ΕΝΕΣΕΙΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ…

Όταν σε έναν βαριά ασθενή δίνεις ενέσεις κορτιζόνης, αντί να προσπαθείς να θεραπεύσεις την αρρώστια του, τον καταδικάζεις σε έναν αργό, επώδυνο θάνατο, χωρίς καμία ελπίδα επιβίωσης του

Ο καπιταλισμός, ανεξάρτητα από το εάν τον αποδέχεται κανείς ή όχι, είναι ένα οικονομικό σύστημα, το οποίο στηρίζεται στην αέναη (υποθετικά) ανάπτυξη, στη δημιουργική καταστροφή και στο νεωτεριστή επιχειρηματία – ο οποίος πετυχαίνει, με τη βοήθεια της εύρεσης νέων μεθόδων παραγωγής, πώλησης ή/και διανομής προϊόντων (η έλλειψη των οποίων μειώνει την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των προηγουμένων επιχειρηματιών, οδηγώντας τους στην πτώχευση). Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τα κράτη – ενδεχομένως με πολύ επώδυνες συνέπειες για τη Δύση.

Η αιτιολογία της προϋπόθεσης της δημιουργικής καταστροφής είναι το ότι, δεν μπορεί να στηριχθεί κάτι πραγματικά καινούργιο, επάνω στις σαθρές βάσεις του παρελθόντος – οι οποίες προκάλεσαν την κατάρρευση. Επομένως, προέχει το γκρέμισμα του παλιού, έτσι ώστε να μπορεί να στηθεί το νέο (το ίδιο ισχύει και για την Πολιτική).

Αυτό σημαίνει με τη σειρά του ότι, η χρεοκοπία (επιχειρήσεων, κρατών κλπ.), εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος, δεν πρέπει να εμποδίζεται, όσο επώδυνη και αν είναι, εάν δεν θέλει κανείς να διαιωνίζει το πρόβλημα. Το γεγονός αυτό τεκμηριώθηκε στην πάμπλουτη Ιαπωνία, η οποία είναι βυθισμένη σε μία διαρκή ύφεση από το 1990, κυρίως επειδή δεν επέτρεψε τη χρεοκοπία των τραπεζών της (το δημόσιο χρέος της σήμερα είναι στο 230% του ΑΕΠ της).

Όσον αφορά την ανάπτυξη, επειδή ο καπιταλισμός στηρίζεται στο χρέος, αφού οι επενδύσεις, ιδιαίτερα αυτές που αποδίδουν μακροπρόθεσμα, προϋποθέτουν το δανεισμό, εάν δεν υπάρχει διαρκής ανάπτυξη, με ρυθμό υψηλότερο των εκάστοτε επιτοκίων, είναι αδύνατον να εξυπηρετούνται τα χρέη (πόσο μάλλον όταν επικρατεί ύφεση, αρνητική ανάπτυξη δηλαδή, με «θετικά» επιτόκια).

Διαπιστώνοντας λοιπόν κανείς ότι, σήμερα δεν επιτρέπεται ούτε στην Ευρώπη, ούτε στις Η.Π.Α. η χρεοκοπία τραπεζών και κρατών, αφού διατηρούνται τεχνητά με τη βοήθεια ενός διαρκώς υψηλότερου δανεισμού (ενέσεις κορτιζόνης των κεντρικών τραπεζών, πακέτα χρηματοδότησης των ελλειμματικών οικονομιών κλπ.), δεν μπορεί παρά να συμπεράνει ότι, ο καπιταλισμός έχει πάψει πια να λειτουργεί – χωρίς όμως να δρομολογείται κάτι άλλο, για να τον αντικαταστήσει.

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, η οποία δεν εκμεταλλεύθηκε έγκαιρα το χαμηλό συνολικό χρέος της, στη συνέχεια δεν της επετράπη η χρεοκοπία, ενώ υποχρεώθηκε σε μία διαγραφή οφειλών, η οποία δεν είναι σε καμία περίπτωση βιώσιμη (το δημόσιο χρέος, μετά την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών λόγω της διαγραφής των ομολόγων, κατά 50 δις € περίπου, θα ανέλθει στο 160% του ΑΕΠ το 2012 – ενώ τα κόκκινα δάνεια των τραπεζών, σε συνδυασμό με την εκροή καταθέσεων, θα απαιτήσουν μία επόμενη ανακεφαλαιοποίηση τους εις βάρος του δημοσίου χρέους), είναι αδύνατον να υπάρξει ανάπτυξη – πόσο μάλλον όταν μειώνονται διαρκώς τα εισοδήματα των Πολιτών της.

Επομένως, απλά καθυστερείται η χρεοκοπία, η οποία όμως έτσι γίνεται όλο και περισσότερο επικίνδυνη – αφού θα συμβεί, όταν θα έχουν ήδη εξαθλιωθεί οι Έλληνες, από τις άκαρπες, οικονομικά ανόητες προσπάθειες των κυβερνήσεων να την αποφύγουν. Υπάρχουν φυσικά ριζικές λύσεις, οι οποίες όμως απαιτούν μία κατά πρόσωπο αντιμετώπιση της αλήθειας – χωρίς υπεκφυγές, χωρίς διασπορά ψευδών ελπίδων και χωρίς ωραιοποιήσεις. Εδώ φυσικά θα επέλεγε κανείς θαρραλέα, «ένα εξαιρετικά οδυνηρό τέλος, αντί για μία οδύνη χωρίς τέλος».

Ευχόμενοι φυσικά να κάνουμε ένα πολύ μεγάλο λάθος θεωρούμε ότι, με μισθούς Βουλγαρίας, με την κατάρρευση των αξιών της ιδιωτικής και της υποθηκευμένης πλέον δημόσιας περιουσίας, καθώς επίσης με κόστος ζωής υψηλότερο από αυτό της Γερμανίας, δεν αποφεύγεται τελικά η χρεοκοπία – ακόμη και αν υποθέσουμε ότι, οι επόμενες Ελληνικές κυβερνήσεις θα είναι «Θεϊκές».

ΥΓ: Σύμφωνα με την τοποθέτηση ενός φίλου μας, “Σε μία επιχείρηση, η οποία χρωστάει μιάμιση φορά τον ετήσιο τζίρο της και συνεχίζει να λειτουργεί με ζημίες, εγώ θα πρότεινα ανεπιφύλακτα να χρεοκοπήσει – όσο και αν της κόστιζε. Η ελληνική κυβέρνηση ακολούθησε και ακολουθεί το δόγμα «αποφυγή της χρεοκοπίας με κάθε τρόπο», επειδή αυτό έχει το μικρότερο πολιτικό κόστος – τουλάχιστον προσωρινά. Οι Έλληνες πολιτικοί έχουν ανατραφεί με το αξίωμα «τι έχει μικρότερο πολιτικό κόστος για εμάς» – συν τη γενικότερη ελληνική παθογένεια, κατά την οποία «έχει ο Θεός, θα δούμε για αργότερα…».

Ακολούθησε λοιπόν αυτή την άκαρπη τακτική, χωρίς δυστυχώς καμία στρατηγική, γνωρίζοντας προφανώς ότι έχει μόνο προσωρινά αποτελέσματα, ενώ δεν θα αποφύγουμε το αναπόφευκτο –  ελπίζοντας φυσικά ότι, «η βόμβα θα σκάσει στα χέρια του επόμενου». Νομίζω όμως ότι έχει πια πλησιάσει η ώρα, όπου η βόμβα θα σκάσει – με εξαιρετικά μεγάλο θόρυβο. Σε σχέση δε με την κοινωνία, «όσο περισσότερο βράζει σε ένα καζάνι το νερό, με κλειστό καπάκι, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η αναπόφευκτη έκρηξη του» – ενώ τα θραύσματα δεν θα αφήσουν κανέναν υγιή, ενδεχομένως σε ολόκληρη τη Δύση”.

Ολοκληρώνοντας, στην Ιστορία δεν έμεινε ποτέ ακυβέρνητη κάποια χώρα, ενώ πολλές φορές υπήρξαν ενδοτικές και προδοτικές κυβερνήσεις. Είμαστε δε ανέκαθεν εναντίον της επιστροφής στη δραχμή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι τη φοβόμαστε ή πως προτιμάμε την υποδούλωση στο 4ο Ράιχ. Επομένως, πρόκειται για ψεύτικα διλήμματα και για εκβιασμούς, στους οποίους φυσικά δεν θα «ενδώσουν» ποτέ οι Έλληνες – πόσο μάλλον να ψηφίσουν όλους όσους δεν αναλαμβάνουν σαφέστατες προεκλογικές δεσμεύσεις εκδίωξης του ΔΝΤ και της Γερμανίας, με κάθε κόστος.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

7 σκέψεις σχετικά με το “ΕΝΕΣΕΙΣ ΚΟΡΤΙΖΟΝΗΣ…

  1. Η κακοδαιμονία του καπιταλισμού είναι οτι ο τόκος «δουλεύει»
    24 ώρες, ενω τα άτομα τα οποία εξυπηρετούν το χρέος 8 ώρες.
    Θα πρέπει τα επιτόκια να παραμείνουν ώς έχουν αλλά ο τόκος
    που εξάγεται να προσδιορίζεται στο 1/3.
    Τότε θα πάψουμε να λέμε και τους δανειστές τοκογλύφους.

    Μου αρέσει!

  2. «Είμαστε δε ανέκαθεν εναντίον της επιστροφής στη δραχμή, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι τη φοβόμαστε ή πως προτιμάμε την υποδούλωση στο 4ο Ράιχ.»

    Ακριβώς, δεν προτιμάμε την υποδούλωση στο 4ο Ράιχ αλλά θέλουμε («ανέκαθεν») να έχουμε το νόμισμά του Ράιχ για εθνικό μας νόμισμα. Απλά πράματα. Παίζουμε τις γνώσεις περί εθνικής κυριαρχίας στα δάχτυλα εμείς. Αν όμως υποψιαστείτε κ. Βιλιάρδε πως πάμε για υποδούλωση στο 4ο Ράιχ ή σε άλλους, παρακαλώ να μας ενημερώσετε αμέσως ώστε να κάνουμε πέτρα την καρδιά και να αποχωριστούμε το πολυαγαπημένο πλην δυσεύρετο ευρώ.

    Μου αρέσει!

    1. Έτσι είναι, φέρτε πίσω τη δραχμή που δεν ειναι δυσεύρετη μιας και μπορούμε να την τυπώνουμε μόνοι μας σε άπειρες ποσότητες. Έτσι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να συντηρούμε το «κράτος» μας απερίσπαστοι! Δραχμή ολέ!

      Μου αρέσει!

      1. Υπάρχουν 270 στρέματα 40 λεπτά απ’ την Αθήνα δίπλα (ακριβώς) στην ΕΟ1. Ποιος θέλει να νοικιάσει 1 ή 2 στρέματα να βάλει κάτι που δεν χρειάζεται νερό (δεν διεθέτει προς το παρόν)

        Μου αρέσει!

      2. Δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια της καμιά οικονομία έθνους-κράτους χωρίς εθνικό* νόμισμα. Έχει αποδειχτεί ιστορικά από διάφορες νομισματικές ενώσεις, αποδεικνύεται επιστημονικά, και αποδεικνύεται και έμπρακτα στις μέρες μας με την λειτουργία της ευρωζώνης η οποία έχει πάρει ήδη το δρόμο της διαλύσεως.
        Αυτή είναι η αλήθεια είτε σας αρέσει είτε όχι. Συγκεκριμένα η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη ανάπτυξη στον κόσμο μετά τον εμφύλιο εξαιτίας της δραχμής και της νομισματικής πολιτικής. Παρότι διαλυμένη οικονομικά από τον Β’ΠΠ. Η γνώση είναι δύναμη. Όσο γρηγορότερα καταλάβουμε πως προέχει να σεβαστούμε και να σώσουμε τους εαυτούς μας, τις μέλλουσες γενιές και όχι την ευρωζώνη και το πολιτικό σύστημα, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

        *Ελπίζω να μη σας ενοχλεί η λέξη «εθνικό». Πολλοί βγάζουν σπυράκια όταν την ακούν.

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: