διαλέγουμε να μας συμβούν στη ζωή … Πρέπει να γίνουμε η ειρήνη, η θεραπεία, η συνεργασία, η συμπόνια, η αγάπη, η φροντίδα, που θέλουμε να έχουμε στη ζωή μας. Πρέπει εμείς να γίνουμε αυτά τα πράγματα, έτσι ώστε το πεδίο να μας τα αντικατοπτρίσει. Με αυτό τον τρόπο, ο καθένας από εμάς, μαθαίνει πώς να είναι καλύτερος άνθρωπος και καθώς, μ’ αυτόν τον τρόπο, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, χτίζουμε έναν καλύτερο κόσμο.

Απομαγνητοφώνηση της ομιλιας του Gregg Braden, από:
vicky toxotis

 

 

 

Ένα βίντεο για τα πράγματα που έρχονται. Από το ιστολόγιο a-pistefto μέσω Ramnousia

…Στις 11.30 ο μάντης Κάλχας υπέβαλε την παραίτηση του από το Μαντείο των Δελφών. Για (μη ποδοσφαιρικές) προβλέψεις παρακαλούμε να απευθύνεστε στον  κ. Boson de Higgs

Τάδε έφη Μάντης Κάλχας στις 19.17 λεπτά της Παρασκευής, 22 Ιουλίου του Μνημονιακού Έτους 2012 αφού εισέπνευσε αναθυμιάσεις εξευγενισμένου (πνευματικού) μπάφου -excuse my language- και αφού άβαψε την μακρυά του κόμη με βερνίκι υποδημάτων.

Αν, η προφητεία βγει αληθινή ζητάω από τον νέο Πρωθύπ της Ελλάδας να μου αναθέσει τη θέση μυστικοσυμβούλου έναντι συμβολικής αμοιβής 22.000 ευρώ.μήνα (καθαρά). Εκτός από προβλέψεις αποτελεσμάτων θα μπορεί να γνωρίζει (in advance) τις κινήσεις των: KyrMitch, Dorabak, Benny The Terrible, Dimitri H1N1 και, πέρα και πάνω απ’ όλα, AlChip

Βπέβαια, ο Μάντης Κάλχας δεν μπλέκει τη μπάλα με την πολιτική αλλά, απ’ τη στιγμή που έμαθε ότι, το μάτς θα παρακολουθήσει η Άνγκελα Μερκελιάδου έχει τις αμφιβολίες του

Θα τα πούμε μετά την αναμέτρηση…





Αρέσει σε %d bloggers: