Αρχείο για Μαΐου, 2012

Προφητικόν!
του Βασίλη Βιλλιάρδου, Σοφοκλέους 10
Είναι Παρασκευή βράδυ, όταν ο καινούργιος, ικανότατος πρωθυπουργός της χώρας ανακοινώνει, μέσα από ένα τηλεοπτικό διάγγελμα του, την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – με τη συμφωνία και με τη βοήθεια των πρώην «εταίρων» της

Κατά τον Αϊνστάιν, «ο ορισμός της ηλιθιότητας είναι το να επιχειρείς για δεύτερη φορά το ίδιο πείραμα, ελπίζοντας και αναμένοντας να έχεις διαφορετικό αποτέλεσμα». Για παράδειγμα, το να βάζεις τρεις κουταλιές ζάχαρη στον καφέ, διαπιστώνοντας ότι είναι πολύ γλυκός και να επιμένεις στην ίδια συνταγή (τρεις κουταλιές ζάχαρη), περιμένοντας να είναι, αυτή τη φορά, πικρός.

Στην περίπτωση της Ελλάδας, να ελπίζεις ανόητα ότι, με την ίδια συνταγή (κυβέρνηση, πολιτικά κόμματα κλπ.), θα καταφέρεις να διορθώσεις τα σφάλματα της χώρας σου – ή/και ότι, με την ίδια μέθοδο (μνημόνια, ΔΝΤ, αποικιοκρατικές συμβάσεις), θα ξεφύγεις από την συνεχιζόμενη καταστροφική ύφεση που προκλήθηκε.

Απλούστερα ότι, με την ίδια «συνταγή» και με τα ίδια «διεφθαρμένα, σάπια υλικά», θα επανέλθει ως εκ θαύματος η χώρα σε πρωτογενή πλεονάσματα, θα μειωθεί η τρομακτική ανεργία, θα αναβιώσουν οι επιχειρήσεις, θα αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, θα υπάρξουν πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και θα ακολουθήσει ανάπτυξη – με την παράλληλη καταπολέμηση της διαπλοκής και της διαφθοράς, χωρίς να λεηλατηθεί η δημόσια και η ιδιωτική περιουσία.”

Σενάριο

Είναι Παρασκευή βράδυ όταν ο καινούργιος, ικανότατος, για πρώτη φορά ανιδιοτελής και συνετός πρωθυπουργός της Ελλάδας ανακοινώνει, μέσα από ένα αναλυτικό, δραματικό τηλεοπτικό διάγγελμα του, την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη – με τη συμφωνία των «εταίρων» της, οι οποίοι είναι πρόθυμοι για τα παρακάτω:

(α)  να αποδεχθούν τη μετατροπή του συνόλου των δημοσίων και ιδιωτικών χρεών της σε δραχμές, έτσι ώστε να συμμετέχουν σε μία ενδεχόμενη υποτίμηση, η οποία θα μείωνε έμμεσα, «πληθωριστικά» δηλαδή, τις απαιτήσεις τους – οπότε να προσπαθήσουν να αποφευχθεί, επεμβαίνοντας μέσω της ΕΚΤ στην αγορά συναλλάγματος,

(β) να συμφωνήσουν σε μία μερική διαγραφή (haircut) των διακρατικών χρεών (μέχρι στιγμής, η Ελλάδα έχει λάβει 126 δις € από τις χώρες της Ευρωζώνης), της τάξης των 80 δις €, έτσι ώστε το δημόσιο χρέος να μην ξεπερνάει το 100% του ΑΕΠ,

(γ) να συνεχίσουν να ενισχύουν τις τράπεζες της, για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου θα εξασφαλισθεί η μη κατάρρευση τους, καθώς επίσης

(δ)  να παραμείνει η Ελλάδα μέλος της Ευρωπαϊκή Ένωσης, παρά την έξοδο της από την Ευρωζώνη – χωρίς όμως να είναι υποχρεωμένη να τηρεί τις απορρέουσες από τη σύμβαση δεσμεύσεις (απαγόρευση δασμών κλπ.), για ένα χρονικό διάστημα πέντε ετών.

Όλα αυτά βέβαια σε αντάλλαγμα, για τον οδυνηρό εκβιασμό της εξόδου, η οποία δεν θα έπρεπε να οδηγήσει την Ελλάδα στην αυτοκτονία – ούτε τους Έλληνες στον «Καιάδα», παρά το ότι οι ευθύνες τους δεν είναι αμελητέες.

Σε όσους αναρωτιούνται γιατί συμφώνησαν οι «εταίροι» μας με αυτούς τους όρους”, αναφέρει χαρακτηριστικά ο καινούργιος πρωθυπουργός, “θα θέλαμε να τους ενημερώσουμε ότι, πήραμε το ρίσκο μίας άμεσης στάσης πληρωμών εντός του ευρώ (είναι δικαίωμα μας), με το να μην αποδεχτούμε καμία νέα δόση από τη δανειακή σύμβαση – γεγονός που θα τους κόστιζε τουλάχιστον ένα τρις €, συν τις απροσδιόριστες αλυσιδωτές αντιδράσεις εντός της Ευρωζώνης και σε ολόκληρο τον πλανήτη (όπου, μόνο οι μειώσεις των χρηματιστηριακών αξιών, η επιβράδυνση του ρυθμού ανάπτυξης και οι χρεοκοπίες τραπεζών, θα ανερχόταν σε πολλά τρις €).

Άλλωστε δικαιούμαστε μία τέτοια «αποζημίωση», αφού συμβάλλαμε στο να γίνει το ευρώ το δεύτερο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με τη θυσία των εξαγωγών μας, λόγω της ανόδου της ισοτιμίας του κοινού νομίσματος, η οποία προκάλεσε, μεταξύ άλλων, την αποβιομηχανοποιηση της πατρίδας μας (ενώ η λαθρομετανάστευση, με τη «βοήθεια» της συνθήκης του Δουβλίνου, μας οδηγεί στα όρια της καταστροφής).

Εκτός αυτού, η Γερμανία κέρδισε τεράστια ποσά από τη διατήρηση της σχετικά χαμηλής ισοτιμίας του ευρώ απέναντι στο δολάριο (σε σχέση με το μάρκο, το οποίο θα είχε ανατιμηθεί σε μεγάλο βαθμό, με αποτέλεσμα την κατάρρευση των εξαγωγών της), ενώ συνεχίζει να κερδίζει – αφού δανείζεται με σχεδόν μηδενικά επιτόκια, τόσο το κράτος, όσο και οι επιχειρήσεις της.

Φυσικά η αποβολή κάποιας χώρας από την Ευρωζώνη δεν είναι η σωστή λύση, ούτε για τις ίδιες, ούτε για την Ευρώπη, ούτε για τη Δύση, ούτε για την παγκόσμια ειρήνη – πόσο μάλλον όταν πολλές άλλες θα ακολουθήσουν ή, έστω, θα το υποθέσουν, με οδυνηρά επακόλουθα για το μέλλον του πλανήτη.

Εν τούτοις, δεν μπορούμε να παρακαλούμε, να υποκύπτουμε διαρκώς σε εκβιασμούς, να εξευτελιζόμαστε ή να περιμένουμε λογική και κατανόηση, από εκεί που δεν υπάρχει. Άλλωστε είμαστε βέβαιοι ότι, εάν τακτοποιήσουμε σωστά «τα του οίκου μας», δεν πρόκειται να βρεθούμε σε αδιέξοδα – είτε με το ευρώ, είτε με τη δραχμή”.

Συνεχίζοντας, ο νέος πρωθυπουργός ενημερώνει σχετικά με το ότι, οι τράπεζες θα παραμείνουν κλειστές για ένα μικρό χρονικό διάστημα, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν θα είναι εφικτές ούτε οι ηλεκτρονικές συναλλαγές. Όλοι οι λογαριασμοί θα παγώσουν, έτσι ώστε να μετατραπούν από ευρώ σε δραχμές, με ισοτιμία 1:1 – ενώ οι Έλληνες θα είναι υποχρεωμένοι να ανταλλάξουν τα χρήματα, τα οποία έχουν στο σπίτι τους, με δραχμές.

Το χρηματιστήριο θα κλείσει για λίγες ημέρες, έτσι ώστε να αποφευχθούν αγοραπωλησίες μετοχών σε καθεστώς πανικού, ενώ μέχρι να εκτυπωθούν νέα κέρματα και χαρτονομίσματα, οι συναλλαγές θα γίνονται μόνο ηλεκτρονικά. Στη συνέχεια, οι τραπεζικές αναλήψεις δεν θα επιτρέπεται να ξεπερνούν ένα συγκεκριμένο ποσόν της τάξης των 50 € ημερησίως, έτσι ώστε να μην απειληθούν με χρεοκοπία οι τράπεζες, λόγω του αναμενόμενου bank run.

Οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας, καθώς επίσης όλες οι άλλες πληρωμές του δημοσίου, θα εκτελούνται από αμέσως σε δραχμές – ενώ θα απαγορεύεται η ελεύθερη έξοδος των κεφαλαίων στο εξωτερικό, για την οποία θα απαιτείται προηγούμενη έγκριση. Για την εισαγωγή προϊόντων θα χρειάζεται συνάλλαγμα (ευρώ ή δολάρια), το οποίο θα αγοράζεται έναντι δραχμών, με αίτηση στις τράπεζες – σε μία ισοτιμία, η οποία θα καθορισθεί από την ελεύθερη αγορά.

Ο πρωθυπουργός συνεχίζει την ανακοίνωση του, ενημερώνοντας τους Έλληνες ότι, η Ευρωζώνη έχει λάβει τα παρακάτω μέτρα – έτσι ώστε να αποφευχθεί η μετάδοση της κρίσης στις υπόλοιπες αδύναμες οικονομίες της:

(α)  Παροχή απεριόριστης ρευστότητας εκ μέρους της ΕΚΤ στις κεντρικές τράπεζες, έτσι ώστε να είναι θωρακισμένες απέναντι στην προβλεπόμενη επίθεση των Ευρωπαίων καταθετών (bank run), οι οποίοι θα θελήσουν πανικόβλητοι να αποσύρουν τις καταθέσεις τους – φοβούμενοι την «τύχη» της Ελλάδας.

Οι τοπικές κεντρικές τράπεζες έχουν φροντίσει να έχουν οι εμπορικές τράπεζες αρκετά μετρητά στα ταμεία τους, για να ανταποκριθούν στην αυξημένη ζήτηση των καταθετών τους. Για το σκοπό αυτό χρησιμοποιείται το πρόγραμμα έκτακτης παροχής ρευστότητας (ELA), το οποίο επιτρέπει στις κεντρικές τράπεζες την «εκτύπωση» χρημάτων – με δική τους ευθύνη, φυσικά μετά από έγκριση της ΕΚΤ.

Με κριτήριο τις ιδιωτικές καταθέσεις των Ελλήνων (170 δις €), των Ιταλών (1,414 τρις €) και των Ισπανών (1,655 τρις €), οι οποίες ενδεχομένως θα αποσύρονταν στο μεγαλύτερο μέρος τους, η ΕΚΤ έχει υπολογίσει την ασφάλεια των κεντρικών τραπεζών, απέναντι σε ένα bank run, σε ένα ύψος μεγαλύτερο των 3 τρις € – επειδή ο πανικός δεν θα περιορισθεί στην Ιρλανδία, στην Πορτογαλία, στην Ισπανία και στην Ιταλία, αλλά θα επεκταθεί στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στην Κύπρο και αλλού.

Εδώ είναι μάλλον σκόπιμο να αναφέρουμε ότι, οι τράπεζες δεν διατηρούν στα ταμεία τους τις αποταμιεύσεις των πελατών τους, αλλά μόνο ένα ελάχιστο εγγυητικό ποσόν. Εκτός αυτού, σε αντίθεση με τις καταθέσεις, οι οποίες είναι δυνατόν να αναληφθούν βραχυπρόθεσμα, τα δάνεια των τραπεζών είναι μακροπρόθεσμα – οπότε δεν είναι σε θέση να τα απαιτήσουν αμέσως από τους πελάτες τους, επιχειρήσεις ή νοικοκυριά, για να ανταπεξέλθουν σε μία ενδεχόμενη μαζική απόσυρση των καταθέσεων.

(β) Αύξηση των κεφαλαίων του ταμείου χρηματοπιστωτικής σταθερότητας (ESM), το οποίο ξεκινάει τη λειτουργία του τον Ιούλιο του 2012, τουλάχιστον στο 1 τρις € – από τα 500 δις € που έχουν συμφωνηθεί. Παράλληλα, ο «εφοδιασμός» του με μία τραπεζική άδεια, παρά τις αντιρρήσεις των Γερμανών, έτσι ώστε να μπορεί να δανείζεται απεριόριστα από την ΕΚΤ. Η κίνηση αυτή έχει θεωρηθεί απαραίτητη, για να μπορέσει το ταμείο να ανταποκριθεί στα προβλήματα της εξόδου της Ελλάδας.

(γ)  Αγορά ομολόγων του δημοσίου των ασθενέστερων κρατών (Ισπανία, Ιταλία κλπ.) εκ μέρους της ΕΚΤ ή/και του ESM, έτσι ώστε να συμπιεσθούν τα επιτόκια δανεισμού, τα οποία διαφορετικά θα εκτοξεύονταν στα ύψη.

(δ)  Ενίσχυση των εμπορικών τραπεζών, οι οποίες θα χρειάζονταν «φρέσκα» χρήματα (ίδια κεφάλαια) για να επιβιώσουν – παράλληλα με τα δάνεια της ΕΚΤ. Τα χρήματα αυτά θα προέρχονται από το ESM, όπου όμως θα πρέπει να αλλάξουν οι μέχρι σήμερα ισχύοντες κανόνες – αφού το ESM επιτρέπεται να ενισχύει τα κράτη, αλλά όχι τις τράπεζες τους.

Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, συζητείται ήδη η ίδρυση ενός νέου ευρωπαϊκού ταμείου σταθερότητας, το οποίο θα μπορούσε να βοηθάει ειδικά τις προβληματικές τράπεζες της Ευρωζώνης – παρέχοντας παράλληλα εγγυήσεις για τις καταθέσεις των πολιτών των χωρών-μελών της Ευρωζώνης, με στόχο να μη προκαλούνται bank run.

(ε)  Έλεγχος της ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων, έτσι ώστε να μην είναι δυνατόν να μεταφέρουν τις καταθέσεις τους οι Ιταλοί, για παράδειγμα, στις γερμανικές τράπεζες ή σε άλλες χώρες του εξωτερικού – υποχρεώνοντας τις τοπικές τράπεζες σε χρεοκοπία.

Βέβαια, τέτοιου είδους κανόνες είναι αντίθετοι με τις βασικές αρχές της ΕΕ, ενώ θα ήταν δυνατόν να πανικοβάλλουν ακόμη περισσότερο τους καταθέτες. Εν τούτοις, η «φυγάδευση» των κεφαλαίων από τις χώρες του νότου, σε αυτές του βορά και ειδικά στη Γερμανία, μπορεί να δημιουργήσει τεράστια προβλήματα στην Ευρωζώνη – τα οποία είναι δύσκολο να αντιμετωπισθούν διαφορετικά.

(στ) Επί πλέον βοήθεια στην Ελλάδα, με στόχο τη σταθεροποίηση του νέου νομίσματος της (επέμβαση στις αγορές συναλλάγματος), το οποίο διαφορετικά θα κινδύνευε με μία τεράστια, άμεση υποτίμηση.

Φυσικά η προετοιμασία όλων των παραπάνω μέτρων είχε γίνει ήδη, «πίσω από τις πλάτες» της Ελλάδας – η οποία σχεδιαζόταν να εκβιαστεί στην έξοδο, χωρίς την παραμικρή αποζημίωση, εάν είχε καθυστερήσει (πέρα από τον Ιούνιο) να προβεί σε στάση πληρωμών.

Συνεχίζοντας το διάγγελμα του, ο πρωθυπουργός αναφέρει ότι, έχουν ληφθεί τα απαιτούμενα μέτρα για την εξασφάλιση των εισαγωγών ενέργειας και λοιπών βασικών προϊόντων, έτσι ώστε να μην υπάρξει πρόβλημα κατά τους τρεις επόμενους μήνες – όπου όμως η Ελλάδα οφείλει να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στο μέλλον μόνη της.

Φυσικά το ΔΝΤ έχει εκδιωχθεί, το μνημόνια έχει πάψει να ισχύει και η δανειακή σύμβαση υποτέλειας έχει διαφοροποιηθεί – με τα επιτόκια δανεισμού να μην ξεπερνούν το 0,5% επάνω από το βασικό της ΕΚΤ (1,5% συνολικά) και τις μέχρι τότε δόσεις αποπληρωμής (Πίνακας Ι) να έχουν περιορισθεί αισθητά, μετά τη νέα διαγραφή των 80 δις €.

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Υποχρεώσεις πληρωμής χρεολυσίων μετά το PSI plus, σε δις €

Έτος Χρεολύσια
2012 8,6
2013 12,9
2014 25,4
2015 16,5
2016 13,4
2017 7,4
2018 5,5
2019 7,8
2020 5,7

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Ειδικά όσον αφορά τα χρεολύσια 2014-2016, τα οποία θα ήταν αδύνατον ποτέ να πληρωθούν, λόγω του τεράστιου ύψους τους, έχουν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα, έτσι ώστε να μειωθούν σε εφικτά επίπεδα.

Περαιτέρω, ο πρωθυπουργός επιχειρεί να αιτιολογήσει την απόφαση του στους πολίτες της χώρας του, γνωρίζοντας πάρα πολύ καλά ότι, εάν αντιδράσουν αρνητικά ή/και εάν δεν συμμετέχουν ενεργά στην επανεκκίνηση της οικονομίας της πατρίδας τους, το τολμηρό εγχείρημα του δεν πρόκειται να έχει αίσιο τέλος – παρά τα ανταλλάγματα, τα οποία έχει εξασφαλίσει, με τις επιτυχημένες διαπραγματεύσεις της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη.

ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ο πρωθυπουργός εξηγεί ότι, υπήρχαν δύο μόνο τρόποι εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη: είτε να εξέλθει οικιοθελώς από την ΕΕ και, κατ’ επέκταση, από τη ζώνη του κοινού νομίσματος, είτε να υιοθετηθεί μονομερώς ένα εθνικό νόμισμα, λόγω αδυναμίας δανεισμού, σε συνδυασμό με το (παράνομο) σταμάτημα της παροχής ρευστότητας στη χώρα από την ΕΚΤ – γεγονός που θα σήμαινε την de facto καταγγελία της σύμβασης της Ευρωζώνης.

Δυστυχώς η Ελλάδα”, τονίζει χαρακτηριστικά, “παρά το ότι αντιμετωπίζει τα μικρότερα προβλήματα, σε σχέση με τις άλλες χώρες της ΕΕ, έχει επιλεχθεί από τη Γερμανία ως η ιδανικότερη χώρα, για τον παραδειγματισμό των υπολοίπων – ενδεχομένως στα πλαίσια των σχεδίων της ισχυρότατης αυτής «οικονομικής μηχανής», να ηγηθεί όλων των άλλων κρατών”.

Για να τεκμηριώσει δε τη θέση του, παρουσιάζει στους Έλληνες τον Πίνακα ΙΙ, σύμφωνα με τον οποίο το συνολικό χρέος της Ελλάδας είναι σχεδόν ίσο με αυτό της Γερμανίας – ενώ τα δημόσιο και ιδιωτικά περιουσιακά στοιχεία των Ελλήνων είναι, σε αντίθεση με τα άλλα κράτη, πολλαπλάσια των χρεών της.

ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: ΑΕΠ σε δις € και συνολικά χρέη 2011, δημόσια και ιδιωτικά, ως ποσοστό επί του ΑΕΠ, χωρίς τις τράπεζες

Χώρα ΑΕΠ Επιχειρήσεις Νοικοκυριά Δημόσιο Σύνολο
Ιρλανδία 170 245 123 109 477
Πορτογαλία 186 149 106 106 361
Ισπανία 1.182 192 87 67 346
Βέλγιο* 407 175 53 95 323
Γαλλία 2.160 150 61 87 298
Ιταλία 1.728 110 50 121 281
Ελλάδα** 218 74 71 124 269
Γερμανία 2.790 80 60 83 223

* Το διπλάσιο ΑΕΠ από την Ελλάδα, με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων!

** Μετά από την αφαίρεση των 100 δις € χρέους (PSI), χωρίς την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. 

Πηγή: MM (IMF), World Factbook

Πίνακας: Β. Βιλιάρδος

Τέλος, ο πρωθυπουργός αναφέρεται στις δύο διαφορετικές προτάσεις, οι οποίες του παρουσιάστηκαν από τη Γερμανία και τις οποίες απέρριψε:

(α)  Διπλό νόμισμα: Η εναλλακτική αυτή λύση προήλθε από τον οικονομολόγο της Deutsche Bank, ο οποίος πρότεινε την εισαγωγή ενός δεύτερου νομίσματος (G-Euro), για την πληρωμή των υποχρεώσεων του δημοσίου – ουσιαστικά ένα είδος «ομολόγου», με τη μορφή ενός ειδικού χαρτονομίσματος.

Κατά την άποψη του οικονομολόγου, το παράλληλο νόμισμα θα υποτιμούταν αμέσως, περίπου κατά 50% – με αποτέλεσμα να γίνουν πιο φθηνά τα ελληνικά προϊόντα στις διεθνείς αγορές και να ανακτηθεί η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας μας, χωρίς το σοκ που θα προκαλούσε μία ξαφνική έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη (γεγονός για το οποίοδεν υπάρχει ουσιαστικά προηγούμενη εμπειρία, αφού η Ευρωζώνη δεν είναι μία απλή νομισματική ένωση ανεξάρτητων μεταξύ τους χωρών).

Πρακτικά λοιπόν, οι πληρωμές του Ελληνικού δημοσίου με το παράλληλο νόμισμα θα έχαναν το 50% της αγοραστικής αξίας τους – ενώ δεν θα εξοφλούταν με αυτό μόνο τα τιμολόγια των προμηθευτών του δημοσίου, αλλά και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων, οι συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας κλπ.

Πάντοτε κατά τον πρωθυπουργό, το πιθανότερο αποτέλεσμα θα ήταν να προκληθούν τεράστιες κοινωνικές αναταραχές και εξεγέρσεις στην Ελλάδα – αφού τα εισοδήματα (μισθοί, συντάξεις κλπ.) θα περιορίζονταν κατά 50%, ενώ όλες οι υπόλοιπες τιμές (όπως περίπου συμβαίνει και με την εσωτερική υποτίμηση, εάν γίνει μέσα σε ένα μικρό χρονικό διάστημα), θα παρέμεναν στο ίδιο ύψος. Επειδή δε το ιδιωτικό χρέος θα συνέχιζε να είναι σε ευρώ (δάνεια, τόκοι κλπ.), όλοι όσοι οφειλέτες θα είχαν εισοδήματα στο παράλληλο νόμισμα, θα χρεοκοπούσαν σχεδόν ακαριαία.

Επομένως, αν και το παράλληλο νόμισμα θα μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά μακροπρόθεσμα, όπως συμβαίνει και με την εσωτερική υποτίμηση, αφού οι τιμές των προϊόντων, τα ενοίκια κλπ. θα προσαρμόζονταν σταδιακά, θα λειτουργούσε βραχυπρόθεσμα πολύ πιο καταστροφικά, από την υιοθέτηση της δραχμής – οπότε δεν αποτελούσε σε καμία περίπτωση λύση.

(β)  Δημιουργία ειδικών οικονομικών ζωνών: Η Γερμανία, με στόχο να βοηθηθεί η ανάπτυξη (η δική της μάλλον και όχι η δική μας), μέσω των νέων επενδύσεων, πρότεινε τη δημιουργία ζωνών χαμηλής φορολόγησης και περιορισμένου κόστους, χωρίς εργασιακές συμβάσεις και με περιορισμένες κοινωνικές εισφορές, κατά το παράδειγμα της Κίνας.

Επίσης, τη δημιουργία μίας εταιρείας ειδικού σκοπού, κατά το παράδειγμα των (ληστρικών) ιδιωτικοποιήσεων στην Ανατολική Γερμανία, στην οποία θα μεταφέρονταν όλα τα περιουσιακά στοιχεία του δημοσίου – έτσι ώστε να «διευκολυνθούν» οι αποκρατικοποιήσεις.

Φυσικά και οι δύο αυτές προτάσεις θεωρήθηκαν προσβλητικές και εγκληματικές για μία πολιτισμένη ευρωπαϊκή χώρα, όπως η Ελλάδα”, τόνισε ο πρωθυπουργός, “η οποία δεν θα ήθελε να καταλυθούν εντελώς τα δικαιώματα των εργαζομένων και να κινεζοποιηθεί η παραγωγή, αλλά ούτε και να λεηλατηθεί η δημόσια περιουσία – η οποία ανήκει σε όλους τους Έλληνες”.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Συνεχίζοντας ο πρωθυπουργός, αναφέρθηκε στο θέμα του μνημονίου, για το οποίο υπήρξε η παρακάτω τοποθέτηση του, στις συζητήσεις εντός της κυβέρνησης – πριν ακόμη αποφασισθεί η έξοδος της Ελλάδας:

“Μνημόνιο και δανειακή σύμβαση είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα – όπου η αποδοχή της δανειακής σύμβασης, δεν σημαίνει απαραίτητα την υποταγή στο μνημόνιο και στο ΔΝΤ, αλλά την εξασφάλιση της αποπληρωμής των οφειλών της Ελλάδας (δόσεις, επιτόκιο, εγγυήσεις), απέναντι στους διεθνείς πιστωτές της.

Επομένως, είναι εντελώς ανόητες οι όποιες αναφορές σε καταγγελία της δανειακής σύμβασης – η οποία φυσικά θα έπαυε να υπάρχει, εάν δεν παίρναμε τα χρήματα. Από την άλλη πλευρά, το αποτέλεσμα των εκλογών θα μπορούσε να είναι καθοριστικό για τον απεγκλωβισμό της Ελλάδας από το ΔΝΤ, από το μνημόνιο και από τις καταστροφικές «συνταγές» του.

Αυτό που χρειαζόμαστε είναι μία ολοκληρωμένη στρατηγική, με εναλλακτικά σενάρια (Β, Γ κλπ.), συμπεφωνημένη από τα μεγάλα τουλάχιστον κόμματα, πριν ακόμη από τις εκλογές – σε σχέση με τη δανειακή σύμβαση, με το μνημόνιο και με τα κατάλληλα μέτρα για την οικονομία, βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα.

Η αναδιαπραγμάτευση τώρα της δανειακής σύμβασης, ιδιαίτερα όσον αφορά την κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας, δεν είναι εκτός πραγματικότητας. Επόμενος στόχος πρέπει να είναι η επίτευξη χαμηλότερων επιτοκίων, καθώς επίσης η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής – έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η τήρηση της σύμβασης, χωρίς να διακινδυνεύεται η χρεοκοπία ή/και η απώλεια του εθνικού πλούτου και χωρίς να καταστραφεί ακόμη περισσότερο η Ελληνική οικονομία.

Άλλωστε όλοι οι Ευρωπαίοι και κυρίως οι Γερμανοί γνωρίζουν ότι, το μνημόνιο και οι δανειακές συμβάσεις που υπεγράφησαν, είναι εκτός των πλαισίων της νομιμότητας – είναι παράνομες. Δυστυχώς αυτήν την αποικιοκρατική σύμβαση υποτέλειας αποδέχθηκαν εκείνοι οι πολιτικοί, οι οποίοι ζητούσαν ξανά την ψήφο των Ελλήνων – όχι απλά για να κυβερνήσουν, αλλά για να μην αποκαλυφθεί τι ακριβώς υπέγραψαν και για να μην τιμωρηθούν.

Τέλος, η επιλογή δεν είναι μόνο ευρώ ή δραχμή, αλλά το εάν θα ανήκει η χώρα στην Ευρώπη – κάτι που ενέχει ποιοτικά (οικονομικά, κοινωνικά, γεωπολιτικά,  κλπ.), εντελώς διαφορετικούς κινδύνους”.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ας μην πανικοβαλλόμαστε”, ολοκλήρωσε το διάγγελμα του ο πρωθυπουργός, μετά τη μικρή αναφορά στις προηγούμενες συζητήσεις, τονίζοντας ότι “η έξοδος από το Ευρώ, παρά το ότι δεν την επιθυμεί κανένας Έλληνας, αφού είναι εξαιρετικά επώδυνη και άδικη για την πατρίδα μας, δεν είναι η συντέλεια του κόσμου – πόσο μάλλον όταν δεν είναι μονομερής, όταν έχουν ληφθεί όλα τα μέτρα στήριξης της χώρας και αφού δεν θα υποχρεωθεί σε νέους εξευτελισμούς εκ μέρους της Γερμανίας και των μπράβων των τοκογλύφων”.

Ας μην ξεχνάμε ότι”, συνέχισε, “η Ελλάδα είναι μία πολύ πλούσια χώρα, η οποία έχει κάνει μεν αρκετά λάθη, αλλά δεν κατάστρεψε τον πλανήτη – όπως η Γερμανία στους δύο παγκοσμίους πολέμους. Σίγουρα η δραχμή θα μας δημιουργήσει πάρα πολλά προβλήματα – πόσο μάλλον όταν ολόκληρη η παγκόσμια οικονομία είναι εγκλωβισμένη σε ένα καθοδικό σπιράλ θανάτου, από το οποίο πολύ δύσκολα θα ξεφύγει.

Ειδικότερα, η Ευρωζώνη έχει τεράστια προβλήματα – με τον τραπεζικό κλάδο να είναι υπερχρεωμένος, με την Ιρλανδία αθεράπευτα χρεοκοπημένη, με την Ισπανία στα πρόθυρα της καταστροφής, με την Ιταλία, τη Γαλλία και το Βέλγιο να νοσούν σοβαρά και με τη Γερμανία να επιμένει στην αδιέξοδη πολιτική λιτότητας, χωρίς αναπτυξιακά σχέδια.

Από την άλλη πλευρά, η ζήτηση στις Η.Π.Α. μειώνεται συνεχώς, ενώ το έλλειμμα και τα χρέη της υπερδύναμης είναι εκτός ελέγχου. Το συνολικό χρέος της Μ. Βρετανίας έχει ξεπεράσει το 550% του ΑΕΠ της, με το δημόσιο χρέος, παρά τα μηδενικά περιουσιακά της στοιχεία (έχει ιδιωτικοποιήσει τα πάντα) να πλησιάζει το 100% – οπότε θα υποχρεωθεί ξανά σε αύξηση της ποσότητας χρήματος, παράλληλα με τη μείωση των επιτοκίων, σε πληθωρισμό δηλαδή, για να μπορέσει να ξεφύγει από τη συνεχώς μειούμενη ανάπτυξη.

Η Βραζιλία, λεηλατημένη προ πολλού από το ΔΝΤ, είναι πλέον ένας από τους ακριβότερους χώρους εγκατάστασης επιχειρήσεων, ενώ απειλείται με επιβράδυνση της ανάπτυξης της – λόγω της Κίνας, η οποία είναι ο σημαντικότερος πελάτης της όσον αφορά τις πρώτες ύλες και τη σόγια. Στην Αργεντινή επανέρχονται τα προβλήματα, ειδικά μετά την επιβολή φόρου 15% στις εξαγωγές, καθώς επίσης την προσπάθεια εθνικοποίησης των ενεργειακών επιχειρήσεων.

Ο τομέας των πρώτων υλών της Ν. Αφρικής υποφέρει επίσης, λόγω της παγκόσμιας μείωσης της ανάπτυξης. Το νόμισμα της Ινδίας ευρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, ένεκα του δημοσίου και ιδιωτικού χρέους της, σε συνδυασμό με την πτώση του κλάδου των υπηρεσιών – ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της Κίνας επιβραδύνεται ανησυχητικά.

Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας έχει ξεπεράσει το 230% του ΑΕΠ της, με αποτέλεσμα να υποτιμηθεί ξανά από τις εταιρείες αξιολόγησης – με τη Ρωσία, η οποία εξαρτάται σχεδόν ολοκληρωτικά από την εξαγωγή ενέργειας, να ανησυχεί σε μεγάλο βαθμό για το μέλλον της.

Ίσως λοιπόν η Ελλάδα, η οποία δυστυχώς βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, να είναι τυχερή, μέσα στην ατυχία της. Αρκεί φυσικά να αναγνωρίσει τα λάθη της, να ανακτήσει την υπερηφάνεια και την αυτοπεποίθηση της, να αναπληρώσει όλα όσα δεν έκανε στο παρελθόν και να αντιμετωπίσει με θάρρος τη νέα πρόκληση – ατενίζοντας με πίστη και με αισιοδοξία το μέλλον. Άλλωστε, θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία – όπως γνωρίζουμε όλοι εμείς οι Έλληνες, πολύ καλύτερα από τους άλλους λαούς”.

Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)

Αθήνα, 27. Μαΐου 2012

viliardos@kbanalysis.com

Advertisements

Δημοσιεύθηκε στο «1ο ΘΕΜΑ» 27.05.12

…και το θεριό τον Γιάννη, έλεγε η μακαρίτισσα η γιαγιά όταν στη γειτονιά παίζονταν παιχνίδια ισχύος για την επέκταση της μάντρας ή τη νομή της γειτονικής αλάνας. Δεν περνάει στιγμή που να μη την θυμάμαι καθώς παρακολουθώ την αλληλουχία των απειλών και υπονοούμενων ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Ε.Ε. Το θέμα είναι σοβαρό αλλά κρύβει και μεγάλο ποσοστό  απ’ το καταλυτικό χιούμορ των Monty Python αλλά, και της αξέχαστης ταινίας «Το ποντίκι που βρυχάται»! 

Ωραίο; Καταπληκτικό θα έλεγα μια και, κανείς δεν μπορεί να με πείσει ότι, αυτοί που τώρα(;) διαπιστώνουν ότι, η πτωχή πλην τιμία Ελλάς οφείλει  σχεδόν το τετραπλάσιο του ΑΕΠ της (συνολικά γύρω στο 1 τρις €, μαζί με τα χρέη στην ΕΚΤ -ELA), δεν θα μπορέσει να πληρώσει το μεγαλύτερο μέρος του χρέους που οι ίδιοι (τα Ερπετοειδή) την καταδίκασαν!

Σωστό; Of course my dear Watson, που έλεγε και ο Σέρλοκ Χόλμς. Ποίος λοιπόν φοβάται ποιον; Ο Γιάννης το Θεριό ή το Θεριό τον Γιάννη; Θα έλεγα πως το Θεριό τα έχει «κάνει επάνω του» και ας λέει ο Γιουνκέρ πως «η Ε.Ε ετοιμάζει σενάρια για την επόμενη μέρα». Κάνοντας μία υπόθεση εργασίας ας δεχτούμε ότι, ότι το Θεριό δεν φοβάται τον Γιάννη και πως τον πετάει απ’ τη Λέσχη. Τι θα συμβεί; Ο Αρμαγεδδών που προβλέπουν οι Βενιζέλος, Σαμαράς, Κουβέλης και Ντοραμπάκ ή, το Zeitgeist που λέει ο Αλέξης; Για κάποιο λόγο που δεν είμαι σε θέση να εξηγήσω αφού ανάγεται στο χώρο της (παρα)ψυχολογίας πιστεύω ότι, έχει δίκιο ο Chip. Ναι, η Ελλάς θα περάσει δύσκολα, ναι θα επιστρέψουμε (για λίγο) στη μπομπότα, στα χαρούπια και στις λάμπες πετρελαίου, ναι δεν θα μπορούμε να ψωνίσουμε κομπρέσορ, τζιπούρες και μπέμπες αλλά, αυτά για διάστημα 1-2 ετών. Μετά θα έλθει το ιππικό στη μορφή ενός νέου, πάλι αμερικανικού Σχεδίου Μάρσαλ μια και, αυτοί που δημιούργησαν την κρίση για να διαλύσουν την ευρωζώνη, δεν θα εγκαταλείψουν τον ξενιστή -του Σχεδίου τους.  Αυτό ή κάποιο παρόμοιο Σχέδιο, έχει υπ’ όψη ο Αλέξης όταν λέει πως θα διαπραγματευθεί το Μνημόνιο. Η εντελώς διεστραμμένη πολιτικο-κοινωνική μου ανάλυση κινδυνεύει μόνο από μία απόφαση της ΕΚΤ η οποία, μπροστά στον κίνδυνο της πλήρους κατάρρευσης της παγκόσμιας οικονομίας, θα τυπώσει 3 τρισεκατομμύρια ευρώ και θα τα «ρίξει στην αγορά» για να κερδίσει χρόνο μέχρι τον επόμενο (παγκόσμιο) πόλεμο. Κινδυνεύει επίσης από την πρόταση για ευρωομόλογο κάτι που, η Άντζελα απεχθάνεται αλλά, όλο και περισσότεροι ευρωπαίοι ηγέτες κάνουν “ματάκια”.

Την ανάλυση μου στηρίζει και η διαπίστωση ότι, εκείνοι που μας δάνεισαν το 1 τρις  ευρώ δεν ήξεραν τι έκαναν και, εκείνοι που τα πήραν δεν γνώριζαν τι να τα κάνουν! Το αποτέλεσμα της κατάστασης το βιώνουμε καθημερινά καθώς, τα ερπετοειδή των Βρυξελών (μελετήστε τις φυσιογνωμίες των Ρομπάϊ, Σόϊμπλε. Λαγκάρντ και λαίδης Άστον), απειλούν την Ελλάδα με έξωση απ’ το ευρώ και, η Αθήνα (εδώ το χιούμορ εκρήγνυται), απειλεί την ευρωζώνη με διάλυση! Ακόμα και αν δεν σε λένε Κρούγκμαν καταλαβαίνεις ότι, ο κίνδυνος για το τραπεζικό σύστημα είναι τεράστιος αφού, η έξοδος της Ελλάδας θα παρέσυρε στο γκρεμό πρώτα τα τρία απ’ τα πέντε PIIGS και μετά τα άλλα -PIGS. Τέλειο; Καλύτερο δεν γίνεται, ιδιαίτερα για τον υπογράφοντα που, ως αόρατος δημοσιογράφος, απ’ το 1980 γράφει τι πρόκειται να συμβεί και γιατί (για τους άπιστους www.kavathas.gr).

Θα πείτε: καλές οι διαπιστώσεις, οι αναφορές σε παλιές ταινίες και το καλό ή αποτυχημένο χιούμορ αλλά, τώρα τι κάνουμε; Απλό… Συνεχίζουμε σαν να μην υπάρχουν διότι, αν μας διώξουν θα είναι σαν να πυροβολούν το πόδι τους. Έστω όμως ότι το πυροβολούν. Ποιοι νομίζετε θα τρομάξουν πιο πολύ; Τα θύματα ή οι θύτες; Οι απλοί άνθρωποι ή οι διεφθαρμένοι πολιτικοί; Θα έλεγα πως μάλλον οι δεύτεροι μια και, κοντά 1 εκατομμύριο Έλληνες έχουν επιζήσει τη δεκαετία του 40, τρώγοντας μπομπότα και μπορεί να το επαναλάβουν για να τιμωρηθούν εκείνοι που έφεραν τη χώρα στο σημείο που βρίσκεται σήμερα. Ποίοι είναι αυτοί; Μα, εκείνοι που ζήτησαν συγγνώμη για τα κρίματα τους και υπόσχονται να μας σώσουν απ’ τα αποτελέσματα των πράξεων τους. Γίνεται; Ναι. Πως; Με την βοήθεια των Ερπετοειδών που ήδη λένε και ως τις 16 Ιουνίου θα επαναλαμβάνουν με ρυθμό πολυβόλου πως, αν οι Έλληνες ψηφίσουν τα κόμματα των Χρήσιμων Ηλίθιων θα ανοίξουν οι κρουνοί (των χρηματοδοτήσεων) ενώ αν βάλουν όλα τους chips στο τραπέζι οι κρουνοί θα σφραγιστούν.

Πόσο πιθανό το βρίσκετε; Να μας έχουν δανείσει 1 τρις και να μας πουν «Ο.Κ. δεν μας οφείλετε τίποτα». Για δύο λόγους ο γράφων το θεωρεί απίθανο διότι α. δεν είναι (τελείως) ηλίθιοι β. η Άντζελα τρέμει το αμερικανικό ιππικό. Το πιθανότερο είναι στις 16 Ιουνίου η Ελλάδα να έχει αριστερή κυβέρνηση η οποία θα διαπραγματευθεί τον χρόνο αποπληρωμής των δανείων αλλά, και κάποιων από τους όρους του Μνημονίου. Αν τα πράγματα πάνε όπως λέω κάποιος πρέπει να δώσει μία απάντηση στο “Spiegel”, που βγήκε με εξώφυλλο το «Αντίο Ακρόπολη». Μία σκέψη είναι να βγάλω το δικό μου περιοδικό με εξώφυλλο “Αντίο 3ο Ράϊχ” αλλά, δεν θέλω να τραβήξω τις σχέσεις Ελλάδας-Γερμανίας στα άκρα και συμβεί κανένα back to the future. Τελειώνοντας και με δεδομένη την βαθειά ύφεση της οικονομίας της Ισχυρής Ελλάδας θέλω να εκφράσω την βαθειά μου ανησυχία για το μέλλον της συμπαθούς τάξης των Αργυραμοιβών οι οποίοι δεν θα μπορέσουν να ψωνίσουν την νέα Μπέντλι Μιλσάν καθώς και των θαμώνων του “Tsakali Tennis Club” που δεν θα λάβουν μέρος στο Parasite Beach Open Tournament._K.K

Μία παρουσίαση του Target2  για όσους γνωρίζουν αγγλικά.  Διαβάστε το κείμενο, δείτε και το βίντο και να θυμάστε πως: η Ελλάδα θα βγει απ’ το ευρώ όταν οι Έλληνες θα έχουν αποσύρει τα χρήματα τους απ’ τις τράπεζες και, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπζα (και το ΔΝΤ) θα σταματήσουν να μας δανείζουν -για ευνόητους λόγους.

Δώστε προσοχή στις σημειώσεις του κ. Boson de Higgs!

http://www.ecb.int/paym/t2/html/index.en.html

Βρέθηκα στη Γλυφάδα για δουλειά, χάζευα τις ταινίες στο Κοαμόπολις, είχα δύο ώρες ελεύθερες, λέω να δω «H Τιμωρός» (Haywire). Τι το ‘θελα; Τέτοια σούπα χρόνια είχα να φάω. Έφυγα στη μέση. Μη κάνετε το λάθος

Σήμερα (26/5) πήγα επί τούτου. Δηλαδή πήγα σινεμά. Πάλι στη Γλυφάδα, πάλι λάθος! Men in Black II ή III δεν το ‘πιασα. Άλλη σούπα. Καμία σχέση με το Ι. Τι μένει; Ναι, ξέρω. Dark Shadows. Θα πάω. Πριν τις εκλογές

Πολλοί ήταν αυτοί που έστειλαν ηλεκτρονικά μυνήματα και εσεμέσια (έτσι τα λέει ο Σταμάτης Κραουνάκης!) με ευχές για την ονομαστική γιορτή του Boson de Higgs,

Ο ΜάστερΓιόνταΚαβ αισθάνεται βαθειά συγκινημένος και υπόσχεται να ζήσει ,,,3000 χρόνια,,,

…σαν τον Μάντη Κάλχα που, αφού εισέπνευσε ουσίες (στο Μαντείο), πρόβλεψε ότι, η ημιζωή του μποζόνιουτ Χίγκς ξεπερνάει τα 20 εκατομμύρια χρόνια άρα, συνεπέρανε ο Detective X, οι ευχές των αναγνωστών μάλλον έπισαν τόπο!

Να είστε όλοι καλά για να ξεπεράσετε το σοκ της κοινής εμφάνισης  Σαμαρά-Ντοραμπάκ

Δεν ξέρω αν θα μπορέσετε την επόμενη που θα είναι η (κοινή) εμφάνιση Μπένι-Γκαπ

Τα όχι και τόσο παλιάχρόνια στους 4Τ εμφανίζονταν κάτι τύποι που έλεγαν ότι αντιπροσώπευαν κάποια «εργοστάσια» που κατασκεύαζαν μαραφέτια τα οποία, αν τα τοποθετούσες στη μηχανή, έκαναν οικονομία ,,,30% στη κατανάλωση!

Δεν δεχόμουν τις «διαφημίσεις» τους και εκείνοι έλεγαν ότι είμαι τρελός που δεν πέρνω τα λεφτά τους. Τρελός ή όχι απαντούσα πως, αν αυτά τα μηχανάκια έκαναν έστω και 1% οικονομία θα είχε ξεκινήσει ο 3ος Π.Π.

Τώρα βλέπω στη τηλεόραση ένα τύπο που ανεμίζει μία πλαστική μπάλα με «σφαιρίδια» …νανοτεχνολογίας που υπόσχονται 1000 πλύσεις!

Εγκεφάλου θα έλεγα για όσους πιστεύουν αυτές τις ανοησίες

…δηλώνει «οικολόγος» πράγμα που σημαίνει ότι, εγώ που δεν δηλώνω (οικολόγος) δεν είμαι έστω και αν έχω κάνει 1000 πράγματα περιστερα απ’ αυτή και τους ομοίους της για το περιβάλλον…,

Η Κα Κοντούλη όμως είν αι και ειδική σε θέματα Άμυνας! ‘Οπως άκουσα, ζήτησε την παραίτηση του υπουργού Φραγκούλη Φράγκου!

Αυτό και μόνο την κατατάσσει στην κατηγορία των κεχαριτωμένων. Να τη χαίρονται όσοι την ψήφισαν

Δημοσιεύτηκε στο «1ο ΘΕΜΑ» στις  20.05.12

Έχοντας εξαντλήσει τους συνδυασμούς και τις μεταθέσεις της ελληνικής πολιτικής σκηνής, με δεδομένο το γεγονός ότι (ξανα)πάμε σε εκλογές και πως είμαι ο τελευταίος που μπορεί να προβλέψει το μέλλον έστω και αν το έχει «δει», σε όλη του την φρικτή μεγαλοπρέπεια 25  χρόνια πριν, λέω να κάνουμε ένα ταξίδι στο μονοπάτι των αναμνήσεων (down memory lane). Τότε που, δύο μετρίου αναστήματος κύριοι, το Gollum της Μέσης Γης και ο Puppet Daϊmos, ανέμιζαν χαρτονομίσματα των 100 ευρώ, υποσχόμενοι μία ισχυρή Ελλάδα που θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην Ε.Ε. Τότε που, ένα μεγάλο τμήμα του λαού, παρασυρμένο από ένα ρυθμό ανάπτυξης, που ξεπερνούσε το 4% (με δανεικά), ψώνιζε μερσεντέ, πόρσε και χάμερ, κάπνιζε κοχίμπα, πήγαινε κίκου, νοίκιαζε ξαπλώστρα στη Ψαρού και σχεδίαζε το επόμενο βήμα της ελληνικής οικονομίας στα καφέ της Place de Bidet.

Επειδή η προηγούμενη μου ζωή δεν ήταν ενάρετη (έγραφα για εκείνους που σχεδιάζουν και κατασκευάζουν αυτοκίνητα και αεροπλάνα), οι θεοί με τιμώρησαν και γεννήθηκα διάφανος, με αποτέλεσμα κανείς να μη με βλέπει και να μ’ ακούει όταν έλεγα πως, αν η Ελλάδα συνεχίσει να λειτουργεί με τον χαζοχαρούμενο τρόπο που πρότειναν οι ηγέτες της, θα έφτανε σύντομα η ημέρα που θα το πλήρωνε σε χρήμα, σε αίμα ή και στα δύο. Να λοιπόν που η ημέρα να το πληρώσει σε χρήμα έφτασε και εύχομαι να μη φτάσει η άλλη. Εκτός των άλλων κριμάτων που περιμένουν τον λαό, κατάρρευσε και η αγορά των γιωταχί και δεν πωλούνται πλέον (τόσες) “μερσεντέ”, “αουντί” και “μπέμπες” αφήστε που, κανείς δεν τολμάει να κυκλοφορήσει το “καγιέ” του απ’ το φόβο ότι θα δεχτεί μία τούρτα merde.

Στον κανόνα υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις όπως ο καθ’ ένας μπορεί να διαπιστώσει αν παρατηρήσει τα γιωταχί που κυκλοφορούν. Όλο και θα δει κάποιον επιτυχημένο να οδηγεί την mega-τζιπούρα του, όντας  βέβαιος ότι, η ημέρα της Κρίσεως αργεί. Όμως δεν! Αν κάνουμε όλοι  λίγη ησυχία θα ακούσουμε τις σάλπιγγες της Αποκάλυψης εκτός αν, τις εκλογές του Ιουνίου κερδίσουν οι κ.κ. Βενιζέλος, Σαμαράς και, γιατί όχι, Γιωργάκης Παπανδρέου, που θα αναδυθεί απ’ την κολυμβήθρα του Σιλωάμ με καινούρια φρένα και λάστιχα –για να μην αναφερθώ στις μπιέλες (που είχαν “χτυπήσει”) και στενοχωρήσω την Μητέρα. Στο  ερώτημα ποίοι οι Σαλπιγκτές, πρόδηλη η απάντηση: οι κυρίες Μέρκελ, Λαγκάρντ και Lady Άστον, αυτό το σπάνιο, προστατευόμενο είδος της Ε.Ε. Διακριτικά δίπλα οι κ.κ. Σόϊμπλε, Μπαρόζο, Ρομπάϊ και, παραλίγο να ξεχάσω, Βεστερβέλερ.

Δεν ξέρω αν, στην παρούσα ή στη προηγούμενη ζωή το έχετε σκεφθεί αλλά, όλοι οι παραπάνω συν οι κ.κ. Βενιζέλος και  Σαμαράς (για να μην αναφερθώ στους Καραμανλή Ι και ΙΙ, Παπανδρέου Ι και ΙΙ και Σημίτη Ι -και, όταν λέω Ι εννοώ Ι), δεν είχαν ιδέα για το τι επρόκειτο να συμβεί. Οι μεν εταίροι μας δεν κατάλαβαν πως μας δάνεισαν 400 δισεκατομμύρια ευρώ ενώ οι δε δεύτεροι δεν κατάλαβαν πως τα ξόδεψαν! Έχω πει (αλλά κανείς δεν μ’ ακούει) πως έλλειπαν απ’ το σπίτι και δεν είδαν που πήγαν τα δις. Τώρα που επέστρεψαν κατάλαβαν πως, κάτι πάει στραβά γι’ αυτό ήθελαν να κάνουν Οικουμενική κυβέρνηση, να μπουν σε ένα δωμάτιο, να μελετήσουν τη νέα πραγματικότητα, να κάνουν προτάσεις και εξεταστικές επιτροπές και, η ουσία να χαθεί στους ήχους απ’ τις σάλπιγγες και την πτώση των τειχών. Η διαδικασία αυτή μπορεί να περιγραφεί και ως κάλυψη των merde τους αλλά, δεν θέλω να γίνω -πολύ- vulgar.

Η κρισιμότητα της κατάστασης μπορεί να περιγραφεί και απ’ το γεγονός ότι, κανείς ή έστω λίγοι, δεν ρωτάει ποια «τι αυτοκίνητο να πάρω» διότι του λέω πως, μόλις το ψωνίσει θα εξασφαλίσει δουλειά και σύνταξη σε ένα Γερμανό, Ιταλό, Κορεάτη ή Ιάπωνα εργαζόμενο, πράγμα που δεν θα ήταν κακό αν είχαμε, όπως λέει ο Γοδεφρείγος, μία παγκόσμια διακυβέρνηση και τα έσοδα πήγαιναν σε κοινό λογαριασμό. Μέχρι τότε, λέω, για να πάρεις “μερσεντέ” πρέπει να δανειστείς απ’ την “Γκάμα Μπανκ” που, με τη σειρά της, θα δανειστεί απ’ την Ντόϊτσε, FED και Μιτσουμπίσι Μπανκ για να μην αναφερθώ στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, τον EFSF, την ESP Bank (Extra Sensory Perception) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που δάνεισαν στην Ελλάδα 400 δις χωρίς, ρε παιδάκι μου, να καταλάβουν το παραμικρό. Τσ, τσ, τα…_Κ.Κ.     

http://rutube.ru/tracks/4887750.html

Το έστειλε αναγνώστης, Πρόκειται για αριστούργημα. Χαρείτε το.+Κ.Κ.

Παρασκευή, 18 Μάιος 2012 06:32
Πηγή  Euro2day. (μέσω «Αληθινά Ψέματα)

»Οι απλήρωτοι αστυνομικοί και στρατιωτικοί δύσκολα θα κρατούσαν την τάξη.Θα ξεσπούσαν ταραχές και λεηλασίες.Θα μπορούσε να ξεσπάσει και πραξικόπημα ή εμφύλιος.Το νέο νόμισμα θα υφίστατο υποτιμήσεις και ο πληθωρισμός θα εκτινασσόταν».

Διαβάστε όλο το άρθρο.

»Ο εκνευρισμός της ευρωζώνης με την Ελλάδα έχει πάρει ακραίες διαστάσεις. Στο κάτω – κάτω το 80% των Ελλήνων δηλώνουν υπερ της παραμονής στο ευρώ, αλλά μετά αποτυγχάνουν να εκλέξουν πολιτικούς έτοιμους να εφαρμόσουν τις συμφωνημένες μεταρρυθμίσεις. Κι αυτό τρελαίνει τους πιστωτές. Ολο και περισσότερο, τους γίνεται ευκολότερο να αποδεχτούν την ελληνική έξοδο, ίσως και να την καλωσορίσουν. Αλλά θα πρέπει να προσέχουν τι εύχονται.

Μια έξοδος θα δημιουργήσει σοβαρούς κινδύνους. Ο κίνδυνος ντόμινο είναι εμφανής. Ο μακροπρόθεσμος κίνδυνος είναι πιο κρυφός. Αλλά η ευρωζώνη ή είναι μια μη ανατρέψιμη νομισματική ένωση ή δεν είναι. Αν φύγουν χώρες που έχουν δυσκολίες, τότε δεν είναι. Κι αυτό θα είχε δύο σκληρά αποτελέσματα: Ο κόσμος δεν θα εμπιστεύεται ότι θα επιβιώσει και τα οικονομικά οφέλη από το ενιαίο νόμισμα θα εξαφανιστούν.

Αυτοί οι κίνδυνοι δεν αφορούν μόνο την ευρωζώνη. Συνολικά, μιλάμε για την δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, με το μεγαλύτερο τραπεζικό σύστημα. Ο κίνδυνος να δημιουργήσει παγκόσμια κρίση μια ευρεία αναταραχή στην ευρωζώνη, είναι πραγματικός. Οσο τρομαχτική, είναι η πιθανότητα να γίνουν οι κρίσεις στην ευρωζώνη μόνιμο θέμα στην παγκόσμια οικονομία.

Ποιοι είναι, λοιπόν, οι κίνδυνοι;

Ας ξεκινήσουμε με την Ελλάδα. Βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση. Η οικονομία της θα είναι μη ανταγωνιστική και σε ύφεση για πολλά χρόνια, αν όχι δεκαετίες. Όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, το δυσλειτουργικό πολίτευμα κατέρρευσε. Οι πολιτικοί που πιστεύουν ότι μπορούν να κερδίσουν καλυτερους όρους πλησιάζουν πιο κοντά στην εξουσία. Και αυτό δημιουργεί ένα μεγάλο δίλημμα για τους εξωτερικούς υποστηριχτές: Είτε θα δώσουν στην Ελλάδα περισσότερα κεφάλαια για να μειωθούν τα προβλήματα, είτε θα επιμείνουν στο πρόγραμμα και θα ρισκάρουν την κατάρρευση.

Ας δούμε τι θα σήμαινε μια κατάρρευση.

Η διακοπή της εξωτερικής χρηματοδότησης θα προκαλούσε άτακτη κατάρρευση. Η κυβέρνηση θα χρεοκοπούσε. Η ΕΚΤ θα έκρινε ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν αποτελούν πλεον καλή εγγύηση και δεν θα λειτουργούσε ως δανειστής έσχατης ανάγκης. Θα ακολουθούσαν μαζικές τραπεζικές αναλήψεις. Η Αθήνα θα επέβαλε ελέγχους κεφαλαίου, θα εισήγαγε νέο νόμισμα, θα άλλαζε ονομαστικοποίηση στα εγχώρια συμβόλαια και θα κήρυττε στάση πληρωμών στα εξωτερικά συμβόλαια σε ευρώ.

Αυτό σημαίνει χάος. Οι απλήρωτοι αστυνομικοί και στρατιωτικοί δύσκολα θα κρατούσαν την τάξη. Θα ξεσπούσαν ταραχές και λεηλασίες. Θα μπορούσε να ξεσπάσει και πραξικόπημα ή εμφύλιος. Το νέο νόμισμα θα υφίστατο υποτιμήσεις και ο πληθωρισμός θα εκτινασσόταν.

Μεσοπρόθεσμα όμως, θα μπορούσε να αποκατασταθεί η τάξη. Ας υποθέσουμε ότι η Ελλάδα κατόρθωνε να θέσει υπό έλεγχο το δημοσιονομικό της έλλειμμα, που δεν είναι απίθανο αφού το ΔΝΤ προβλεπει πρωτογενές έλλειμμα 1% του ΑΕΠ φέτος. Ας υποθέσουμε ότι οι εξαγωγείς ξανάβρισκαν πρόσβαση στην αγορά της ΕΕ. Τότε, όπως ισχυρίζεται ο κ. Arvind Subramanian του αμερικανικού Peterson Institute for International Economics, η Ελλάδα θα απολάμβανε μια εύρωστη, αν και μάλλον πρόσκαιρη, άνθιση.

Μια διατεταγμένη αποχώρηση θα κατέληγε πάλι περίπου εκεί, αλλά γρηγορότερα. Το εξωτερικό θα στήριζε το τραπεζικό σύστημα κατά την μετάβαση στο νέο νόμισμα περιορίζοντας την αναταραχή και την διολίσθηση του νομίσματος και την εκτίναξη του πληθωρισμού.

Σε μια έκθεση που προκαλεί πολλές σκέψεις υπό τον τίτλο «Διάλυση της ΟΝΕ: Πληρώστε τώρα ή αργότερα», ο Mark Cliffe της ING αποτιμά τις επιπτώσεις μιας εξόδου. Εκτιμά κατ’αρχήν ότι θα έμπαιναν χειρόφρενα σε άλλες χώρες που θα καθιστούσαν την έκρηξη ελεγχόμενη, με πτώση του ΑΕΠ 4% για την Ελλάδα μεταξύ 2012 και 2014 και 2% για την υπόλοιπη ευρωζώνη. Όμως τα νομίσματα εκτός ευρωζώνης θα ανατιμούνταν, με αρνητικές επιπτώσεις και στις δικές τους οικονομίες.

Ο περιορισμός όμως της ζημιάς δεν θα ήταν ευκολος. Η έξοδος της Ελλάδας, ειδικά αν είναι άτακτη, θα προκαλούσει μαζικές τραπεζικές αναλήψεις σε Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Ισπανία και παραπέρα. Επίσης θα προκαλούσε κατάρρευση στις τιμές χρηματοπιστωτικών και άλλων ενεργητικών. Η έξοδος προς την ασφάλεια της Γερμανίας και αλλού θα επιταχυνόταν.

Για να αποφευχθεί σοβαρή μετάσταση, η ευρωζώνη θα πρέπει να δράσει αποφασιστικά. Η ΕΚΤ θα πρέπει να λειτουργήσει ως πιστωτης έσχατης ανάγκης απεριόριστα, αντικαθιστώντας το χρήμα που θα φεύγει από τις τράπεζες. Τα επιτόκια στα κρατικά ομόλογα θα πρέπει να συγκρατηθούν με έξωθεν βοήθεια.

Πάνω απ’όλα θα πρέπει να δυναμώσει η δέσμευση να κρατηθεί η υπόλοιπη ευρωζώνη ενωμένη κι αυτό θα απαιτήσει ισχυρότερες μορφές δημοσιονομικής αλληλεγγύης, πιθανόν με ευρωομόλογα. Τέλος, η άποψη ότι η χώρες μπορούν να επανακτήσουν την υγεία τους λιμοκτονώντας, χωρίς οικονομική ανάπτυξη και με υψηλότερο πληθωρισμό, θα πρέπει να μείνει στην άκρη.

Ας υποθέσουμε ότι δεν γίνονται αυτές οι προσπάθειες και η ευρωζώνη διαλύεται. Ο κ. Cliffe πιστεύει ότι οι συνέπειες θα είναι τεράστιες, ακόμη και για την Γερμανία. Προβλέπει «βαθιά ύφεση σε όλη την ευρωζώνη, που θα παρασύρει την παγκόσμια οικονομια. Στην ευρωζώνη η παραγωγή θα μειωθεί από 7% στην Γερμανία μέχρι 13% στην Ελλάδα». Ο πληθωρισμός θα εκτιναχθεί στην περιφέρεια και στον «πυρήνα» θα εγκατασταθεί ο αποπληθωρισμός. Θα είναι φοβερά επίπονο για ολους.

Η ανάλυση αυτή ίσως μάλιστα είναι πολύ αισιόδοξη στην αποτίμηση των επιπτώσεων της απόλυτης διάλυσης. Θα ενεργοποιηθούν πανίσχυροι μηχανισμοί: Επιβολή (παράνομων) ελέγχων κεφαλαίου, νομικές αβεβαιότητες, καταρρεύσεις ενεργητικών, απρόβλεπτες μεταβολες σε ισολογισμούς πάγωμα του τραπεζικού συστήματος, διατάραξη των κεντρικών τραπεζών, κατάρρευση στις δαπάνες και το εμπόριο και τεράστιες μεταβολές στους συναλλαγματικούς μηχανισμούς των νέων ισοτιμιών.

Θα χρειαστούν οπωσδήποτε πρόσθετες διασώσεις τραπεζών, με μεγάλο κόστος. Οι βαθιές υφέσεις θα επιδεινώσουν τις ήδη προβληματικές δημοσιονομικές θέσεις.

Η διάλυση θα επιφέρει επίσης ορδές από νομικές προσφυγές. Πέρα από αυτό, η ΕΕ θα επιπέσει σε νομική και πολιτική αφάνεια, με διαλυμένες τις πιο σπουδαίες συμφωνίες και το πιο περήφανο επίτευγμά της. Είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε το αποτέλεσμα μιας τόσο βαθιάς αλλαγής στην ευρωπαϊκή τάξη.

Και ποιες θα είναι οι επιπτώσεις στις χώρες εκτός ευρωζώνης; Η Βρετανία έχει μεγάλο άνοιγμα στην πραγματική οικονομία και τις τράπεζες και ο κ. Cliffe υπολογίζει πτώση του ΑΕΠ της 5%. Θα πληγούν επίσης η κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Οι ΗΠΑ θα υποστεί ήπια τουλάχιστον ύφεση, όπως ίσως και η Ιαπωνία.

Και σε αυτή την περίπτωση, οι ευρύτερες επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή νομική και πολιτική τάξη είναι δυνητικά πιο σημαντικές. Αν και ίσως δεν είναι τόσο επικίνδυνες όσο του 1930, θα έχουν ανυπολόγιστες επιπτώσεις. Θα είναι σχεδόν σίγουρα χειρότερες από εκείνες της κατάρρευσης της Lehman Brothers. Δεν μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο.

Όμως η έξοδος της Ελλάδας θα αυξήσει πολύ τις πιθανότητες να γίνει, τόσο τώρα όσο και για πάντα, καθώς θα δείξει ότι το ευρώ δεν είναι παντοτινό. Καθένας από εκεί και πέρα θα υπολογίζει κάθε φορά ότι είναι δυνατόν να διαλυθεί. Αυτός ο κίνδυνος θα είναι ακόμη μεγαλύτερος, αν η Ελλάδα φύγει με επιτυχία. Τότε η ευρωζώνη θα πρέπει να κάνει θεμελιώδεις αλλαγές για να καταστήσει λιγότερο επίπονη και πιο αξιόπιστη την επιβίωση.

Η ελληνική έξοδος θα δημιουργήσει την επιλογή ανάμεσα στις μεγάλες κινήσεις προς μια πιο δυνατή ένωση και ένα μέλλον ατελείωτων κρίσεων. Σε μια τέτοια επιλογή, το κυρίαρχο κράτος-δανειστής, η Γερμανία, πρέπει να δημιουργήσει -ανάμεσα στα μεγάλα βήματα προς την ενοποίηση που τρομοκρατούν πολλούς από τους πολίτες της- ένα μέλλον γεμάτο φριχτές κρίσεις ή την διάλυση τώρα. Δεν υπάρχει καλή επιλογή. Όμως η ευρωζώνη ή θα γίνει μια πιο δυνατή ένωση ή θα εξαφανιστεί».





Αρέσει σε %d bloggers: