Φοβού τους Δαναούς και δωρα φέροντας

Konstantakopoulos.blogspot.com

Το Παρόν, 29.4.2012

Από τη σοβιετική «καταστρόικα» στην ευρωπαϊκή κατάρρευση

Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Πρόδωσε ο Παπανδρέου; Το ερώτημα έθεσε εμμέσως, ο ανερχόμενος «αντιμνημονιακός αστήρ» της δεξιάς, Πάνος Καμμένος. Ακόμα ταχύτερα ανερχόμενος, λόγω της ευφυίας με την οποία αντιμετωπίζει την αριστερά και της βλακείας που τον αντιμετωπίζει εκείνη. Το ερώτημα δεν μας απασχολεί για ιστορικούς ή … «ποινικούς» λόγους. Ενδιαφερόμαστε για τους βαθύτερους μηχανισμούς που οδηγούν έναν πολιτικό ή μια παράταξη να «προδώσουν». Αν δεν τους καταλάβουμε, χτες ήταν ο Παπανδρέου, αύριο θάναι κάποιος άλλος, μπορεί και ο ίδιος ο Καμμένος! Χτες ήταν τα Μνημόνια, αύριο μπορεί να είναι μια άγαρμπη αντίθεση σε αυτά.

Ο Παπανδρέου υπήρξε κεντρικό πρόσωπο μιας  παγκόσμιας συνωμοσίας, που αποσκοπούσε να φέρει το ΔΝΤ σε Ελλάδα/ευρωζώνη, καθιστώντας το παγκόσμιο Χρήμα (οίκους και αγορές), διαχειριστή της Ευρώπης και την Ελλάδα «πειραματόζωο-προπομπό» μιας γιγαντιαίας μεταβολής του μεταπολεμικού συστήματος. Πίσω από τις πολιτικο-οικονομικές σκοπιμότητες, υπάρχουν και στρατηγικές επιδιώξεις. Της κατάλυσης του ελληνικού κράτους, με Μνημόνια/Δανειακες, προηγήθηκε η απόπειρα  κατάλυσης του κυπριακού, με το σχέδιο Ανάν.

Αντικειμενικά «προδότες», υποκειμενικά μεταρρυθμιστές

Αντικειμενικά, ο Παπανδρέου «πρόδωσε». Υποκειμενικά όχι. Γιατί δεν μπορούσε να προβλέψει τις συνέπειες των ενεργειών του στην Ελλάδα και τον ίδιο. Παραπλάνησε τους ‘Ελληνες, αλλά και τον εαυτό του. Νοιώθοντας ειλικρινής στην πρόθεσή του, ήταν πολύ αποτελεσματικότερος στην εξαπάτηση. (Ο Σαμαράς εμφανίζεται λιγότερο ικανός).  Ο Παπανδρέου και ο Γκορμπατσώφ είχαν στοιχείο αυθεντικότητας. Το ίδιο βρίσκουμε στους Γέλτσιν και Καμμένο.

Υφίστανται σημαντικές ομοιότητες στον τρόπο κατάρρευσης της ΕΣΣΔ, της Ελλάδας και την αρχή κατάρρευσης της ΕΕ. Ο Γκορμπατσώφ και οι «μεταρρυθμιστές» δεν πίστευαν στο σύστημά τους, όπως ο Παπανδρέου και η ελληνική ελίτ δεν πιστεύουν στην Ελλάδα. Για να «αλλάξουν» το σύστημα πήγαν σε αυτούς που θαύμαζαν και θεωρούσαν φίλους να τους φτιάξουν τα «πρόγραμμα μεταρρύθμισης».

Πως διαλύθηκε «εκ των έσω» η ΕΣΣΔ

Η κεντρική ιδέα του Γκορμπατσώφ, στο βιβλίο του «Περεστρόικα», ήταν η αντιπαράθεση «πανανθρώπινων» και «ταξικών» αξιών, το κύρος του ανθρωπισμού εναντίον του κύρους του μαρξισμού, οι «καλοί τρόποι» του Γιώργου απέναντι στο εκφυλισμένο, απωθητικό «παλαιοΠΑΣΟΚ». Η ιδέα όμως δεν ήταν του Γκορμπατσώφ. Την επεξεργάστηκε το Michigan State University, με χρηματοδότηση του αμερικανικού κράτους, με τη συνεργασία ισχυρών δυνάμεων στο Κρεμλίνο, υπό την καθοδήγηση του ουκρανοεβραίου εμιγκρέ Σλιάπεντοχ.

Το ‘Ιδρυμα Σόρος ανέλαβε τη μαζική διάδοση της νέας ιδεολογίας, ανταμείβοντας όλους τους προβεβλημένους διανοούμενους και μηντιανθρώπους πολύ περισσότερο από τις κανονικές, «σοβιετικές» δουλειές τους.  Χρησιμοποιώντας την απαράμιλλη αίσθηση της «πολιτικής των μηχανισμών» που διέθετε, ο Γενικός Γραμματέας μεταβλήθηκε σε «έξυπνη βόμβα», βρίσκοντας εξ ενστίκτου την ιδιοσυχνότητα της δομής που κυβερνούσε και ανατινάζοντάς την. Αυτοί που τον καθοδηγούσαν χρησιμοποίησαν τις μεθόδους της «θεωρίας καταστροφών», όπως την «αλλαγή προσήμου», για να καταστρέψουν εκ των έσω, χωρίς να εμφανισθούν, το σοβιετικό οικοδόμημα.

Κανένα ον, καμιά δομή, βιολογική ή κοινωνική, δεν επιβιώνει αν δεν αντιλαμβάνεται ποιός είναι «εχθρός» και ποιός «φίλος». Το θεμελιώδες σφάλμα του Γκορμπατσώφ ήταν ότι εξέλαβε τη Δύση ως «φίλο» και κατέστρεψε την «εικόνα του εχθρού» στο σοβιετικό σύστημα. Η Δύση όμως ήταν ανελέητος εχθρός της ΕΣΣΔ από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα της ύπαρξής της. Ο γεωπολιτικός ανταγωνισμός Δύσης πάγια σταθερά της διεθνούς πραγματικότητας επί αιώνες. Αντίθετα με το ΚΚΣΕ, το κινεζικό ΚΚ διατήρησε πάντα την «εικόνα του εχθρού» στο κέντρο της επικοινωνιακής πολιτικής. Αυτός είναι ένας λόγος που κυβερνά σήμερα.

Το θεμελιώδες σφάλμα του Παπανδρέου ήταν ότι πήρε για φίλους του και της Ελλάδας τους Σόρος, Ρότσιλντ, Ρουμπινί, Τσιόπα, Ρόντος, Goldman Sachs, ΔΝΤ και δεν συμμαζεύεται. Το θεμελιώδες (και στενά ιδιοτελές) σφάλμα των ανώτερων γερμανικών τάξεων είναι ότι εξέλαβαν τον «εχθρό», τις «αγορές», ως «σύμμαχο», αναθέτοντάς του, με μια συμφωνία τύπου Φάουστ, ρόλο «χωροφυλακής» της ευρωζώνης. Γκορμπατσώφ, Παπανδρέου, Μέρκελ έβαλαν τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα. Ο λύκος τάφαγε ή ετοιμάζεται.

Από τον «φιλελευθερισμό» στον ψευτο-εθνικισμό, από τον Γκορμπατσώφ στον Γέλτσιν

Το 1990-91, όταν οι Σοβιετικοί δεν είχαν πια να φάνε, η περεστρόικα είχε εξελιχθεί σε καταστρόικα, ο Γκορμπατσώφ περιφερόταν διεθνώς ως (αναποτελεσματικός) επαίτης, άλλες προσωπικότητες και «ιδεολογικά ρεύματα» κινητοποιήθηκαν για να αποτελειώσουν την καταστροφή που άρχισε. Το ίδιο άρχισε να γίνεται στην Ελλάδα μετά τις 28.10.2011. Αν στην πρώτη φάση χρησιμοποιήθηκαν ο «ανθρωπισμός» και η «δημοκρατία», στη δεύτερη ήταν ο «εθνικισμός» (σε μια γελοία εκδοχή) και η «ισχυρή εξουσία» που εμφανίστηκαν, ως από μηχανής Θεός, ενώπιον ενός απελπισμένου, εν πλήρει συγχύσει σοβιετικού πληθυσμού που δεν είχε από πού να πιαστεί για να σωθεί.

Ο Αντρέι Ζαχάρωφ και οι θεωρίες της «σύγκλισης συστημάτων» χρησίμευσαν  στην πρώτη φάση της αποδόμησης, ο Σολζενίτσιν και η ρωσική μεταφυσική για να ολοκληρωθεί η καταστροφή. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε με πρωτοβουλία της Ρωσίας, που καθιέρωσε εθνική επέτειο για να γιορτάσει την ανεξαρτησία της από την ΕΣΣΔ! Η σοβιετική οικονομία και επιστήμη παραδόθηκε προς λεηλασία σε μια δράκα ολιγαρχών που υποστήριζαν ξένες υπηρεσίες.  Η πρ. ΕΣΣΔ γνώρισε τη μεγαλύτερη κοινωνικο-οικονομική καταστροφή του βιομηχανικού κόσμου. Στις 3.10.1993, με τις ενθάρρυνση και υπό τις φρενήρεις επευφημίες των δυτικών, τα τανκς του Γέλτσιν κανονιοβόλησαν επί μία ημέρα το δημοκρατικότερο κοινοβούλιο στη ρωσική ιστορία, σκοτώνοντας 1500 ανθρώπους και την ιδέα της δημοκρατίας στη Ρωσία, που θα διαλυόταν στα εξ ων συνετέθη αν δεν εμφανιζόταν, μερικά χρόνια αργότερα, ο Πούτιν.

Ο Γέλτσιν ήταν μια ισχυρότατη προσωπικότητα, με ένστικτο αυτοσυντήρησης και πάθος για την εξουσία που δεν είχε άλλος Ρώσος ηγέτης μετά τον Στάλιν. Οι αρχικές αιτίες της σύγκρουσής του με τον Γκορμπατσώφ ήταν ο ατίθασος χαρακτήρας του και η αίσθηση ότι τον αδικούσαν. Περισσότερο ψυχολογικές, ελάχιστα πολιτικές. Οι διανοητικές του ικανότητες ήταν αντιστρόφως ανάλογες της εξουσιαστικής του δύναμης, ανάλογες αυτών των Γκορμπατσώφ, Παπανδρέου, Μέρκελ. Η έλλειψη πνευματικού ορίζοντα και στέρεης ηθικής αναφοράς διευκόλυνε τη μετατροπή του σε ασυνείδητο όργανο των εχθρών της Ρωσίας.

Ελλάδα, Ευρώπη, Μέση Ανατολή

Οι ιστορικές αναλογίες έχουν ενδιαφέρον γιατί η Ιστορία δεν είναι Φυσική. Το παρελθόν δεν αλλάζει, το μέλλον μπορεί. Κυττάξτε τη Φουκουσίμα, τη Μέση Ανατολή, την Ευρώπη. Μπαίνουμε σε έναν «αιώνα καταστροφών» που δεν απειλεί μόνο εμάς, αλλά όλη την ανθρωπότητα. «Ο αληθινός μου αντίπαλος δεν έχει πρόσωπο, κόμμα, πρόγραμμα, δεν εκλέγεται και όμως κυβερνά. Ο αληθινός μου αντίπαλος είναι ο κόσμος του χρήματος», διακήρυξε ο σοσιαλιστής υποψήφιος Πρόεδρος του λαού που ίδρυσε τη σύγχρονη Ευρώπη, ο Φρανσουά Ολάντ.

Η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, της ελευθερίας, της πολιτικής, του θεάτρου, του Λόγου. Στο ιωνικό δωδεκάπολο, στα ‘Αβδηρα και την Αθήνα, ο άνθρωπος έκανε τη μεγαλύτερη επανάσταση από τότε που σηκώθηκε στα δυό του πόδια. Στα νεώτερα χρόνια κάναμε τη μεγαλύτερη επανάσταση στην Ευρώπη μετά τη γαλλική, προτάξαμε τη σφοδρότερη αντίσταση στον Χίτλερ, δώσαμε στην Κύπρο ένα παραδειγματικό αντιαποικιακό αγώνα. Αυτή είναι η ταυτότητά μας. Αν τη χάσουμε θα χαθούμε. Το ξέρουν όσοι χρησιμοποιούν εναντίον μας τα αρχαία σύμβολα. Η Ευρώπη είναι το δικό μας παιδί. Ακόμα κι αν χρειαστεί να φύγουμε ή να συγκρουσθούμε μαζί της, πρέπει να το κάνουμε επ’ ονόματί της.

Ο τρόπος για να μείνουμε στην Ευρώπη δεν είναι ασφαλώς η μέθοδος Προβόπουλου, Παπανδρέου, Παπαδήμου. Το αντίθετο, κάνοντας  ότι μας λένε, οργανώνουμε την έξοδό μας από την Ευρώπη και βοηθάμε τη διάλυσή της. Ο δρόμος για την Ευρώπη είναι ο δρόμος του Σιράκ, του Ολάντ και του Μελανσόν, του Σμιτ και του Λαφοντέν, του Κολ και του Σοάρες, όχι ασφαλώς ο δρόμος του Σαρκοζί, ούτε εκείνος της Λεπέν και του νεοφασισμού. Είναι ο δρόμος υποκειμένου που υπάρχει και σκέφτεται για τον εαυτό του, μπορεί να διαπραγματευτεί, να διαφωνήσει, να συγκρουστεί όταν χρειάζεται.

Είναι τελείως ανακριβές ότι, φεύγοντας από τη Ευρώπη, μας περιμένουν άλλοι φίλοι να μας υποδεχτούν με ανοιχτές αγκάλες. Γεωπολιτικά, η Ελλάδα, εδώ που είναι στριμωγμένη, οφείλει για να επιβιώσει να ελίσσεται έξυπνα, χωρίς να «μπατάρει», ανάμεσα στη Δυτική Ευρώπη, τον σλαβικό και τον μεσανατολικό (Ισραήλ και Αραβομουσουλμάνοι).

Είναι τελείως ανακριβές ότι τα πετρέλαια/αέρια στις θάλασσές μας είναι διαβατήριο για την άκοπη ευτυχία, όπως δεν υπήρξαν για το 90% των λαών που δυστύχησαν και καταστράφηκαν, δεν ευτύχησαν, εξαιτίας των θησαυρών τους. Είναι κολοσσιαίο σφάλμα εκτίμησης ότι Ρωσία, ΗΠΑ και Ισραήλ είναι σύμμαχοι στην Ανατολική Μεσόγειο, όπως λένε και πιστεύουν οι Καμμένος και Σαμαράς. Κακώς πιστεύουν όσα τους λένε οι δικοί τους φίλοι. Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: