Democracy, Kleptokracy, Idiocracy

Δημοσιεύτηκε στο 1ο ΘΕΜΑ στις  01.04.12. Εδώ με διαφορετικό, διευρυμένο τίτλο!

Ως παλαιός στη δημοσιογραφία (και στη ζωή …sniff) είχα τη τύχη ή την ατυχία, να ζήσω διάφορα γεγονότα. Άλλα τραγικά και επικίνδυνα, άλλα αστεία, κάποια  γελοία και άλλα που, ξεπερνούν ακόμα και τις πιο ανατρεπτικές κωμωδίες του διεθνούς κινηματογράφου. Στα τραγικά εντάσσεται η εικόνα των νεκρών (από την πείνα), που έβλεπα τον χειμώνα του 44 στους δρόμους της Αθήνας όταν ο πατέρας με έπαιρνε μαζί στο γραφείο. Στα επικίνδυνα όταν, οβίδες από ένα εγγλέζικο τανκ γκρέμισαν το επάνω πάτωμα του σπιτιού μας στον λόφο του Κυνοσάργους και όταν η μάνα μου κι’ εγώ «γλιτώσαμε στο τσακ» απ’ τις σφαίρες ενός ελεύθερου σκοπευτή στα δεκεμβριανά. Ανάμεσα, τα ιουλιανά, το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, τα γεγονότα της  Νομικής και του Πολυτεχνείου, και άλλα που εισέβαλαν  με χαζοχαρούμενη διάθεση στον χώρο της slapstick κωμωδίας όπως, η υπόθεση Οτζαλάν, η  νύχτα των Ιμίων, το «ευχαριστώ» της Ισχυρής Ελλάδας στους Αμερικανούς, η Συμφωνία της Μαδρίτης, τα Μνημόνια Ι και ΙΙ, ο Εκσυγχρονισμός, η Επανίδρυση, το Σεμνά & Ταπεινά, ο 3ος Δρόμος (προς το  σοσιαλισμό), οι εκλογές με υποψήφιους τον Ευάγγελο και τον Βενιζέλο, το σύνθημα «Αρχίζουμε», ο ρόλος του Καρα Tζαφέρη, οι υποψηφιότητες Ψινάκη-Παπαμιxαήλ και άλλα ων ουκ εστί αριθμός. Στο ενδιάμεσο διάστημα πνιγμοί δεκάδων αθώων σε ναυάγια όταν, νησιά που έπλεαν με τα φώτα σβηστά, προσέκρουσαν σε επιβατικά πλοία (Ηράκλειο, Σάμινα, Sea Diamond, Κωστάκος κ.α). Τίποτα όμως, με εξαίρεση (ίσως) το πραξικόπημα του Τρίο Στούτζες το 67 δεν ξεπερνάει τα όσα είδαν τα κουρασμένα μου μάτια στη μαθητική και στρατιωτική παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Πρώτα το σκηνικό. Κάτι ανάμεσα σε «1984», «Brazil» και «Ιdiocracy», με πινελιές από «Mad Max II». Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Πλατεία Συντάγματος και στις παρακείμενες οδούς. Η δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση του κόμματος της Μοναδικής Αλήθειας έχει πληροφορίες ότι, οι εκδηλώσεις λατρείας γονέων και λαού θα ξεπεράσουν ακόμα και εκείνες της εκλογής του αείμνηστου Ανδρέα του 1ου Παπανδρέου του 2ου. Στο Υπουργείο Προστασίας & Ευτυχίας του Πολίτη σήμανε συναγερμός και, ειδικά εκπαιδευμένοι robocops, απέκλεισαν όλους τους παρακείμενους δρόμους. Κανείς μπαμπάς, μαμά, γιαγιά ή παππούς δεν μπόρεσε να δει το βλαστάρι του να παρελαύνει κάτι που, όπως αποδείχτηκε, ήταν σοφό αφού, ο ανθός της νεολαίας βάδιζε σαν ρεμπέτικο ασκέρι με εξαίρεση τις νταρντάνες που απλώς επιδείκνυαν τα μπούτια τους Κάτι που η ηγεσία του Υπουργείου Α-Παιδείας, διά βίου Δυστοπίας &  Θρησκευμάτων βρίσκει απόλυτα φυσιολογικό. Για να βοηθήσω να κατανοήσετε την ελληνική μνημονιακή  σκηνή θα σας πω ότι, το ίδιο συμβαίνει και στην παρέλαση για την επέτειο του Μεγάλου Πατριωτικού Πόλεμου στη Ρωσία. Η μαθητές τιμούν τα 25 εκατομμύρια νεκρούς του 2ου Π.Π βαδίζοντας σαν ασκέρι στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας ενώ 6,500 αστυνομικοί, ελεύθεροι σκοπευτές, μυστικοί, under cover και λοιποί προστάτες της δημόσιας Τάξης & Ασφάλειας παραμονεύουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη για να συλλάβουν, φυλακίσουν, πυροβολήσουν πιθανούς εχθρούς της Δημοκρατίας. Εδώ οφείλω να σημειώσω ότι, η Επανάσταση του 1821 δεν είχε α. τόσους νεκρούς και β. ελέγχεται από τους  Βερέμη και Τσατσόπουλο αν όντως ήταν επανάσταση ή συνωστισμός ατάκτων. Επειδή όμως εικόνα ασκεριού παρουσιάζει ο Ανθός της Ελλάδας και στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου όπου ο λαός τιμάει τη μνήμη των θυμάτων του ’40-45 που, η Ελλάδα είχε τουλάχιστον 250.000 νεκρούς απ’ τον πόλεμο και την πείνα συμπεραίνω ότι, το πρόβλημα πρέπει να αναζητηθεί στην ανατροφή και εκπαίδευση του Ανθού από τους κηδεμόνες και τους ηγέτες του, ας πούμε από το ’75 και δώθε για να μην αναφερθούμε  στην καταλυτική 8ετή επιρροή του Collum της Μέσης Γης στα ήθη και έθιμα της χώρας.

Πιο ωραία ήταν η ατμόσφαιρα την Κυριακή 25η Μαρτίου. Οι χαρακτήρες που υποδύονται τους ηγέτες ενός ιστορικού, υπερήφανου και ανυπότακτου  λαού υπερέβαλαν εαυτούς στη λήψη μέτρων ασφαλείας. Εκτός από 6.500 αστυνομικούς, 250 φράχτες, 52 γερμανικούς ποιμενικούς, 25 ελεύθερους …παρατηρητές (με M1903-A4;) το Καθεστώς επιχείρησε, μέσω των Ευλογημένων (made) εκπροσώπων του να πείσει τον λαό ότι, επιθυμία της η Νέας Τάξης είναι οι Εθνικές επέτειοι να μη θυμίζουν τίποτα το παρελθόν απόδειξη το blue screen πίσω απ’ το γραφείο των δοτών Πρωθυπουργών.

Όπως είπε κι’ ο Γρηγόρης Ψαριανός «εμένα δεν μ’ αρέσουν οι παρελάσεις ούτε όταν γίνονται για να τιμήσουν τους 45 εκατομμύρια νεκρούς του 2ου Παγκοσμίου Πόλεμου. Ο κόσμος πρέπει να ξεχάσει, να προχωρήσει, να αποβάλλει, να αποβλακωθεί. Όπως έλεγε και ο κύριος με το μουστάκι «ein volk, ein staat, ein fuhrer»; Κάνεις δεν είναι βέβαιος με τη σκιά ενός Πετσάλνικου να παραμονεύει στη γωνία._Κ.Κ.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

4 σκέψεις σχετικά με το “Democracy, Kleptokracy, Idiocracy

  1. Πάντα διερωτόμουν πως γίνεται το παντοδύναμο ΠΑΤΣΟΚ να αφήνει σε λειτουργία έναν ολόκληρο σταθμό τηλοψίας στον Καρά Τζαφέρη για να κάνει την προπαγάνδα του.

    Νομίζω ότι έχετε δίκαιο, πρόκειται για «Ασφάλειες Κόσμος Νούμερο 1» το «Νουμερο 2» ήρθε πρόσφατα να δηλώσει πως θα συνεργαστεί με το κ. Τσίπρα.

    Κανείς τους όμως δεν μας λέει τι θα κάνει …. άν τυχόν έλθει στην αρχή!

    Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα πως θα τα αντιμετωπίσουν όλοι αυτοί …… οι φλογεροί πατριώτες ;

    Μου αρέσει!

    1. Τίποτα απ’ όλα αυτά. Απλά πρόκειται για ένα μικρο-μεσαίο, μικρο-κλεπτικό και μεγαλο-κλεπτικό σύστημα που τρέφεται με μικρο-απάτες, μικρο-εγκλήματα ενίοτε και μεγαλο-εγκλήματα… Ένα σύστημα που χαρακτηρίζεται από τα κουστουμάκια των καραγκιόζηδων που παριστάνουν τους «πολιτικούς» (τρανό οπαρέδειγμα ο Πρόεδρος …Κάρολος και οι Πρόεδροι Αντουάν, Τζαφέρης, Ευάγγελος και Χάρης αλλά και η Θεία Λούκα, η Κυρία Άννα (βάλτε όποιο επώνυμο επιθυμείτε), η Κα Θεοδώρα, η Κα Ντόρα, ο νεαρός κ. Κυριάκος και λοιποί χαρακτήρες τοτ Cartoon NetWork

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: