ΑΠΟ ΤA ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΤΗΝΗ ΣΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΖΩΑ (ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΥΣ)

μία επιστολή  του αναγνώστη athadim που αξίζει να διαβαστεί απ’όλους>_Κ.Κ.

Εχω ηδη σπαταλησει πολυ χρονο γραφοντας γι’ αυτα που μισω.

Νομιζω, αντι για τη μεγαλοπρεπεια της σιωπης, πως θα πρεπει να μιλησω και για τις μεγαλες μου αγαπες, χωρις να ειμαι αντιθετος στην αποψη του Maurice Maeterlinck «Le silence est l’ élément dans lequel se forment les grandes choses, pour qu’ enfin elles puissent émerger, parfaites et majestueuses, à la lumière de la vie qu’ elles vont dominer».

Την προηγουμενη εβδομαδα βρεθηκα στο Παρισι, με προσκληση του υπουργου πολιτισμου της Γαλλιας, του δημαρχου των Παρισιων και των μουσικων αρχων της χωρας, να παρευρεθω στον προγραμματισμο των μουσικων δραστηριοτητων της επομενης διετιας, τοτε ακριβως που οι κομματικοι κοπροποιμενικοι στην Ελλαδα, εχοντας ροκανισει τις σαρκες των Ελληνων, θα αγωνιζονται δαγκωνοντας τα κοκκαλα να ρουφηξουν το προστατευμενο απο το οστεινο κελυφος της ιστοριας μεδουλι του Ελληνισμου, την Εθνικη Συνειδηση.

Για την ιστορια μονο αναφερω πως για εικοσι εξ χρονια ως καλλιτεχνικος διευθυντης του Δημοτικου Ωδειου της Βεροιας δεν προσκληθηκα ουτε μια φορα, οχι μονο απο το δημο, αλλα ουτε και απο το δημοτικο φορεα του πολιτισμου, ουτε, ακομα, και απο τις αρχες του Δημοτικου Ωδειου, αφου ο προγραμματισμος και οι αποφασεις ανηκουν στις προνομιες των αποφοιτων των σχολων του κομματικου Ταλιμπανισμου και των συνεργατων τους.

Ο πολιτισμος των δανειστων και των δανειζομενων, των τροφων και των τρεφομενων.

Απουσιαζοντας, λοιπον, απο την «Ελληνικη Δημοκρατια» της Ευρωπαικης Οικονομικης Αυτοκρατοριας των χαρατσοφορων Ευρωπασαδων και των χαρατσοκαμενων ραγιαδων, την Κυριακη το πρωι, πριν ακομα πραγματοποιησω τη συνηθισμενη προσκυνηματικη επισκεψη στην Παναγια των Παρισιων (στις 10 ειναι η Γρηγοριανη Λειτουργια), οχι βεβαια απο θρησκευτικη επαρση, αλλα για να αναβαπτισω τη μνημη μου διπλα, πρωτα στις ιστορικες καταβολες της τεχνικης της πολυφωνιας με τους Léonin και Pérotin Le Grand και υστερα στο συμβολο καθε ασχημιας και αθλιοτητας, τον καμπουρη Κουασιμοδο (στην «Ελληνικη Δημοκρατια» της Ευρωπαικης Οικονομικης Αυτοκρατοριας των καμπουριδων πολιτικων Κουασιμοδων χαρακτηριζουν ως πολυφωνια την πολιτικη οχλαγωγια μειοδοσιας της κλοπης), παρακολουθησα στο καναλι του Arte μια καταπληκτικη εκπομπη για τα σκυλακια.

H εκπομπη παρουσιαζε με τεκμηριωμενα στοιχεια ρεπορταζ (στην Ελλαδα ως ρεπορταζ θεωρουνται τα ψιθυρισματα της πολιτικης πατρωνιας των δημοσιογραφων) τις δυνατοτητες τους να προβλεψουν επικινδυνα φυσικα φαινομενα, πχ τους σεισμους, να εντοπισουν παθησεις των ανθρωπων, πχ τον καρκινο, τη φυσιογνωμικη ταυτιση με τα αφεντικα τους (ηταν καταπληκτικη η εργασια ενος ζωγραφου, που αλληλομεταμορφωνε πινακες αφεντικων σε σκυλιων και αντιστροφα), μεχρι το θρησκευτικο σεβασμο και τη λατρεια των Γαλλων, που φτανει στα υποδειγματικης αισθητικης και συναισθηματικης αξιας κοιμητηρια των ζωων, κλπ, κλπ.

Η εκπομπη μου εφερε στη μνημη πολλα, πχ

1. Τις φημολογουμενες δολοφονικες εκστρατειες (γενοκτονιες) των αδεσποτων ζωων και των αδεσποτων Ελληνων των «πολιτισμενων» οργανωτων των Ολυμπιακων Αγωνων, που λεηλατησαν για χαρη θνητων «αθανατων» και διεθνων σουλατσαδορων τον πλουτο της ηδη πτωχευμενης και κουρεμενης Ελλαδας.

2. Την αγωνια της ασθενειας της πολυαγαπημενης μου Claudine, που οταν πριν δεκα χρονια αρρωστησε απο λεισμανιαση, στην απαισιοδοξια των κτηνιατρων αντεταξα την επιστημονικη και ηθικη απορια «δεν μπορει καθε χρονο να νοσουν απο λεισμανιαση και να σωζονται ενα εκατομμυριο Ινδοι και στην Ελλαδα της πολιτισμενης Ευρωπης να μην μπορουμε να σωσουμε ενα σκυλακι».

Ποιος να περιμενε πως οι Ινδοι θα γινοταν σημερα επικινδυνοι «σωτηρες» μας με τις φαρμακευτικες μαϊμουδες που ετοιμαζονται να μας στειλουν, υστερα απο αποφασεις των ουρακουταγκων της υγειας.

Ευτυχως η Claudine σημερα ζει και βασιλευει και εγω ζω με την αγωνια και την ελπιδα, οι τρεις μεγαλες μου αγαπες, η Claudine, η Chloé και η Jaggie να κλεισουν τα ματακια τους μετα τα δικα μου τα ματια, γιατι δεν εχω τη δυναμη να δεχτω τον πονο του χαμου τους, αλλα μονο το απυθμενο θρασος  να τις φορτωσω τον πονο του δικου μου.

ΥΓ 1. Το 2013 γιορταζοντας τα 850 της Notre Dame de Paris, αναμεσα στα αλλα ετοιμαζεται η πληρης ανακαινιση του μεγαλου εκκλησιαστικου οργανου και η εγκατασταση εννια νεων καμπανων.

Αν χρειαθει βοηθεια στο καμπαναριο ο Κουασιμοδος, μπορει να την αναζητησει στους αφθονους καμπουριδες πολιτικους προσκυνητες, αρουραιους των υπονομων των Ελληνικων κομματων, που σπρωχνουν στην επιφανεια τα αφροψαρα των πολιτικων βρωμονερων, τις μανταμ Σουσουδες του πολιτικου νεοπλουτισμου, ροκανιζοντας αυτοι ανενοχλητοι τα απομειναρια των Ευρωπαικων κονδυλιων και προγραμματων.

Ετσι θα μπορεσουν οι δυστυχεις, εκτος απο τη μπαγιατικη οσμη, που αναδυεται απο τη μουχλα των πακετων των Βρυξελλων, να αναπνευσουν και λιγο καθαρο αερα στο καμπαναριο της Παναγιας των Παρισιων.

ΥΓ 2. Τελικα, τα ορχηστρικα μερη της οπερας Pelléas et Mélisande του Debussy, αποτελουν απο μονα τους πολλες «La mer» (Η Θαλασσα, κολοσσιαιο εργο, συμβολο του Εμπρεσσιονισμου, αλλα και της μουσικης του 20ου αιωνα), που αναδεικνυονται ακομα περισσοτερο μεσα απο την αφαιρετικου τυπου σκηνικη παρουσιαση της τελευταιας παραγωγης της Opéra National de Paris, ως μια παντομιμα – οπερα, που περα απο το πρωτοποριακο στοιχειο, εξασφαλιζει και μεγαλη οικονομια απο την απουσια της υπερβολης των ρεαλιστικων σκηνικων κατασκευων κλπ.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

One thought on “ΑΠΟ ΤA ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΤΗΝΗ ΣΤΑ ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΖΩΑ (ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΙΣΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΥΣ)

  1. Δάσκαλε, η ευαισθησία θα είναι πρόβλημα όταν θα έλθει ο καιρός για κρεμάλες και παλουκώματα.
    Η Claudine, η Chloé και η Jaggie ;

    Σε παρακαλώ!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: