Οι κύκλοι της ζωής

Εξαιρετικό!
Επικ. Καθ. Τμ. Φυσικής Παν. Κρήτης

Στη φύση υπάρχουν οι λεγόμενοι κύκλοι ανατροφοδότησης (feedback loops). Για παράδειγμα, στην ατμόσφαιρα υπάρχει ο κύκλος θετικής ανατροφοδότησης: υψηλή θερμοκρασία → περισσότεροι υδρατμοί → θερμοκήπιο → ακόμα υψηλότερη θερμοκρασία. H κατάληξη του κύκλου αυτού είναι η φωτιά. Ένας από τους λόγους που δεν καιγόμαστε είναι η σταθεροποίηση της θερμοκρασίας από μια άλλη διαδικασία (αρνητικής ανατροφοδότησης): πολλοί υδρατμοί → πολλά σύννεφα → λιγότερη ακτινοβολία → μικρότερη θερμοκρασία.Τις τελευταίες δεκαετίες ζούμε στη χώρα αυτή τον κύκλο της φαυλότητας: ελλιπής παιδεία → επιλογή ανεπαρκών και φαύλων ηγετικών φυσιογνωμιών → φαύλες πολιτικές → ελλιπέστερη παιδεία. Την κατάληξη του κύκλου αυτού τη βιώνουμε ήδη, είναι η διάλυση.

Μέσα στον κυκεώνα αρνητικών εξελίξεων, ακούμε για άλλη μια συντεχνία, άλλο ένα αδιέξοδο. Η σύνοδος των πρυτάνεων, το ύψιστο “συλλογικό όργανο” των σύγχρονων στοχαστών, επαναστατών του πνεύματος, ακροβατών της ανθρώπινης περιέργειας και ποντοπόρων της γνώσης, απεφάνθη μετά από συλλογικές προφανώς διαδικασίες (μη με ρωτήσετε λεπτομέρειες γιατί ούτε άκουσα, ούτε ρώτησα, ούτε ρωτήθηκα, ούτε ψήφησα) ότι η αξιολόγησις των Ελλήνων πανεπιστημιακών καθηγητών παραβιάζει, παραβιάζει λέγομεν, την ανεξαρτησία που είναι προαπαιτούμενη, βεβαίως βεβαίως, για να μεγαλουργήσομεν.

Για να σοβαρευτώ. Όπως έχω γράψει σε προηγούμενα άρθρα μου  η σύγχρονη μορφή των πάλαι ποτέ εκκλησιαστών και ιεροεξεταστών, των απεσταλμένων του θεού που κατέχουν την πλήρη αλήθεια για το σύμπαν (illuminati) ακούει στο όνομα πανεπιστημιακός καθηγητήςΠίσω από την πρόφαση της επιστημονικής γνώσης ή απόγνωσης, και της επιστημονικής κρίσης ή παράκρουσης, μπορεί να στηθεί εντέχνως μια ολόκληρη συντεχνία. Με τη σειρά της, όπως και η χώρα ολόκληρη με την καθοδήγηση των πολέμαρχων ευπατρίδων Μαυρογιαλούρων/Κομπογιαννιτών, έχει αναγάγει την πολιτική της αριστοτεχνία στην τακτική του εκβιασμού.

Δεν ηθικολογώ. Ο εκβιασμός δεν είναι κακός ή καλός, είναι απλά μια βραχυχρόνια τακτική.Η αντίρρησή μου είναι ότι οι άνθρωποι που πληρώνονται για να έχουν μακροχρόνιο όραμα πέφτουν στο επίπεδο των βραχυχρόνιων οπορτουνιστών. Αρα δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους. Και τώρα ακούμε το απίστευτο αίτημα από την Ιερά Σύνοδο των Πρυτάνεων: αποδέσμευση της χρηματοδότησης από την αξιολόγηση των πανεπιστημίων.

Ορίστε; Aκούσαμε καλά; Τι εννοεί ο ποιητής; Mια εξαίρεση για φέτος, για μια δεκαετία, μήπως εννοεί ότι οι πανεπιστημιακοί πρέπει να πληρώνονται αιωνίως ασχέτως με το τι παράγουν;Το ένα εκβιαστικό αδιέξοδο ενός κακοσχεδιασμένου νόμου φέρνει ένα άλλο. Αν με μια έννοια έπρεπε να χαρακτηρίσω τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία θα έλεγα “η κοινωνία των πολλαπλών αδιεξόδων”. Ολοι εναντίον όλων.

Ομολογουμένως, ο νέος νόμος για την ανώτατη παιδεία δεν λύνει κανένα ουσιαστικό πρόβλημα. Με προεδρικά διατάγματα, νομικίστικες αρλουμπολογίες, συμβούλια σοφών και διαβούλια σαθρών ΔΕΝ θα γίνουμε καλύτεροι επιστήμονες, ΔΕΝ θα γίνουμε καλύτεροι ερευνητές, ΔΕΝ θα γίνουμε καινοτόμοι.

Ο πολιτικός που πραγματικά ενδιαφέρεται για τη βελτίωση, επί του προκειμένου της παιδείας, οφείλει να είναι σε θέση να αφουγκραστεί το περιβάλλον στο οποίο ζει και να φτιάξει νόμο που ναμπορεί να εφαρμοστεί και να έχει προστιθέμενη αξία. Μη εφαρμόσιμος νόμος είναι μια ακόμα παρωδία στις χιλιάδες σελίδες (παρα)νόμων του κενοβουλίου. Το ότι ψηφίστηκε από την πλειοψηφία του κενοβουλίου δυστυχώς δε με πείθει για την τελειότητα του. Είδαμε που οδήγησε αυτή η πλειοψηφία.

Επιπλέον, να διευκρινίσουμε ότι άλλο είναι νόμος και άλλο νομικίστικο λεύκωμα. Ο νόμος που περιγράφει τις κινήσεις όλων των σωμάτων στο σύμπαν, από αρειανές πέτρες μέχρι γαλαξίες, είναι μια εξίσωση που γράφεται σε μισή γραμμή. Το τελευταίο ΦΕΚ για την ανώτατη παιδεία στην Ελλάδα είναι 50 σελίδες.

Δίνω ένα παράδειγμα. Στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου που εργάζομαι δεν προσλαμβάνονται ως καθηγητές άνθρωποι που έλαβαν το διδακτορικό τους στο ίδιο τμήμα (υπάρχει διεθνής ορολογία για αυτό και λέγεται “ακαδημαϊκή αιμομιξία”). Οι λόγοι είναι προφανείς, και η πολιτική αυτή δεν είχε επιβληθεί από κανένα νόμο. Περιέργως, η πολιτική αυτή δεν είναι πολύ διαδεδομένη στα Ελληνικά Πανεπιστήμια.

Για το θέμα αυτό ο νέος νόμος, μετά από αρκετές σελίδες “ορισμών” για το τι είναι Οργανισμός, τι είναι Πρύτανης, τι είναι έρευνα, τι είναι άσυλο, τι είναι πολιτική ασυλία, τι χρώμα έχει ο ουρανός κτλ, λέει, αν το μεταφράζω σωστά από την επιτηδευμένα ασαφή ελληνική: “δεν επιτρέπεται η εκλογή καθηγητή στο ίδρυμα που ο υποψήφιος έλαβε το διδακτορικό του πριν την πάροδο 3 τουλάχιστον ετών, και ο υποψήφιος απαιτείται να έχει συμπληρώσει ένα εκ των τριών κύκλων σπουδών σε άλλο ίδρυμα”. Και συμπληρώνω το νομικισμό: ο υποψήφιος θα πρέπει να τρώει κρέας τουλάχιστο δύο φορές τη βδομάδα, να έχει αναγνώσει δύο έργα του Ντοστογιέφσκι πριν την ηλικία των 18, και να έχει χειροκροτηθεί από τουλάχιστον 22 συναδέλφους του σε τουλάχιστον 2 διεθνή συνέδρια, με διάρκεια χειροκροτήματος άνω του μισού λεπτού.

Πότε θα κατανοήσουμε ότι ο κεντρικός, νομικίστικος και αλγοριθμικός σχεδιασμός παλαιο-σοβιετικού τύπου στην κατ΄ επίφαση δημοκρατία που έχουμε δε δουλεύει;; Θα ήθελα πολύ κάποια στιγμή να ακούσω μια βαθειά ιστορική-κοινωνιολογική ανάλυση από έναν ειδικό για το πως φτάσαμε σε αυτό τον αυτοσυντηρούμενο κύκλο κακομοιριάς με τόσο πολλούς νόμους και ακόμα περισσότερα αδιέξοδα. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πιο απλά απ΄ ό,τι νομίζουμε.

Για να μην περιορίζομαι σε κριτική, παραθέτω μερικές ιδέες για “νόμους” της μιας γραμμής, που με την απλή, κοινή λογική μου θα δημιουργούσαν προστιθέμενη αξία άμεσα:

1. Για κάθε δημοσίευση στο καλύτερο επιστημονικό περιοδικό του τομέα του (είναι γνωστά αυτά), η ερευνητική δραστηριότητα του εν λόγω πανεπιστημιακού πριμοδοτείται με τόσα χρήματα.

2. Για κάθε πατέντα (αμερικάνικου-ευρωπαϊκού επιπέδου) που εκδίδει, το ίδιο όπως στο (1).

3. Σε ένα πανεπιστημιακό τμήμα στο οποίο οι καθηγητές δεν είναι, να το πούμε κομψά, υπερβολικά παραγωγικοί και προσλαμβάνουν ομοίους τους (ώστε να μη φαίνεται η διαφορά) θα μπορούσε να πει ο υπουργός “κύριοι, αύριο το πρωί σας πιστώνω 10 θέσεις νέων καθηγητών, με την προϋπόθεση να έχουν διδακτορικό από Αμερική ή Ευρώπη και να μην έχουν καμία προηγούμενη σχέση με το τμήμα σας, τις θέλετε ή όχι, και αν όχι, θα το μάθει όλη η χώρα”.

4. Προφανώς και πρέπει η χρηματοδότηση να συνδέεται με την αξιολόγηση του έργου των πανεπιστημίων, αλλά δεν το κάνεις αυτό με ένα ασαφή νόμο εν μια νυκτί, αλλά δείχνοντας το λαμπρό παράδειγμα, π.χ. ναι μεν χρηματοδοτείς τα πανεπιστήμια για να λειτουργήσουν (ή αλλιώς τα κλείνεις), αλλά εκείνο το πανεπιστήμιο του οποίου το έργο έχει π.χ. τη μεγαλύτερη διεθνή απήχηση (μετριούνται αυτά), το πριμοδοτείς.

Με τέτοιες δράσεις, είτε σε ατομικό, είτε σε τμηματικό ή σε ιδρυματικό επίπεδο μπορεί κανείς να πριμοδοτήσει την αριστεία και να τροφοδοτήσει την άμιλλα, ώστε κάποτε να μεταμορφωθεί η “ακαδημαϊκή” κοινότητα της χώρας από μια ακόμα δημοσιο-υπαλληλική συντεχνία σε πραγματική ακαδημαϊκή κοινότητα αριστείας και καινοτομίας. Δεν χρειάζεται να ξέρεις τι κάνουν στο δείνα πανεπιστημιακό τμήμα και είναι επιτυχείς, ούτε να συντάξεις ένα νομικίστικο αλγόριθμο. Δείχνεις το λαμπρό παράδειγμα, το επιβραβεύεις, και αργά ή γρήγορα θα το ακουλουθήσουν όλοι και η διαδικασία θα γίνει αυτοσυντηρούμενη. Αλλο παράδειγμα. Πρόσφατα βραβεύτηκαν Ελληνες μαθητές σε διεθνή μαθηματική ολυμπιάδα. Τους παίρνεις και τους λες δημόσια, έχετε εξασφαλισμένη υποτροφία για τις σπουδές σας σε πανεπιστήμιο της επιλογής σας. Τόσο απλό είναι. Δε γίνεται να φτιάξεις νόμο που θα υπαγορεύει τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να βραβεύεται σε μαθηματικές ολυμπιάδες.

Τελικά, το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου δραχμών που μένει να απαντηθεί είναι: πως θα σταθεροποιηθεί-αντιστραφεί ο κύκλος της φαυλότητας;

Πηγή:www.capital.gr

ΤΗΝ ΑΝΆΡΤΗΣΗ ΈΚΑΝΕ Ο ΑΓΡΥΠΝΟΣ ΦΡΟΥΡΟ
Advertisements

  1. δημητρης

    1ο) Εκπληκτικο αρθρο, σεβας στον Κομινη!
    2ο)Οι κυκλοι ανατροφοδοτησης εχουν – με την παροδο των δεκαετιων – μετατραπει σε…λαβυρινθους ανατροφοδοτησης και αυτο αφορα ΟΛΕΣ τις δραστηριοτητες μας, απο τις απλες διαπροσωπικες σχεσεις μεχρι την ασκηση υψηλης πολιτικης.
    3ο) Η απλοτητα-καθαροτητα διατυπωσης των αποψεων του αρθρογραφου, φανερωνουν την ευφυία του και την πληρη γνωση του αντικειμενου του.
    4ο) Οι σαφεις υποδειξεις-προτασεις που κανει, ειναι εφαρμοσιμες και «χτυπουν το κακο στην ριζα του»…
    5ο) Το καυστικο χιουμορ του Κομινη «cuts like a buffalo»…
    6ο) Μαστερ παρε τον ΑΝΘΡΩΠΟ αυτον στο metafour, στο ΚΚΛ, ΔΩΣΕ ΤΟΥ «ΒΗΜΑ» ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ………
    Ανθρωποι σαν τον Κομινη, αν αρχισουν να εμφανιζονται-πολλαπλασιαζονται ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ Ν Ε Υ Ρ Α Λ Γ Ι Κ Ο Υ Σ ΤΟΜΕΙΣ, υπαρχει ΕΛΠΙΔΑ ανακαμψης…………….

  2. tasos

    Το πανεπιστήμιο (όπως και κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα) έχει τη φυσιολογική αποστολή να παράγει και προάγει τη γνώση προς όφελος πρώτα της τοπικής κοινωνίας – της χώρας όπου λειτουργεί!
    Εδώ, συχνά εξυπηρετούν άσχετες πολιτικές σκοπιμότητες όπως: Εικονική μείωση της ανεργίας των νέων, οικονομική ενίσχυση περιοχών όπου ιδρύονται, απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων για άσχετη όμως με τις ανάγκες της χώρας έρευνα – κάτι που γίνεται και εστία διαφθοράς και εντείνεται με την έλλειψη στόχων και χρηματοδότησης, βόλεμα ημετέρων «δασκάλων» κλπ. Υπάρχουν όμως και χώροι όπου γίνεται σοβαρή δουλειά και συνήθως με πενιχρά μέσα (τιμωρούνται επειδή «χαλάν την πιάτσα»).
    Αλλά τα πανεπιστήμια, όπως και σχεδόν κάθε είδους εγχώρια δραστηριότητα, δεν είναι προσανατολισμένα προς το… δημόσιο συμφέρον. Γι’ αυτό και δεν υπάρχουν οι τέσσερις «ιδέες-νόμοι» που γράφει ο αρθρογράφος. Σάμπως δεν ξέρουν οι «αρμόδιοι» το πως στήνεται ένα σοβαρό πανεπιστήμιο ή χώρα! Αλλά αυτό είναι πολιτική επιλογή. Διότι όλοι πιστεύουν υπερβολικά στο προσωπικό όφελος και ελάχιστα στο συλλογικό. Είναι νοοτροπία αυτό που έχει διαποτίσει τα πάντα. Είναι στάση ζωής στη μεταλλαγμένη ελληνική κοινωνία εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό θα πρέπει να αλλάξει πρώτα πριν είναι πολύ αργά. Όλα τα άλλα θα διορθωθούν ως συνέπεια. Δεν πρόκειται όμως να διορθωθεί η παιδεία ως μεμονωμένο πρόβλημα. Παρότι δημόσια ιδρύματα, τα πανεπιστήμια, στην πράξη φαίνεται πως λειτουργούν πολύ πιο «ιδιωτικά» από άλλα γνήσια ιδιωτικά!

  3. byron

    Μα…. Η αξιολόγηση των πανεπιστημίων είναι μέρος του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που οδηγεί στη διάλυση της δημόσιας παιδείας. Το πανεπιστημιακό κίνημα θα διεξάγει ολομέτωπο αγώνα και θα ανατρέψει το μοντέλο αυτό στην πράξη!

    • byron

      Άσχετο Υστερόγραφο: Δεν το έγραψα εγώ τα παραπάνω, είναι πλαστογραφία της Προεδρίας της Δημοκρατίας.

  4. KKK

    Μου ελεγε πρυτανης της Θεσσαλονικης οτι διδασκε σε Αμερικανικο Πανεπιστημιο (οπου ..ΑΠΟΔΕΧΟΤΑΝ την υποχρεωτικη αξιολογηση απο τους φοιτητες) χωρις το εδω Πανεπιστημιο να ξερει( η να καταλαβει) οτι …λειπει!!!!!




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: