Sur Mesure

1ο ΘΕΜΑ 22.01.12

(σημ ΚΚ. Ακόμα ένα άρθρο που, παρά τις αλήθειες που λέει, παραμένει …αόρατο)

Κάθε φορά που γράφω ένα άρθρο για την  εφημερίδα σκέπτομαι τι αξία μπορεί να έχει για τον αναγνώστη. Θα τον βοηθήσει να «δει» τα πράγματα από κάποια άλλη γωνία ή θα τον κάνει να προχωρήσει στο επόμενο σκεπτόμενος «ακόμα ένας που γράφει τα ίδια και τα ίδια». Μετά από 48 χρόνια στο επάγγελμα και περισσότερα από 10.000 μπορεί και 15.000 άρθρα σε εφημερίδες, περιοδικά και διαδικτυακά μέσα πιστεύω πως η δουλειά ενός δημοσιογράφου  έχει αξία αν διαθέτει δύο χαρακτηριστικά: συνέπεια και συνέχεια. Αν δηλαδή αυτά που λέει, γράφει και κάνει βάζουν ένα λιθαράκι στην «σωστή» ενημέρωση  -το «σωστή» σε εισαγωγικά σε αντίθεση με την εξαγορασμένη, κατευθυνόμενη ή σκέτα ξεφτιλισμένη. Γιατί ο πρόλογος; Διότι, πέρα απ’ τα PSI και τα FSI, το «κούρεμα», την ενεργοποίηση των CDS και τα μνημόνια υπάρχει μία πραγματικότητα που φαίνεται να διαφεύγει στους περισσότερους από τη ’μας κι’ αυτή είναι η καθημερινότητα της μέσης ελληνικής οικογένειας. Θα πείτε… Τι λέει το άτομο! Δεν υπάρχει δημοσιογράφος που να μην ασχολείται μ’ αυτήν και θα έχετε άδικο. Όλοι ασχολούμεθα με το είδωλο που προβάλουν τα κανάλια. Κανείς δεν έχει μπει σ’ ένα διαμέρισμα κάποιας συνοικίας για να δει πως ζει μία τετραμελής οικογένεια στην οποία ο πατέρας είναι άνεργος εδώ και τρία χρόνια η μάνα μπήκε σε «εργασιακή εφεδρεία» και τα παιδιά πρέπει να μεγαλώσουν σε μία χώρα που μέλλον της εξαρτάται απ’ τους δανειστές του «ιδιωτικού τομέα» και ένα πολιτικό προσωπικό που, η παρατήρηση των φυσιογνωμικών του χαρακτηριστικών είναι αρκετή για να δείξει τι την περιμένει. Σκεφτείτε… Τι σχέση έχουν με τη μέση ελληνική οικογένεια άτομα που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και «διακρίθηκαν» στα ελεγχόμενα και προστατευόμενα περιβάλλοντα των κομματικών οικογενειοκρατιών; Ποιον νέο μπορεί να εμπνεύσει ο δυσκοίλιος κύριος, που πέρασε τα ¾ της ζωής στο  «πολυτελές» γραφείο μιας τράπεζας ή, η συγκαμένη κυρία που, η τελευταία φορά που έκανε έρωτα ήταν τη νύχτα της «μεταπολίτευσης» ή την 18η Οκτωβρίου του 1981; Κανέναν! Για κάποιο λόγο που οι ψαγμένοι διαισθάνονται πως είναι σωστός αυτό το πλήθος των sur-mesure  ομιλούντων κεφαλών και των άλλων au prix du prêt-à-porte  δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ή λύσει κανένα από τα «μεγάλα προβλήματα του ελληνικού λαού». Η αιτία πρέπει να αναζητηθεί στη γούνα αλεπούς που φορούσε η Θυγατέρα,  στη μοβ γραβάτα του Gollum, στις 12ποντες γόβες της Κας Τσόκαρου και στα μπλε ελεκτρίκ κουστούμια του απόφοιτου του Κολλεγίου Αθηνών –για να μην αναφερθώ στις ενεργειακές βερμούδες και παρεξηγηθώ.  Θα (ξανα)πείτε: καλές οι διαπιστώσεις και η κριτική αλλά ποίες οι προτάσεις;  Περιέχονται στα 3-4 βιβλία, με σημαντικότερο το “Made in Greece”, που κυκλοφόρησαν τα 10 τελευταία χρόνια και στις εκατοντάδες άρθρα κάποιων δημοσιογράφων που προσπαθούσαν να στηρίξουν ότι ήταν made in Greece. Φαρμακοβιομηχανίες, μεγάλα μηχανουργεία που έφτιαχναν από μηχανές θαλάσσης μέχρι ατμομηχανές και από πολεμικά πλοία μέχρι πανάκριβα γιοτ και μικρά σκάφη αναψυχής. Στις σελίδες αυτών των βιβλίων, που αμφιβάλλω αν τα cartoon που συνεντευξιάζονται μέχρι λιποθυμίας στα κανάλια έχει έστω ξεφυλλίσει για να μη πω μελετήσει, παρουσιάζεται ο κόπος, τα όνειρα, οι προσπάθειες και, τελικά, η απόρριψη της «Άλλης Ελλάδας» και της 4μελούς οικογένειας που βοήθησε να γίνει. Ως παλαιός τυχαίνει να γνωρίζω πολλούς από τους εργάτες και δημιουργούς. Τους ανθρώπους που ξενύχτησαν για να δουν το πρώτο μοντέλο του Reanault “Farma” να κυλάει στους ελληνικούς δρόμους (4.500 αυτοκίνητα φτιάχτηκαν πριν ανεγκέφαλοι «συνδικαλιστές» και υπουργοί που απειλούσουν τους ιδιοκτήτες με …φυλακή αν δεν ικανοποιούσαν ακραία (και ηλίθια) αιτήματα εργαζομένων που δεν καταλάβαιναν πως, εκτός απ’ τους τάφους της «εργοδοσίας» άνοιγαν τους δικούς και της χώρας. Η μία μετά την άλλη οι βιοτεχνίες, οι μικρές και μεγάλες βιομηχανίες, τα εργοστάσια που παρήγαγαν αγροτικά προϊόντα και κατασκεύαζαν μηχανήματα ακόμα και για το κλάδεμα των αμπελιών έκλεισαν, σφραγίστηκαν, πέθαναν. Η χώρα και ο λαός παραδόθηκαν χειροπόδαρα δεμένοι στους αποκλειστικούς εισαγωγείς. Οι μεγάλες πόλεις γέμισαν με αντιπροσωπείες τσίπικης, λαιφσταϊλάδικης ή φαραωνικής αισθητικής (ανάλογα με τη σχέση που είχε ο αντιπρόσωπος με την μαμά του), οι πλατείες των πόλεων και των χωριών της περιφέρειας πρώτα με πεζόδρομους (πολύ και εύκολο κέρδος για τους εκλεγμένους της «τοπικής αυτοδιοίκησης») και μετά με «μπέμπες», «200 κομπρέσορ», Jeep Cherrokie και, να μη ξεχάσω,  Porsche Cayenne. Το ένα μετά το άλλο οι ενισχύσεις, επιδοτήσεις,  πακέτα στήριξης, Ντελόρ Ι, ΙΙ και ΙV, τα δισεκατομμύρια των Ολυμπιακών έγιναν βίλες στα διακορευμένα απ’ το εύκολο κέρδος και τη τζάμπα χλίδα νησιών των ανέμων, των παρασίτων, των οικιακών βοηθών που έφταναν κατά χιλιάδες στη γη της αλλαγής, του εκσυγχρονισμού, της ισχυρής Ελλάδας, της επανίδρυσης του κράτους, του Μνημονίου και του PSI.  Απ’ την θέση του …αόρατου δημοσιογράφου παρακολουθούσα την μία μετρά την άλλη βιοτεχνία ή βιομηχανία να κλείνει και, πολλούς απ’ εκείνους που τις ξεκίνησαν, να πεθαίνουν απ’ τη στενοχώρια ακόμα και να αυτοκτονούν. «Να κάνουμε ένα διαγωνισμό σχεδίασης ταξί για τις ανάγκες των ελληνικών πόλεων», έλεγα τα χρόνια που ήμουν δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Αθηναίων. «Με τα …αυτοκινητάκια θα ασχολούμεθα:» απαντούσαν χτυπώντας με συμπάθεια στη πλάτη και πώς να μη το κάνουν όταν οι αντιπροσωπείες που πουλούσαν ταξί τους «μπούχτιζαν» στο χρήμα. Δεκάδες οι προτάσεις από συναδέλφους που νοιάζονταν για τη χώρα και είχαν και τη τρέλα να δουν κάτι να γίνεται στην Ελλάδα. Δεκάδες και οι κάλαθοι που σαν μαύρα σκυλιά ορμούσαν και άρπαζαν τα σχέδια για πίστες, σχολές χειριστών πολιτικής αεροπορίας, διάσωσης των αεροδρομίων Μαραθώνα και Ελληνικού. Ακόμα και η, πέρα για πέρα λογική και απόλυτα σύμφωνη με την προστασία του περιβάλλοντος πρόταση των Ιαπώνων χωροτακτών το αεροδρόμιο Ελληνικού να επεκταθεί στη θάλασσα ώστε ο υδροκέφαλος των Αθηνών να μη μεταφερθεί χωρίς καμία απολύτως υποδομή στην ανατολική πλευρά του Υμηττού  απορρίφθηκε απ’ τα ενεργούμενα διότι, πάλι, η κατασκευή του Ελ. Βεν και η πλήρως καταστροφή της κοιλάδας των Μεσογείων είχε πολύ «ψωμί» για τους φανερούς και αφανείς ιππότες της Μεταπολίτευσης. Δεκάδες τα παραδείγματα και οι σελίδες που χρειάζονται να τα απαριθμήσω  γι’ αυτό σταματάω (για την  ώρα) εδώ. Στο κ΄τω-κάτω δεν πρέπει κανείς να εμποδίσει την τριαξονική κυβέρνηση των 50 υπουργών και 132 (ή 123 δεν είμαι βέβαιος) υπουργών, υφυπουργών, γενικών γραμματέων, προέδρων ΜΚΟ και λοιπών ευλογημένων του IMF να ολοκληρώσει το θεάρεστο έργο της. Ποίος είμαι εγώ που τολμάω δια να ομιλώ σε μία χώρα που, εκτός απ’ τα sur mesure κυβερνούν και 3-4 ευλογημένοι δημοσιογράφοι;.Κ.Κ.

Δημοσιεύτηκε από τον kavvathas

Δημοσιογράφος, εκδότης,παρατηρητής γεγονότων, (πρώην)οδηγός αγώνων. Πάντα χειριστής ανεποπτέρων, αεροπλάνων και ελικοπτέρων -Journalist, publisher, (ex)racing & rally driver. Pilot (glider, plane + helicopter) Η δραστηριότητα του Κώστα Καββαθά στο χώρο της έντυπης δημοσιογραφίας ξεκίνησε το 1959 από το περιοδικό «Ταχύτης», που είχε ως αντικείμενό του τους αγώνες αυτοκινήτου. Eκδόθηκε για λίγο καιρό από την «Ecurie Eρμής», έναν από τους παλαιότερους συλλόγους φίλων της Αυτοκίνησης που ιδρύθηκαν στην Ελλάδα. Το 1963 ξεκίνησε η συνεργασία του με την εφημερίδα «Μεσημβρινή», στην οποία κράτησε τη στήλη του αυτοκινήτου για τρία περίπου χρόνια. Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας «Άλφα», το πρώτο στα εγχώρια χρονικά του Τύπου που, στην ύλη του, είχε σελίδες αφιερωμένες στο αυτοκίνητο. Λίγο αργότερα χρονολογείται η πρώτη προσπάθεια να εκδόσει δικό του περιοδικό, με τον Γιάννη Μπαρδόπουλο, το «Τροχοί+Δρόμοι», η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο!Από την πρώτη απόπειρα σώζονται λίγες φωτογραφίες, τις οποίες θα μπορέσετε να δείτε όταν το Ιστολόγιο γίνει, επιτέλους, portal. Μετά από σύντομο πέρασμα από το «Νέο Αυτοκίνητο» των αδελφών Αντώνη και Μιχάλη Γρατσία, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού «Αuto Eξπρές» του Σπύρου Γαλαίου, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967. Σύντομα ανέλαβε τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κορόβηλα. Τον Οκτώβριο του 1970 ίδρυσε, με τη σύζυγό του Σοφία, το περιοδικό «4ΤΡΟΧΟΙ» και, όπως ήταν λογικό, έριξε εκεί το βάρος της αρθρογραφίας του. Παρ' όλα αυτά βρήκε χρόνο να γράφει στο εβδομαδιαίο περιοδικό «Επίκαιρα», που όλοι οι παλιοί γνωρίζουν και που θεωρείται –ακόμη και σήμερα που εκδόθηκε ένα με τον ίδιο τίτλο- ως το καλύτερο του είδους που εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα. Τα άρθρα του Κ.Κ. στα "Ε" θα συμπεριληφούν σύντομα και σε αυτό το ιστολόγιο. Άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στην εφημερίδα «Το Βήμα» από το 1991 ως το 1998, καθώς και για ένα ...μικρό διάστημα(!) στην «Καθημερινή», μία άλλη ιστορία, που επίσης θα μπορέσετε να απολαύσετε εδώ σαν μία σπαρταριστή (στηγελοιότητά της) "κωμωδία". Σήμερα, εκτός από τα περιοδικά των «Τεχνικών Εκδόσεων», ο Κώστας Καββαθάς αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα», από το πρώτο της φύλλο. Στο ενεργητικό του συμπεριλαμβάνονται -μέχρι στιγμής- δύο βιβλία: «Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα» του Richard von Frankenberg, που μετέφρασε στα ελληνικά το 1972 μαζί με δύο ακόμη συναδέλφους του και «Το βιβλίο του Πραγματικού Οδηγού». Τα κείμενά του, έντονα συναισθηματικά, περιέχουν σχεδόν τα πάντα: περιγραφές από διεθνείς κι ελληνικούς αγώνες, ιστορίες από τα παλιά χρόνια του αυτοκινήτου, συνεντεύξεις από σημαντικά στελέχη αυτοκινητοβιομηχανιών και συμπεράσματα από τις εξαντλητικές δοκιμές των εκάστοτε νέων μοντέλων, κοινωνική κριτική και σχόλια για τα καλώς ή τα κακώς κείμενα της χώρας και των ανθρώπων της. Στα πρώτα χρόνια των «4Τροχών» έγραφε και τεχνικά άρθρα, καθώς και "συμβουλές" για την ασφαλή και ασφαλή και γρήγορη οδήγηση. Με το πέρασμα των δεκαετιών όμως αφ' ενός το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε από την τεχνολογία στα ζαντολάστιχα και αφ΄ετέρου άλλοι, ικανότεροι ανέλαβαν (μικρός Νίνης, Έλλη Κοκκίνου, γελοτοποιός του αυτοκράτορα κλπ) και ο Κ.Κ. αποφάσισε πως, αρκετά με τα "τεχνικά άρθρα" που, άλλοστε, δεν γίνονται καταληπτά από τον "ανθό" της ελληνικής νεολαίας -έτσι όπως τον κατάντησαν οι ανεπάγγελτοι "πολιτικοί". Το 2009 ο Κώστας Καββαθάς συμπλήρωσε 50 χρόνια δημοσιογραφικήςςς και 40 εκδοτικής ζωής αν και η τελευταία δεν είναι ακριβώς όπως την οραματιζόταν για λόγους που αναφέρονται σε άλλες σελίδες του ιστολογίου…

3 σκέψεις σχετικά με το “Sur Mesure

  1. Μετά από 48 χρόνια στο επάγγελμα εσείς……κάποιος άλλος που είδα σήμερα το πρωί με το όνομα Μίμης με 48,58,68 χρόνια στην πολιτική, μετάνιωσε λέει που έγινε μηχανικός, συγγραφέας……… (πως αλλιώς να γίνεις πολιτικός) και δεν έγινε Armani(s).
    Mimio Androulaki, δεν είναι κακό!
    Παπούτσι από τον τόπο σου και πάντα μπαλωμένο

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Αρέσει σε %d bloggers: